அந்த ஆறு முகங்கள்

ந்த ஆறுமுகங்களைப் பாடுவதில் தமிழருக்கு உள்ள அன்பும் ஆசையும் அலாதி. சின்னவயதிலேயே அம்முகங்களுடன் நம்மை இணைத்து பிணைத்துவிடுகிறார்கள்.

What is the cost of doxycycline for men and women, cheap doxycycline tablets amazon. Ivermectin can be used Dātāganj in a variety of ways, including for onchocerciasis. These results suggest that this drug should be further tested as a treatment for cancer, as well as as a potential treatment for inflammatory conditions and cardiovascular disease (such as coronary and vascular heart disease).

Der antimycobacteriale zugang der bundeswehr, insbesondere der einsatzfähigen spezialisten des zugeschutzes, wird weiterhin verzichtet. Get rid of hair loss, no more breakouts and no more breakouts in a single step https://apiuci.com/ without hair loss. Answeri would suggest you go to an accutane expert or a dermatologist.

Participants must have a minimum hoehn and yahr stage of 2 for entry into the study. Dapoxetine can https://fergkz.com.br/en/about/ cause a few minor side effects, but. It uses a wide range of chemical compounds for the production of plastic parts.

‘ஏறுமயில் ஏறிவிளையாடும் முகம் ஒன்றே
ஈசரொடு ஞானமொழி பேசும் முகம் ஒன்றே
கூறும் அடியார்கள் வினை தீர்க்கும் முகம் ஒன்றே
குன்றுருவ வேல் வாங்கி நின்ற முகம் ஒன்றே
மாறுபடு சூரரை வதைத்த முகம் ஒன்றே
வள்ளியை மணம் புணர வந்த முகம் ஒன்றே
ஆறுமுகம் ஆனபொருள் நீ அருளல் வேண்டும்
ஆதி அருணாச்சலம் அமர்ந்த பெருமாளே’

என்பதைப் பாடாமல் வளரும் சைவ தமிழ் குழந்தைகளைப் பார்ப்பது ரொம்ப ரொம்ப அரிது. ஆனால் இந்த ஆறுமுகக் காதல் சாதாரண காதலா என்ன? நக்கீரர் ஆரம்பித்து அருணகிரிநாதர், குமரகுருபர சுவாமிகள் என தொடர்ந்து பாடியிருக்கிறார்கள். அதில் இருக்கும் தொடர்ச்சி அற்புதமானது.

திருமுருகாற்றுப்படையில் நக்கீரர் அவன் ஆறுமுகங்களைப் பாடுகிறார்:

முதல் முகம்:

மாயிருள் ஞாலம் மறு இன்றி விளங்கப்
பல் கதிர் விரிந்தன்று ஒருமுகம்

அவன் புற இருளை அழிக்கும் பல வண்ண கதிராக இருக்கிறான். அந்த புற இருள் இயல்பாகவே அழியும் தன்மை கொண்டதுதான். எனவே வினைத் தொகையாக அது மாய் இருள். அவனே உயிர்களின் அக இருளை அழிக்கும் பல் கதிர் விரிவாக இருக்கிறான். இங்கு மா இருள் என உரிச் சொற்றொடராகப் பொருள் கொள்ள வேணும். இந்த அக இருள் பேரிருள்.

இதையே குமரகுருபர சுவாமிகள் ஏறக்குறைய ஆயிரத்தெழுநூறு ஆண்டுகள் கழிந்து கூறுகிறார்: ’பாச இருள் துரந்து பல் கதிரிற் சோதி விடும் வாசமலர் வதன மண்டலமும்’.

இரண்டாம் முகம்:

ஒரு முகம் ஆர்வலர் ஏத்த அமர்ந்து இனிது ஒழுகிக்
காதலின் உவந்து வரம் கொடுத்தன்றே;

அவன் பக்தர் உள்ளன்புடன் அவனைப் பாடும் அன்பு மொழிகளை ஏற்றுக் கொள்கிறான் பின் பேரன்புடன் அவர்களுக்கு உவந்து வரம் கொடுக்கிறான். அன்பு வழியும் இரண்டாம் முகம். குமரகுருபரர் இம்முகத்தைப் பாடுகிறார்: ’வந்தடியிற் சேர்ந்தோர் மகிழ வரம் பலவும் தந்தருளும் தெய்வ முகத் தாமரையும்’

மூன்றாம் முகம்:

மந்திரவிதியின் மரபுளி வழாஅ
அந்தணர் வேள்வி ஓர்க்கும்மே

நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற் கிளர்ந்த மறைமொழியான மந்திரங்களை எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டொழுகலானான அந்தணர் செய்யும் ஞான வேள்வியில் ஆராய்ந்தறியச் செய்யும் முகம். இங்கு மந்திரம் என்று நக்கீரர் சொல்லும் போது மற்றொரு விஷயமும் தொடர்புடையதாகிறது. ‘ஆசைகூர் பக்த…’ திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர் சொல்கிறார்:

“மாத்ருகா புஷ்ப மாலை கோல ப்ரவாள பாதத்திலணிவேனோ’.

சுப்ரமணிய பராக்கிரமம் என்கிற வடமொழி நூலில் சமஸ்கிருத மொழியின் 51 அட்சரங்களைக் கொண்ட மாத்ருகா மந்திர மாலை முருகப் பெருமானைப் பாடுகிறது. தமிழ் கடவுளான முருகனே வடமொழியின் 51 அட்சரங்களாலான மந்திர மாலையாக இருக்கிறான்.

’ஓர்க்கும்மே’ என்கிறார் நக்கீரர். ஓர்த்தல் என்பதை பரிமேலழகர் ‘அளவைகளானும் பொருந்து மாற்றானும் தெளிய ஆராய்தல்’ என விளக்குகிறார். மந்திரங்களின் தலையான மந்திரம் பிரணவம். அப்பிரணவத்தை அடிப்படையாக வைத்து செய்யும் வேள்வியே படைப்பு. அதை செய்யும் அந்தணன் பிரம்மன். ஆயின் அதனை ஆராய்ந்து பிரணவத்தின் மெய்ப்பொருளைக் கூறியவர் முருகப் பெருமானே. அவ்விதத்திலும் மந்திரவிதியின் மரபுளி வழாஅ அந்தணர் வேள்வி ஓர்க்கும் முகம் அவனுடையது. ‘ஈசரொடு ஞான மொழி பேசும் முகம் ஒன்றே’ என்கிறார் அருணகிரிநாதர். குமரகுருபர சுவாமிகளும் இதனை உணர்த்துகிறார்: ‘சூழ்வோர் வடிக்கும் பழமறைகள் ஆகமங்கள் யாவும் முடிக்கும் கமல முகமும்’

அனைத்து மறைகளும் தோன்றி முடியும் இடம் பிரணவம். பிரணவத்தின் சாரமே அவன் முகமன்றி வேறெது!

நான்காம் முகம்:

எஞ்சிய பொருள்களை ஏமுற நாடித்
திங்கள் போலத் திசை விளக்கும்மே

ஆராய்ச்சியில் ஆற்றுப்படுத்திய பின்னரும் அனுபவத்தால் மட்டுமே உணரும் உண்மைகள் கொண்டது மறை. ஆராய்ச்சியின் பாதையிலிருந்து அனுபவ உண்மையை அடைய இடையே நிற்பது பெரும் மலையாக நம் ஊழ்வினை. அனுபவத்தினை அளிப்பது அவன் அருள். அனுபவ உண்மைகளை மறைகள் சொல்வதை உணர வைக்கும் தண்ணொளி அருளை தந்து திகைப்பை நீக்கும் ஒரு முகம். ஞான சூரியனாக இருள் அகற்றி தண்ணொளி திங்களாக அனுபவத்தை அளிக்கும் அருளாகவும் இருக்கிறது அவன் முகம். ‘ஊழ்வினையை மாற்றி உலவாத பேரின்ப வாழ்வு தருஞ் செய்ய மலர் முகமும்’ என்கிறார் குமர குருபர சுவாமிகள் இம்முகத்தை. குன்றுருவ வேல் வாங்கி நின்ற முகம் இது.

ஐந்தாம் முகம்:

ஒரு முகம்
செறுநர்த் தேய்த்துச் செல் சமம் முருக்கிக்
கறுவு கொள் நெஞ்சமொடி களம் வேட்டன்றே

என்ன ஒரு முகம் இது! போர் களத்தை விரும்பும் முகம். எவருடன் போர்?  செறுநர் உடன்.

கொட்புற்றெழு நட்பற்ற அவுணரை வெட்டிப்பலியிட களத்தை விரும்பி செல்லும் முகம்.

’செறுநர்’, ‘கொட்புற்றெழு நட்பற்ற அவுணர்’ ‘மாறுபடு சூரர்’ – இவை அனைத்திலும் ஒரு நன்றியற்ற தன்மை இருக்கிறது. ஒரு பரந்த மனப்பான்மையை பயன்படுத்திக் கொண்டு பின்னர் அதைப் பயன்படுத்தியே அதை எதிர்க்கும் ஒரு தன்மை இருக்கிறது. இந்திய ஜனநாயகத்தைப் பயன்படுத்தியே பாரத பண்பாட்டை எதிர்க்கும் நட்பற்றத் தன்மை போல. ’வெவ்வசுரர் போற்றிசைக்கும் வெஞ்சூரனைத் தடிந்து தெவ்வருயிர் சிந்துந் திருமுகம்’ என்கிறார் குமரகுருபர சுவாமிகள்.

