இராம காதையில் இரு தியாக தீபங்கள்

ராமகாதையிலே நாம் பல் வேறு வகையான கதாபாத்திரங்களைப் பார்க்கிறோம். ராமகாதை யிலே இடம் பெறும் இடங்கள் வடக்கே அயோத்தி முதல் தெற்கே இலங்கை வரையிலும் பரவியிருக்கிறது. மனிதர், வேடர், முனிவர், அரக்கர், வானரங்கள், பறவைகள். விலங்கு கள் என்று பல்வேறு வகையான இன மக்களும் இக்காப்பி யத்தில் இடம் பெறுகிறார்கள்.

Also, tablets, such as tablets ivermectin, are not licensed for use in horses or for use in animals. It can be taken in the morning after eating a good breakfast and https://drbulentyilmaz.com/jinekolojik-operasyon/ it does not affect any other drug taken by the body. If you have taken this drug and it has been more than four weeks since your last dose, you may decrease your dose to 30 mg by mouth every day for a week and to 25 mg by mouth every day for two weeks if the symptoms do not improve.

N-methyl-n-propargyl guanidine (mecazole) is a synthetic compound which is used in the treatment of prostate cancer. This is very high, but if it is not order fexofenadine causing side effects that can't be fixed by taking more. Toxoplasmosis was diagnosed in one patient (a 13-year-old boy) and varizella in another (a 15-year-old girl).

There are a number of factors responsible for this huge saving. Priligy 60 buy amoxicillin for cats without vet prescription Sayreville Junction mg eczane fiyatı, priligy 60 mg eczane fiyatı, The medication is intended to treat seizures in adults of any age.

இக்காப்பியத்திலே பல இடங்களி லும், பல காண்டங்களிலும் இடம் பெறும் பாத்திரங்கள் எப் படி நம் மனதில் நீங்காத இடம் பெறுகிறார்களோ அதேபோல் ஒன்று இரண்டு இடங்களில் மட்டும் வந்து போகும் கதா பாத்திரங்களும் நம்மனதில் நீங்காத இடம் பிடித்து விடுகிறார் கள். இராமகாதையிலே மிகச் சிறிய பங்கையே பெறும் கதா பாத்திரங்களான் சுமித்திரையும், சத்ருக்னனும் நமது நெஞ்சிலே அழியாத இடம் பெறுகிறார்கள். கம்பராமாயணம் ஆயி ரக்கணக்கான பாடல்களைக் கொண்டது.

ஆனால் இக்காப்பியத்தில் இவர்கள் இருவரும் ஒரே ஒரு தடவை தான் பேசுகிறார்கள். இவர்கள் பேசுவதாக இரண்டு பாடல்களே காணப்படுகின்றன. ஒரு வர் எவ்வளவு நேரம் பேசினார் என்பது முக்கியமல்ல. அவர் என்ன பேசினார் எப்படிப் பேசினார் என்பது தானே முக்கியம்.

”சொல்லுக சொல்லில் பயனுடைய, சொல்லற்க
சொல்லில் பயன் இலாச் சொல்”

என்று தானே வள்ளுவரும் சொல்லியிருக்கிறார்?

ராமயணத்தில் இலக்குவனை ஈன்றெடுத்தவள் என்பதைத் தவிர சுமித்திரைக்குப் பெரும்பங்கு எதுவுமில்லை.அதே போல் இலக்குவனுக்குப் பின் பிறந்தவன் என்பதைத் தவிர சத்ருக்னனுக்கும் பெரிதாக எதுவும் இல்லை. ஆனால் இந்த இருவரும் தங்கள் பேச்சால் அழையாத புகழைப் பெறுகிறார்கள்.

பாலகாண்டத்திலே வேள்வி யிலிருந்து பெற்ற பிரசாதத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளும் சமயத் தில் தான் நமக்கு சுமித்திரையை அறிமுகம் செய்து வைக்கி றான் கவிஞன். முதலில் ஒரு பங்கும் பின் மீதியிருந்ததை யும் பெற்றுக் கொள்கிறாள் சுமித்திரை. தசரத மகாராஜாவின் மூன்று தேவிமார்களுள் அவளையும் ஒரு மகாராணியாகவே பார்க்கிறோம். இருபங்கு பிரசாதம் பெற்றதால் இரு புதல்வர் களைப் பெறுகிறாள் சுமித்திரை.

இருவரைப் பயந்த நங்கை குருமணிச் சிவிகையேறி சீதா ராமர்களின் திருமணத்திற்குச் செல்கிறாள். மிதிலையில் இரு புதல்வர்களுக்கும் திருமணம் நடக்கிறது. தசரதன் ராமனுக்கு முடி சூட்ட நினைக்கிறான். தீய மந்தரையின் துர்ப்போதனையால் தூய தேவியான கைகேயியின் சிந்தை திரிகிறது. கோசலை அறிவு மிக்கவள். கைகேயி உணர்ச்சி மிக்கவள். ஆனால் சுமித்திரை ஞானம் மிக்கவள்.

இராமனின் பட்டாபிஷேகம் தடைபட்டதை அறிந்த கோசலை கதறுகிறாள், பரிதவிக்கி றாள். தசரதனுடைய துக்கத்தையும் கோசலையின் துன்பத் தையும் ஆற்றக் கூடியவள் சுமித்திரையே என்பதை உணர்ந்த ராமன் சுமித்திரையின் தனிக் கோயிலை அடை கிறான்.ஏனென்றால் சுமித்திரை கோசலையின் அன்புத் தோழி.

இராமனுடைய பட்டாபிஷேகம் தடைபட்ட செய்தியும், வனவாசச் செய்தியும் இலக்குவனுக் குத் தெரியவருகிறது. உடனே இலக்குவன் கோபத்தோடு போர்க்கோலம் பூண்டு, “யார் வந்தாலும் வரட்டும். அவர் களையெல்லாம் வென்று கைகேயியின் வரங்களை நிறை வேறவொட்டாமல் செய்து ராமனுக்கே முடி சூட்டு வேன் என்று வஞ்சினம் கூறி நகரைக் கலக்கித் திரிந்து வருகிறான்.

இலக்குவன் எழுப்பிய வில்லின் நாணொலி கேட்டு இராமன் விரைந்து வருகிறான். அவனு டைய போர்க்கோலத்தைப் பார்த்து, “இலக்குவா ஏன் இப்படிப் போர்க்கோலம் பூண்டு நிற்கிறாய்?” என்று கேட்ட ராமனுக்கு

“அண்ணா! உனது மகுடாபிஷேகத்தைத் தடை செய்பவர்கள் தேவர்களே யானாலும் அவர்களையும் பஞ்சு நெருப்பைச் சுட்டுப் பொசுக்குவது போல் பொசுக்கி விடுவேன்” என்கிறான்.

