குழவி மருங்கினும் கிழவதாகும் – 6

குறிப்பு:  இத்தலைப்பில் முதல் ஐந்து பகுதிகள் முனைவர் கோ.ந. முத்துக்குமாரசுவாமி அவர்களால் எழுதப்பட்டு, ‘தமிழ் ஹிந்து’வில் வெளிவந்திருக்கின்றன. அதன் தொடர்ச்சியை முனைவரின் அனுமதியுடன் மீனாட்சி பாலகணேஷ் எழுதுகிறார்.

If you take gabapentin, ask your doctor if you should take any doses with food. It's also important to note that the symptoms of the other two conditions are essentially clomid over the counter the same. Phentermine dose in adults how many milligrams of phentermine should be taken to work the effects of phentermine.

The brand name is genericized in order to avoid getting a patent. When https://hotelnoucasablanca.com/experiencia-gastro/ i am asked to describe my sexual fantasies they are mostly in regard to men and women. This medication is used to treat infections of the skin, respiratory tract, and urinary tract caused by susceptible bacteria.

I never had the opportunity to go to a class that taught me how to write a business plan and how to turn an idea into a real company. You will find it hard to find generic cialis without prescription and cheap cialis in usa with doxycycline monohydrate goodrx good quality. It starts as a small spot known as a pimple and then grows into pus filled cysts, or papules.

        (வருகைப்பருவம்)

            ‘ஓடிவருகையிலே கண்ணம்மா உள்ளம் குளிருதடீ

          ஆடித் திரிதல் கண்டால் உன்னைப்போய் ஆவி தழுவுதடீ,’ என்றார் பாரதியார்.

சின்னஞ்சிறு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்வதனைக் காண்பது, அதனை ஊக்குவித்து உற்சாகப்படுத்தி, உவகைகொள்வது என்பது ஒரு தெய்வீக அனுபவம். சிவந்த தாமரைமலர் போலும் சின்னஞ்சிறு பாதங்கள் தத்தித் தத்தி நடந்துவரும் அழகை, தான் கீழே விழுந்து விடுவோமே எனும் அச்சமேயின்றி ஓடிவரும் இனிய செயலை, காண ஆயிரம் கண்களும் போதாது!

வரிசைக்கிரமமாக அமைந்த பிள்ளைத்தமிழின் ஆறாவது பருவம் வருகை அல்லது வாரானைப் பருவம் எனப்படும். குழந்தையின் பன்னிரண்டாவது மாதத்தில் இது நிகழ்வதாகக் கொள்ளப்படும்.

நம் மனதுக்கினியவர்களின் நடையும், அதன் அழகும், அதுவே குழந்தையானால் அதன் கால் சதங்கை, சிலம்பு, இவற்றின் ஒலியும் மானிடர் அனைவருக்குமே மிகுந்த உற்சாகத்தைத் தருவதாகும்.

Image result for mother and child paintingதத்தித்தத்தித் தளர்நடை பயிலும் குழந்தையை அருகில் நின்று பார்க்கும் தாயின் உள்ளம் பாசத்தில் விம்முகின்றது. அந்தக்கால்களால் அவன் என்ன செயலெல்லாம் செய்யப்போகிறான், எங்கெல்லாம் செல்லப்போகிறான், அதை எவ்வாறெல்லாம் அழகுபடுத்திப் பார்க்கலாம் என்றெல்லாம் அவள் எண்ணங்கள் சிறகடிக்கின்றன. தன் குட்டனை, குழந்தையை, அழகுநடை பயிலும் மயிலாக, அசைந்து நடந்து வரும் அழகு யானைக்குட்டியாக, துள்ளிவரும் மானாக, எனவெல்லாம் பார்க்கிறாள்.

சின்னஞ்சிறு பதங்கள் சிலம்பொலித்திடுமே அதை

          செவிமடுத்து எந்தன் மனம் களித்திடுமே,’ எனும் ஊத்துக்காடு வேங்கட சுப்பைய்யரின் பாடல் வரிகள், கண்ணனின் காற்சதங்கை ஒலியை மனதில் நிரப்பி மகிழ்விக்கின்றன.

‘நன்னுபாலிம்ப நடசி வச்சிதிவோ?’ என, (என்னைக் காக்கவேண்டி நீ நடந்து வந்தனையோ?) தியாகராஜரும் தமது கீர்த்தனை ஒன்றில் ஸ்ரீராமனைக் கேட்டு உருகுகிறார். ‘உயர்வான பரம்பொருளாகிய நீ ஏழை அடியேனுக்காக, தேரிலன்றி, குதிரை மீதிலன்றி, வெறும் கால்களால் நடந்து வந்தனையோ?’ எனும்போது உள்ளம் ஆனந்தத்திலும், பச்சாதாபத்திலும் விம்முகிறது அவருக்கு.

இதனைப் பெரியாழ்வாரும் தமது பாசுரங்களில் பாடி மகிழ்ந்துள்ளதனைக் காணலாம். கண்ணன் நடப்பது சிறிய யானை மெல்ல அசைந்து நடப்பது போலிருக்குமாம். யானை தனது மதங்களைப் பெருக விட்டுக்கொண்டும், தனது காலில் இடப்பட்டுள்ள சங்கிலி ‘சலார்பிலார்’ என ஒலி எழுப்பும்படியும் தன் உடலின் இருபுறங்களிலும் தொங்கும் மணிகள் ஒலிக்குமாறும் நடப்பதுபோலக் கண்ணன் நடக்க வேண்டும் எனும் தாயின் ஏக்கத்தைப் பாடுகிறார்.

‘தொடர்சங் கிலிகை சலார்பிலார் என்னத்

                   தூங்கு பொன்மணி ஒலிப்ப

          படுமும் மதப்புனல் சோர வாரணம்

                   பைய நின்று ஊர்வது போல்…’ திருவடிச் சதங்கைகள் ஓசை எழுப்ப, அரைச்சதங்கையின் மணிகள் ஒலிக்க, சார்ங்கபாணி தளர்நடை நடவானோ! என ஆவலாக வேண்டுகிறார்.

ஆயினும் இவ்வாறெல்லாம் தான் போற்றி வேண்டிக்கொள்ளும் சிறுகுழந்தை, தான் வழிபடும் திருமாலே சிறு கிருஷ்ணனாக வந்த வடிவம் என அவருக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்துள்ளது. ஆகவே அடுத்த பாடலில் அந்தக் குழந்தையான இறைவடிவே வந்து தன் வீடெங்கும், வீதியெங்கும் தன் பிஞ்சுப்பாதங்களின்  முத்திரையைப் பதிக்க வேண்டுவது மற்றொரு சிலிர்க்க வைக்கும் அழகு.

‘ஒருகாலில் சங்கு ஒருகாலில் சக்கரம்

                   உள்ளடி பொறித்து அமைந்த

          இருகாலும் கொண்டு, அங்கங்கு எழுதினாற்போல்

                   இலச்சினை படநடந்து….’ எனப் பெரியாழ்வாரின் தாயுள்ளம் விழைகின்றது.

பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களின் பாடல்கள் அனைத்துமே தாய், செவிலித்தாய் மற்றும் உறவினர்கள் ஆகியோரின் கூற்றாக அமைவது அதன் தனிச்சிறப்பாகும். அடியார்கள் தம்மை இத்தகைய நிலைகளில் இருத்திக்கொண்டு தாம் விரும்பும் இறைவடிவங்களைப் பாடிப்பரவுகின்றனர்.

கிருஷ்ணனுடைய பாதங்களின் சிறப்பில் ஆழ்ந்துவிட்ட லீலாசுகர் எனுமடியார்ஆனந்த பரவசமாகி அவற்றை வர்ணிப்பது படிக்கின்ற நமக்கும் களிப்பைத் தருகின்றது:

‘வேறு புகல் இல்லாதவர்களுக்கு இத்திருவடிகள்  ஒன்றே புகலிடமாக ( அசரண-சரணாப்யாம்) உள்ளன.  குழலூதியபடி கிருஷ்ணன் இத்திருவடிகளால் நடந்து வருகிறான் (ஆயாதி),’ என நெகிழ்கிறார்.

கிருஷ்ணனின்  கல்யாண குணங்களில் ஆழ்ந்துவிட்ட நாராயண பட்டத்ரி, நாராயணீயத்தின் ஈற்றயல் ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணனின் திருவடிகளை வழுத்தி, ஆத்மார்ப்பண லயிப்பில் உருகிக் கரைந்து தன்னையே இழந்து விடுகிறார்.

‘உனது சரீரத்திலேயே யோகிகளால் மிகவும் விரும்பப்படுவன உனது திருவடிகளே! ஆதரவற்றவர்களுக்கு அவையே புகலிடம். அடியார்களுக்கு அவை வேண்டியன அனைத்தையும் தரும் கற்பகத்தரு. கிருஷ்ணா! குருவாயூரில் உறைபவனே! (பவனபுரபதே) கருணைக்கடலே! இந்த உனது திருவடிகள் எனது இதயத்தில் எப்போதும் பதிந்து நின்று, எனது துயரங்களை விடுவித்து என்னை மிக உயர்வான பேரின்பச் செல்வத்தில் ஆழ்த்தட்டும்.’

‘வேண்டிக்கொள்ள வேண்டிய’வற்றின் உச்சநிலை வேண்டுதல் இது!

பி. லீலா எனவொரு பாடகி இருந்தார். அவருடைய இனிய குரலில், உள்ளத்தை உருக்கும் இந்த ஸ்லோகத்தினைக் கேட்கும்போது பட்டத்ரியின் தேடுதலை, ஆனந்த லயிப்பை ஒருவாறு புரிந்துகொள்ள இயலும். ‘ஒருவாறு’ என்றதன் காரணம், நாமே அந்த நிலைக்குச் சென்றால் தான்  துல்லியமாக உணர இயலும். நாமெங்கே, பட்டத்ரி எங்கே?

‘யோகீந்த்ராணாம் த்வதங்கேஷ்வதிக ஸுமதுரம் முக்திபாஜாம் நிவாஸோ,’ என்பன ஸ்லோக வரிகள்.

பிள்ளைத்தமிழுக்குத் திரும்பலாம்!!

முருகப்பெருமானை, கதிர்காமத்திலுறையும் கந்தவேளை, தளர்நடை பயிலும் குழந்தையாக்கி, தாமே அன்னையாகி, தம்மிடம் நடந்து வருமாறு கைகளை நீட்டி வேண்டுகிறார் இதனை இயற்றிய சிவங். கருணாலயப் பாண்டியப் புலவர்.

தெய்வத்தன்மையினால் முருகனுக்குப் பட்டால் செய்த சிறு ஆடை இயல்பாகவே அமைந்ததாம்; அது நூலால் நூற்கப்படாமலும், ஊசியால் தைக்கப்படாமலும் விளங்குவது. அது நோன்பிருந்து நின்னையே நினைந்துருகும் அடியாரின் உள்ளம்போல அசைந்தாடுகிறது என்றார் புலவர்.

‘நூலாத நூலாடை ஊசியொடு குயிலாத

                   நொய்யசின் மெய்யுறையது

          நோன்பிற்ற ழும்பிநின் னுள்ளுமுள மெனவாட…’

மிகவும் உயர்வானவையே தன் தெய்வக்குழந்தைக்குப் பொருந்தும் என எண்ணும் தாயுள்ளத்தின் அன்பு இதில் புலப்படுகின்றது. இன்னும் கூறுவார்: அழகான பூச்செண்டு முடிக்கப்பட்ட கொண்டை ஆடுகிறது; (அவனருளால்) பூமியில் அறம் வழுவாமல் நடமாடுகிறது; உணவே அருந்தாது தவம் செய்வோர் உள்ளம் இறை எண்ணத்தில் அசைந்தாடுகின்றது; தளர்நடை நடக்கும் குழந்தையின் உடலும் தள்ளாடுகிறதாம். எட்டுக்கரங்களையும், நான்கு முகங்களையும் கொண்ட பிரமனின் பெருமிதம் சிதைந்தோட, தேவர்கள் சிறைநீங்கி ஓட, அசுரர்கள் படை தோற்று ஓடிடுமாறு செய்து, நாய்போன்ற எமது அவலம் தெறித்தோடுமாறும், உன்மீது அன்புகொண்டு நாங்கள் மெழுகுபோல உள்ளம் கசிந்து என்புருகிக் கண்களில் மழைநீர் போலக் கண்ணீர் பெருகி ஓடுமாறும் நீ எம்முன்பு நடைபயின்று வரவேண்டும்,’ எனும் வேண்டுதல்.

தளர்நடை நடக்கும் குழந்தை ஆடி அசைந்து வருவதும் ஒரு தனியழகு. அதைக்கண்டு உள்ளம் மகிழ்வது அன்னையின் இயல்பு; கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகப் பாடுவது அடியார் மரபு!

‘மாலாகி யாம் அழல் மெழுகின் நெக்கென்புருகி

                   மழையோடவே வருகவே.’

பிள்ளைத்தமிழ்ப் பாடல்களின் சிறப்பு தெய்வத்தின் பெருமையை குழந்தைப்பருவங்களுக்கான செயல்களில் வைத்துப் போற்றுவது. குழந்தையின் தெய்வத்தன்மையை உணராத அடியார் இல்லை!  ஆகவே தாம் போற்றும் குழந்தையை, தெய்வத்தின் சிறப்புகளைக்கூறித் தம்முன் வருமாறு வேண்டுதல் இன்னொரு அழகு.

மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழில் தடாதகைப்பிராட்டியாகிய சிறு பெண்மகவை, குமரகுருபரனார் ‘வருக’வென அழைக்கும் பாடல்கள் நமது உள்ளத்தைக் கசிய வைப்பனவாகும்.

‘தேன்சிந்தும் மலர்கள் பொருந்திய நறுமணம் மிகுந்த கூந்தலை உடைய பெண்யானையே! வருக! முழுமையான ஞானவெள்ளமே வருக! பிறைசூடிய பெருமானின் மூன்று கண்களுக்கும் விருந்தாக அமைந்தவளே வருக!

‘பிரம்மா, திருமால், சிவன் ஆகிய மூவருக்கும் மூலமாக விளங்கும் சத்தியே வருக! விதை இல்லாமலே விளைகின்ற பரமானந்தம் எனும் தெய்வீக விளைவே வருக!

‘பழமையான மறைகள் எனும் வேதங்களின் இளந்தளிரே வருக! அருள் பழுத்துக் கனிந்துள்ள கொம்பாயுள்ளவளே வருக! நின் அழகான கடைக்கண்ணின் கோடியில் பெருகிய அருள்வெள்ளத்தில் மூழ்கியுள்ள அடியார்களின் பிறவியாகிய நோய்க்கு மருந்தாக விளங்குபவளே வருக! இனிய பசிய குதலைமொழி பேசும் கிளியே வருக! மலயத்துவசன் பெற்ற பெருவாழ்வே வருக வருகவே!’

‘பெருந்தேன் இறைக்கும் நறைகூந்தற்

                   பிடியே வருக முழுஞானப்

              பெருக்கே வருக பிறைமௌலிப்

                   பெம்மன் முக்கண் சுடர்க்கிடுநல்

          விருந்தே வருக…..’ என்பது பாடல்.

தான் வழிபடும் அன்னை தெய்வத்தை ஒரு சிறு பெண்மகவாக்கி, தாமே தாயாகி, அவளுடைய அருமைபெருமைகளையெல்லாம் பாடி, அவளை ‘வருக’வென அழைத்துச் சீராட்டும் அடியாரின் உள்ளம் எப்படிப்பட்ட பேரானந்தத்தில் மூழ்கித் திளைக்கின்றதென்பதனைப் பிறிதொரு பாடலிலும் காணலாம்.

‘தொடுக்கும் கடவுள் பழம்பாடல்

                   தொடையின் பயனே நறைபழுத்த

              துறைத்தீந் தமிழின் ஒழுகுநறும்

                   சுவையே அகந்தைக் கிழங்கைஅகழ்ந்து

          எடுக்கும் தொழும்பர் உளக்கோயிற்கு

                   ஏற்றும் விளக்கே வளர்சிமய

              இமயப் பொருப்பில் விளையாடும்

                   இளமென் பிடியே எறிதரங்கம்

          உடுக்கும் புவனம் கடந்துநின்ற

                   ஒருவன் திருவுள்ளத் திலழ

              கொழுக எழுதிப் பார்த்திருக்கும்

                   உயிரோ வியமே மதுகரம்வாய்

          மடுக்கும் குழற்கா டேந்துமிள

                   வஞ்சிக் கொடியே வருகவே..’ என்றார். இதில் ‘அகந்தையெனும் ஆழ்ந்த வேரோடிய ஆணவக் கிழங்கை, அகழ்ந்து எடுத்து  எறிந்து விடும் ஞானிகளின் உள்ளத்தில் ஏற்றிவைக்கப்படும் ஒளிவிளக்காக இருப்பவளே,’ என அன்னையின் பெருமையை உணர்த்தியது எண்ணவொண்ணாததொரு நயம் எனலாம்.

[தொடரும்]

தூற்றிப் போற்றினரே! -2

உயர்ந்த ஆண்டகை ஒருவன்பால் ஒரு இளம்பெண்ணின் மனம் ஈடுபட்டு விடுகின்றது. இதனை அறிந்த  தாய் நயமாகவும் இதமாகவும் ஏளனமாகவும்,  “அவனிடம் என்னதான் உயர்வாக உள்ளதென நீ அவன்மீது ஆசைப்பட்டாய் பெண்ணே?” எனக் கடிந்து கொள்கிறாள். பெண்ணின் நல்வாழ்வில் தாயைத்தவிர வேறு யாருக்கு அக்கறை இருக்கும்?

‘எத்தைக் கண்டு நீ இச்சை கொண்டாயடி மகளே!

          என் பெண்ணே! கண்ணே நீ இப்போதே!’

தன் பெண் காதல்கொண்ட அவனைப்பற்றி இத்தாய் அனைத்தும் அறிந்தவள் போலும்! ஆகவே மகளின் மனதை மாற்றி அவள் அந்தப் ‘பயித்தியக்கார’னிடம் கொண்ட மையலை மாற்ற முனைகிறாள்.

சுத்தப் பயித்தியக்காரன் கங்காதரன் தோகையே முன்னவன் பேயுடன்

          ஆடிய தொந்திக்கோ பழம் கந்தைக்கோ ஏறும் நந்திக்கோ செய்யும் விந்தைக்கோ

                                                                             — (எத்தைக் கண்டு நீ)

“கங்காதரன் எனும் பெயர்கொண்ட அவன் முழுப் பயித்தியக்காரன்; மயில் போலும் அழகிய என் மகளே (தோகையே)! முன்பு சுடுகாட்டுப் பேய்களுடன் நடனமாடிய அவன்தொந்தியைக் கண்டு மயங்கினாயாடி? அல்லது அவன் உடுத்திருக்கும் பழங்கந்தைக்கு ஆசைப்பட்டாயோ? இல்லாவிட்டால் ஏறிச்செல்லும் வாகனமான நந்தியின்மீது நீயும் ஏற விரும்பினாயா? இல்லை, அவன் செய்கின்ற விசித்திரமான செயல்களையெல்லாம் பார்த்துப் பிரமித்து விட்டனையோ?”

எல்லாத் தாய்மார்களையும் போல்பவளே இவளும் என எண்ணத் தோன்றுகின்றது. மகள் விரும்பியவனின் இத்தனை செயல்களும் அவளுக்கு அவனுடைய பெருமைகளாகத் தோன்றுகின்றனவா எனப் பரிகாசம் செய்து கேட்கிறாள்.

பாடலின் போக்கைக் கண்டால், இது சிவன்மீது மையல் கொண்டு அவனுக்காக அரசபோகங்களைத் துறந்து கடுந்தவம் செய்து அவனை அடைய விழையும் பார்வதியிடம் அவளுடைய தாயான மேனை கேட்பதுபோலத் தெரிகிறது!

மறுமொழி தரமறுக்கும் மகளிடம் மேலும் கிண்டலாகவே தனது உரையாடலைக் கேள்விகள் மூலம் தொடர்கிறாள்.

புலியை உரித்து ஆடை அணிந்திட்ட போர்வை ஆசைக்கோ

          வலிய கரத்தில் மழுவை ஏந்தும் மனது துணிவுக்கோ

          மலையின் பாம்பை பிடித்துக் கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டதைப்

          பூட்டிக் கொண்டிட்ட மாலைக்கோ தரும் சேலைக்கோ 

          செய்யும் வேலைக்கோ சிவ லீலைக்கோ

“அவன் புலியை உரித்து ஆடையாக அணிந்துகொண்டிருப்பவன், அதற்கு நீ ஆசைப்பட்டாயா? இல்லை வலிமையான கரத்தில் மழுப்படையை ஏந்திநிற்கும் துணிச்சலான செயலுக்காக அவன்மீது விருப்பம் கொண்டாயா? (சாகசம் செய்யும் இளைஞர்களிடம் இளம்பெண்கள் மயங்குவார்கள் எனத் தாய்க்குத் தெரியும். அவளும் ஒருகாலத்தில் இளம்பெண்ணாக இருந்தவள்தானே!) மலையிலுள்ள பாம்புகளைப் பிடித்துக் கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டுள்ள அவன் உனக்கு அதனை மாலையாகத் தருவான் என நினைக்கிறாயா? (உனக்கு வேறென்ன மாலைதர அவனால் முடியுமடி பெண்ணே?) உனக்கு அவன் கொடுக்கப் போகும் ‘பட்டுச்சேலை’க்காகவா? (சுடுகாட்டு ஆண்டியான அவனால் என்ன பெரிய சேலையைக் கொடுத்துவிட இயலும் எனும் எகத்தாளம் தொனிக்கிறது) அவன் செய்கின்ற பெரிய வேலைக்காகவா? (அவனென்ன பெரிய உயர்ந்த பதவி வகிப்பவனோ?) அவனது தனித்துவமான சிவலீலைகள் புரிகிறானே, அதற்காகவோ? எதற்காக அவன்மீது நீ ஆசைகொண்டாய்?”

மகள் இப்போது சினத்தின் உச்சத்தில் நிற்கிறாள்.  தாய் தனது காதலனை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்க மட்டும் இல்லாமல், தன் உளம்கவர்ந்த தலைவனையே இழிவு படுத்தும் விதத்தில் பலவகையான கூற்றுகளை முன்வைப்பதால், கோபத்தில் சிவந்த முகத்துடன் தாயை நோக்குகிறாள் இமயவான் மகளான பார்வதி.

மாமனும் மாமியும் ஒன்றாய் செய்கின்ற வரிசை பெருமைக்கோ

          சோமனை சிரத்தில் அணிந்து ஒருகண் துலங்கும் நெற்றிக்கோ

          காமனை வென்றவர் ஆலத்தையுண்டு மார்க்கண்டனுக்காகவே

          சண்டனை உதைத்த காலுக்கோ சாம்பல் மேலுக்கோ

          கரித் தோலுக்கோ காளை வாலுக்கோ

“என்னடி பார்க்கிறாய்? உனக்கு மாமனும் மாமியும் ஒன்றுசேர்ந்து செய்யப்போகின்ற சீர்வரிசைகளையும் அவைபற்றிய பெருமைகளையும் எதிர்பார்க்கின்றனையோ, என்னவோ? [யார் வயிற்றிலும் பிறக்காத சிவனுக்கு (பிறப்பிலிப் பிஞ்ஞகன்) அப்பனா, அம்மையா? உனக்கு மாமனும் மாமியும் வந்து திருமணச்சீர் செய்யப் போகிறார்கள் எனக் கனவு காண்கின்றாயா எனும் குத்தல்தொனி இழைகிறதே!] அவன் சோமன் எனும் நிலவைத் தலையில் ஆபரணம்போல அணிந்துகொண்டிருக்கும் அழகையும், நெற்றியில் துலங்கும் மூன்றாவது கண்ணையும் கண்டு ஆசையில் விழுந்துவிட்டாயோ? மன்மதனையே அவன் வென்றவன் எனும் நினைப்பு உன்னைக் கவர்ந்ததோ? மார்க்கண்டேயன் எனும் சிறுவனைக் காக்க எமனை உதைத்த கால் உன்னையும் எப்போதும் காக்கும் எனும் நினைப்பினால் வந்த ஆசையோ? சாம்பலைப் பூசிக்கொண்டு திரியும் அவனுடைய மேனியழகைக்கண்டு மயங்கிவிட்டாயா? அல்லது அவன் அரையில் அணிந்துகொண்டுள்ள யானைத்தோலாடைக்காகவா? இல்லை, அவனேறும் அந்தக் காளையின் வாலுக்காகவா? எதற்காகத்தான் நீ அந்த சிவன்மீது இச்சை கொண்டாயோ, மகளே!” எனப்புலம்புகிறாள் அன்னை!

