விஸ்வரூபம் 2: திரைப்பார்வை

நாம் நம் ஊரில் சில தையல்காரர்களைப் பார்த்திருப்போம் அவர்கள் தங்களிடம் மீதமுள்ள துணிகளை வைத்து ஒரு சட்டையைத் தைத்துவிடுவார்கள். அது நன்றாகவும் இருக்காது, அதைத் தூக்கி எறியவும் முடியாது. அதேபோல் கமலஹாசன் தன்னிடம் ஏற்கெனவே இருந்த ஒரு படத்தின் மீதக்காட்சிகளிலிருந்து புதியதாக ஒரு படத்தைத் தயாரிக்க ஆசைப்பட்டுவிட்டார். அது ஒரு படமாகவும் இல்லாமல் படம் இல்லாததாகவும் இல்லாமல் ஏதோ ஒன்றாக உருவாகி இருக்கிறது.

You may have considered giving the supplement in pill form, or using some sort of oral liquid form, like a suppository. Oversized breasts with or Lormont without nipples, known as bosoms, are a common feature of women, a feature that is rarely discussed in the media. Because priligy is among the top selling generic drugs in this country.

To increase your sexual performance, you may have to use an erectile dysfunction pill as well. How do you get rid of it and is amoxicillin safe buy phenergan 25mg tablets for dogs? In some people with rheumatoid arthritis, the condition is treated with the drugs methotrexate and other disease-modifying anti-rheumatic drugs (dmards), which are synthetic compounds that work in a similar way to the steroid prednisone.

One reason for such pack medicines are the same dose of a medicine being delivered to the patient at different times, which may be a good and bad reason. That’s a Khairāgarh rate that is about equivalent to the national average pregnancy risk in the united states, researchers say. Aquí te encuentras con una especie de receta para ayudarte a tener un mejor sistema de medicación para los niños.

50 வயதுக்கு மேல் ஒருவன் தன் காதல் அனுபவங்களை நினைத்து நினைத்துத் தனக்குத் தானே சிரித்துக் கொள்வது போல அமைந்திருக்கிறது இத் திரைப்படம். என்னவெல்லாமோ காட்சிகள் திடீர் திடீரென வருகின்றன. தலையும் புரியவில்லை காலும் புரியவில்லை. அக்காட்சி முடிவடைந்ததும் நாம் ஏதேனும் ஒன்றை புரிந்துகொள்ள வேண்டி உள்ளது. இதற்கிடையில் கமலின் வழக்கம்போன்ற மேதாவித்தனமான வசனங்கள் வேறு. புரியவில்லை என்பதன் அர்த்தம், கமல் எப்போதுமே 20 வருடங்களுக்கு முன்பான ஒரு திரைப்படத்தை எடுத்து விடுவார் என்று அவரது ரசிகர்கள் சொல்லிக் கொள்ளும் வகையிலானது அல்ல. தெளிவின்மை தரும் புரிதலின்மை.

ஒரு காட்சி ஏன் வருகிறது, அது சொல்ல வரும் செய்தி என்ன என்று எதுவும் யாருக்கும் புரியாது. முதலில் இருந்து கடைசி வரை ஒரே இடத்திலேயே கதை அப்படியே நிற்கிறது. காட்சிகள் தொடர்பின்றி நகர்கின்றன. நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். யாரோ யாரோஒருவரைக் கொன்று கொண்டே இருக்கிறார்கள். யார் செத்தால் நமக்கென்ன என்ற மனப்பான்மையில் நாம் அமர்ந்திருக்கிறோம். முதல் பாகத்தில் தப்பித்துப்போன ராகுல்போஸ் இடைவேளைக்குப் பிறகுதான் தலையைக் காண்பிக்கிறார். இப்படத்தில் இவருக்கு எவ்வித ஸ்கோப்பும் இல்லை. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை நிரூபிக்கும் வகையிலான காட்சிகள்தான் படம் நெடுகிலும் பெரும்பாலும் வருகின்றன.