ஆறாவது முகம்:

ஒருமுகம்
குறவர் மடமகள் கொடி போல் நுசுப்பின்
மடவரல் வள்ளியொடு நகை அமர்ந்தன்றே.

ஆறாவது முகம் குறமகளாம் கொடியிடை கொண்ட இளம்பெண்ணான வள்ளியுடன் மகிழ்ந்திருக்கும் முகம். வள்ளியுடன் முருகன் மகிழ்ந்திருத்தல் என்பது அனைத்துயிர்களின் போக உணர்ச்சியிலும் வெளிப்படுவது அவன் அருள் முகமே என்பதைக் காட்டுவது. அப்பர் சுவாமிகளின் திருக்கையிலாயக் காட்சியும் அதுவே. வள்ளியை மணம் புணர வந்த முகம் ஒன்றே என்கிறார் அருணகிரிநாதர். வள்ளி ஜீவாத்மா என்பர். ’பெரும்பைபுனத்தினில் சிற்றேனல் காக்கின்ற’ வள்ளியை நாடி வந்து வருந்தி அவளை அடைந்தவன் முருகன்.

’வேதா முதல் விண்ணவர் சூடும் மலர்ப்
பாதா குறமின் பதசேகரனே’

என்கிறார் அருணகிரிநாதர். கர்த்தரும் விண்ணவரும் அவன் பாதத்தை தங்கள் சிரங்களில் சூடுகின்றனர். அவனோ ஜீவாத்மாவான வள்ளியின் பதசேகரனாக இருக்கிறான். எப்படிப்பட்ட காதல் அவனுக்கு! அந்த காதல் முகத்தை இறுதியில் கூறுகின்றனர் நக்கீரர் முதல் குமரகுருபரர் வரை.

இந்த ஆறு முகங்களையும் நாம் நம்முள் பதித்துவிடுகிறோம். நம் ஊர்களிலெங்கும் அறுமுக நட்சத்திரங்கள் அவனின் இந்த அருபெரு ஆறுமுகத்தன்மையை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த ஆறுமுக நட்சத்திரம் இரண்டாயிரம் ஆண்டு கிறிஸ்தவ மேற்கில் யூதர்களின் சின்னமென்பதால் அவர்களை வெறுக்க பயன்படுத்தப்பட்டது. கிறிஸ்தவம் தன் இறையியல் மூலம் மேற்கிலெங்கும் நீக்கமற நிறுவனமாக்கிய யூத வெறுப்பு நாசி ஆட்சியில் உச்ச கட்டமடைந்தது. அப்போது இந்த நட்சத்திர சின்னம் யூதர்களை தனிமைப்படுத்தி அவர்களை ஒடுக்க பயன்படுத்தப்பட்டது. இறுதியாக இஸ்ரேல் உதயமாகி டேவிடின் தாரகை சின்னம் இஸ்ரேலின் கொடியில் பட்டொளி வீசி பறக்கும் வரை அது மேற்கில் ஒடுக்கப்பட்ட சின்னமாக இருந்தது. பாரதத்திலோ எங்கெங்கும் என்றென்றும் அது ஒரு புனித சின்னமாகவே இருந்தது.

டேவிட்டின் தாரகைக்கும் முருகனின் அறுமுக நட்சத்திரத்துக்கும் இறையியல் தொடர்புகள் இல்லாதிருக்கலாம். ஆனால் மானுட பண்பாட்டில் வெவ்வேறு ஆன்மிக பரிணாம வளர்ச்சியில் உருவாகும் சின்னங்களை அவற்றுக்கான மரியாதையுடன் போற்றும் தன்மை அவற்றை இணைக்கின்றன. பாரதத்துக்கும் இஸ்ரேலுக்கும் இடையிலான மற்றொரு ஆன்மிக இணைப்பாக அது என்றென்றும் இருக்கும். இந்துக்களுக்கு ஆறுமுகனின் நட்சத்திரம் பரம்பொருளின் முடிவிலி பன்மைத்தன்மையை எடுத்துச் சொல்வது.

அளவிலா விளையாட்டுடைய அழகன் ஆறுமுகன்

இன்று கந்த சஷ்டி – சூரசம்ஹாரம்.

ங்கும் நிறைந்திருக்கும் சர்வ வல்லமை படைத்த இறைவனைக் குழந்தையாக்கி அவ னுக்குப் பிள்ளைத்தமிழ் பாடினார்கள் புலவர்கள். கண்ணனுக் கும் முருகனுக்கும் தேவிக்கும் பிள்ளைத் தமிழ் பாடி மகிழ்ந் தார்கள். பிறவாயாக்கைப் பெரியோனாகிய சிவனுக்குப் பிள் ளைத் தமிழ் பாடுவதில்லை.

அலகிலா விளையாட்டுடை யான் என்று ராமனைப் போற்றுகிறான் கம்பன். கண்ணனைத் தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை என்கிறான் பாரதி. கண்ண னைப் போலவே முருகனும் அளவிலாத விளையாட்டுகளை நிகழ்த்தி யிருக்கிறான். அவனுடைய விளையாட்டைக் குமர குருபரர் அருணகிரிநாதர் வாயிலாகப் பார்ப்போம். இவனு டைய பிறப்பே ஒரு விளையாட்டுத்தான்.

muruga06அவதாரம்

சூரனின் கொடுமை தாங்கமுடி யாத தேவர்கள் கயிலை சென்று தம் குறையிரந்தார்கள். அவர்கள் நிலையைக் கண்டு இரங்கிய கயிலை நாதன் தன் ஐந்து முகங்களோடு அதோமுகத்தையும் சேர்த்து ஆறுமுகங் களிலிருந்தும் ஆறு தீப்பொறிகளை விடுத்தார்.

இதைக் கண்டு தேவர்கள் நடுங்கினார்கள். அப்பொறிகளை வாயு தேவனிடம் கொடுத்தார்கள். அதன் வீர்யத்தைத் தாங்க முடியா மல் வாயு தேவன் கொண்டுபோய் அக்கினி தேவனிடம் கொடுத்தான். அவனும் பொறுக்க முடியாமல் கங்கையிடம் கொண்டு சேர்த்தான். அவள் சரவணப் பொய்கையில் விட் டாள். கார்த்திகைப் பெண்கள் சரவணப் பொய்கையிலிருந்து எடுத்துப் பாலூட்டினார்கள்.

அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்க வந்த உமாதேவி ஆறு குழந்தைகளையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து அணைத்தாள். சேர்த்து அணைத்த மகன் கந்தன் என்று பெயர் பெறுகிறான்.

இதை,

வெந்தவர்க்கு ஆற்றாத விண்ணோர் முறைக்கிரங்கி
ஐந்து முகத்தோடு அதோமுகமும்-தந்து
திருமுகங்கள் ஆறாகிச் செந்தழற்கண் ஆறும்
ஒருமுகமாய்த் தீப்பொறி ஆறு உய்ப்ப—விரிபுவனம்
எங்கும் பரக்க இமையோர் கண்டு அஞ்சுதலும்
பொங்கு தழற் பிழம்பைப் பொற்கரத்தால்—அங்கன்
எடுத்தமைத்து வாயுவைக் கொண்டு ஏகுதி என்று
அம்மான்
கொடுத்தளிப்ப மெல்லக் கொடுபோய் அடுத்ததொரு
பூதத்தலைவ கொடுபோதியெனத் தீக்கடவுள்
சீதப்பகீரதிக்கே சென்றுய்ப்பப் போதொரு சற்று
அன்னவளும் கொண்டு அமைதற்காற்றாள் சரவணத்திற்
சென்னியிற் கொண்டுய்ப்பத் திருவுருவாய்—முன்னர்
அறுமீன் முலையுண்டு அழுது விளையாடி
நறுநீர் முடிக்கணிந்த நாதன்-குறுமுறுவல்
கன்னியொடுஞ் சென்று அவளுக்குக் காதலுருக்
காட்டுதலும்
அன்னவள் கண்டு அவ்வுருவம் ஆறினையும்
தன்னிரண்டு
கையால் எடுத்தணைத்துக் கந்தன் என பேர்புனைந்து

என்று ஒரு நாடகக் காட்சி போல் விவரிக்கிறார் குமர குருபரர்.

செங்கீரை ஆடும் முருகன்

குழந்தை முருகன் செங்கீரை ஆடுகிறான். ஒரு காலை மடக்கி ஒரு காலை நீட்டி இரு கைகளையும் நிலத்தில் ஊன்றித் தலை நிமிர்ந்து முகம் அசைய ஆடுகிறான். முருகனுடைய விளையாடல்களை யெல்லாம் சொல்லி அவனைச் செங்கீரை ஆடும்படி சொல் கிறார் குமரகுருபரர்.