இந்தப் பாடலில் சிவபிரான் எனும் சொல்லோ, மகளின் தலைவன், காதலன் எனும் சொல்லோ ஒருமுறைகூட கையாளப்படாதது ஆச்சரியத்தை அளிக்கின்றது. வேண்டுமென்றே செய்த கவிதைநயம் என எண்ணத்தோன்றுகின்றது.  இவ்வாறெல்லாம் கிண்டலும் கேலியும் இழைய, தாயின் கூற்றாகப் பாடப்பட்டுள்ள இந்த கல்யாணி ராகப்பாடலை இயற்றியவர் கனம் கிருஷ்ணையர் என்பவர். இவர் இன்னும் நிறையப் பதங்கள் எனும் பாடல்வகைகளை எழுதியுள்ளார். நாட்டியத்திற்கும் அபிநயத்திற்கும் பொருத்தமான பாடல்கள்.

நையாண்டியாக எழுதப்பட்டுள்ள இப்பாடலின் உட்பொருள் தெள்ளென விளங்குகிறது! சிவபிரானின் சிறப்பையும்,  பல திருவிளையாடல்களையும் பாடி மகிழ்கிறார். அடியார்களுக்கே உரிய அன்பின் நெருக்கத்தால் அதனைக் கிண்டலும் கேலியுமாக —  மையல்கொண்ட மகளிடம் தாயின் கூற்றாகப் பாடப்பட்ட  மிக அழகான ஒரு பாடலாகப் பாடியுள்ளார்.

தூற்றுமறைத்துதியின் மற்றொரு பரிமாணம்:

திருவாரூர்த் தியாகராஜர் விடங்க மூர்த்தி.  அதாவது, உளியால் செதுக்கப்படாத மூர்த்தம் எனப்பொருள்.  சமஸ்கிருதத்தில் விடங்கம் என்றால் மிகுந்த அழகுடைய மூர்த்தி எனவும் பொருள் உண்டு.

தியாகராஜப்பெருமானின் மூர்த்தம் தனிச் சன்னிதியில் உள்ளது. இதன் சிறப்பு என்னவென்றால், மூர்த்தம் முழுமையும் — முகத்தைத்தவிர — ஆடைகள், மலர்மாலைகள், அணிமணிகளால் மூடப்பெற்று இருக்கும். பாதங்களும் மறைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆண்டிற்கிருமுறை நடைபெறும் ‘பாத தரிசன சேவை’யன்று மட்டுமே பாததரிசனம் கிட்டும். இவை முறையே மார்கழித் திருவாதிரையன்று நிகழும் வலது பாத தரிசனம் எனவும் பங்குனி உத்திரத்திருவிழாவில் நிகழும் இடது பாததரிசனம் எனவும் அறியப்படும். பெருமானுடன் இணைந்த உமையம்மை கொண்டி எனப் பெயருடையவர்.

  தியாகேசப் பெருமானின் மூர்த்தம் சிவன்-உமை-கந்தன் ஆகிய மூவருமிணைந்த சோமாஸ்கந்த வடிவமாகும்.  இவ்வடிவிற்கு மிக நுணுக்கமான தாத்பரியங்கள் உண்டு எனப் பெரியோர்கள் கூறுவர். இப்பெருமான் வீதிவிடங்கர் எனவும் அறியப்படுவார்.

ஒரு அடியாருக்கு இத்தலத்தின் விசேடங்கள் பிரமிப்பையும், புளகாங்கிதத்தையும், பேரானந்தத்தையும் ஒன்றுசேர அளிக்கின்றன. கவிதை பாடுவதில் வல்லவரான பாபவிநாச முதலியார் பைரவி ராகத்திலமைந்த அற்புதமானதொரு பாடலால் தூற்றுமறைத் துதியாக ஈசனைப் போற்றிக் களிக்கிறார்.

‘முகத்தைக் காட்டியே தேகம் முழுமையும்

          காட்டாமல் மூடுமந்திரம் ஏதய்யா — (முகத்தை)’

ஜகத்தில் அதிகமான ஆரூரில் வாசரே

          செழித்த மேனியில் ஊனம் உண்டோ தியாகேசரே?  —  (முகத்தை)

இந்தத் தாத்பரியத்தைத் துருவித் துருவி யாரும் கேட்பதில்லை; அறிய முற்படுவதில்லை. அன்பர்களாலும், தொண்டர்களாலும் அடியார்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நியமம் இதுவாகும். இருப்பினும் கேட்கிறார்:

“உலகில் மிகப்பெருமை வாய்ந்த ஆரூரின் ஈசனே! உமது அழகான தேகம் முழுமையும் ஏன் மறைத்தீர்?  உங்கள் உடலில் குறை, ஊனம் ஏதாவது உள்ளதா,?சாயரட்சை பூஜையில் பார்க்கலாம் என்றால் காதிலணிந்த அழகான தோட்டைக் காட்டி மயக்கி விடுகிறீர்; மயக்கும் புன்னகையால் மான்மழுவேந்திய கரத்தையும் கூட மறைத்துக் கொள்கிறீர்!”

சாயரட்சையில் வந்து சலிக்கப் பார்ப்போம் என்றால்

          சாந்தணிந்த செவ்வந்தி தோட்டைக் காட்டி மயக்கி

          மாயாவித்தனமுள்ள மந்தஹாசமுடன்

          மான்மழுவேந்திய கரத்தைக் கூட மறைத்து (முகத்தை)

நாம் ஐயன் திருமுன்பு நிற்கும்போது, அவனுடைய திருவழகும், இனிய அருள்பெருகும், மயக்கும் மாயாவித்தனமான புன்முறுவலும் நம் மனதைத் திசைதிருப்பி விடும். முழுமையான வடிவைக்காண இயலவில்லை எனும் குறையே ஏற்படாது! அதைத்தான் கூறுகிறார் போலும். தன்னில் நம்மை ஈர்த்து இணைத்துக் கொள்ளும் அபூர்வ ஆனந்த வடிவம் ஆண்டவனுடையது.

திருவாரூர் வீதிவிடங்கப்பெருமான் அஜபா நடனம் எனும் நடனத்தை ஆடுவதாகக் கூறுவர்.  இது நமது சுவாசத்திற்கேற்ப முன்னும் பின்னும் இழைந்தாடும் ஒருவித லயத்தில் இயங்கும் ஆட்டமாகும்.  நடனமாடுபவர் ஏதாவது ஒரு சமயத்தில், ஒரு அசைவில் காலைத்தூக்கியே ஆக வேண்டுமல்லவா? அப்போதாவது ஐயன் காலைப் பார்த்துவிடுவோம் என உற்றுப் பார்த்தால் அந்த நடனக்காட்சியே நம்மைப் பரவசப்படுத்தி, பசி, தாகம் எல்லாவற்றையும் தீர்த்துவிடுகின்றதாம்!   தனது திருப்பாதத்தினைப் பணிகளாகிய ஆபரணங்களாலும் பாம்புகளாலும் மறைத்துக் கொண்டு நமக்குக் காட்டாமல் மறைத்து விடுகிறானாம் ஐயன்! எப்படி இருக்கிறது பக்தர் கூற்று!

தியாகேசப்பெருமானின் மற்றொரு பெயர் ‘இருந்தாடழகர்’ என்பதாம். அதாவது காலைத் தூக்காமலே இருந்து ஆடுபவர் எனப்பொருள்! ஆடரவக்கிண்கிணிக்காலழகர் என்பதும் இவரது மற்றொரு பெயராகும்!

கூத்தாடும் போதங்கே குனிந்து பார்ப்போம் என்றால்

          குதித்து குதித்து முன்பின் ஓடும் விதத்தை உற்றுப்

          பார்த்தால் பசிகள் தீரும் பரவசமாகச் செய்யும் பணியால்

          மறைத்துக் கொண்டொரு பதம் காட்டுவதல்லால் (முகத்தை)

அபிஷேக காலத்திலும் ஐயன் திருமேனியை ஒரு நீண்ட அங்கியால் மறைத்துத்தான் அபிஷேகம் செய்வார்களாம். ஆண்டிற்கு ஆறுமுறை மட்டுமே தியாகேசப்பெருமானுக்கு அபிஷேகம் நடைபெறும். தினப்படி அபிஷேகம் எல்லாம் அருகிலுள்ள பேழையிலிருக்கும் மரகதலிங்கத்திற்குத்தான்.

இவ்வாறு அபிஷேக காலத்திலாவது அருமைத் திருமேனியைத் தரிசித்துவிட வேணும் எனும் ஆவல் பக்தருக்கு! இப்பேராசையை அறியாதவனா இறைவன்? அவன் அதிரகசியமாகத் தன் திருமேனியைத் தோட்டால் மறைத்துக் கொள்கிறாராம். அழகான பெரிய தோடுகளைக் காதிலணிந்த பெருமானுக்கு செவ்வந்தித் தோடழகர், கம்பிக்காதழகர் எனப்பெயர்களும் உண்டு.

“வாழ்வில் மேன்மை எல்லாம் தந்து எம்மைக் காக்கும் புனிதமான மங்களமான வடிவுடைய விடங்கரே! தியாகராஜரே! பாபங்களை எல்லாம் நசிப்பிப்பவரே!” எனத் தன் பெயரையும் முத்திரை பதித்துப் பாடலை முடிக்கிறார் அடியார் பாபவிநாச முதலியார்.

அபிஷேக காலத்தில் அருமைத் திருமேனியை

          அதி ரகசியமான தோட்டால் மறைக்கிறீர்

          விபவம் தந்து ரக்ஷிக்கும் திவ்ய மங்கள ரூப

          விடங்க தியாகராஜரே பாபவிநாசரே (முகத்தை)

அழகான பொருள்பொதிந்த அதியற்புதமான பாடல். அதிகமாக யாருமே பாடிக் கேட்டதில்லை. சமீபத்தில் ‘அழகா‘ எனும் தலைப்பிலமைந்த குறுந்தகட்டில் பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடியுள்ளது கேட்கக் கிடைத்தது. திருமதி ஆர். வேதவல்லி, இன்னும் சில பாடகிகளின் இசைப்பதிவுகளையும் you tube-ல் கேட்டு மகிழலாம்.

தியாகேசப்பெருமானின் திவ்ய மங்கள வடிவின் அறியவொண்ணாத சூட்சுமத்தை அழகாகக் கோடியிட்டுக் காட்டும் பாடல்.

தூற்றுவது போலப் போற்றியமைந்த சூட்சுமம் கொண்டது!

மணிவாசகப் பெருந்தகையும் இவ்வாறு இறைவனிடம் உரிமை கொண்டாடிப் பாடியுள்ளதைப் பார்க்கலாம்.

நீத்தல் விண்ணப்பத்துப் பாடலொன்று நிந்தாஸ்துதி எனும் தூற்றுமறைத் துதியாகவே விளங்குகிறது. உலகப்பற்றை விட்டொழிக்க ஈசனை வேண்டி உளமுருகப் பாடும் மாணிக்கவாசகர், ஒரு கட்டத்தில் ஈசனிடம், ” நீ எனக்கருளவில்லையாயின் உன்னைப் பலவாறு பழிப்பேன்,” எனக் கடிந்துரைக்கிறார். அன்பினாலும் பக்தியினாலும் கொள்ளும் உரிமை இதுவல்லவோ?

உழைதரு நோக்கியர் கொங்கைப்

                   பலாப்பழத்து ஈயின் ஒப்பாய்

          விழைதரு வேனை விடுதி கண்டாய்

                   விடின் வேலை நஞ்சு உண்

          மழைதரு கண்டன் குணம் இலி

                   மானிடன் தேய் மதியன்

          பழைதரு மாபரன் என்றென்றென்

                   அறைவன் பழிப்பினையே

                        (திருவாசகம்- நீத்தல் விண்ணப்பம்)

“பலாப்பழத்தை நாடும் ஈபோல, மான்போலும் பார்வையுடைய மாதரின் சிற்றின்பத்தை நான் நாடுகிறேன். அதன் காரணமாக நீ என்னைப் புறக்கணித்து விடாதே ஈசா!

“அவ்வாறு கைவிட்டால் நான் உன்னை எவ்வாறெல்லாம் பழித்துரைப்பேன் தெரியுமா? நீ கடல் நஞ்சினை உண்டவன்; மழைமேகம் போலக் கறுத்த கண்டமுடையவன்; நல்லகுணம் இல்லாதவன் (குணம் இலி); என்னைப்போலும் மானிடன்; அறிவு குறைந்தவன் (தேய் மதியன்); வயதில் முதிர்ந்த பரதேசி என இவ்வாறெல்லாம் பழித்துப் பேசுவேன்,” என்கிறார்.

சிறிது ஆராய்ந்தால் ஈசனைப் போற்றும் அருமையான விளக்கங்களை இதில் உய்த்துணரலாம்: கடல் நஞ்சை உண்டது ஈசன் தன் பெரும் கருணையினால் செய்த செயல்; அவன் நீலகண்டன் ஆனது தியாகத்தின் விளைவாகும்; ‘குணம் இலி’ என்பது முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன் எனப் பொருளுடையது; ‘மானிடன்’ எனில் மானை இடக்கையில் ஏந்தியுள்ளவன் எனும் பொருள்; ‘தேய்மதியன்’ என்றது பிறைச்சந்திரனுக்குத் தன் சடைமீதிருக்க அடைக்கலம் கொடுத்தவன் எனப் பொருள்படும். ‘பழைதரு’ என்பது அவனே முன்னைப் பழம்பொருட்கும் முன்னைப் பழம்பொருளானவன் என்றும் ‘மா பரன்’ என்பது உமையவளை இடப்பாகம் கொண்டவன் எனவும் பொருள்படும்.

இவ்வாறு இறைவனின் சிறுமைகளாகக் கூறப்படுபவை உண்மையில் அவனுடைய பெருமைகளாகும்.

உள்ளன்போடு அவனை ஒன்றி வழிபடும் அடியவர்கள் உரிமையாக இவற்றைத் தமது கற்பனை வளத்தினால் தூற்றுவதுபோலப் போற்றியும், [நிந்தாஸ்துதியாகவும்] பாடிப்பரவி மகிழ்ந்துள்ளனர் எனக்காணும்போது நம் உள்ளம் நெகிழ்கின்றது.

(நிறைந்தது)

தேவிக்குந்த நவராத்திரி — 1

வாருங்கள் எல்லோரும்! உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் சரி. ஆனந்தமாகக் கண்டு களிக்கலாம்.  இதோ, இங்கே உங்களுக்காக வர்ணனைகளுடன்… அன்னை தெய்வத்தின் நவராத்திரி காட்சிகள்…

1.  தர்மசம்வர்த்தனியின் தர்பார் பெருமை!

            திருவையாறு க்ஷேத்ரம். பஞ்சநதீஸ்வரர் எனும் ஐயாறப்பரும், தர்மசம்வர்த்தனி எனும் அறம்வளர்த்த நாயகியும் எழுந்தருளி அருள்பாலிக்கும் அற்புதத் திருத்தலம். சைவசமயக் குரவர்களால் இனிய தமிழில் பாடல்பெற்ற தலம். கர்நாடக சங்கீத மும்மூர்த்திகளான தியாகராஜர், ஸ்யாமா சாஸ்திரி, முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் முதலியவர்களால் முறையே தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம் ஆகிய மொழிகளில் இயற்றப்பட்ட அழகான கீர்த்தனைகளால் வழிபடப்பெற்ற அன்னையும் அத்தனும் அருள்பொழிய நின்று நம்மைக் கடைத்தேற்றும் இடம். காவிரியன்னை தானும் தனது மற்ற நான்கு கிளை நதிகளாலும் (வெண்ணாறு, வெட்டாறு, வடவாறு, குடமுருட்டி) செழிப்பூட்டி, வழிபட்டு, மக்களை வாழ்வித்து, தனது பெயரான திரு+ ஐயாறையே ஐயன் சூட்டிக் கொள்ளவும் அளித்த பெருமை வாய்ந்த ஊர். இன்னும் என்னென்னவோ பெருமைகள் உண்டு.

இங்கு வெள்ளிக்கிழமையில் தர்மசம்வர்த்தனியின் கொலுமண்டபத்தின் வியத்தகு அழகையும் பெருமையையும்  அவள் கொலுவிருக்கத் தனது தர்பார் மண்டபத்திற்கு வரும் கோலாகலத்தினையும் கண்குளிரக் காணச்செல்லலாமா? இந்திரன், பிரம்மா, விஷ்ணு முதலான தேவர்களும் ஈரேழு பதினாலு உலகத்து அரசர்களும் வந்து நெருக்கியடித்துக்கொண்டு அவள் திவ்யதரிசனத்துக்குக் காத்திருக்கிறார்கள்; ஒருபுறம் ரம்பை, ஊர்வசி ஆகிய தேவமாதர் நடனமாடுகிறார்கள்; குழல், வீணை ஆகிய வாத்தியங்களிலிருந்து இனிய இசையை எழுப்பும் வித்தகர்கள் இன்னொரு புறம். கீதங்கள் இசைக்கப்படும் தர்பார்; ஆவலாக தேவியின் வருகையை எதிர்பார்த்து நிற்கும் மக்கள் கூட்டம். ‘அதோ! அதோ!’ என்னும் எல்லாரின் ஆரவாரத்தினிடை, கூட்டம் விலகி வழிவிட, ‘தர்மாம்புதி சாயி’ எனப்படும் தேவி கம்பீரமான அழகுடன், ‘கஜகாமினி’ என மென்மையாக நடைபயின்று வருகின்றாள். சேடிப்பெண்கள் சாமரம் வீசிவர, மற்றவர்கள் சித்திர விசித்திரக் குடைகளையும், விருதுகளையும், சிவச்சின்னங்களையும் ஏந்திவருகின்றனர். அவளுடைய மென்னடையில் மார்பில் அசையும் வைர, ரத்தின ஹாரங்கள் புரண்டு ஜொலித்து அவற்றின் ஒளி எல்லா திசைகளிலும் பளீரிடுகின்றது. புன்னகை தவழ்ந்தாடும் அவளது முத்துப்பற்களின் பிரகாசத்தோடு அந்த ரத்தின, வைர ஹாரங்கள் போட்டியிடுகின்றன. உடன் வரும் மஹாலக்ஷ்மியுடன் சிரித்து உரையாடியபடியே, கிளியைக் கையில் ஏந்தி தர்பாரினுள் நுழைகின்றாள் அன்னை. பூரண கும்பத்தினை ஏந்தி தேவியை வரவேற்கின்றனர். ‘ஜய,ஜய,’ எனும் கோஷம் அனைவரிடமிருந்தும் எழுகின்றது; தேவர்கள் விண்ணிலிருந்து மலர்களைச் சொரிகின்றனர். அமர கோடிகள் ‘தட தட’ எனத் தரையில் விழுந்து தண்டனிட்டு வணங்குகின்றனர். அந்த வணக்கத்தையும் கடைக்கண்ணால் பார்த்து மகிழ்ந்து தலையை மெல்ல அசைத்து அதனை அன்னை அங்கீகரித்துக் கொள்ளும் நளினம் (சொகுசு) இந்தத் திருவையாற்றில் உள்ள நமக்கல்லாது வேறு யாருக்கு காணக் கிடைக்கும்? பக்தர்களே! வாருங்கள்; பாருங்கள், ரசியுங்கள், மகிழுங்கள்.

 

நான் மட்டும் உங்களைக் கூப்பிடவில்லை.  சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான தியாகராஜரே இவ்வாறு நம்மையெல்லாம் அழைக்கிறார். அதைத் தான் நான் திரும்பக் கூறி உங்களை அழைக்கின்றேன்.

‘விதி சக்ராதுலகு’ எனும் யமுனாகல்யாணி ராகத்தில் அமைந்த தியாகராஜகிருதியின் பொருள்இது!

பல்லவி

          விதி சக்ராதுலகு தொரகுணா இடுவண்டி சன்

          னிதி வேடுக ஜூதாமு ராரே

          அனுபல்லவி

          ஸுதி ஜன ரக்ஷகி தர்மாம்

          புதிசாயி சேவ ஜூட (விதி)

          சரணம்

          உடுபதி முகுலெல்ல வருஸகா பிருதுலனு பட்டி

          அடுகடுகுகு ஜயஜய மனகா ஆ வேல்புல வெல

          படுசுலு நிஜ நாட்யமாடகா ஸமயமுன பசிடி

          ஸுமவர்ஷமு குரியக வடிவடிகா அமர கோடுலு

          தடபட பூமினி தண்டமு லிடகா ஸந்

          தோஷமுனனு கடகண்டினி ஜூசு சொகஸு (விதி)

           2.  ஈசனின் திருப்பல்லக்கு பவனி!

            திருவையாறின் ஒரு பரபரப்பான வீதி. பூவும் பழங்களும் விற்பவர்கள். அங்கும் இங்கும்  திரள்திரளாக நிற்கும் மக்கள்; சாலையின் இருமருங்கும் வேதவிற்பன்னர்கள். திடீரெனப் பரபரப்பு. “சுவாமி வந்துவிட்டார்; ஐயாறப்பன் வருகிறார், வாருங்கள், தரிசித்து நமஸ்காரம் செய்யலாம்” என மக்கள் பேசிக்கொள்ள, அழகான ஒரு பூப்பல்லக்கில் பஞ்சநதீஸ்வரர் விரைவாக வந்துகொண்டிருக்கிறார். வழக்கமான புலித்தோலும், பாம்பணிகளும் இல்லாமல், மல்லிகை மலர்மாலைகளும் வாசனைத்திரவியங்களும் அணிந்து பேரழகனாகக் காட்சியளிக்கிறார் எம்பெருமான். நான்கு பல்லக்குத்தூக்கிகள் அவரைச் சுமந்து விரைகின்றனர். விருதுகளும் சைவச் சின்னங்களும் ஏந்திய தொண்டர்குழாம் பின்னால் வருகின்றது.

தேவாதிதேவன் பல்லக்கில் பவனிவருவதனால் வேதவிற்பன்னர்கள் வேதம், ருத்ரம் முதலியனவற்றை ஓதுகின்றனர்; பூ, பழம் ஆகிய நைவேத்தியங்கள் அடியார்களால் படைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், ஈசனின் கவனம் இவை ஒன்றிலுமே இல்லை. அவர் வேறெதிலோ கருத்தைச் செலுத்தியபடி எங்கோ நோக்கியுள்ளார். ஏன் என்னஆயிற்றாம்? யாரும் இதை உணரவில்லை. கூட்டத்தில் ஒருவரே உணர்ந்து கொண்டார். ‘எம்பிரான் உள்ளம் அழகின் சிகரமான தன் மனையாள் பார்வதியிடம் சென்றுவிட்டது. அவளைச் சந்தித்து ஆசையுடன் அளவளாவும் ஆவலில் ஐயன் விரைந்து கொண்டிருக்கிறார்,’ என்கிறார் அந்த அடியார். அவர்தான் தியாகராஜர்- மத்யமாவதி ராகத்தில் அமைந்த இப்பாடலை இயற்றியவர்.

பல்லவி

          முத்ஸட ப்ரஹ்மாதுலகு தொரகுனா

          முதிதுலார ஜுதாமு ராரே

                    அனுபல்லவி

          பச்சனி தேஹினி பரம பாவனி

          பார்வதினி தகசுசுனு ஹருடே கெடு

                    சரணம்

          சல்லரே வேல்புல ரீதி நருலகர

          பல்லவமுலனு தளுக்கனு ஸுபிருது

          லெல்லமெரய நிஜ பக்துலு பொகடக

          உல்லமு ரஞ்சில்ல

          தெல்லனி மேனுன நிண்டு சொம்முலதோ

          மல்லேஹாரமுலு மரி சோபில்லக

          சல்லனி வேள சகல நவரத்னபூ

          பல்லகிலோ வேஞ்சேஸி வச்சு (முத்ஸட)

ஈசனின் பவனிக்குத் தமது கண்ணோட்டத்தில் ஒரு அழகிய கற்பனையாக இப்பாடலைப் பாடி வைத்த அடியாரின் கவிதை உள்ளத்தினைப் போற்றும் விதமாக ஒரு நவராத்திரியில் கொலு அமைத்தேன்.  அதன் படங்களையும் இணைத்துள்ளேன். கண்டு களியுங்கள்!