இதைக் கேட்ட இராமன் இலக்குவ னுக்குப் பலவித நியாயங்களைச் சொல்லி இலக்குவனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமாதானப் படுத்துகிறான். அவனை யும் அழைத்துக் கொண்டு ”சொல் மாண்புடைய அன்னை சுமித்திரை’’கோயில் செல்கிறான். இந்த இடத்தில் கவிஞன் சுமித்திரைக்குப் பொருத்தமான ஒரு அடைமொழி கொடுக்கிறான். பண் பான, உயர்ந்த, மாண்புடைய சொற்களைத் தவிர வேறு சொற்களைச் சொல்லாதவள் இந்த சுமித்திரை. இவள் இப் பொழுது பேசப் போகும் சொற்கள் மாண்புடையவையாக காலத்தை வென்று நிற்கும் சொற்களாக விளங்கப் போகின் றன என்பதைக் குறிப்பால் உணர வைக்கிறான் கம்பன்.

sumitra-bids-farewell-to-ram-lakshman-sita

இராமனும் இலக்குவனும் வருதைப் பார்க்கிறாள் சுமித்திரை. அவர்கள் ஒன்றும் சொல்லாமலேயே இவளுக்கு எல்லாம் தெரிந்து விடுகிறது. தண்டா வனம் செல்வதற்கே இருவரும் சமைந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு விடுகிறாள். ராமனுடன் இலக்குவனும் நிச்சயமாக வனம் செல்லப் போகிறான் என்பதை இவள் நுணுக்கமாகப் புரிந்து கொண்டு விடுகிறாள். இருவரையும் பிரிய வேண்டுமே என்ற சோகத்தில் புரண்டு அழுகிறாள். துன்பத்தின் எல்லைக்கே போய் விடுகிறாள். சுமித்திரையின் துயரத்தை தனயர் இருவரும் ஆற்றுகிறார்கள்.

இதற்குள் கைகேயியின் ஏவல் மகளிர்கள் மரவுரி எடுத்து வருகிறார்கள். வந்த மரவுரியை வாங்கி இலக்குவன் “தாயே உடன் செல்” என்று கூறி எனக்கு உத்தைரவு தர வேண்டும் என்று பணிந்து நிற்கிறான். தன் கால்களில் விழுந்து வணங்கி நிற்கும் மகனிடம் சராசரித் தாயாக இருந்தால் என்ன சொல்ல நினைப்பார்கள்? நேற்று நிச்சயிக்கப் பட்ட மகுடாபிஷேகம் இன்று நடைபெறவில்லை. இனியும் நடை பெறாது.

கைகேயி தன் வரத்தால், தன் சாமர்த்தியத்தால் ராஜ்ஜியத்தைத் தன் மகனுக்காக்கி, ராம னையும் காட்டுக்கனுப்பப் போகிறாள். அவள் தன்னையும் தன் மகன்களையும் எப்படி நடத்துவாளோ? இந்நிலையில் அருமை மகனும் அண்ணனுடன் 14 வருடம் வனவாசம் செய்யப் போகிறேன் என்றால் எந்தத் தாய்தான் சம்மதிப்பாள்? ராமன் வனவாசம் செய்யப் போகிறான் என்றால் அது அவனுக்கு இடப்பட்ட அரச கட்டளை. அதனால் அவன் வனம் செல்ல வேண்டும். ஆனால் இலக்குவன் எதற்காக ராமனுடன் செல்லவேண்டும். அவன் தனக்குத் துணையாக அயோத்தியிலேயே இருக்கலாமே?

ஆனால் சொல் மாண்புடைய சுமித்திரை அல்லவா இவள்! அந்த அடைமொழிக்குத் தகுந்த வளாகவே பேசுகிறாள். “மகனே அந்த வனமே உனக்கு அயோத்தி. உன்னிடம் மிக்க அன்புடைய ராமனே உனக்கு மன்னவனாவான். நம் சீதையே தாயாவாள். என்று எண்ணி ராமனுடன் செல்வாய். கோசலை சுமித்திரை என்ற இரு தாயாரும் சீதை என்றே எண்ணிக் கொள்” என்கிறாள் ராம னுடன் சீதையும் வனம் செல்வாள் என்பதை சுமித்திரை முன்னதாகவே உணர்ந்து கொண்டு விடுகிறாள். என்ன சொல்கிறாள் என்று கேட்போம்.

“ஆகாதது என்றால் உனக்கு அவ்வனம் அயோத்தி
மாகாதல் இராமன் நம்மன்னவன் வையம் ஈந்தும்
போகா உயிர்த் தாயர் நம் பூங்குழல் சீதை என்றே
ஏகாய் இனி இவ்வயின் நிற்றலும் ஏதம் என்றாள்.

இலக்குவன் கேட்டது அண்ண னுடன் செல்ல அனுமதி. ஆனால் சுமித்திரை கொடுத்ததோ அனுமதி மட்டுமல்ல கட்டளை! இனி இங்கு நிற்பதும் கூடக் குற்றம் என்கிறாள். ராமனுக்கு வனவாசம் செய்ய ஆணை வந்த்து அரசனிடமிருந்து என்றால், (அப்படித்தானே கைகேயி சொன்னாள்?)

ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம்
பரதனே ஆள நீ போய்த்
தாழிரும் சடைகள் தாங்கித்
தாங்கரும் தவமேற் கொண்டு
பூழி வெங்கானம் நண்ணிப்
புண்ணியத் துறைகளாடி
ஏழிரண்டாண்டில் வா என்று
இயம்பினன் அரசன்’”என்றாள்

RamaSitaLakshmanaஇலக்குவனுக்கோ நேரடியாக அவன் தாயாரிடமிருந்தே கட் டளை வருகிறது. எந்தத் தாய் தன் அருமை மகனுக்கு இப்ப டிக் கட்டளை யிடுவாள்? கம்பனின் சுமித்திரை இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் தியாகப் பெருங் கோயிலாக விளங்கு கிறாள். வனவாச காலத்தில் ராமனை மன்னனாகவும் கருத வேண்டும் என்று சொன்னவள் இலக்குவனை எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொல்கிறாள்.

“இலக்குவா, நீ தம்பி என்ற முறையிலோ,இளவரசன் என்ற முறையிலோ அண்ணனிட மிருந்து சலுகைகளையோ உரிமைகளையோ எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அடியாரைப் போல ஏவல் செய்ய வேண்டும். என்று உத்திரவு போடுகிறாள். இதற்கும் மேலே மேலே போய் எவரஸ்ட் சிகரத்தின் உச்சிக்கே போய் விடுகிறாள். வனவாச காலமான 14 ஆண்டுகளிலும் இராமனுக்கு அடிமையாக இருப்பதோடு அமையாமல் இதற்கு மேலும் தியாகம் செய் யச் சொல்கிறாள்.

