ஏன் இந்திய நகரங்கள் இப்படி இருக்கின்றன?

மும்பை மழைநீரை வடிக்க இந்திய பொறியியலாளர்களால் முடியவில்லையா? ஏன் இந்திய நகரங்கள் இப்படி இருக்கின்றன? என்ன காரணம்?

There is a lot of information online about prednisolone (prednisolone) and its effect on different types of skin and how to get it without prescriptions. Generic drugs are produced to imitate the active pharmaceutical ingredient buy zoloft online Haninge and may be effective when taken in the place of their active ingredients. Zinc is a mineral that is essential for good health, as a cofactor in over 400 enzymes and as an antioxidant.

These vaccines should not be used as a substitute for medical advice from your doctor. Buy clomid online, buy clomid online in india, buy clomid brashly online from an online pharmacy. It is usually taken by mouth as the dose recommended on the package label.

The primary end-point was the psoriasis area severity index (pasi) at 3 months and 6 months. Since price of clomiphene 50mg Tadjoura the etiopathogenesis is not completely understood, topical treatments are the treatment of choice in many cases. I am taking my hydroxychloroquine 1000mg, 10am-2pm.

கிர்லோஷ்கர் பம்ப்கள் பற்றி எழுதியதற்கு பல நண்பர்கள் ஏன் மும்பையிலும் மற்ற இடங்களும் இதை செய்ய முடியவில்லை என கேட்டிருந்தார்கள். விரிவாக அதற்கு பதில் சொல்லவேண்டும் என இந்த பதிவு.

மும்பை வரைக்கும் போகவேண்டாம். சென்னையிலே சிறு மழை பெய்தால் நாறிவிடுகிறது. மழை பெய்தால் காவிரியிலே கரையோரம் இருக்கும் மக்களுக்கு வெள்ள எச்சரிக்கை விட வேண்டியிருக்கிறது.

ஏன்? திட்டமிடுதல் இல்லை என ஒரே வார்த்தையிலே சொல்லிவிடலாம். ஆனால் ஏன் திட்டமிடுதல் இல்லை அல்லது ஏன் திட்டமிட முடியவில்லை என பார்க்கவேண்டும்.

கணக்கு காட்டவில்லை என்பது தான் இதற்கு காரணம்.

நில அளவீடு, மக்கள் தொகை, வீடுகள், வீதிகள், அமைப்பு இன்னபிறவை எல்லாம் சரியாக அல்லது ஓரளவிற்கு கணக்கு எடுத்து அளவிட்டு வைத்திருந்தால் – இதெல்லாம் தாழ்வான பகுதிகள் இதெல்லாம் மேடான பகுதிகள், இந்த இடத்திலே இருந்து மழைநீர் இப்படி வடியும், அதை அப்படியே ஆற்றுக்கோ கடலுக்கோ திருப்பி விடலாம் என கணக்கிட்டு செய்யலாம்.

இந்த இடங்களிலே இவ்வளவு வடிகால் குழாய்கள் இருக்கின்றன, அதிலே கழிவு நீர் குழாய்கள், இவ்வளவு மழை வடிகால் அமைப்புகள், இவ்வளவு இதிலே இவ்வளவு தண்ணீர் தான் வெளியேற்ற முடியும் என ஏதேனும் ஒரு கணக்கு இருந்தால் – மழை பெய்வதை கணக்கிட்டு அதற்கு ஏற்ப முன்னேற்பாடுகள் செய்யலாம். ஆனால் இப்படி ஏதேனும் கணக்கு வழக்கு இந்தியாவிலே எந்த நகரத்திலேயும் உண்டா? கிடையாது.

ஏன் எவ்வளவு வீடுகள் இருக்கின்றன, அதிலே எவ்வளவு பேர் வசிக்கிறார்கள் என்ற கணக்கே கிடையாது. இந்த நில அளவீடு மற்ற நாடுகளிலே எப்படி இருக்கும் என முன்பு எழுதியிருந்தேன்.