இப்படியாக கொலு வைக்க எண்ணம் எழுந்ததன் பின்னணி:

2000மாவது வருடம் சில காரணங்களால், வழக்கம்போலப் பெரிய முழுமையான சம்பிரதாயமான கொலு வைக்கமுடியவில்லை. ஆகவே, ஒரு புதுமையான எண்ணம் உதித்தது. கைவினைப் பொருட்கள் அங்காடியில், மிக அழகான ஆணும் பெண்ணுமான ஜோடி பொம்மைகள் கண்ணில் பட்டதை வாங்கி வந்தேன்; மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டு, அவற்றிற்கு உடை, நகை, அலங்காரங்களை மாற்றி, தேவியாகவும், சிவபெருமானாகவும் மாற்றினேன்.

சற்றே கூர்ந்து நோக்கினால் முக்கியமான பாத்திரங்களின் முகங்கள் (தேவி, ஈசன், மகாலட்சுமி உருவங்கள்) மிக அழகான முப்பரிமாண வடிவமைப்புக் கொண்டிருப்பதைக் காணலாம். பரிவாரங்கள் வேண்டுமே! எனக்கு நேரம் இல்லாமையால் இத்தகைய பொம்மைகளைச் செய்து விற்கும் ஒரு பெண்மணியிடம் என் தேவையை விளக்கி, ஒரு நாரதர், சில முனிவர்கள், சில அந்தணர்கள், சில அரசர்கள்,  சேடிப்பெண்டிர், பல்லக்குத்தூக்கிகள் எனச் செய்துதர வேண்டினேன். இவற்றைக் கூர்ந்துநோக்கினால் முகம் உருண்டையாகக் கண், மூக்கு, வாய் முதலியன இரண்டே பரிமாணங்களில் வரையப்பட்டிருக்கும். ஆயினும் இவை, எடுத்துக்கொண்ட காட்சிகளுக்கு வெகுவாகக் களைசேர்த்தன. அழகாகவும் அமைந்தன.

அடுத்தடுத்த வருடங்களில் பரிவாரபொம்மைகள் நிறையச்சேர்ந்தன. முக்கியமான உருவங்களான தேவி, ஈசன், லட்சுமி, சரஸ்வதி, முருகன் முதலானோரை எப்போதுமே புதிது புதிதாக என் கைப்படச் செய்து மகிழ்ச்சி அடைந்தேன் என்றால் மிகையாகாது.

            *****

இவை சம்பந்தமான சில பகிர்வுகள்:

1.இந்தக் காட்சிகளுக்குக் கரு ‘தியாகராஜ கீர்த்தனைகள்’ எனினும், இவற்றை ஏற்கெனவே ஒரு கலைஞர் (காலஞ்சென்ற பாடகரும், சித்திரம் வரைவதில் வல்லுனருமான திரு. எஸ். ராஜம் அவர்கள்) ‘Musings on Music’ எனும் தலைப்பில் கோட்டுச் சித்திரங்களாக வரைந்து புத்தகமாக வெளியிட்டிருந்தார். ஒரு விதத்தில் அவருடைய கற்பனையைப் பிரதிபலிக்கும் விதமாகவும் இந்தக் கொலு அமைந்தது எனலாம். புகைப்படங்களைப் பார்த்த அவர், இதை ஒரு நிரந்தரக் கண்காட்சியாகவே  எங்காவது வைக்கலாமே எனக் கூறினார்.

  1. கொலு பார்க்க வந்த குழந்தைகள் இவற்றைப் பார்த்து, கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டனர். அனைவருக்குமே இக்காட்சிகளைப் பார்த்தபோது பெருத்த உற்சாகமும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டன. ‘அடுத்த வருடம் என்ன காட்சி’ என்று இந்தக் கொலு முடிவதற்குள் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டனர். ஒரு ஆறு வயதுப்பையன் என்னிடம் ஓடிவந்து, “ஒரு பொம்மை கீழே விழுந்து கிடக்கிறது பாருங்கள்,” எனப்பரபரத்தது சிரிப்பை வரவழைத்தது. அவனுக்குப் பின்பு அதனை விளக்கினேன்.
  2. இந்தக் காட்சிகளைத் திரும்பத்திரும்ப நம்வாயாலேயே கொலுகாணவரும் நண்பர்களுக்கு விளக்கிக்கூறும்போது, தேவியின் ஸ்லோகங்களைக் கூறியதுபோன்ற மகிழ்ச்சி மனதில் நிலவுகின்றது.

இந்த அனுபவங்களை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது  உற்சாகம் கொப்பளிக்கின்றது.

(நவராத்திரி தொடரும்)

தியாகராஜரின் ஆன்மீகமும், இசையும்

[இக்கட்டுரை முதலில் வெளியிடப் பட்டவுடன் வாசகர்களும் அறிஞர்களும் பல தகவல் பிழைகளையும் தவறுகளையும் சுட்டிக்காட்டினர். அவற்றை முதலிலேயே களையாது வெளியிட்டதற்காக மன்னிப்புக் கோருகிறோம். கர்நாடக இசையிலும் தியாகராஜ கீர்த்தனைகளிலும் புலமை வாய்ந்த பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத ஒரு நண்பர் இக்கட்டுரையை முழுமையாகத் திருத்தி அளித்தார். அவருக்கு எமது நன்றி. நீங்கள் கீழே வாசிப்பது அந்தத் திருத்தங்களுடன் கூட வடிவம் – ஆசிரியர் குழு]

ஞானிகள், புலவர்கள், கலைஞர்கள் என்று சமுதாய நலம்விரும்பிகள் தங்களுக்கிசைந்த ஊடகங்களின்மூலம் காலந்தோறும் தம்மைக் வெளிப்படுத்தி வந்திருக்கின்றனர். அவ்வகையில் பக்தியும் இசையும் கலந்த வெளிப்பாடாக தியாகராஜரின் வாழ்க்கை அமைகிறது. காகர்ல ராமப்ரஹ்மம்-சீதம்மா தம்பதியினருக்கு மூன்றாவது மகனாக பிறந்த அவருக்கு திருவாரூரில் உறையும் கடவுளான தியாகேசரின் பெயரையேகொண்டு காகர்ல தியாகப்ரஹ்மம் என்று பெயர் சூட்டினார்கள். இவரது தாய்மொழி தெலுங்கிலும், வடமொழியிலும் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றவர். இளவயதிலிருந்தே வால்மீகி ராமாயணத்தின் மீது பேரார்வம் கொண்டவர். தந்தை ராமனின் கதையை கதாகாலக்ஷேபம் செய்யும் போதும், தாய் புரந்தரதாசரின் பாடல்களைப் பாடும்போதும் தன்னை மறந்து அதில் லயித்துப்போகும் திர்யாகராஜருக்கு ராமன் இஷ்ட தெய்வமானான். வால்மீகி ராமாயணம் நெருங்கிய துணையானது. ராமன் எப்போதும் அவருடன் வாழ்வதுபோலான எண்ணம் இருந்ததால் சகமனிதனோடு பேசுவதுபோன்ற பாவனையில், தன்னுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் நண்பனைப்போலவே அவர் ராமனைப் பார்த்தார். அதனால்தான் வருத்தம், கெஞ்சல், கேள்வி, நிதானம் என்று பலதொனிகளில் தன்னை அவரால் கீர்த்தனைகளில் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளமுடிந்தது. அவரது பாடல்களில் தியாகராஜ என்ற பெயரை முத்திரையாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

thyagaraja

தியாகராஜர் சிறுவனாக இருந்தபோது அவரது குரு சொண்டி வெங்கடரமணய்ய பல வித்வான்களின் முன் அவரை பாடவைத்தார். அப்போது பிலஹரி ராகத்திலமைந்த “தொரகுநா இடுவந்டி சேவா” என்ற கீர்த்தனையைப் பாடினார். அவரது பாடல் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டது. வெங்கடரமணய்யவின் தந்தை வெங்கடசுப்பையரின் முன் அவர் பாடிய காம்போதி ராகத்தில் அமைந்த “மரி மரி நின்னே மொரலிட” என்ற பாடல் அவரது ஆசியையும் பெற்றுத்தந்தது. வெங்கடசுப்பையரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க சுமார் எட்டுமணி நேரம் தியாகராஜர் பாடியதாக குறிப்பிடுகிறார்கள்.

தியாகராஜரை குறித்து அறிந்த தஞ்சை சரபோஜி மஹாராஜா தியாகராஜரை பாராட்டி பல பரிசுகளை அனுப்பிவைத்தார். அரண்மனைக்கு வந்து ஆஸ்தான இசைக்கலைஞர்களில் ஒருவராக இருக்கவும் அழைத்தார். பரிசையும் பதவியையும் மறுத்த தியாகராஜர் அந்த வேகத்தில் பாடியதே “நிதி சால சுகமா” என்ற கல்யாணி ராகப்பாடல்.

“மனமே அபரிமிதமான செல்வத்தால் நீ மகிழ்கிறாயா? ராமனுக்குச் செய்யும் சேவையால் மகிழ்கிறாயா? உண்மையைச் சொல், ஆசாபாசங்கள் உடைய மனிதர்களைப் பாடுவது மகிழ்ச்சியா? கடவுளைப் பாடுவது மகிழ்ச்சியா தியாகராஜா? ” என்று மனிதர்களைப் பாட விரும்பாத தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். “நிதிசால சுகமா? ” மன்னரின் தவறை அவருக்குப் புரியவைத்தது. இந்தப் பாடல் இன்றும் பிரபலமான கீர்த்தனையாகப் பல கலைஞர்களாலும் பாடப்பட்டுவருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதையடுத்த சில தினங்களில், தன் தம்பி அவமானம் செய்தவிட்டதாக நினைத்துக் கோபமடைந்த தியாகராஜரின் அண்ணன் ஜல்பேசன், தியாகராஜர் எப்போதும் தன்னுடன் வைத்திருக்கும், தினமும் பூஜிக்கும் ராமர் விக்கிரகத்தைக் காவிரியில் எறிந்துவிட்டார். வாழ்க்கை தொலைந்து போனதாக வருந்திய தியாகராஜர், “மனமே! அவன் [ராமன்] எங்கே? எங்கு ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான்? எப்போது மனமிரங்கி இங்கு வருவான். பிரகலாதனைக் காப்பாற்ற, ஹிரண்யகசிபுவை நிர்மூலமாக்க கடவுள் வரவில்லையா? தன்பக்தர்களைக் காப்பாற்ற அவன் ஒளிந்து கொண்டிருக்கவேண்டும்,” [“எந்து தாகி”] என்று ஒரு கீர்த்தனை பாடினார். இது புராணக்கதையைச் சான்றாகக் காட்டிக் கெஞ்சலும், கொஞ்சலுமாக அமைகிறது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு விக்கிரகம் கிடைக்கவே அகமகிழ்கிந்து போகிறார்

தியாகராஜருக்கு ஒருமுறை திருப்பதிக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. கடவுளைத் தரிசனம் செய்யப்போகும் நேரத்தில் திரைபோடப்படுகிறது. அவர் வருத்தத்தோடும், உருக்கத்தோடும், “ஓ, திருப்பதி வெங்கடரமணா! திரையை நீ விலக்கமாட்டாயா? கோபத்திற்கான திரை, ஆணவம், பொறாமைக்கான திரை ஆகியவை எனக்குள்ளிருந்து எல்லாவற்றையும் மறைக்கிறது . வலைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட மிருகம்போல மனம் தீயவைகளில் அலைபாய்கிறது. நானுன்னை எப்போதும் வணங்குகிறேன். திரையை விலக்கமாட்டாயா? “தெர தீயகராதா” என்று அவர் கீர்த்தனை இயற்ற, திரை விலகி அவருக்கு திவ்யதரிசனம் கிடைக்கிறது என்றொரு நிகழ்வு ஒரு கீர்த்தனையில் வெளிப்படுகிறது.

க்ஷீரஸாகர விஹாரா, நீகே தெலியக போதே, ராமா ராமா நீ வாரமு என்று ஆனந்தபைரவி ராகத்தில் மூன்றுகீர்த்தனைகள் மட்டுமே அவரால் பாடப்பட்டுள்ளன. அந்த ராகத்தில், “நீ பலமா நாம பலமா” என்ற கீர்த்தனை இருந்தாலும் அவருடைய கீர்த்தனையா என்பது குறித்து விவாதங்கள் உள்ளன. ஆனந்தபைரவியில் குறைவான பாடல்களை அவர் பாடியதற்குச் சுவையான பலகதைகள் சொல்லப்பட்டாலும் மிகப் பரவலாகச் சொல்லப்படும் கதையாக கீழ்வருவது அமைகிறது.

ஆனந்தபைரவி மிகப்பழமையான ராகமாகும். அந்த ராகத்தில் பல பாடல்களுண்டு. இந்த ராகத்திலமைந்த பாடல்களை திருபுவனம் சுவாமிநாதகுருக்களும் அவர் சீடர்களும் ஒருமுறை தியாகராஜர் முன்னால் இந்த ராகத்தைப் பாடினர். அந்த இசையில் மகிழ்ந்த தியாகராஜர் அவர்கள் எதைக்கேட்டாலும் தருவதாகச் சொன்னார். அவர்கள் ஆனந்தபைரவி ராகத்தில் மேலும் பாடல்களை இயற்றவேண்டாம் என்ற பொருளில் அந்த ராகத்தைத் தங்களுக்குப் பரிசாகத் தரும்படி கேட்டனர். அதை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்குப் பிறகு ஆனந்தபைரவியில் அவர் பாடவில்லை எனச் சொல்லப்படுகிறது. இது கதையாக அமைந்தாலும், உண்மைநிகழ்வாக இருந்தாலும் இசைக்கலைஞர்கள் அன்று ஒருமித்த தன்மையில் வாழ்ந்ததற்கு அடையாளமாகிறது.

பக்தியைப் பலவகைகளில் வெளிப்படுத்துவது ஆழ்நிலைபக்தியின் அடையாளமாகும். தனக்குப் பிரியமான ராமனை நாயகன்நாயகி பாவத்தில்[மதுர பாவம்] காணும் தியாகராஜரின் அன்புக்குப் பல கீர்த்தனைகள் சான்றுகளாகின்றன. “ஓ, ராமா! ஏன் அருகில் வரமறுக்கிறாய்? அனாதையான பெண்ணுக்கு கணவனைத்தவிர வேறுயாரும் இல்லாததைப்போல நான் உன்னையே நம்பியிருக்கிறேன். மேருமலையைப்போல நீ உறுதியானவன். ஏன் என்னைக் காப்பாற்ற வரமாட்டாயா? “சேரராவதேமிரா” என்று கெஞ்சும் பாவனை வெளிப்படுகிறது.

கடவுளே!என்னுடன் பேச மாட்டாயா? நீ விரும்பியபடியெல்லாம் நான் நடந்துகொள்ளும்போது ஏன் என்மீது கோபம் கொள்கிறாய்? மற்றவர்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பது நியாயமாகுமா? கடவுளிடம் அன்பு செலுத்த பெற்றோர் சொல்லித்தந்தார்கள். மற்றவர்கள் என்னை வேதனைப் படுத்துகின்றனர் அவையெல்லாம் தெரிந்தும் இன்னும் எவ்வளவுநாள் நீ மௌனமாக இருக்கப்போகிறாய், தியாகராஜா? “பலுகவேமி நா தைவமா” என்று புலம்பல் பாணியில் கீர்த்தனை அமைகிறது.

அந்த நினைவின் ஆக்கிரமிப்பில் வேகத்தில் மனதைத் தூதுபோல அனுப்புவதும், கட்டளையிடுவதும் இயல்பாகிறது. அந்தப் பார்வையில்தான் “மனமே! போய் என் தெய்வத்தை வேகமாகக் கை பிடித்து அழைத்து வா! எனக்கு பேரானந்தத்தைத்தர அவனை வேகமாக அழைத்துக் கொண்டுவா [சனிதோடி தேவே]” என்று ராமனைத் தன்னிடம் அழைத்து வரவேண்டியது மனதின் கடமை என்று ஆணையிடுவதாக ஒரு கீர்த்தனை வெளிப்படுகிறது. மனதைப் பெண்ணாக்கி இயல்பாக மனிதர்கள் நடைமுறையில் எதற்கும் சொல்லும் சொற்களைப் பயன்படுத்தி, காதலை வெளிப்படுத்துவதாக ஒரு கீர்த்தனை:

“என் பணிப்பெண்–மனம் உன்னிடம் காதல் கொண்டுள்ளாள். ஆனால் நீயோ அதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவளைக் கைப்பிடிக்காமல் இருக்கிறாய். நான் என் மனப்படுக்கையைத் தந்திருக்கிறேன். நீ ஏன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது? நம்பிக்கையோடு நான் உன்னிடம் அன்புகாட்டுகிறேன். ஆனால் பிரமன் என் தலையெழுத்தை வேறுவிதமாக எழுதிவிட்டான் போலிருக்கிறது,’ என்று காதலை மனம்நொந்த தன்மையில் வெளிப்படுத்துகிறார். [“ராமாபி ராமா”]

“ஓ ராமா இது என்ன வாழ்க்கை, நான் ஏன் பிறந்தேன்?
எவ்வளவு நாள் நான் சகிப்பது?
நான் அவனைப் பார்க்க முடியாவிட்டால்
அவனோடு பேச முடியாவிட்டால்
இந்த வாழ்க்கையால் என்ன பயன்?
அன்போடு அவனைத் தழுவ முடியாவிட்டால் என்ன பயன்? ”

“ஏடி ஜன்மமிதி ஹா” என்ற வராளிராகத்தில் அமைந்த இந்தக் கீர்த்தனை முழுக்கமுழுக்கச் சிருங்கார ரசமுடையது. பிரிவும், வெறுப்புமான வேதனையை வெளிப்படுத்துவது. ராமனைத் தழுவாத வாழ்க்கை என்ன வாழ்க்கை என்று நொந்து கொள்ளும் நிலையிலமையும் இது மதுரபாவத்தின் சிறந்த வெளிப்பாட்டு கீர்த்தனையாகக் கருதப்படுகிறது.

ராமா! எப்போதும் உடனிருந்திருக்கிறாய். கையைப் பிடித்துக்கொண்டபிறகு விடக்கூடாது. பிறந்ததிலிருந்து என்னைப் பாதுகாக்கிறாய். எது நிரந்தரம், எது தற்காலிகம் என்று காட்டியிருக்கிறாய். என்னை விட்டு விடாதே [“பட்டி விடுவராது”] என்ற கீர்த்தனையும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

தவறுகண்டுபிடித்து மற்றவர்களைக் குறைகூறுவது மனிதனின் இயல்பான குணம். இந்தத் தன்மையில் மனிதர்கள் தம்மையே இழந்து விடுவது காலந்தோறும் கண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தியாகராஜர் எளிமையான விளக்கம்தந்து இதை நீக்க நினைக்கிறார்.

“ஓ ராமா! உன்னிடம் என்ன குறை இருக்கிறது? அது என் குற்றம்தான்.
தங்கத்தின் தரம் நன்றாக இல்லாவிட்டால் பொற்கொல்லனை எப்படிக் குறை சொல்லமுடியும்?
உன் மகளால் பிரசவ வலியைப் பொறுக்க முடியாவிட்டால் மருமகனை எப்படிக் குறைசொல்லமுடியும்?
என் முந்தைய பிறவிகளில் நான் நல்லவற்றைச் செய்யாதபோது கடவுளை வழிபட மறந்தபோது
என் கஷ்டங்களுக்கு நான் எப்படி உன்னைக் குறைசொல்லமுடியும் தியாகராஜன் உன் பாதம் வணங்குகிறேன்”

என்பது “மீவல்ல குணதோஷமேமி” என்ற காபி ராக கீர்த்தனையாகும்.

இதில் சாதாரண மக்களுக்கும் புரிகிற, அவர்கள் அறிந்த எளிய உவமைகள், பேச்சுவழக்குச் சான்றுகள் முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. மனதிற்குகந்த ராமனை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் குற்றம்சொல்ல தியாகராஜர் தயாராக இல்லை. தனது சிக்கல்களுக்கு ராமன் உதவாமல்போக, கூடியிருப்பவர்கள் காரணமா என்ற சந்தேகத்தை ராமனிடம் முன்வைப்பதாக அமையும் ஒரு கீர்த்தனை படித்து ரசிப்பதற்குரியதாகும்.

“ஓ ராமா! என்னைக் காப்பாற்றாமல் நீ விட்டுவிடுவது நியாயமா?
பக்தர்கள் உனக்கு நெருக்கமானவர்கள்
சீதாதேவி என்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாமென்றாளா?
நீண்டகாலமாக உன்னைப் பிரிந்திருந்த பரதன்,
நித்திரையை வெற்றி கொண்ட லட்சுமணன்,
உன் பாதத்தைவிட்டு நீங்காத மாருதி ஆகியோர்
எனக்கு உதவவேண்டாமென்று சொல்லி விட்டார்களோ?
பிரமன் என்பக்தியின் தரம்பற்றி உன்னிடம் சொல்லவில்லையா?
வாணி என்னைப்பற்றிச் சிறப்பாக எதுவும் சொல்லவில்லையா?
தியாகராஜா! இது என்ன? ”

“யுக்தமு காது நனு ரக்ஷிஞ்சகனுண்டேதி” என்ற ஸ்ரீ ராகக் கீர்த்தனை ராமனைக் குறைசொல்லாத, ஆனால் அவனைச் சுற்றியிருக்கும் மற்றவர்களை காரணிகளாக்குகிற நயத்தை மிக அழகாகக் காட்டுகிறது. மனவடக்கம் என்பது அவரவர் கையிலிருப்பது. அதற்கு வேறு எந்தத்தகுதியும் தேவையில்லை. “மனிதனுக்குத் தன் மனதை அடக்கத் தெரியாவிட்டால் கோயில்மணி அடிப்பதும் மலர்வைத்து பூஜைசெய்வதுமான வழிபாடு எதற்கு? வஞ்சக எண்ணம் கொண்டவன் காவேரியிலும், மந்தாகினியிலும் நீராடினால் மட்டும் கடவுள் காப்பாற்றிவிடுவாரா? காமமும், கோபமும் கொண்டு வாழ்பவன் பூஜைபுனஸ்காரங்களால் எதையும் செய்யமுடியாது தியாகராஜா” “மனஸு நில்ப சக்திலேக போதே” என்ற ஆபோகி ராக கீர்த்தனை எளிய நிலையில் சாதாரண மனிதனுக்கும் பக்தியின் தன்மையைப் புரியவைக்கிறது.

எது உண்மை பக்தி என்பதை எளிய உவமைகளில் சொல்கிற “பலமு குலமு” என்ற ஸாவேரி ராகத்திலான பிரபலமான கீர்த்தனை கீழே :

“வெறும் உடல்பலத்தால் என்னபயன்?
உன் சிறந்த பரம்பரையால் என்ன பயன்?
சாவிற்குப் பிறகும் தொடர்வது புண்ணியம்தான்
காக்கை தண்ணீரில் நின்றால் அது புனிதக் குளியலாகுமா?
கொக்கு கண்ணை மூடிக்கொண்டு நின்றால் அது தியானமா?
ஆடு புல்தின்றால் அது உபவாசமா?
வஞ்சகர்கள் குகையில் ஒளிந்து கொண்டால் முனிவராவார்களா?
குரங்கு காட்டில் வசிப்பதால் சந்நியாசியாகிவிடுமா?
உண்மை பக்தியைதான் ஏற்கிறான் தியாகராஜா!”

என்று எளிமையான சான்றுகளால் உயர்ந்த தத்துவத்தையும், உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

இது போலவே, மனஅமைதி இல்லாதவனுக்கு மகிழ்ச்சி யில்லை [சாந்தமுலேகா சௌக்யமுலேது] என்ற தத்துவத்தை ஒரு கீர்த்தனை சொல்கிறது. “புலன்களை அடக்கிக் கொண்டவனும், தத்துவார்த்தமுடையவனும்கூட மன அமைதியில்லாவிட்டால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கமுடியாது. சொத்து, குடும்பம் என்று வாழ்க்கை உயர்ந்தநிலையிலிருந்தாலும், வழிபாடுகள் செய்தாலும் அடிப்படையான அமைதியில்லாவிட்டால் மகிழ்ச்சியில்லை என்ற கருத்து இக்கீர்த்தனையில் வெளிப்படுகிறது. இன்றைய உலகில் இதை நம்மால் மிகஅதிகமாகப் பார்க்கமுடிகிறது. வளர்வுக்கான அடிப்படைச் சிந்தனைத்தளம் நமக்குள்ளிருக்கும்போது அதை வளர்ப்பது நம்முடையதாகிறது என்ற ஆழமான தத்துவம் அவரால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

அவருக்குச் சிவ-வைணவ பேதமில்லை. ஓம் நமோ நாராயணா என்பதிலுள்ள ’ரா’ என்பதையும், “ஓம் நமசிவாய “என்பதிலுள்ள “மா’ என்பதையும் எடுத்துக் கொண்டு “ராமா” என்னும் தாரகமந்திரத்தை அவர் ஏற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ’எவரணி நிர்ணயிஞ்சிரிரா’ என்ற தேவாம்ருதவர்ஷிணி ராகத்தில் உள்ள கீர்த்தனையில் இது வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

“நீ சிவனா, விஷ்ணுவா பிரம்மனா ?
சிவமந்திரத்தில் உள்ள மா,
நாராயணா மந்திரத்திலுள்ள ரா
இரண்டும் சேர்ந்த்துதான் ராமா என்பதை புரிந்து கொண்ட
மனிதர்களை இத்தியாகராஜன் நமஸ்கரிக்கிறேன் ”

என்பது அப்பாடல் பொருளாகும்.

