புதுமைப்பித்தனின் “அன்றிரவு” சிறுகதையை முன்வைத்து…

விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தின் சார்பாக 2013 ஜூன் மாதம் 28-30 தேதிகளில் மூன்று நாட்கள் ஏற்காடு இலக்கிய முகாம் நடைபெற்றது. எழுத்தாளர்கள் ஜெயமோகன், நாஞ்சில் நாடன், கவிஞர்கள் தேவதேவன், க.மோகனரங்கன் மற்றும் ஐம்பதுக்கு மேற்பட்ட இலக்கிய வாசகர்கள் இந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்டனர். இந்த முகாமில் சிறுகதைகள் குறித்த அமர்வில் வாசித்த கட்டுரை.

Lopinavir and ritonavir are two highly active antiretroviral drugs (haart), useful for the management of hiv-infection. The first step is to get clomid online pharmacy your prescription filled. Our site provides information about the most common medicines that are used for the treatment of cold, cough, cold symptoms, and general aches and pains.

Tamoxifen prescription is an important part of treatment and a good choice is not a problem when using a medication that is safe and effective. The price of clomiphene citrate hfa pill at dischem depends on weight and age of patient, he/she must know the results of clomid 25 mg price your blood check, also if you had any prior infertility treatment, and so on before taking this medication. If you’re under 65, there are some steps you can take to reduce your risk.

Amoxil 250mg is used to treat a condition called bacterial vaginosis (also called trichomoniasis). Goodrx amox clavus is the Matola buy clomid pct uk brand name of a medication which is made in india for treating urinary tract infection. This effect may be less pronounced in elderly patients who are not taking the drug on a regular.

Yercaud-meet-2013-group-photo

மிழின் முதல் தலைமுறையில் தலைசிறந்த படைப்பாளி புதுமைப் பித்தன் என்பதில் இரு வேறு கருத்துக்கள் இல்லை. தமிழ்ச் சிறுகதையின் பல்வேறு வகைமாதிரிக் கதைகளின் முதல் வடிவத்தை புதுமைப் பித்தனே எழுதியிருக்கிறார். அதில் எனக்குப் பிடித்த கதையாக “அன்று இரவு” என்ற இந்தக் கதையை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன்.

(சிறுகதையை இங்கே படிக்கலாம்).

அடிப்படையில் இது ஒரு புராண மீட்டுருவாக்கக் கதை. ஒரு கதையாக, தமிழ் நாட்டார் எல்லாருக்கும் ஏற்கனவே நன்கு தெரிந்த ஒன்று தான் இது. தமிழ் மரபில், பண்பாட்டில் ஆழப் பதிந்து விட்ட ஒரு கதையும் கூட. இதன் ஒரு வடிவம் பரஞ்சோதி முனிவர் எழுதிய திருவிளையாடற் புராணத்தில் வருகிறது. இன்றளவும் ஒவ்வொரு வருடமும் மதுரை மூதூரில் ஒரு மாபெரும் திருவிழாக் காட்சியாக இக்கதை நிகழ்த்தப் பட்டு வருகிறது. வாதவூரர் என்ற இயற்பெயருடைய மாணிக்க வாசகருக்காக இறைவன் நரிகளைப் பரிகளாக்கி, பிட்டுக்கு மண் சுமந்து பிரம்படி பட்டு விளையாடிய கதை.
இதை வைத்துக் கொண்டு ஒரு அழகான, கவித்துவமான, தத்துவமும் அங்கதமும் சுய விமர்சன நோக்கும் சுவாரஸ்யமும் இழையோடும் ஒரு இலக்கியத் தரமுள்ள ஒரு புதுமையான *நவீன* சிறுகதையை புதுமைப் பித்தன் எழுதியிருக்கிறார் என்பதே இதனை ஒரு கூர்ந்த வாசிப்புக்குரிய இலக்கியப் படைப்பாக ஆக்குகிறது. இச்சிறுகதையின் நுட்பங்களை மூன்று தளங்களில் முன்வைக்கிறேன்.

கதை:

”கட்டுடைப்பு” என்ற வகையில் கதையின் போக்கில் இரண்டு சிறிய மாற்றங்களை மட்டுமே புதுமைப் பித்தன் செய்திருக்கிறார்.

மூலக் கதையில் தானும், மற்ற உயிர்கள் அனைத்தும் பிரம்படி பட்டதைப் பார்த்த அரிமர்த்தன பாண்டியன் கூலியாளாய் வந்தவனும், முன்பு குதிரைச் சேவகனாய் வந்தவனும் இறைவனே என்றுணர்ந்து பரவசமடைகிறான். வெள்ளத்தில் குதித்த ஆள் என்ன ஆனான் என்பதைப் பற்றி யாருக்கும் கவலையில்லை. பாண்டியன் வாதவூரன் காலில் விழுந்து மன்னித்தருள வேண்டுகிறான். வாதவூரனும் இறைவனது அருளை எண்ணி மெய் சிலிர்த்து துறவு பூண்டு மாணிக்க வாசகன் ஆகி விடுகிறான்.. கதை முடிந்தது, மங்களம். சுபம்.

ஆனால், புதுமைப் பித்தன் சொல்லும் கதையில், அடி வாங்கி பயந்து போய் வெள்ளத்தில் குதித்தவனைக் காப்பாற்ற பாண்டியனும் வெள்ளத்தில் குதிக்கிறான். ஆனால் அவன் திரும்பி வருவதில்லை. அன்றிலிருந்து இன்று வரை, ஆயிரமாயிரம் பேரைக் காவு கொண்ட ”அந்தப் பெரு வெள்ளத்தில்” மூழ்கி மறைந்து போகிறான். ஆனால், அப்படி மறையும் போதும் தன் மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்த கேள்விக்கு விடையைத் தேடி அடைந்து விட்டான் – குதிரைப் பாகனுக்கு எழுதித் தந்த முறிச்சீட்டைக் கூலியாள் கையில் இருந்து கைப்பற்றி தன் கைக்குள் இறுக்கிக் கொண்டு விட்டான். அழியாத சத்தியத்தைத் தேடி மரணத்தின் வாயிற் கதவைத் தட்டிய நசிகேதனைப் போன்று ஆகி விட்டான் அரிமர்த்தன பாண்டியன்.