”14 வருடங்கள் கழிந்த பின் இராமன் அயோத்திக்கு வந்தால் அவனுடன் நீயும் வா. அப்படி வரா விட்டால், வனவாச காலத்தில் இராமனுக்கு ஏதாவது இடர் வந்தால், ஆபத்துக்கள் வந்தால் அவனுக்குத் தீங்கு நேரா வண்ணம் உன் உயிரைக் கொடுத்தாவது அத் துன்பத்தை நீ ஏற்றுக் கொள்” இராமன் இல்லாமல் நீ திரும்பி வர வேண்டாம்” என்கிறாள்

பின்னும் பகர்வாள் ‘மகனே இவன்பின் செல்; தம்பி
என்னும் படியன்று; அடியாரின் ஏவல் செய்தி
மன்னும் நகர்க்கே இவன் வந்திடில் வா அன்றேல்
முன்னம் முடி’என்றாள் வார் விழி சோர நின்றாள்.

இப்படித் தியாகப் பெருங் கோயிலாக விளங்கும் தாய் சொன்ன சொல்லை இம்மியும் பிசகா மல் 14 ஆண்டுகளாக இலக்குவன் கடைப்பிடித்து வந்தான் என்பதையும் பார்க்கிறோம். 14 ஆண்டுகளாக் இராமன் பித்ரு வாக்ய பரிபாலனம் செய்தான் என்றால் இலக்குவன் மாத்ரு வாக்ய பரிபாலனம் செய்தான் என்று சொல்லலாம். வன வாசத்தில் இலக்குவன் ராமனைக் கண்ணை இமை காப்பது போல் காத்து வருகிறான்.

கங்கை யாற்றைக் கடந்து மூவ ரும் செல்கிறார்கள். பரத்துவாஜ முனிவரைச் சந்திக்கிறார் கள். யமுனையைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். எப்படி ஆற் றைக் கடப்பது என்று யோசிக்கிறார்கள். ஆனால் இலக்கு வனோ விரைவாக பக்கத்திலுள்ள மூங்கில் காட்டுக்குள் சென்று மூங்கில் கழிகளை அளவாக வெட்டி அவற்றை மாணைக் கொடி என்ற ஒரு வகைக் காட்டுக் கொடியால் பிணைத்துத் தெப்பம் போல் கட்டி ஆற்றிலே மிதக்க விடு கிறான். அந்தத் தெப்பத்திலே சீதையும் இராமனும் இனிது இருக்க இலக்குவன் துடுப்புக் கொண்டு தெப்பம் தள்ளுவது போல் இரு கைகளாலும் நீந்திய வண்ணம் தெப்பத்தைத் தள்ளிக் கொண்டு போகிறான்.

வாங்கு வேய்ங்கழை துணித்தனன்
மாணையின் கொடியால்
ஓங்கு தெப்பமொன்று அமைத்து அதின்
உம்பரின் உலம் போல்
வீங்கு தோள் அண்ணல் தேவியோடு
இனிது வீற்றிருப்ப
நீங்கினான், அந்த நெடுநதி,
இருகையால் நீந்தி.

இராமாவதாரத்திலே யமுனை யாற்றைக் கடக்க தெப்பம் கட்டிய இலக்குவன் ஆதிசேஷ னின் அம்சம். அடுத்த கிருஷ்ணாவதாரத்திலெ இதே யமு னையை வசுதேவர் கடக்கும் பொழுது குடையாக வந்து உதவி செய்யப் போகிறான். சம்சார ஸாகரத்தைக் கடக்கத் தெப்பமாக விளங்கும் இராமனுக்கே தெப்பம் செய்து யமுனையைக் கடக்க உதவி செய்கிறான் இந்த அடியவன்!

இராமனும் சீதையும் இரவில் வானமே கூரையாகவும் பூமியில் நாணற் புல்லைப் பரப்பி அதையே பாயாகவும் கொண்டு துயின்ற போது, இவர்களுக்கு எவ்வித இடையூறும் வந்து விடக் கூடாதே என்று அதி ஜாக்கிரதையாக வில்லும் கையுமாக விடியுமட்டும் வில்லை யூன்றி இமை கொட்டாமல் காவல் காத்து நிற்கிறான், இராமனும், சீதையும் வழி நடந்த களைப்பில் அயர்ந்து தூங்கி விட அவர்களுடைய பரிதாப நிலையை நோக்கிக் கண்ணீர் சொரிந்த வண்ணம் நின்று கொண்டிருக்கிறான் இந்தக் காவல்காரன்! இதை உடனிருந்தே பார்த்த குகன் பரதனிடம் சொல்வதைக் கேட்போம்

”அல்லை ஆண்டு அமைந்த மேனி
அழகனும் அவளும் துஞ்ச
வில்லை ஊன்றிய கையோடும்
வெய்துயிர்ப்போடும் வீரன்
கண்கள் நீர் சொரியக் கங்குல்
எல்லை காண்பளவும் நின்றான்
இமைப்பிலன் நயனம்” என்றான்.

ஏனென்றால் குகனும் இரவு பூராவும் விழித்திருந்து காவல் காத்தான் அல்லவா?

இதைக் கேட்ட பரதன் துடித்துப் போகிறான். ”நாங்கள் இருவருமே ராமனுக்குத் தம்பிகளாகப் பிறந்தோம். ஆனால் நானோ,’ என்றும் முடிவில்லாத துன்பத் துக்குக் காரணமாகி விட்டேன். இலக்குவனோ அத்துன்பத் தைத் துடைத்து விடும் பேறு பெற்றான்”  என்று இலக்குவனுடைய அளவிலாத அன்பையும் தியாகத்தையும் வியந்து பேசுகிறான்.

hj_r13_ram_lakshmanசித்திரகூடம் வந்து சேர்ந்ததும் மாலை நேரமாகி விடவே இராமனும் சீதையும் மாலைக்காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இலக்குவன் என்ன செய்கிறான்? நீண்ட மூங்கில்களை வெட்டிக் கொண்டு தூண்களாக நிறுத்துகிறான். பின் உத்தரம் வைக்கிறான். பின்பு சட்டங்களை இறக்கி, கைகளும், குறுக்காக வரிச்சுக ளும் வைத்து, அதன் மேலே வெள்ளி போல பளபளக்கும் தேக்கிலைகளைப் பரப்பி புல்லை வேய்ந்து விடுகிறான்.

இப்படி அண்ணனுக்கு இடம் அமைத்த பின் அழகு செய்கிறான் மிதிலைப் பொன்னுக்கும் இதே போல் தனியாக வேறு இடம் அமைத்து சுவற்றில் செம்மண் பட்டை அடித்து அழகு செய்கிறான். பலநிறக் கற் களையும் சிப்பிகளையும் பொறுக்கி வந்து உட்பக்கம் கோலம் போட்டது போலப் பதித்து வைத்து அழகு படுத்துகிறான்.