இஷ்டதெய்வமாக ராமன் இருந்தபோதிலும் பல பாடல்களில் சிவனைப் போற்றியிருப்பது அவருடைய காழ்ப்பற்ற சிந்தனைக்கு அடையாளமாகும். “சிவசிவயெனராதா ஓரீ’, “சம்போ மகாதேவ” “தேவாதிதேவ சதாசிவா” என்பன சிவனைப் போற்றுவதாகின்றன. சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு என்ற முக்கண்ணுடையவன்!விஷ்ணுவும், பிரமனும் சிவனைக் ’கண்டறிய’ முயன்று தோற்றனர். சிந்தனைக் கெட்டாத உயர்வுடையவன் அவன் தியாகராஜா என்று சிவனைப் பற்றிய போற்றுதல்கள் இக்கீர்த்தனைகளில் இடம் பெற்றுள்ளன.

செல்வம்தந்து, துன்பங்களை நீக்குபவன் கணபதி. பிரமனும் பிறகடவுளரும் வணங்கும் யானைமுகத்தன் என்று கணபதிபற்றிச் “ஸ்ரீ கணநாதம்”, “ஸ்ரீ கணபதி” போன்ற கீர்த்தனைகள் பேசுகின்றன.

காவிரியாறு பற்றிய கீர்த்தனைகளுமுண்டு “காவிரியாற்றின் பேரழகைப் பாருங்கள்! . மக்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி, பாரபட்சமின்றி அவர்களின் பாவங்களைக் கழுவி, மலையின் ஓரிடத்தில் மலைமீது அதிர்வு ஒலியோடு சீறிப்பாய்ந்தும், இன்னொரு இடத்தில் ஆறுதலாய் மென்மையாக ஓடியும், காவிரி அழகாக இருக்கிறது. பக்தர்கள் காவிரியின் இருபக்கத்திலும் நின்று வணக்கம் செய்கின்றனர் தியாகராஜா” என்று காவிரியைக் “சாரி வெடலின ஈ காவேரி” என்ற அஸாவேரி ராக கீர்த்தனையாக்குகிறார். சோழநாடும் கீர்த்தனையின் அங்கமாகிறது. உலகின் அழகான இடம் என்ற மனவெளிப்பாட்டில் “ஈ மஹிலோ ஸொகஸைன சோழசீமயந்து” என்று “முரிபெமு கலிகேகதா” என்ற முகாரி ராகப்பாடலில் போற்றியிருக்கிறார்.

அவர் கற்ற வேத, உபநிடத, புராணக்கருத்துக்கள், தத்துவார்த்தங்களை மிக எளிமையாக மக்களுக்குக் கீர்த்தனைகளில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

“ஸோபிலு சப்தஸ்வர சுந்தருல’ என்ற கீர்த்தனை வேதங்களிலிருந்து தோன்றிய சப்தஸ்வரங்கள் வழிபாட்டிற்குரியவை என்கிறது. கலியுக மக்களின் பக்தி குறித்தும் தியாகராஜரின் கீர்த்தனை பேசுகிறது. “ஓ ராமா! பதவியின், பணத்தின்பின்னால் அலைகிறவர்களுக்கு தாரகமந்திரத்தின் சக்தி தெரியாது. சமைக்கப்பட்ட இனிய அவலின் சுவை காளைமாட்டிற்கு எப்படித் தெரியும் [கலி நருலகு மகிமலு]” என்ற கீர்த்தனை குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழ்ச்சித்தரின் கருத்தான “சுட்டசட்டி சட்டுவம் அறியுமோ கறிச்சுவை” என்ற கருத்தைத் தியாகராஜர் “துத்தபாலருசி தெலியு சாம்யமே” என்று “எந்தமுத்தோ” என்ற பிந்துமாலினி ராகப்பாடலில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

தியாகராஜரின் கீர்த்தனைகளால்கவரப்பட்டு கோபாலகிருஷ்ணபாரதி அவரைச் சந்திக்கப் போகிறார். அந்த நேரத்தில் அவருடைய சீடர்கள் ஆபோகி ராகத்தில் ஒரு பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருக்கின்றனர். அது பாரதியின் மனதைக் கவர்கிறது. தியாகராஜர்-பாரதி இடையே நடக்கும் சுவையான உரையாடல் இங்கு:

தியாகராஜர் : “நீங்கள் எந்த ஊர்? ”
பாரதி : “தாசன் மாயவரம்”
தியாகராஜர் : “அங்கே கோபாலகிருஷ்ணபாரதி என்று ஒரு சங்கீத வித்வான் இருக்கிறாராமே. உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா? அவர் சௌக்யமா? ”
பாரதி : “தாசன்தான் அது”

என்று சொல்ல தியாகராஜருக்கு பெரும் வியப்பேற்படுகிறது. சில கணங்கள் அவரையே பார்க்கிறார். பின்பு

தியாகராஜர் : நீங்கள் ஆபோகி ராகத்தில் கீர்த்தனைகள் பாடியிருக்கிறீர்களா?”

பாரதி மௌனமாக இருக்கிறார். மாணவர்கள் தொடர்ந்து சிலகீர்த்தனைகள் பாடுகின்றனர். பாரதி விடைபெற்றுத் திரும்புகிறார். வழிநெடுகிலும் ஆபோகியே மனதை ஆக்கிரமிக்கிறது. இரவோடிரவாக சபாபதிக்கு வேறுதெய்வம் சமமாகுமா என்ற ஒரு கீர்த்தனையை உருவாக்குகிறார். அடுத்தநாள் தியாகராஜரைச் சந்தித்து அக்கீர்த்தனையைப் பாடிக்காட்டுகிறார்.

தியாகராஜர் : நேற்று ஆபோகி பற்றிக் கேட்டபோது ஒன்றும் சொல்லவில்லையே? ”
பாரதி : “இதற்கு முன்பு ஆபோகியில் ஒன்றும் பாடியதில்லை. நேற்று இரவுதான் பாடினேன்”

என்று பெருமையோடு பதில் தருகிறார். இது தியாகராஜரை ஆனந்தத்திற்குள்ளாக்குகிறது. இதையடுத்து பாரதியிடம் சங்கீத அறிஞர்கள் தியாகராஜரின் பஞ்சரத்னக்கீர்த்தனை போலத் தமிழில் இயற்ற வேண்டுமென்று வேண்ட அவர் ஹரஹர சிவ சங்கர கருணாகர, சரணாகதியென்று நம்பி வந்தேன், பிறவாத முக்தியைத் தரும், மறவாமல் எப்படியும் நினைமனமே உள்ளிட்ட கீர்த்தனைகளைப் பாடுகிறார்.

ஒருமுறை தியாகராஜர் ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதன் கோயிலருகே உள்ள ஒரு வீட்டில் தங்குகிறார். அப்போது ரங்கநாதரின் தேர் ஊர்வலம் அந்த வீதியில் வர, அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து தோடி ராகத்தில் ’ராஜு வெடலெ’ என்ற கீர்த்தனையைப் பாடுகிறார். ஊர்வலம் வீட்டினருகே வர எதிர்பார்ப்போடு காத்திருக்க, தேர் வேறு ஒருதெருவில் திரும்பி, அசையாமல் நின்றுவிடுகிறது. ஓர் உண்மையான பக்தன் மன வருத்தம் அடைந்ததால்தான் தேர்நகரவில்லை என்று சிலர் சொல்ல அவர் தேர்முன்பு அழைத்து வரப்படுகிறார். அப்போது அவர் “வினரதநா மனவி” மற்றும் “ஓ ரங்கசாயி” என்று இரண்டு கீர்த்தனைகள் பாடுகிறார். தேர் நகர்கிறது. ஸ்ரீரங்க பஞ்சரத்னம் அப்படி உருவானதுதான். இப்படியே கோவூர் பஞ்சரத்னம், லால்குடி பஞ்சரத்னம், திருவொற்றியூர் பஞ்சரத்னம் ஆகியவை அவரால் பாடப்பட்டுள்ளன.

தியாகராஜருக்குப் பல சீடர்களிருந்தாலும் வெங்கடரமண பாகவதர், அவர் மகன் கிருஷ்ணசாமி பாகவதர் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இருவரும் இணைந்துதான் தியாகராஜரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை உலகிற்குச் சொன்னவர்கள். தியாகராஜர் இயற்றிய மூன்று இசைநாடகங்களை நமக்கு அறிமுகப் படுத்தியவர் வெங்கடேச பாகவதர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பெங்களுரைச் சேர்ந்த நாகரத்னம்மா இசை, நடனம் இரண்டிலும் பேரார்வம் கொண்டவர். தியாகராஜரின்மீது எல்லையற்ற அன்பும், மரியாதையும் உடையவர். அவருடைய பாடல்களில் யதுகுலகாம்போதி ராகத்திலமைந்தவை அவருக்கு மிகப் பிடித்ததாகும். எனவே ’ஸ்ரீராமா ஜெயராமா ’என்ற கீர்த்தனையை எல்லா நிகழ்வுகளிலும் பாடித் தன்னையும், மற்றவர்களையும் மகிழ்ச்சிப்படுத்துவார். ஒரு நாள் ராமபக்தனான தியாகராஜருக்கு சமாதிமண்டபம் கட்டுவது போன்ற காட்சி கனவில் நாகரத்னம்மாவுக்கு ஏற்பட்டது. அதற்குப் பிறகு தன் வசதியான வாழ்க்கைமுறையை மாற்றிக்கொண்டு நிதிதிரட்டியும், உதவிகேட்டும் மண்டபம் கட்டும் பணியைச் செய்து முடித்தாள். அந்த மண்டபத்தில்தான் ஆண்டுதோறும் இன்றும் தியாகராஜர் உற்சவம் நடத்தப்படுகிறது.

மிகப் பெரிய அளவுடைய பஞ்சரத்ன கீர்த்தனைகள் மட்டுமின்றி, சிறியதான உத்சவ சம்பிரதாய கீர்த்தனைகள், திவ்யநாம சங்கீர்த்தனைகள் என்று பண்டிகைப் பாடல்களை இயற்றியுள்ளார். அவற்றில் அவர் தன் ஆழமான பக்திச் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தி இருப்பதோடு சமஸ்கிருத வார்த்தைகளை அதிகம் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

அவர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில், குறிப்பாகத் தஞ்சையில் இசை மற்றும் நடனத்தோடு இணைந்த இசைநாடகங்களுக்கு பெரிய அளவு வரவேற்பு இருந்தால் அந்தச் சூழலில் பிரகலாத பக்தி விஜயம், நௌகா சரிதம், சீதாராம விஜயம் என்ற மூன்று இசை நாடகங்களைப் படைத்திருக்கிறார் . வர்ணனைப்பாடல்கள், விளக்கப்பாடல்கள், உரையாடல்பாடல்கள், அறிமுகவிளக்கம், உரைநடைப் பத்திகளாக அவை அமைந்துள்ளன. நாடகமாக நடிக்கப்படவில்லையெனினும் அவை அபிநயத்தோடு பாடப்பட்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிரகலாத பக்தி விஜயம் பக்தியையும், நௌகசரிதம் கண்ணன் கோபிகையருக்கு முக்தியைக் காட்டிய நிகழ்வையும் விளக்குவதாகும்.

சாதாரண மக்களுமறிந்த எளிய ஆனால் மனதில் பதியும் உவமைகளை பல கீர்த்தனைகளில் பயன்படுத்தியுள்ளார் வழக்கிலுள்ள பழமொழி, மரபுச்சொற்கள், அறநெறிக்கதைகள், உவமைகள், உருவகம் ஆகியவையும் பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளன. சில சான்றுகள்;

கையில் மோர் இருக்க நெய்க்கு கவலைப்படுதல்
பாத்திரத்திற்குப் பாலின் சுவை தெரியுமா?
தலைக்கு வந்து தலைப்பாகையோடு போனது
குழந்தையைக் கிள்ளிவிட்டு தொட்டிலை ஆட்டுதல்
பிணத்திற்குச் செய்யும் அலங்காரம் போல
மனமே !ராஜபாதை இருக்கும்போது குறுக்குப் பாதையில் ஏன் போகிறாய்?
பாலும் நெய்யும் இருக்கும்போது சாராயத்தை ஏன் தேடுகிறாய்?
ஒரு காசுமில்ல்லாத ஏழைக்குவைரம் கிடைத்ததுபோல
கஞ்சிகூட இல்லாதவனுக்கு அமிர்தம் கிடைத்ததைப் போல,
தெருவில் ஆடுபவனுக்கு விழாமேடை கிடைத்ததுபோல

என்று உவமைகள், சான்றுச் சொற்கள் இயல்பாக வந்து விழுகின்றன.

தியாகராஜர் நாதோபாசனையாக தன் பக்தியை கீர்த்தனைகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தி, அதிகமான உலக ஆசைகளின் விளைவையும், அதிலிருந்து விடுபடவேண்டியதன் அவசியத்தையும் காட்டுகிறார். எளிய நாமவழிபாட்டின் மூலம் அருளையடையும் உயர் தத்துவமும் அவரால் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. “ராமநாமத்தின் கோயில்; . உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டில் மீரா;பக்தியில் கபீர்; இசையில் புரந்தரதாசன்; தொலைநோக்கில் நம்மாழ்வார் என்று சுத்தானந்த பாரதி தியாகராஜரைப் பல உருவங்களில் போற்றுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

எப்படிப் பாடினரோ – 2: தியாகராஜர்

எப்படிப் பாடினரோ தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

னகராஜனின் அரண்மனை; விசுவாமித்திரர் அழகான இரு வாலிபர்களுடன் அரசவைக்குள் நுழைகிறார். அந்த வாலிபர்களுள் ஒருவனான ஸ்ரீராமன் யாராலுமே தூக்கி நிறுத்தக் கூட இயலாத சிவதவனுசை நாணேற்றலாமா என எண்ணுகிறான். குருவின் அனுமதிக்காக அவர் முகத்தை அண்ணந்து நோக்குகிறான். வாலிப மிடுக்கும், எழிலும், கருணையும்,  ராஜ கம்பீரமும் பொங்கும் முகம், எடுத்த காரியத்தில் ஈடுபட்ட முனைப்பு; சுருண்ட கேசக் குழல்கள் நெற்றியில் புரண்டு விளையாடுகின்றன;  அந்த அழகில் ஈடுபட்டு மெய்மறந்த ராஜரிஷி விசுவாமித்திரர் பேசவும் மறந்து, கண்ணால் சைகை செய்து அனுமதி அளிக்கிறார். சிவதனுசை நாணேற்றுகிறான் ஸ்ரீராமன்.

எப்படிப்பட்டதொரு கண்கொள்ளாக் காட்சி! தியாகராஜர் என்னும் மாபெரும் வாக்கேயகாரர் எழுதிய மிக ஒரு அழகான சித்திரத்தை அல்லவோ கண்முன் காண்கிறோம். காதாலும் கேட்கிறோம்!

‘அலகலல்ல ஆடககனி ஆராண்முனி எடுபொங்கெனோ’– சுருண்ட குழல்கள் அசைந்தாடும் அழகில் சொக்கிப் போய் மெய்ப்புளகமுற்று நிற்கும் ராஜரிஷியான விசுவாமித்திரர் தனது சீடன் ராமன் வில்லை நாணேற்றுவானா எனக் கவலையே படவில்லை! ராம லாவண்யத்தில் தன் வயமிழந்து நிற்பவராக விசுவாமித்திரர் தியாகராஜரால் உருவகப் படுத்தப்பட்டுள்ளார்.

‘முனிகனு சைக தெலிசி சிவதனுவுனு விரிசே’- முனிவனின் கண் சைகை அறிந்து வில்லை எடுக்கிற ராமனின் நெற்றியில் புரளும் குழல்களின் அழகில் நம்மையும் மயங்க வைக்கும் பாடல். இத்தகைய ஒரு நுணுக்கமான விஷயத்தை மனக்கண்ணில் கண்டு மகிழ்ந்து ராமனின் அழகில் ஈடுபட்டு விடும் தியாகராஜரின் இந்த மத்யமாவதி ராகக் கிருதியை அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்காரின் விறுவிறுப்பான பாடாந்தரத்தில் கேட்கலாம். மனக்கண்ணில் காட்சியைக் கண்டு நமது பாரம்பரியப் பெருமையை எண்ணி உள்ளம் பூரிக்கலாம்.

கேட்க: அலகல்ல ஆடககனி – அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார்

thyagarajaஇறையனுபவம் என்பது அவனுடைய எண்ணற்ற கல்யாண குணங்களில் (அருள், கருணை, பேராண்மை, இன்ன பிற) ஆழ்ந்து, அதைப் போற்றுவது. குணம் என்பதில் வடிவும் உருவும் சேரும். இவற்றில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு ராமனை கார்முகில் வண்ணன், தடந்தோளன், தடக்கையன், தாமரைக் கண்ணன் என்றெல்லாம் வர்ணித்து மகிழ்கிறார் தியாகராஜர்.

ராமனின் எல்லையற்ற ‘அழியா அழகை’த் தமது எல்லையற்ற கற்பனைக்குள் அடக்கிப் பார்த்து மகிழும் இது போன்ற எண்ணற்ற கிருதிகள்! எத்தனை முயன்று நீந்திப் பார்த்தாலும் ஆழம் காண முடியாத பெரும் சங்கீத சாஹித்யக் கடல் தியாகராஜருடையது. இதில் மூழ்கி ஒரு சில அபூர்வமான முத்துக்களை எடுத்துப் பார்த்து, கேட்டு மகிழலாமே!

சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவர் தியாகராஜர் என நாம் அறிவோம். ராமபக்தியில் மூழ்கி, தன்னை, தன் வாழ்வையே ராம சேவையில் கழித்தவர். நாரதரின் மறு அவதாரம் எனப் போற்றப் படுபவர். இவர் வாழ்ந்த காலம் 18-ம் நூற்றாண்டு. திருவாரூரில் பிறந்த இவர் வாழ்ந்த ஊர் திருவையாறு. திருவாரூர் தியாகேசனின் பெயரையே தாய் தந்தையர் இவருக்குமிட்டனர். தெலுங்கிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும், சங்கீதத்திலும் மிகத் தேர்ச்சி பெற்ற பரம்பரையில் வந்தவர். தந்தை பெயர் ராமப்பிரம்மம். திருவாரூரிலிருந்த ராமப்பிரம்மத்தின் குடும்பம் தியாகராஜரின் கல்விக்காகத் திருவையாற்றுக்குக் குடி பெயர்ந்தது.

தர்க்கம், வியாகரணம் ஆகியவற்றில் நாட்டமின்றி, சங்கீதத்தைக் கற்றுத் தேர்ந்தார் தியாகராஜர். ராமபக்தியிலேயே மூழ்கியிருந்த தியாகராஜர் பிற தெய்வங்களை ஏறெடுத்தும் பாராதிருந்தார். ‘லாவண்ய ராம கனுலார ஜூடவே’ என்ற பூர்ணஷட்ஜ ராகக் கீர்த்தனையில் ‘உன் மனசு, உன் தினுசு, உன் சொகுசு வேறு தான்! நீ இருக்கும்போது தாமச தெய்வங்களை நான் தொழலாகுமோ?’ எனப் பாடினார். ஆனால் இவரது மனைவி சிவபக்தை; ஹரியும் சிவனும் ஒன்றென எண்ணுபவர். திருவையாறிலே வாழ்ந்திருந்தாலும் கூட தியாகராஜர் தர்மசம்வர்த்தனி அம்பிகையின் பவனியைப் பார்க்க மாட்டாராம்! கனவில் தினமும் ராமனைத் தரிசித்து மகிழ்ந்தவர், ஒருமுறை நோயில் படுத்தார்; அப்போது ராமன் அவர் கனவில் வரவில்லையாம்! ‘எல்லா தெய்வங்களும் சமம்; ஒன்று’ என்ற எண்ணம் அப்போது தான் அவருக்கு உதித்தது. பின்பு சிவன், அம்பிகை ஆகிய தெய்வங்களின் மீதும் அழகான பல பாடல்களை இயற்றினார்.

கேட்க: லாவண்ய ராம கனுலார ஜூடவே..

இவர் இயற்றிய கீர்த்தனைகள் கிட்டத்தட்ட 24,000 என்பார்கள். ஆயினும் சில நூறுகளே தற்போது புழக்கத்திலுள்ளனவாம்.

ஸ்ரீராமனைத் தன் ஆண்டானாக, தோழனாக, குழந்தையாக, மகனாக, தந்தையாக, குருவாக என எல்லாமாக எண்ணி நவவித பக்தி செய்தவர் தியாகராஜர்.

‘மானமுலேதா தனவாடனி அபிமானமு லேதா’ என்ற ஹமீர் கல்யாணி ராகப் பாடலில், “உனக்கு வெட்கம் இல்லையா, உன் தனயனான என்னிடம் அபிமானமும் இல்லையோ?” என்று உரிமையுடன் ராமனைக் கேட்கிறார். ‘கானமுரா நீவலெ நிர்மோஹினீ,’ எனும் அனுபல்லவி வரிகளில், “உன்னைப் போன்ற பற்றற்றவனை (நிர் மோஹியை) நான் கண்டதில்லையே,’ எனப் பரிகசிக்கிறார். பரிகாசம் ஏன்? எல்லா பந்த பாசங்களையும் ஒதுக்கி விட்டு, கற்பில் சிறந்தவளான சீதையை ஊராரின் சொல்கேட்டு வனவாசம் செய்ய அனுப்பினான் ராமன். இசையில் சிறந்த குச லவர்களின் தந்தை,’ எனக் கூறி, ‘இருப்பினும் ஒரு அரசனுக்கு தனது தருமமே முக்கியம் எனக் கருதியே இவ்வாறு செய்தவன்,’ எனவும் ஏத்துகிறார்.

கேட்க: மானமு லேதா – சஞ்சய் சுப்ரமணியன்

விஜய்சிவாவின் ஆழம் பொதிந்த ஸ்பஷ்டமான அபூர்வக் குரலில் அர்த்தம் செறிந்த இவ்வரிகள் அழகு மிளிரப் பொங்கியெழுந்து உள்ளத்தைச் சுண்டியிழுக்கும்.

தியாகராஜர் எல்லாப் பாடல்களிலும், அவற்றின் வரிகளினூடே ஒரு தத்துவத்தை, ராம காதையிலிருந்து தாம் ஆழ்ந்து அனுபவித்த ஏதேனும் ஒரு செய்தியை அல்லது ரசத்தை கோடியிட்டுக் காட்டியிருப்பார்.

‘ஆடமோடி கலதா’ எனும் சாருகேசி ராகப் பாடல்- ‘என்னுடன் ஒரு சொல் பேச நீ ஏன் இவ்வளவு பிணங்குகிறாய் ராமைய்யா?… கற்க வேண்டியது அனைத்தையும் கற்றறிந்த, சங்கரனுடைய அம்சமான அனுமனிடம் கூட  (முதல் சந்திப்பில்) உனது தம்பியை விட்டுப் பேசச் செய்தவன்  நீ…  (எளியவனான இந்த) தியாகராஜனிடம்  பேச மாட்டாயா..” எனப் பாடிப் பரிதவிக்கிறார்.

‘சதுவுலன்னி தெலிஸி சங்கராம்ஸுடை
ஸதயுடாஸுக ஸம்பவுடு ம்ரொக்க
கதலு தம்முனி பல்க ஜேஸிதிவி கா-
கனு த்யாகராஜு ஆடின மாட(லாட)’

இதனை லால்குடி ஜயராமன் வயலினில் அற்புதமாக வாசித்துள்ளார். அன்னாரது சாருகேசி ராக ஆலாபனையே பிள்ளையார் சுழி இட்டு ஒரு தேவானுபவத்திற்கு நம்மைத் தயார் செய்து விடும். பின்பு இந்தக் கிருதியைக் கேட்கும் போது கண்களில் கங்கைப் புனல் பெருகி விடும். பாடலின் சாஹித்யங்களையும் புரிந்து கொண்டு கேட்டு பாடலுடன் ஒன்றி நெகிழச் செய்யும் இன்னொரு ஒலிப்பதிவு பாலமுரளி கிருஷ்ணாவினுடையது!