மூலக் கதையில் இல்லாத இன்னொரு இணைப்பு – தகிக்கும் ஈசனின் வேதனையை மாற்றும் மருந்தாக, அவனது விளையாட்டையும் அதில் அவன் திணறுவதையும் கண்டு நகைக்கும் ”சாட்சி”யாக, அங்கயற்கண்ணியைச் சித்தரித்திருப்பது. இங்கு அங்கயற்கண்ணி ஈசனின் பாகம் பிரியாளாக, மனையாளாக மட்டும் அல்ல, அவனது வெந்துயரை மாற்றும் அன்னையாக, உலகின் சுமைகள் அனைத்தையும் சுமந்துழலும் ஜீவராசிகளுக்கு ஆறுதல் தரும் தாய்மையின் பேரொளியாக சுடர்கிறாள்.

வடிவம், மொழி:

இந்தக் கதையின் வடிவ போதமும் வடிவ நேர்த்தியும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியவை. நான்கு பகுதிகள் – அரிமர்த்தன பாண்டியன், வாதவூரன், சொக்கன், அங்கயற்கண்ணி. முதல் மூன்று பகுதிகளும் அந்தந்த பாத்திரங்களின் அகமொழி வெளிப்பாடாகத் தொடங்கி பிறகு கதையின் சம்பவங்களாக விரிகின்றன. ஒவ்வொரு பகுதியின் இறுதியிலும் வரும் “இடை வெட்டு” கதைக்கு ஒரு Meta-fiction தன்மையை அளிக்கிறது; தங்கள் சமகால நிகழ்வைக் குறித்து உரையாடுபவர்களாக, தமிழ் இலக்கிய மரபின் மூன்று தலைசிறந்த உரையாசிரியர்களையும், அவர்கள் கூடவே எப்போதும் இருக்கும் ஒற்றனையும் புதுமைப் பித்தன் காட்டியிருப்பதிலேயே ஒரு உள்ளார்ந்த அங்கதம் உள்ளது. அவர்கள் பேசிக் கொள்வதில் அதை விடவும் அங்கதம் ததும்புகிறது. வெள்ள அடைப்புக் கூட்டத்துடன் நின்று கொண்டு “நீர் அந்தப் பக்கமாக மண்ணை அள்ளிப் போடும்” என்கிறார் ஒரு புலவர், “வையையிலே இப்படி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது என்றால் யாராவது நம்புவார்களா?” என்கிறார் இன்னொருவர்.

“அவன் ஒருத்தன் தானே தனக்குள் வெள்ளம் அடக்கம் என்பது போல அதன் மீது பாய்ந்து நீந்தினான்.. அவனை அடிக்கலாமா?” என்று கேட்கும் புலவரின் குரல் நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமான குரல், நவீன காலத்திய தமிழ் எழுத்தாளன் என்ற ஜீவராசியின் தீனக் குரல் தான் அது.

பொற்பிரம்பின் அடியை கதையின் ஊடாக ஒரு சம்பவம் போல் சொல்லாமல் இறுதியில் கொண்டு வைத்திருப்பது ஒரு சிறந்த உத்தி. கதையின் “முடிச்சு” அது தான். மேலும் அங்கு அது சொல்லப் படும் விதத்தில், அது பிரபஞ்சம் அளாவிய ஒரு குறியீடாக, ஒரு மாபெரும் சத்திய தரிசனத்தின் வடிவமாக ஆகி விடுகிறது.

”கருவூரில் அடைப்பட்ட உயிர்கள் மீது, மண்ணின்மீது, வனத்தின் மீது, மூன்று கவடாக முளைத்தெழுந்த தன்மீது, முன்றிலில் விளையாடிய சிசுவின் மீது, முறுவலித்த காதலியின் மீது, காதலின்மீது, கருத்தின் மீது, பொய்மையின் மீது, சத்தியத்தின் மீது, தருமத்தின்மீது அந்த அடி விழுந்தது. காலத்தின் மீது விழுந்தது. தர்மதேவனுடைய வாள் மீது விழுந்தது. சாவின் மீது, பிறப்பின் மீது, மாயையின் மீது, தோற்றத்தைக் கடந்தவன் மீது, வாதவூரன் மீது, வாதவூரன் வேதனையின் மீது, அவன் வழிபட்ட ஆசையின் மீது, அவனது பக்தியின் மீது அந்த அடி விழுந்தது.”

இந்தக் கதையின் பேசுபொருளுக்கு ஏற்றதொரு கவித்துவ மொழியை புதுமைப் பித்தன் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். “நான்மாடக் கூடலில் அன்றிரவு மூவர் உறங்கவில்லை” என்ற ஆரம்பமே இந்தக் கதையின் மொழியழகுக்கு கட்டியம் கூற ஆரம்பித்து விடுகிறது. அங்கங்கு வரும் சிறு உவமைகள், அலங்காரமான சொற்கள், பரிபாஷைகளும் சங்கேதங்களும் கலந்த மொழி, இவை இந்தக் கதையின் சூழலுடன் பொருந்தி, கதையை இன்னும் அழகாக்குகின்றன. இந்த “கனமான” கதைக்கு இவ்வளவு அணிகள் பூட்டிய இத்தகைய மொழி இல்லையென்றால் இது நீர்த்துப் போயிருக்கும். இந்த வகையில், நாஞ்சில் நாடனின் “பாம்பு”, லா.ச.ராவின் “ஜனனி”, ஜெயமோகனின் “ஈராறு கால்கொண்டெழும் புரவி” போன்ற கதைகளின் மொழியை இக்கதையுடன் ஒப்பிடலாம். கதை முழுக்க விரவிக் கிடக்கும் தமிழ் மரபு, தமிழ்ப் பண்பாடு பற்றிய நுண் தகவல்கள் இக்கதையை ரசிப்பதற்கு இன்றியமையாதவை. அந்த வகையில் “மொழி பெயர்க்க முடியாத” ஒரு கதை இது. ஒருவகையில் அதுவே அதன் சிறப்பும் கூட.