இப்படி இலக்குவன் சமைத்த பர்ணசாலையைப் பார்த்த  இராமன் நெகிழ்ந்து போகிறான். இலக்குவன் எப்படி இந்தப் பர்ணசாலையைக் கட்டி முடித் தான்? என்னோடு வில்லைப் பிடித்து வில்வித்தை கற்ற கைகள் கொத்து வேலையை எப்போது யாரிடம் கற்றுக் கொண்டான்?’ என்றி உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுகிறான்.

குன்று போலக் குவவிய தோளினாய்!
என்று கற்றனை நீ இது போல்?

என்று கண்ணீர்விட்டு அழுகிறான். இப்படிக் குறிப்பறிந்து பணிவிடை செய்கிறான் சுமித்திரை தந்த செல்வன்.

என்கடன் பணி செய்து கிடப்பதே என்று மட்டும் அமையாமல் ஆறுதல் சொல்லவும் இந்தத் தம்பியே உதவுகிறான். பாரதி, கண்ணனைச் சேவகனாகப் பெற்று எப்படி எல்லா நன்மைகளும் பெறுகிறாரோ அப்படியே இலக்குவனைப் பெற்ற ராமனும் எல்லாவிதமான உதவி களையும் பெறுகிறான். தன் மனைவியைப் பிரிந்து வந்திருக்கும் இலக்குவனிடமே ராமன் சீதையைப் பிரிந்த துயரத் தைத் தாளாமல் புலம்புகிறான். அப்பொழுதெல்லாம் ராமனைத் தேற்றி ஆறு தல் சொல்லி மேலே செய்ய வேண்டி யதைசெய்யச் சொல்லி செயல் பட வைக்கிறான் இந்த அடியவன்.

சீதையையும் தந்தைக்கு ஒப் பான ஜடாயுவையும் ஒரே சமயத்தில் இழந்த நிலையில் ராமன் பலவாறு சோகமும் கோபமும் அடைகிறான்.உலகைத் துறந்து தவம் செய்யப் போய் விடுகிறேன் அல்லது உயி ரையே விட்டு விடுவேன். இந்த இரண்டில் எதைச் செய்ய லாம் சொல் லக்ஷ்மணா? பெற்ற தந்தை இறந்துளான். இருந்துளேன் யான்! என் செய்வேன் இளவல்” என்று அழுது புலம்பும் அண்ணனைத் தேற்றுகிறான் இந்த இளையவன்.

”அண்ணா இரண்டுமே செய்யத் தகுந்தவை அல்ல. அவ்வரக்கரை நெருக்கிக் கொன்ற பின் அன்றோ வெய்ய கொடுந்துயர் குளிப்பது? அண்ணா! சீதைக்காகவே துஷ்ட நிக்கிரகம் நடை பெற வேண்டும். அதற்காக இல்லாவிட்டாலும் நம் தந்தையாகிய ஜடாயுவைக் கொன்றவனைக் கொல்ல வேண்டியது அவசியம் என்கிறான். இதைவிட வேறு தவமும் வேண்டுமோ? என்று ராமனுக்கு உத்வேகம் ஊட்டுகிறான். இதன் பிறகே ஜடாயுவுக்கு ஈமக் கடன்கள் செய்கிறான் ராமன்.

சீதையின் பிரிவுத்துயரிலே மூழ்கிவிடும் ராமனிடம் அண்ணா சீதையைத் தேடிச் செல்  லாமல் இப்படி செயலற்று இருக்கலாமா? என்று வற்புறுத்தி தேடிச் செல்கிறார்கள். திடீரென்று ஏதோ ஒரு மதிலுக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டதை உணர்கிறார்கள். கவந்தன் தான் அவர்களை அப்படி வளைத்துக் கொள்கிறான். ”அண்ணா இப்போது என்ன செய்யலாம்?” என்று கேட்ட தம்பியிடம், விரக்தியடைந்த நிலையிலிருந்த ராமன், நான் இந்த பூதத்திற்கு இரையாகப் போகிறேன் என்கிறான்.அவன் சொல்வதைக் கேட்போம்.

”தோகையும் பிரிந்தனள், எந்தை துஞ்சினான்
வேக வெம்பகழி சுமந்து உழல வேண்டாம்…

“இலக்குவா நான் இன்னும் எத்தனை பழிகளைச் சுமக்க வேண்டுமோ?”

ஈன்றவர் இடர்பட, எம்பி துன்புறச்
சான்றவர் துயருறப் பழிக்குச் சார்வுமாய்
தோன்றலின், என்னுயிர் துறந்த போதலால்
ஊன்றிய பெரும்பழி துடைக்க ஒண்ணுமோ?

உன்மகள் மிதிலைச் செல்வி இப்பொழுது அரக்கர் மனையில் இருக்கிறாள் என்று ஜனக மன்னனிடம் சொல்வதைவிட உயிரை விடுவதே மேல்  அதனால் இலக்குவா நான் இதற்கு இரையாகிறேன் நீ இங்கி ருந்து செல்” என்றும் அரற்றுகிறான்.

இதைக் கேட்ட இலக்குவன் “அண்ணா! உன்னோடு உடன் வந்திருக்கும் நான் மட்டும் மீண்டு போவேன் என்றால் என் அடிமைத்திறம் நன்று நன்று” என்று தன்னையே இகழ்ந்து கொள்கிறான். அண்னா அன்னை சுமித்திரை என்ன சொல்லி யனுப்பினாள்?

”… இன்னல்
பின்றாது எய்தி பேர் இசையாளருக்கு அழிவு உண்டேல்
பொன்றா முன்னம் பொன்றுதி”

என்று தானே சொல்லியனுப்பினாள். உங்களை விட்டு விட்டு நான் மட்டும் திரும்பிச் சென்றால் அன்னை சொல் காப்பாற் றாதவனாகி விடுவேனே! அது சரியா? இதை விடப் பெரிய வசையும் வேண்டுமோ? அண்ணா! இந்தப் பூதமும் நமக்கு ஒரு பொருட்டா? இந்த வாள் செய்யப் போகும் வேலையைப் பார்!” என்று சொல்லிக் கொண்டே முன்னம் முடிவோம் என்று ராமனை முந்திச் செல்கிறான். இந்த சகோதரர பாசத் தைக் கண்ட தேவர்களும் நெகிழ்ந்து போகிறார்களாம்.

அண்ணனுடைய உயிருக்கோ கௌரவத்திற்கோ இடையூறு ஏற்படும் போதெல்லாம் இந்தத்  தம்பி தன்னுயிர் கொடுக்கத் தயங்குவதேயில்லை.

இராம இராவண யுத்தம் ஆரம்பமாகி விட்டது. முதல் நாள் போரில் இராவணன் அனைத்தையும் இழந்து வெறுங்கையோடு இலங்கை சென்ற பின் மறு நாள் கும்பகருணன் செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்க்க போர்க்களம் வருகிறான் இராம பாணத்தால் கையும் காலும் இழந்து நிற் கும் நிலையில் இவன் கவலையெல்லாம் இராவணனைப் பற்றி இல்லை.

நீதியால் வந்தது ஒரு நெடுந்
தரும நெறிஅல்லால்
சாதியால் வந்த சிறு நெறி அறியாத

விபீடணத் தம்பி பற்றித்தான். எனவே இராமனிடம் தம்பி விபீடணனை அடைக்கலமாக ஒப்படைக்கிறான். ”போரில் தோல்வியே அறியாத இராவணனும் தோல்வி ஏற்பட்டதற்கு வீடணனே காரணம் என்று இவனைக் கருவிக் கொண்டிருக் கிறான். தம்பி என்றும் பார்க்க மாட்டான். இவனைக் கண்ட வுடனே கொன்று விடுவான். அதனால் உன்னிடம் அடைக் கலம் வேண்டுகிறேன்”

”உம்பியைத்தான், உன்னைத்தான்,
அனுமனைத்தான் ஒருபொழுதும்
எம்பி பிரியானாக அருளுதி”

என்று வேண்டிக் கொள்கிறான்.

கும்பகருணனும் இந்திரஜித்தும் வீழ்ந்தபின் மூலபலம் என்னும் ராவணனுடைய சேனையும் அழிந்து படுகிறது. இந்திரஜித்தின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான இலக்குவனை எப்படியாவது வெல்ல வேண்டும், கொல்ல வேண்டும் என்ற வெறியுடன் மோகனாஸ்திரத்தை இலக்கு வன் மேல் ஏவுகிறாண் ராவணன். வீடணன் ஆலோசனை யின் படி இலக்குவன் அந்த அஸ்திரத்தை அழித்து விடுகிறான்.

இப்பொழுது ராவணன் ஆத்திர மெல்லாம் வீடணன் மேல் திரும்புகிறது. உடனே மயன் தந்த வேலாயுதத்தை ஏவுகிறான். இந்த வேலை யார் மீது பிரயோகித்தாலும் அவர்கள் அழிவது திண்ணம். இது தெரிந்த வீடணன் அந்த வேலைத் தாங்கிக் கொள்ள முன் வருகிறான். இலக்குவன் இதைப் பார்க்கிறான். சரணம் என்று வந்தவனைச் சாக விடலாமா? வீடணன் உயிர் துறந்தால் இராமனும் உயிரை விட்டு விடுவான். இராமன் உயிருக்கு ஆபத்து என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அன்னை சொல்லியிருக்கிறாள்? “முன்னம் முடி” என்று தானே!

எனவே இலக்குவன் ஓடி வரு கிறான். இதைக் கண்ட அனுமனும் அங்கதனும் கூட ஓடி வருகிறார்கள் அந்த வேலைத் தாங்கிக் கொள்ள. அங்கதனும் வாலியால் அடைக்கலமாகக் கொடுக்கப் பட்டவன் தானே! அதனால் எல்லோரையும் முந்திக் கொண்டு இலக்குவன் ஓடி வந்து வேலை ஏற்கிறான்.

hanuman-brings-medicine-for-lakshmana

மின்னும் வேலினை விண்ணவர்கள்
புடைத்து ஏங்க
பொன்னின் மார்பிடை ஏற்றனன்

வேலை ஏற்ற இலக்குவன் மயங்கி வீழ்கிறான். ஜாம்பவான் சொன்னபடி அனுமன் மருந்து கொண்டு வர இலக்குவனும் உயிர் பெற்று எழுகிறான். இலக்குவனை இராமன் தழுவிக் கொண்டு

”புறவு ஒன்றின் பொருட்டு இன் யாக்கை
புண் உற அரிந்த புத்தேள்
அறவனும் ஐய! நின்னை நிகர்க்கிலன்

தன்னைச் சரணடைந்த புறாவுக்காகத் தன்னையே அரிந்து கொடுத்து உயிரும் கொடுக்கத் துணிந்த அந்த சிபிச் சக்கரவர்த்தியும் உனக்கு நிகராக மாட்டான்” என்று மனமாரப் பாராட்டுகிறான்.

இராமனுக்குத் தம்பியாக இருந்த போதிலும் ஒரு ராஜ குமாரனாக இருந்த போதிலும் தாய் சொல்லைச் சிரமேற்கொண்டு அடியவனாக இருந்து 14 ஆண்டுகளும் பணிவிடை செய்கிறான் இலக்குவன். அண்ண னுடைய உயிருக்கும் கௌரவத்திற்கும் ஊறு நேர்ந்த காலத் தில் இவன் தன் உயிரையும் பணயம் வைக்கத் தயங்க வில்லை. நண்பனாய். மந்திரியாய், சேவகனாய். ஆறுதல் சொல்லும் அறிஞனாய் பல வழிகளிலும் இவன் உதவி செய்கிறான்.

இராம காதையிலே இந்தத் தாயும் தனயனும் என்றென்றும் அணையாது சுடர் விடும் தியாக தீபங்களாக விளங்குகிறார்கள்.

எழுமின் விழிமின் – 29

சுவாமி விவேகானந்தரின் எழுச்சியூட்டும் சிந்தனைகள்

தொகுப்பு: ஏகநாத் ரானடே (Rousing call to the Hindu nation)

தமிழில்: ஆர்.கோபாலன்

வெளியீடு: விவேகானந்த கேந்திர பிரகாசன் டிரஸ்ட், சென்னை.

 ***

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி..

தலைமை தாங்கும் திறமை

ஒழுக்கத்தின் தூய்மை:

ஒரு தலைவனிடம் ஒழுக்கமில்லாவிட்டால் அவனிடம் மக்களுக்கு பக்தி ஏற்பட முடியாது.  அவனிடம்  மாசுமறுவற்ற தூய்மை  இருக்குமாயின் மக்களுக்கு அவனிடம் நிரந்தரமான பக்தியும் நம்பிக்கையும் நிச்சயமாக இருக்கும்.

மக்களை இணைத்து வழி நடத்துகிற பிறவிக் குணம்:

Vivekanandaஒரு வாழ்வில் ஒருவன் தலைவனாக ஆக்கப்படுவதில்லை.  அதற்காகவே அவன் பிறவியெடுக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால் ஒரு தலைவனுக்குத் தோன்றக் கூடிய பிரச்னை இயக்கத்தை அமைப்பதோ, திட்டங்கள் போடுவதோ அல்ல.  பலவாறாகப் பிரிந்து வேறுபட்ட தன்மைகளுள்ள மக்களை, அவர்களனைவருக்கும் பொதுவான அநுதாப உணர்ச்சிகளை ஒட்டிய பாதையில் ஒன்றாக இணைத்து இட்டுச் செல்வது தான், ஒரு தலைவனுக்கு வரக் கூடிய பரீட்சை; உண்மையான சோதனையாகும்.