கேட்க: ஆடமோடி கலதா: எம்.பாலமுரளி கிருஷ்ணா

இவையெல்லாம் தான் தியாகராஜரின் கிருதிகளின் மேன்மை எனலாம். தான் மட்டுமின்றிக் கேட்பவர்களையும் இறைவனோடு ஒருங்கிணைக்கும் வாக்சாதுர்யம் ததும்பும் கவிநயம், பாவம்!

தியாகராஜர், இறை அனுபவம் மட்டுமின்றி அந்த இறைவன் குடியிருக்கும் இயற்கையையும் போற்றிப் பல பாடல்களை இயற்றியுள்ளார். ‘முரிபமு கலிகே கதா ராம சம்முனினுத’ என்ற முகாரி ராகப் பாடலை தற்போது புழக்கத்தில் இருக்கும் இத்தகைய பாடல்களுள் ஒன்றாகக் கொள்ளலாம். இசைக்குயில் எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி இதனை மிக அழகாகப் பாடியுள்ளார். தென்றல் தவழும் காவேரி நதி தீரத்தை வர்ணிக்கும் கீழ்க்காணும் வரிகள் அவரின் இனிய குரலில் நம்மை மயக்கும். நாமும் அங்கு சென்று குடியிருக்க மாட்டோமா என ஏங்கவும் வைக்கும்!

‘ஈடுலேனி மலயமாருதமுசே
கூடின காவேரி தடமந்து
மேடலமித்தெலதோ ஸ்ருங்காரமு
மிம்சு சதனமுலலோ………’

‘ஈடிணையற்ற தென்றல் வீசும் காவேரி நதிக் கரையில் உள்ள அழகிய வீடுகளில் வாழும் உத்தம புருஷர்கள் வேதங்களை ஓதி இறைவனை வழிபட்டு வருகின்றனர்,’ என்பது இதன் பொருள்.

கேட்க: முரிபமு கலிகே – நேதனூரி கிருஷ்ணமூர்த்தி

யாருமே பாடாத (நான் தான் கேட்டதில்லையோ என்னவோ!) ஒரு அருமையான அசாவேரி ராகக் கிருதி காவேரி நதியின் பெருமையை விண்டுரைக்கின்றது! ஒரு ஆடிப்பெருக்கின் போது, காவேரி பூஜையின் சமயம் ஸ்வாமிகள் இதனை இயற்றியிருப்பாரோ எனத் தோன்றுகிறது.

rama_gives_darshan_to_thyagaraja‘ஸாரி வெடலின ஈ காவேரினி ஜூடரே’ எனத் தொடங்கும் கிருதி, ‘கரை புரண்டு வரும் இந்தக் காவேரி நதியைத் தரிசியுங்கள்! யாரிடத்தும் வேறுபாடு கொள்ளாமல் எல்லாருக்கும் நல்வாழ்வை வழங்கியபடி, ஓரிடத்தில் அலைகள் புரள, பிறிதோரிடத்தில் கர்ஜனை புரிவது போன்ற பெருத்த ஓசையுடனும், மற்றோரிடத்தில் அமைதியாக நடை பயின்றும் ஸ்ரீரங்கநாதனைத் தரிசிப்பது போல ஸ்ரீரங்கத்தின் வழியே பெருக்கெடுத்து ஓடி, ஈரேழுலகங்களையும் உய்விக்கும் ஈசன் உறையும் பஞ்சநதீஸ்வர  க்ஷேத்திரத்தின் வழியே பாய்ந்து, அவ்வீசனையும் தரிசித்து, எல்லா மக்களும், தேவர்களும் இருகரைகளிலும் கூடி நின்று ‘ராஜராஜேஸ்வரி’ என மலர்களைத் தூவிக் கொண்டாடி வழிபடும் காவேரி என்னும் இந்தக் கன்யகா மணியைத் தரிசியுங்கள்,’ என ஆனந்த பரவசராய் ஸ்வாமிகள் பாடியது.

காவேரியின் போக்கை எத்துணை அழகாக வர்ணித்துள்ளார்! ‘நடந்தாய் வாழி காவேரி,’ என்று இயற்கையைப் போற்றிக் காவேரியை வழிபட்ட இளங்கோவடிகளுக்கு இதோ ஒரு போட்டியாளர் எனத்தான் வியக்கத் தோன்றுகிறது! இத்தனை அழகிய பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து மேடைகளில் பாட இன்றைய இளைய தலைமுறைக் கலைஞர்கள் முன் வருவார்களா எனக் கேட்கவும் ஆவல் மிகுகின்றது!

திருவையாறு பஞ்சநதீசன் மேலும் அன்னை தர்மசம்வர்த்தனியின் மேலுமாகப் பதினோரு கிருதிகளைத் திருவையாறு க்ஷேத்ரக் கிருதிகள் என்ற பெயரில் இயற்றியுள்ளார் தியாகராஜர். சங்கீத வித்வானும் சித்திரக் கலைஞருமான திரு. எஸ். ராஜம் அவர்கள் இவற்றுள் சிலவற்றைத் தமக்கே உரிய தனித்து விளங்கும் பாணியில் அற்புதமான சித்திரங்களாக வழங்கி (Musings on Music) விளக்கமும் அளித்துள்ளார்.

‘விதி சக்ராதுலகு தொரகுணா’ என்ற யமுனாகல்யாணி ராகக் கீர்த்தனையில், தர்மசம்வர்த்தனியான அன்னையின் வெள்ளிக்கிழமை தர்பார் வைபவத்தை மிக அழகான சொல்- இசை ஓவியமாகவே வர்ணிக்கிறார். தியாகராஜரின் சொல் ஓவியத்தை திரு. ராஜம் வண்ண ஓவியமாக வடிக்க, இதன் இசை ஓவியத்தை திரு. ராஜம் அவர்களின் சிஷ்யையான விஜயலக்ஷ்மி சுப்ரமணியம் தனது வசீகரக் குரலில் பாடியுள்ளார். சாக்தம் எனும் பெயர் கொண்ட இசைக் குறுந்தகட்டில் இதைக் கேட்டு ரசிக்கலாம்!

‘பிரம்மா, இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கும் காணக் கிடைக்காத தர்மம் என்னும் கடலில் துயிலும் அன்னையின் இந்த சேவையைக் காண வாரீர்! அன்னையின் வரவை எதிர் நோக்கி அனைவரும் காத்துள்ளனர்.  விருதுச் சின்னங்களை ஏந்தி நிற்கின்றனர். ஜய ஜய என்ற கோஷங்களை எழுப்புகின்றனர். நாட்டியமாடுகின்றனர். மலர்களைச் சொரிகின்றனர். அன்னை பராசக்தி (தர்மசம்வர்த்தனி) மஹாலட்சுமியுடன் சிரித்துப் பேசியபடி வருகிறாள்; அவளுடைய பிரகாசமான புன்னகையுடன் போட்டியிட்டபடி அவளணிந்துள்ள வைர வைடூரிய ஹாரங்கள் ஜொலிக்கின்றன,’ எனவெல்லாம் நேர்முக வர்ணனையாளர் போல விவரிப்பவர், முத்தாய்ப்பாக,

‘….. அமரகோடுலு
தடபட பூமினி தண்டமுலிடகா சந்தோஷமுனனு
கடகண்டினி ஜூசெ சொகஸு..’

என உள்ளம் குளிர வைக்கிறார். அதாவது, தேவர்கள் ‘தடபட’ வென பூமியில் விழுந்து தண்டமிட்டு வணங்குவதை கடைக்கண்ணால் பார்த்து அங்கீகரித்துக் கொள்ளும் அழகை (சொகுசை) நம் கண்முன் படம் பிடித்து வைத்து விடுகிறார். இந்த ஒரு அனுபவத்தை உணருவதற்காகவே தர்மசம்வர்த்தனியின் திருக் கோவிலுக்குப் போகத் தோன்றும்!

இந்தக் கிருதியை இறை வழிபாடாக மட்டுமின்றி, முதலில் கண்ட தியாகராஜரின் மற்றும் பல கீர்த்தனைகளைப் போல தெய்வீக அழகின் ஆராதனையாகவும் நாம் காணலாம்.

இவை அனைத்தும் ஒரு சில துளிகள் தான். இன்னும் பஞ்சரத்னக் கிருதிகள், நௌகா சரித்ரம், ப்ரஹலாத பக்தி விஜயம் எனும் இசை நாடகங்கள், ஸ்ரீரங்கம் பஞ்சரத்னம், திருவொற்றியூர் பஞ்சரத்னம், லால்குடி பஞ்சரத்னம் எனும் ஒப்பற்ற இசைச் செல்வங்களை நமக்கு வாரி வழங்கியிருக்கிறார். இசை விற்பன்னர்களுக்கு மட்டுமன்றி, அன்றாடம் இறைவனுக்குச் செய்யும் பஜனையிலும் பூஜைகளிலும் சாமானியர்களும் பங்கேற்று மகிழும் வண்ணம் அழகான எளிய ராகங்களில் ‘சீதா கல்யாண வைபோகமே.’ லாலி, ஊஞ்சல் வகைப் பாடல்களை உத்சவ சம்பிரதாயக் கிருதிகள் என இயற்றியுள்ளார். ராமனை, ‘லாலி ஊகவே,’ எனத் தாலாட்டி மகிழ்ந்துள்ளார்.

‘சீதம்மா என் தாய். ஸ்ரீராமன் என் தந்தை; பரதன், லக்ஷ்மணன், அனுமன் ஆகியோர் உறவினர்கள்,’ எனக் கொண்டாடிப் பெருமைப் பட்டுள்ளார் (சீதம்ம மாயம்ம – வசந்தா ராக கிருதி).

‘ராம சன்னிதி சேவையே பொன்னிலும் பொருளிலும் மிக உயர்வானது,’ என அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார் (நிதி சால சுகமா).

கேட்க: நிதி சால சுகமா – கல்யாணி- எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி

தியாகராஜ கிருதிகள் அளக்க இயலாத பொற்குவியலான சொற் சித்திரங்கள். வான் பொய்த்தாலும் தான் பொய்யாத குலமகள் காவேரியின் கரைகளில் பிறந்து வளர்ந்து பண்பட்டு நமக்கெல்லாம் பெருமை தரும் அருமைத் தென்னக கர்நாடக இசைச் செல்வங்கள்.

தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் சமாதியடைந்த தினமான புஷ்ய பகுள பஞ்சமி தினம் ஆண்டு தோறும் அவருடைய சமாதியில் அனுசரிக்கப் படுகின்றது. கர்நாடக இசைக் கலைஞர்கள் ஒன்று கூடி அவருடைய கீர்த்தனைகளைப் பாடி ஆராதனை செய்து அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர். இவ்வாண்டும் ஜனவரி 9-ம் தேதி ஆராதனை நடைபெறப் போகிறது.

சமீபத்தில் காவேரி பெருக்கெடுத்தோடும் திருவையாறில் தியாகராஜரின் சமாதிக்குச் சென்றிருந்தேன். ஒரு குழு அமர்ந்து ‘எந்தரோ மஹானுபாவுலு’ எனப்பாடிக் கொண்டிருந்தது. எத்தனை பொருள் செறிந்த சொற்கள். ‘எத்தனையோ மஹான்கள்; அனைவருக்கும் எனது வந்தனம்,’ என்ற மஹா பக்திமானான ஒரு அடியவரின் கால்பட்ட மண்ணில் நான் நிற்பதை எண்ணிப் புளகாங்கிதம் அடைந்து அஞ்சலியில் கைகளைக் குவித்தேன்.

பிறிதொரு வாய்ப்புக் கிடைத்தால் மேலும் சிலவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். வணக்கம்.

குருவுக்கு கோவில் எழுப்பிய மாதரசி

thyagarajaswamiசற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் 164ஆவது ஆண்டு ஆராதனை விழா திருவையாற்றில் காவிரிக் கரையில் அமைந்துள்ள அவரது சமாதிக்கு அருகில் 21ஆம் தேதி தொடங்குகிறது. இன்று உலகம் முழுவதும் சங்கீத உலகில் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் புகழ் பரவிக் கிடக்கிறது. சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சமாதி இருக்குமிடம் தெரியாமல் புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அவரது கீர்த்தனைகள் அவருடைய சிஷ்ய பரம்பரையினரின் வாயிலாக பரவலாகப் பாடப்பட்டாலும், அவரது சமாதியில் குருபூஜை ஆராதனைகள் நடைபெறுவது 1905க்குப் பிறகுதான் தொடங்கியது.

1925இல் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சமாதி இருக்குமிடத்தை மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கண்டுபிடித்து அதனை சீர் செய்து, மண்டபங்கள் எழுப்பி குடமுழுக்கு செய்து இன்று நாம் காணுகின்ற அளவுக்குத் தன் சொந்த பணத்தைச் செலவழித்து பாடுபட்டவர் நாகரத்தினம்மாள். அதன் பிறகு அவர் திருவையாற்ற்றிலேயே தங்கியிருந்து தன் கடைசி காலத்தை அங்கேயே கழித்தபின், தான் இறந்த பின் ஸ்ரீ தியாகராஜர் சமாதிக்கு எதிரேயே சமாதியடைந்தவர் திருமதி நாகரத்தினம்மாள்.

யார் இந்த நாகரத்தினம்மாள்? ஸ்ரீ தியாகராஜரின் பெருமையையும், அவருக்கு நடக்கும் ஆராதனை பற்றியும் அறிந்து கொண்ட அளவுக்கு தியாகராஜ பணியில் ஈடுபட்டுத் தன் உடல் பொருள் ஆவி அனைத்தையும் தியாகம் செய்த இந்த மாதரசி பற்றியும் சிறிது தெரிந்து கொள்ளலாமே!

1878 நவம்பர் 3ஆம் தேதி மைசூர் அரண்மனையைச் சேர்ந்த தேவதாசி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த திருமதி புட்டலட்சுமி என்பவருக்கு மகளாகப் பிறந்தவர் நாகரத்தினம். தந்தையார் பெயர் சுப்பா ராவ், இவர் ஒரு வழக்கறிஞர். குழந்தை நாகரத்தினம் பிறந்த பிறகு சுப்பா ராவ் தன் மனைவி புட்டம்மாளைப் பிரிந்து சென்று விட்டார். ஆதரவில்லாமல் தன் ஒன்றரை வயது கைக்குழந்தையுடன் இருந்த புட்டலட்சுமி மைசூர் சமஸ்தானத்தில் பாடகியாக இருந்து வந்தார்.

மகள் நாகரத்தினத்துக்கு ஐந்து வயது ஆனபோது அவரை பள்ளியில் சேர்த்துப் படிக்க வைத்தார் தாயார். பள்ளிப் படிப்போடு இசையையும் சம்ஸ்கிருதத்தையும் தம்மையா சாஸ்திரியார் என்பவரிடம் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினார். வயது ஆக ஆக நாகரத்தினத்தின் இசை ஞானமும், பரத நாட்டியத்தில் திறமையும் பளிச்சிடத் தொடங்கின. ஒன்பதாவது வயதில் இவரது பாட்டையும், நடனத்தையும் கண்டு பிறர் பொறாமை கொள்ளுமளவுக்கு இவரது திறமை மெருகேறிக் கொண்டு வந்தது. பொறாமைக் காரர்கள் சிலர் நாகரத்தினம் பற்றிய பொய்யான செய்திகளைச் சொல்லி இவருக்குச் சொல்லித் தந்த ஆசிரியரை தடுத்து நிறுத்தினார்கள். புட்டலட்சுமி மனம் கலங்கினார். ஆசிரியர் சொல்லித்தராவிட்டால் தான் தற்கொலை செய்து கொள்வதாகவும் அச்சுறுத்தினார். எதுவும் பயனளிக்காத நிலையில் புட்டம்மாள் மைசூரை விட்டு வெளியேறினார். தன் மகளை இசையிலும், நாட்டியத்திலும் சிறந்த கலைஞராக ஆக்கும் வரை மைசூருக்குத் திரும்புவதில்லை என்று சபதம் மேற்கொண்டார்.

தன் மகளுக்குத் தகுந்த இசை ஆசிரியரைத் தேடி இவர் சென்னைக்கு வந்தார். அங்கிருந்து காஞ்சிபுரம் பிறகு ஸ்ரீரங்கம் என்று பல ஊர்களுக்கும் சென்றார். எனினும் அவருக்குச் சரியான ஆசிரியர் அமையவில்லை. பிறகு மீண்டும் இவர் பெங்களூர் சென்று அங்கு ஒரு தகுந்த ஆசிரியரைக் கண்டுபிடித்தார். அவர்தான் வயலின் வித்வான் முனுசாமியப்பா என்பவர். ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சிஷ்ய பரம்பரையில் வந்த ஒருவரிடம் இசை பயின்றவர் இந்த முனுசாமியப்பா. சிறுமி நாகரத்தினத்துக்கு இசை சொல்லிக் கொடுக்க முனுசாமியப்பா ஒப்புக் கொண்டார்.

நாகரத்தினத்துக்கு பதிமூன்று வயதான போது இசை, நாட்டியம் இரண்டிலும் நல்ல தேர்ச்சி பெற்று விளங்கினார். தாய்க்குத் தன் சபதம் நிறைவேறியதற்கும், தன் மகள் தலைசிறந்த இசை, நாட்டியக் கலைஞராக முழுமையடைந்ததற்கும் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தன் மகள் கலைகளில் சிறந்து விளங்க வேண்டும், மற்ற பெண்களைப் போல் கலைகள் தவிர வேறு எதிலும் கவனம் செல்லக்கூடாது என்பதற்காக கடுமையாகக்கூடத் தன் மகளிடம் நடந்து கொண்டார். இசை, நடனம் தவிர சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகளிலும் இவர் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றார். தன் மகளை முழுமையான கலைஞராக ஆக்க தாய் புட்டம்மாள் தவித்த தவிப்பும், அவர் தன் சபதம் நிறைவேறிய பின் மைசூருக்குச் செல்ல வேண்டுமென்கிற ஆர்வமும் அவரை இரவு பகலாக பாடுபட வைத்தது. ஆனால் நாகரத்தினத்துக்கு பதினான்கு வயது ஆனபோது தாயார் புட்டலட்சுமி காலமானார். தன் மகள் தான் விரும்பிய படி இசையிலும் நாட்டியத்திலும் தலைசிறந்து விளங்குவார் என்று மனத் திருப்தியோடு அவர் கண்களை மூடினார்.

bnr

தாயார் மறைவுக்குப் பின் நாகரத்தினம் இசைக் கச்சேரிகளைச் செய்யத் தொடங்கினார். மைசூர் அரண்மனையில் அவரது புகழ் பரவத் தொடங்கியது. அப்போது மைசூர் ராஜகுமாரி ஒருவர் பூப்படைந்த நிகழ்ச்சியில் நாகரத்தினத்தின் நாட்டியக் கச்சேரிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். மைசூர் அரசவையில் நாகரத்தினம் மிகச் சிறப்பாக நடனமாடினார். அவர் தந்தையாரும் தன் மகளின் நாட்டியத்தைக் கண்டு களிக்க நேர்ந்தது. இவரது திறமையைக் கண்டு மைசூர் சமஸ்தானத்தின் ஆஸ்தான நர்த்தகியாக இவர் நியமிக்கப்பட்டார். நடனத்துக்கு மட்டுமல்ல இசைத் துறைக்கும் இவர் மைசூர் ஆஸ்தான வித்வானாக ஆனார்.

நாகரத்தினத்துக்கு இருபத்தைந்து வயது ஆனபோது அவரது குரு முனுசாமியப்பா காலமானார். அவர் மறைவுக்குப் பின் குருபக்தி காரணமாக நாகரத்தினம் ஒவ்வோராண்டும் அவரது நினைவு தினத்தில் அன்னதானம் செய்து குருபூஜை செய்து வந்தார். நாகரத்தினத்தின் சம்ஸ்கிருத ஞானத்தையும், அவர் சம்ஸ்கிருத ஸ்லோகங்களை இசையில் வழங்கி வரும் அழகைக் கண்டு அவருக்குப் பல பரிசுகளை வழங்கி கெளரவித்தனர். இவர் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடக்குமிடங்களிலெல்லாம் இவருக்கு தங்கப் பதக்கங்களும், தங்க அணிகலன்களும், பொன்னாடைகளும் வழங்கிக் கெளரவித்தனர். மக்கள் மத்தியில் இவர் பெரும் புகழ் பெற்றார். மைக் வசதிகள் இல்லாத அந்த காலத்தில் இவரது கணீரென்ற குரல் இவர் இசை நிகழ்ச்சி நடைபெறும் அரங்குகளில் கூடியிருக்கிற அனைவரும் கேட்கும்படியாக அமைந்திருந்தது.

மைசூரில் தொடங்கிய இவரது புகழ் அங்கிருந்து சென்னை வரை வந்தடைந்தது. சென்னையில் ராஜரத்ன முதலியார் என்பவர் இவரை ஆதரித்து வரத் தொடங்கினார். சென்னையில் இவரது இசையின் பெருமை பரவத் தொடங்கியது. சென்னையில் வீணை தனம்மாள் வீட்டின் அருகில் தனக்கென்று சொந்தமாக ஒரு வீட்டையும் வாங்கினார் நாகரத்தினம். இவர் தன்னுடைய கச்சேரிகள் குறித்தும், தனது வருமானம், செலவு ஆகியவற்றுக்குத் துல்லியமாக கணக்கு வைத்துக் கொண்டிருந்தார், வரிகளை ஒழுங்காகச் செலுத்துவதற்காக. இவர் தமிழகமெங்கும் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு பல கச்சேரிகளைச் செய்து வந்தார். இவருக்கு பக்க வாத்தியமாக சிவசுப்பிரமணிய ஐயர் என்பவர் வயலின் வாசித்து வந்தார். இவரது இசையில் மயங்கி பொப்பிலி ராணி இவருக்கு “வித்யாசுந்தரி” என்ற விருதை வழங்கி கெளரவித்தார். பெண்களை, பெண் வித்வான்களை மதித்து இப்படிப்பட்ட விருதுகளை வழங்கும் பழக்கம் அந்த நாளில் இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நாகரத்தினம்மாள் ஒரு பெண் குழந்தையை தத்து எடுத்து வளர்த்து வந்தார். அந்த தத்துக் குழந்தையின் உண்மையான பெற்றோர்கள் நாகரத்தினம்மாளின் செல்வத்தின் மீது கண் வைத்து அவற்றை அபகரிக்கும் எண்ணத்துடன் அவரை விஷம் வைத்துக் கொல்லச் சதி செய்தனர். அந்த சிறு பெண்ணிடம் விஷம் கலந்த பாலைக் கொடுத்து நாகரத்தினம்மாளுக்குக் கொடுக்க வைத்தனர். ஆனால் அவர் மனதில் ஏதோ சந்தேகம் உதித்து அந்தப் பாலை அருந்த மருத்துவிட்டார். அந்த பால் பச்சை நிறமாக மாறியிருந்தது. அந்தச் சிறுபெண் பாலைக் கொடுக்கும் போதே உடல் நடுங்க அச்சத்துடன் கொடுத்ததும் நாகரத்தினத்துக்கு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த நேரத்தில்தான் தன்னிடம் உள்ள பணம், நகைகள்தானே இவர்களை இப்படிச் செய்யத் தூண்டியது என்ற எண்ணம் அவருக்கு உதித்தது. அந்த சிறுமியையும் மன்னித்து அனுப்பிவிட்டார். தான் இந்த செல்வங்களை உடனடியாக நீக்கிவிட வேண்டுமென்று உணர்ந்தார்.

saint-thyagaraja-samadhi

இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் உறக்கத்தில் நாகரத்தினம்மாளுக்கு ஒரு உள்ளுணர்வு ஏற்பட்டு ஸ்ரீ தியாகராஜரின் காட்சி தென்பட்டது. 1921ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் திவ்ய தரிசனம் தனக்குக் கிடைத்ததாகவும், அதுமுதல் அவரது சமாதிக்குச் சென்று அஞ்சலி செலுத்த எண்ணம் கொண்டதாகவும் அவர் கூறினார். ஸ்ரீ தியாகராஜர் குறித்தோ அல்லது திருவையாறு பற்றியோ நாகரத்தினம்மாளுக்கு அதற்கு முன்பு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. இந்த தியாகராஜ தரிசனத்துக்குப் பிறகு அவர் பல சங்கீதத் துறை சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் விசாரித்து திருவையாற்றுக்கு வந்து ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய சமாதி இருக்குமிடத்தைத் தேடினார். ஆனால் அங்கு அவர் கண்ட காட்சி அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. அந்த சமாதியைச் சுற்றி ஒரே புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அந்த இடம் அசுத்தமாக இருந்தது.

அது குறித்து அவரே சொல்கிறார். “மகான் ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய சமாதி கேட்பாரற்று புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அந்த இடம் பல் வகையாலும் அசுத்தப்பட்டுக் கிடந்தது. அந்த இடத்தைப் பார்த்து மனம் வருந்தி, இதனைச் சீர்செய்வதை என் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாக மேற்கொண்டேன். சுற்றிலும் பல சமாதிகளுக்கிடையே ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய புகழ்வாய்ந்த ஆன்மா புதைபட்டுக் கிடக்கும் இடம் இதுதான் என்பதற்கு அடையாளமாக ஒரு கல்வெட்டுப் பதிக்கப்பட்டு அவ்விடம் பரிதாபமாகக் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தது.”

தியாகராஜ சுவாமிகள் பற்றி…

  • சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவராக, தியாகய்யர் என்று பக்தி கலந்த நெகிழ்ச்சியுடன் சங்கீத ரசிகர்களால் நினைவு கூறப் படும் தியாகராஜ சுவாமிகள் 1767-ல் திருவாரூரில் பிறந்தவர்.
  • நாரதரே தியாகராஜருக்கு ஸ்வரார்ணவம் என்கிற சங்கீத நூலை அனுக்கிரகமாக அளித்ததாக கூறுவார். இசையில் அரசர்கள் தனவந்தர்கள் எல்லாம் தியாகய்யரின் இசைக்கு அடிமையானார்கள் என்பது தியாகராஜரின் வாழ்க்கை சரிதத்தில் காண்கிறோம்.
  • பகவான் ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தி தனக்கு தரிசனம் கொடுத்ததாக தமது பாடல்களில் தியாகய்யர் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
  • தியாகய்யர் தனக்கென்று எதுவும் சொத்து சேர்க்காமல் இறுதிவரை உஞ்சவிருத்தி என்கிற முறையில் பிச்சை எடுத்தே வாழ்ந்தார். மைசூர் அரசர்கள் அழைத்தும் அவர் அரசவைக்கு சென்று பாட சம்மதிக்க வில்லை.
  • சுவாமிகள் ஆயிரக் கணக்கான கீர்த்தனைகளை தெலுங்கு மொழியிலும் சம்ஸ்க்ருதத்திலும்  இயற்றியிருக்கிறார். இவற்றில் சுமார் ஆயிரம் மட்டுமே இப்போது கிடைத்துள்ளன.
  • தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு சீதாலக்ஷ்மி என்ற மகள் உண்டு.
  • தியாகராஜ சுவாமிகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பஞ்ச ரத்தின கீர்த்தனைகள் என்ற தொகுப்புகளை இயற்றி இருக்கிறார். இவற்றில் ஒன்று தான் திருவையாறு பிரம்மோத்சவத்தில் விசேஷமாக இசைக்கப் படுகிறது.இந்த கீர்த்தனைகளில் பல கர்நாடக சங்கீத சூட்சுமங்கள் பொதிந்துள்ளன.
  • சுவாமிகள் 1847ல் தனது எண்பதாவது வயதில் முக்தி அடைந்தார்.
  • தியாகராஜ சுவாமிகள் வாழ்ந்த காலத்தில், சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் மற்றொருவரான ஸ்யாமா சாஸ்திரிகள் அடிக்கடி இவரை சந்திப்பது உண்டு.
  • சுவாமிகளை சந்தித்த இன்னொரு முக்கியமானவர், தமிழ் தாத்தா உ.வே.சா வுக்கு சில காலம் சங்கீதம் சொல்லித் தந்த கோபால கிருஷ்ண பாரதியார்.
  • ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜனவரி – பிப்ரவரி மாத இடைவெளியில் தியாகப் பிரம்ம சங்கீத உற்சவம் திருவையாற்றில் விமரிசையாக நடை பெறுகிறது. இந்நிகழ்ச்சியில் தியாகப் பிரம்மத்தின் சீட பரம்பரையை சேர்ந்தவர்களும் கர்நாடக இசைக் கலைஞர்களும் தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்தி வருகிறார்கள்.
  • தியாகராஜரின் மறைவுக்குப் பின் 1885 லிருந்தே ஆராதனை விழா தியாகய்யரின் சீடர்களால் நடைபெற்று வந்தாலும் நாகரத்தினம்மாள் போன்றோரின் முயற்சியால் 1925ல் இருந்து தான் இப்போது நடக்கும் முறையில் நடைபெற ஆரம்பித்தது. 2009 லிருந்து இந்த ஆராதனை நிகழ்த்தி வரும் தியாகராஜ ஆராதன கைங்கர்ய சமிதி மற்றும் டிரஸ்ட் சிருங்கேரி சங்கர மடத்துடன் இணைக்கப் பட்டுள்ளது.

1921ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 27ஆம் தேதி சமாதியைச் சீரமைக்கும் பணிகளுக்கு அஸ்திவாரமிடப்பட்டது. அந்த இடத்தில் எத்தனை ஆழம் தோண்டலாம் என்பதில் வேலைசெய்தவர்களுக்குக் குழப்பம் இருந்தது. பலரும் பல தகவல்களைச் சொல்லிக் குழப்பினார்கள். பள்ளம் தோண்டும்போது சாம்பிராணி வாசனை வந்தால் நிறுத்திவிடுங்கள் என்றனர் சிலர். இல்லை இல்லை ஸ்ரீ ராம நாமா மெல்லிய குரலில் எழும், அப்போது நிறுத்தி விடுங்கள் என்றனர் வேறு சிலர். இப்படி எத்தனையோ குளறுபடிகள்.

அங்கிருந்த வாழைத்தோட்டத்தை நாகரத்தினம்மாள் ஒரு மராத்திய வம்சத்து ராணியிடம் வாங்கினார். அதற்கான சட்டபூர்வமான வேலைகளை திருவையாற்றில் இருந்த ஸ்ரீ ராஜகோபாலாச்சாரி எனும் வழக்கறிஞர் செய்து கொடுத்தார். இப்படிப் பணிகள் தொடங்கி நடந்து முடிந்து 1925 ஜனவரி 7ஆம் தேதி பூர்த்தியாகியது.

“குருநாதர் சற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய அனுக்கிரகத்தோடும், இசை விற்பன்னர்கள் பலருடைய ஆதரவோடும், குருநாதரின் பளிங்குச் சிலையொன்றைச் செய்து அங்கு பிரதிஷ்டை செய்தேன்” என்கிறார் நாகரத்தினம்மாள். மிக அதிகமான பொருட் செலவோடு ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சமாதி ஆலயம் கும்பாபிஷேகம் 1925இல் செய்விக்கப்பட்டது.

bnagarathinammalஆண்டுதோறும் குருநாதருக்கு ஆராதனைகளைச் செய்விப்பதற்கு போதிய இடம் அங்கு இல்லாமல் இருந்ததால், நாகரத்தினம்மாள் தன்னிடமிருந்த நகைகள் மற்றும் சொத்துக்களையெல்லாம் விற்று அருகில் இடத்தை விலைக்கு வாங்கி 1938இல் ஒரு மண்டபத்தையும், சமையலறையையும் கட்டி முடித்தார். அது வரை வெவ்வேறு இடங்களில் ஸ்ரீ தியாகராஜருக்கு ஆராதனைகள் நடைபெற்று வந்தன. சின்ன கட்சி என்று பெயர் பெற்ற சிலர் புஷ்ய மண்டபத் துறையிலும், பெரிய கோஷ்டி என்பவர்கள் சம்ஸ்கிருத கல்லூரி வளாகத்திலும் தனித்தனியாக ஆராதனைகளை நடத்தினார். பெங்களூர் நாகரத்தினம்மாள் வந்த பிற்பாடு அவர்கள் தலைமையில் பெண்கள் மட்டும் கலந்து கொள்ளும் விதமாக சமாதிக்கருகில் பந்தல் போட்டு அதில் அவர் நடத்தினார். முதல் இரண்டில் வாய்ப்புக் கிடைக்காத ஆண் பாடகர்களும் நாகரத்தினம்மாள் நடத்திய ஆராதனையில் கலந்துகொண்டு பாடினார்கள்.

இப்படி இவர்கள் குழுக்களாகப் பிரிந்து நடத்திய காலத்தில் 1940இல் சில பெரியவர்கள் சேர்ந்து இவர்களை ஒன்றுசேர்க்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்கள். அதன் பயனாகப் பிரிந்திருந்த கோஷ்டிகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒற்றுமையாக ஆராதனையை நடத்தத் தொடங்கினார்கள். 1940இல்தான் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் பஞ்ச ரத்தினக் கீர்த்தனைகளைப் பாடி ஆராதனை நடத்துவது என்பது நடைமுறைக்கு வந்தது. நாகரத்தினம்மாள் சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் நல்ல புலமை பெற்றிருந்ததன் காரணமாக அவர் ஸ்ரீ தியாகராஜா அஷ்டோத்திர சத நாமாவளி எனும் தோத்திரத்தை உருவாக்கினார்.

aradhanasingers

1951இல் ‘தி இந்து’ பத்திரிகையில் ஒரு செய்தி வெளியானது. திருவையாற்றில் நடக்கும் ஸ்ரீ தியாகராஜ ஆராதனை விழாவில் இசை நிகழ்ச்சிகள் ஆடம்பரமாக நடைபெறுகிறதே தவிர பக்தி என்பது வெளிப்படவில்லை என்பது போல எழுதியிருந்தார்கள். அது முதல் ஆராதனை முறையாக பக்தி சிரத்தையோடு நடக்கத் தொடங்கியது. முன்பெல்லாம் பெண்கள் சமாதியில் பாடுகின்ற வழக்கம் இருக்கவில்லை. நாகரத்தினம்மாள்தான் பெண்களுக்கு அந்த உரிமையை வாங்கிக் கொடுத்த சமூகப் புரட்சியாளர்.

நாகரத்தினம்மாள் சில அரிய புத்தகங்களைப் பதிப்பித்துள்ளார்.

  • மத்யபானம் என்கிற தெலுங்கு நூல்
  • ஸ்ரீ தியாகராஜ அஷ்டோத்திர நாமாவளி என்கிற சம்ஸ்க்ருத நூல்
  • பஞ்சிகரண பௌதீகம் என்கிற தமிழ் நூல்
  • தஞ்சை போன்ஸ்லே மன்னர்கள் அரசவை அறிஞராக இருந்த முத்து பழனி என்பார் இயற்றிய ராதிகா ஸ்வயம்வரம் என்கிற பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு காவியத்தை ஓலைச்சுவடிகளில் இருந்து எடுத்துப் பதிப்பித்தார்.

இதில் ராதிகா ஸ்வயம்வரம் என்கிற நூல் ஜெயதேவரின் கீதகோவிந்தத்தைப் போன்ற ஸ்ருங்கார ரசம் கலந்த பக்திப் படைப்பு. ஆனால் நாகரத்தினம்மாள் இந்நூலை பதிப்பித்த போது ஆங்கிலேயர்களால் தடை செய்யப் பட்டது. கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் ராதா கிருஷ்ண தெய்வீகக் காதல் சமூக அடக்கம் அற்றது (socially immodest) என்று கருதினர்.  அவர்கள் வழிகாட்டுதலில் ஆங்கிலேய அரசால் இந்நூல்  இருமுறை 1910, 1930 ஆண்டுகளில் தடை செய்யப் பட்டு, பின்னர் 1947ல் தான் வெளிவந்தது. 1952ல் மறுமுறை புதிதாக பதிக்கப் பட்டது.

1952இல் நாகரத்தினம்மாளின் உடல்நிலை மோசமானது. அவரது உடலை சோதித்த டாக்டர் அவருக்கு ஒரு இஞ்செக்ஷன் கொடுக்க முயன்றார். அதனைத் தடுத்துவிட்ட நாகரத்தினம்மாள் சொன்னாராம், ” என் உடல் முழுவதும் ஸ்ரீ ராம மந்திரம் பரவிக்கிடக்கிறது. அந்த உடலை ஊசியால் குத்த நான் விரும்பவில்லை” என்றாராம். 1952 மே மாதம் 19ஆம் தேதி காலை 10-30 மணிக்கு ஸ்ரீ ராம, சீதா, ஆஞ்சநேய மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி உயிர் நீத்து ராமபக்த சாம்ராஜ்யத்தை அடைந்தார்.

book_nagarathinamma

அவருடைய விருப்பப்படி அவரது உடல் ஸ்ரீ தியாகராஜர் சமாதிக்கு எதிர்ப்புறம் சில மீட்டர் தூரத்தில் சமாதி வைக்கப்பட்டது. அன்றைய தினம் திருவையாறு நகரம் முழுவதும் கடைகள் அடைக்கப்பட்டு, அந்த புனித பெண்மணிக்கு அஞ்சலி செலுத்தினார்கள். அவர் உடல் சமாதிக்குள் இறக்கப்பட்ட போது மேலே பறந்து வந்து சுற்றிய கருடனைப் பார்த்தும், அப்போது பெய்த சில மழைத்துளிகளைக் கண்டும் மக்கள் அந்தப் புனிதரின் நினைவைப் போற்றி மகிழ்ந்தனராம். அவர் விரும்பியபடியே நாகரத்தினம்மாள் எனப்படும் போற்றுதலுக்குரிய அந்தப் புனிதமான பெண்மணி தன் குருநாதரின் திருவடிகளைச் சென்றடைந்தார். வாழ்க நாகரத்தினம்மாள் புகழ்!

ஒரு பயணம் சில கோயில்கள்

க்ஷேத்ராடனம் போகும் பழக்கம் எனக்கு ஏற்பட்ட கதை சுவாரஸ்யமானது. அதிகமான பணி அழுத்தம் நிறைந்த காலகட்டத்தில் இதற்கு மேல் ஓட முடியாது என்று தோன்றிய ஒரு திங்கள் கிழமை மதியம் கம்ப்யூட்டரை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு என் மேலாளர் அறைக்குச் சென்று நாளை முதல் ஒரு வாரம் நான் விடுமுறையில் செல்கிறேன் என்றேன். என் முகத்தை ஒரு நிமிடம் பார்த்து விட்டு எது செய்தாலும் ஜாக்கிரதையாக செய் என்று வாழ்த்தி அனுப்பிவிட்டார். மறுநாள் அதிகாலை 5. 30க்கு மூட்டை முடிச்சுகளோடு ஒரு நாலு நாளைக்கு தஞ்சாவூர் போகிறேன் என்று நான் என் வீட்டில் சொன்ன போது மகனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்றே முடிவு செய்து விட்டார்கள். நான் வண்டியைக் கிளப்பியபோது எங்கே போகிறேன் என்று எனக்கே திட்டவட்டமான திட்டங்கள் எதுமில்லை. மனம் போன போக்கில் காரை ஓட்டிக்கொண்டே போனேன்.

வழியில் கிடைத்த எல்லா கோயிலுக்குள்ளேயும் நுழைந்தேன். பல முறை பார்த்த கோயில்கள், பார்க்க நினைத்த கோயில்கள் என எதையும் விட்டு வைக்க வில்லை. எங்கெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதோ அங்கெல்லாம் நுழைந்தேன். அப்போது அந்தக் கோயிலில் இருக்கும் குருக்கள் ”இந்த கோயில் பாத்துட்டேளோ” என்று கேட்க ”அடுத்து அங்கே தான்” என்று பதில் சொல்வேன், அடுத்து அங்கே செல்வது என்று அப்போது உதித்த திட்டத்துடன்! இந்த வருடம் மூன்றாவது வருடம் – ஒரே வித்தியாசம் கடந்த இரண்டு முறைகள் போல் அதிரடி பைத்தியக்காரத்தனம் செய்யாமல் திட்டமிட்டு, போகும் வழியையும் முடிவு செய்து, கார் ஓட்டாமல் குடும்பத்தோடு ட்ரெயின் பிடித்து சென்று வந்தேன். இந்த முறை மிகச் சில கோயில்களுக்கே செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்தது.

pillaiyarpatti_templeமுதலில் விநாயகரிலிருந்து துவங்கியது எங்கள் பயணம். புதுக்கோட்டை சென்று அங்கிருந்து பிள்ளையார்பட்டி. கற்பக விநாயகர் திருக்கோயில். ஏறக்குறைய 1600 வருடங்கள் பழமை வாய்ந்தது. தேசி விநாயக பிள்ளையார் என்று முன்னர் அழைக்கப்பட்டு பிறகு கற்பக விநாயகர் என்றழைக்கப்படுகிறார். இதன் சரிதம் எனக்குச் சரியாக தெரியவில்லை. விநாயகர் வலது கை மேல் நோக்கியதாய் சிவலிங்கம் வைத்துகொண்டு இருப்பார். தியான சொரூபி. இங்கிருக்கும் அலங்கார மண்டபத்தின் சுவரில் நடுநாயகமாக விநாயகர் திருவுருவத்தை வரைந்திருக்கிறார்கள். என்ன விசேஷமென்றால், மண்டபத்தின் எந்த மூலையிலிருந்து பார்த்தாலும் விநாயகரின் கண்கள் உங்களை நோக்கியே இருக்கும். இந்த ஓவியம் சமிபத்தில் வரைந்தது போலத்தான் இருக்கின்றது – ஒரு 20 -30 வருஷங்கள் இருக்கலாம். அல்லது சமீபத்தில் கும்பாபிஷேகம் செய்தபோது புதுப்பித்திருக்கலாம்.

temple-kundrakkudiஅண்ணனைப் பார்த்து விட்டு தம்பியைப் பார்க்காவிட்டால் எப்படி. குன்றக்குடி சென்று ஷண்முகநாதஸ்வாமி கோயிலிக்குச் சென்றோம். இதுவும் ஏறக்குறைய 1000 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த ஒரு கோயில். மலைக்கோயில். இங்கு செல்லும் வழியில் குகை சன்னதிகள் இருக்கின்றன. இங்கே மலையை குடைந்து செய்யப்பட்ட வேலைப்பாடுகள் காணக்கிடைக்கின்றன. மலை ஏறுவதற்கு வசதியாக இப்போது பக்கவாட்டில் படிகள் அமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

அங்கிருந்து சென்றது திருவையாறு. ஐந்து ஆறுகள் சங்கமிக்கும் இடமென்பதால் திரு + ஐ + ஆறு (காவிரி, குடமுருட்டி, வடவாறு, வெண்ணாறு, வெட்டாறு.) தியாக பிரம்மத்தால் இன்றைக்கு அடையாளம் பெற்றிருக்கும் இந்த ஊருக்கு தியாகபிரம்மத்தின் காலத்திற்கும் முன்னரே இருக்கும் அடையாளம் பஞ்சநதீஸ்வரர். ஐயாறப்பன் என்று தமிழில் வணங்கப்படும் சிவஸ்தலம் திருவையாறு. தக்ஷிண கைலாஸம் என்று வழங்கப்படும் பஞ்சநதீஸ்வரர் ஆலயத்தின் ஸ்தல புராணம் கி.மு.விற்குச் செல்கிறது. சோழ பெருவளத்தான் கரிகாலன் கி.மு. 1ஆம் ஆண்டு தேரில் சென்று கொண்டிருந்தபோது தேர் திருவையாற்றிலிருந்து நகரவில்லை. தேர் அசையாதிருக்கும் இடத்தில் அகழ்ந்தெடுக்கக் காவலாளிகளை ஏவுகிறான்.

kaveri-river-thiruvaiyaruஇங்கே முதலில் தட்டுப்படுவது சிவலிங்கம். மேலும் அகழ்ந்தால் தர்ம சம்வர்த்தினி அம்பாளின் விக்ரகம் தோன்றுகிறது, பிறகு விநாயகர் விக்ரகம், முருகன், பிறகு நந்தி தேவனும் தோன்றுகின்றனர். மேலும் அகழ்ந்தபோது நியமேசர் என்னும் சித்தர் நிலமெங்கும் படர்ந்த நீண்ட ஜடாமுடியுடன் ஆழ்ந்த தவத்தில் காட்சியளிக்கிறார். நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுகிறான் – தன் தவறைப் பொறுத்தருள வேண்டுகிறான். நியமேசர் அவனை ஆசிர்வதித்ததோடில்லாமல் அவனை அந்த இடத்தில் ஆலயத் திருப்பணி மேற்கொள்ளச் சொல்கிறார். அந்த்த் திருப்பணிக்கான பொருளும் நந்தியின் சிலையின் கீழ் கிடைக்குமென்கிறார். அவ்வாறே திருப்பணியும் மேற்கொள்கிறான் மன்னன். அப்படித் தோன்றியதுதான் இந்த்த் திருக்கோயில். ஈஸ்வரனே நியமேஸராக தோன்றி வழிகாட்டியதால் அவரின் ஜடாமுடி கர்ப்பகிரகத்தைச் சுற்றிப் படர்ந்திருப்பதாக ஐதீகம்.

temple-mandapam-thiruvaiyaruஇவன் மட்டுமன்றி பிற்காலச் சோழர்களும், தஞ்சையை ஆண்ட பிற மன்னர்களும் ஆலயத்திருப்பணி செய்து இந்த கோயிலை நாம் இன்று காணும் அளவு விரிவு படுத்தியிருக்கின்றனர். இங்கே பிரகாரத்தில் காணப்படும் சுவரோவியங்கள் தஞ்சையை ஆண்ட நாயக்க மன்னர்கள் காலத்தில் தோற்றுவித்ததாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இங்கு இருக்கும் ஆட்கொண்டார் சன்னிதியில் மக்கள் குங்கிலியம் வாங்கி கொட்டுவது வழக்கம். அப்படிச் செய்வதால் உடல் பிணிகள் நீங்குவதாக நம்பிக்கை. இந்தக் கோயிலில் இன்றும் மிகவும் அழகான கோசாலை இருக்கிறது. குறைந்தது 15 பசுக்களாவது இருக்கும். விஸ்தாரமான கோயில் – ஏறக்குறைய 15 ஏக்கர் பரப்பு. அற்புதமான திருக்கோயில்.

இங்கிருந்து புறப்பட்டுத் திருபுவனம் வழியாக ஒப்பிலியப்பன் கோவில் சென்றோம்.

temple-thirubhuvanamதிருபுவனம் கோயிலைப் பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். 11 ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது. இதுவும் மிகவும் பிரம்மாண்டமான கோயில். ஈஸ்வரன் கம்பஹரேஸ்வரராக அருள்பாலிக்கிறார். கம்பஹரேஸ்வரர் என்றால் பயத்தைப் போக்குபவர் என்று அர்த்தம். இந்த கோயிலின் விஸ்தாரம் உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்படவைக்கும் – அவ்வளவு திறந்த வெளி. இங்கே சரபேஸ்வரருக்கு தனி சன்னதி இருக்கிறது. சரபேஸ்வரர் அவதாரம் மிகவும் உக்கிரமானது.

ஹிரண்ய வதம் முடித்தபின்னரும் நரசிம்ம அவதாரத்தின் உக்கிரம் குறையவில்லை. அந்த உக்கிரத்தினைத் தாங்க முடியாமல் பிரபஞ்சமே நடுங்கியது. பிரகலாதனின் பிரார்த்தனையிலும் மனம் குளிரவில்லை சிம்மம். அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் இந்த உலகத்தை சிம்மத்தின் உக்கிரத்திலிருந்து காக்குமாறு பரமேஸ்வரனைப் பிரார்த்திக்கிறார்கள். அவர் சிம்மத்திற்கு நிகரான உக்கிரத்துடனான சரபேஸ்வர அவதாரத்தை எடுக்கிறார். சரப அவதாரமானது மிகவும் தனித்தன்மையானது – சிம்ம முகம், மனிதனும் சிம்மமும் கலந்த உடல், மிகப்பெரிய இறக்கைகள், நான்கு கரங்கள், எட்டு கால்கள் கொண்ட மகா உக்கிரமான அவதாரம்.

uppili_oppili_appanசரபமும் சிம்மமும் மோதும்போது சரபம் தன் இறக்கைகளால் சிம்மத்தை அணைத்துக்கொண்டு சாந்தப்படுத்தியதாக ஒரு கதை முடிகிறது. ஆயினும் இந்த புராணத்திற்கு இன்னொரு வடிவமும் இருக்கின்றது. அப்படியும் சாந்தமாகாமல் சிம்மம் மீண்டும் உக்கிரம் கொள்கிறது. அதனால் சரபேஸ்வர அவதாரத்தில் இருந்த ஈஸ்வரன் தனது நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து பிரத்யங்கரா தேவியைத் தோற்றுவிக்கிறார். அதிஉக்ரமான பிரத்யங்கரா தேவி, ஆயிரம் கைகளுடனும் தோன்றிய தேவி, சூலம் முதலான பல்வேறு ஆயுதங்களைத் தரித்திருந்தாள். கழுத்தில் மண்டையோடுகளான மாலையை அணிந்திருந்தாள். அவள் நரசிம்மத்தை அப்படியே விழுங்கினாள்.

மஹாவிஷ்ணு இல்லாமல் இந்த பிரபஞ்ச இயக்கம் ஏது? தேவர்கள் அஞ்சி பரமேஸ்வரனைப் பிரார்த்திக்க, சம்ஹார நோக்கமில்லாத பிரத்யங்கரா தேவி சாந்தியடைந்த நரசிம்மத்தைத் தன்னிடமிருந்து வெளிப்படச்செய்தாள். அமைதியடைந்த நரசிம்மர் யோகநரசிம்மராக அருள்பாலித்து இந்த உலகத்தை ரக்‌ஷித்தார்.

திருபுவனம் தவிர சரபேஸ்வரருக்குத் தமிழகத்தில் இன்னும் பல திருக்கோயில்களிலும் சன்னதிகள் இருக்கின்றன. ஆயினும் திருபுவனத்தில் இருக்கும் சன்னதிதான் மிகவும் பெரியது.

bodhendra_saraswathi_swamigalஒப்பிலியப்பனை தரிசனம் செய்து விட்டு வரும் போது திரும்பிவரும் வழியில் அருகில் இருக்கும் கோவிந்தபுரம் சென்று ஸ்ரீ போதேந்திர ஸ்வாமிகள் அதிஷ்டாணம் சென்றோம். காஞ்சி காமகோடி பீடத்தின் சங்கராசார்யார்களில் 59வது சங்கராசார்யர் ஸ்ரீ போதேந்திர ஸ்வாமிகள். இவரது அதிஷ்டானத்திற்கு நான் செல்வது இதுவே முதல்முறை. அமைதியாகப் பராமரிக்கப்படும் இந்த அதிஷ்டாணத்தில், யஜுர் வேத பாடசாலையும், கோ சாலையும் இருக்கின்றன. போதேந்திர ஸ்வாமிகள் தக்ஷிண பஜன சம்ரதாய மும்மூர்த்திகளில் முதல்வர். ராம பக்தியை நாம சங்கீர்த்தனங்கள் மூலம் பரப்பியவர். இவரது சமாதியில் ஆழ்ந்த மௌனத்தில் ராம நாமத்தை இன்றும் பலர் கேட்கின்றனர். காஞ்சி பீடாதிபதியாக இருந்தாலும் இவர் காஞ்சியை விட்டு கோவிந்தபுரத்தில் சமாதியடைந்ததால் இவரது அதிஷ்டாணம் கோவிந்தபுரத்தில் இருக்கின்றது.

இதன் அருகிலேயே இருப்பது விட்டல்தாஸ் ஸ்வாமிகளின் ஆசிரமம். இங்கே இப்போது அதி அற்புதமான விட்டல் ருக்மணி மந்திர் ஒன்று தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது. இங்குள்ள கோசாலையில் 100க்கும் மேற்பட்ட பசுக்கள் பராமரிக்கப்படுகின்றன. இங்கும் வரும் பக்தர்களுக்கு இலவச உணவும் நாள் முழுக்க வழங்கப்படுகிறது. பிராமண அபிராமண பேதமில்லை.

பிறகு திருவாரூர். விசாலமான திருக்கோயில். திருவையாறு கோயில் லிங்கமும் திருவாரூர் கோயில் லிங்கம் ஒன்று போன்றவை என்று பெரியவர்கள் சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன். இங்கே இருக்கும் இன்னொரு சிறப்பு நவகிரகங்கள் ஒரே நேர்கோட்டில் இருக்கின்றன. வழக்கமாக காணப்படும் சதுர வடிவமில்லை.

திருவாரூருக்கு தியாகேசரை முசுகுந்த சக்ரவர்த்தி கொண்டு வந்ததாக கந்த புராணம் கூறுகிறது. முன்பொரு காலத்தில் வாலன் என்ற அரக்கன் இந்திரன் மீது படையெடுத்து அமராவதியைத் தாக்கினான். வாலனின் வல்லமையை தாங்க இயலாத இந்திரன் பூலோகத்திலிருக்கும் முசுகுந்த சக்ரவர்த்தியின் உதவியை நாடினான். முசுகுந்தனின் உதவியியுடன் அவன் வாலனையும் வென்றான். தனக்கு உதவிய முசுகுந்தனை கௌரவிக்கும் வகையில் அவனைத் தன் இருப்பிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அங்கே இந்திரன் வணங்கும் தியாகேசர் விக்ரகத்தின் திருவுருவைக் கண்டு மெய் மறந்து நின்றான். அப்போது இந்திரன் அறியாத வகையில் தியாகேசர் முசுகுந்தன் காதில் சொன்னார், “முன்பு பலகாலம் இந்த உருவை அதிபக்தியுடன் மஹாவிஷ்ணு வழிபட்டார், பின்னர் இந்திரன் அதே அளவு பக்தியுடன் வழிபடுகிறான். இப்போது நீ என்னை எடுத்துக் கொண்டு பூலோகம் சென்று வழிபடுவாயாக.”

thiyagarajar_thiruvarurஇறைவனின் வழிகாட்டுதலின் படி முசுகுந்தன் இந்திரனிடம் தன் விருப்பத்தை தெரிவித்தான். அதைக் கேட்ட இந்திரன் அதிர்ந்தான். அப்போது இந்திரன், “முசுகுந்தா, முன்பொருமுறை வார்கலி என்ற அரக்கன் ஒருவன் என்னைத் தாக்கினான். அப்போது நான் அபயம் தேடிப் பாற்கடலில் இருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவிடம் சென்றேன். அவர் இந்த விக்ரஹத்தை வைத்து வழிபடுமாறு கூறி என்னிடம் கொடுத்தார். இதன் சக்தியால் நான் அரக்கனை வென்றேன். அப்பேற்பட்ட திருவுருவத்தை நான் எப்படித் தருவேன்” என்று கூறினான். பின்னர் மஹாவிஷ்ணுவிடம் சென்று அனுமதி வாங்கி வா – அவர் அனுமதி தந்தால் தந்து விடுகிறேன் என்றான். முசுகுந்தனும் மஹாவிஷ்ணுவிடம் சென்று அனுமதி வாங்கி வந்தான். இருந்தாலும் விக்ரகத்தை கொடுக்க மனமில்லாத இந்திரன் தன்னிடம் இருப்பது போன்றே இன்னொரு சிலையை தயார் செய்து கொடுத்தான். அது உண்மையானதில்லை என்றறிந்த முசுகுந்தன் அதை ஏற்க மறுத்தான். இதே போல ஆறு முறை செய்த பின், முசுகுந்தனின் பக்தியை உணர்ந்து இந்திரன் தியாகேசர் திருவுருவை மட்டுமன்றி மற்ற ஆறு விக்ரஹங்களையும் அவனுக்கு வழங்கினான்.

முசுகுந்தன் இந்திரன் வழிபட்ட தியாகேசரை திருவாரூரில் நிறுவினான். மற்ற விக்ரஹங்களை திருநாகைகாரோணம், திருநள்ளார், திருக்கணையல், திருகோலிலி, திருவான்மியூர், திருமறைக்காடு ஆகிய இடங்களில் நிறுவினான் என்று கந்தபுராணம் கூறுகிறது. இதில் திருநள்ளார், திருமறைக்காடு, திருவான்மியூர் (சென்னையிலிருப்பதா?) தவிர மற்ற இடங்கள் எனக்கு எங்கிருக்கிறது என்று தெரியவில்லை.

இவை தவிர தஞ்சை பெரிய கோயிலுக்கும், இன்னும் தஞ்சாவூரில் வழக்கமாக செல்லும் சில கோயில்களுகும், குல தெய்வத்தின் கோயில்களுக்கும் சென்று இந்த வருடத்தின் க்ஷேத்ராடனத்தை முடித்துக் கொண்டோம்.

பிகு: இந்த புராணங்கள் எல்லாம் நான் கேட்டு தெரிந்து கொண்டவரை தொகுத்து தந்திருக்கிறேன். தவறிருந்தால் மன்னிக்கவும்/ திருத்தவும்.

அஞ்சலி: கானசரஸ்வதி டி.கே.பட்டம்மாள்

ஸ்ரீ… சு ப் ர ம ண் யா ய ந ம ஸ் தே … ந ம ஸ் தே ….

சுப்பிரமணியரின் திருவடியில் இந்திராதி தேவர்கள் தங்கள் கிரீடங்கள் தரையில் பட வீழ்ந்து வணங்குகிறார்கள்.
கான சரஸ்வதி காம்போதி ராகம் பாட, அவள் திருமுன் ஸ்வரதேவதைகள் அஞ்சலி செய்து நமஸ்கரிக்கின்றனவோ?

மனஸிஜ கோடி கோடி லாவண்யாய, தீன சரண்யாய..

மனதின் கோடி கோடி அழகுகள் திரண்டு உருவெடுத்து பிரவாகமாகி இசையாய் பொங்கிப் பெருகுகின்றனவோ?
இந்த சங்கீதம் நாதமுனிகள் சொன்ன தேவகானம் தான், மனுஷ்ய கானமே அல்ல என்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.

அவருடைய பிரக்யாதி அப்பேற்பட்டது. இளவயதிலேயே “பட்டம்மா நீ பாடுபட்ட பாட்டம்மா” என்று வாயார ஆசிர்வதித்தாராம் சங்கீத அறிஞர் ஜஸ்டிஸ் டி.எல்.வெங்கட்ராம ஐயர். டைகர் வரதாசாரியார் “கான சரஸ்வதி” என்று பெயர் சூட்டினார். சங்கீத கலாநிதி, காளிதாஸ் சம்மான் என்று பல விருதுகள். நெல்லையில் பாரதியார் பாடல்களை அவர் பாடுவதைக் கேட்ட மகாகவியின் மனைவி செல்லம்மா கண்களில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் பெருகக் கட்டியணைத்தாராம். அவரது 80வது வயதில் “பத்ம விபூஷண்” அளித்து இந்திய அரசு தன்னை கௌரவப் படுத்திக் கொண்டது.

கர்நாடக சங்கீதம் என்ற செவ்வியல் இசை வடிவம் தியாகராஜர், தீட்சிதர், சியாமா சாஸ்திரிகள் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் காலத்தில் சிகரங்களைத் தொட்டு மகோன்னதத்தை அடைந்தது. பின்னர் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நவீன மதிப்பீடுகளும், நகர்ப்புற கலை ரசிகர்களும் உருவாகி வளர்ந்த போது, அதன் அடுத்த பொற்காலம் தொடங்கியது. அந்தக் காலகட்டத்தில், கர்நாடக இசையின் பல பரிமாணங்களை உருவாக்கி, வளர்த்தெடுத்த முன்னோடிகளில் முக்கியமானவராக டி.கே பட்டம்மாள் விளங்கினார். எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி, டி.கே. பட்டம்மாள், எம்.எல்.வசந்தகுமாரி ஆகிய மூவரும் சங்கீதத்தின் முப்பெரும் தேவியர் என்றே இன்று போற்றப் படுகின்றனர்.

பட்டம்மாளின் கலை ஆகிருதி ஆழமும், பன்முகப் பட்ட விகசிப்பும் கொண்டது. சம்பிரதாயமான சங்கீத சுத்தம் சிறிதும் பிசகாமல், பாரம்பரியத்தைக் கட்டிக் காப்பதில் அவர் கண்ணும் கருத்துமாயிருந்தவர். அதே சமயம், தன் வாழ்நாளில் அனாயாசமாக மரபு மீறல்களை நிகழ்த்தியபடியே, மரபைக் கடந்து சென்று கொண்டும் இருந்தார்.

1940: சகோதரர் டிகே.ஜயராமனுடன்
1940: சகோதரர் டிகே.ஜயராமனுடன்

1919ல் காஞ்சிபுரத்தில் தாமல் கிருஷ்ணசாமி தீட்சிதரின் ஆசாரமான குடும்பத்தில் அலமேலுவாகப் பிறந்து “பட்டா” என்று செல்லமாக அழைக்கப் பட்டார், பிறகு அந்தப் பெயரே நிலைத்து விட்டது. அவரது தந்தையார் பெரிய சங்கீத ரசிகர். தாயார் ராஜம்மா அபாரமான பாடகி. ஆனால் ஆசாரம் கருதி, பிராமணப் பெண்கள் பாடக் கூடாது என்ற வழக்கு இருந்ததால், ராஜம்மாவின் சங்கீதம் குடும்பம் மற்றும் உறவினர் வட்டத்தில் கூட அறியப் படாமல் போயிற்று.. இத்தகைய சூழலில், 10 வயதிலேயே அப்போது மெட்ராஸ் கார்ப்பரேஷன் ரேடியோ என்றழைக்கப் பட்ட ”ஆல் இந்தியா ரேடியோ”வில் தனது முதல் பாடலைப் பட்டம்மாள் பாடினார். 1932ல் சென்னை ரசிக ரஞ்சனி சபாவில் முதல் கச்சேரி. 1939ல் தன் இருபதாம் வயதில் ஆர்.ஈஸ்வரனை மணந்தார். பின்னர், மலைமுகடுகளிலிருந்து ஓடையாகக் கீழிறங்கிப் பேராறாகப் பாயும் காவேரி போல அவரது சங்கீதம் பிரவகித்தது.

ஆரம்ப கட்டத்தில் குடும்பமும், அன்றைய ரசிகர் வட்டமும் அவரது இசைத் திறனைக் கண்டுகொண்டு அதை முடக்காமல், மாறாக ஊக்குவித்து மலரச் செய்தது காலத்தின் கையெழுத்து, கலையுலகின் சௌபாக்யம் என்பதைத் தவிர வேறு என்ன சொல்ல முடியும்? குருகுல முறையில் கல்வி கற்க வாய்ப்பில்லாததால், குடும்பத்திலேயே அவரது தொடக்க கால சிட்சையும், சாதகமும் பெருமளவில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.. கீர்த்தனங்களையே முதலில் நேரடியாகக் கற்றுக் கொண்டு அவற்றைப் பாடிப் பாடி சாதகம் செய்தே இசை நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டதாகவும், சரளி வரிசை, ஜண்டை வரிசையெல்லாம் படிக்கவே இல்லை என்றும் பின்னாளில் பட்டம்மா பேட்டிகளில் கூறியிருக்கிறார்.. ஆறு வயதாக இருந்த போதே அதிகாலை மூன்றரை மணிக்கு எழுந்து ஆறு மணி வரை சியாமளா தண்டகம், முகுந்தமாலா போன்ற சுலோகங்களையும், எளிய கீர்த்தனங்களையும் பாடி அசுர சாதகம் செய்வாராம்.. பிறகு பள்ளியிலிருந்து வந்தபின் இரவு வரை சாதகம்! ஒவ்வொரு கிருதியும் கைவருவதற்கு குறைந்தது 50 முறையாவது பாடி சாதகம் செய்திருக்கிறேன் என்று தனது 80வது வயதில் அளித்த ஒரு பேட்டியில் நினைவு கூர்ந்திருக்கிறார். (“A lifetime for Carnatic Music”, Frontline, August 13, 1999). இன்றைய வித்வான்கள் இந்த அளவுக்கு சாதகம் செய்வதில்லை என்பதைத் தன் மனக்குறையாகவும் சொல்லிவந்தார்.

பெண்கள் கச்சேரி செய்ய ஆரம்பித்து, அது ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட காலங்களிலும், “ராகம் தானம் பல்லவி” என்பது ஆண் பாகவதர்களின் கோட்டையாகவே கருதப் பட்டது. பெண்குரலின் வீச்சும், சாரீரமும் தானம், பல்லவி பாடுவதற்குப் போதுமானதல்ல, அப்படியே பாடினாலும் பரிமளிக்காது என்பது போன்ற எண்ணங்கள் இருந்தன. இவற்றை உடைத்தெறிந்து பல கன ராகங்களின் பல்லவிகளை அவற்றிற்குரிய முழு லட்சணங்களுடன், கடினமான தாளங்களிலும் பாடி “பல்லவி பட்டம்மாள்” என்ற பட்டத்தையும் பெற்றார் பட்டம்மா. இப்போது 85 வயதாகும் என் பாட்டி,

“ நெஞ்சே நினை அன்பே துதி நெறி குருபரனே
அஞ்சாதிரு நம் பாவங்கள் பஞ்சாய்ப் பறந்திடுமாகையால் (நெஞ்சே…)

என்ற பட்டம்மாள் பாடிய ஜகன்மோகினி ராக பல்லவியை அவரது சிறுவயதில் ரெகார்டில் அடிக்கடி கேட்டு ரசித்ததை பரவசத்துடன் இப்போதும் நினைவுகூர்கிறார்.

dkpattamal-midதாய் தந்தையரையே ஆதி ஆசான்களாகக் கொண்டு, பின்னர் காஞ்சிபுரம் நயினாபிள்ளை, முத்துஸ்வாமி தீட்சிதரின் வம்சாவளியில் வந்த அம்பி தீட்சிதர், பாபநாசம் சிவன், டி.எல் வெங்கட்ராம ஐயர் என்று தனது குருமார்களை அவரது இசை தானாகத் தேடிக் கண்டு அடைந்தது. அப்பாதுரை ஆசாரியிடம் திருப்புகழும், வித்யால நரசிம்ஹுலு நாயுடுவிடம் பதங்களும், ஜாவளிகளும் கற்றுக் கொண்டதாகவும் அவர் பின்னாளில் கூறினார்.

இசை அளவு கோலில் low-alto, high tenor range என்று அழைக்கப் படுகின்ற அனைத்து ஸ்தாயிகளிலும் சஞ்சரிக்கும் குரல் வளம் (full throated voice) பட்டம்மாவின் விலைமதிப்பற்ற சொத்தாக இருந்தது. பட்டின் நேர்த்தியும், தேனின் அடர்த்தியும், மலரின் மென்மையும், வீணையின் கம்பீரமும், அருவியோசையின் ஒழுக்கும் எல்லாம் சேர்ந்த ஒரு அற்புதம் என்று அந்தக் குரலைக் கற்பனை செய்யலாம் ! ஸ்ருதியும், லயமும் சிறிதும் பிசகாமல் ராக பாவம் முழுமையாக நிறைந்து அந்தக் குரலோடு சேர்வதால் விளையும் சங்கீதம் தான் பட்டம்மாளின் இசை. அதோடு, அர்த்த பாவமும், உணர்ச்சிமயமான வெளிப்பாடும் ஒன்றுகலப்பதால் உண்டாகும் தருணம் தான் இதனை ஒரு இசைத் தொழில்நுட்ப வித்தகம் என்ற நிலையிலிருந்து மேலெழுப்பி ஒரு பூரணத்துவம் ததும்பும் அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

நமது மரபிசையில் பாவத்தை வெளிப்படுத்துவதில் வாய்ப்பாட்டுக் காரர்களுக்கு இருக்கும் சாத்தியங்கள் வேறு இசைக் கருவிகளில் கிடையாது. மொழியும், உணர்வும், படிமங்களும் இசையில் ரூப அரூபங்களாக ஊடுருவும் இந்த நிலை, இசை என்கிற தன்னளவில் முழுமையான அபோதபூர்வமான (totally subjective in itself) கலை வடிவத்தை, ஓவியமும், இலக்கியமும் போன்று போதமும், அபோதமும் கலந்த கலை வடிவமாக மாற்றுகிறது. குரலிசை, அதுவும் விஸ்தாரமான வார்த்தை அடுக்குகள் கொண்ட கீர்த்தனங்கள் எல்லாம் இசையின் “தூய்மை”யை ஒருவிதத்தில் பங்கப் படுத்தும் சமாசாரங்கள் என்று சொல்லும் சில தூய்மைவாதிகள் (puritans) இந்த விஷயத்தைக் கவனிப்பதில்லை என்றே சொல்லவேண்டியிருக்கிறது.

பட்டம்மாள் ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த அம்சத்தை நன்கு உணர்ந்த குரலிசை மேதை. “ஐம்பது வயதானபோது லயத்தோடு, பாவத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கத் தொடங்கினேன்.. பாவத்தை மையமாக வைத்துப் பாடுவது, இசையை உள்முகமாகத் திருப்புகிறது.. அது ரசிகர்களையும் உள்முகமாக்கி அவர்கள் உள்ளத்தைச் சென்று தொடுகிறது” என்று பட்டம்மாள் ஒருமுறை கூறினார். கீர்த்தனங்களின் சொற்களை தெளிவான உச்சரிப்போடு, அவற்றின் பொருள் விளங்குமாறு பாடுவது முக்கியம் என்பதை உணர்ந்து அதை ஆரம்பத்திலிருந்தே கடைப் பிடித்தவர் பட்டம்மா. அதோடு, எந்தப் பாடலையும், அவசர கதியில் பாடுவது என்பது அவரிடம் அறவே கிடையாது .. துரித காலம் என்பதை இதோடு போட்டுக் குழப்பிக் கொள்பவர்கள் பட்டம்மாளின் “ராமா நீ பை” என்ற கேதார ராக தியாகராஜ கிருதியைக் கேட்க வேண்டும்.

தீட்சிதர் கிருதிகளை அவற்றின் பாரம்பரிய, மூல இசை வடிவத்தில் கச்சேரி மேடைகளில் பெருமளவில் பிரபலப் படுத்தியதில் பட்டம்மாளுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு…

தியாகராஜ யோக வைபவம்
ராஜயோக வைபவம்
யோக வைபவம்
வைபவம்
பவம்
வம்

என்று அடுக்கடுக்காக ஆனந்த பைரவியில் சொகுசு நடை பயிலும் கிருதியை பட்டம்மாள் பாடிக் கேட்பது பரமானந்த அனுபவம்!

ஸ்லோகங்களையும், விருத்தங்களையும் அவற்றின் பக்தி பாவமும், ஓசை நயமும் வெளிப்படுமாறு அழகாகப் பாடியவர் பட்டம்மா. ”ஆலமா மரத்தின் இலைமேல் ஒரு பாலகனாய்… “ என்ற திருப்பாணாழ்வாரின் அழகிய பிரபந்தம் அவர் குரலில் இன்னும் மெருகேறுகிறது என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? இன்றைய கச்சேரிகள் விருத்தம் முக்கிய இடம் பெறச் செய்ததில் அவருக்குப் பங்குண்டு.

“தாய்நாட்டை நேசிக்க வேண்டும், என்பதையும் தேசபக்தியும் சிறு வயதிலேயே என் அப்பா கற்றுக் கொடுத்தார். அதனால் பாரதியார் பாடல்களில் இயல்பாகவே பிடிப்பு ஏற்பட்டது” என்று ஒருமுறை சொன்னார். பாரதியார் பாடல்களைத் தமிழகமெங்கும் இசை வடிவில் முதலில் கொண்டு சென்றதில் அவருக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. 1947ல் தேசம் விடுதலை அடைந்த நள்ளிரவு ”ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே” என்று சுதந்திர நாதமாக வானொலிகளில் ஒலித்த தமிழ்க் குரல் அவருடையது. தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை, வெற்றி எட்டுத் திக்கும் எட்ட, பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு போன்ற பாடல்கள் இன்று எங்கும் பாடப் படும் ராக வடிவங்கள் எல்லாம் பட்டம்மா உருவாக்கியவையே. ”சின்னஞ்சிறு கிளியே” பாடலை அவர் பாடும் tempo வும், ராகவடிவமும், இன்று நாம் பிரபலமாகக் கேட்கும் வடிவத்தை விட மிக அழகாக இருக்கிறது !

dkp-oldதியாக பூமி, நாம் இருவர் ஆகிய திரைப் படங்களில் பட்டம்மா பாடிய திரைப் பாடல்கள் தமிழ்த் திரையிசை வரலாற்றில் சிறப்பிடம் பெறுபவை. தமிழிசை இயக்கம் அரசியல் மயமாக்கப் பட்டு, ஆர்ப்பாட்டத்துடன் முன்வைக்கப் பட்ட காலத்திற்கு முன்பாக இயல்பாவே கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார், முத்துத்தாண்டவர், பாபநாசம் சிவன் ஆகியோரது தமிழ்ப் பாடல்களை மேடைகளில் பாடிவந்தவர் பட்டம்மா. “தமிழ் மீது எனக்கு இருந்த அன்பினால் தமிழ்ப் பாடல்களைப் பாடினேன், ஒரு அரசியல் ஸ்டேட்மெண்டாக அல்ல” என்று 80 வயதில் அளித்த பேட்டி ஒன்றில் நினைவு கூர்ந்தார்.

மேடைக் கச்சேரி என்பது ஒரு அறுசுவை உணவு போன்று அதன் முழு சுவையையும் ரசிகன் அனுபவிக்குமாறு பரிமாறப் படவேண்டும் என்பதற்கு இலக்கணகாக பட்டம்மாளின் கச்சேரிகள் அமைந்திருந்தன என்பதை, அவற்றை இப்போது கேட்கும் என் தலைமுறையினரால் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதிக பட்சம் மூன்று நான்கு முக்கிய உருப்படிகள். சிலவற்றில் கொஞ்சம் அதிக துக்கடாக்கள். இன்று ஒரு கச்சேரியில் எக்கச்சக்க பாடல்கள் பாடும் சில இளம், நடுவயது வித்வான்கள் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் இது..

ஆக, இதெல்லாம் சேர்த்துத் தான் பட்டம்மாள் “பாணி” என்றாகிறது. மறைந்த டிகே.ஜயராமன் (பட்டம்மாளின் சகோதரர்) பட்டம்மாளுடன் சேர்ந்தும், தனியாகவும் பல கச்சேரிகள் செய்திருக்கிறார். லலிதா சிவகுமார், நித்யாஸ்ரீ மகாதேவன், பவதாரிணி அனந்தராமன் என்று சீடர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.. ஆனாலும் ”பட்டம்மாள் பாணி” என்பது அவருக்கே உரியது. ”கன்னனொடு கொடை போயிற்று; உயர் கம்பநாடனுடன் கவிதை போயிற்று” என்று பாரதி சொன்னாற்போல, அவருடனேயே அந்தப் பாணியும் போய்விட்டது !

அநாதியாக, அனந்தமாக, பிறப்பு இறப்பு அற்றிருக்கும் பரம்பொருள் பிரபஞ்ச லீலையாக தன்னை மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பித்துக் கொள்கிறது என்கிறது நம் மரபு. இசை பரம்பொருளின் வடிவமே என்று சொல்லி அதைக் கண்டுணர்ந்த நாதயோகிகளையும் நம் மரபு அளித்திருக்கிறது.

“ஒரு பக்தியுள்ள ஹிந்துவாக, பிறவா வரத்தையே இறைவனிடம் வேண்டுகிறேன்… ”பிறவா வரம் தாரும் இறைவா, மறுபடி பிறந்தாலும் இசையை மறவா வரம் தாரும்” என்பது தான் என் பிரார்த்தனை” என்று 1999ல் ஒரு பேட்டியில் குறிப்பிட்டார். 90 வயது வரை சங்கீதத்தையே உபாசித்து, அதில் ஒன்றுகலந்த நிறைவாழ்வு.

கான சரஸ்வதிக்கு அஞ்சலி.

(கட்டுரையில் உள்ள இணைப்புகள் அனைத்தும் டி.கே. பட்டம்மாள் பாடிய பாடல்களின் audio வடிவங்களுக்கு இட்டுச் செல்லும்).

ரீதிகெளளை

Lalgudi Jayaramanஒவ்வொரு டிசம்பரும் நம் வெகுஜனப் பத்திரிகைகள் இசைச் சிறப்பிதழ் வெளியிடுவது வழக்கம். 2008 டிசம்பர் அமுதசுரபியின் அட்டையில் கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் புகைப்படம் இருந்ததால் முற்போக்கு இலக்கியச் சிறப்பிதழாக இருக்குமோ என்று சந்தேகத்துடனே புரட்டினேன். ஆனால் லால்குடி ஜயரமானின் பேட்டி, செம்மங்குடி ஸ்ரீனிவாச ஐயரைப் பற்றிய புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் என இசை தொடர்பான நிறைய விஷயங்கள் அதில் இடம்பிடித்திருந்தன.

‘செம்மங்குடியின் குரல்’ என்ற இன்னும் வெளிவராத புத்தகத்திலிருந்து கொடுக்கப்பட்டிருந்த பத்திகள் சுவாரசியமாக இருந்தன. செம்மங்குடி ஸ்ரீனிவாச ஐயரே தன் வாழ்க்கையைச் சொல்வது போல் இப்புத்தகம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அதிலிருந்து ஒரு பகுதி:

“(என் குரு) எனக்கு முதலே வர்ணம் ஆரம்பிச்சார். ஆரம்பிச்சது மட்டுமில்லை. அவர் கைப்பட எழுதியும் கொடுத்தார். அதுலே ஒரு விஷயம் என்னன்னா, சாகித்தியத்துக்கு அப்புறம்தான் ஸ்வரம் எழுதுவார். ஸ்வர சாகித்யமா நொடேஷனோடு சொல்லிக்கொடுக்கும் வழி அபூர்வம்தான். இதனாலே நானும் அழகா நொடேஷன் எழுத ஆரம்பிச்சேன். இப்ப மாதிரி இல்லை. சுமாரா எட்டு, பத்து வர்ணங்கள் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

வர்ணங்களில் எனக்கு ரீதிகெளளை வர்ணம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். எப்பவும் அதைப் பாடிக் கொண்டிருப்பேன். ராஜகோபால நாயுடுன்னு ஒருத்தர் அடிக்கடி வருவார். அவர் நான் அடிக்கடி அதைப் பாடறதைக் கேட்டு என் பெயரையே ரீதிகெளளை வர்ணம்னு வச்சுட்டார். வரும்போதெல்லாம், ‘எங்கே அந்த ரீதிகெளளை வர்ணம்?’ அப்படின்னு கேட்டபடிதான் வருவார்!”.

இதைப் படித்துவிட்டு, செம்மங்குடி பாடிய ரீதிகெளளை வர்ணம் எதுவும் கிடைக்குமா என்று கர்நாடக சங்கீதக் கடலான சங்கீதப்ரியாவில் தேடினேன். செம்மங்குடி பாடியது கிடைக்கவில்லை. ஆனால் வேறு பல கலைஞர்களின் ரீதிகெளளை வர்ணங்கள் கிடைத்தன.

அதில் லால்குடி ஜயராமனின் படைப்பில் ஒரு சிறுபகுதியை இங்கே கேட்கலாம்:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

கர்நாடக சங்கீதத்தில் ‘வர்ணம்’ என்படுவது ஒரு நீண்ட கச்சேரியின் ஆரம்பத்தில் பாடப்படுவது. பொதுவாக ஒரு ராகத்தின் அனைத்து சாயல்களையும், விதவிதமான பிரயோகங்களையும் கொண்டதாக இருக்கும் ‘வர்ணங்கள்’ பாடகர் தன் குரலை கச்சேரிக்காக நிலைப்படுத்திக்கொள்வதற்கான பயிற்சியாக இருக்கும். அதனால் வர்ணத்தைப் பாடி, குரலைப் பதப்படுத்திக்கொண்டபின் கீர்த்தனைகளுக்குள்ளோ, விரிவான ராகங்களுக்குள்ளோ நுழைவது கச்சேரி மரபாக இருக்கிறது. தியாகராஜரின் நேரடி சிஷ்யரான வீணை குப்பையர் இயற்றிய ‘வனஜாக்ஷா’ பிரபலமான ரீதிகெளளை வர்ணம்.

கர்நாடக சங்கீத ராகங்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவம் உண்டு. அத்தகைய பிரத்தியேக வடிவத்தை அளிப்பது அந்த ராகத்திற்கே அமைந்த சிறப்புப் பிரயோகங்கள்தான். அவற்றைக் கொண்டுதான் குறிப்பிட்ட ராகத்தின் வடிவத்தை எளிதில் இனங்கண்டு கொள்ள இயலும். ஆழமான ராகஞானம் இல்லாதவர்கள்கூட எளிதில் கண்டு கொள்ளக்கூடிய ராகமாக ரிதிகௌளையின் வடிவம் அமைந்திருப்பது அதன் பெருமை. அதனால் கர்நாடக சங்கீத ராகங்களின் வடிவங்களை இனங்கண்டு ரசிப்பதற்கு ரீதிகெளளை ஒரு நல்ல துவக்கமாக இருக்கும்.

கர்நாடக சங்கீத ராகங்களின் ஒரு பிரிவான ‘ரக்திராகம்’ என்னும் வகையைச் சேர்ந்தது ரீதிகெளளை. ரக்திராகங்கள் மனதை உருக்கும் இனிய மெலடியைக் கொண்டவை. ரீதிகெளளை, சஹானா, வராளி போன்றவை இவ்வகைப்படும்.

தியாகராஜர் தன்னைப் பெண்ணாக உருவகித்துக் கொண்டு ராமனை நினைத்துப் பாடும், ஏக்கம் சொட்டும் கீர்த்தனைக்கு ரக்திராகமான ரீதிகெளளையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

“நீ என்னிடம் ஏன் வரமாட்டேன் என்கிறாய்? இது முறையல்ல. ஒரு அநாதைப் பெண் தன் கணவனைத் தஞ்சமடைந்து பாதுகாப்பாக இருப்பது போல், நான் உன்னையே நம்பியிருக்கிறேன்; பலமுறை இறைஞ்சுகிறேன். நீ என்னைப் பாதுகாக்கக் கூடாதா? நான் உன் கருணை பொங்கும் முகத்தை ஏங்கித் தியானிப்பதை நீ இப்படித்தான் இரக்கமில்லாமல் பார்ப்பாயா?” என்று ரீதிகெளளையில் கேட்கிறார் தியாகராஜர்.

ஆலத்தூர் சகோதரர்களின் சிறப்பாகக் கருதப்படும் ‘சேர ராவதேமிரா? ராமையா!’ என்ற அந்தக் கீர்த்தனையை பாம்பே ஜெயஸ்ரீயின் குரலில் இங்கே கேட்கலாம்:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

இது தவிர G.N.பாலசுப்ரமணியம் மிக அழகாகப் பாடிய ‘ராகரத்னமாலிகசே’, டி.கே.பட்டம்மாளின் சிறப்பாக அறியப்படும் ‘நன்னு விடச்சி’, M.D.ராமநாதனின் பிரபலமான ‘படலிகதீரா’, ராமபகவானைத் தாலாட்டுவது போல் வரும் ‘ஜோ, ஜோ ராமா’ ஆகியவையும் தியாகராஜர் ரீதிகெளளை ராகத்தில் இயற்றிய கீர்த்தனைகள்.

சியாமா சாஸ்திரிகளின் புதல்வரான சுப்பராய சாஸ்திரி இயற்றிய ‘ஜனனி நின்னுவினா’ என்ற ரீதிகெளளை கீர்த்தனையும் வெகு பிரபலமான ஒன்று. செம்மங்குடி சீனிவாச ஐயரின் ஸ்பெஷாலிட்டி இந்தக் கீர்த்தனை!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

‘ஜனனி நின்னுவினா’வைப் போலவே இன்னொரு மிகப்பிரபலமான ரீதிகெளளை கீர்த்தனை ‘பாபநாசம் சிவன்’ இயற்றிய ‘தத்வமறிய தரமா?’. இந்தக் கீர்த்தனையை மிக சிறப்பாகப் பாடக்கூடியவர் மதுரை மணி ஐயர்.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

இங்கே கொடுத்திருக்கும் சாம்பிள்களைக் கேட்கும்போது, ராகம், சாகித்யம் இதையெல்லாம் தாண்டி முதலில் நமக்குக் கிடைப்பது இந்த ராகத்தின் மனதை உருக்கும் இனிய மெலடி. இப்போதெல்லாம் கர்நாடக சங்கீதம் என்றாலே, பழமையான, பக்தியோடு தொடர்புடைய, மிகவும் பயிற்சி தேவைப்படும், பண்டிதர்கள் மட்டுமே ரசிக்கக் கூடிய விஷயம் என்ற பிம்பம் உருவாகியிருக்கிறது.

2002-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தினமணி இசைச்சிறப்பிதழில் திருவெண்காடு ஜெயராமன், மதுரை மணி ஐயருடனான தன் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். அதிலிருந்து ஒரு பகுதி:

“ஒரு தடவை கபாலி கோயிலில் கச்சேரி. அவர் கச்சேரி என்றால் கோயில் மதில் மீதெல்லாம் ஜனங்கள் உட்கார்ந்து கேட்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். மைக் எப்படி இருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவிரும்பி சிலநாள் என்னை வெளியில் போய் பாட்டு எப்படி கேட்கிறது என்று கேட்கச் சொல்வார். அப்படி நான் ஒருமுறை வெளியே போய் மைக்கில் பாட்டு எப்படி கேட்கிறது என்று கவனித்தேன். தெருவில் ஒரு ரிக்ஷாக்காரர், ரிக்ஷாவின் பின்சீட்டைப் பிளாட்பாரத்தில் போட்டு அதில் சாய்ந்தபடி கச்சேரி கேட்கிறார். அப்போது யாரோ சவாரிக்குக் கூப்பிட்டார்கள்.

அவர், “சாமி.. வண்டி இன்னிக்கு வராதுங்க” என்றார்.

சவாரிக்கு வந்தவர், “அட, கூட வேணா காசு வாங்கிக்கய்யா. வா.. வண்டிய எடு” என்றார். ரிக்ஷாக்காரர் சொன்னார்: “காசு இன்னா பெரிய காசு… நாளைக்குக் கூட சம்பாரிச்சுக்குவேன். ஐயிரு பாட்டு போச்சுன்னா அப்புறம் எப்படி கேக்கிறது? வண்டி வராது.”

ஒரு ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்புகூட எந்த பேதமுமில்லாமல், எல்லோரும் அதன் இனிமையில் திளைத்து ரசித்துக்கொண்டிருந்த விஷயமாகக் கர்நாடக சங்கீதம் இருந்திருக்கிறது.

திரைத்துறையுடன் தொடர்பு வைத்திருக்கும் என் நண்பர் ஒருவர் நம்பமுடியாத ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார். இப்போதைய இளம்தலைமுறை இசையமைப்பாளர்கள் கடும் ட்யூன் பஞ்சத்தில் சிக்கித்திணறுவதாகவும், அதனால் சில சமயங்களில் படத்தின் இயக்குநர்களே தங்களுக்குத் தேவைப்படும் ட்யூனின் சாயலை இசையமைப்பாளர்களிடம் சொல்லவேண்டி வருகிறது என்றும் சொன்னார். கர்நாடக சங்கீதத்துடன் கொஞ்சம் பரிச்சயம் கொண்டிருந்தால் கூட இவர்கள் இப்படி ட்யூனுக்குத் தடுமாறத் தேவையில்லை. ராகங்களின் பல்வேறு வடிவங்களைக் கொண்டு தங்கள் கற்பனா சக்தியை உபயோகித்து எப்படி விதவிதமான மெட்டுகளையும், மெலடிகளையும் அமைக்கலாம் என்பதற்கு ஏராளமான கீர்த்தனைகள் சான்றாக இருக்கின்றன.

kangal irandalசமீபத்தில் பெரிய ஹிட்டான சுப்ரமணியபுரத்தின் ‘கண்கள் இரண்டால்’ பாடல்கூட ரீதிகெளளை ராகத்தை வெகு அழகாகக் கையாண்ட பாடல்தான். ஜேம்ஸ் வசந்த் இசையமைத்த முதல் திரைப்படம் இது. நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் ப்ரிலூட், இண்டர்லூட், சரணம், பல்லவி என அனைத்து அம்சங்களும் கச்சிதமாக அமைந்த முழுமையான பாடலாக இது அமைந்திருந்தது. S.N.சுரேந்தரின் குரலை நினைவூட்டும் குரலைக் கொண்ட பெள்ளிராஜா என்ற பாடகரின் முதல் பாடல் இது.





இப்பாடலின் வெற்றிக்குப் பின் இவர் அளித்த பேட்டியில், “இப்பாடலை முதலில் இப்போது பிரபலமாக இருக்கும் ஒரு இளம்பாடகர்தான் பாடுவதாக இருந்தது. ஆனால் அவர் இப்பாடலின் பிரயோகங்கள் கடினமாக இருக்கின்றன என்று பாட மறுத்துவிட்டார். இதே ராகத்திலமைந்த ‘சின்னக் கண்ணன் அழைக்கிறான்’ என்ற பாடலை நான் அடிக்கடி மேடையில் பாடுவேன். அதை நினைவில் வைத்திருந்த ஜேம்ஸ் வசந்த் எனக்கு இப்பாடலைப் பாடும் வாய்ப்பைத் தந்தார். ‘சின்னக் கண்ணன் அழைக்கிறான்’ பாடல் மூலம் ரீதிகெளளையின் வடிவம் புரிந்திருந்ததால் ‘கண்கள் இரண்டால்’ பாடலைப் பாடுவது எனக்கு எளிதாக இருந்தது!” என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

பெள்ளிராஜா குறிப்பிடும் ‘சின்னக் கண்ணன் அழைக்கிறான்’ பாடல் 1977-இல் இளையராஜாவின் இசையமைப்பில் வெளிவந்த ‘கவிக்குயில்’ என்ற திரைப்படத்தில் இடம்பெற்றது. எனக்குத் தெரிந்து இந்த ராகத்தை திரையிசையில் முதன்முறையாகக் கொண்டுவந்தது இந்தப்பாடலே. ‘ச-க-ரி-க-ம-நி-த-ம-நி-நி-ச’ என்ற ரீதிகெளளையின் ஆரோஹணமே, ‘சின்னக்கண்ணன் அழைக்கிறான்’ என்ற முதல்வரியாக இப்பாடலில் அமைந்திருக்கிறது. இளையராஜா இசையமைக்க ஆரம்பித்து இரண்டாம் வருடம் வெளிவந்தது இப்பாடல். கர்நாடக ராகங்களில் தனக்கிருக்கும் ஆளுமையையும், பரிச்சயத்தையும் இளையராஜா முழுமையாக முதன்முறையாக வெளிப்படுத்தியது இந்தப்பாடலில்தான். தீவிர எம்.எஸ்.வி. ரசிகர்களும் இளையராஜாவை கவனிக்க ஆரம்பித்தது இப்பாடலுக்குப் பின்தான் என்றார் இக்காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த என் நண்பர் ஒருவர்.

பாலமுரளிகிருஷ்ணா திருவிளையாடல் திரைப்படத்தில் பாடிய ‘ஒருநாள் போதுமா?’ பாடலுக்குப்பிறகு, ஒரு நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின் தமிழ்த்திரையிசையில் பாடிய பாடல் இது என்று அறிகிறேன்.

அவர் குரலில் இப்பாடலின் ஒர் இங்கே கேட்கலாம்:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

இப்பாடலுக்குப் பின் இளையராஜா இந்த ராகத்தை ‘தலையைக் குனியும் தாமரையே’ என்ற பாடலிலும், ‘மீட்டாத ஒரு வீணை’ என்ற பாடலிலும் கையாண்டிருக்கிறார். இரண்டு பாடல்களின் இரண்டாவது இண்டர்லூடுகள் மிக அழகாக ரீதிகெளளையை வெளிப்படுத்தியவை.

‘தலையைக் குனியும் தாமரையே’ என்ற பாடல் 1983-இல் வெளிவந்த ‘ஒரு ஓடை நதியாகிறது’ என்ற படத்தில் எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம், எஸ்.ராஜேஸ்வரி பாடி வெளிவந்தது. இப்பாடலின் பல்லவியின் தாளம் மிக அழகாக 1/123 எனப் பிரித்து 4/8 சதுஸ்ரமாக வெளிவருகிறது. ஆனால் சரணம் ஒரு இயல்பான மரபிசையின் தாளமாக இருக்கிறது. இப்பாடலின் இரண்டாம் இண்டர்லூட், அதைத்தொடர்ந்து வரும் சரணம், பல்லவியை இங்கே கேட்கலாம்:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

‘மீட்டாத ஒரு வீணை’ பாடல் ‘நிலவே முகம் காட்டு’ என்ற படத்தில் இடம்பெற்றது. மிகவும் கடினமான தாளத்தில் அமைந்தது இந்தப்பாடல். சரணத்திலேயே இரண்டு இடங்களில் தாளம் மாறுகிறது. ஆனாலும் ரீதிகெளளை இந்தத் தாளங்கள் மேல் அழகாகப் பயணிக்கிறது. மேற்கத்திய இசை வடிவம், கர்நாடக ராகம் இரண்டும் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று தனித்துத் தெரியாமல் இயல்பாகவே ஒருங்கிணைந்து வெளிப்படும் இப்பாடல் ஒரு நல்ல Fusion எப்படியிருக்க வேண்டும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டு. ஹரிஹரனும், மஹாலக்ஷ்மி ஐயரும் நன்றாகவே பாடியிருக்கிறார்கள். இப்பாடலின் இரண்டாம் இண்டர்லூட், அதைத்தொடர்ந்து வரும் சரணம், பல்லவியை இங்கே கேட்கலாம்:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசையில் முதல்வன் திரைப்படத்தில் வரும் ‘அழகான ராட்சஷியே’, வித்யாசாகர் இசையில் ‘சுடும் நிலவு’, யுவன்ஷங்கர் ராஜா இசையில் ‘தீண்டத் தீண்ட’ பாடல்களும் ரீதிகெளளை சாயலைக் கொண்டவை.

ரீதிகெளளை ‘கண்கள் இரண்டால்’ பாடலாக ஊரெங்கும் சமீபத்தில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்டு ரசித்த பெரும்பாலானோருக்கு அது ரீதிகெளளை என்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அப்பாடலை ரசிக்க அந்த விஷயம் தெரிந்திருக்கத் தேவையுமில்லை. அதைப் போலவே இறைவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான், நீயும் நானும் கூட இறைவன் என்று சொல்லும் அத்வைதம், இன்று ‘நான் கடவுள்’ என்ற திரைப்படப் பெயராகப் பரவியிருக்கிறது. ‘நான் கடவுள்’ என்ற பதம் அத்வைதம் என்று அறிந்து தத்துவ விசாரத்தில் மூழ்க வேண்டாம் – மனிதர்கள் எல்லோரும் அடிப்படையிலேயே பாவிகள் இல்லை, “ஏக இறைவன்” முன் மண்டியிட்டு தண்டனைக்கும், மன்னிப்புக்கும் இறைஞ்ச வேண்டாம் என்று புரிந்து கொண்டால் கூடப் போதும்!

இந்த அத்வைதம் பற்றிய விவாதம் கொஞ்ச நாளாகவே நிறைய நடந்து கொண்டிருக்கிறது. புதுக்கவிதைகளில் ‘அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி’ போன்ற பதங்கள் சரியான அர்த்தத்திலோ, தவறான அர்த்ததிலோ தென்படுகின்றன. கவிஞர் விக்ரமாதித்யன் கூட ‘த்வைதம் x அத்வைதம்’ என்ற ஒரு புதுக்கவிதையை சமீபத்தில் எழுதியிருந்தார். அத்வைதம் இந்து மதம் என்பதால் அதைப்பற்றிப் பேசத் தயங்குபவர்கள் கூட, கிட்டத்தட்ட அந்தக் கருத்தை உள்வாங்கிக்கொண்ட சூஃபி தத்துவங்களை சிலாகித்துப் பேசுகிறார்கள். ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசையின் மகத்துவத்துக்குக் காரணம் அவர் அடிப்படையில் சூஃபி தத்துவத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டதுதான் என்றெல்லாம் எழுதிப் புல்லரிக்க வைக்கிறார்கள்.

“த்வைதம் சுகமா, அத்வைதம் சுகமா?
அண்டத்தின் இயக்கங்களுக்கு
சாட்சியாக இருப்பவனே என்னிடம் சொல்!
நான் இந்தப் புதிரிலிருந்து
விடுபட்டுத் எந்த சந்தேகமுமில்லாமல்
தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள
எனக்கு விளக்கிக் கூறு.
அனைத்துலகிலும் நிறைந்திருப்பவனே,
பஞ்சபூதங்களிலும்,
பக்தர்களின் மேலான அன்பிலும் நிலைத்திருப்பவனே,
எனக்கு பதில் சொல் –
எது சுகம்?
த்வைதமா? அத்வைதமா?”

மேற்கண்ட பொருள்வரும் கவிதையை ‘த்வைதமு சுகமா?’ என்ற பாடலாக இயற்றியவர் தியாகராஜர். அதைக் கீர்த்தனையாகப் பாட அவர் தேர்ந்தெடுத்த ராகம் ரீதிகெளளை.