கருத்தியல், தரிசனம்:

இந்தக் கதையின் கருத்தியல் என்ன, இது அளிக்கும் தரிசனம் என்ன?

pudumaipiththanஅதிகார வர்க்கமும், மதமும் இணைந்து செயல்படுத்தும் அடக்குமுறையை சித்தரிக்கவும் கடவுள் பற்றிய கொள்கையையும், கடவுள் நம்பிக்கையையும் நையாண்டி செய்யவும் மட்டுமே இப்படி ஒரு கதையை புதுமைப் பித்தன் எழுதியிருப்பதாக முற்போக்கு இலக்கிய விமர்சன முகாம்கள் கூறி வருகிறார்கள்.. இதை விட புதுமைப் பித்தனை அவமதிக்கும் செயல் இருக்க முடியாது. அப்படிப் பட்ட ஒரு தட்டையான கதையை எழுதுவதற்கு புதுமைப் பித்தன் எதற்கு? ஒரு பொன்னீலன், சோலை சுந்தரப் பெருமாள், டி செல்வராஜ் போன்றவர்களே எழுதிவிட மாட்டார்களா என்ன?

பிட்டு விற்கும் கிழவியிடம் “ஆச்சி, அப்படியென்றால் நீ ரொம்ப ஏழையா?” என்று அப்பாவியாகக் கேட்கிறான் ஆலவாய் மெய்யன். “”இதென்ன கூத்தா இருக்கு! உங்க ஊர்லே பணக்காரங்களா புட்டுச் சுட்டுப் பொளைக்கிறாங்க?” என்று அவனது அறியாமையை நகைக்கிறாள் அவள். ஆனால் இந்த உரையாடலுக்கு முன்புள்ள இந்த வரிகள் இதை லௌகீகத் தளத்திலிருந்து மேலெழுந்து பார்க்கக் கோருகின்றன –

“உலகத்தைத் தன்வசம் இழுக்கும் சொக்கன் விளையாடினான். ஜீவாத்மாவின் வேதனையை உணராது விளையாடினான். பெரியவராக வந்து, பெரிய ஞானோபதேசம் செய்வதுபோலப் பாவனை செய்து, தெரிந்ததையே சொல்லி, ஏற்கனவே தன் பாசத்தில் சிக்கிய ஜீவனை இன்னும் ஒரு பந்தனம் இட்டு வேடிக்கை பார்த்தான். ஈசன் விளையாடினான்.”

இக்கதையில் உள்ள சமூக விமர்சனமும், அற உணர்வு, நீதியுணர்வு பற்றிய பார்வையும் சம நிலை கொண்டவையே தவிர எந்த ஒரு அரசியல் சித்தாந்த நோக்கையும் சார்ந்தவை அல்ல.

”மனித வம்சம் அநாதி காலந்தொட்டு இன்றுவரை, இனிமேலும், அறுகு போலப் படர்ந்து கொண்டே இருக்க, கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு நடக்கும் நீதியின் பின்புறமாக, தம் மனசைச் செப்புக் கோட்டைக்குள் சிறை செய்து நடந்தார்களே, அவர்கள் அல்லவா மந்திரிகள்! மந்திரிகள் என்று உலகத்தில் வேடமிட்டால் மந்திரியாகவே நடிக்க வேண்டும். இடையிலே வேஷத்தைக் கலைத்துக் கொள்ளலாமா? அது மனுதர்மமாகாது; உயிர்த் தருமம். உயிர்த் தருமத்துக்கு அரசனது பட்டிமண்டபத்தில் இடங்கொடுக்க முடியாது? கொடுத்தால் பட்டி மண்டபத்தில் வௌவாலும் குறுநரியும் கொண்டாடி நடக்குமே…”

இப்படி மறுகும் வாதவூரனின் குரல் தனிமனித அற உணர்வு சமூகக் கட்டமைப்பின் மீது மோதுவதன் விளைவுகளைப் பற்றியே கவலை கொள்கிறது எனலாம்.

”மனித வம்சம் துயரத்திலும் வேதனையிலுமே ஒன்றுபட்டு வரும். தன்னை அறியாமலே முக்திநிலை எய்தும். அன்றிரவு அவ்வூரின் நிலை அது. யானையும் காளையும் மனிதனும் மதிலும் மண்ணும் அரசனும் ஆண்டியும் அன்று வெள்ளத்தைத் தடுக்க, மறிக்க, தேக்கி நகரத்தைக் காப்பாற்ற, காரிருட்டில் அருகில் இருப்பவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அறியாமல் மண்வெட்டிப் போட்டுப் போட்டு நிரப்பினர். மண் கரைந்தது. மறுபடியும் போட்டனர். கரைந்தது. மறுபடியும் போட்டனர்”

இந்த வரிகள் வெள்ளம் வந்தது, மக்கள் அடைத்தார்கள் என்ற கதையின் சம்பவத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை, சமூகத்தின் நிலை சக்திகளுக்கும் இயங்கு சக்திகளுக்குமான நிரந்தர ஊடாட்டத்தைச் சித்தரிப்பவை போல் உள்ளன.

கதையில் உள்ள தத்துவ விசாரமும், ஆன்மீகத் தேடலும் ஆழமானவை, அவற்றை ஒதுக்கி விட்டு இந்தக் கதையை வாசிக்கவே முடியாது. குறிப்பாக, வாதவூரனின் அகமொழியாக வரும் கதையின் இரண்டாம் பகுதி அவன் மனதில் எழும் மதிப்பீடுகளுக்கிடையிலான மோதலை, கடவுள் – பிரபஞ்சம் – மனிதன் மூன்றுக்கும் இடையிலான உறவை அவன் புரிந்து கொள்ள முயல்வதன் தத்தளிப்பை, அவனது அடிப்படையான ஆன்மீக பிரசினையை அற்புதமாக சித்தரிக்கிறது.

”நரிகள் பரிகளாதல்” “செம்பைப் பொன்னாக்குதல்” ஆகியவை சைவ சித்தாந்தத்திலும், சித்தர் மரபிலும் மன பரிபாகத்திற்கான குறியீடுகளாக ஏற்கனவே நன்கறியப் பட்டவை. பாசத்தில் ஆழ்ந்து மும்மலங்களால் கட்டுண்ட ஜீவன் அவற்றை அறுத்து மேலெழுவதையே இந்தக் குறியீடுகள் சுட்டுகின்றன. ஆனால், இக்கதையில் இவற்றின் குறியீட்டு வெளி இந்த அளவில் மட்டும் நின்று விடவில்லை. குதிரைகளைப் பற்றி பாண்டியனும் வாதவூரனும் கொள்ளும் விசாரங்களையும், நரிகளால் கிழிக்கப் பட்டு சாகும் ஒற்றைக் குதிரையின் ஓலத்தையும், நரிகளின் ஊளையால் நகரமே நடு நடுங்கி தன்னைத் தாழிட்டுக் கொள்வதையும் புதிய குறியீடுகளாக புதுமைப் பித்தன் படைத்துக் காட்டுகிறார்.

பிரபஞ்சத்தின் வேதனையைத் தன்னில் சுமக்கும் வாதவூரன், வாதவூரனின் வலியை நீக்க எல்லா விதிகளையும் மீறி விளையாடி, பிறகு அந்த விளையாட்டே பெரும் சுமையாக மறுகும் ஈசன், இந்த விளையாட்டுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு அதில் தன்னையே பலியாகத் தந்து அதன் மூலம் அரன் மடியில் சிசுவாக அமரும் பாக்கியம் பெற்று விடும் பாண்டியன், இது எல்லாவற்றையும் பார்த்துச் சிரிக்கும் அங்கயற்கண்ணி. அவள் உட்பட எவரையும் விட்டு வைக்காமல் எல்லாரையும் ஒரு சாத்து சாத்தும் பொற்பிரம்பு !

எது அந்த பொற்பிரம்பு? இயற்கையா? விதியா? பிரபஞ்ச லீலையின் ஒரு சாயலா? அல்லது இவற்றை எல்லாம் கட்டி வைத்து விளையாடும் ஒரு இலக்கிய கர்த்தாவின் எழுதுகோலா? அவனது எழுத்தே தானா அந்தப் பொற்பிரம்பு?

புதுமைப் பித்தன் என்னும் மகத்தான இலக்கிய கர்த்தா தனது கடைசி காலகட்டத்தில், 1946ல் எழுதிய கதை இது. அவரது அபிலாஷைகளும் நிராசைகளும் அவ நம்பிக்கைகளையும் புதுமை வேட்கையும் ஞானமும் எல்லாம் கனிந்த நிலையில் அந்தக் கனி உதிரப் போவதற்கு முன்பாகக் காணும் மெருகும் பொலிவும் அவரது இந்தக் கடைசி காலகட்டத்திய கதைகளில் காணக் கிடைக்கின்றன. ”கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும்” எழுதிய கதாசிரியனின் அதே முகம் தான், அதே குரல் தான், அதே நையாண்டி தான், ஆனால் அதன் பல மடங்கு முதிர்ந்த, கனிந்த பரிணாமத்தை, ஒரு தத்துவப் பாய்ச்சலை இந்தக் கதையில் பார்க்கிறோம். ஒரு “முதல் தலைமுறை” கதையாக இருந்த போதும் என்றென்றும் வாசிக்கப் படாத ஒரு மறைபொருள், ஒரு mysticism இக்கதையில் உள்ளது. இதனை காலத்தால் அழியாத கலைப் படைப்பாக ஆக்குவதும் அதுவே.

முருகனை நாடிச் செல்ல ஒரு முந்துதமிழ்ப் பயணவழிகாட்டி

சீர்மிக்க நம் செம்மொழியாகிய செந்தமிழில் எழுந்துள்ள நூல்களுள் பொய்யடிமையில்லாத நல்லிசைப் புலவர் நக்கீரனார் பாடியருளிய திருமுருகாற்றுப்படை சிறப்பிடம் பெற்று விளங்குகிறது. இது சிறந்த ஒரு சமய நூலாகவும் பாராயண நூலாகவும் விளங்குகின்ற அதே வேளையில் ஈடிணையற்ற இலக்கிய நூலாகவும் மிளிர்கின்றது. சங்ககாலத்து நூல்களுள் இன்று நமக்குக் கிடைப்பவை  பத்துப் பாட்டு நூல்களாகிய திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை,  முல்லைப்பாட்டு , மதுரைக்காஞ்சி, நெடுநெல்வாடை, குறிஞ்சிப்பாட்டு, பட்டினப்பாலை, மலைபடுகடாம் என்பனவும் எட்டுத்தொகை நூல்களாகிய அகநானூறு, புறநானூறு, நற்றிணை நானூறு, குறுந்தொகை நானூறு, ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து, பரிபாடல், கலித்தொகை என்ற எட்டுநூல்களும் இறையனார் அகப்பொருள் மற்றும் தொல்காப்பியம் என்ற இலக்கண நூல்களுமே என்பது பல்வேறு பேரறிஞர்களும் பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்ளும் கருத்தாகும்.

இந்தச் சங்கநூல்கள் தனிச்சிறப்பும் செம்மை மிக்க தமிழ் நடையும் கொண்டமைந்து விளங்கக் காணலாம். இச் சங்கநூல்களுக்கெல்லாம் கடவுள் வாழ்த்துப் போல அமைந்திருக்கக் கூடிய சிறப்பும் திருமுறைகளிலே பதினோராம் திருமுறையின் பகுதியாகச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ள பெருமையும் கொண்ட அற்புதத் திருநூல் திருமுருகாற்றுப்படை.

சங்ககாலத்தில் ஐந்து ஆற்றுப்படை நூல்கள் எழுந்துள்ளன. அவையாவன. திருமுருகாற்றுப்படை, பொருபாணாற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, கூத்தராற்றுப்படை (மலைபடுகடாம்) என்பனவாம். ஆற்றுப்படை என்பது வழிப்படுத்தல் என்னும் பொருளுடையது. கூத்தரும், பாணரும், அவர்கள் முதலியவர்களும், தாம் ஒரு வள்ளலிடம் சென்று, பெருஞ்செல்வத்தைப் பெற்று, மீண்டு வரும் வழியில் எதிர்படும் இரவலரிடம் மறைக்காமல் தாம் பெற்ற செல்வத்தைக் கூறி, அவ்வள்ளலிடம் செல்லும் வழியை விளக்கி, தாம் சென்ற அவ்வழியாற் போகச் செய்தல் ஆற்றுப்படை எனப்படுகிறது. இந்த வகையில் அழியாச் செல்வமாகிய பேரின்பத்தைப் பெற விழையும் பெருமக்களை ஆற்றுப்படுத்துவதாக இருப்பது திருமுருகாற்றுப்படை. ஆக, இது ஒரு முந்துதமிழ்ப் பயண வழிகாட்டி.

சங்ககாலம் என்பதும் அக்காலத்தின் இலக்கியங்களின் பண்பும் கருத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டியன. சங்ககாலப் புலவர்கள் அறிவொழுக்கங்களில் சிறந்தவர்களாகச் சான்றாண்மை மிக்கவர்களாகத் திகழ்ந்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்களைச் சான்றோர்கள் என்றும் அவர் தம் செய்யுள்கள் சான்றோர் செய்யுள் என்று கூறும் வழக்கும் ஏற்பட்டுள்ளன. அவர்கள் ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்’ என்ற மனப்பாங்கு படைத்தவர்களாகவும் மக்களின் உள்ளக் கிடக்கையை நன்கு அறிந்தவர்களாகவும் அரசர்களை அஞ்சாது நின்று அறநெறியில் வழிநடாத்தும் பண்பு நிறைந்தவர்களாயும் இருந்துள்ளனர். அவர்கள் தம் வாழ்த்து மொழியையும் வாழ்த்துப் பாவையும் உரியவர்க்கே அன்றிப் பிறர்க்கு அளிக்காத் திண்மை உள்ளங் கொண்டவர்களாயும் விளங்கியிருக்கிறார்கள். அதாவது புகழுக்குரியவனையே அன்றிப் பிறரைப் பாடாதவர்களாயும் இருந்துள்ளனர். எனினும் ஜனன மரண சம்சார பந்தத்தில் சுழலும் மானிட ஜன்மங்களான அரசரை அவர்கள் பாடியிருக்கின்றனர். இவர்களின் இச்செயல்களிடத்திலிருந்து வேறுபட்டு இக்காலத்திலேயே சங்கத் தலைமைப் புலவராக விளங்கிய மதுரைக் கணக்காயர் மகனார் நக்கீரர் பிறவா இறவாப் பெரியோனாய முருகவேட் பெருமானைப் பாடிச் சிறப்பித்துத் தானும் சிறப்புப் பெற்றிருக்கிறார்.

திருமுருகாற்றுப்படை தோன்றக் காரணம் என்ன?

nakkeerar1 தமிழில் தோன்றிய பக்தி இலக்கியங்களுள் முதன்மை வாய்ந்ததாகவும் முதலில் தோன்றியதாகவும் கருதப்பட்டு வருகின்ற திருமுருகாற்றுப்படை இலக்கியம் எழுந்த வரலாறும் சுவையானது.  கடைச்சங்கப்புலவர் தலைவரான நக்கீரனாரின் கதை திருவிளையாடற் புராணத்திலும் இடம்பெறுகின்றது. அதாவது தருமி என்ற ஏழைப்புலவனுக்கு பொற்கிழி அளித்த மதுரையாண்டவன் மீனாள் பாகம் பிரியா தமிழ்ச் சொக்கனின் திருவிளையாடலில், அவனுடன் நேருக்கு நேர் நின்று வாதம் செய்து ‘நெற்றிக்கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே’ என்று வாதிட்டு, இறையனாரின் திருப்பாடலில் குற்றங்கண்டு, அதனால் அவர் தம் திருவிளையாடலால் திருநுதல் வெப்பச்சூட்டிற்கு இலக்காகி வெப்பு நோய் வருத்த, அது தீரும் பொருட்டும் தன் குற்றம் நீங்கும் பொருட்டும் பனிபடர் பெருமை கயிலை மாமலைக்குச் செல்லமுற்பட்டு, திருப்பரங்குன்றத்தில் ஒரு நாள் பகற்பொழுதில் சிவபூஜை செய்தார். அப்போது ஒரு அதிசயம் இடம்பெற்றது.

மரத்திலிருந்து விழுந்த இலை இரண்டாகப் பிரிந்தது. ஒரு பாதி பறவையாக மாறிப் பறந்தது. இன்னோர் பாதி மீனாகி நீர்நிலையுள் ஓடி மறைந்தது. இதனைக் கண்ட நக்கீரார் சிவபூஜையிலிருந்து ஒரு கணம் தம்மை மறந்து இவ்வதிசயத்தில் மயங்கிப் போனார். இந்த மாயையைச் செய்து காட்டி சிவபூஜையிலிருந்து நக்கீரர் குழம்பக் காரணம் ஒரு பெண். வெறும் பெண்ணல்ல… கற்கிமுகி என்ற பெண்பூதம். சிவபூசையிலிருந்து தவறிய ஆயிரவரைப் பலி கொடுத்து ஒரு மஹாயாகத்தை ஆற்றக் காத்திருந்த அப்பூதம் முன்னரே தொள்ளாயிரத்துத் தொண்ணூற்றொன்பது பேரைப் பிடித்துத் தன் குகையில் அடைத்து வைத்திருந்தது. ஆயிரமாவது ஆளுக்காகத் தேடிக் கொண்டிருந்தது. இப்போது நக்கீரரையும் பிடித்ததும் அது மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்தது. ஆயிரவர் தொகை நிறைவு பெற்றது. மகிழ்ச்சியுடன் யாகத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யத் தொடங்கியது. உள்ளே முன்னரே பிடித்து வைக்கப் பட்டிருந்தவர்கள் கதறினார்கள். நக்கீரரை நோக்கி அழுதார்கள். ‘நீர் வந்து எம் உயிரையும் கொண்டு போகிறீரே’ என்று புலம்பினார்கள். அனைவருக்கும் சமாதானம் சொன்ன நக்கீரர் வெற்றிக்கடவுள் வேற்படையுடைய தமிழ்க்கடவுள் முருகவேளை நோக்கி ‘திருமுருகாற்றுப்படை’ என்ற அதியற்புதச் சுந்தரச் செந்தமிழ் நூலை குகைச் சிறையிலிருந்து பாடினார்.

உலகிலேயே சிறையிலிருந்து எழுந்த முதல் இலக்கியம் திருமுருகாற்றுப்படையே.

எல்லோரதும் இதயக்குகையாகிய  ‘தகராகாசத்தில்’ நீங்காது உறையும் குகனாகிய குமரன், கற்முகியின் குகை வெடிக்க, பூதம் அழிய, புலவர்கள் சிறை மீள, தன் திருக்கை வேலாயுதத்தைச் செலுத்தியருளினான். நன்றே நடந்தது. இப்படி ஆயிரவர்க்கு உயிர் கொடுத்த இலக்கியம் திருமுருகாற்றுப்படை. இது உடன் கொடுத்த உயிர். இன்று வரை அது எத்தனையோ ஆயிரவர்களுக்கு இவ்விலக்கியம் உயிரளித்து வருவதும் ஈண்டு சிந்திக்கத் தக்கது.

நக்கீரர் தாம் உரைத்த நன்முருகாற்றுப்படை

குறிஞ்சி நிலத்தெய்வம் குமரன். அவனைச் சேயோன் என்று போற்றுகின்றது தொல்காப்பியம். பரிபாடலும் செவ்வேட் பெருமானின் செம்மை மிகு திறம் பேசுகின்றது. நக்கீரனார் உரைத்த இத்திருநூல் நூற்றுப் பதினேழு அடிகளால் இயன்றது. ‘தொடுக்கும் கடவுட் பழம் பாடல்’ என்று போற்றத் தக்கதாய் விழுமிய நடையும் மேம்பட்ட பொருட் செறிவும் கொண்டது. எவ்வழி நல்வழி? என்று வினவுவார்களுக்கு ‘இவ்வழி நல்வழி… இதில் செல்மின்’ என்று வழி சொல்வது திருமுருகாற்றுப்படை. இத்திருநெடும் பாட்டை நாள் தோறும் பாராயணம் செய்யும் இயல்பினர் பலர்.

நக்கீரர் தாம் உரைத்த நன் திருமுருகாற்றுப்படையைத்
தக்கோல நாள் தோறும் சாற்றினால்- முற்கோல
மாமுருகன் வந்து மனக்கவலை தீர்த்தருளி
தான் நினைத்த தெல்லாம் தரும்

என்பது இவ்விலக்கியத்துடன் இணைத்து பாடப்பெறும் இவ்விலக்கியப் பயன் பேசும் வெண்பா ஆகும்.  ‘உலகம்’ என்ற மங்கலச் சொல்லுடன் ஆரம்பிக்கும் இவ் விலக்கியம்

உலகம் உவப்ப வலன்ஏர்பு திரிதரு
புலர்புகழ் ஞாயிறு கடற்கண்டாங்கு

என்று ஆரம்பிக்கின்றது. ‘ஞாயிறைப் போல சுடர் வேல் கொண்ட சுந்தரன் முருகன். அவன் உலகெல்லாம் போற்றத்தக்க பெருமை வாய்ந்தவன். தமிழர்க்கு மட்டுமல்ல, அவன் உலகப் பெருந் தலைவன். உலகில் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் கல்லினுள் தோரைக்கும் கருப்பைப் புழுவிற்கும் புல்லுணர்வே தந்து போற்றும் தயாளன்..’ இவ்வாறான உணர்வு தோன்ற ஆரம்பமாகிறது திருமுருகாற்றுப்படை.

மறுவில் கற்பின் வாள் நுதல் கணவன்’ என்று முருகனை பேசுவார் நக்கீரர். ‘பெண்ணில் நல்லாளொடும் பெருந்தகை இருந்ததே’ என்று பெருமானைக் காட்டும் திருஞான சம்பந்தப் பெருமானின் பாடலின் எழுச்சிக்கு நக்கீரார் தம் ஆற்றுப்படை நூலிலேயே அடித்தளம் இடுகின்றார். சமணம், பௌத்தம், கிறித்தவம், போன்ற எந்த ஒரு சமயமும் கடவுளை ஆணும் பெண்ணுமாகக் கண்டதே இல்லை. அதனை செம்மை வழி என்று நினைத்துப் பார்த்தது கூடக் கிடையாது. அப்படியிருக்க இந்து மதம் மட்டுமே இவ்வாறு தமிழிலும் பேசும் வல்லமையை கடந்த ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கைக்கொண்டு விளங்கும் பெருமை வாய்ந்தது என்பதற்கு ஒரு சான்றாயும் இந்நூல் காணப்படுகின்றது.

திருத்தல யாத்திரை செய்ய ஆற்றுப்படுத்திய நூல்

காதலுக்கும் போருக்கும் முதன்மை தந்தது சங்கத்தமிழரின் வாழ்வு. அதற்கு ஏற்றாற் போல காதற் தெய்வமாகவும் வெற்றித் தெய்வமாகவும் விளங்குபவன் முருகன். திருமுருகாற்றுப்படை அவனைப் பேசும் போது

இருபேர் உருவின் ஒரு பேர் யாக்கை
அறுவேறு வகையின் அஞ்சுவர மண்டி
அவுணர் நல்வலம் அடங்கக் கவிழ் இணர்
மாமுதல் தடித்த மறுஇல் கொற்றத்து
எய்யா நல்லிசைச் செவ்வேற் சேஎய்

என்று கூறும். பெருமான் மனிதஉடலும் விலங்கின் உடலும் இணைந்து உருவெடுத்த அசுரனாகிய பெரிய சூரனை, அவன் அஞ்சும் வண்ணம் சென்று, ஆறுவேறு வடிவங்கள் தாங்கி நின்று, அசுரர்களுடைய கொட்டம் அழியும் படியாக, கவிழ்ந்திருக்கும் கொத்துக்களையுடைய மாமரத்தின் வடிவாக அசுரன் உருமாறி நின்ற போது, அதன் அடிமரத்தைப் பிளந்த குற்றமில்லாத வெற்றியையுடைய அறிய முடியாத பேரறிவையும், பெரும் புகழையையும் உடைய செவ்வேலையுடைய அழகன் முருகன் என்று விளக்கிக் காட்டுவார்.

surasamharam

ஆறுமுகனுக்குகந்த ஆறுபடை வீடுகளுள் முதற்படை வீடாகிய திருப்பரங்குன்றில் இறைவன் முருகன் இயற்கையோடிணைந்த அருவுருவ நிலையில் விளங்கும் சிறப்பை விளக்கிய நக்கீரார் வெற்றியின் நகராகிய ‘ஜெயந்திபுரத்தை’ (திருச்செந்தூர்), அவனது இரண்டாவது படைவீட்டை நோக்கி ஆற்றுப்படுத்துகையில் வெற்றிக் களிப்பில் மகிழக்காணலாம். திருச்சீரலைவாய் என்ற செந்திலம் பதியாகிய அவ்வூரின் பெருமை பேச முற்படும் போதே பெருமானின் ஆறு திருமுகத்தின் வண்மையும் அவன் பன்னிரு கரத்திண்மையும் பற்றி சுவைபடப் பேசுகின்றார்.

மாஇருள்ஞாலம் மறுவின்றி விளங்கப் பல்கதிர் விரித்தன்று ஒருமுகம்

என்று பெரிய இருள் நிறை இவ்வுலகு குற்றமின்றியிருக்க பலவகையான கதிர்களைப் பரப்பியது ஒரு முகம் என்பார். இவ்வாறாக ஆறுமுகத்தின் செய்கையையும் அழகுறப் பேசுவார். இவ்விடத்தில் எங்கும் அவர் பரந்த உலக நோக்கில் இற்றைக்கு ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பேசியிருப்பது ஈண்டு சிந்திக்கவும் போற்றவும் தக்கது. கதிர் என்ற சொல்லாட்சியில் முருகப் பெருமானின் புகழ்பெற்ற திருத்தலமான கதிர்காமம் ஈழநாட்டில் இருப்பதும் சிந்திக்கத் தக்கதாயுள்ளது.

இப்படியாக ஆறு திருமுகங்களின் செய்கையையும் சொல்லி வந்த நக்கீரனார்,

ஒருமுகம் மந்திர விதியின் மரபுளி வழாஅ அந்தணர் வேள்வி ஒர்க்குமே

என்று சொல்வதை அவதானிக்க முடிகின்றது. இதன் மூலம் சங்ககாலத்திலே வேதநெறியும் வேதநெறி நின்று யாகங்களை வைதீக தர்மத்துடன் நால்மறை முழங்க ஆற்றும் பண்பாடும் நிலவி வந்திருப்பதை தெளிவுறக் காட்டி நிற்கின்றது.

முதலில் ‘மறுவில் கற்பின் வாள்நுதல்’ என்று தேவயானையை காட்டிய நக்கீரர் இவ்விடத்தில் ‘குறவர் மடமகள் கொடி போல் நுசுப்பின் மடவரல் வள்ளி’ என்று வள்ளியம்மையை போற்றிக் கூறுகின்றார். இதே போல முருகனின் பன்னிரு திருக்கரங்களின் செய்கைகளையும் விளக்கிக் கூறுகிறார். திருச்செந்தூரை ‘உலகம் புகழ்ந்த ஓங்குயர் விழுச்சீர் அலைவாய்’ என்று போற்றித் துதிக்கிறார். முருகனின் மூன்றாவது படைவீடு பழனி என்று அறியப்படும் திருவாவினன்குடி. ஆங்கே உணவையும் உறக்கத்தையும் விடுத்து உண்மைப் பரம்பொருளான முருகனையே சிந்திக்கும் வாழ்வையே தம் வாழ்வாகக் கொண்ட முனிவர் பெருமக்களாகிய ஞான தபோதனர்கள் பழனியாண்டவனைத் தேடிக் காண விழையும் காட்சியை அற்புதமாகச் சித்தரிக்கின்றார்.

அப்போது

கற்றோர் அறியா அறிவினர் கற்றோர்க்குத் தாம் வரம்பாகிய தலைமையர்

என்று அவர்களை விழித்துப் போற்றுவார். அத்துடன் ‘காமமொடு கடுங்சினம் கடந்த காட்சியர்’ என்றும் கூறுகிறார்.

இந்த இடத்திலேயே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளைப் பற்றியும் தேவேந்திரனைப் பற்றியும் புகழ்ந்துரைத்துப் போற்றி சிறப்பிக்கின்றார் நக்கீரனார். இப்படியே பலவற்றையும் சொல்லி ‘ஆவினன் குடி அசைதலும் உரியன்’ என்று சொல்லுவார்.

வைதீகமும் கிராமியமும் வணங்கும் வள்ளல்

சைவ உலகம் நக்கீரரை அவர் தம் பெருமையைக் கருத்தில் கொண்டு ‘நக்கீர தேவ நாயனார்’ என்று கூறிப் பெருமை செய்கின்றது. முருகப் பெருமானின் நான்காவது படைவீடு திருவேரகம் என்ற சுவாமிமலை. கும்பகோணத்திற்குச் சமீபமாக உள்ள இத்திருத்தலத்தில் பெருமான் தகப்பன் சாமியாகக் காட்சி கொடுக்கிறான். இச்சாமிநாதனைச் சொல்ல வந்த நக்கீரர் அந்த இடத்தில் வைதீக வேத தர்மம் பற்றி மிகச்சிறப்பாகச் சொல்கிறார்.

இருமூன்று எய்திய இயல்பினில் வழாஅது இருவர் சுட்டிய பல்வேறு தொல்குடி

தந்தை, தாய் வழியாக இருவர்க்கும் உரிய கோத்திரமாக தனித்தனியே ஆகக் குறைந்தது இரண்டிரண்டு முனிவர்களையேனும் சட்டிக் காட்டும் பலவாக வேறுபட்ட தொல்குடி (பாரத நாட்டினர் தாம் முனிவர்களின் வழி வந்தவர்கள் என்று சொல்லிப் பெருமை கொள்பவர்கள்).

மூன்று வகை குறித்த முத்தீச் செல்வம்

மூன்றுவகையான யாகாக்னியைப் போற்றுவதையே செல்வமாகக் கொண்டவர்கள்

ஒன்பது கொண்ட மூன்றுபுரி நுண்ஞாண்

மூன்று புரிகளைக் கொண்ட மூன்று நூல்களை (பூணூல்களை) அணிந்தவர்கள் இவ்வாறாக வைதீக, வேத, வேதாங்க தர்மம் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே (சங்ககாலத்திலும் அதற்கு முன்னதாகவுமே) தென்னாட்டில் செழித்திருந்ததைப் பதிவு செய்யும் நக்கீரர் சரவணபவனின் ஷடாட்சர மஹாமந்த்ர மகிமையையும் இங்கு சொல்லாமற் சொல்கிறார்.

murugan1 வைதீக வழக்கில் வடிவேலன் வணக்கம் சொன்ன நக்கீரர் அடுத்து ஐந்தாம் படைவீடாக சுதந்திர மயமான குன்றுதோறாடலைச் சொல்ல வருகையில் கிராமிய வணக்கத்தையும் சிறப்பாகப் பதிவு செய்கிறார்.

திருவேரகத்தைப் பாடும் போது அந்தணர் போற்றும் மந்தி ரரூபமாக வேதத்தின் விழுப்பொருளாய் முருகனைக் காட்டும் பெருமானார் அனுபூதிமான்களுக்கே அல்லாமல், மலை வாழ் வேடருக்கும், அவர்கள் போன்ற அடிநிலை மக்களுக்கும் எளியனாய் வந்து முருகன் அருளும் தன்மையைப் போற்றி செய்கிறார். முருகன் எழுந்தருளியுள்ள மலைகள் யாவும் இதனுள் அடங்கும் எனினும் சிறப்பாக ‘புயற்பொழில் பயற்பதி நயப்படு திருத்தணி’ என்ற திருத்தணிகையை இன்று ஐந்தாவது படைவீடாகக் கொள்வாரும் உளர்.

ஆறாவது படைவீடாக பழமுதிர்ச்சோலை கூறப்படுகின்றது. மாவிளக்கேற்றி சிவந்தமாலைகள் சாற்றி மலர்கள் தூவி செந்தமிழால் பாடி பரமதயாளனாகிய பக்திசுலபனான பரமன் முருகனை வழுத்தும் பாங்கு இங்கு சொல்லப் படுகின்றது. தூபம் காட்டி குறிஞ்சிப் பண்ணிசைத்து முருகனை வழிபடுவது பழைய காலத்தமிழர் மரபு. அதனையும் நக்கீரர் இங்கே சொல்கிறார்.

வேண்டினர் வேண்டியாங்கு எய்தினர் வழிபட ஆண்டாண்டு உறைதலும் அறிந்தவாறே

என்று நிறைவு செய்கிறார். அதாவது தன்னை விரும்பி வழிபடும் அன்பர்கள் தாம் விரும்பியது நிறைவேறி வணங்க அங்கங்கே உறைவதும் நான் அறிந்த வண்ணமான விஷயங்களாகும் என்கிறார்.

முருகனைப் போற்ற ஒரு முந்துதமிழ் மாலை

‘முந்து தமிழ் மாலை கோடிக் கோடி சந்தமொடு நீடு பாடிப் பாடி’ என்று அருணகிரிநாதர் சாற்றுவார். முந்து தமிழ் மாலை என்ற சொற்பதம் திருமுருகாற்றுப்படையைக் குறிக்க நல்லதொரு சொல்லாகும். இது காலத்தால் முந்தியது. உள்ளடக்கச் சிறப்பால் முந்தியது. இலக்கியச் செழுமையால் முந்தியது. இந்நூல் முருகனைப் பலவாறாகப் போற்றித் துதி செய்கிறது. அவனைப் போற்ற இது அரிய ஒரு நூலாகும்.

‘வெற்றி வெல் போர்க் கொற்றவை சிறுவ’
‘வானோர் வணங்கு வில் தானைத் தலைவ’
‘மாலை மார்ப, நூலறி புலவ’
‘வேல்கெழு தடக்கைச் சால்பெரும் செல்வ’
‘அரும்பெறல் மரபிற் பெரும்பெயர் முருக’
‘பலர் புகழ் நன்மொழிப் புலவர் ஏறே’
‘மணம் கமழ் தெய்வத்து இளநலம் காட்டி’
‘சூர் மருங்கு அறுத்த மொய்ம்பின் மதவலி’
‘போர்மிகு பொருந! குரிசில்!’
‘சேண் நின்று இழுமென இழி தரும் அருவிப் பழமுதிர் சோலை மலைக் கிழவோனே’

என்றும் சொல்லி இத்திருமுருகாற்றுப்படை நூலை முழுமையாக்குகிறார். பழமுதிர்சோலையில் கண்ணனும் கந்தனும் (இரு கள்ளழகர்களும்) கலந்து நிற்கும் எழிலை வர்ணிப்பதுடன் இந்நூல் பூரணத்துவம் பெறுவதாகவும் கொள்ளமுடிகின்றது. முருகாற்றுப் படையை சொன்னால் முருகன் அருள் கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை. பிற்காலத்தைய பக்தி நெறி வளர்ச்சிக்கு இந்நூலின் பங்களிப்பு மிகப்பெரியது. பக்தி நெறிக்கு மட்டுமல்ல அற இலக்கிய எழுச்சிக்கும் காவிய எழுச்சிக்கும் கூட இந்நூல் பங்காற்றியிருக்கிறது.

சுத்த ஜலத்தினால் திருமுழுக்காட்டி, நெய்வேதனங்கள் சமர்ப்பித்து, சோடசோபசாரம், ராஜோபசாரம், முதலியவற்றையெல்லாம் செய்து பகவான் ஸ்கந்தனை ஆயிரம் நாமத்தால் அர்ச்சித்து சகல வாத்திய கீத நிர்த்தன உபசாரங்களுடன் ஊர்வலம் செய்வது எல்லோருக்கும் இலகுவில் செய்யவல்லதல்ல. அப்படிச் செய்யாத போதும் ‘திருமுருகாற்றுப்படையை’ ஓதினால் போதுமாம். அவன் அருள் நிறைவாகக் கிடைக்கும்.

பரங்குன்றில் பன்னிரு கைக்கோமான் தன் பாதம்
கரங்கூப்பிக் கண் குளிரக் கண்டு – சுருங்காமல்
ஆசையால், நெஞ்சே, அணிமுருகாற்றுப் படையைப்
பூசையாக் கொண்டே புகல்

ஐப்பசித் திங்களில் ஸ்கந்த சஷ்டி விரதம் ஆரம்பமாகவுள்ள உயரிய நல்ல வேளையில் கந்தவேற் பெருமானைப் பாட, போற்ற நல்லதொரு பாமாலையான இதனைப் பாடிப் பரவுவோம்.

தமிழுக்கும் இந்து தர்மத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு மிக ஆழமானது என்பதை நிரூபிக்க கிடைத்த அற்புதப் பொக்கிஷமான, ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் அப்பால் புராதனமும் இலக்கியச் செழுமையும் கொண்டு சங்க இலக்கியங்களுக்கு முன்னோடியாகத் திகழும் திருமுருகாற்றுப்படை என்ற ஞானக் கருவூலத்தை, அதன் புகழை உலகெங்கும் பரப்புவோம்.