மொழிவாரி மாநிலங்கள்: உரிமை கோரலும், நிறைவேறாத கனவும்

மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்டு ஐம்பது ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததை ஒட்டி, தமிழகத்தில் ஒரு புதிய குரல் ஒலித்தது. இதனை அரசு விழாவாகக் கொண்டாடி இருக்க வேண்டும் என்றும், மொழிவாரி மாநிலப் பிரிவினை நாளுக்கு (நவ. 1) அரசு விடுமுறை அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றும் கோரிக்கைகள் எழுந்தன. ஆயினும் அந்தக் கோரிக்கைகள் வலுவானவையாக இருக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. உண்மையில் மொழிவாரி மாநிலப் பிரிவினையில் தமிழகத்தின் பங்கு எதுவுமில்லை என்பதே அது.

It is used to treat infections caused by chlamydia, gonorrhea, syphilis and other sexually transmitted diseases. In recent https://derisqueur.fr/category/finance years, amoxicillin has been used in the treatment of bacterial infections, such as infections caused by bacteria. This product can be used as a laxative, to help with weight control and to control diarrhea, but it should never be taken to reduce the amount of fluid that people take in, or to reduce the volume of fluid taken in in order to prevent the dehydration that may result.

This medicine is often used to prevent bacterial infections that spread between patients during surgery, or from the patient to others. The following information is intended cheap zoloft as informative and educational only. Clavulanate is a nonsteroidal anti-inflammatory drug (nsaid) used in the treatment of rheumatoid arthritis (ra).

There is always the risk that this medication will interact with any medications you have or have been taking before becoming pregnant. There are many seroquel xr 50 mg tablets side effects but few cvs allegra d 24 hour Waterford of them are serious. Purchasesuhagra in india on jul 15, 2003, it was found that in the early 1980's , several new analogs had been described for the treatment of ed.

மொழிவாரி மாநிலப் பிரிவினைக்கு முந்தைய சென்னை மாகாணம்
மொழிவாரி மாநிலப் பிரிவினைக்கு முந்தைய சென்னை மாகாணம்

முதலில் மொழிவாரி மாநிலங்கள் உருவானதன் பின்புலத்தை அறிந்தால்தான் இந்த உண்மை புலப்படும். அதற்கு நாம் சரித்திரத்தில் சில பக்கங்கள் பின்னோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும்.

நாடு சுதந்திரம் பெற்றபோது, பிரிட்டீஷார் ஆளுகையின் கீழ் கொண்டிருந்த அதே நிர்வாக வசதிகளுடன் மாகாண அரசுகளும் (மாநிலங்கள்), அதன் ஒருங்கிணைப்பான மத்திய அரசும் அமைக்கப்பட்டன. அது சுதந்திரத்துக்கு முந்தைய நிர்வாக அமைப்பே. ஆயினும், நாட்டில் பெரும்பாலான பகுதிகள் மொழி அடிப்படையில் தனித்து இருந்ததால் மொழி அடிப்படையில் தனி மாநிலங்கள் அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை 1950-களில் எழுந்த்து.

பொட்டி ஸ்ரீராமுலு
பொட்டி ஸ்ரீராமுலு

ஆரம்பத்தில் முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவும், உள்துறை அமைச்சர் வல்லபபாய் படேலும் அதனை ஏற்கவில்லை. ஆனால், பெரும்பாலான மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டிகள் மொழி அடிப்படையிலேயே இயங்கிவந்தன. இந்நிலையில்தான், சென்னை மாகாணத்தின் அங்கமாக இருந்த தெலுங்கு பேசும் மக்கள் அதிகம் வாழும் பகுதிகளைப் பிரித்து அதனை விசால ஆந்திராவாக உருவாக்க வேண்டுமென்ற கோரிக்கை எழுந்தது. இதற்கு வித்திட்டவர், ஆந்திர காங்கிரஸ் தலைவர்களுள் ஒருவரான பொட்டி ஸ்ரீராமுலு.

அவர் தனது கோரிக்கையை முன்னிறுத்தி, சென்னையில் 1952, அக். 19-இல் காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் துவக்கினார். இறுதியில், 1952, டிச. 15-இல் உண்ணாவிரத நிலையிலேயே காலமானார். 68 நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்த அவரது தியாகத்தால், தெலுங்கு பேசும் பகுதிகள் தனி மாநிலமாக்கப்படும் என்று பிரதமர் நேரு அறிவிக்க வேண்டி வந்தது. அதன்படி, 1953, அக். 1-இல் தனி ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் உதயமானது.

சங்கரலிங்கனார்
சங்கரலிங்கனார்

ஆந்திர மாநில உருவாக்கம், மொழிவாரி மாநிலங்களின் உருவாக்கத்துக்கு வழிகோலியது. அதே ஆண்டில் (1953) ஃபஸல் அலி, கே.எம்.பணிக்கர், எச்.என்.குன்ஸ்ரு ஆகியோர் அடங்கிய மாநில மறு சீரமைப்பு ஆணையம் அமைக்கப்பட்டது. அவர்கள் அளித்த பரிந்துரைப்படி 1956-இல் மாநில மறுசீரமைப்பு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதன் அடிப்படையில் 1956, நவ. 1-இல் மொழி அடைப்படையில் 14 மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்டன. உடன் 6 யூனியன் பிரதேசங்களும் உருவாக்கப்பட்டன.

பிற்பாடு மேலும் பல மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டன. மும்பை மாகாணம் 1960-இல் தான் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு குஜராத், மஹாராஷ்டிரா என்ற இரு மாநிலங்களானது. காலப்போக்கில் நாட்டின் மாநிலங்களின் எண்ணிக்கை 29 ஆகவும், யூனியன் பிரதேசங்களின் எண்ணிக்கை 7 ஆகவும் உயர்ந்திருக்கிறது.