முருகன் அஷ்டதிக் கஜங்களை யும் பிடித்து அவற்றை ஒன்றோடு ஒன்று முட்ட விட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறான்.ஆகாய மண்டலத்தோடு சூரிய மண் டலத்தையும் சக்ரவாள மலையில் இடுகிறான். சிவபெரு மான் தமது வில்லாகக் கொண்ட மேரு மலையை பெரிய தண்டாயுதமாகக் கொண்டு வான் முகட்டையும், திரிகூட மலையையும் மோதுகிறான். மேல்கடலைக் கீழ்க்கடலில் புகும் படி விளையாடுகிறான். இந்தக் காட்சியைக் குமர குருபரர் எப்படி வருணிக்கிறார் என்று பார்ப்போம்.

கைக்கெட்டும் எட்டுக் களிற்றைப் பிடித்து அக்
களிற்றோடு முட்ட விட்டுக்
ககன வட்டத்தினொடு பருதி வட்டத்தை வளை
திகிரி வட்டத்திலிட்டு
முக்கண் திருத்தாதை கோதண்டம் என வைத்த
வேதண்டம் மாதண்டமா மூதண்ட கூடம்
த்ரிகூடத்தொடும் சாடி
மேல் கடலினைப் பெருங் கீழ்க்கடல் புகப் பெய்து
விளையாட்டு வீரர்களொடும்
திக்கெட்டும் விளையாடும்
சேனாபதிக் கடவுளே! செங்கீரையாடி அருள்

என்று முருகணைப் போற்றுகிறார்.

சப்பாணி கொட்டும் முருகன்

குமரன் தன் பிஞ்சுக் கைக ளால் சப்பாணி கொட்டுகிறான். இவன் சப்பாணி கொட்டக் கொட்ட என்ன நடக்கிறது? எட்டுக் குல மலைகளும் குலுங் கிப் பாதிப் பாதியாக விழுகிறது! மேரு மலையும் அதிர்வடை கிறது! தேவர்கள் நமக்கு நல்ல காலம் பிறந்து விட்டது. நாம் உய்ந்து போனோம் என்று சந்தோஷமடைகிறார்களாம்.

…… இரு நான்கு வெற்பும்
அப்பாதியாய் விழ மேருங் குலுங்க
விண்ணாருமுய்ய
சப்பாணி கொட்டிய கையாறிரண்டுடைச்
சண்முகனே

என்று முருகன் சப்பாணி கொட்டியதை அருணகிரிநாதர் ரசிக்கிறார்.

குறும்பு விளையாட்டு

muruga05உமாதேவியின் மடியில் அமர்ந் திருக்கிறான் முருகன். அம்மையின் மணி வயிறு குளிரும் படி தவழ்ந்து சென்று ஐயன் சிவபெருமான் மார்பிலே குர வைக் கூத்தாடுகிறான். பின் இறைவனின் துடியை எடுத்து முழக்குகிறான். அப்போதே இறைவன் கையிலிருக்கும் தீயைப் பார்த்து விடுகிறான். அதை அணைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறான். தீயை அணைக்கத் தண்ணீர் வேண் டுமே? ஐயன் சடையிலிருக்கும் கங்கை நீரைச் சொரிந்து அதை அணைக்கிறான்.

இப்போது சடையில் இருக்கும் பிறைச் சந்திரனையும் பாம்பையும் கண்டதும் ஒரு யோசனை! இந்தப் பாம்புக்கு இந்தச் சந்திரனைக் கொடுத்தால் என்ன? உடனே பிறைச் சந்திரனைப் பாம்பின் வாயில் கொடுக்கிறான். அடுத்ததாக முருகன் கவனம் ஐயன் கையி லிருக்கும் மானின் மேல் தாவுகிறது. மானுக்கு என்ன கொடுக்கலாம்.? இருக்கவே இருக்கிறது ஐயன் சடையி லிருக்கும் அறுகம்புல்! சட்டென்று அருகம்புல்லை யெடுத்து மானுக்குக் கொடுத்து மகிழ்கிறான்.

இதன்பின் இறைவனின் மேனி யில் மிதித்துத் துகைத்து விளையாட அவர் மேனியிலிருந்த வெண்ணீறு புழுதியாகக் கிளம்பி முருகன் மேனியும் வெண் ணீரால் அபிஷேகம் செய்ததுபோலாகி விடுகிறது. அதனால் அவன் நீராட வேண்டும் என்று நினைக்கிறான். எங்கே நீராட லாம்? பக்கத்திலேயே கங்கை இருக்கிறதே! அதில் இறங்கி நீரில் மூழ்கித் திளைக்கிறான். அதனால் அவன் கண்கள் சிவந்து போகிறதாம். இப்படி முருகன் செய்த குறும்பை வருணிக்கிறார் குமரகுருபரர்.

அம்மை
மணிவயிறு குளிரத் தவழ்ந்தேறி எம்பிரான்
மார்பினிற் குரவையாடி
முழவு முதிர் துடியினிற் சிறுபறை முழக்கி
அனல்மோலி நீர் பெய்(து) அவித்து
முளை மதியை நெளியரவின் வாய் மடுத்து
இளமானின் முதுபசிக்கு அருத்தி
விழவுமுதிர் செம்மேனி வெண்ணீறு தூளெழ
மிகப்புழுதி யாட்டயர்ந்து
விரிசடைக் காட்டினின் திருவிழிகள் சேப்ப
முழு வெள்ள நீர்த் துளையமாடிக்
குழவுமுதிர் செவ்விப் பெருங்களி வரச்
சிறு குறும்பு செய்தவன்

என்று குமரனின் குறும்பு விளையாட்டில் ஈடுபடுகிறார் புலவர் குமர குருபரர்..

shiva_parvati_ganesha_muruga_mango

கோபம் கொண்ட முருகன்

கந்தன், வீரபாகு முதலிய நவ வீரர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான். அப்போது நாரதர் கையில் ஒரு மாங்கனியுடன் வருகிறார். அதை சிவ பெருமானிடம் கொடுக்கிறார். விநாயகரும் முருகனும் அக் கனியைக் கேட்க, “அகில உலகங்களையும் முதலில் யார் சுற்றி வருகிறார்களோ அவருக்கே இந்தக் கனி” என்று கூறி விடுகிறார்.

முருகன் தன் மயில் வாகனத்தில் ஏறிப் புறப்படுகிறான். அகில உலகங்களும் அம்மை அப்ப னுக்குள் அடக்கம் என்பதை உணர்ந்த விநாயகர், அம்மை அப்பனை வலம் வந்து, “ஐயனே! நான் அகில உலகங்களை யும் வலம் வந்து விட்டேன். எனவே எனக்கே இக் கனியைத் தர வேண்டும்” என்று கனியைப் பெற்றுக் கொண்டு விடு கிறார். மயிலில் ஏறி உலகை வலம் வந்த முருகன் விநாயகர் கையில் கனி இருப்பதைக் கண்டு வெகுண்டு மலை மேல் ஏறி தண்டாயுத பாணியாக நிற் கிறான். இதைக் கண்ட அம்மையும் அப்பனும் சிவகணங்கள் புடைசூழச் சென்று “குமரா! நீயே ஞானப் பழம் தானே! நீ ஞானபண்டிதன் அல்லவா? என்று சமாதானம் செய்கிறார்கள்.

முருகனின் இந்த லீலையால் அந்த மலை பழனி மலை என வழங்கப் படுகிறது.

பிரமன் பட்ட பாடு

ஒரு நாள் முருகன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது சிருஷ்டிகர்த்தாவான பிரமதேவன் சிவபெருமானைப் பார்க்க வருகிறார். நான்முகன் போகும் போது முருகனைக் கண்டு கொள்ளாமல் சிறு பிள்ளைதானே என்று கொஞ்சம் அலட்சியமாகச் செல்கிறார்.

முருகன் அவரை வழி மறிக்கி றான். ”உமது தொழில் என்ன?” என்று கேள்வி கேட்கிறான். படைப்புத் தொழில் என்று சொன்ன பிரமனை, ”அப்படியா னால் உமக்குப் பிரணவத்தின் பொருள் தெரியுமா?” என்று வினா எழுப்புகிறான். பிரமன் தடுமாறுவதைக் கண்ட முரு கன் அவர் தலையில் குட்டி அவரைச் சிறைப்படுத்துகிறான். பின் தானே சிருஷ்டித் தொழிலைச் செய்ய ஆரம்பிக்கிறான்.

இதைக் கண்ட தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் முறையிடுகி றார்கள். இதை,

படைப்போன்
அகந்தை உரைப்ப மறை ஆதி எழுத்தென்று
உகந்த ப்ரணவத்தின் உண்மை புகன்றிலையால்
சிருஷ்டித் தொழிலைச் செய்வதெங்கன் என்று
குட்டிச் சிறையிருத்தும் கோமானே!

என்று முருகனின் பெருமையைப் புகழ்கிறார் குமரகுருபரர்.

