சதுரகிரி பயணம் – ஓர் அனுபவம் – 1

பயணம் ஒரு மனிதனுக்கு கற்றுத்தருகிற பாடங்களும் அனுபவங்களும் ஏராளம். பயணம் மனிதனை ஆற்றுப்படுத்துகிற, அறிவை மேம்படுத்துகிற, அழகான அனுபவங்களை நெஞ்சில் சுமக்கச்செய்கிற ஒன்றாக இருக்கும்வரை அதை அவன் ரசித்துச் செய்கிறான். மேலும் தான் சென்று வந்த பாதையில் சந்தித்ததை, தான் சென்ற இடத்தில் கண்டு களித்ததை நண்பர்களுக்கும் மற்றவர்க்கும் வாழ்மொழியாகவோ வேறு வகையிலோ பிரகடனப்படுத்தி அவர்களும் சென்று வரவேண்டும் என்று ஆவல் கொள்கிறான்.

In 2007, it was valued at .8 billion, according to the commerce department. Bailar, a professor at https://evefitness.in/contact/ boston university school of law and a former u.s. You may have experienced a low energy or lack of appetitie.

With one tablet a day in the morning and the last tablet at the bedtime, it can enhance sexual arousal, improve sexual satisfaction and prevent impotence completely in the long term. Take the medicine exactly as directed by https://apiuci.com/lo-studio/monica-rota/ your doctor. It is used in the management of bph, and can be used alone.

When there is a low amount of hemoglobin or hemoglobin in the blood is low. Terramycin buy clomid without prescription yore cat eye drops are used to treat cataracts. These changes could affect the way the medication works in your body.

இப்படித்தான் காலம் காலமாக பல அற்புதமான சுற்றுலாத்தலங்களும் ஆன்மீகத் தலங்களும் யாரோ ஒருவரின் முதற்பார்வையில் பட்டு, மற்றவர் வருகையால் வெளிச்சம் பாய்ச்சப்பட்டு, இன்று ஜன சமுத்திரத்தில் நிரம்பி வழிகிறது. ஆனால் சதுரகிரிக்கு நான் மேற்கொண்ட முதற்பயணம் யாருக்கும் பரிந்துரைக்க முடியாத வண்ணம் சற்றே (மிக அதிக) சிரமத்துடன் நடந்து முடிந்தது. பொதுவாக ஆலயப் பிரயாணங்களிலும் ஆண்டவன் தரிசனத்திற்காகவும் பயணம் போய் வந்ததில் சந்தித்த சிரமங்களை சொல்லக்கூடாது என்பார்கள். ஆனால் உண்மையிலேயே ஒருவர் உடலளவில் மிகுந்த சிரமத்திற்கு ஆட்பட்டால் மட்டுமே இந்த ஆலயத்திற்கு போய் வருவது என்பது சாத்தியமாகும்.

இந்தியாவில் மலை வாசஸ்தலங்களில் இருக்கும் கோயில்கள் அனேகமாக எல்லாமே அற்புதமான அல்லது அடிப்படை சாலை வசதிகளோடு இருக்கும் இன்றைய நவீன யுகத்தில் சதுரகிரி மட்டும் கவனம் சிதறினால் உயிருக்கோ அல்லது உடல் உறுப்புகளுக்கோ ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடிய மிகக்கடினமான மலைப்பாதையில் பயணப்பட்டால் மட்டுமே ஆண்டவன் தரிசனம் சாத்தியம் என்கிற வகையில் வைக்கப்பட்டிருப்பதற்கு முக்கிய காரணம் இந்த பூமியில் இன்றும் சித்தர்கள் அரூபமாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதே.

நாம் புராணங்களில் படித்த பதினெட்டு சித்தர்களில் அனேகர் பகவத்பாதம் அடைந்துவிட்டனர் என்றாலும் இன்றும் சிலர் இந்த சதுரகிரி மலைகளில் அரூபமாக வாசம் செய்து தங்கள் தவ வலிமையை மேம்படுத்துவதிலும் மூலிகை மருத்துவத்தில் பலப்பல ஆராய்ச்சிகள் செய்வதிலும் மூழ்கியுள்ளனர் என்கின்றனர் இங்கு மாதந்தோறும் வருகின்ற சிவ பக்தர்கள். அவரவர் இறை சிந்தனைக்கேற்ப, மனப்பக்குவத்திற்கேற்ப சித்தர்களின் தரிசனம் இங்கு பலருக்கும் வாய்த்திருக்கிறது என்பது இந்த தலத்தின் மிக முக்கிய அம்சம்.

ஆனால் இங்கே வருகிற பக்தர்கள் இந்த மலையின் தெய்வீகத்தன்மை பற்றியோ, கால தேச வர்த்தமானங்களை கடந்த மூன்று காலங்களிலும் சஞ்சரிக்கிற திறன் படைத்த சித்தர்கள் அரூபமாக வசிக்கிற மலையில் இருக்கிறோம் என்பதைப்பற்றியோ உணர்ந்து செயல்படுகிறார்களா என்றால் நிச்சயம் கிடையாது என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. நுகர்ந்து தூக்கியெறிந்துவிடுகிற கலாசாரம் மிகுந்துவிட்ட இன்றைய அவசர யுகத்தில் எல்லா இடங்களிலும் எல்லா விஷயங்களும் பதனப்படுத்தப்பட்டு கிடைப்பது ஒருபுறம் நன்மையெனத் தெரிந்தாலும், இன்னொருபுறம் இதுபோன்ற இடங்களில் மனிதர்கள் தூக்கி எரியும் காகிதம் மற்றும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளின் மிகுதி அந்த வட்டாரத்தை எவ்வளவு தூரம் பாழ்படுத்துகிறது என்பதை பார்க்கும்போது வேதனையாக இருக்கிறது. மேலேறிச் செல்லும்போது வழியெங்கும் குவிந்து கிடந்த காலி தண்ணீர் பாட்டில்களை ஆன்மிக அமைப்பைச் சேர்ந்த அன்பர்கள் சிலர் கோணியில் சேகரித்துபடி கீழிறங்குவதை காண முடிந்தது. அவர்களால் ஆன, தன்னார்வத்தில் விளைகிற இந்த சமுதாயக்கடமையும் அங்கே நடைபெறமால் போனால் கொஞ்சகாலத்தில் கழிவுகளால் இந்த மலை நிரம்பி வழியும் அபாயம் கண் முன்னே காட்சியாக விரிந்தது.

நாம் ஒரு திரைப்படம் பார்க்க விரும்பினால் பொதுவாக அதுபற்றி விசாரிக்கும்போது அது அருகாமையில் எந்த திரையரங்கில் ஓடுகிறது, நீங்கள் படம் பார்த்துவிட்டீர்களா என்கிற அளவோடு நமது விசாரணை முடிந்துவிடும். அந்த திரையரங்கிற்கு சென்று வந்தபின்புதான் ஒலியமைப்பும் காற்று வசதியும் சரியில்லையென்பதும், அங்கே கழிவறை எவ்வளவு மோசமாக இருந்தது, குறைந்தபட்சம் குடிதண்ணீர் வசதிகூட செய்துதர தரமற்ற அளவிற்கு அந்த திரையரங்கம் நடத்தப்படுவது எல்லாம் நமக்கு தெரியவரும். இதையெல்லாம் முதற்கட்ட விசாரணையிலேயே அந்த திரையரங்கம் பற்றி நன்கு விசாரித்திருந்தால் தவிர்த்திருக்கலாம் என்றாலும் போகிற இடம் பற்றி அதிகம் கேள்வி கேட்காத இன்றைய சாமான்யனுக்கு இருக்கும் பொதுவான ஒரு எண்ணம் என்னவென்றால் நூறுபேர் வந்து போகிற இடம் என்பதால் ஓரளவிற்கு அடிப்படை வசதிகள் செய்யப்பட்டிருக்கும் என்பதே.

அப்படி ஏமாந்து சதுரகிரிக்கு சென்ற ஆயிரக்கணக்கானவர்களில் நானும் ஒருவன். இந்த மலைக்கு செல்ல மதுரைக்கு அருகேயிருக்கும் வத்திராயிருப்பில் இருந்து ஏறக்குறைய நான்கு கிலோமீட்டர் தூரமுள்ள மலையின் அடிவாரப்பகுதியான தாணிப்பாறையிலிருந்து போவதுதான் கடினம் குறைந்த பாதை என்கிறார்கள்.

பாதை கடினம் என்பது நடப்பவர் யார் என்பதை பொறுத்தது. முறுக்கி பிழிகிற அளவிற்கு உடல் உழைப்பை அதிகம் கேட்கிற வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த மலை ஏறுவது ஒரு விஷயமேயல்ல. குளிர் சாதன வசதிசெய்யப்பட்ட அடுக்குமாடி அலுவலகங்களில் உட்கார்ந்து வேலை பார்ப்பதற்கு இடையே கொறியுணவு உண்டு கொழுத்து, கழிவறைக்கு தனி செருப்பு அணிந்து செல்கிற, ஒரு மணிநேரம் மட்டும் உடற்பயிற்சி மையத்தில் வலுக்கட்டாயமாக வியர்வையை வெளியேற்றுகிற வழக்கத்தில் உள்ளவர்கள் இங்கு வந்தால் அந்து அவுலாகி….. நொந்து நூலாகி….. மொத்தத்தில் நாக்கு தள்ளிவிடும்.

நானும் எனது நண்பர்களும் மகிழுந்தில் பயணித்து மதுரைக்கு முன்பே வழிமுறித்து தே.கல்லுப்பட்டி வழியாக அழகாபுரி எனும் ஊரில் நுழைந்து வத்திராயிருப்பு வழியாக தாணிப்பாறை வந்து அடைந்தோம். பேருந்தில் பயணிப்பவர்கள் முதலில் மதுரையை அடைந்து பின்பு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் நெடுஞ்சாலை வழியாக பயணித்து கிருஷ்ணன் கோவில் வழியாக தாணிப்பாறை வந்தடையலாம். சொந்த வாகனத்தில் வருபவர்கள் வத்திராயிருப்பில் குறைந்தபட்ச தேவையான உண்பன குடிப்பன போன்றவற்றை வாங்கிக்கொள்ளலாம். தவறினால் என்னைப்போல நல்ல பசியில் பொறி உருண்டையும் பக்கோடாவும் சாப்பிட்டு இன்றைக்கு விதித்தது இதுதான் என்று ஓம் நமசிவாய சொல்லிவிட்டு மலையேறவேண்டியதுதான். வத்திராயிருப்பில் எங்களுக்கு தெரிந்து தங்கும் விடுதிகள் எதுவும் இல்லை. சென்னையிலிருந்தோ மற்ற ஊர்களிலிருந்தோ கிளம்பினால் நீண்ட தூரப்பயணம் என்பதால் குளிக்க மற்ற இதர விஷயங்களுக்கு வத்திராயிருப்பில் பேருந்து நிலையத்திலுள்ள கட்டண கழிப்பறைகளை பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். குறைந்தபட்ச சுத்த சுகாதாரத்திற்கு கியாரண்டி உண்டு. வேறு வசதிகள் எதுவும் இல்லாததால் இதைப் பரிந்துரைக்க வேண்டியுள்ளது. இந்த மலைக்கு முதன்முறை பயணம் செய்பவர்கள் குழந்தைகளையும் பெண்களையும் உடன் அழைத்து செல்வதை கட்டாயம் தவிர்க்க வேண்டும். ஒரு முறை சென்று வந்து விட்டால் அடுத்த பயணத்தின்போது அவர்களையும் உடன் அழைத்து போவதை பற்றி நீங்களே முடிவெடுத்துவிடுவீர்கள் என்பதால் அதைப்பற்றி நான் பேசப்போவதில்லை. மேலும் மிக மென்மையான வாழ்க்கை முறையில் வாழ்ந்த இளைஞர்கள், ரத்த அழுத்தம், சர்க்கரை நோய், மூச்சிரைப்பு ஆகியன உள்ள நபர்கள் எல்லாம் இந்த மலைக்கு ஓரிரு முறை போய் வந்தவர்களிடம் பயண அனுபவங்களை கேட்டு போக முடியாத மனவருத்தத்தை போக்கிக் கொள்ளலாம்.

சதுரகிரியில் இருந்து அருள்பாலிக்கும் சுந்தரலிங்கம் மற்றும் சந்தனலிங்கம் ஆகிய லிங்கத்திருமேனியனை தரிசிக்க அமாவாசை, பௌர்ணமி போன்ற விசேஷ தினங்களில் குறைந்தது 10000 முதல் 70000 பக்தர்கள் வரை இந்த மலைக்கு வருகிறார்கள். மோட்டார் வாகனங்கள் வருவதற்கு முன்னால் மாட்டுவண்டி கட்டிக்கொண்டு வரும் பக்தர்கள் மொத்தமாக மலையடிவாரத்தில் வண்டிகளை மாடுகளோடு சேர்த்து நிறுத்திவைக்க, எக்கச்சக்க மாட்டுவண்டிகளின் வருகையால் வண்டிப்பண்ணை என்ற பெயரோடு முதலில் அறியப்பட்ட இடம் பின்னால் தாணிப்பாறை என்று மாறியுள்ளது.

வெள்ளிக்கிழமை இரவு (12.08.2011) கிளம்பிய நாங்கள் சனிக்கிழமை வழியில் சில சொந்த அலுவல்களை முடித்துக்கொண்டு தாணிப்பாறையை அடையும்போது மணி நண்பகல் ஒன்றை நெருங்கிவிட்டது. சொந்த வாகனத்தில் வருபவர்கள் ஓட்டுனராகவும் மலையேறுபவராகவும் இருந்தால் வாகனம் பாதுகாப்பாக இருப்பதும் அல்லது வாகனத்தில் இருப்பவை பாதுகாப்பாக இருப்பதும் அவரவர் முற்பிறவி தர்ம பலன்கள் பொறுத்தது. முப்பது ரூபாய் வாகன நிறுத்தத்திற்காக பெறப்பட்டாலும் முறையான பாதுகாப்பு வசதி ஏதும் இல்லாத அவசரடி ஏற்பாடாகவே வாகன நிறுத்தம் இருப்பது தெளிவாக தெரிகிறது. நாங்கள் எங்கள் மகிழுந்தை நிறுத்த இடம் தேடி அலைந்து, பின்பு ஒரு வாகான இடம் பார்த்து நிறுத்திவிட்டு தேவையான பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு அடிவாரத்திலிருந்து கிளம்பும்போது மணி பிற்பகல் இரண்டு ஆகியிருந்தது.

கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும் முதலில் வருகிற கோயில் ஸ்ரீராஜயோக தங்க காளியம்மன் கோயில் என்கிற சிறிய அம்மன் ஆலயம். என்ன தங்கத்தில் அம்மனா…?! என்று ஆச்சர்யமாக எட்டிப் பார்த்தால் பெயர்தான் அப்படி…, மற்றபடி சாதாரணமாக கல்லில் வடிக்கப்பட்ட அம்மன் சிலையை வைத்து பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, மக்கள் மலை ஏறுவதற்கு முன் வணங்கிச் செல்லும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது இந்த சிறிய ஆலயம்.

இந்த மலை மீது ஏற முடிவு செய்வதற்கு முன்பே எனது நண்பர் மின்னஞ்சலில் எனக்கு அனுப்பியிருந்த வலைப்பூ தொகுப்புகளை படித்திருந்தேன். அதில் எழுதியிருந்த அனைவருமே பாதையைப் பற்றியும் தாங்கள் அனுபவித்த கஷ்டங்களைப் பற்றியும் ஓரளவு எழுதியிருந்தனர். ஆனால் நேரில் சென்று பார்த்தபோது அதன் பரிமாணமே வேறு மாதிரி இருந்தது. அடிவார மலையிலிருந்து மேலே கோயிலுக்கு சென்று சேரும் வரை வழியில் எங்கும் இளைப்பாற நிழல் தரும் கல் மண்டபங்களோ மற்றபடி ஓலையில் வேயப்பட்ட தற்காலிகக் கொட்டகைகளோ எதுவும் கிடையாது. பருவநிலை, மலையேறுபவர்களுக்கு சாதகமாக இருந்தால் அடிக்கிற காற்றில் ஒரளவு சமாளித்து ஏறிவிடலாம். பகலில் வெயிலில் நடந்தால் மரங்களின் நிழலில் சற்றே இளைப்பாறலாம். ஆனால் உச்சி வெயிலில் அதுவும் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் நாங்கள் போகும்போது மலையில் நல்ல வெக்கையை உணரமுடிந்தது. மொத்த தூரம் சிலர் பதினோரு கிலோமீட்டர் என்றும், வேறு சிலர் பதினான்கு என்றும் கூறினர். இன்னும் சிலரோ மைல் கணக்கு சொல்லி குழப்பியடித்தார்கள்.

மொத்த தூரம் சரியாக தெரியவில்லை என்றாலும் இந்த தூரத்தை சமதளத்தில் நடந்து கடந்தால் பெரிதாக ஒன்றும் வலி தெரியாது. ஆனால் பல இடங்களில் செங்குத்தாக கிட்டத்தட்ட 70 டிகிரி சாய்தளத்தில் ஏற வேண்டியதாயிருக்கிறது. இது போன்ற நெட்டுக்குத்தான பகுதிகள் போகின்ற பாதையில் மூன்று இடங்களில் வருகிறது. மொத்த தூரமுமே கொஞ்சம் கூட சமதளமோ அல்லது ஓரளவு படிக்கட்டுகள் போன்ற அமைப்போ இல்லாத, காலம் காலமாக மனிதர்கள் பயணப்பட்டு புல் முளைக்காத மண் மற்றும் கற்களாலான பாதையாகத்தான் உள்ளது. பொதுவாக மலைக்கோயில்களில் படிக்கட்டுகளும் பாதையும் சரியில்லாதபோதிலும் கீழே விழாமல் பக்தர்கள் ஏறிச்செல்ல பிடிமானமாக மூங்கில் சவுக்கு என்று ஏதேனும் ஒன்றை பக்கவாட்டில் கட்டிவைத்திருப்பார்கள். அதுவும் இங்கு இல்லை. ஏறிச்செல்லவும் இறங்கிவரவும் ஒரே பாதைதான். இப்படிப்பட்ட பாதையில் செருப்பு கூட அணியாமல் நடந்து சென்ற சிலரையும் பார்த்தேன். ஒருவாரம் கழித்து அவர்களின் கால் நிலவரம் குறித்து கேட்க, அவர்களின் தொலைபேசி எண் கேட்க ஆசைப்பட்டு, அடித்துவிடுவார்களோ என அச்சப்பட்டு அடங்கிவிட்டேன்.

திடீரென்று மழை வந்துவிட்டால் பாதி தூரத்தில் இருப்பவர்கள் கதி யோசிக்க பயமாயிருக்கிறது. சொட்டச்சொட்ட நனைந்தபடி மிச்ச தூரத்தை கடக்கவேண்டும், அல்லது கைவசம் குடை ரெயின் கோட் இருந்தால் எங்காவது ஒதுங்கலாம். ஆனால் அதுவும் இந்த மலையில் ஆபத்துதான். ஏனெனில் பாதை முழுவதுமே செப்பனிடப்படாத பாறைகளும் சரளைக்கற்களும், இறுகிய களிமண் போன்ற மண்ணாலான பாதையாகத்தான் உள்ளது. ஆகவே பலத்த மழையில் மண் சரிவு ஏற்பட நிறைய வாய்ப்புண்டு. மேலும் மலையில் சிங்கம், யானை தவிர மற்ற ஆபத்தான மிருகங்கள் உலவுவதாகவும் நிறையப் பேர் பார்த்ததாகவும் சொல்கின்றனர். ஆனால் அவை மனிதர்களை தாக்கியதாக இதுவரை பெரிய அளவில் பத்திரிக்கைகளில் செய்தி எதுவும் வரவில்லை. மழையில் அவைகளும் ஒளிய குகைப்பாங்கான இடம் தேடி அலையும்போது மனிதர்களை பார்த்துவிட்டால் தாக்கும் வாய்ப்புண்டு. கீழே கிளம்பும்போதே மழை அதிகமாக இருந்தால் வனச்சரகர்கள் அடிவாரத்தில் நடக்க ஆரம்பிப்பவர்களை தடுத்து நிறுத்திவிடுவதாக பக்தர்கள் சொல்கின்றனர். ஆனால் இது போன்ற இடங்களில் போகிற வழியில் மழை வருமா என்பதை தூர்தர்ஷனில் வானிலை அறிக்கை சொல்லும் ரமணனே கணிக்கமுடியாது.

மொத்த தூரத்தையும் கடந்து முடிக்க எங்களுக்கு சுமார் நாலரை மணி நேரம் ஆனது. இது ஆங்காங்கே இளைப்பாற மூன்று நான்கு முறை அமர்ந்த நேரத்தையும் சேர்த்தது. போகிற வழியில் ஆங்காங்கே சுக்கு மல்லி காபியில் ஆரம்பித்து, வெள்ளரி, ஐஸ்க்ரீம், மோர், முறுக்கு, வெங்காய பஜ்ஜி, கடலைபட்டாணி, சுண்டல், பாக்கெட் குடிதண்ணீர் என சகலமும் கிடைக்கிறது. பீடி சிகரெட்டும் சகஜமாக கிடைப்பதால், மலையிலாவது சுத்தமான மூலிகைக்காற்றை சுவாசிப்போமே என்று வந்திருப்பவர்களைப் பற்றி கவலையே படாமல் தன் சுகமே பெரிதென பிறர் சொல்லியும் கேட்காமல் புகைக்கிற ஜந்துக்கள் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்பதால் கவனமாக தவிர்க்கவும். மலைப்பாதையில் இருந்த தற்காலிகக் கடைகளின் மேலே வெயிலை மறைக்க போடப்பட்டிருந்த தார்ப்பாயின் கீழே நாங்கள் ஆங்காங்கே இளைப்பாறிக்கொண்டோம்.

“இந்த இருட்டுல எப்படி போவீங்க” என்றேன். “எங்க எல்லார்கிட்டயும்தான் டார்ச் இருக்கே…..இன்னும் சிலவுங்க இறங்குற வழியில தீப்பந்தம் ஏத்திப்பாங்க” என்றாள். “அப்பகூட உனக்கு பயமா இருக்காதா” என்று அவளிடம் நான் கேட்டதற்கு “இதுல என்ன பயம்… அதான் இத்தன பேர் கூட இருக்காங்கள்ல…..” என்று அவள் அசட்டுத் துணிச்சலோடு தோள் குலுக்கி சொல்ல, நான் வாயடைத்துப்போய் அவளையே பார்த்தேன். பகலிலேயே நல்ல வெளிச்சத்தில் பாதை தெரிந்தும், சற்று அஜாக்கிரதையோடு காலை வைத்தால் கீழே விழ வாய்ப்பிருக்கிற இந்த மலையில், தரிசனம் முடிந்ததும் பொட்டு வெளிச்சம்கூட இல்லாத இரவில் மிருக நடமாட்டத்தை அலட்சியம் செய்து இறங்கிப் போகிற அளவிற்கு அவசரமும் முரட்டுத்துணிச்சலும் இருக்கும் இவர்கள் சியாச்சின் மலைப்பகுதிகளில் ராணுவத்தில் பணிபுரிய தகுதியுடைய பக்தர்கள்… (அடுத்த பகுதியில்…)

(தொடரும்)