1956-இல் நடைபெற்ற மாநிலப் பிரிவினையில் சென்னை மாகாணத்தின் கீழிருந்த மளையாளப் பகுதிகள் கேரளமாகின. கொள்ளேகால், கொல்லங்கோடு, கோலார் தங்கவயல் உள்ளிட்ட பகுதிகள் மைசூரு மாகாணத்துடன் இணைந்து கர்நாடகா ஆகின. ஆந்திரத்துக்கும் கேரளத்துக்கும் கர்நாடகத்துக்கும் பிரிந்துபோன பகுதிகள் போக எஞ்சிய பகுதிகள் அனைத்தும்  ‘சென்னை மாகாணம்’ என்றே அழைக்கப்பட்டன.

நேசமணி
நேசமணி

இதனிடையே, கேரளத்துக்கு கன்னியாகுமரி மாவட்டம் செல்லாமல் தடுக்க,  நேசமணி, கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை, தாணுலிங்க நாடார், டி.வி.ராமசுப்பய்யர் ஆகியோர் போராடி வென்றனர். அதேபோல, திருத்தணி பகுதி ஆந்திரத்துடன் செல்லாமல் தடுக்க ம.பொ.சிவஞானம் போராடி வென்றார்.  ‘மதராஸ் மனதே’ என்று தெலுங்கு அரசியல்வாதிகள் கோஷமிட்டபோது அதை எதிர்த்து ம.பொ.சி.யின் தமிழரசுக் கழகம் போராடியது. இன்று சென்னை தமிழகத்தின் தலைநகராக இருப்பதே அதனால்தான். இவர்கள் எவருமே, திராவிட அரசியல்வாதிகள் இல்லை என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

பெரும்பாலும் தமிழ் பேசும் மக்களே அதிகமாகக் கொண்ட சென்னை மாகாணத்துக்கு  ‘தமிழ்நாடு’ என்று பெயர் மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் ஒரு காங்கிரஸ் தலைவரால்தான் முன்னிறுத்தப்பட்டது. அவர் தியாகி சங்கரலிங்கம். அதற்காக, அவர் விருதுநகரில் 1956 ஜூலை 27 முதல் 1956 அக். 13 வரை 78 நாட்கள் தொடர் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்நீத்தார். அதன் விளைவாக, காமராஜர் முதல்வராக இருந்தபோது (1962) தமிழ்நாடு மாநிலப் பெயர் மாற்றத்துக்கான தீர்மானம் சட்டசபையில் கொண்டுவரப்பட்டது. பக்தவத்சலம் முதல்வராக இருந்தபோதும் (1964) இதே தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால், அவை நிறைவேறவில்லை.

தாணுலிங்க நாடார்
தாணுலிங்க நாடார்

திமுக ஆட்சி அமைத்த பின்னரே, அண்ணாதுரை முதல்வரான பின், தமிழ்நாடு என்று சென்னை மாகாணம் பெயர் மாற்றம் பெற்றது (1968, ஜூலை 18). அதன் காரணமாக, தமிழ்நாடு உருவாக திராவிட இயக்கங்களே போராடியது போன்ற தோற்றம் உருவாகிவிட்டது.

உண்மையில், திராவிட இயக்கங்களின் லட்சியம் இந்தியாவைப் பிரித்து திராவிட நாடு உருவாக்க வேண்டும் என்பதாகும். இப்போதைய தமிழ்நாடு, கேரளா, ஆந்திரா, தெலுங்கானா, கர்நாடகா மாநிலங்களின் பரப்பளவு, அவர்களது திராவிட நாடு கனவில் இடம் பெற்றது. அதனால்தான் திராவிட அரசியல்வாதிகள் மொழிவாரி மாநிலப் போராட்டங்களில் ஈடுபடவில்லை.

‘அடைந்தால் திராவிட நாடு; இல்லையேல் சுடுகாடு’ என்று முழக்கமிட்டவர் அண்ணாதுரை. மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்ட பிறகும்கூட, “இப்போதும் திராவிட நாடு கோரிக்கைக்கான காரணங்கள் இருக்கின்றன” என்றார் அவர். அவரது வழி வந்தவர்கள், இன்று மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்ட நாளைக் கொண்டாட வேண்டும் என்று குதூகலிப்பதன் ரகசியம், அதற்கு தாங்கள் போராடியதான தோற்றத்தை இப்போதைய தலைமுறையிடம் உருவாக்கவே.

இதில் குறிப்பிட வேண்டிய முக்கியமான விஷயம், திராவிடநாடு கோரிக்கையும் சரி, மொழிவாரி மாநிலப் பிரிவினையும் சரி, இரண்டுமே தேசபக்தர்களால் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட்டவை. முதலாவது கோரிக்கை பிரிவினையை அப்பட்டமாகக் கொண்டிருந்ததால் முளையிலேயே கிள்ளப்பட்டது. தவிர, அதற்கு திராவிட நாடு கருத்தியலில் அங்கம் வகித்த  தமிழ் தவிர்த்த மலையாளம், கன்னடம், துளு, தெலுங்கு பேசும் மக்கள் வாழ்ந்த பிற பகுதிகளில் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. அந்தத் தலைவர்கள் யதார்த்த நிலவரம் உணர்ந்து மொழிவாரி மாநிலமே போதும் என்ற முடிவை எடுத்தபோது, திமுகவால் அதை வேடிக்கை பார்க்க மட்டுமே முடிந்தது.

கவிமணி தேசிகவிநாயகம்
கவிமணி தேசிகவிநாயகம்

இதுவே சரித்திரம். ஆனால், இப்போது மொழி அடிப்படையில் தமிழ்நாடு அமையப் போராடியது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்க திமுகவும், அதன் தோழமை அமைப்புகளும் முயல்கின்றன. தமிழத்திலேயே கூட, தனிநாடு கோரிக்கைக்கு மக்கள் தயாராக இல்லாததால்தான், தனித் தமிழ்நாடு கோரிக்கையை கைகழுவினார் அண்ணாதுரை. அவர்களது சுருதி  ‘மத்தியில் கூட்டாட்சி, மாநிலத்தில் சுய ஆட்சி’ என்பதாகச் சுருங்கியது.

மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைக்கப்படுவது நமது தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு குந்தகமாகிவிடும் என்று தேசபக்தர்கள் அன்று அஞ்சியது உண்மையாகிவிட்டது. இன்று மாநில எல்லைப் பூசல்கள் பல இடங்களில் பூதகரமாகி வருகின்றன. மஹாராஷ்டிரா- கர்நாடகா இடையே பெலகாவிக்காக நடக்கும் போராட்டம் அதில் குறிப்பிடத் தக்கது. தவிர, பல மாநிலங்களிடையே பாயும் நதிநீரை சுமுகமாகப் பங்கிடுவதில் சிக்கலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது மொழி அடைப்படையிலான தனிமை உணர்வு. உதாரணம்: காவிரி, மகாநதி, பெரியாறுப் பிரச்னைகள்.

இதிலும் ஒரு விசேஷ அம்சம் உண்டு. ஒரே மொழி பேசும் மாநிலத்துக்குள் கூட நதிநீரைப் பங்கிடுவதில் மோதல் நிகழ்கிறது. தமிழகத்திலேயே ஈரோடு மாவட்டத்தில் பவானி அணை நீரைப் பயன்படுத்துவதில் முன்னுரிமை யாருக்கு என்பதில் உள்ளூர் விவசாயிகளிடம் மோதல் நிலவுகிறது. ஆக, மோதலுக்குக் காரணம் சுயநலம் தானே ஒழிய, மொழியால் விவசாயிகளை ஒருங்கிணைக்க முடியவில்லை என்பது புரிகிறது.

ம.பொ.சிவஞானம்
ம.பொ.சிவஞானம்

மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கு வித்திட்டது ஆந்திரப் பிரதேச உதயம். இன்று அதே மாநிலம் இரண்டாகிவிட்டது- ஆந்திரம்- தெலுங்கானா என்று! ஒரே தெலுங்கு மொழி பேசும் மக்கள் வாழும் பகுதிகள் இரு மாநிலங்களாகப் பிரிந்ததன் காரணம் அரசியல் மட்டுமே. இங்கு மக்களை மொழியால் பிணைக்க முடியவில்லை.

பஞ்சாபி மொழியும் வங்க மொழியும் பேசிய மக்கள் மத அடிப்படையில் இரு கூறாகப் பிரிந்ததை நாம் ஏற்கனவே அறிவோம். மத அடிப்படையில் ஒரு நாடாக உருவான பாகிஸ்தான் மொழி அடிப்படையில் இரு நாடாகி, பங்களாதேஷ் உருவானதையும் நாம் அறிவோம். ஆக, மக்களைப் பிணைப்பது மதமோ, மொழியோ அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

மராத்தி பேசும் மக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டே மகாராஷ்டிரா மாநிலம் அமைந்தது. இன்று அதே மாநிலத்தில் விதர்ப்பா தனி மாநிலக் கோரிக்கையை அதே மொழி பேசும் மக்கள் தானே எழுப்புகின்றனர்? அதற்கு பொருளாதார ரீதியாக் தாங்கள் பின்தங்கி இருப்பதை விதர்ப்பா பகுதி மக்கள் காரணமாகக் கூறுகின்றனர். தெலுங்கானாவும் அதே காரணத்தால் தான் பிரிந்தது. எனில், மக்களை மொழிவாரியாகப் பிரித்தது, நிர்வாக ரீதியாகப் பலனளிக்கவில்லை என்பது உறுதியாகிறது. மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைந்தால் மாநில முன்னேற்றம் விரைவுபெறும் என்ற கனவு- பகல் கனவே என்பது தெரியவந்திருக்கிறது.

காமராஜர்
காமராஜர்

அதே சமயம், மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டபோதும், ஒரு நாடாக நாம் தொடர்வதற்கு நமது கலாச்சாரப் பிணைப்புகளே காரணம். ‘செப்பு மொழி பதினெட்டுடையாள்- எனில் சிந்தனை ஒன்றுடையாள்’ என்று நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மகாகவி பாரதி பாடிய வரிகளின் ஊக்க சக்தி எது? அதுவே நம்மை இணைக்கிறது. அதைத் துண்டாடவே பல முயற்சிகள் தொடர்ந்து நடந்து வருகின்றன.

அண்ணாதுரை
அண்ணாதுரை

மொழிவாரி மாநிலம் அமைந்ததைக் கொண்டாடத் துடித்தவர்கள் பலரும் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு எதிரானவர்களாக இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. நல்ல வேளையாக தமிழக அரசு அவர்களது முட்டாள்தனமான உளறல்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. குறிப்பாக, நதிநீர்ப் பிரச்னையில் அண்டை மாநிலங்களான கர்நாடகம், கேரளத்தால் தமிழகம் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படும் நிலையில், மொழிவாரி மாநில உருவாக்கத்தைக் கொண்டாட தமிழகத்துக்கு யதார்த்த உலகில் இடமே இல்லை.

ஆயினும், கடந்து வந்த பாதையில் நாம் திரும்பிச் செல்ல முடியாது. மொழிவாரி மாநிலங்கள் ஒரு சரித்திர நிகழ்வு. அதன் தோல்வி, நமது உள்ளார்ந்த கலாச்சார ஒருமைப்பாட்டை வலுப்படுத்த வேண்டியதன் தேவையை உணர்த்துகிறது. வீக்கமல்ல, அனைவருக்கும் சமச்சீரான வளர்ச்சியே அடிப்படைத் தேவை என்பதும் உணரப்படுகிறது. இவ்விரண்டையும் வலுப்படுத்துவதே, ஒரு நாடு என்ற முறையில் பண்பட்டு வரும் இந்தியாவை மேலும் உறுதியானதாக்கும்.

 

நல்லதொரு முன்னுதாரணம்!

தெலுங்கு கங்கை கொண்டுவந்த இரு ராமர்கள்
தெலுங்கு கங்கை கொண்டுவந்த இரு ராமர்கள்

தற்போது, ஆந்திரப் பிரதேசம்- தெலுங்கானா மாநிலங்களிடையே கிருஷ்ணா நதி நீரைப் பங்கிடுவதில் மோதல் உச்சத்தை எட்டி இருக்கிறது. இரு மாநிலங்களிலும் தெலுங்கு பேசும் சகோதர மக்களே இருந்தபோதும், இப்பிரச்னை நேரிட்டதன் காரணம் சுயநல அரசியல் தான். சந்திரபாபு நாயுடு, சந்திரசேகர ராவ் ஆகியோரிடையிலான தனிப்பட்ட விரோதம், இரு மாநில மக்களை மேலும் பிரித்தாள்கிறது. ஒரே மொழியால் மக்களை இணைக்க முடியவில்லை!

அதேசமயம், அதே கிருஷ்ணா நதியிலிருந்து தமிழகத்துக்கு தெலுங்கு கங்கை திட்டம் வாயிலாக குடிநீர் வருகிறது. அதனால்தான் சென்னை வாழ்கிறது. மொழி கடந்த தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் அதனை சாத்தியமாக்கிய முன்னாள் முதல்வர்கள் என்.டி.ராமராவும், எம்.ஜி.ராமசந்திரனும் இன்றும் போற்றப்படுவதன் காரணம் இதுவே. நாம் பின்பற்ற வேண்டிய முன்னுதாரணமும் இதுவே!

 

 

அமரர் தாணுலிங்க நாடார் சொன்ன கதைகள்

(பிப்ரவரி 19 – தாணுலிங்க நாடார் பிறந்த நாள்)

தமிழகத்தில் இந்து எழுச்சிக்கு வித்திட்ட முன்னோடிகளில் தலையாய தலைவர் தாணுலிங்க நாடார் (1915-1988) அவர்கள்.  தன் வாழ்நாள் இறுதிவரை இந்துமுன்னணியின் தலைவராகப் பணியாற்றி வழிகாட்டியவர்.

thanulinga-nadar

  • 1915  பிப்ரவரி 19ம் நாள் குமரி மாவட்டம் பரமார்த்தலிங்க புரத்தில் பிறந்தார்.
  • திருச்சி செயிண்ட் ஜோசப் கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார்.
  • ஓராண்டு சப் இன்ஸ்பெக்டர், ஓராண்டு ராணுவ அதிகாரி.
  • வழக்கறிஞர்
  • 1957 : நாகர்கோவில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்
  • 1964 : நாடாளுமன்ற ராஜ்யசபை உறுப்பினர்
  • மண்டைக்காடு கலவரத்தை ஒட்டி எம்.ஜி.ஆர் உடனான சந்திப்புகள்
  • 1982: இந்து முன்னணித் தலைவராக பொறுப்பேற்றார்
  • 1987: நாகபுரியில் ஆர்.எஸ்.எஸ் விஜயதசமி விழாவில் தலைமை தாங்கினார்
  • 1988: ஏரல் (நெல்லை மாவட்டம்) நகரில் டாக்டர் ஹெட்கேவார் நூற்றாண்டு விழா கூட்டத்தில் உரையாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது காலமானார்.

ஐயா தாணுலிங்க நாடார் அவர்கள் தமிழகம் முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்து பொதுக் கூட்டங்களில் பேசும்போது சின்னக் கதைகள் மற்றும் உவமைகள் மூலமாக தனது கருத்துக்களை எடுத்து வைப்பார். அவற்றில் சிலவற்றைக் கீழே தருகிறோம்.

thanulinga-nadar-stories-1

thanulinga-nadar-stories-2

(நன்றி: விஜயபாரதம்)

குமரி அன்னையின் மூக்குத்தி ஒளி

பொதுவாக ஒரு விஷயம் சொல்லப்படுகிறது: ‘இந்தியர்களுக்கு வரலாற்று அறிவு கிடையாது’. ஆனால் சிறிது ஆராய்ந்து பார்த்தால் உண்மை அப்படி அல்ல என்பது விளங்கும். பாரதவாசிகளாகிய நமக்கு ஒற்றை வரலாறு கிடையாது. மேற்கத்திய வரலாற்றில் வெற்றி அடைந்தவனின் வரலாறு மட்டுமே சொல்லப்படும். ஆதிக்க சக்திகளாக விளங்கிய மன்னர்களின் மத பீடங்களின் வரலாறே பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை ஐரோப்பிய வரலாறாக அமைந்தது. அத்தகைய ஒற்றை வரலாறு பாரதத்துக்கு உண்டா என்றால் இல்லை என்றே சொல்லிவிடலாம். ஆங்கிலேய அறிவியக்க ஆதிக்கம் இந்தியாவில் ஏற்பட்ட பிறகுதான் அத்தகைய ஒற்றைப்படை வரலாறுகள் எழுதப்பட்டன. வின்ஸெண்ட் ஸ்மித் முதல் நீலகண்ட சாஸ்திரிகள் வரை அத்தகைய ஒற்றைத்தன்மை கொண்ட வரலாற்றை நமக்கு அளித்தவர்களே. நம் கல்வி நிலையங்களில் இன்று நமக்கு நம் வரலாறாக சொல்லிக் கொடுக்கப்படுவது இந்த ஒற்றைச் சட்டக அடிப்படையில்தான்.

ஆனால் பாரதத்தில் ஒவ்வொரு சமுதாயக்குழுவும் அந்தந்த சமுதாயக்குழுவின் வரலாற்று நினைவுகளை அழியாமல் பாதுகாத்து வந்துள்ளது. பள்ளுகளாகவும் தெம்மாங்குகளாகவும் வில்லுப்பாட்டுகளாகவும், கிராம குல தெய்வங்களின் தொன்ம கதைகளாகவும் அந்த வரலாற்று நினைவுகள் ஐதீகப்புனைவுகளுடன் பாதுகாக்கப்பட்டு தலைமுறை தலைமுறைகளாக கடத்தப்பட்டு வந்துள்ளன. ஏன் வரலாற்றுடன் ஐதீகப்புனைவுகள் கலக்கப்பட்டன? எந்த ஒரு வரலாற்று நிகழ்ச்சியிலும் வளமடைந்தவர்களும் இருப்பார்கள் வெற்றி பெற்றவர்களும் இருப்பார்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்களும் இருப்பார்கள், தோல்வி அடைந்தவர்களும் இருப்பார்கள். வரலாற்று நினைவுகள் பெருமிதங்களும் கசப்புகளும் நிரம்பியவை. வரலாற்றின் பெருமிதங்களை நினைவு கூர்பவர்கள் அவற்றின் கசப்புகளுக்கும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். ஆனால் வரலாற்று கசப்புகளை தக்கவைத்து கொண்டே சென்றால் இறுதியில் அது வெறுப்பின் விஷமாக மாறி சமூக நல்லிணக்கத்தை அழித்துவிடும். உதாரணமாக இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக வரலாறு என்கிற பெயரில் ஐரோப்பாவில் யூதர்கள் மீது வளர்க்கப்பட்ட வெறுப்பை சுட்டிக்காட்டலாம். ஆனால் இந்திய சமூகக்குழுக்களின் வரலாற்று நினைவுகளான நாட்டுப்பாடல்களில், சடங்குகளில் இருக்கும் தொன்ம ஐதீக பரிமாணம் இந்த வெறுப்பை பெருமளவு அழித்துவிடுகிறது.

இன்று இந்த சமூகக்குழு வரலாறுகள் சொல்லப்படும் விதம் அடையும் மாற்றம் முக்கியமானது. இன்றைக்கும் ஆதிக்க சக்திகளாக ஆங்காங்கே விளங்குகிறவர்கள் ’இதுதான் உன் வரலாறு’ என அனைத்து சமுதாயக் குழுக்களுக்குமான பொது கதாநாயகர்களையும் வில்லன்களையும் சிருஷ்டித்து வரலாற்றைக் கையளித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால் நம் பாரம்பரியத்தின் நீட்சியாக உருவாகும் வரலாற்றறிஞன் அவனே தேடி சென்று தன் சமுதாயத்தின் தன் முன்னோரின் தன் பிராந்தியத்தின் வரலாற்றை அதன் அத்தனை அம்சங்களுடனும் பதிவு செய்கிறான். வரலாறு இன்றும் காலவெள்ளத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வரலாற்று நிகழ்வுகளும் நினைவுகளும் நம் இன்றைய செயல்பாடுகளை நிர்ணயிக்கின்றன. பாதிக்கின்றன. வழி நடத்துகின்றன. எனவே அவற்றை நாம் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது. அத்தகைய சமூக வரலாறுகள் அந்தந்த பிராந்தியம் சார்ந்து மீட்டெடுக்கப்படுவதும் பதிவு செய்யப்படுவதும் அவசியமாகின்றன. அத்தகைய ஒரு வரலாற்றாசிரியராகவே ஜோ தமிழ்செல்வன் விளங்குகிறார்.

kumari_duraisami_titleலூர்தம்மாள் சைமன் குறித்த ஆராய்ச்சியின் போது அவருக்கு கொட்டில்பாடு எஸ் துரைசாமி குறித்த ஒரு சிறிய துப்பு கிடைக்கிறது, அதன் அடிப்படையில் அவர் வரலாற்றால் மறக்கப்பட்டுவிட்ட இம்மனிதரைக் குறித்து ஒரு ஆர்வத்துடன் தேடுகிறார். இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சியின் குமரி மாவட்ட பிரிவின் முதல் செயலாளரும் தலைவருமாக இருந்தவர் இவர். இந்திய தேசிய விடுதலை போராட்ட வீரரும் குமரி மாவட்டத்தை தமிழகத்துடன் இணைக்கும் போராட்டத்தில் முக்கிய இடம் பெற்றவருமாக இவரது ஆளுமையை ஜோ தமிழ்செல்வன் வெளிப்படுத்துகிறார். அத்துடன் அந்த காலகட்டத்தின் பல சாதிய மதவாத அரசியல் செயல்பாடுகள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. மனதிற்கு கஷ்டத்தை அளிப்பவையாக அவை அமைந்தாலும் அவற்றை முதன் முதலாக வெளிக் கொண்டு வர அசாத்திய தைரியமும் நேர்மையும் தேவை. குமரி மாவட்டத்தில் இன்று ஆதிக்க சக்திகளாக விளங்குவோரால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள சில பிம்பங்கள் உடைத்தெறியப்படுகின்றன. இது பலருக்கு உவப்பான விஷயமாக அமையாது.

இந்த வரலாற்று வெளிப்பாடு குமரி மாவட்ட மீனவ சமுதாயத்தினை மேல் தூக்கி பிடிக்க அந்த சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரால் எழுதப்பட்டது என எளிதாக சொல்லி இதை புறக்கணிக்க முயலலாம். ஆனால் இந்த நூலை ஒருவர் படித்தால் அதற்கான மிக சிறிய மிக நுண்ணிய வாய்ப்பு கூட இல்லை என்பதை உணரலாம். மிகுந்த நேர்மையுடன் ஜோ தமிழ்செல்வன் இதுவரை மறக்கடிக்கப்பட்ட வரலாற்று சம்பவங்களை வெளிக் கொணர்கிறார். இதில் எந்த ஒரு சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்களின் பெயரும் இருட்டடிப்பு செய்யப்படவோ அதை விட முக்கியமாக அவர்களின் பங்களிப்பு குறைத்து மதிப்பிடப்படவோ இல்லை.

இன்னும் சொன்னால் இதில் ஒரு அகில இந்திய தலைவரான காமராஜரின் கூர்த்த மதியும் எந்த அளவு சமரசமில்லாத நேர்மையுடன் மக்கள் பிரச்சனைகளை அவர் அணுகினார் என்பதும் வெளியாகிறது. குமரிமாவட்டம் தமிழகத்துடன் இணையும் அந்த நாளில் கூட காமராஜர் ‘இனி உங்களுக்கு அதிகாரமும் பதவியும் வாரி வழங்குவோம்’ என புகழாரங்கள் சூட்டவில்லை. பிற மாவட்டங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் நீங்கள் முன்னேறி இருப்பதால் தமிழ்நாட்டில் பிற மாவட்டங்களுக்கே முன்னுரிமை தரப்படும் என தெளிவாக சொல்கிறார். பசப்பு வார்த்தைகள் பேசாமல் இத்தகைய நேர்மையுடன் நேர்பட பேசும் ஒரு தலைவர் அண்மைக் கடந்த காலத்தில் நம்மிடையே வாழ்ந்திருக்கிறார்.

லூர்தம்மாள் சைமனுக்கும் துரைசாமி அவர்களுக்கும் ஏற்பட்ட ஒரு கருத்து முரண் குறித்து ஜோ தமிழ்செல்வன் சொல்லியிருக்கும் அத்தியாயம் முக்கியமானது. தமிழ்நாட்டில் ஏறக்குறைய எல்லா சமுதாயக்குழுக்களிலும் தம்மை அரச பரம்பரையினர் என சொல்ல தரவுகள் இருக்கும். இந்தியாவில் நிலவிய அரச முறை ஐரோப்பிய அரச அமைப்பினை போன்றதன்று. இங்கு பெருமளவுக்கு சமூகக்குழுக்களுக்கு சுதந்திரம் இருந்தது. சாதியக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு அப்பால் பிராந்திய நிர்வாகத்தில் இந்த சுதந்திரம் நிலவியது. எனவே ஒவ்வொரு சமுதாயக் குழுவும் தன்னை அரசர் என சொல்வதை முழுமையாக வரலாற்றுப் பிழை என கருத முடியாது. ஆனால் இன்று அது அடக்குமுறையையும் சாதிய வெறியையும் வெளிக்காட்டுவதற்கான ஒரு அருவெருப்பான பெருமையாக வடக்க்கு மற்றும் மத்திய தமிழ்நாடுகளில் காண்கிறோம். ஜனநாயக மாற்றத்தில் ஒரு சமுதாயக்குழு முன்வைக்க வேண்டியது இந்த பழம் பெருமையை அல்ல அதன் ஜனநாயக பிரதிநிதித்துவத்தையே என்பதை துரைசாமி அவர்கள் உணர்ந்திருந்திருக்கிறார். எனவே தம்மை அரச பரம்பரையினர் என பதியாமல் முக்குவர் என பதிய வேண்டுமென்று லூர்தம்மாள் சைமனை எதிர்த்து கோரிக்கை வைத்து வெற்றியும் பெறுகிறார் துரைசாமி அவர்கள். ‘அரசர் குலத்தை முக்குவர் குலமாக மாற்றியது முக்குவர்களுக்கிடையே இருக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களைவதற்கான’ முயற்சி என மிகச்சரியாக ஜோ தமிழ்செல்வன் கணிக்கிறார்.

அரசு மருத்துவமனையை விரிவுபடுத்த லூர்தம்மாள் சைமன் முயன்ற போது அதனை நாகர்கோவிலின் ஒரு முக்கிய தனியார் மருத்துவர் எதிர்ப்பதுடன் அதற்கு பழிவாங்க கத்தோலிக்க சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த மற்றொருவரை லூர்தம்மாள் சைமனுக்கு எதிராக நிற்க வைத்த சதி ஆச்சரியமளிக்கிறது. அதில் துரைசாமி அவர்கள் காமராஜரின் வழிகாட்டலில் லூர்தம்மாள் சைமனுக்காக செயல்பட்டது அதற்கான காரணங்கள் முக்கியமானவை. தொடர்ந்து திராவிட இயக்கங்கள் காமராஜருக்கு எதிராக கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் மதவாத பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டன என்பது இதுவரை எவரும் வெளிக்கொண்டு வந்திராத ஒரு முக்கிய தகவல். அப்போது காமராஜருக்கு எதிராக மிகக்கடுமையாக பல்முனைத் தாக்குதல் பிரச்சாரங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டதை ஜோ தமிழ்செல்வன் விவரிக்கிறார். இன்றைய மதவாத பிரச்சாரங்களின் ஒட்டுமொத்த வடிவத்தை அன்றைக்கே காண முடிகிறது.

ஜோ தமிழ்ச்செல்வன்
ஜோ தமிழ்ச்செல்வன்

1969 தேர்தலில் இந்த சாதி-மத பிரிவினை வாதங்களுக்கு அப்பால் தேசிய ஜனநாயக மக்கள் நல உணர்வுடன் துரைசாமி செயல்படுகிறார். வாக்குகள் சாதி மத அடிப்படையில் சிதறிய போதும் துரைசாமி எனும் மீனவ கத்தோலிக்க சமுதாய தலைவர் ஒருவரின் தேசிய பார்வையால் காமராஜர் வெற்றி பெறுகிறார். திராவிட மாயையால் தமிழ்நாடே இருளில் வீழ்ந்த காலகட்டத்தில் குமரிமாவட்டம் குமரி அன்னையின் மூக்குத்தி ஒளியாக ஒற்றை ஒளிக் கீற்றை தமிழகத்துக்கு அளித்த தருணம் அது. என்றென்றைக்கும் குமரி மாவட்டத்துக்கு வரலாற்றில் இடம் தந்த தருணம் அது. அதற்கான முதன்மை காரணமாக அமைந்தவர் கொட்டில்பாடு எஸ்.துரைசாமி அவர்களே. இன்றைய மீனவ சமுதாயம் மட்டுமல்ல ஒட்டுமொத்த குமரிமாவட்டமே படித்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு சிறப்பான பாடத்தை இங்கு ஜோ தமிழ்செல்வன் நம் முன் வைக்கிறார்.

ஆக இந்த நூல் ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தின் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட தலைவரின் வரலாற்று நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் நூல் மட்டும் அல்ல. அதற்கு மேலாக பல தளங்களில் அது நம்முடன் உரையாடுகிறது. ஒரு இந்திய குடிமகனாக, குமரி மாவட்ட மண்ணின் மைந்தனாக, மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை மீட்டெடுக்கும் ஒரு சிறந்த முயற்சியாக, வரலாற்று ஆவணமாக, என இந்த நூல் நமக்கு அளிக்கும் பல தள ஒளிவீச்சுகள் இந்நூலை சமகால வரலாற்று பதிவுகளின் வரிசையில் முக்கியமானதாக ஆக்குகிறது. ஜோ தமிழ்செல்வனுக்கு குமரிமாவட்டமும் தமிழகமும் நன்றிக்கடன் பட்டுள்ளன.

(”குமரிக்காங்கிரஸின் தந்தை கொட்டில்பாடு எஸ்.துரைசாமி”  நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரை)

 

நூலிலிருந்து சில பகுதிகள்

கிறிஸ்தவர்களின் ஆதிக்கத்தை விரும்பாத நாயர் சேவா சங்கத் தலைவர் மன்னத்து பத்மநாபனும், எஸ்.என்.டி.பி யோகத்தின் தலைவரான சங்கரும் இணைந்து இந்துக்களை ஒருங்கிணைப்பதற்காகவும் இந்துக்களை மதமாற்றம் செய்வதைக் கண்டித்து எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்கும் ‘இந்து மகா மண்டலம்’ என்கிற அமைப்பை 1950 இல் உருவாக்கினர். ஏராளமான நாயர்களும் ஈழவர்களும் இதில் இணைந்தனர். குறிப்பாக திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியைச் சார்ந்த வழக்கறிஞர் தாணுலிங்க நாடாரும், இந்திய தேசியக் கட்சியைச் சார்ந்த இந்து நாடார்கள் சிலரும் இந்த அமைப்பில் உறுப்பினர்களாக இணைந்தனர். இதனால் இந்த அமைப்பு புத்துருவம் பெற்றது. இவ்வமைப்பில் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியைச் சார்ந்த தாணுலிங்க நாடார் துணைத் தலைவராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். தாணுலிங்க நாடாரைத் துணைத்தலைவராகத் தேர்வு செய்வதற்கு காரணம் அவர் இந்து நாடார்களை கிறிஸ்தவத்துக்கு கட்டாய மதமாற்றம் செய்யும் தவறான போக்கை குமரி மாவட்டத்தில் எதிர்த்து வந்தார். பலவேளைகளில் அதனைத் தட்டிக் கேட்கவும் தயங்கவில்லை.

புரோட்டஸ்டண்ட் சபைகளின் ஆதிக்கத்தால் இந்து நாடார்கள் மதமாற்றம் செய்யப்படுவதனைக் கண்டு பொறுக்க முடியாமல் சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஸ்ரீ.வி.தாஸ் அவர்கள் உதவியுடன் கரும்பாட்டூரில் இந்து குழந்தைகளுக்காக ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ஆரம்பப் பள்ளியை தாணுலிங்க நாடார் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு இந்து ஊரிலும் பஜனை நடத்தச் சொல்லியும் இந்து மதத்தின் ஆன்மிகத்தை அறிய வழி வகை செய்தும் ஊக்கப்படுத்தினார். இந்து மதத்தின் மீதிருந்த பற்றே தாணுலிங்க நாடார் அவ்வமைப்பில் சேர முக்கியமான காரணமாக இருந்தது….

தாணுலிங்க நாடார்
தாணுலிங்க நாடார்

1950 இல் நாகர்கோவில் வாட்டர் டேங்க் ரோட்டில் உள்ள யோசப் என்பவர் வீட்டில் திருத்தமிழர் இயக்கத்தின் கூட்டம் நடைபெற்றது. கூட்டத்தில் நேசமணி தாணுலிங்க நாடாரைப் பார்த்து “யோவ் தாணுலிங்க நீர் திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரசில் செயற்குழு உறுப்பினராக இருந்து கொண்டு எந்த முறையில் கேரளா ஹிந்து மிஷன் துணைத் தலைவராகவும் இருக்க முடியும்?” என்று கேட்டார். அதற்கு தாணுலிங்க நாடார், “உமக்கு எப்படி திருவிதாங்கூர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸிலும் கிறிஸ்தவ காங்கிரஸிலும் பதவி வகிக்க முடியுமோ அப்படித்தான் எனக்கும்.” என்று பதிலளித்தார். நேசமணி “நீ யாரைப் பார்த்து பேசுகிறாய் தெரியுமா?” என்று கோபத்துடன் கேட்டார், அதற்கு தாணுலிங்க நாடார், “பள்ளியாடி அப்பாவு நாடார் மகன் நேசமணியைப் பார்த்து பொற்றையடி பரமார்த்தலிங்க நாடாரின் மகன் தாணுலிங்கம் பேசுகிறேன்.” என்றார். நேசமணியின் அடியாட்கள் தாணுலிங்க நாடாரைச் சூழ்ந்து கொண்டு தாக்க முற்பட்டார்கள். (பக்.56-7)

மத்தியாசுக்கு ஆதரவாக மு.கருணாநிதி பிரச்சாரம் செய்த போது ‘விருதுநகரில் விலைபோகாத மாடு வடசேரி சந்தைக்கு வந்திருக்கிறது, பல்லைப் பிடிச்சுப் பார்த்து வாலைப் பிடிச்சு பார்த்து ஓட்டு போடுங்கள் என்றார். மத்தியாசுக்காக இரண்டு மாதங்கள் தொடர்ந்து நாகர்கோவிலில் தங்கி பிரச்சாரம் செய்தார். … காமராசரை தோற்கடிப்பதற்காக பல்வேறு உக்திகளைக் கையாண்டார். “ஒருவர் வந்த நாடார். மற்றொருவர் சொந்த நாடார். ஒருவர் சிவனை வணங்குகிறவர். மற்றொருவர் சிலுவையை வணங்குகிறவர். இந்த மாவட்ட மக்கள் நன்கு படித்தவர்கள் எனவே சொந்த நாடாருக்கு வாக்களியுங்கள்.” என்றார். ,,, காமராசருக்கு எதிராக பல்வேறு நபர்களும் கட்சிகளும் தொடர்ந்து சாதி ரீதியாகவும் மத ரீதியாகவும் பிரச்சாரம் செய்தனர். ‘தட்சிண நாடார் கட்சி’ காமராசருக்கு எதிராக, ‘விருதுநகர் நாடார்கள் நமது சாதியைச் சார்ந்தவர்கள் அல்ல. அவர்கள் நம்மிடமிருந்து பெண் கொள்வதில்லை’ என தென்றல் எனும் தினசரி நாளிதழ் மூலம் அக்டோபர் 8 1968 அன்று ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டது. ‘கிறிஸ்தவ நாடார் கூட்டமைப்பு’ சார்பில் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் சனவரி 2 1969 அன்று ஒரு செய்தியை வெளியிட்டது. அதில் ‘இந்த தொகுதியில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் கிறிஸ்தவ நாடார்கள். எனவே இத்தொகுதி கிறிஸ்தவர்களுக்குரியது.  ஒரு கிறிஸ்தவரை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியது கிறிஸ்தவர்களின் கடமையாகும்.’ என குறிப்பிட்டு மத்தியாசுக்கு ஆதரவாக பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டிருந்தது. அதே எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகையில் தட்சண நாடார் கட்சியின் சார்பில் ஒரு பிரசுரம் வெளியிடப்பட்டிருந்தது. அதில் ‘விருதுநகர் நாடார்கள் எவரேனும் கிறிஸ்தவராக மாறிவிட்டால் சமூகத்தை விட்டே விலக்கி விடுவார்கள். அவர்கள் வேறு சாதி. நம்மை சரி சமமாக கருதவே மாட்டார்கள். எனவே மருத்துவர் மத்தியாசுக்கு வாக்களியுங்கள். விருதுநகர் காமராசருக்கு அல்ல’ எனக்கூறி தட்சண நாடார் கட்சி காமராசருக்கு எதிராக வேலை செய்தது.

காமராஜ் நாடாரை எதிர்த்து நிற்பவர் யார்? மத்தியாஸ் நாடார்தான் நிற்கிறார் என கருணாநிதி பேசிய செய்தி 23 டிசம்பர் 1968 இல் தினதந்தியில் வெளிவந்தது. ‘காமராசர் நேசமணியின் அரசியல் வாழ்வை நாசம் செய்தார்’ என நேசமணியின் சகோதரரின் பேட்டி டிசம்பர் 10 1968 மாலை முரசு இதழில் வெளியானது…. காமராசர் இந்தியை வரவேற்கிறார் எனவே அவருக்கு வாக்களிக்காதீர்கள் என முஸ்லீம் லீக் கட்சியிலுள்ள இஸ்மாயில் சாகிப் அவருக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்தார்…. மத்தியாசுக்காக கருணாநிதி, நெடுஞ்செழியன், தினத்தந்தி பத்திரிகை நிறுவனர் ஆதித்தனார், தமிழரசுக் கழகம், முஸ்லீம் லீக், திராவிட கழகம் என பல கட்சிகள் வேலை செய்தன. இது போதாதென்று எம் ஜி ஆர் ரசிகர்களை காமராசருக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தில் இறக்கி விட்டனர். பிரச்சாரத்தில் முக்கியமாக சாதி மத உணர்வுகள் தூண்டிவிடப் பட்டன. கொட்டில்பாடு எஸ் துரைசாமியின் தேர்தல் பிரச்சார நுணுக்கத்தைப் பார்த்த காமராசர் கொட்டில்பாடு எஸ் துரைசாமியிடம் ‘நீ தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்கு வந்த பிறகுதான் எனக்கு தெம்பாக இருக்கிறது’ என கூறினார். பொதுக் கூட்டங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தராமல் காமராசர் கிராமம் கிராமமாக சென்று பிரச்சாரங்கள் செய்தார். காமராசரைக் குறித்த அத்தனை விமர்சனங்களுக்கும் கொட்டில்பாடு எஸ்.துரைசாமியே பதிலடி தந்தார்.

கிருஸ்தவ நாடார்களில் பெரும்பான்மையோர் மருத்துவர் மத்தியாசுக்கு வாக்களித்தனர். இந்து நாடார்களில் பெரும்பான்மையோர் காமராசருக்கு வாக்களித்தனர். முஸ்லீம்களில் பெரும்பான்மையோர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வேட்பாளர் திரு.அலிக்கு வாக்களித்தனர்.கொட்டில்பாடு எஸ்.துரைசாமியின் அபார முயற்சியினால் மீனவர்கள் பெரும்பான்மையோர் காமராசருக்கு வாக்களித்தனர். 8 சனவரி 1969 அன்று வாக்குகள் எண்ணப்பட்ட போது காமராசர் 1,28,201 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றார். காமராசரை பெரும்பான்மை வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற வைத்த பெருமை மீனவ மக்களுக்கே உண்டு என்றால் அது மிகையாகாது. ஆம்! தேர்தலின் மூலம் காமராசருக்கு மகுடம் சூட்டிய பெருமை கொட்டில்பாடு எஸ்.துரைசாமி ஒருவருக்கே உண்டு.

[ பக்.141-4]

குமரிக்காங்கிரஸின் தந்தை கொட்டில்பாடு எஸ்.துரைசாமி

  • ஆசிரியர்: ஜோ. தமிழ்ச்செல்வன்
  • பக்கங்கள்: 184
  • கிடைக்குமிடம்: வேதா புத்தக நிலையம், நாகர்கோவில்.
  • அலைபேசி: 8903252895, 8695911069
  • விலை: ரூ.130/-