கஞ்சப் பிரமனை அஞ்சத் துயர் செய்து
கன்றச் சிறையிடும் மயில் வீரா

என்று பரவுகிறார் அருணகிரிநாதர்.

muruga07சுவாமி நாதன்

தேவர்கள் முறையீட்டைக் கேட்ட சிவன் முருகனிடம் வருகிறார்.”முருகா! பிரமனை விட்டு விடு” என்று அறிவுரை சொல்கிறார். “ப்ரணவத்தின் பொருள் தெரியாமல் சிருஷ்ட்டித் தொழிலில் ஈடுபடலாமா?” என்று எதிர்க் கேள்வி போடுகிறான் குமரன்.”சரி, அப்படியா னால் உனக்கு அப் ப்ரணவத்தின் பொருள் தெரியுமா?” என்று ஏளனமாகக் கேட்கிறார் சிவன். “தெரியும். ஆனால் இப்படிக் கேட்டால் சொல்ல மாட்டேன் முறைப்படி நீங்கள் சீடனாக அமர்ந்து கேட்டால் சொல்லுவேன் என்கிறான் குமரன்

மைந்தன் சொன்னபடியே. சீடனாகக் கீழே அமர்ந்து பணிவோடு உபதேசம் பெறுகிறான் தந்தை. மைந்தன் முருகன் தகப்பன் சாமியாக ஸ்வாமிக்கே நாதனாக ப்ரணவத்தின் பொருளை உபதேசம் செய்கிறான்.

இதை, “சிவனார் மனம் குளிர உபதேச மந்தரம் இரு – செவி மீதிலும் பகர் செய் குருநாதா” என்று வாயாரப் போற்றுகிறார் அருணகிரிநாதர். இப்படி தந்தைக்கே உபதேசம் செய்த ஸ்வாமிநாதனாக ஸ்வாமி மலையில் காட்சி தருகிறான் குமரன். முத்து ஸ்வாமி தீக்ஷிதருக்கும் குருவாக வந்து உபதேசம் செய்ததும் இங்கேதான்.

மயில் வாகனன்

முருகன் தன் வாகனமான மயிலில் ஏறிக் கிளம்புகிறான். என்னென்ன நிகழ்கின்றன? . பாதாளலோகமும். மூதண்டகூட முகடும் பெயர்கிறது! உல கைத் தாங்கும் ஆதி சேடனின் முடி பெயர்கிறது! எட்டுத் திசைகளும் பெயர்ந்து விடுகின்றன! வேதாள கணங்களும் கூட ஆடுகின்றனவாம்! முருகன் இப்படி மயிலின் மீதேறி வருவதைப் பார்த்த அன்னை கௌரி மகிழ்ச்சி யடைகிறாள்.

இது மட்டுமல்ல யுகாந்தமே ஏற்பட்டு விட்டதோ என்று அஞ்சுகிறான் பிரமன். அண்டர் அண்டங்களும் பாதாளலோகமும், மேரு மலையும் அடியில் தகர்ந்து போவது போல் தோன்றுகிறதாம். மலைகள் விசும் பில் பறப்பது போல் தோன்றுகிறது. மயில் சிறகை வீசிப் பறக்கும் போது அந்த விசையால் கடல்நீர் வற்றி விடுமோ என்று அச்சம் தோன்றுகிறது. தேவர்கள் நடுக்கம் கொள் கிறார்கள். முருகன் அப்படி மயிலைச் செலுத்தி விளையாடு கிறான்.

யுககோடி முடுவில் மண்டிய சண்டமாருதம்
உதித்ததென்று அயன் அஞ்சவே
ஒருகோடி அண்டர் அண்டங்களும் பாதாள
லோகமும் பொற்குவடுறும்
வெகுகோடி மலைகளும் அடியினில் தகர்ந்திரு
விசும்பிற் பறக்க விரிநீர்
வேலை சுவறச் சுரர் நடுக்கம் கொளச் சிறகை
வீசிப் பறக்கும் மயில்

என்று முருகன் மயிலில் ஏறி விளையாடுவதைக் காட்டு கிறார் அருணகிரிநாதர்.

murugan-soora-samharam

சூரன் வதம்

தேவர்களைச் சிறை மீட்க தேவ சேனாபதியாகி போருக்குப் புறப்படுகிறான் முருகன். திருச் செந்தூரிலே படை வீடமைத்துப் போர் செய்கிறான். பால னென்று மனதில் எண்ணிய சூரன், முருகனின் வீரத்தைப் புரிந்து கொள்கிறான். என்றாலும் அவன் ஆணவம் அவனை விடவில்லை. முருகன் விளையாட்டாகவே போர் செய்கி றான். மாயையால் பலரூபம் எடுக்கிறான் சூரன். சூரனை வெல்ல அன்னை சக்தியிடமிருந்து பெற்ற ஞான வேலை விடுகிறான் முருகன் அந்த வேல் சுழன்று சுழன்று சென்று சூரனை அழிக்கிறது. கிரவுஞ்ச மலையாகி நின்ற சூரனை அழிக்கிறது. இந்த வேல்

அண்டர் உலகுஞ் சுழல எண்திசைகளும் சுழல
அங்கியும் உடன் சுழலவே
அலைகடல்களும் சுழல, அவுணர் உயிருஞ்சுழல
அகிலதலமும் சுழலவே
மண்டல நிறைந்த ரவி சதகோடி மதி உதிர
மாணப்பிறங்கி அணியும்
மணி ஒலியினிற் சகல தலமும் மருளச் சிரம
வகை வகையினிற் சுழலும் வேல்

என்று முருகனுடைய வேலின் வீரவிளையாட்டை வருணிக் கிறார் அருணகிரியார். தேவர் சிறை மீட்டு அவர்கள் குறை தீர்த்த குமரனுக்குத் தன் மகள் தேவகுஞ்சரியை மண முடித்து வைக்கிறான் தேவேந்திரன்.

muruga04வேட(ன்)தாரி

வேடன் நம்பிராஜனின் மகள் வள்ளி தங்கள் குல வழக்கப்படி தினைப்புனம் மேயவரும் பறவைகளை ஆலோலம் பாடி விரட்டிக் காவல் காக்கிறாள். நாரதர் மூலம் அவளைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்ட முருகன் வேடன் வடிவத்தில் தினைப்புனம் வருகிறான். நான் வேட் டையாடிய மான் ஒன்று இங்கு வந்ததா?” என்று கேட்கிறான். மான் எதற்காக தினைப்புனம் வரவேண்டும் என்று வள்ளி அவனை மடக்குகிறாள்.

“வள்ளிமானைப் பார்க்க புள்ளி மான் வந்திருக்கும்” என்று என்கிறான் வேடன். வேடனின் இடக்குப் பேச்சைக் கேட்டுக் கோபம் கொண்ட வள்ளி அண் ணன்மார் வருவதைக் காட்டுகிறாள்.வேடன் உடனே வேங்கை மரமாகி விடுகிறான். இதன் பின் வளைச்செட்டி வேடம் கொண்டு வள்ளியிடம் காதல் நாடகமாடுகிறான் இப்படி வள்ளியிடம் மோகம் கொண்டு முருகன் சென்றதை

கூனேறு மதிநுதல் தெய்வக் குறப்பெண்
குறிப்பறிந்து அருகணைந்து, உன்
குற்றேவல் செய்யக் கடைக்கண் பணிக்கு எனக்
குறையிரந்து அவள் தொண்டைவாய்த்
தேனூறு கிளவிக்கு வாயூறி நின்றவன்

என்று முருகன் வள்ளியிடம் காதல் கொண்டு சென்றதைக் கூறுகிறார் குமரகுருபரர்.

கிழவரின் விளையாட்டு

பெரும் பைம்புனத்துள் சிற்றேனல் காக்கின்ற பேதை கொங்கை விரும்பிய குமரன், வயதான கிழவர் வேடத்தில் தினைப்புனம் வருகிறான். தான் தலயாத் திரை போகும் வழியில் அங்கு வந்ததாகவும் கொஞ்ச நாள் அங்கு தங்கி விட்டுப் போகலாம் என்று நினைப்பதாகவும் நம்பி ராஜனிடம் சொல்கிறார் கிழவர். நம்பிராஜனும் சம்ம திக்கிறான்.

நம்பிராஜன் சென்றபின் கிழவர், ”வள்ளி எனக்கு ரொம்பப் பசியாயிருக்கு என்று சொல்ல அவள் தேனும் தினைமாவும் கலந்து தருகிறாள். அதைத் தின்ற கிழவருக்கு விக்கல் எடுக்கவே தண்ணீர் கேட்கிறார். வள்ளி குளக்கரைக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். தள்ளாடி விழு வதுபோல் பாசாங்கு செய்ய வள்ளி அவரைத் தூக்கிப் பிடிக் கிறாள்.”வள்ளி, என்னை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறாயா?” என்று கேட்ட கிழவரை எதிர்த்துப் பேசி தன் கோபத்தைக் காட்டுகிறாள் வள்ளி.