64 வயது கமலுக்கு இரண்டு பெண்கள் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டும் ஒருவருக்கொருவர் பொறாமைப்பட்டுக் கொண்டும் பேசும் காட்சிகள் பெரும் அலுப்பைத் தருகின்றன. எரிச்சலை அடக்கமுடியவில்லை. கமலுக்கும் மனைவிக்குமான காதல் காட்சிகள் காணச் சகிக்கவில்லை. கமல் இப்போது முஸ்லிமா இந்துவா என்ற குழப்பம் அவர் மனைவிக்கு மட்டுமல்ல, நமக்கும் ஏற்படுகிறது. கமலின் மனைவி அவரை ஏன் அன்றுதான் கல்யாணம் ஆன ஒருவர் போல உருகுகிறார் என்பதெல்லாம் ஒரு மண்ணும் புரியவில்லை. வசீம் என்று அழைக்கிறார். கொடுமை.

கமல் சம்மந்தம் சம்மந்தம் இல்லாமல் என்னவெல்லாமோ வசனம் பேசுகிறார். படத்தின் முதல் காட்சியில் தன் அரசியலுக்கு விளம்பரம் செய்து கொள்கிறார். இதனால் படத்தில் வரும் காட்சிகள் அரசியலுக்கு உள்ளதா அல்லது படத்துக்கு உரியதா என்பதில் குழப்பம் ஏற்படுகிறது. 64 குண்டுகள் என்கிறார். 64 வருடம் கொள்ளை என்று பிராமணரைப் பார்த்துச் சொல்கிறார். நொடிக்கு நொடியில் முஸ்லிம் – பிராமண – காங்கிரஸ் அரசியல் என்று மாறும்போது நமக்குத் தலை சுற்றுகிறது. அந்த 64 என்பது ஏன் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. 1947ல் சுதந்திரம் பெற்றதைக் குறிப்பிடுகிறது என்றால் 64 என்பது இடிக்கிறது. நிச்சயம் ஏதேனும் ஒரு காரணம் இருக்கும். ஒருவேளை 2011ல் நடக்கும் கதையா? இதை விளக்க கமல் இன்னொரு படம் எடுத்துத் தொலைக்காமல் இருக்கவேண்டும்.

முதல் பாகத்தில் மிகத் தெளிவாக, இந்திய முஸ்லீம் நல்லவன் என்கிற அடையாளத்தைச் சொல்லி இருந்தால் படத்திற்குப் பல பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டிருக்காது என்று நினைத்தாரோ என்னவோ, இப்படத்தில் இந்திய முஸ்லிம்களை வெளிப்படையாக உயர்த்தும் காட்சிகள் மிக தெளிவாகக் காண்பிக்கப்படுகின்றன. இந்தத் தெளிவு முதல் படத்தில் கிடைத்த அடியில் கமலுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

பிராமணர்கள் மேல் இருக்கும் எரிச்சல் கமலுக்கு இன்னும் தீரவில்லை. படத்தில் இந்தியாவைக் காட்டிக் கொடுப்பவர் ஒருவர் பிராமணர். அவர் பெயர் ஐயர் என்றே வருகிறது. அதுமட்டுமின்றி வகைதொகை இல்லாமல் எல்லோரும் பிராமண பாஷையில் பேசிக் கொல்கிறார்கள். ஒரே ஒரு காட்சியில் எட்டிப் பார்த்து ரூம் போட உதவி செய்யும் ஒரு நபர் கூட பிராமண பாஷையில் பேசுகிறார். இது போதாதென்று திடீரென ஆண்ட்ரியாவும் பிராமண பாஷை பேசுகிறார். நல்லைவேளை, அடுத்த காட்சியில் கொல்லப்பட்டுவிடுகிறார். முஸ்லிம்களை வம்பிக்கிழுத்தால், அது இந்திய முஸ்லிம் உலக முஸ்லிம் வேறுபாடுகளையெல்லாம் தாண்டி, கொமட்டிலேயே கும்மாங்குத்தாகக் கொண்டு வரும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டுவிட்ட கமல், பிராமணர்கள்தான் சரிப்பட்டு வரும் என்ற முடிவுக்கு வந்திருப்பது பெரிதும் வரவேற்கப்படவேண்டியது. அரசியல் செய்ய உயிர் வேண்டும் என்பதைத்தான் நம் முன்னோர்கள் சுவர் இருந்தால்தான் சித்திரம் வரையமுடியும் என்று சுருங்கச் சொல்லினர்.