மற்ற நாடுகளிலே நில பத்திர பதிவு என ஒன்றை வைத்திருப்பார்கள். யார் பெயரிலே எவ்வளவு நிலம் இருக்கிறது என்ற பதிவு முழுக்க இருக்கும். ஒருவர் நிலத்தையோ வீட்டையோ விற்றாலோ வாங்கினாலோ மாற்றினாலோ அதிலே போய் பதிவு செய்தாக வேண்டும். இல்லையேல் செல்லாது. ஆக்கிரமிப்பு எல்லாம் செய்ய முடியாது. ஒரே இடத்தை பலருக்கு விற்பது என்ற கதையெல்லாம் நடக்காது.

ஆனால் இந்தியாவிலே பத்திர பதிவு என போனால் அரசு காசு வாங்கிக்கொண்டு இன்னாருக்கும் இன்னாருக்கும் இடையே ஒரு பதிவு நடந்தது என்று மட்டும் தான் எழுதும். அதுவும் பொதுவான அல்லது இணைக்கப்பட்ட பதிவு ஆவணம் என ஒன்று இருக்காது. யாரேனும் ஆக்கிரமித்தால் கோர்ட்டுக்கு ஒரு 100 வருசம் நடக்கவேண்டும். இந்தியாவிலே 60 சதம் வழக்குகள் நிலத்தகராறு வழக்குகள் தான்.

இதனால் என்ன நடக்கிறது? புற்றீசல் போல இஷ்டத்துக்கும் எலிவளை, புறாக்கூண்டு போல ஆங்காங்கே கட்டிடம் கட்டிக்கொண்டே போகிறார்கள். கட்டும் இடம் தாழ்வான பகுதியா, வடிகால் இருக்கிறதா என ஏதுமே கிடையாது. கட்டி முடித்த பின்னர் ஏதோ பேருக்கு சாக்கடையும் மழைநீர் வடிகால் அமைப்பும் அமைக்கிறார்கள்.

அதையாவது மட்டம் பார்த்து தண்னீர் வழிந்து ஓடும் படி அமைக்கிறார்களா என்றால் அதுவும் கிடையாது.

அப்படி கட்டியதற்கு கணக்கும் கிடையாது. ஏதோ அறிவிப்பு காட்டுவார்கள், அவ்வளவு தான்.

முக்கிய சாலைகளை ஆளுயரத்திற்கு அமைத்து விடுவார்கள். அப்புறம் அதிலே தண்ணீர் நிற்காது. வீடுகளிலே தண்ணீர் நிற்கும்.

இதை எந்த தொழில்நுட்பத்தை வைத்து சரி செய்வது?

சரி, இதிலென்ன பிரச்சினை கணக்கு எடுத்துவிட வேண்டியது தானேன்னா அது உடனே முடியாது.

ஏன்னா மாநகராட்சிகளிலே எவ்வளவு பேர் வேலை செய்கிறார்கள் என்ற கணக்கே இன்னும் எடுத்து முடிஞ்ச பாடில்லை.

கருணாநிதி செய்த மஸ்டர் ரோல் ஊழல் ஞாபகம் இருக்கிறதா? அது இன்னமும் தொடர்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக இந்தியா முழுக்க மலம் அள்ளும் துப்புரவு தொழிலாளிகள் எவ்வளவு பேர் இருக்கிறார்கள் என கணக்கு இன்னமும் எடுத்து முடிஞ்ச பாடில்லை.

ஆதார் கூடாது, மத்திய தொழிலாளர் பதிவு கூடாது, கணக்கு காட்ட மாட்டார்கள் என்றால் எப்படித்தான் நிர்வகிப்பது?

ஆற்றிலே போட்டாலும் அளந்து போடு என்றொரு பழமொழி உண்டு. அதாவது அளக்காத எதுவும் உருப்படாது. என்ன நடக்கிறது எவ்வளவு செலவாகிறது எதற்கு செலவாகிறது என தெரியாமல் எப்படி நாட்டை நடத்துவது?

அதெல்லாம் பழங்கதை, இனிமேல் ஆரம்பித்துவிட வேண்டியது தானேன்னா அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தையே மாற்றவேண்டும். புதிய சட்டங்கள் கொண்டுவரப்படவேண்டும்.

காவல்துறை நடமுறைகள், நீதிமன்ற நடைமுறைகளிலே ஆரம்பித்து வீடு கட்ட எப்படி அனுமதி வாங்குவது வரையிலான விதிகள் உட்பட எல்லாமே மாற்றப்படவேண்டும்.

எடுத்துக்காட்டாக வியாபார பகுதி, தொழிற்சாலை இடம், குடியிருப்பு இடம் என ஒதுக்கும் வழக்கம் மற்ற நாடுகளிலே உண்டு.

பெரிய கடைகள், மால்கள் போன்றவற்றை வியாபார இடம் என ஒதுக்கப்பட்ட பகுதியிலே தான் வைக்கவேண்டும். குடியிருப்பு பகுதியிலே மக்கள் குடியிருப்பு மட்டும் தான் இருக்கவேண்டும். திநகரிலே மாலும் குடியிருப்பு பகுதியும் பக்கத்து பகக்த்திலே இருப்பது கூடாது.

கனரக தொழிற்சாலைகள் ஊருக்கு வெளியே இருக்கவேண்டும் என உண்டு. இங்கே என்ன நடக்கிறது? ஊருக்கு 20 கிலோ மிட்டர் தள்ளி ஸ்டெர்லைட் கட்டினால் இவுனுக அங்க பக்கத்திலே போயி வீட்டை கட்டி குடியிருந்துட்டு இப்போ குடியிருப்பு பகுதியிலே இருக்கும் தொழிற்சாலையை தூக்கு அப்படீன்றானுக.

அதாவது எல்லாவற்றிக்கும் கடும் கட்டுப்பாடுகள் விதிமுறைகள் வரைமுறைகள் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிடில் எப்படி 20,000 பேர் வேலைசெய்யும் நிறுவனத்தின் கழிவையும் 40 பேர் குடியிருக்கும் வீட்டின் கழிவையும் ஒரே மாதிரி அகற்ற திட்டம் போடுவது?

திட்டம் போடுவதன் முதல் பகுதியே கணக்கெடுப்பு என்றால் நிலம் பினாமியிலே இருக்க முடியாது, கருப்பு பணத்திலே நிலம் வாங்க முடியாது. இதனால் ஆதார் கூடாது இணைப்பு கூடாது என குதிக்கிறார்கள்.

அதே போல் இதெல்லாம் நடந்தால் கட்டபஞ்சாயத்து செய்து காசு வாங்க முடியாது, அனுமதிக்கு லஞ்சம் வாங்கமுடியாது, ரோடு காண்டிராக்ட்லே காசு அள்ள முடியாது.

சாக்கடை அள்ள இயந்திரங்கள் இல்லை என பொய் சொல்லி ஏ பார்ப்பானிய பாயசமே பீ அள்ள வா என கூவமுடியாது. பிரான்ஸிலும் சீனாவிலும் எல்லோரும் பீயை கையாலா அள்ளுகிறார்கள்? அங்கே செய்யும் இயந்திரமாக்கலை இங்கே செய்ய முடியாதா என்ன?

முடியும். இயந்திரங்கள் இருக்கிறன. ஆனால் புரட்சி என்னாவது? பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்னாவது? கம்மினிஸ்ட் கம்மினாட்டிகளின் கபோதித்தனம் என்னாவது?

மக்களை சுகமாக வாழவிட்டால் எவனாது போராட வருவானா? கொடி பிடிப்பானா? கோஷம் போடுவானா?

மக்களை நரகத்திலேயே வைத்திருந்தால் தானே இதெல்லாம் நடக்கும்.

தாமரை பூ போலவும் மண்டலங்கள் போலவும் பெரும் நகரங்களை மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கட்டி சுகமாக வாழ்ந்தவர்கள் என சொல்லிக்கொள்ளவே நாமெல்லாம் வெட்கப்படவேண்டும்.

கம்மினிஸ களவாணித்தனத்தையும் சோசலிச கேப்மாறித்தனத்தையும் ஒழிக்காமல், எல்லாவற்றிற்கும் கணக்கு பார்க்காமல் – இதற்கெல்லாம் தீர்வில்லை.

(ராஜ சங்கர் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது) 

அமைதியின் ஓசை

ashram2திருவண்ணாமலையிலிருந்து பங்களூரு செல்லும் பரபரப்பான சாலையிலிருக்கும் அந்த இடத்தில் நுழைந்தவுடனேயே அமைதியும் பசுமைச் சூழலும் நிறைந்த ஓர் அழகான கிரமத்திற்குள் வந்து விட்டதைப்போல் உணர்கிறோம். வாயிலில் நிழல்பரப்பி நிற்கும் வயதான வேப்ப மரம்- பல ஆண்டுகளாக அந்த ஆஸ்ரமத்திற்கு வந்தவர்களை வரவேற்றது போலவே- நம்மையும் பார்த்து மெல்ல தன் இலைகளை அசைக்கிறது. ஒருபுறம் அலுவலகங்களும் புத்தகசாலையும்; மறுபுறம் உயர்ந்த தென்னைகளுடன் பசுஞ்சோலையாகப் பரந்து கிடக்கும் தோட்டம்; கீரிச்சீடும் பறவைகள், மற்ற இடங்களில் அபூர்வமாகவே காணப்படும் வெள்ளை மயில்கள். இடையிலிருக்கும் அந்த அகன்ற பாதையைக் கடந்து கோயிலாகவே நிறுவப்பட்டிருக்கும் ரமண மகரிஷிகள் வாழும் சமாதியை தரிசிக்கச் செல்கிறோம் இடதுபுறமுள்ள ரமணர் சன்னதியின் வாயிலுக்கு நுழையும் முன் அந்தக் காட்சி நம்மை மெய்மறந்து நிற்கச் செய்கிறது.

ashram1பவித்திரமாகப் போற்றிப் பாதுகாக்கபடும் ஆஸ்ரமத்தின் பழைய கட்டிடங்களுக்கும் தென்னங்கீற்றும் வைக்கோலும் மேற்கூரையாகப் பரப்பிய எளிமையான விருந்தினர் விடுதிக்கும் இடையே பளீரென்று தெரியும் திருவண்ணாலையின் தரிசனம். அந்தத் தெய்வ மலை நம்மைக் கூப்பிட்டு, நிற்க வைத்து ஆசிர்வாதம் செய்வதைப்போல் ஒரு சிலிர்ப்பு. ரமணர் சிலகாலம் வாழ்ந்த விருபாட்ச குகை உள்ள அந்தப் புனித மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருக்கும் இந்த ஆஸ்ரமத்திற்கு வரும் பக்கதர்களுக்கு இந்தத் தரிசனம் ஒரு பாக்கியம்.

ramana_samadhi

கண்ணை உறுத்தாத வண்ணத்தில் சலவைக்கல் தரையிடப்பட்டிருக்கும் நீண்ட ஹாலின் மறுமுனையில் மரகதப்பச்சை வண்ணத்தில் வெள்ளைப்பூக்களுடன் கம்பீரமாக நிற்கும் மண்டபம். நடுவில் மீளாத்தூக்கத்திலாழ்ந்த ரமணரின் பூத உடல் அன்னை பூமிக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட இடத்தில் எழுப்பட்ட மேடை. தாமரை இதழ்களின் நடுவில் லிங்கம். பூஜிக்கபடும் அதைச் சுற்றி வந்து வழிபாடு செய்பவர்களுக்கு ஏற்ப வசதி. அந்தப் பாதையில் ஒளியூட்டப்பட்ட ரமணரின் வண்ணப் படஙகள். அமைதி ஆக்ரமித்திருக்கும் அந்தப் பெரிய மண்டபத்தில் ஆங்காங்கே கண்மூடி, பிரார்த்தனையில் பக்தர்கள்; அதில் பலர் வெளிநாட்டினர்.

அருகில் பகவான் ரமணர் தன் தாயாருக்கு எழுப்பிய ஆலயம். ஆகம விதிகளின்படி எழுந்திருக்கும் அந்த ஆலயத்தின் பளிச்சென்ற தூய்மை அதைப் பேணுகிறவர்களின் நேசத்தைப் பேசுகிறது. ஆலயத்தின் முகப்பில், பகவான் வாழ்ந்த காலத்தில், வந்தவர்களை சந்தித்த கூடம். நடுவே அவர் அங்கு அமர்ந்திருந்த நிலையில் எடுத்த படம். அருகில் தியானம் செய்யும் நிலையில் சிலையாக ரமணர், அந்தக் கண்களில் தெரியும் தீட்சண்யம் நம்மைத் தாக்குகிறது. தொடர்ந்து பலர் வந்து தரிசித்துக் கொண்டிருப்பதினால் அங்கே எழும் ஒசைகளினாலும் ashram3அசைவுகளினாலும் சற்றும் பாதிக்கப்படாமல் தியானத்திலிருக்கும் சிலர். மெல்ல கோயிலின் வெளிச்சுற்றுப் பாதையில் நடந்து வரும் நம் கண்ணில்படும் பெரிய மலர்த்தோட்டத்தின் நடுவே அந்தக் குளமும் அதன் அசையாத நீரில் பிரதிபலிக்கும் அண்ணாமலையின் தோற்றமும் நம்மை வேறு உலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுகிறது. பாதை இட்டுச் செல்லுமிடம், முகப்பில் ஓட்டுக் கூரையிட்ட தாழ்வாரத்தினுடனிருக்கும் தியான அறை. பகவான் வாழ்ந்த காலத்தில் பல நாள்கள், பல மணி நேரங்கள் தியானம் செய்த பழைய அறை. சிறிய சிறிய சதுரக் கருப்புக் கடப்பா கற்கள் பதிக்கபட்ட அந்தத் தரை அப்போதுதான் கழுவிவிட்டதுபோல சில்லென்றிருக்கிறது. அறையின் ஒரு மூலையில் கால்நீட்டி அவர் அமர்ந்திருந்த அதே சோபாவில் இன்று அந்த நிலையில் பகவானின் பெரிய படம்; நம்முடன் பேசுவதுபோலிருக்கிறது. வெளிச்சம் சற்று குறைவாகயிருக்கும் அந்த அறையில் தியானம் செய்யும் பலர். சிலையாகச் சமைந்திருக்கும் வெளிநாட்டுப் பெண்மணி. எவரையும் தியானம் செய்யத் தூண்டும் அந்தச் சூழ்நிலையில் நாமும் சிறிது நேரம் முயற்சிக்கிறோம். நம் சுவாசத்தின் மெல்லிய ஒலி கேட்குமளவிற்கு அமைதி. ஆழ்ந்த மெளனத்திற்கு அழைத்துபோகும் அந்தச் சீரான ஓசை அந்த நேரத்தில் அந்த இடத்தில் ஏற்படுத்திய நிச்சலனத்தையும் நிம்மதியையும் அனுபவித்து உணர்ந்தால்தான் புரிந்து கொள்ளமுடியும்.

தியான அறைக்கு வெளியே சிறிய தோட்டத்தில் ஆடாமல் மெல்ல நடைபழகிக்கொண்டிருக்கும் மயில்கள். தோகைவிரித்து அது ஆடாதா எனக் காத்திருக்கும் சிலர். மரங்களில் மெள்ள, பேசும் கிளிகளைத் துரத்தும் குரங்குகள். தோட்டத்தின் ஒரு பகுதியில், நம் புருவத்தை உயர்த்தசெய்யும் சில விலங்குகளின் சமாதிகள். பசு லஷ்மி, நாய் ஜாக்ஸன் என்று பகவான் ரமணர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவருடனே சுற்றிகொண்டிருந்த இவர்கள் அண்ணாமலையில் வாழும் சித்தர்கள் என ரமணரால் அடையாளம் கண்டுகொள்ளபட்டதால் இந்த கெளரவம் பெற்றிருப்பதை அறிகிறோம்.

அருகில் “போஜனசாலை” எனப் பதிப்பிக்கப்பட்ட நீல எனாமல்போர்டு- அது தமிழ் வார்த்தையாகக் கருதப்பட்ட காலத்தில் எழுந்த கட்டிடம் அது என்பதைச் சொல்லுகிறது. பரந்து விரிந்திருக்கும் அந்தக் கல் கட்டிடக் கூடத்தில் சுவர் முழுவதும் படங்கள். அதில் ரமணர் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்த அரசியல் பிரமுகர்களை, அரசர்களைக் காணமுடிகிறது. கூடத்தின் நடுவில் பகவான் சாப்பிடும் நிலையில் ஒரு படம். தரையில் அமர்ந்து தையல் இலையில் பரிமாறப்படும் எளிமையான, சுவையான சாப்பாட்டைப் பிரசாதமாக ஏற்கிறோம்.

ashram

காலை 5.30 மணியிலிருந்து இரவு 8 மணி வரை திட்டமிட்ட அட்டவணைப்படி நிகழ்சிகள் நடைபெறும் இந்த ஆஸ்ரமத்தின் விதிகள் எவருக்காகவும் தளர்த்தப்படுவதில்லை. அரசியலில் சிக்கலான நேரத்தில் இந்திரா காந்தி இங்கு வந்திருக்கிறார். வருகையைத் தெரிவித்துவிட்டு வரும் அன்பர்களுக்கு அருகிலுள்ள வசதியான கெஸ்ட் ஹவுஸ்களில் தங்கும் வசதியும் ஆஸ்ரமத்தில் உணவும் அளிக்கப்படுகிறது. கட்டணமாக எதுவும் வசூலிப்பதில்லை. கொடுக்கும் நன்கொடைகள் மற்றுமே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. “நாங்களாக யாரிடமும் ஆஸ்ரமத்திற்கு நன்கொடைகள் வேண்டுவதில்லை. சில நாள்கள் லட்சகணக்கில் பணம், எதுவுமே இல்லாத சில நாள்கள் என இருந்தாலும் பகவானின் அருளினால் இடைவிடாது ஆஸ்ரமத்தின் பணிகள் சீராக இயஙகுகிறது,” என்கிறார் இதன் தலைவர், திரு.வி.எஸ்.ரமணன். இவர் பொதுத்துறையில் உயர்ந்த பதவியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர்.

ஐரோப்பா, கனாடா, ஆஸ்திரேலியா என பல நாடுகளில் அன்பர்களால் வழிபாட்டுமையங்கள் நிறுவப்பட்டிருக்கும் இந்த ஆஸ்ரமத்திற்கு அமெரிகாவில் மட்டும் இருபதுக்கும்மேல் மையங்கள். நவீன தொழில் நுட்பத்துடன் ஜெர்மனி நாட்டு ஆஸ்ரம அன்பர்கள் இங்கு நிறுவியிருக்கும் ஆவணக் காப்பகம், அவற்றை இணயத்தில் இ-லைப்ரரியில் பார்க்க வசதி, தமிழ், ஆங்கில, ஐரோப்பிய மொழிகளில் புத்தகங்கள் நிறைந்த நூலகம், புத்தகங்கள் சிடிக்கள் டிவிடிகள் தயாரிக்கும் வசதியுடன் பதிப்பகம், விற்பனை நிலையம் எல்லாம் எந்த விளம்பரச் சத்தமும் இல்லாமல், வெளியே ஒரு போர்டு கூட இல்லாமல் அமைதியாக இயங்குகின்றன.

பயணம் செய்யும்போது பல இடங்களில் நாம் தங்குவது உண்டு. அவற்றில் சில இடங்கள் நம் மனதில் தங்கிவிடும். திருவண்ணாமலை ரமணாஸ்ரம். அதில் ஒன்று.