இதன் பின் கிழவர், “வள்ளி இந்தக் காட்டில் தனியாக இருக்கிறாயே இங்குள்ள மிருகங் களிடம் உனக்கு பயமில்லையா?” என்று கேட்கிறார். வள்ளி எனக்கு சிங்கம் புலி எதைக் கண்டாலும் பயம் கிடையாது ஆனால் யானையைக் கண்டால் மட்டும் பயமாக இருக்கும் என்கிறாள்.

muruga001யானை வருத்தியது

வள்ளியின் யானை பயத்தைப் புரிந்துகொண்ட முருகன் (கிழவர்) தன் அண்ணன் யானை முகனை நினைக்கிறார். உடனே தம்பிக்காக யானைமுகனான அண்ணன் யானை வடிவோடு அங்கே தோன்றுகிறார். இவ் வளவு நேரம் தைரியமாக நின்ற வள்ளி அலறி அடித்துக் கொண்டு கிழவரை அணைத்துக் தாத்தா, அந்த யானையை விரட்டுங்கள் என்று மன்றாடுகிறாள். இப்பொழுது கிழவர் எங்கே? யானை எங்கே? குன்றாடும் குமரன் வள்ளியை அணைத்துக் கொண்டு நிற்கிறான். குமரனைக் கண்டதும் வள்ளி அளவிலா மகிழ்ச்சி அடைந்து நாணி நிற்கிறாள். இதை

அப்புனமதனிடை இபமாகி
அக்குறமகளுடன் அச்சிறு முருகனை
அக்கணமணமருள் பெருமாளே என்று

யானைமுகப்பெருமான் உதவி செய்ததைப் பாடுகிறார் அருணகிரியார். முருகன் வள்ளியை விரும்பி வந்து அவளோடு விளையாடியதை,

கானச் சிறுமானை நினைந்து
ஏனற்புனமீது நடந்து
காதற்கிளி யோடு மொழிந்து சிலைவேடர்
காணக் கணியாக வளர்ந்து,
ஞானக் குறமானை மணந்து

என்று முருகன் வள்ளி மணாளனாக விளங்குவதைப் போற்றுகிறார்.

இப்படிப் பலவிதமாக அளவிலாத விளையாட்டை நிகழ்த்துகிறான் முருகன்.

குழவி மருங்கினும் கிழவதாகும் – 5 [முத்தப் பருவம்]

முந்தைய பகுதிகள்: 1, 2, 3, 4

தொடர்ச்சி..

முத்தப் பருவம்

மகாகவி பாரதியார், ‘கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் உள்ளந்தான் கள்வெறி கொள்ளுதடி’ என்று பாடினார். குழந்தையின் பட்டுக்கன்னத்தில் நாம் நம் இதழ் பதிக்கும்போதே கள்வெறிகொள்ளும் மயக்கம் தோன்றுமெனில், குழந்தை தானே வந்து தன் அனிச்சத்தினும் மெல்லிய இதழை நம் கன்னத்தின் மீது பதித்தால் அதற்கு இணையான இன்பம் எதுவுமே இல்லை எனலாம். ‘உரையவிழ வுணர்வவிழ வுளமவிழ வுயிரவிழ வுளபடியை யுணருமவர் அநுபூதி’யான பேரின்பம் அந்த முத்தத்தால் விளையும்.

அத்தகைய பேரின்பத்தை விரும்பும் தாயின் மனநிலையிலிருந்து பாடப்பெறுவது பிள்ளைத்தமிழ்களில் முத்தப் பருவம். பாட்டுடைத் தலைவி/தலைவனின் முத்தத்துக்கு ஈடு இணையே கிடையாது எனப் பிள்ளைத்தமிழ்க் கவிஞர்கள் பாடுவர்.

உலகில் காணப்படும் பிற முத்தங்கள் (pearls முத்து+அம் = முத்தம். அம் சாரியை) ஏதோ ஒரு விலைமதிப்புடையவை. அவற்றை அணியாக அணிவதால் அணிபவருக்குப் பெருமையையும் அழகையும் அவை அளிக்கின்றன. ஆனால், குழந்தை பூவிதழால் அளிக்கும் முத்தத்தினால் பெறும் பேரின்ப சுகானுபவத்தை அந்த மணிகளாகிய முத்தங்கள் தரவியலா.

குழந்தையின் வாய்முத்தம் உலகில் நாம் அடையும் வேதனைகள், வருத்தங்கள் அத்தனையையும் துடைத்து நீக்கிவிடும் தூய்மையுடையது. அதனால் அது விலையற்றது; மதிப்பரியது. இத்தகைய விலைமதிப்பரிய முத்தத்தைப் பாட்டுடைத்தலைவன் அல்லது தலைவியிடம் வேண்டுவது, பிள்ளைத்தமிழின் முத்தப் பருவப் பாடல்கள்.

பிள்ளைத்தமிழ்க் கவிஞர்களிடையே முத்துக்களின் வகைகளைப் பற்றியும் அவை தோன்றும் இடங்கள் குறித்தும் ஒரு கவிசம்பிரதாயம் (poetic convention) உண்டு. அதன்படி முத்துக்கள் பதின்மூன்று இடங்களில் தோன்றுவதாகக் கூறுவர். அந்த இடங்களைப் பரஞ்சோதி முனிவர் தம்முடைய திருவிளையாடற்புராணச் செய்யுள் ஒன்றில் தொகுத்துக் கூறுகின்றார். (மாணிக்கம் விற்ற படலம், பாடல் 52-53.)

மருதமலையாண்டவர் பிள்ளைத்தமிழ் ஆசிரியர், முத்துப் பிறக்கும் இடங்களாக இருபது இடங்களைக் கூறுகின்றார். அவைகளாவன: வலம்புரிச் சங்கு, மூங்கில், கரும்பு, செந்நெல், இப்பி (சிப்பி), மீன், வயல், மலை, யானை மருப்பு (தந்தம்), தாமரை மலர், உழும் கலப்பையின் கொழு நுனி, மேகம், வாழை, கமுகு, கற்புடை மாதர் கழுத்து, குருகு, சங்கு, நிலவு, பாம்பு, கடல்.

பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் இவ்விடங்களில் முத்துக்கள் பிறக்கும் என்று கூறியதால், உடனே இங்கு பிறக்கும் முத்துக்கள், சிப்பியில் பிறக்கும் முத்துக்களைப் போல-, கொற்கையிலும் தூத்துக்குடியிலும் கடலில் மூழ்கி எடுத்துவரும் முத்துக்களைப் போலத் தங்கக்கம்பியிலும் வெள்ளிக் கம்பியிலும் கோத்து அணியும் மணிகள்/முத்துக்கள் என நினைத்துவிடக் கூடாது.

சிப்பியில் தோன்றும் முத்து வெண்மையானது; பிரகாசமுடையது. இந்தக் குணமுடைய வேறு சிலவற்றையும் உவமையாக முத்து என்றே உலகியலில் வழங்குவர். உதாரணமாக, வலம்புரிச் சங்கின் முட்டைகள் முத்துக்களைப் போல உருண்டையாகவும் வெண்மையாகவும் ஒளியுடையனவாகவும் இருப்பதால் முத்தென்பர். நெல்மணிகளையும் மூங்கில் விதைகளையும் தாமரை விதைகளையும் முத்தென்று கூறுவது உலக வழக்கு. பன்றி, புலி, பசு முதலிய விலங்குகளின் பற்களைக் கோத்து முத்து மாலைபோல அணியும் பழக்கம் பழங்குடியினரிடை உண்டு. இவ்வாறே பிறவற்றிற்கும் கொள்ள வேண்டும்.

எந்தவொரு இலக்கியத்தைப் பயிலும்போதும், குறிப்பாகத் தமிழிலக்கியம் பயிலும்போது, கவிச்சுவைக்காகக் கவிஞர்கள் தமக்குள் நியமித்துக் கொண்ட ‘கவிசம்பிரதாயங்களை’ அறிந்து பயில வேண்டும். மரபுவழித் தமிழ் செவ்விலக்கியங்களில் பயிற்சி குறைந்து வரும் இந்நாளில், இந்தக் கவிசம்பிரதாயங்களை அறியாமையால் தமிழ்க் கவிஞர்களைப் பழிப்புக்குரியவராக்கி விடுகின்றனர்.

திருச்செந்தூரில் சண்முகநாதனை வழிபடும் அடியார்கள் பாடும் பாடல்

கத்துந் தரங்கம் எடுத்தெறியக்  
           கடுஞ்சூல் உளைந்து வலம்புரிகள்  
     கரையில் தவழ்ந்து வாலுகத்திற்  
           கான்ற மணிக்கு விலையுண்டு

தத்துங் கரட விகடதட  
          தந்திப் பிறைக்கூன் மருப்பில்விளை  
     தரளந்தனக்கு விலையுண்டு  
          தழைத்துக் கழுத்து வளைந்தமணிக்

கொத்துஞ் சுமந்த பசுஞ்சாலிக்  
          குளிர்முத் தினுக்கு விலையுண்டு  
     கொண்டல் தருநித் திலந்தனக்குக்  
          கூறுந் தரமுண் டுன்கனிவாய்

முத்தந் தனக்கு விலையில்லை  
          முருகா முத்தந் தருகவே  
     முத்தஞ் சொரியுங் கடலலைவாய்  
          முதல்வா முத்தந் தருகவே”

கத்தும் – ஒலிக்கின்ற
தரங்கம் – அலை
கடுஞ்சூல் – முதிர்ந்த கர்ப்பம்
உளைந்து – வருந்தி
வாலுகம் – கடற்கரை மணல்
கான்ற – வெளியிட்ட
தந்தி – தந்தத்தை யுடையது, களிறு
பிறைக் கூன் மருப்பு – பிறை போல வளைந்த தந்தம்
தரளம் – முத்து
சாலி – உயர்ந்த வகை நெல்
கொண்டல்- கார்மேகம்
நித்திலம் – முத்து.

“முருகா! அலைவாய் முதல்வா!! ஒலிக்கின்ற கடல் தன் அலைகளால் எடுத்துக் கரையில் வீசிய முதுசூல் கொண்ட வலம்புரிச் சங்குகள் கடற்கரை மணலில் ஊர்ந்து சென்று ஈன்ற மணிக்கு விலையுண்டு. மதம் பொழியும் அழகிய யானையின் பிறைபோன்ற மருப்பில் விளைந்த தரளம் (முத்து) தனக்கு விலையுண்டு. வளர்ந்து முற்றித் தலைசாய்த்து நிற்கும் வளமான சாலிநெல்லின் குளிர்ச்சியான முத்தினுக்கு விலையுண்டு. மேகம் பொழியும் முத்தினுக்கு விலைத்தரம் உண்டு. ஆனால், உன்னுடைய முத்தந்தனக்கு விலை மதிப்பிட அரிது. கடல் முத்தம் சொரிவதைப் போல் அலைவாய் முதல்வா! நீ எனக்கு வாய் முத்தம் சொரிவாய்!” என கவிஞர் பகழிக் கூத்தர் வேண்டுகின்றார்.

“இந்திரன் குபேரன் திருமால் முதலியோர் பொருட்செல்வர்கள். செல்வர்கள் விலைமதிப்பு அதிகமுடைய முத்துமாலைகளைத் தங்கள் செல்வப் பெருமைக்குத் தக்கபடி அணிந்திருப்பார்கள். சிந்தாமணி எனும் அரியமணி. களிப்புடன் மதம்பொழிகின்ற கவுள்களையும் நான்கு மருப்புக்களையும் உடைய ஐராவதம் எனும் யானையின்மேல் வரும் வானத்தரசன் இந்திரனின் அரண்மனையில் உள்ளது. மேலும் மேலும் செல்வம் வளர்கின்ற அளகாபுரிக்குத் தலைவன் குபேரன். அவனிடத்திலிருப்பது ‘வான்மணி’. செந்தாமரைப் பொகுட்டில் வீற்றிருப்பவள் திருமகள். அவளுடைய திருமனை திருமால் மார்பு. (வத்சன்) திருமாலின் மார்பாகிய வீட்டிற்கு ஒளிகொடுக்கும் விளக்கமாக விளங்குவது சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கின்ற கெளஸ்துபமணி. இந்த மணிகள் எவற்றையும் எனக்கு நீ வழங்கிவிடாதே. இவற்றுள் எதுவும் உன் வாய் முத்தத்திற்கு ஈடாகாது. வேய்முத்தர் (சிவபெருமான்) முகந்த நின்கனிவாய் முத்தம் மட்டுமே எமக்கு வேண்டும். அதனைத் தருவாய்” எனக் குமரகுருபரர் மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழில் வேண்டுகின்றார்.

மத்த மதமாக் கவுட்டொருநான்
          மருப்புப் பொருப்பு மிசைப்பொலிந்த  
     வானத் தரசு கோயில்வலர்  
          சிந்தா மணியும் வடபுலத்தார்

நத்தம் வளர அலகையர்கோன்
          நகரில் வலரும் வான்மணியும்
     நளினப் பொகுட்டில் வீற்ரிருக்கும் 
         நங்கை மனைக்கோர் விளக்கமெனப்

பைத்த சுடிகைப் படப்பாயற்
          பதும நாபன் மார்பில்வளர்
     பருதி மணியும் எமக்கம்மை
          பணியல் வாழி வேயீன்ற

முத்த முகந்த நின்கனிவாய்
          முத்தந் தருக முத்தமே
     முக்கட் சுடர்க்கு விருந்திடுமும்
          முலையாய் முத்தந் தருகவே.

சிந்தாமணியுடைய இந்திர பதவி, வான்மணிக்குரிய குபேர பதவி, கவுத்துவ மணிக்குரிய திருமால் பதவி இவற்றுள் எவையும் வேண்டாம். இவை தரும் இன்பங்கள் உன் முத்தம் தரும் களிப்புக்கு ஈடாகா என்பது கருத்து.

மத்தம் – களிப்பு
கவுட்டு – கவுள்களை உடையதாகிய
நான் மருப்புப் பொருப்பு – ஐராவதம், இந்திரனின் யானை, நான்கு தந்தங்களை உடையது, மலை போன்றது
நத்தம் – ஊர்
அளகையர்கோன் – குபேரன், அளகாபுரித் தலைவன்
பருதிமணி – சூரியனைப் போன்ற கெளத்துவமணி
அம்மை – தாயாகிய நீ
பணியல் – தந்துவிடாதே

முத்தத்திற்கு வாயிதழ்கள் கருவிகள். எனவே, குழந்தையின் வாயிதழ்கள் முத்தப் பருவத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படும்.

குழந்தையின் வாய் ஆம்பல் பூவின் மணம் கமழும் என்பர். கண்ணனின் திருவாய், ‘கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ” என்று ஆண்டாளம்மையார் கண்ணன் இதழ் வைத்தூதிய சங்கிடம் உசாவுகின்றார். அவ்வாறே, முருகப் பெருமானின் வாயிதழ்களும் மணக்கின்றன. அந்த மணங்களால் அவனுடைய பெருமைகள் விளங்குகின்றன.

திருக்குமரனை நோக்குந்தோறும் உமையம்மையின் உள்ளம் அன்பினால் கசிந்து உருகுகின்றது. அவ்வாறு உருகும் உளத்தோடு உமை முருகனை உச்சிமோந்து, முகத்திலும் உச்சியிலும் இதழிலும் முத்தமிட்டு மகிழ்ந்து , விளையாடித் தன் இருமார்பகங்களிலிருந்தும் பொழியும் தீம்பாலமுதத்தை ஊட்டுகின்றாள். அவளுடைய இருமார்பகங்களும் அபர பரஞானங்களாகும்

சீர்காழி குளக்கரையில் திருஞானசம்பந்தக் குழந்தை அழுதபொழுது அம்மை வள்ளத்தில் கறந்து அளித்த திருவமுதத்தினால், தவமுதல்வர் சம்பந்தர், இவ்விருவகை ஞானத்தையும் பெற்றதைத் தெய்வச் சேக்கிழார்,

சிவனடியே சிந்திக்கும் திருப்பெருகு சிவஞானம்
பவமதனை யறமாற்றும் பாங்கினிலோன் கியஞானம்
உவமையிலாக் கலைஞானம் உனர்வறிய மெய்ஞ்ஞானம்
தவமுதல்வர் சம்பந்தர் தாமுணர்ந்தா ரந்நிலையில்

எனப் பாடினார்.

உவமையிலாக் கலைஞானம் என்றது, அபரஞானம்; சிவனடியே சிந்திக்கும் சிவஞானம், பவமதனை அற மாற்றும் பாங்கினிலோங்கிய ஞானம் என்றது, பரஞானம். இவ்விரண்டும் அபரோட்ச ஞானம். பரோட்சஞானம், அபரவித்தை பரவித்தை என்றெல்லாம் வழங்கப்பெறும்

எந்த வித்தையால் பிரமமாகிய சிவம் அறியப் படுகின்றதோ, அது பரவித்தை, அல்லது பரஞானம். பிற எல்லாக் கலைகளும் அபரோட்ச ஞானமாகும்.

ஆதிசங்கரரும் அம்மையின் ஸ்தனத்தின் பெருமையைச் செளந்தரியலஹரியில் கூறித் துதிக்கின்றார். விநாயகப் பெருமானும் குமரனும் அம்மையின் பாலினைத் துய்த்த காரணத்தினால்தான் தலைமை பெற்றுத் திகழ்ந்தனர் என்று சங்கரர் போற்றினார்.

முருகப்பெருமான் அம்மையின் திருமுலைப் பாலை பருகிய காரணத்தால் அவருடைய திருவாயில் “அபரபர வோதி மயமாந் தீம்பால்” மணம் வீசுகின்றது. (ஓதி – ஞானம்)

உமையம்மை கொடுத்த தீம்பாலுடன் தாய்மார் அறுவர் கொடுத்த கொங்கைத் தீம்பாலும் மணக்கின்றது.

முருகன் சிவபெருமானின் நெற்றிக் கண்ணினின்றும் ஆறுதீப்பொறிகளாகப் பிறக்க, வாயு ஈசனின் ஆணைப்படி அதனைக் கங்கையில் விடுகின்றான். தன்னில் முழுகுவாரின் பிறவித் துயருக்குக் காரணமாகும் வினையைத் தீர்த்துப் பெருகும் கங்கை தன்னுடைய அளவற்ற குமுதமலர்களாகிய வாயால் காங்கேயனைக் கொஞ்சி மகிழ்ந்தாள். அதனால் குமுதமலர்வாயிற் தேனமுதும் முருகன் வாயில் மணக்கின்றது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகச் சிவபரம்பொருள் அருளிய வேதத்தின் பொருள் பரமகுருவாகிய முருகனின் வாயில் மணக்கின்றது. இத்தகைய முருகு நாறும் செங்கனிவாய் முத்தந் தர வேண்டுகின்றார், எட்டிகுடி முருகன் பிள்ளைத்தமிழ் ஆசிரியர்.

உருகு முளத்தோ டுமையா ளுச்சி மோந்து முத்தாடி 
     ஊட்ட உண்ட வபரபர வோதி மயமாந் தீம்பாலும்
குருகு பரவு சரவணத்தில் குலவி யறுவர் தாய்மார்கள் 
     கொடுத்த கொங்கைத் தீம்பாலும் குடைவார் பிறவி வினைதீர்த்துப்

பெருகுங் கங்கை யாயிரமாம் பிரசக் குமுத மலர்வாயிற் 
     பிறங்கு மமுதுஞ் சிவபெருமான் பிறழா மறைசொல் வாய்மலரின்
முருகு நாறுஞ் செங்கனிவாய் முத்தந் தருக முத்தமே 
     முத்தர் பரவு மெட்டிகுடி முருகா தருக முத்தமே.

குமாகுருபரர் முருகப்பெருமானின் கனிவாயில் தெய்வமறையும் முதற்சங்கப் பாவலர் தமிழும் உமையம்மையின் முலைப்பாலும் மணக்கின்றன என்று முத்துக்குமாரசுவாமி பிள்ளைத்தமிழில் போற்றுகின்றார்.

வேதம் கலையின் பகுதிகள் அனைத்தும் நிறைந்தது. வேதம் கேட்டுப் பயில்வது. அதனால் வேதம் வல்லவரைக் கேள்விநலம் உடையோர் என முன்னையோர் போற்றினர். கேள்வியால் கற்ற மறைப் பொருளை மனதிலிருத்தினால் அது நினையுந்தோறும் இன்பம் சுரக்கும்; பரமானந்த சுகம் விளைக்கும்.. அதனால், குமரகுருபரர் வேதத்தை, “கலைப்பால் நிறைந்த முதுக்குறைவில் கல்விச்செல்வர் கேள்விநலம் கனியக் கனிய அமுதூறும் கடவுண்மறை” என்று போற்றினார்.

கடவுண்மறையாகிய வடமொழி வேதங்களுக்கு இணையாக அறிவானந்தமும் முத்திப்பயனும் அளிப்பது முதற்சங்கத் தலைப்பாவலர் ஆராய்ந்த தமிழ். முருகக் கடவுள் முதற்சங்கத்தில் தலைப்பாவலராக இருந்து தமிழாய்ந்தார். தமிழின்பம், குளிர்ந்த தேனின் தெளிவும் நறுங்கனியின் சாறும் கலந்த இனிமைக்கு நிகரானது. அதனால், “முதற்சங்கத் தலைப்பாவலர் தீஞ்சுவைக் கனியும் தண்தேன்நறையும் வடித்தெடுத்த சாரங் கனிந்து ஊற்றிருந்த பசுந்தமிழ்” என்று குமரகுருபரர் தமிழ் தரும் இன்பத்தைப் பாராட்டினார்.

உமையம்மை கடலால் சூழப்பட்ட இவ்வுலகத்தையும் இவ்வுலகம் போலப் பலவுலகங்கள் கொண்ட அகிலாண்டங்களையும் அவற்றில் வாழும் பல்லுயிர்களையும் பலமுறை ஈன்றும் அவள் அழகு குறையவில்லை; அவள் அழகு மேலும் மேலும் கூடி முதிர்கின்றது.; அவள் என்றும் கன்னியாக இளமையுடையளாய் இருக்கின்றாள். அவ்வாறு அம்மையின் அழகு கூடுவதைக் குமரகுருபரர், “தடங்கரை கொல் அலைப்பாய் புனற்றெண் கடல்வைப்பும், அகிலாண்டமும் பன்முறையீன்றும் அழகு முதிர முதிரா என் அம்மை” எனத் துதித்தார்.

“கந்தபுரி முருகா! கேள்விச் செல்வர் கேள்விநலம் கனியக் கனிய அமுதூறும் கடவுண் மறையும், தீஞ்சுவைக் கனியும் தண்டேன் நறையும் வடித்து எடுத்த சாரங் கனிந்து ஊற்றிருந்த பசுந்தமிழும், அகிலாண்டகோடியின்றும் அழகு முதிர முதிரா அம்மையின் முலைப் பாலும் நாறும் உன்னுடைய செங்கனிவாயின் முத்தம் அருளே”

எனத் துதிக்கின்றார்.

குழந்தை முருகனின் முத்தத்தைப் பெற்றால், வேதம் உணர்த்தும் மெய்ப்பொருளையும் தமிழின்பத்தையும் இவ்விரண்டும் அளிக்கும் அபர பரஞானங்களையும் பெற்றுப் பேரானந்தம் அடையலாம் என்பது கருத்து.

முருகப் பெருமான் குருபரனாக, சிவபிரானால் மறையோதிவிக்கப்பட்ட முநி (பிரமன்) வெட்கமடைய, ஓரெழுத்தாகிய பிரணவத்தில் ஓம் நமசிவாய என்னும் ஆறெழுத்தும் அடங்கியுள்ள தென்று விளங்கக்காட்டி, அந்தச் சிவனுக்கும் ஒருமொழி பகர்ந்தவன். அந்த ஒருமொழியை தனக்கும் கூற வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை ஒரு பிள்ளைத்தமிழ்க் கவிஞர் முருகனிடம் வைத்து, அதற்கு மேலும் சுவையான மற்றொரு வேண்டுதலையும் சமர்ப்பிக்கின்றார்.

“திருவேரகத்தின் முருகா! நீ என்னை நோக்கி, ‘நீ, கரு தங்கும் புலால் பையை அடைந்து உதராக்கினி வெப்பத்தால் அடையும் பெரிய வேதனை இனி உனக்கு இல்லை; வேதனாம் பிரமன் எழுதிய கட்டளை எழுத்தும் உன்னை விட்டு அகன்று விட்டது. இனி நீ துன்பத்தூடு பிணிக்கும் நோய்க்கும் வறுமையாம் மிடிக்கும் ஆளாக மாட்டாய்.’

“இனி, நீ, பெரியோர்களுக்கு உறவு பூண்பாய்; மணம் நிறைந்த மலரும் புனலும் இட்டு நாள்தோறும் என்னை வழிபாடு செய்து மகிழ்ந்திரு; எக்குற்றமும் அற்ற இனிய பாடல்களால் எம்மைப் பாடும் பணியே பணியாகக் கொள்; முத்தியை மறவாது அளிப்பம்’ என்ற ஒரு மொழி உரைக்க வேண்டும்.

அந்த ஒருமொழி உன்னுடைய அதிகாரம் பெற்றது என்பதற்கு அடையாளமாக என் கன்னத்தில் ஒரு முத்தமும் வைத்து அருள வேண்டும்.”

என்ற அருமையான வேண்டுகோளை அக்கவிஞர் முருகனிடத்தில் வைக்கின்றார்.

சில முக்கிய ஆவணங்கள் அதிகாரியின் கையெழுத்தும் அலுவலக முத்திரையும் இருந்தால்தான் ஐயத்துக்கு இடமின்றிப் பிறவிடங்களில் செல்லுபடியாகும். அதனால், முருகன் அருளிய ஒருமொழி (ஒப்பற்றமொழி) அவனுடையதுதான் என்று உலகறியச் செய்ய, முத்திரையாக அவனுடைய வாய் முத்தமும் வேண்டும் என்கின்றார், கவிஞர்.

கருவேய் தசைப்பையெனு மொருபேர் படைத்தபல
           கசுமால முற்றசிறைமேய்
      கடிவாய் படைத்தபுழு நிரைமேய வெப்பமெழு
           கனல்போ லனற்ற அயர்வாய்ப்

பெருவே தனைப்படுவ தினிமே லிலைப்புவியில்
            பிணிநோய் மிடித்துயர்படாய்
      பெருவேத னெற்றியெழு தவனாணை விட்டதுபல்
           பெரியோர் தமக்கு ளுறவாய்

மருவே செறித்தமலர் புனல்தூய் எமைத்தினமும்
           வழிபா டுஞற்றி மகிழ்வாய்
      வழுவேது மற்றினிய கவிபாடு முத்தியையு
           மறவா தளிப்ப மெனவே

திருவே மிகுத்தவொரு மொழிகூறி முத்திரைசெய்
           திறமாக முத்த மருளே
      திருவே ரகக்குமர குருசாமி நாதகுளிர்
           திருவாயின் முத்த மருளே.

தம்முடைய அன்புக்கும் பாசத்துக்கும் உரிய தாய்தந்தையரோ அல்லது தாத்தா பாட்டியோ தமக்கு மகவாய் வந்து பிறந்துள்ளனர் என்று மகிழ்வுடன் நினைந்து குழந்தைகள் மீது காதல் கொள்வது மக்கள் இயல்பு. குழந்தைகள் மீது காட்டும் அன்பும் மரியாதையும் தம்முடைய பெற்றோர் அல்லது மூத்தோருக்குக் காட்டும் நன்றியாகவும் சிலர் கொள்வர்.

ஞானகுரு ஒருவருக்குத் தந்தையும் ஆவர். சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனல்லவா? சிரவணபுரம் தவத்திரு கந்தசாமி சுவாமிகளை ஞான குருவாகப் பெற்ற கவிஞர் ஒருவர், தம் குருவைக் குழந்தையாகப் பாட்டுடைத் தலைவராக்கிப் பிள்ளைத்தமிழ் பாடினார். ஞானகுரு தமக்கு வாழ்க்கைநெறியாக அருளியவற்றை நினைவு கூர்ந்தார்.

அச்சீலங்களாவன:

  1. ஆணவம் மிக்க கொடிய வஞ்சக உலோபரிடம் உள்ள பொருளை ஒரு பொருட்டாக மதியாத மதியாகிய நல்லறிவு. 
  2. மேனிக்குப் பொலிவூட்டும் சுந்தரத் திருநீறு, உருத்திராக்கம் புனையும் மாதவர்கள் சேவடிக்கே ஓவாது பணிபுரியும் ஆசை. 
  3. உள மாசுக்களான பொய், வஞ்சம் முதலியவற்றை நீக்கித் தூய்மையாக்கி நன்னெறியில் ஒழுகும் ஆர்வம். 
  4. தேவாரம், திருப்புகழ் முதலியவற்றை நல்லிசையோடு பயிலும் செல்வச் சிறப்பு. 
  5. சிவபூசை ஆற்றுகின்ற நற்பேறு. 
  6. சைவசித்தாந்த நூலின் நுழை சிந்தனை.

இச்செல்வங்களுக்கு எல்லாம் உரியவனாக்கி, இவற்றைத் தந்து உதவியதோடு மட்டுமல்லாமல், பாவாணனாகவும் (கவியரசாக) என்னை வாழ்த்தியருளினாய்.

இவ்வாறு வாழ்த்தியருளி என்னை உய்யச் செய்த நின் பவளவாய் முத்தம் அருளே எனக் கவியரசு கு.நடேசகவுண்டர், தம் ஞானகுரு அருளியவற்றை முத்தப் பருவத்தில் நினைவுகொள்ளுகின்றார்.

 மாவாண வக்கொடிய வஞ்சகவு லோபர்பொருள்
          மதியாத மதியை யருளி
     வடிவேறு திருநீறு ருத்திராக் கம்புனையு
          மாதவர்கள் சேவடிக்கே

ஓவாது பணிபுரியு மாசைதந் துளமாசை
          ஒழிவிக்கு மாசை யுதவி
     உளமார வஞ்சனைபொய் பயிலாது நன்னெறியி
          லொழுகுமா றார்வமீந்து

தேவார மாதிதிரு முறைகளிசை யோடுபயில்
          செல்வச் சிறப்பளித்துச்
     சிவபூசை பயில்பேறு சித்தாந்த நூலினுழை
          சிந்தையு முவந்து தந்து

பாவாண னாகவு மிரங்கியெனை வாழ்த்துநின்
          பவளவாய் முத்தமருளே
     பரமகுரு பரசிரவை வாழ்கந்த சாமியுன்
           பவளவாய் முத்தமருளே.

இவ்வாறு, பாட்டுடைத் தலைவன் அல்லது தலைவியின் திருவாயினுடைய பெருமையைப் பேசுவது பிள்ளைத்தமிழின் முத்தப் பருவம்.

சிவபெருமான் யாரும் உண்ணற்கரிய ஆலகால நஞ்சுண்டும் சாவானாயினான். (இறவாதவன் ஆயினான்.) தேவர்கள் அமுதமுண்டும் சாவாராயினர். (இறப்பவர் ஆயினர்) சிவன் நஞ்சுண்டும் சாவானாயினமைக்கு அபிராமியே காரணம் என்பதை, ‘நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை’ என அபிராம பட்டர் கூறினார். அபிராமி நஞ்சுண்ட கண்டத்தைத் தன் கையால் தடவியதால் நஞ்சு அமுதாயிற்று என்றும் கண்டம் திருநீலகண்டம் ஆயிற்று என்றும் அன்பர்கள் மகிழ்ந்தனர். சங்கராச்சாரியார், அது அம்பிகையின் மங்கல நாண் உறும் திறம் என்றும் காதோலையின் மாண்பு என்றும் சவுந்தரியலகரியில் போற்றினார். காமாட்சியின் கருணைப் பார்வை நஞ்சை அமுதாக்கியது எனக் காஞ்சிப் புராணம் கூறும்.

திருநிலைநாயகிப் பிள்ளைத்தமிழ் வேறு சுவையான காரணத்தைக் கூறுகின்றது. “பாற்கடல் கத்தக் கத்த, அதன் வயிறு குழம்பக் கடைந்தெடுத்துத்து, அசுரர்களுக்கு உரிய பங்கை அளிக்காமல், தேவர்கள் சுவைமிக்க அமுதத்தை உண்டும் சாவார் ஆனார் (இறப்பவர்). சுத்தப் பித்தனாகிய அம்பிகையின் கணவன் சுடுநஞ்சுண்டும் சாவானாம் (இறவாதவனாயினான்). இந்த அதிசயத்தை ஆராய்ந்தால், “பசுமணி! (இறைவி பச்சை நிறம் உடையவள்) இறைவன், நின் பவளச் செவ்வாய்ப்படும் அமுதம் பருகும் விரகே” என முத்தர் பரவுகின்றனராம். அந்தக் கனிவாயால் திருநிலைநாயகி என்னும் என் குழந்தையே முத்தந்தருக என அப்பிள்ளைத்தமிழ்த் தாய் வேண்டுகின்றாள்.

ஆபிரகாமிய மதங்களுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டு நம் வைதிக மதம் குணம் குறி கடந்த பரம்பொருளுக்கு மானுடக் குழந்தைகளின் இயல்புகளைக் கற்பித்துக் குழந்தைகளைப் பாராட்டிச் சீராட்டிக் கொஞ்சி வளர்க்கும் தாயன்பையே பத்திநெறியாக தெய்வானுபவமாக மாற்றிக் கொள்ளும் விரகினைப் பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியம் நமக்கு அளித்துள்ளது.

அம்பிகைக்குப் பிள்ளைகள் இருவர். இருவரிடத்திலும் அவள் சமமான அன்புடையவள். பிள்ளைகள் இருவரும் சேர்ந்து விளையாடும்போது விளையாட்டுச் சண்டையும் வரும். ஒருவர்க்மேல் ஒருவர் அன்னையிடம் புகார் கூறுவர். “அம்மா! முருகன் என்னுடைய துதிக்கையை இழுத்துப் பிடித்து முழம் போட்டு, இவன் பெரிய மூக்கன் என சிரிக்கின்றான்” என அண்ணன் ஆனைமுகன் புகார் கூறினான். உடனே, தம்பி, ஆறுமுகன், “அம்மா! என்னுடைய ஆறு முகத்தையும் கண்கள் அறுமூன்றையும் அண்ணன் எண்ணி, உனக்கு மூக்குச் சளி பிடித்தால் பெரிய துன்பம்” எனக் கேலி செய்கின்றான் என்றான். இவ்வாறு இருவரும் கலகமிட்டு வந்து இவனைப்பார் என்று அன்னையிடம் புகார் கூறவே, அவள் கோபப்படாமல், இருவரையும், “என் ஆனை, என் சிங்கம்” என்று கொஞ்சி மகிழ்ந்து முத்தமிட்டு இருவருடைய முனிவையும் அகற்றினாள். இவ்வாறு விநாயகனையும் முருகனையும் முத்தமிட்டு மகிழ்ந்த திருவாயால் முத்தந் தருக முத்தமே என் அப்பிள்ளைத்தமிழ் ஆசிரியர் பாடுகின்றார்.

திருநிலைநாயகி பெற்ற அனுபவம் நம் அனுபவமாகவும் இருக்கக் கூடும்.

 (இன்னும் வரும்)

dr-muthukumara-swamyமுனைவர் கோ.ந.முத்துக்குமார சுவாமி அவர்கள் ஓய்வுபெற்ற தமிழ்ப் பேராசிரியர்.

சைவசமயத்திலும், மரபிலக்கியங்களிலும் ஆழ்ந்த புலமை வாய்ந்தவர்.

திருமுறைகள், சைவசித்தாந்தம், தல புராணங்கள் ஆகியவை குறித்த விரிவான, ஆழமான கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் எழுதி வருகிறார்.