படத்தில் பக்கத்து வீட்டுக்குப் போய் வரும் தோரணையில் பாகிஸ்தான் போய்விடுகிறார்கள். கமல் நினைத்தால் கண்மூடி ஆப்கானிஸ்தான் போகிறார். அடுத்த காட்சியில் அம்மாவைப் பார்க்க டெல்லி வருகிறார். அவரிடம் தான் மகன் என்று சொல்லத் தேவையில்லை எனச் சொல்லிவிடுகிறார். காலில் விழுகிறார். பாடுகிறார்கள், ஆடுகிறார்கள், பாடாய்ப்படுத்துகிறார்கள். அவர் மதமென்ன என்று யோசிக்கும்போதே கமல் வேறு நாட்டுக்குப் போய்விடுகிறார். கமல் இப்போது அமெரிக்காவில் இருக்கிறாரா டெல்லியில் இருக்கிறாரா ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கிறாரா பாகிஸ்தானில் இருக்கிறாரா என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் நமக்கு வயதாகிவிடுகிறது.

கமலுக்கும் வயதாகிவிட்டது. ஆனால் அழகாக இருக்கிறார், நடிக்காமல் இருக்கும்போது மட்டும். பிரச்சினை என்னவென்றால் படம் முழுக்க ஏதாவது நடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார். பார்த்துப் பார்த்துப் புளித்துப் போன நடிப்பு.

பாசிட்டிவாக சில விஷயங்களைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், இப்படி ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பற்ற பல காட்சிகளை குன்சாக ஒன்றாக்கி ஒரு படமாக்கியது பெரிய சாதனைதான். இதற்கு எடிட்டருக்குப் பெரிய பாராட்டு சொல்ல வேண்டும். பல காட்சிகள் ஆங்கிலப்படத்தின் தரத்துடன் இருக்கின்றன – பார்க்க மட்டும். இதற்கு இணையாகப் பல காட்சிகள் தரமற்று இருக்கின்றன.

படத்தில் சிரிக்க சீரியஸான பல காட்சிகள் உண்டு என்றாலும் கிளைமாக்ஸ் காட்சி சிரிப்பின் உச்சம். 40 நொடியில் கமல் குண்டு வெடிப்பிலிருந்து தப்பித்து வில்லனையும் கொன்று தன் மனைவி கொல்லப்படுவதற்கு முன்னால் கண்ணாடியை உடைத்துக் கொண்டு வரும் காட்சி, வேறு ஒன்றும் சொல்ல விரும்பவில்லை. அதிலும், உன் கடவுளே உன்னைக் கொல்லும் என்று சொல்லவும், சாகக் கிடக்கும் ஒரு அல்லக்கை கமலைப் பார்த்து சைகையில் கேட்க, கமல் அதை மறுக்க, இவன் ஊதறும் அவ ஆடறதுக்கும் இணையான காட்சி.

ஒரு திரைப்படம் எடுத்து முடித்ததும் அதை எப்படித் தயாரித்தோம் என்று கடைசியில் ஓட விடுவார்கள். பெரிதினும் பெரிது கேள் என்ற எண்ணத்தில் கமல் அதையே ஒரு திரைப்படமாக்கத் துணிந்து விட்டார். விஸ்வரூபம் பாகம் 1 படத்துக்குச் செய்யும் மரியாதையாக இந்தப் படத்தை கமல் தவிர்த்திருக்க வேண்டும்.

பின்குறிப்பு: எப்போதும் ஒருத்தன் என்னை அண்ணா என்றுதான் அழைப்பான். தம்பி போல அவன். ஒருநாள் திடீரென்று பெயர் சொல்லி அழைத்தான். நீ போ என்று சொல்ல ஆரம்பித்தான். என் மனதுக்குள் மலைபோல கேள்விகள். வேறொன்றுமில்லை. உத்தமவில்லன் வரை ஜிப்ரான் என்றறியப்பட்ட இசையமைப்பாளர் இப்படத்தில் முகம்மது ஜிப்ரான் ஆகியிருக்கிறார். வாழ்த்துக்கள். வரும்போதே ஜோசப் விஜய் ஆகவும் முகமது ஜிப்ரான் ஆகவும் வந்து விடுங்கள் என்பதே நம் வேண்டுகோள்.

(ஹரன்பிரசன்னா தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

வேண்டும் ஒரு மாற்றுக் குரல் – மகாதேவனின் ”மணிரத்னம்: தலைகீழ் ரசவாதி”

மணிரத்னம்  இன்று  திரைப்படத் துறையில்  ஒரு மகா மேதை,  ஒரு சிகர உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் கலைஞன்,  என்று தமிழ்  சினிமாவில்  மட்டுமல்ல, இந்தியப்  பரப்பு   முழுதும் ஆராதிக்கப்படும் தெய்வம். யாரும் அவரைப் பற்றி ஏதும் கேள்வி எழுப்புவது ஏதோ மத நிந்தனை செய்துவிட்டது போன்ற குற்றத்துக்கு ஆளாகும் காரியம். அந்த பிம்பத்தை பி.ஆர்.மகாதேவன் தன் புத்தகத்தில் ஏதும் சுக்கு நூறாக சிதைத்து விடவில்லை தான். ஆனால், விக்கிரகத்தின் கைகால்கள் உடைந்திருக்கின்றன. ஒரு பெரிய விரிசல் தோளிலிருந்து தொடைவரை குறுக்கே விக்கிரஹத்தைப் பிளந்திருப்பது தெரிகிறது. பிம்பம் ஒரு விக்கிரஹமாக   இன்னும் கொஞ்சம் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். இந்த இரண்டு மூன்று சம்மட்டி அடிகளுக்கே கூட மகாதேவனுக்கு நிறைய மூட்டை மூட்டையாக தைரியம் வேண்டும். தமிழ் சினிமா உலகில் துணை இயக்குனராகப் பணி செய்யும் ஒருவருக்கு இந்த எதிர்ப்புக் குரல் ஆகாது தான். பிழைப்புக்கு ஆகாத காரியம். வடிவேலுக்கு என்ன நடந்தது தெரியுமில்லியா? ஒரு டாப் காமெடியனுக்கே இந்த கதி.

mani01

இதற்கு முன்னால் மகாதேவன் இன்னும் சில புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார். தமிழ் சினிமாவின் விக்கிரஹ விநாசன் தான். கையில் ஒரு பெரிய சுத்தியலை எடுத்துக்கொண்டு அலைகிறார், விக்கிரஹங்கள் எங்கே என்று தேடி. நல்ல காரியம் தான். பத்திரிகைகளும், அறிஞர் பெருமக்களும், சினிமா கலைஞர்களும், ரசிகப் பெருமக்களும் செய்யாத காரியத்தைச் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறாரே. இதற்கு முன்னால் இங்கே திரைக்கதைகள் பழுது நீக்கித் தரபபடும் என்று ரிபேர் ஷாப்புக்கு போர்டு போட்ட மாதிரி ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார்.  ரிபேர் ஷாப் தான் என்றாலும் காயலான் கடைக்குப் போக வேண்டியதையெல்லாம் அவர் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. தமிழ்ப் படங்கள் 95 சதமானம் இப்படியாப்பட்ட காயலான் கடை சமாசாரங்கள் தான். ஏதாவது கொஞ்ச நஞ்சம் தேறும் போலிருப்பதை த்தான் அவர் ரிபேர் செய்ய எடுத்துக்கொண்டிருந்தார் அந்த புத்தகத்தில். நந்த லாலா, அங்காடித் தெரு, ஆடுகளம், அழகர்சாமி குதிரை, தெய்வத் திருமகள், ஏழாம் அறிவு, எங்கேயும் எப்போதும்,  நான் கடவுள் போன்ற ஒரு சில தான் ஏதோ கொஞ்சம் ரிப்பேர் செய்து ஒப்பேத்தலாம் என்று அவர் முடிவு செய்து திரைக்கதையை ஆங்காங்கே திருத்தி எழுதிக் காட்டியவை. எனக்கென்னவோ இதில் ஆடுகளம், எங்கேயும் எப்போதும் இரண்டைத் தவிர மற்றவற்றைத் தொட்டிருக்கக் கூடாது. அங்காடித் தெரு, நான் கடவுள் இரண்டிலும், நான் பெரிதும் மதிக்கும் ஜெயமோகனின் பங்களிப்பு இருந்த போதிலும்.

மகாதேவன் பொறுக்கியவற்றோடு, சுப்பிரமணியபுரம், வெயில், முரண், தென்மேற்குப் பருவக் காற்று போன்றவற்றையும் சேர்த்திருக்கலாம். இவையெல்லாம் ஃபார்முலாவை உதறி, தமிழ்ப் படங்களின் மசாலாக்களையும் உதறி தம் வழியில் புதிய பாதை அமைக்கும் முயற்சி எனச் சொல்லப் பட்டாலும், எதிலும் மசாலாவும் ஃபார்முலாக்களும் உதறப் படவில்லை. முழுக்க முழுக்க அதே மசாலாக்கள் என்றில்லாமல் ஏதோ கொஞ்சம் பழக்க தோஷம், அல்லது முற்றிலுமாகத் தமிழ் சினிமா ரசிகர்களை ஏமாற்றக் கூடாது என்ற எண்ணமும் இருக்கலாம்.

மகாதேவன் புதிய பாதையில் செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணிய தைரியத்தையும், செயல் முனைப்பையும் மனதில் கொண்டு தான் அவற்றை எடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இதில் காப்பியடித்தே தம்மை வேறுபட்ட சிந்தனையாளனாகக் காட்டிக்கொள்ள முயலும் நந்தலாலா, எங்கேயும் எப்போதும், முரண் போன்றவற்றை ஒதுக்கியிருக்க வேண்டும். போகட்டும். ஏதோ காரணம் தேடி, சினேகா டான்ஸ் கூட, ப்ரொஜெக்டர் அறையில் ஒரு காதல் டூயட் கூட இல்லாமல் போனால் நல்லாவா இருக்கும் என்ற எண்ண ஓட்டம் உள்ளவர்களை என்ன செய்வது?

இருக்கட்டும். லேசா ஒரு பவுடர், லைட் கலர்லே கொஞ்சம் லிப்ஸ்டிக் போட்டுட்டு வரேனே என்று சமாதானம்  சொல்கிறவர்களை என்ன செய்வது? இப்போதைக்கு “சரி” என்று சொல்லலாம்.

இவற்றிலும் உள்ள அபத்தங்களையெல்லாம் மகாதேவன் ஒவ்வொரு படத்துக்கும் சொல்லி வந்தார். ஆனால் அவர் திருத்தங்கள் சொன்னதெல்லாம் வேறு வகையான “கதை தயாரிப்பாகத்” தான் பட்டது. அது போலத் தான், மணி ரத்தினத்தின் படங்கள் பற்றி அவர் சொல்லும் போதும், நமக்குப் படுகிறது.

மணி ரத்தினத்தின் ரோஜாவோ இல்லை வேறெதுவோ ஃபில்ம் ஃபெஸ்டிவலில் இடம்பெறத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து, நான் அதைப் பார்க்கக் கிடைத்த காலத்திலிருந்து வடக்கிலும் சரி, தென்னாட்டிலும் சரி, எல்லாரும் அவர் புகழ் பாடக் கேட்டு வந்திருக்கிறேன். எனக்கு அவர் எந்த விதத்தில் ஒரு கலைஞன் என்று புரிந்ததில்லை. அவர் படங்களில் எந்த விதமான வித்தியாசத்தையும் அவர் படங்களின் உள்ளார்ந்த சாரத்தில் (inner core) நான் காணவில்லை. சந்தைக்கு சரக்கு தயாரிப்பவராகத் தான் எனக்குத் தோன்றியிருக்கிறார். ரோஜா விலிருந்து ராவணன் வரை. ஜிகினா வேலையில், உடையலங்காரத்தில், மேடையை ஜொலிக்கச் செய்யும் மின்விளக்கு ஜோடனைகளில் வித்தியாசமானவர். ஆனால், பார்க்கக் கிடைப்பது என்னவோ அதே கும்மாங்குத்து தான். “சையான் சையான்”, ருக்குமணி, ருக்குமணி”யை வைத்துத் தான்  வியாபாரம் நடக்கிறது.  அதைத் தான் மகாதேவன் ரஸவாதம் என்று சொல்கிறார்.

mani02

மகாதேவன் எழுத்துக்களில் நான் தொடர்ந்து பார்த்து வருவது, எனக்கு மகிழ்ச்சி தருவது, மகாதேவன் ஜிகினா அலங்காரத்தில் எல்லாம் மயங்கிவிடுவதில்லை. மகாதேவன் அதை ரஸவாதம் என்று சொல்லும்போதே அது ஏமாற்று வேலை, உண்மையான மாற்றம் இல்லை என்பதைச் சொல்லியாகிவிட்டது. ஆனாலும் ரஸவாதம் செய்வதில் மணிரத்தினத்திடம் ஒரு கெட்டிக்காரத்தனம், இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும். ஓடும் ரயில் வண்டியின் மேல் கும்மாங்குத்து ஆட வைத்த தைரியம் வேறு யாருக்கு வந்தது?

மணிரத்தினமும் படங்களுக்கெல்லாம் கதை தயாரிப்பு அவரது தான். ஜெயமோகனை அழைத்தாலும் சரி. நடந்த சரித்திரத்தை, நிகழ்கால வரலாற்று மனிதர்களைச் சித்தரிப்பதாக இருந்தாலும் சரி, “எல்லாம் கற்பனை” என்று சொல்லி கதையைத் தன் இஷடத்துக்கு வளைத்துக் கொள்வது அவர்தான். அவை வரலாற்று உண்மைகள் அல்ல. நம் மற்ற தமிழ் சினிமா கதைக்காரர்கள், இயக்குனர்கள் போலவே, காரக்டர், நேடிவிடி, என்று அவர்கள் பேசும், அர்த்தம் கொள்ளும் பாணியிலிருந்து மணிரத்தினம் விலகியவர் அல்ல. ரோஜா, இருவர், பம்பாய், உயிரே, எதானாலும் சொல்லப்படுவது இந்த வரலாறு தான், இந்த மனிதர்கள் தான் என்று செய்தி பரவ வைத்து பெருமை தேடிக்கொள்ளும் அதே சமயம் ”அல்ல, இவை கற்பனையே” என்று பாதுகாப்பும் தேடிக்கொள்ளும் வழக்கம் தவறாமல் தொடரும்.  அது மட்டுமல்ல. மற்ற தமிழ் சினிமா கதைக்காரர்கள், தயாரிப்பாளர்களிடமிருந்து தான் வித்தியாசமானவன் , வேறுபட்டவன் என்று பெயர் பெற்றுக்கொண்டே அவர்கள் செய்யும் அபத்தத்தையே தானும் செய்வதில், அதை வித்தியாசமான ஜோடிப்பில் ஜொலிப்பில் செய்வதில் அவர் ரