தியாகத்தை அவமதித்தல் : வாஞ்சிநாதனை முன்வைத்து

ந்திய சுதந்திரப்போரில் வன்முறைப் புரட்சியாளர்களின் சகாப்தம் என்பது ஒரு தனியான தியாக வரலாறு. அதில் வாஞ்சிநாதனின் இடம் என்பது இன்னமும் முக்கியத்துவம் கொண்டது. ஏனென்றால் புரட்சி இயக்கம் வங்காளம், பஞ்சாப், மகாராஷ்டிரம், ஐக்கிய மாகாணங்கள் (இன்றைய உ.பி பீகார்) ஆகிய பிரதேசங்களில் மட்டுமே மையம் கொண்டிருந்தது. தேசத்திற்காக இன்னுயிரை ஈந்த புரட்சி இயக்க தியாகவீரர்கள் என்று சந்திரசேகர ஆசாத், பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு, குதிராம் போஸ், மதன்லால் திங்ரா, படுகேஷ்வர் தத், அஷ்பகுல்லா கான், ராம்பிரசாத் பிஸ்மில், சாபேகர் சகோதரர்கள், சூர்யா சென், உதம் சிங் உள்ளிட்ட சுமார் 50க்கும் மேற்பட்டோரைப் பட்டியலாம். அதில் ஒட்டுமொத்த தென்னிந்தியாவின் சார்பாகவும் இடம்பெறும் ஒரே பெயர் வாஞ்சிநாதன். அலிப்பூர் குண்டுவெடிப்பு, காகோரி ரயில் கொள்ளை, தக்காண புரட்சி (வாசுதேவ் பலவந்த் பட்கே), சிட்டகாங் ஆயுதக்கிடங்கு தாக்குதல், பல பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளின் கொலைகள் என்று அக்காலகட்டத்தின் பல சம்பவங்களுடன் ஒன்றாக இணைத்துத் தான் மணியாச்சியில் நிகழ்ந்த 1911 கலெக்டர் ஆஷ் படுகொலையும் பேசப்படுகிறது.

Each pill is a combination of the active ingredients, which includes the following: phenylpropanolamine. The amoxilsales, also known as the amoxil group, amoxie, and amoxil, were a group of large exporters of salt Manamadurai from the amoy, china, to the siam, thailand, which established its commercial importance in the mid-18th century. The best sex pill for women who want to last longer.

It is important that we discuss this and decide what kind of risk reduction measures you are willing to undertake. This drug works by blocking a certain enzyme that can lead to inflammation of tissues, which is what arthritis and price of clomid in lagos rheumatoid arthritis are thought to be. To achieve the desired therapeutic effect of doxycycline in children, a dose of 100 mg/kg/day is recommended after an initial loading dose of 20 mg/kg/day for 3 to 4 days followed by the normal maintenance dose of 20 mg/kg/day.

So cialis soft tabs cialis tablet cialis soft tabs. You will need a prescription for an orlistat order Nässjö kz cream 15gm price online pharmacy that will provide the doctor written prescription to allow you take the drug. The new analysis is based on data from more than 5,000 patients from both the va outpatient and inpatient settings and included nearly 4,500 prescription opioid overdoses and 1,200 non-prescription opioid overdoses.

1986ல் நான் பள்ளிமாணவனாக இருந்த போது வாஞ்சி நூற்றாண்டு விழாவை தமிழ்நாடு முழுவதும் நன்றியுணர்வுடனும் தேசபக்தியுடனும் அனுசரித்தது. அப்போது தான் மணியாச்சி ரயில் நிலையத்திற்கும் வீரவாஞ்சியின் பெயர் சூட்டப்பட்டது. அதற்குக் கால் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, அந்த சம்பவத்தைக் குறித்து அயோத்திதாசர் என்ற பிரிட்டிஷ் அடிவருடி புனைந்த எந்த ஆதாரமுமற்ற ஒரு வக்கிரமான பழைய பொய்க்கதை ’புதிய வரலாறு’ என்ற பெயரில் ஊடகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் பரப்பப் படுகிறது. சில வருடங்களுக்கு முன் தேசதுரோக வெறுப்பு இயக்கங்களின் உள்வட்டங்களிலும் துண்டுப்பிரசுரங்களிலும் இடம்பெற்ற இந்த பொய்ப்பிரசாரம் இப்போது தமிழ் ஊடகங்களிலும் நாளிதழ்களும் வருமளவுக்கு ஆகியிருக்கிறது. 1986ல் ரகமி எழுதிய வீரவாஞ்சி நாவலை தினமணி கதிர் வெளியிட்டது. இன்று ஆனந்தவிகடன் என்ற பத்திரிகை, இந்த இழிவுப் பிரசாரத்திற்கும் இடமளித்திருக்கும் அவலம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. வாஞ்சிநாதனை மட்டுமல்ல, “பிரிட்டிஷார் இந்தியாவுக்கு நல்லாட்சி அளிக்கையில் அதைக் கவிழ்க்கும் முகமாக தீய நோக்குடன் கப்பல் வணிகத்தை ஆரம்பித்த ராஜதுரோகி வ.உ.சி” என்று வ.உ.சியையும், பாரதியையும், தேசபக்தர்கள் அனைவரையுமே அதேவீச்சில் அந்தப் பொய்க்கதையின் ஊடாக அயோத்திதாசர் வசைபாடியிருப்பதை மறைத்து செலக்டிவ்வாக வாஞ்சி மீது மட்டும் வெறுப்புத்தோன்றும் படியாக இந்த பிரசாரம் செய்யப் படுகிறது.

20ம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்திலும் அதற்கு சற்று முன்பும் பிரமாண, சத்ரிய ஜாதிகளைச் சார்ந்த இளைஞர்களே ஆங்கிலக் கல்வி மூலம் தேசிய இயக்க சிந்தனைகளை அறிந்தவர்களாகவும், புரட்சி இயக்கத்தில் ஈடுபட்டவர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலர் அன்னை காளி மீதும், பகவத்கீதை மீதும், சனாதன தர்மத்தின் மீதும் தான் பிரதிக்கினை செய்தார்கள். இதை வைத்துக் கொண்டு, இன்றைய காழ்ப்புணர்வுகளின் அடிப்படையில் தேசபக்தர்களின் தியாகங்களை அவமதிப்பது எந்த வகையிலும் ஏற்கத்தக்கதல்ல. ஊதம் சிங்கை அவமதித்து அவரால் கொல்லப்பட்ட ஜெனரல் டயரைப் பாராட்டியும், மதன்லால் திங்ராவை அவமதித்து அவரால் கொல்லப்பட்ட கர்சான் வைலியை பாராட்டியும், ராஜகுருவை அவமதித்து அவரால் கொல்லப்பட்ட ஜெ.பி.ஸாண்டர்ஸை பாராட்டியும் ’புதிய வரலாறு’ என்ற பெயரில் ஒரு பொய்மை அவிழ்த்துவிடப்பட்டால் தேசம் சும்மாயிருந்திருக்குமா என்ன? பஞ்சாபிலும், வங்கத்திலும் மகாராஷ்டிரத்திலும் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்களா? செருப்பால் அடித்திருப்பார்கள். கேடுகெட்ட மே.வங்க இடதுசாரிகளோ, இந்துத்துவ எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு கொண்ட மராட்டிய தலித் இயக்கத்தவர்களோ தங்கள் பிரதேசத்தின் தேசபக்த தியாகவீரர்களை அவமதிக்கும் இழிசெயல்களை செய்வதில்லை. ஆனால் தமிழ்நாட்டில் மட்டும் ஏன் இப்படி?

வீரவாஞ்சியின் தியாக நினைவை அவமதிக்கும் இந்தக் கீழ்மகன்களை எதிர்த்துக் கேள்விகேட்க நாதியில்லையா? தமிழ்நாட்டின் எந்தத் தலைவரும், பிரபலமும் இந்த வக்கிரத்தைக் கண்டிக்க ஏன் முன்வரவில்லை? கயமையில் ஊறிய தேசதுரோக கட்சிகள் ஆஷ் துரையின் நினைவிடத்திற்குச் சென்று அஞ்சலி செலுத்தியிருக்கின்றன என்று நாளேடுகள் செய்தி வெளியிடுகின்றன. நாளை ஆஷ் துரையை நல்லவனாகவும் வாஞ்சியை சாதிவெறியனாவும் சித்தரித்து பாடப்புத்தகத்தில் எழுதும் அபாயம் கூட உள்ளது. இந்த அளவுக்கா நன்றிகெட்டு இழிந்து போய்விட்டது தமிழ்நாடு? த்தூ. வெட்கம் அவமானம்.

ண்மையில் தமிழ்நாட்டில் தேசபக்தியும் வீரமும் கொஞ்சமாவது எஞ்சியிருந்தால், அங்கு சென்று அஞ்சலி செலுத்தத் துணிந்த துரோகிகளின் முகரைகளை உடைத்திருக்க வேண்டாமா? அதையும் விட, இப்படி ஒரு வக்கிரத்துக்கு வாய்ப்பளிக்கும் கலெக்டர் ஆஷின் நினைவிடம் ஏன் அங்கு இருக்க வேண்டும்? அதை உடைத்து நொறுக்கினால் நாட்டிற்கு எந்த இழப்பும் ஏற்பட்டு விடாது.

******

வாஞ்சிநாதன் குறித்த திரிபுகள் பொய் தான். ஆனாலும் அவர் ஒரு தீவிரவாதி, வன்முறையாளர்; தொலைநோக்கு சிந்தனை இன்றி செயல்பட்டவர். எப்படியானாலும், இந்திய சுதந்திரத்திற்கான வன்முறைப்புரட்சி இயக்கம் கடும் தோல்வியில் தான் முடிந்தது. எனவே அதில் ஈடுபட்டவர்களின் உயிரிழப்புகள் எதற்கும் மதிப்போ அர்த்தமோ எதுவும் கிடையாது – இப்படிக் கூறும் ஒரு மோஸ்தர் சமீபகாலமாக சில அறிவுஜீவிகள், இலக்கியவாதிகள் மற்றும் அவர்களது அடிப்பொடிகளிடம் காணக்கிடைக்கிறது.

ஜெயமோகன் எழுதுகிறார் – // ‘நான் வாஞ்சிநாதனின் ‘தியாகத்தை’ போற்றவில்லை. எனக்கு அம்மாதிரி சில்லறைக் கலவரங்களில் நம்பிக்கை இல்லை. அது போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு சுதந்திரப்போரில் ஒரே ஒரு மதிப்புதான் உண்டு, அவை மக்களின் கவனத்தைக் கவர்ந்து சுதந்திரப்போர் குறித்த செய்தியை கொண்டுசெல்கின்றன. ஆனால் ஏற்கனவே பஞ்சத்தில் நொந்து அஞ்சிப்போய் கிடக்கும் மக்களுக்கு அவை மேலும் அச்சத்தை ஊட்டி சுதந்திரப்போராட்டத்தை மேலும் பின்னுக்கிழுத்தன. ஆம், பகத்சிங் மீதும் , படுகேஷ்வர் தத் மீதும் சந்திரசேகர ஆஸாத் மீதும் எனக்கு இதே அபிப்பிராயம்தான்.’ //

இவர்களில் இன்னும் ஒரு சிறு உட்குழு இன்னுமே தீவிரமானது. அது கூறுகிறது – ”ராணுவ வீரர்கள் என்பவர்கள் யார்? கூலிக்கு மாரடித்து செத்தவர்கள் தானே? காஷ்மீரிலும் கார்கில் போரிலும் உயிர் நீத்த இளம் ராணுவ வீரர்கள் செய்ததெல்லாம் தியாகம் என்று சொல்லமுடியாது. அவர்களைப் போற்றுவதும் அர்த்தமற்றது”. அதாவது, தோற்றபோர் என்றல்ல, வென்ற போரிலும் கூட வீரனுடைய தியாகத்திற்கு சமூகம் ஏன் மதிப்புக் கொடுக்கவேண்டும் என்பது இந்தப் பதர்களின் வாதம்.

தியாகம் என்பதை அடைப்புக்குறிக்குள் போட்டு நக்கல் செய்யும் இந்த மனநிலையை எப்படி அழைப்பது? இது அறிவு முதிர்ச்சியோ அல்லது தெளிவான சிந்தனையோ எல்லாம் அல்ல. சுயநலத்தையோ அல்லது முன்முடிவுகளுடன் கூடிய வெறுப்புணர்வையோ வார்த்தைகளின் இடுக்களில் மறைத்து வெளிப்பாடுத்தும் போலிப்பாவனை மட்டுமே.

எந்த வகையில் பார்த்தாலும் வாஞ்சிநாதனின் செயல் பாரதியாரின் கீழ்க்கண்ட வரிகளுக்கு இலக்கணமாகத் தான் அமைந்தது. பாரதியின் பாடல்களில் தோய்ந்திருந்த வாஞ்சி இவற்றிலிருந்து நேரடியாகவே உத்வேகம் பெற்றிருக்கவும் கூடும்.

மொக்குள்தான் தோன்றி முடிவது போல
மக்களாய்ப் பிறந்தோர் மடிவது திண்ணம்.
தாய்த்திரு நாட்டைத் தறுகண் மிலேச்சரை
மாய்த்திட விரும்பான் வாழ்வுமோர் வாழ்வுகொல்?

தாய்பிறன் கைப்படச் சகிப்பவனாகி
நாயென வாழ்வோன் நமரில் இங்குளனோ?

படைமுகத்து இறந்து பதம்பெற விரும்பாக்
கடைபடு மாக்களென் கண்முன்நில் லாதீர்.

… நம் இதம்;பெருவளம் நலிந்திட விரும்பும்
வன்மியை வேரறத் தொலைத்தபின் னன்றோ
ஆணெனப் பெறுவோம்;அன்றிநாம் இறப்பினும்
வானுறு தேவர் மணியுல கடைவோம்.

நெஞ்சகக் குருதியை நிலத்திடை வடித்து
வஞ்சக மழிக்கும் மாமகம் புரிவம்யாம்.

ஆனால், ஆஷ் கொலை மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த வழக்குகளின் போது பாரதியார் வாஞ்சியின் வன்முறைச் செயலை கண்டனம் செய்து எழுதினார். ஒட்டுமொத்த தேசிய எழுச்சிக்குரிய காலம் வரவில்லை என்று அவர் கருதியதே இதற்குக் காரணம். பாரதியின் அந்தக்கருத்தை அப்போதைய சமகால அரசியல் அழுத்தங்களுடனும் சேர்த்தே மதிப்பிட வேண்டும். ஆயினும், வாஞ்சியின் தேசபக்தி உணர்வையும் தியாகத்தையும் பாரதி ஒருபோதும் சிறுமைப்படுத்தவில்லை.

ஆனால், இன்று நாம் வரலாற்றின் மேட்டுநிலத்திலிருந்து (Vantage point of history) கடந்தகாலத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அதில் ஒவ்வொருவரின் செயல்களுக்கும் பின்னால் அந்தந்த சூழல்களின் தாக்கமும் நியாயங்களும் இருந்தன என்பதை சமநிலையுடன் வரலாற்றை நோக்கும் சிலராவது புரிந்து கொள்கிறோம். எனவே, 1857 கிளர்ச்சி, வாஞ்சி, ஆசாத், பகத்சிங் போன்ற புரட்சியாளர்களின் செயல்கள், நேதாஜியின் ராணுவம் இவை எதுவுமே முற்றிலுமாக *தோல்வியில்* முடிந்தன என்பது சரியல்ல என்று நாம் கூறுகிறோம். அவை ஒவ்வொன்றும் தேசபக்தி என்ற ஜ்வாலை அணைந்துவிடாமல் எரிவதற்காக அளிக்கப்பட்ட ஆகுதிகள். இந்த வன்முறை சார்ந்த இயக்கங்களை இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்கிய பிரிட்டிஷ் அரசு, காங்கிரசையும் காந்தியின் மக்கள் இயக்கங்களையும் மென்மையாகவும் பாதி அசட்டையுடனுமே கையாண்டது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால் இந்த முரண்களையெல்லாம் புறந்தள்ளி, இந்திய சுதந்திரப் போரில் காந்தியின் தரப்பு மட்டுமே வெற்றியடைந்தது; மற்றவையெல்லாம் தோல்வியைத் தழுவின; எனவே, அந்த இயக்கங்களின் தியாகங்கள் எல்லாம் தியாகங்களே அல்ல, அவை மதிப்பிற்குரியவை அல்ல என்பது எந்தவகையான ”காந்திய” சிந்தனை? அத்தகய சிந்தனை கடும் கண்டனத்திற்கும் நிராகரிப்புக்கும் உரியது.

மனித மனத்தின் ஆழங்களையும் மனித உணர்வுகளின் நுண்மைகளையும் அறிந்த எந்த ஒரு கவிஞனும் படைப்பாளியும், ஒரு தேசபக்தன் தன் உயிரைத் துச்சமெனக் கருதி, அதைத் துறக்க முடிவெடுக்கும் தருணத்தின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். அந்தப் புனித கணத்தில் அவன் இதயத்தில் மேலூறி நிற்பது தூய உணர்ச்சி மட்டுமேயன்றி தொலைநோக்குப் பார்வைகளோ, கணக்குகளோ அல்ல. அந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே, எந்த மக்களை முன்னிட்டு அவன் அந்தத் தியாகத்தைச் செய்தானோ, அம்மக்களால் என்றென்றைக்கும் அந்த தியாகம் போற்றப்படும், போற்றப்படவேண்டும். வறட்டுத் தர்க்கங்களால் அதை மறுதலிப்பது என்பது துரோகமும் பச்சையான நன்றி மறத்தலும் மட்டுமே.

வீரரை வீரர் போற்றுவர். வாஞ்சியையும் சந்திரசேகர ஆசாத்தையும் பகத்சிங்கையும் சாவர்க்கரையும் நாம் போற்றுகிறோம்.

வந்தே மாதரம்.

மண்ணுருண்டையா மாளவியா?

திராவிட கழகம் என்கிற பகுத்தறிவற்ற இனவாத அமைப்பு தமிழ்நாட்டில் இயங்கி வருகிறது.  இந்த அமைப்பு அவ்வப்போது தனது வரலாற்று அறிவின்மையை தம்பட்டம் போட்டு அறிவிக்கும்.  அது நகைசுவையாக இருக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் நிலவும் ஒரு விசித்திர மனோபாவம் என்னவென்றால் இப்படிப்பட்ட நகைசுவை உளறல்களை உண்மை என ஒரு கூட்டம் நினைத்துவிடுவதுதான். இல்லையென்றால் திராவிட இனவாதம் என்கிற சமூக நோய் இத்தனை தூரம் வளர்ந்திருக்குமா என்ன?  சரி விஷயத்துக்கு வருவோம்…  26-டிசம்பர்-2014  அன்று ‘விடுதலை’ என்கிற திராவிட இனவாத இணையதளத்தில் மதன் மோகன் மாளவியா அவர்களைக் குறித்து  ’யார் இந்த மண்ணுருண்டை மாளவியா’ என்கிற தலைப்பில் ஒரு அவதூறு கட்டுரை. அதில் சொல்லப்பட்டுள்ள விஷயங்களை வசையின்றி தொகுத்தால் அதன் சாராம்சம் இதுதான்:

மதன் மோகன் மாளவியா சனாதன வைதீக இந்து மதத்தை காப்பாற்ற அகில பாரத இந்து மகாசபையை உருவாக்கியவர். அவர் வட்டமேசை மாநாட்டுக்காக கடல் கடந்து இங்கிலாந்து சென்ற போது இந்த தேசத்தின் மண்ணுருண்டையை கொண்டு சென்றார். எனவே அவர் மண்ணுருண்டை மாளவியா என அழைக்கப்பட்டார்.  தலித் மக்களின் ஆலய நுழைவு போராட்டத்தை  எதிர்த்தார். குழந்தை திருமணத்தை ஆதரித்தார். இவர் ஏற்படுத்திய பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகம் ஒரு  இந்து நிறுவனம் மட்டுமே. இப்படிப்பட்டவருக்கா பாரத ரத்னா கொடுப்பது?

இதை தமக்கே உரிய வசை பாணியில் எழுதியுள்ளது விடுதலை.

ஆனால் உண்மை என்ன?

அன்றைய தேதியில் சாதியக் கொடுமைகளை எதிர்த்த ‘மேல்சாதி’ எனப்படும் இந்துக்களில் பண்டித மதன் மோகன் மாளவியா போன்றவர்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டு தாண்டி வந்து இன்று அவரது நிலைபாடுகளில் நாம் குறை கண்டுபிடிக்க முடியலாம். ஆனால் அன்று அவரது நிலைபாடுகள் புரட்சிகரமானவை. அதைவிட முக்கியமாக அவை யதார்த்த சூழல்களை கணக்கில் கொண்டு முற்போக்குத்தன்மையுடனும் மானுடத்தன்மையுடனும் அமைந்தவை.

1. மண்ணுருண்டையை தன்னுடன் எடுத்து போனார் மாளவியா.  ஏனென்றால் மனுஸ்மிருதி கடல்கடந்து போகக் கூடாது என்று சொல்லியிருக்கிறது. மனு ஸ்மிருதியில் இருப்பதாலேயே ஒரு விஷயம் கெட்டதாகிவிடாது. s8மனு ஸ்மிருதி என்பது ஏதோ பத்து கட்டளைகள் போல ஆண்டவன் மேலே இருந்து கொடுத்தது அல்ல. இங்கு நிலவிய சம்பிரதாயங்கள், பண்பாட்டு முறைகள், அரசியல், சமூக அடக்குமுறை இவை அனைத்திலிருந்தும் உருவானதுதான் மனு ஸ்மிருதி.  ஒருவன் தனது ஊரை விட்டு நாட்டை விட்டு போக கூடாது என்பது ஒரு விதி. இன்றைக்கும் ஊரில் கோவில் திருவிழா என்றால் அனைவரும் திரும்பி வந்துவிட வேண்டும்; கோவில் திருவிழாவுக்கு கொடிமரம் வைத்தால் பந்தல் கால் நட்டால் ஊருக்கு வெளியே போகக் கூடாது என்றெல்லாம் நம் நாட்டில் வழக்குமுறைகள் உள்ளன. இதன் ஒரு வெளிப்பாடே கடல் கடந்து செல்வதற்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு தடை. ஆனால் கல்விக்காகவும் தேச விடுதலைக்காகவும் மக்கள் நலனுக்காகவும் கடல் கடந்து செல்லும் போது பழமையை புதுமைக்காக எப்படி அழகுடன் வளைத்தெடுப்பது என்பதற்கு மாளவியா செய்த செயல் அருமையான எடுத்துக்காட்டு.  ஏன் கடல் கடந்து செல்லக் கூடாது? ஏனெனில் தாய்நாட்டின் மீது பிறந்த மண்ணின் மீது பாசம் வேண்டும். எங்கு சென்றாலும் இந்த மண்ணின் மைந்தன் நீ எனும் உணர்வு வேண்டும். அதை ‘சிம்பாலிக்’காக காட்டினால் போதும். அடிப்படைவாதிகளை போல எழுதப்பட்ட நூலில் எழுத்துகளை பிடித்து கொண்டு தொங்க வேண்டியதில்லை. மகாத்மா மாளவியாவின் பகுத்தறிவும் ஆழமும் கொஞ்சமாவது ஈ.வெ.ராமசாமிக்கு இருந்திருந்தால் இந்த கட்டுரையையே எழுத வேண்டியிருந்திருக்காது.

2. தலித் ஆலய நுழைவு போராட்டத்தில் பண்டித மதன் மோகன்மாளவியாவின் நிலைபாடு என்ன?

தலித் பிரச்சனையில் தொடர்ந்து அவர்களுக்காக குரல் கொடுத்தவர்  மதன் மோகன் மாளவியா.  1923 இல் கயாவில் இந்து மகாசபையின் சிறப்பு மாநாடு நடைபெற்றது. அதில் மாளவியா பேசினார். இது குறித்த செய்தி பின்னர் பத்திரிகைகளில் வந்திருந்தது. இதுதான் அந்த செய்தி:

சுவாமி சிரத்தானந்தர் செல்வந்தர்களான தலித் மக்கள் கோவில்கள் கட்டியிருந்தாலும் கூட அந்த கோவில்களுக்கு உள்ளேயே அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என சுட்டிக்காட்டினார். அப்போது மாளவியா கண்களில் கண்ணீர் வழிய “என் தலைப்பாகையை நான்  இந்து மதத்தைச் சார்ந்த என் தலித் சகோதரர்கள் காலடிகளில் ஏன் வைக்கக் கூடாது? தலித் சகோதரர்கள் ஏன் ஆலயங்களில் பிரவேசித்து இறை தரிசனம் செய்ய உரிமை அளிக்கக் கூடாது? பாவங்கள் நிறைந்தவனாகிய நான் என் தலித் சகோதரர்கள் கோவிலுக்குள் சென்று வழிபடக் கூடாது என சொல்ல எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.[1]

சங்கராச்சாரியாருக்கு எதிராக தலித் குரலை ஆதரித்தவர் மகாத்மா மதன்மோகன் மாளவியா.

தலித் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த தேசிய தலைவர்களில் முக்கியமானவர் பாபு ஜகஜீவன் ராம். இவரது மனைவி இந்திராணி ஜகஜீவன்ராம் பாபுவின் வாழ்க்கை சரிதத்தை எழுதியிருக்கிறார். அதில் அவர் குறிப்பிடுகிறார்:

இந்து மகாசபையில் 17 ஆவது மாநாடு 1935 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 29-31 வரை பூனாவில் நடைபெற்றது. அதில் பண்டிட் மதன்மோகன் மாளவியா தலித்துகளிடம் இந்துக்களிலிருந்து தம்மை பிரித்து கொள்ள வேண்டாம் என கேட்டுக் கொண்டார். ‘உங்கள் முன் தலைவணங்குகிறோம்’ என அவர் தலித்துகளைக் கேட்டுக் கொண்டார்.  சமுதாய வாழ்க்கையிலும் பொது வாழ்க்கையிலும் அரசியலிலும் ihl346இந்துக்களிடையே நிலவும் பிறப்படிப்படையிலான பாரபட்சங்கள் நீக்கப்பட வேண்டும் என மாநாட்டில் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. பள்ளிக்கூடங்கள், குளிக்கும் குளத்துறைகள், குடிநீர் ஆதாரங்கள், உணவு நிலையங்கள், தெருக்கள், பூங்காக்கள். தர்மசாலைகள், கோவில்கள் ஆகியவற்றை பயன்படுத்த சாதி வேறுபாடு இல்லாமல் அனைத்து இந்துக்களுக்கும் உரிமை வேண்டும் என்கிற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட நாசிக் சங்கராச்சாரியாருடன் ஜகஜீவன்ராம் கடுமையாக விவாதிக்க வேண்டியநிலை ஏற்பட்டது. கோவிலுக்குள் நுழையலாம் ஆனால் கர்ப்பகிருகத்துக்குள்ளே நுழைய தடைகள் இருக்க வேண்டுமென்று சங்கராச்சாரியார் வாதிட்டார்.  ஜகஜீவன்ராம் தன்னுடைய தீர்மானத்தை 30 தலித் உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் முன்வைத்தார். தலித்துகளுக்கு எதிராக எவ்வித பாரபட்சமும் இருக்கக் கூடாது என்பது அவர் நிலைபாடு. அது ஒரு கடும் சண்டையாக இருந்தது. சங்கராச்சாரியாருக்கு பெரிய அளவில் ஆதரவு இருந்தது. மக்கள் அவரை மரியாதையுடனும் மதநம்பிக்கையுடனும் பார்த்தனர். என் கணவர் அவரை கடுமையாக எதிர்த்தார். வெளிநடப்பு செய்யப் போவதாக அறிவித்தார். பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியா ஜகஜீவன் ராமுக்கு ஆதரவாக வலிமையான ஒரு பேருரை ஆற்றினார்.  முஞ்சே, ஜெயகர் ஆகிய (இந்துமகாசபை) தலைவர்களும் அவரை ஆதரித்தனர்.  ஜகஜீவன்ராம் கொண்டு வந்த தீர்மானம் கடும் சச்சரவுக்கு பிறகு நிறைவேற்றப்பட்டது. [2]

பெண்களின் திருமண வயதை அதிகமாக்கும் சாரதா சட்டம் கொண்டு வரப்பட்ட போது தொடக்கத்தில் எதிர்ப்பு தெரிவித்த மாளவியா இறுதியில் அதனை ஆதரித்து பேசினார்.  பண்டித மதன் மோகன் மாளவியா போல ஒரு தலைவரின் வாழ்க்கை என்பதை  எப்படி பார்க்க வேண்டும் என்பதன் அடிப்படையைக் கூட திராவிடர் கழகம் போன்ற போலி பகுத்தறிவு கும்பல்கள் உணர்ந்திடவில்லை.

மாளவியாவின் காலகட்டத்தில் வலிமையாக இருந்த ஆச்சாரவாதிகளின் பிற்போக்குத்தன்மையை மென்மையுடன் மாற்றி அமைத்தவர் அவர். பெண்களுக்கான வாக்குரிமை என்பது அன்று இருக்கவில்லை. 1918 இல் பெண்களுக்கான வாக்குரிமைக்காக சரோஜினி நாயுடு பம்பாய் காங்கிரஸ் மாநாட்டில் குரல் கொடுக்கிறார். அப்போது அதனை எதிர்த்தவர் மதன் மோகன் மாளவியா. ஆனால் அதே பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியாவின் தலைமையில்தான் டெல்லி காங்கிரஸ் மாநாட்டில் பெண்களின் வாக்குரிமைக்கான தீர்மானம் எவ்வித எதிர்ப்பும் இன்றி நிறைவேற்றப்படுகிறது. மாளவியா அதனை நடத்துகிறார். [3]  அதாவது சீர்திருத்தங்களை அனைத்து மக்களும் ஏற்றுக் கொள்ளும் வண்ணம் அதனை முழுமையாக செயல்படுத்துவது மாளவியாவின் நோக்கம். ஏனெனில் சமூக சீர்திருத்தங்களை பயன்படுத்தி ஆச்சாரவாதிகளையும் முற்போக்காளர்களையும் மோதவிடும் காலனிய சதித்திட்டத்தை மாளவியா உணர்ந்திருந்தார். எனவே ஆச்சாரவாதிகளை தனிமைப்படுத்தாமல் சமூக சீர்திருத்தங்களை ஏற்க வைக்கும் கடுமையான பணியை அவர் ஏற்றெடுத்தார். அதில் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியும் பெற்றார்.  முற்போக்கான சட்டங்கள் இயற்றப்படும் போது ஆச்சாரவாதிகளுக்கு அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தை அவர் உருவாக்கினார். அன்றைய காலனிய சமூக தேக்கநிலை சூழலில் இத்தகைய சமரசவாதிகளால்தான் உண்மையிலேயே சமூக முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதே அல்லாமல், போலி பகுத்தறிவும், இனவாதமும் பேசியவர்களால் அல்ல.

விடுதலை போராட்டத்திலும் மாளவியா ஈடுபட்டிருந்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.  ஜவஹர்லால் நேரு தனது சுயசரிதையில் ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலை குறித்து எழுதும் போது அங்கே நிவாரண பணிகளை மேற்கொண்ட இருதலைவர்கள் மதன் மோகன் மாளவியாவும் சுவாமி சிரத்தானந்தரும் என சுட்டிக்காட்டுகிறார். [4]இருவருமே ஹிந்து மகாசபை தலைவர்கள்தான். விடுதலை போரில் உயிர்தியாகமும் உடல் குருதியும் சிந்தி அடிபட்டு விழுந்து கிடந்தவர்களுக்கு நிவாரண உதவி அளிப்பதில் முன்னணியில் நின்றவரைத்தான் வெள்ளைக்காரன் இந்தியாவிலேயே இருக்க வேண்டுமென கேட்டுக்கொண்ட கூட்டம்தான்  ’பார்ப்பனர்’ என்றும் ’மண்ணுருண்டை’ என்றும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

வாரணாசி இந்து பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்கியதில் மாளவியாவின் பங்கு மிகப்பெரியது.  பாரதம் முழுவதும் அலைந்து திரிந்து ஒவ்வொரு புரவலரிடமும் இரந்து அவர் உருவாக்கிய கல்வி கோவில் இந்த பல்கலைக்கழகம்.  1435_BHUமாளவியா உருவாக்கிய காசி இந்து பல்கலைக்கழகமும் விடுதலை போராட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் காலனியாட்சியாளர்களின் கோபத்துக்கு ஆளாயிற்று. அரசு உதவி தொகைகளால் நடத்தப்பட்ட காசி இந்து பல்கலைக்கழகம் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பின் கேந்திரமாக விளங்கியதால் அதை இல்லாமல் ஆக்கிவிட அரசு முடிவு செய்திருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போர் வீரர்களுக்கான ஒரு ராணுவ மருத்துவமனையாக அதை மாற்றிவிட அரசு பரிசீலனை செய்து வந்ததை மதன் மோகன் மாளவியா அறிந்தார். தேச விடுதலை போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் தான் இந்த பல்கலைக்கழகத்துடன் தொடர்பு கொண்டிருப்பது பல்கலைக்கழகத்துக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தும் என்பதை அறிந்ததும் அவர் பல்கலைக்கழக பொறுப்பை டாக்டர்.ராதாகிருஷ்ணனுக்கு அளித்து கொண்டு தாம் விலகிக் கொண்டார்.[5]

தாம் உழைத்து உருவாக்கிய அமைப்பு நீடித்து வளர தம்மையே அதன் பொறுப்பிலிருந்து விலகிக் கொள்ளும் தியாக மனப்பான்மை மாளவியாவின் மனப்பான்மை. ஆனால் தானும் உழைக்காமல், இன்னொரு ஆசாமி, ஈவெரா, அவரும் உழைக்காமல் உருவாக்கிய சொத்துக்கு,  வாரிசாகி  அதற்கு வாரிசாகவும் தன் சொந்த மகனையே வாரிசாக்கும் ஒரு கும்பலுக்கு இந்த தியாக சீலரின் பெருமை புரியாமல் போவதில் அதிசயம் இல்லைதான்.

சாரதா சட்டத்துக்கான போராட்டத்திலோ அல்லது பெண்களுக்கான வாக்குரிமைக்கான போராட்டத்திலோ ஈ.வெ.ராமசாமிக்கு எவ்வித பங்கும் இல்லை என்பதை இங்கு நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஈ.வெ.ராமசாமி இதற்கெல்லாம் பிறகு பெண்களின் பிரச்சனைகளையும் இந்து சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு சமூக அவலத்தையும் வெறுப்பு பிரச்சாரத்துக்கான முதலீடாக மட்டும் பயன்படுத்தினாரே ஒழிய பெண் உரிமைக்கான எவ்வித அடிப்படை போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டவரல்லர் அவர்.  தலித் பிரச்சனைகளை பொறுத்தவரையிலோ கேட்கவே வேண்டாம். கீழ்வெண்மணி அறிக்கை ஒன்று போதும் ஈ.வெ.ராமசாமியின் போலித்தனத்தை தோலுரித்துக் காட்ட.

மண்ணுருண்டையா மாளவியா? ஆம் மண்ணுருண்டைதான் மாளவியா…

பகுத்தறிவு என்கிற பெயரில் வெள்ளையனின் இனவாதத்தை பரப்புவதைக் காட்டிலும்   புத்தனும் ராமானுஜனும் நடந்த இந்த மண்ணின் மண்ணுருண்டையாக இருப்பது பெரும் பாக்கியம். என்றென்றைக்கும் ஈவெராமசாமியின் போலி பகுத்தறிவை விட, திராவிட  இயக்கத்தின் இனவாத வெறுப்பை விட  மதன் மோகன் மாளவியாவின் மண்ணுருண்டை இந்த தேசத்தின் முன்னேற்றத்துக்கும் சமூகநீதியை வென்றெடுப்பதற்கும் உறுதுணையாக இருக்கும்.

சான்றாதாரங்கள்:

[1] The Indian Annual Register, Volume 2, Annual Register Office., 1925,  பக்.132

[2] Indrani Jagjivan Ram, Milestones: A Memoir, Penguin Books India,2010, பக்.52

[3] Vir Bharat Talwar, Feminist Consciousness in Women’s Journals in Hindi: 1910-1920, in Recasting Women: Essays in Indian Colonial History, Rutgers University Press, 1990 பக். 226  & Vadivelu Rajalakshmi, The political behaviour of women in Tamil Nadu, Inter-India Publications, 1985, பக்.40

[4] Jawaharlal Nehru, An autobiography: with musings on recent events in India, The Bodley Head, 1955 பக்.42

[5] Mamta Anand, S. Radhakrishnan His Life And Works, Atlantic Publishers, 2006, பக். 25

இந்தியாவிலும் ஒரு “வாட்டர் கேட்” ஊழலா?

ஆக்கம்:  பல்பீர் புன்ஜ்

(நன்றி: நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், 21/12/2010)

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

raul_rss_simiகாங்கிரஸ் தலைவரான திக் விஜய் சிங்கின் தொடர் பிதற்றல்களிலும் ஒரு நோக்கம் இருக்கிறதோ? 26/11 அன்று நிகழ்ந்த மும்பை தாக்குதல்களில் மராட்டிய அரசின் பயங்கரவாதத் தடுப்புப் படையின் தலைவரான ஹேமந்த் கர்கரே பலியானார் அல்லவா. அவரது மரணத்தில் தனக்கு இருக்கும் வினோத ஐயங்களை பற்றிப் பிரலாப்பிப்பதில் இப்போது திக் விஜய் சிங் இறங்கியிருக்கிறார்.

மறைந்த கர்கரே தனக்கு நன்கு அறிமுகமானவர் என்றும், அவர் உயிருடன் இருந்தபோது “இந்துத் தீவிரவாதி”களிடமிருந்து பலமுறை அவரது உயிருக்கு அச்சுறுத்தல்கள் வந்ததாகத் தன்னிடம் தெரிவித்தார் என்றும் சிங் இப்போது திருவாய் மலர்ந்து அருளியிருக்கிறார்.

இந்தக் கூற்றின் உட்பொருள் என்னவாக இருக்க முடியும்? கர்கரே அவர்கள் அன்று இந்த நாட்டின் துரோகிகளிடமிருந்து மும்பையைக் காக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது இவர் சொல்லும் தீவிரவாதிகளினால் தாக்கப்பட்டதால் காலமானார் என்றுதானே சொல்ல வருகிறார்?  சொல்லட்டும், சொல்லட்டும்; கேட்பவன் “கேனையன்” என்றால் கேழ்வரகிலும் நெய்தானே வடியும்? 

இது மட்டுமல்ல, டெல்லியில் “பாட்லா ஹௌஸ்” என்ற இடத்தில் நடந்த ஒரு போலீசின்  நேரடித் தாக்குதல் ஒன்றில் இறந்து போன டெல்லி போலீஸ் அதிகாரியின் மரணத்தைப் பற்றியும் இதே போன்று தனது சக அதிகாரிகளாலேயே கொல்லப்பட்டதாகவும் இவர் ஒரு மிக வினோத விளக்கம் ஒன்று சொல்லிக் கொண்டு அலைகிறார். இவைகளெல்லாம் இவர் ஏதோ ஒரு தனி மனிதர் போலச் சொல்வதாகத் தெரியவில்லை. இவர் பத்து வருடங்களாக ஒரு மாநில முதல்வராக இருந்தவர் என்று பார்க்கும் போது,  காங்கிரஸ் எனும் ஒரு பானைச் சோற்றில் இவர் ஒரு பருக்கைச் சோறு போலத்தான் தெரிகிறார்.
 
அவர் சொல்வதை அவரது கட்சி மறுப்பதும் இல்லை; அவரை அது போன்று கூறக் கூடாது என்று தடுப்பதும்  இல்லை என்றால் வேறு என்னதான் அர்த்தம் கொள்ளமுடியும்? இத்துடன் RSS முன்னாள் தலைவர் கே. எஸ். சுதர்சன் இதே போன்ற அவதூறு குற்றச்சாட்டு ஒன்றைக்  கிளப்பியபோது BJP கட்சி செய்ததையும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அந்த இரண்டு கட்சிகளின் அணுகுமுறை வித்தியாசங்கள் தெளிவாய்த் தெரியும்.

இப்படியாக சிங் தொடுக்கும் அபாண்டமான தொடர் குற்றச்சாட்டுகளான, தீவிரவாதிகள் அல்லாத ஆட்களாலேயே காவல் துறையினர் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்னும் இந்தக் கூற்றுக்களுக்கு அவரது கட்சியின் மௌனமே சாட்சியாக இருப்பதால், அவரது கட்சியின் எண்ணத்தைத்தான் அவர் வெளிப்படுத்துகிறார் என்றுதானே ஆகிறது? மேலும் அவரது மற்றச் செயல்களையும் பாருங்களேன்.

உத்திரப் பிரதேசத்தில் முஸ்லீம்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் ஆஜாம்கர் எனும் இடத்தில் இருந்து எப்போதெல்லாம் ஒரு பயங்கரவாதி பிடிபடுகிறானோ அப்போதெல்லாம் அவர் அங்கே உடனே ஆஜராகி விடுகிறார் என்றால் வேறு என்னதான் அர்த்தம்?

இப்படி ஆஜாம்கருக்கு அடிக்கடி செல்லும் இந்தத் தலைவர்கள், இந்தியாவில் வெவ்வேறு இடங்களில் குண்டு வைத்து அமைதிக்குப் பங்கம் விளைவிக்கும் LeT போன்ற இயக்கங்களுக்கு முஸ்லீம் நபர்களை உறுப்பினர்களாகச் சேகரிக்கும் அங்குள்ள மக்களுக்கு ஆதரவாக அறிக்கை விடுவார்கள். அரசின் அங்கமான போலீசுக்கு எதிராகவும், முஸ்லீம் மக்கள் அவதிக்குள்ளாகிறார்கள் என்ற ரீதியிலும் அவர்கள் பேசுவதுதான் அவர்களது வாடிக்கை.

digvijay_26-11தனது கணவரின் மரணத்தை அரசியலாக்க வேண்டாம் என்று மறைந்த கர்கரேயின் மனைவி சொன்னது மட்டுமல்லாது, தன் கணவர் திக் விஜய் சிங்கிடம் பேசினார் என்பதையும் அவர் மறுத்த பின்பும், சிங் மறுபடியும் அவரது கூற்றை நியாயப்படுத்த முயல்கிறார் என்றால் அவர் வேறு ஏதோ எண்ணத்துடன்தான் செயல்படுகிறார் என்பது வெட்ட வெளிச்சமே.

காங்கிரஸ் கட்சியின் மேல் புழுதி வாரித் தூற்றும் அளவில் ஊழல் புகார்கள் வந்து கொண்டிருக்கும் இந்தச் சமயத்தில், இவரை ஒரு பகடைக் காயாகக் கொண்டு இவரை இப்படி இல்லாததையும் பொல்லாததையும் பேச வைத்து அந்தக் கட்சி மக்களின் கவனத்தை திசை திருப்பப் பார்க்கிறது என்பது எவருக்கும் கண்கூடு.

பா.ஜ.க. கட்சியை எதிர்க்கும் கட்சிகளும் பா.ஜ.க.வுடன் ஒருமித்து எல்லா எதிர்க் கட்சிகளும் ஒருசேர, 2G-அலைக்கற்று சம்பந்த ஊழலை விசாரிக்க கூட்டுப் பாராளுமன்றக் குழு வேண்டும் என்று பாராளுமன்றத்தில் கூக்குரல் கொடுக்கின்றனர். இந்த எதிர்க் கட்சியின் ஒற்றுமையைப் பார்த்து காங்கிரஸ் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஷேக்ஸ்பியரின் “ஹாம்லெட்” நாடகத்தில் இல்லாத பிசாசு ஒன்றைப் பார்த்து ஒரு கதாபாத்திரம் அலறுவது போல, காங்கிரசும் தனக்கு 1989-ம் வருடம் Bofors சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வை மனதில் கொண்டு, அதுபோன்ற இன்னும் ஒன்று இப்போதும் நேரிடுமோ என்று பயப்படுவது போல்தான் தெரிகிறது.

அந்த வருடம் பிரதமராக இருந்த ராஜீவ் காந்திக்கு மக்கள் அவையில் மூன்றில்-இரண்டு என்றளவுக்கு உறுப்பினர் பலம் இருந்தது. ஆனால் அத்தகைய பலம் கூட அந்த ஊழல் பற்றிய விசாரணையில் இருந்து அவர் தப்பிக்க எந்த வகையிலும் உதவவில்லை. ஒரு மத்தளத்துக்கு இரு பக்கமும் அடி என்பது போல ஒரு பக்கம் பா.ஜ.க. கட்சியும் இன்னொரு பக்கம் இடது சாரி கட்சிகளும் ஒருமுனைப்புடன் கொடுத்த இருமுனைத் தாக்குதலால் அவர் பதவி இழக்க நேரிட்டது.

அதுபோல இப்போதும் ஏதும் நேர்ந்து விடக் கூடாதே என்ற பயத்தில் காங்கிரஸ் எதிர்க் கட்சிகளின் ஒற்றுமையைக் குலைக்க மதம் சார்ந்த புரளிகளைக் கிளப்பிவிட்டு, தான் மாட்டிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல் சக்கர வியூகத்தில் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்று பார்க்கிறது. இன்னுமொரு ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகமான “மேக்பத்”தில் வருவதுபோல, இல்லாத ஒரு சூழ்ச்சியை நடந்தது போலச் சொல்லவைக்க திக் விஜய் சிங்கைக் கிளப்பி விட்டிருக்கிறார்கள் போல்தான் தெரிகிறது. அந்த நாடகத்தில் கொலை ஒன்றைச் செய்த கதாநாயகிக்குக் காட்டில் உள்ள மரங்களே பேய்கள் போல் தெரிவதாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கும்.

தனியார் நிறுவனங்களின் அனுமான ஊகங்களும், சந்தேகங்களும், பேரங்களும் ஒட்டுக் கேட்கப்பட்ட தொலைபேசிப் பேச்சுப் பதிவுகள் மூலம் ஊடகங்கள் அனைத்திற்கும் தெரியுமளவிற்கு, 2G-அலைக்கற்றை ஊழல் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது. ஆளும் கட்சி எப்படி நண்பர்கள் இயக்கும் முதலாளித் தத்துவ முறையிலிருந்து பயன் அடைகிறார்கள் என்று அவை அனைத்திலிருந்தும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்த வழியில் செயல்படும் அமைப்பில், ஒரு சில தனியார்துறை  முதலாளிகளின் லாப-நஷ்ட கணிப்பிற்கு ஏற்ப அமைச்சர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு அந்த அந்த இலாக்காக்களின் பொறுப்பை நிர்வகிப்பார்கள் போலும்!

martyrs_congress_26-11இந்தக் காலக் கட்டத்தில் அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் ரகசிய நிலைப்பாடுகளை வெளிப்படுத்தும் “வைக்கி-லீக்ஸ்” தகவல் கசிவுகளும், ஆளும் கட்சியான காங்கிரஸ் எப்படி பயங்கரவாதத்தையும் இந்து மத ஈடுபாட்டையும் சம்பந்தப்படுத்தி அரசியல் குளிர் காயப் பார்க்கிறது என்று தெரிவிக்கின்றன. முஸ்லீம் மக்களைத் திருப்திப்படுத்தவே அன்றி காங்கிரசின் அந்தப் பார்வை உண்மைக்குப் புறம்பானது என்று அந்த ஆவணங்கள் மூலமும் நாம் அறிய வந்துள்ளோம்.

இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்து வைத்துப் பார்க்கும் போது, திக் விஜய் சிங்கின் கூற்றுக்கள் அவருடைய சொந்தக் கருத்துக்கள் அல்ல என்றும், அவர் பொம்மலாட்டப் பொம்மை போல மற்றோர் இயக்கி அவர் கூறுவதாகத் தான் தெரிகிறது. அவர் கூறுவதன் தாக்கம் நமது பாராளுமன்றத்தோடு நிற்காது. ஏனென்றால் மும்பைத் தாக்குதலைப் பற்றி நம் அரசின் விளக்கங்களையே தகர்க்கும் விதமாகவும், ஏதடா சாக்கு எப்படியெல்லாம் இந்தத் தாக்குதலின் பின்விளைவுகளிலிருந்து தப்பிக்கலாம் என்று கணக்கு போடும் பாகிஸ்தானிய அரசுக்கும் இவர் கூறுவது தீனி போடுவதுபோல அமைகிறது.

அது எப்படி என்றால், பாகிஸ்தானோ அந்த மும்பை தாக்குதல் இந்தியாவில் உள்ளவர்களால் நிகழ்த்தப்பட்டது என்றும் தனது நாட்டினர்களால் அல்ல என்றும் ஏற்கனவே கூறிக்கொண்டிருக்கிறது. இவர் மட்டுமல்லாது டீஸ்டா செடல்வாத் போன்றோரும் இதேபோல புளுகிக் கொண்டிருப்பதால் பாகிஸ்தான் இவர்களுக்குத் தலை வணங்கி மாலைகள் கூடப்போடும். அப்போது மும்பைக்கு வந்த தீவிரவாதிகள் நமது அரசு சொல்வது போல குண்டு மழை பொழிய வரவில்லை, இனிப்புப் பண்டங்கள்தான் கொடுக்க வந்தனர் என்று கூட மார் தட்டிச் சொல்லிக் கொள்ளும்.

பயங்கரவாதம்தான் உலக அமைதியையே கெடுக்கிறது என்று காங்கிரஸ் அரசு வெளி உலகுக்குப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதே அரசின் பாதுகாப்பு அங்கங்கள் பயங்கரவாதிகளைக் கையும் களவுமாகப் பிடிக்கும் போது, அவர்கள் ஒன்றும் அறியா அப்பாவிகள் என்றும், கலகத்திற்குக் காரணம் இங்குள்ள பெரும்பான்மை மக்களே என்றும் காங்கிரஸ் சொல்கிறது. இப்படி முன்னுக்குப் பின் முரணாகப் பேசும் இவர்களை என்னவென்று சொல்வது?

“சில சமயம் சரித்திரம் திரும்புகிறது” என்றொரு வசனம் உண்டு. அமெரிக்காவின் மிக மட்ட ரகமான “வாட்டர் கேட்” ஊழல் நடந்த போது அன்றைய அமெரிக்க ஜனாதிபதியான நிக்சன் அதில் தான் எந்த விதத்திலும் சம்பந்தப்படவில்லை என்றுதான் அறிவித்தார். அதன் பின் அதன் தொடர்பான அமெரிக்க ராணுவ ரகசியமான “பென்டகன் ஆவணங்கள்” வெளிப்பட்டது. அவைகள் அந்த ஊழலை வெளிப்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் என்று தெரிய வரும்போது, தனது உப ஜனாதிபதியையே அந்த ஊழலில் வேண்டுமென்றே சிக்கவைக்க ஜனாதிபதி முயற்சித்தும் அவர் தனது முகத்திலேயே கரியைப் பூசிக்கொண்டதுதான் மிச்சம். எல்லோருக்கும் அவர் ஒரு புளுகு மூட்டை என நன்கு தெரிந்து போயிற்று. அதன் விளைவாக அவர்கள் சரித்திரத்திலேயே முதன் முறையாக ஒரு ஜனாதிபதி ஒரு அவப்பெயருடன் தனது பதவியிலிருந்து விலக வேண்டியதாயிற்று.

அதேபோன்று இப்போது இங்கும் ஒரு நிகழ்வு நடந்து கொண்டிருக்கிறது. 2G-அலைகற்றை ஊழல் பற்றிய இந்திய அரசின் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரியின் இடைக்கால அறிக்கை வந்ததும், நமது அரசும் முதலில் நடந்ததை மறுத்தது. அதன் பின் நீரா ராடியா பேரங்களின் பேச்சு ஒலி நாடாக்களும் வெளிவந்தன. அவைகளிலிருந்து அரசுக்கும் தனியார் துறை நிறுவனர்களுக்குமான மறைமுகத் தொடர்புகளும் ஓரளவு வெளிப்பட்டன. நமது நாட்டின் தலைமை நீதிமன்றமும் நடந்தவைகளின் அவலங்களைச் சுட்டிக்காட்டத் தொடங்கியது. “வாட்டர் கேட்” ஊழலின் பின்விளைவாக ஜனாதிபதி நிக்சனின் உதவியாளர்களின் ராஜினாமாவால் எப்படி மற்றைய தொடர் நிகழ்ச்சிகள் நிற்கவில்லையோ, அதே போன்று அமைச்சர் ராஜாவின் வெளியேற்றத்தால் ஊழலின் மற்றைய காரணிகளும் வெளிப்படாமல் நிற்கவில்லை.

தனியார் துறை நிறுவனர்களும் அடுத்து என்னென்ன பிரச்சினைகள் வருமோ என்ற அச்சத்துடன் இருக்கின்றனர். போதாக்குறைக்கு சில பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி சம்பந்தப்பட்டோர்களும் தங்களது சொற்களினாலேயே சிறையான வண்ணம் இருக்கின்றனர். மேலும் திகிலூட்டும் காட்சிகள் அரங்கேற இருக்கிறது என்றே தெரிகிறது. நிக்சனுக்கு நடந்தது போல இங்குள்ளோருக்கும் வரும் புத்தாண்டில் ஏதேனும் நடக்க இருக்கிறதோ, என்னவோ? பார்ப்போம், இனிய புத்தாண்டு அனைவருக்கும் நன்றாகவே மலரட்டும்!