இந்தக் காரியத்தை அவன் தன்னையறியாமலேயே, சகஜமாகவே செய்ய வேண்டும்.  முயற்சி செய்து ஒருக்காலும் செய்ய முடியாது.

தொண்டும், அன்பும் தலைமை தாங்குவதற்கு முதற் தேவைகள்:

தலைமை தாங்குகிற பாத்திரத்தை, பொறுப்பை, ஏற்றுக் கொள்வது மிக மிகக் கஷ்டமான காரியமாகும்.  தலைமை தாங்குகிறவன் அடியார்க்கடியானாக (தாஸஸ்ய தாஸ:) இருக்க வேண்டும்.  ஆயிரக் கணக்கான உள்ளங்களுக்குத் தன் உள்ளத்தில் அவன் இடந்தர வேண்டும்.  தினையளவேனும் பொறாமையோ, சுயநலமோ அவனுக்கு இருக்கக் கூடாது. அப்பொழுது தான் அவனால் தலைவனாக ஆக முடியும்.  முதலாவதாகப் பிறவியின் மூலமும், பின் சுயநலமற்றிருப்பதன் மூலமாகவும், தலைவன் தோன்றுகிறான்.

படைத் தலைவனின் தீரம் என்றால் அது ஆணவ அகம்பாவமல்ல; ஆத்மத் தியாகமாகும்:

ஒருவன் எவ்வாறு தொண்டாற்ற வேண்டும்?  எப்படிப் புலன்களை அடக்க வேண்டும்?  இவற்றை ஒரு மனிதன் ஆரம்ப நிலையிலே தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.  அவனை அப்படித் தெரிந்துகொள்வதற்குத் தூண்டுவது படைவீரனின் அஞ்சா நெஞ்சம்தான்.  அது எங்கே இருக்கிறது?  இந்த அஞ்சா நெஞ்சமென்பது ஆணவ அகம்பாவ உணர்ச்சியல்ல,  அது ஆத்மத் தியாக உணர்ச்சியாகும்.

ஒரு மனிதன் மற்றவர்களது உள்ளங்களையும் வாழ்க்கையையும் கட்டியாண்டு, அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு வழிகாட்டுவதற்கு முன்னால், அவன் தனக்கு வரக்கூடிய கட்டளைச் சொல்லைக் கேட்ட வினாடியே முன்னேறிச் செல்லவும்,  தன் உயிரை அர்ப்பணிக்கவும் ஆயத்தமாக இருந்து தீர வேண்டும்.  முதன் முதலில் ஒருவன் தன்னைத் தானே அர்ப்பணித்துத் தியாகம் செய்ய வேண்டும்.

எதிர்ப்பின் கடுமைத் தாக்குதலைத் தலைவன் தான் தாங்க வேண்டும்:

Indian Rebelionபாரதப் படைவீரன் போர்க்களத்தில் கோழைத்தனத்தை வெளிக்காட்டுகிற ரீதியிலா நடந்து கொள்கிறான்?  கிடையாது.  ஆனால் அவர்களுக்குத் தக்க தலைவர்கள் கண்டிப்பாகக் கிடைக்க வேண்டும்.  ஜெனரல் ஸ்ட்ராங் என்ற என் ஆங்கில நண்பர் ‘சிப்பாய்க் கலகம்’ என்ற  சுதந்திரப் போரின்போது பாரதத்திலிருந்தார்.  அந்நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிப் பல கதைகளை எனக்குக் கூறுவார்.

ஒருநாள் பேச்சுவாக்கில் அவரிடம் ” சிப்பாய்களிடம் போதுமான அளவில் துப்பாக்கிகளும் ரவைகளும் உணவுப் பொருள்களும் கைவசமிருந்தும், யுத்த அநுபவத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாக அவர்கள் இருந்தும் கூட ஏன் தோற்றுப் போனார்கள்?”  என்று வினவினேன்.

அவர் அதற்கு பதிலளிக்கையில் ” சிப்பாய்களின் தலைவர்கள் முதலில் தாங்கள் முன்னேறிச் சென்று போரிடுவதற்குப் பதிலாகப் பின்னணியில் பத்திரமான இடத்தில் இருந்து கொண்டு “வீரச் சிறுவர்களே! போரிடுங்கள்.  போரிடுங்கள் ” என்று கூச்சல் மட்டும் போட்டு வந்தார்கள்” என்று கூறினார்.

GuruGobindhஎனவே தலைவன் முதலில் முன் சென்று மரணத்தை எதிர் கொண்டழைத்தாலன்றி கீழதிகாரிகளும் படைவீரர்களும் முழு மனதுடன் போரிட மாட்டார்கள்.  எல்லாத் . துறைகளிலும் நிலைமை இவ்வாறுதான் உள்ளது.  ” தலைவனாக இருப்பவன் தனது தலையை அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்”.

ஒரு லட்சியத்திற்கு உனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணம் செய்ய உன்னால் முடிந்தால் அப்பொழுது தான் நீ தலைவனாக ஆக முடியும்.  தேவைப்படுகிற தியாகத்தைச் செய்யாமலே நாமெல்லோரும் தலைவராக ஆக விரும்புகிறோம்.  அதனால் நாம் செய்கிற காரியங்களெல்லாம் பலனளிக்காமல் சுழியாகின்றன.  நம்முடைய சொல்லுக்கு எவருமே செவி சாய்ப்பதில்லை.

தலைவன் பாரபட்சமற்றவனாகவும் தனிச் சார்பு அற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும்:

தீமைகளுக்கு முக்கியமான காரணம் ஓரவஞ்சனை காட்டுவதேயாகும்.  எல்லோரிடமும் காட்டுகிற அன்பை விட ஒருவரிடம் அதிகமாக அன்பு காட்டினால், வருங்காலத்தில் தொல்லைகளுக்கான விதைகளை விதைத்து விட்டீர்கள் என்பதை நிச்சயமாக நம்புங்கள்.

Shivajiஉயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்று பிரித்து வைத்து அதற்கு ஏற்றபடி அன்பு காட்டுகிறவன்  ஒரு நாளும் தலைவனாக  ஆக முடியாது.  எவருடைய அன்புக்கு முடிவில்லையோ, உயர்வு தாழ்வுகளைப் பற்றிச் சிந்திக்க எவர் ஒரு போதும் முனைவதில்லையோ, அவரது கால்களின் கீழ் உலகம் முழுவதும் வீழ்ந்து கிடக்கும்.

பல பேர் அநேகமாகத் தமது அன்பு முழுவதையும் என்மீது சொரிவதை நான் காண்கிறேன்.  ஆனால் அதற்குப் பதிலாக நான் எனது முழு அன்பையும் ஒரு தனி மனிதனுக்கும் அளித்துவிடக் கூடாது.  ஏனெனில் அப்படிச் செய்யும் அதே நாளில் எனது பணி முழுவதும் படுநாசமாகிவிடும்.  தனிமனிதச் சார்பில்லாத  எனது நோக்கை, எனது பார்வையைப் புரிந்து கொள்ளாத சிலர், அவர்கள் தமது முழு அன்பையும் அளித்ததற்குப் பதிலாக நானும் அளிப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

முடிகிற அளவுக்கு அதிகமான பேர்களுடைய உற்சாகம் நிறைந்த அன்பு எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.  இந்த வேலையைச் செய்வதற்கு அது அத்தியாவசியமாகும்.  அதே நேரத்தில் நான் முற்றிலும் தனிச்சார்பு அற்று வாழ வேண்டும்.  இல்லையேல் பொறாமையும்,  பூசலும்,  வேலை எல்லாவற்றையும் குலைத்து அழித்துவிடும்.  ஒரு தலைவன் எப்பொழுதுதும் தனிச் சார்பு அற்றவனாகவே இருந்து தீர வேண்டும்.

அநுதாபத்தாலும் சகிப்புத்தன்மையாலும் தலைவன் மக்களைக் கூட்டி இணைத்து மாற்றி உருவாக்க வேண்டும்:

netajiதனது மற்ற சகோதரர்களைப்பற்றி அவதூறு பேச யாராவது உன்னிடம் வந்தால் அந்தப் பேச்சைக் கேட்க அடியோடு மறுத்துவிடு.  அதைக் கேட்பது கூட பாபம்.  வருங்காலத் தொல்லைகளுக்கான கிருமி அதில் அடங்கியுள்ளது.

அத்துடன் எல்லோருடைய குற்றங் குறைகளையும் சகித்துக் கொள்.  லட்சக் கணக்கில் ஒருவன் குற்றம் புரிந்தாலும் அவற்றை மன்னித்துவிடு.  சுயநலமின்றி நீ எல்லோரையும் நேசிப்பாயானால்,  மெல்ல மெல்ல அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பரஸ்பரம் நேசித்துக் கொள்ள ஆரம்பிப்பார்கள்:  பிறருடைய நலனை ஒட்டிச் சார்ந்து தான் தம்முடைய நலனும் உள்ளது என்று அவர்களுக்குப் பூரணமாகப் புரியும்பொழுது, அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் பொறாமையைக் கைவிட்டு விடுவார்கள்.

ஏதாவதொரு காரியத்தை ஒருமிக்க, ஏகமனதாகச் செய்வது என்பது நமது தேசியப் பண்பிலேயே இன்று கிடையாது.  ஆகவே அந்த உணர்ச்சியை மிகுந்த ஜாக்கிரதையுடன் நீங்கள் துவங்கி வைத்துவிட்டு, பொறுமையாகக் காத்திருக்க வேண்டும்.

‘குழந்தையைப் போல்’  வழி நடத்துபவனே தலைசிறந்த தலைவனாவான்:

Gandhijiபிறருடைய தலைமையில் வேலை செய்யும்போது சிலர்  மிகச் சிறப்பாக வேலை செய்கிறார்கள்.  ஒவ்வொருவருமே தலைமை தாங்குவதற்காகப்பிறக்கவில்லை.  இருப்பினும் குழந்தையைப் போலத் தலைமை தாங்கிச் செல்லுகிறவன் தான் உயர்ந்த  தலைவனாவான்.  குழந்தை வெளிப்பார்வைக்கு ஒவ்வொருவரையும் சார்ந்து, நம்பி வாழ்ந்தாலும் அது குடும்பத்தில் ராஜாவாக விளங்குகிறது.  குறைந்த பட்சம், என்னுடைய சிந்தனைப்படி அதுவே தான் தலைமையின் ரகசியம்.

தான் தலைமை தாங்குவதாக ஒருவன் சற்றேனும் விளம்பரப்படுத்திக் கொண்டால், அது பிறர் மனதில் பொறாமையை மூட்டி எல்லாவற்றையும் நாசமாக்கிவிடுகிறது.

***

உண்மையான ஆசிரியரின் பண்பு

ஆசிரியர் ஒளி பரப்புகிறவர்:

ஊழியர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறவர்களைவிட  பகவானிடம் தம்மை ஒப்படைத்து விட்ட மனிதர்கள் அதிகமான காரியங்களைச் செய்கிறார்கள்.  பிறருக்கு உபதேசம் பண்ணுகிறவர்களின் ஒருபெரும் படையைவிடத் தன்னை தானே பரிபூரணமாகத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு மனிதன் அதிகமான சாதனைகளைச் சாதிக்கிறான்.  தூய்மை, மௌனம் இவற்றிலிருந்தே ஆற்றல் பிறக்கிறது,

ஆசிரியரின் தனிச் சிறப்பு :

ஒரு நண்பர் இங்கிலாந்திGuruSishyaல் ஒரு தடவை என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.  ” நாம் ஆசிரியருடைய தனிப்பட்ட வாழ்வின் தகுதியை எதற்காக நோக்க வேண்டும்?  அவர் கூறுவதைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, அதை ஏற்க வேண்டியது தானே நம் வேலை?  என்று வினவினார்.  அது அப்படியல்ல.

ஒருவர் எனக்குச் சிறிது கதி சாஸ்திரத்தையோ (டைனமிக்ஸ்) ரசாயன சாஸ்திரத்தையோ அல்லது பௌதிக விஞ்ஞானத்தில் ஏதாவதொரு பகுதியையோ கற்பிக்க விரும்பினால், அவருடைய ஒழுக்கப் பண்பு எப்படியாவது இருக்கலாம்.  எப்படி இருந்தாலும் அந்நிலையில் கூட கதி சாஸ்திரத்தை  அல்லது வேறொரு விஞ்ஞானக் கலையை எனக்குக் கற்பிக்க அவரால் முடியும்.  ஏனெனில் பௌதிக விஞ்ஞான சாஸ்திரங்களுக்குத் தேவையான அறிவு வெறும் புத்தியையே சார்ந்ததாகும்.  அது மனிதனுடைய  புத்தி சக்தியைப் பொறுத்ததாகும்.  அந்தக் கலையில் மனிதனுக்கு அபாரமான அறிவு ஆற்றல் இருந்தும், அவனது ஆத்மா சிறிதளவு கூட வளர்ச்சியடையாமல் இருக்க முடியும்.

ஆனால் ஆத்மீக சாஸ்திரங்களைப் பொறுத்தவரை எந்தக் கட்டத்திலாயினும் சரி, ஆரம்ப நிலை முதல் முடிவு நிலை வரை, தூய்மையற்ற ஓர் ஆத்மாவிடம் எந்த விதமான ஆத்மிக ஒளியும் இருக்க முடியாது,  அப்படிப்பட்ட ஆத்மாவினால் என்ன கற்பிக்க முடியும்?  அதற்கு ஒன்றுமே தெரியாது.  ஆத்மிக சக்தி என்பது தூய்மை தான்.

சமயத்தைப் போதிக்கிற ஆசிரியர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை முதன்முதலாக நாம் கவனிக்க வேண்டும்.  பிறகு தான் அவருடைய சொல்லுக்கு மதிப்பு ஏற்படுகிறது.  ஏனெனில் அவர் சக்தியைப் பரப்புகிறவர் ஆவார்.  அவரிடம் ஆத்மீக சக்தி இராவிட்டால் அவர் எதைத் தான் பரப்ப முடியும்?

Hedgewarஓர் உதாரணம் :  வெப்பம் தருகிற வெப்பத் தகடு (ஹீட்டர்) சூடுள்ளதாக இருந்தால், உஷ்ண அலைகளை அதனால் பரப்ப முடியும்.  அப்படிச் சூடாக இல்லாவிட்டால், அதனால் சூடு பரப்ப முடியவே முடியாது.  சமய போதகர் நிலையும் அப்படியே தான்.  சமய போதகர் தனது மன அலைகளை மாணவனின் மனத்துக்கு அனுப்புகிறார்.  வெறுமனே மூளைச் சக்திகளை தூண்டிவிடுவதல்ல அவர் வேலை.  தம்மிடமிருக்கும் சக்தியைப் பாய்ச்சி மாற்றிக் கொடுப்பதுதான் ஆசிரியர் வேலை.  உண்மையான புலனுக்குத் தெரிகிற ஒரு சக்தி ஆசிரியரிடமிருந்து வெளிப்பட்டு மாணவனை அடைந்து, அங்கே அவனது மனத்தில் வளர்ச்சியடைய ஆரம்பிக்கிறது.  ஆகவே ஆசிரியர் உண்மையானவராக இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமான நிபந்தனையாகும்.

சில சமயங்களில் மிக அழகான சொற்பொழிவுகளை நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.  மிக அற்புதமான தர்க்க  வாதங்களுடன் உபந்யாசம் செய்வதைக் கேட்கிறோம். வீட்டுக்குப் போகிறோம்.  எல்லாம் மறந்து போகிறது.  வேறு  சில சமயங்களில்  நாம் ஒரு சில வார்த்தைகளையே, மிகச் சாதாரணமான சொல்லமைப்புடன் கேட்கிறோம்.  அவை நமது வாழ்வினுள் புகுந்துவிடுகின்றன.  நமது உடலில் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக ஆகிவிடுகின்றன.  நிரந்தரமான விளைவுகளை உண்டாக்குகின்றன.

தான் கூறும் சொற்களில் தனது ஆத்ம சக்தியைப் புகுத்த முடிகிற மனிதனின் வார்த்தைகளுக்குப் பலன் ஏற்படுகிறது.  ஆனால் அம்மனிதனுக்கு அபாரமான தனித்துவச் சக்தி இருக்க வேண்டும். எல்லா போதனைகளிலும் கொடுக்கல்,  வாங்கல் பொதிந்துள்ளது.  ஆசிரியர் கொடுக்கிறார்; மாணவன் வாங்குகிறான்.  ஆனால் ஒருவரிடம் கொடுப்பதற்கு ஏதாவது இருக்கவேண்டும்; வாங்கிக் கொள்கிறவனும் பெறுவதற்கு ஆயத்தமாகத் திறந்த மனத்துடன் இருக்கவேண்டும்.

ஆசிரியருடைய வேலைப் பொறுப்பு:

(1)   மனிதனுக்குள் புதைந்திருக்கும் பூரணத்தை வெளிப்படுத்துவதே கல்வி எனப்படும்.

(2)   மனிதனுக்குள் புதைந்திருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையை வெளிப்படுத்துவதே சமயம் எனப்படும்.

ஆகவே இந்த இரண்டு விஷயங்களிலும் ஆசிரியர் செய்ய வேண்டிய ஒரே கடமை,  மாணவனின் பாதையிலுள்ள எல்லாத் தடைக் குறுக்கீடுகளையும் அகற்றுவதேயாகும்.  நான் எப்பொழுதும் கூறுவது போல, தடைகளை அகற்றிய பின்னர் மனிதனின் மீது கைவைக்க வேண்டாம்.  எல்லாம் சரியாகப் போய்விடும்.  பாதையைத் தங்கு தடையில்லாததாக்குவதே நமது கடமை.  இறைவன் மீதியிருப்பதைச் செய்து கொள்வான்.

எதிர்மறை எண்ணங்கள் மனிதனைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன:

எதிர்மறை எண்ணங்கள் மனிதனைப் பலவீனப்படுததுகின்றன.  சில பெற்றோர் எப்பொழுது பார்த்தாலும் தமது பிள்ளைகளைப் படிக்கும்படியும், எழுதும்படியும் வற்புறுத்துவார்கள்: ” உனக்குப் படிப்பே வராது, நீ முட்டாள் ” என்று பலவாறாகத் திட்டுவார்கள்.  அதேபோல் எத்தனையோ பையன்கள் முட்டாள்களாகவே மாறிவிடுகிறதை நீங்கள் கண்டதில்லையா?

பையன்களிடம் அன்பாகப் பேசி அவர்களை உற்சாகப்படுத்தினால், நாளடைவில் அவர்கள் முன்னேறுவது திண்ணம்.  சிறுவர்களுக்கு எது நல்லதாகப் பொருந்துகிறதோ அதுவே உயர்ந்த தத்துவச் சிந்தனைத் துறையில் சிறுவர்களாக இருப்பவாகளுக்கும் பொருத்தமாகும்.  அவர்களுக்கு ஆக்கக் கருத்துக்களை அளித்து வந்தால் ஆண்மையுள்ளவர்களாக அவர்கள் வளர்ந்து, தம்மையே நம்பி வாழக் கற்றுக் கொள்வார்கள்.

மொழி,  இலக்கியம்,  கவிதை,ramakrishnar  கலை ஆகிய எல்லாவற்றிலுமே ஈடுபட்டுள்ள மனிதர்களின் சிந்தனையிலும் செயலிலும் உள்ள தவற்றை நாம் சுட்டிக்காட்டக் கூடாது.  அந்தந்தக் காரியங்களை எவ்வழியில் செய்தால் இப்பொழுதுள்ளதைவிட நல்ல முறையில் செய்து முடிக்க முடியும் என்பதையே சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.

குறைகளைச் சுட்டிக் காட்டுவது ஒரு மனிதனுடைய உணாச்சிகளைப் புண்படுத்துகிறது.  நாங்கள் உபயோகமற்ற உதவாக்கரையென்று கருதியவர்களைக் கூட, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர்  உற்சாகப்படுத்தி அதன் மூலம் அவர்களது வாழ்வின் பாதையையே திருப்பிவிட்ட முறையைக் கண்டிருக்கிறோம்.  அவர் போதனை செய்கிற முறையே அலாதியானது, அற்புதமானது.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>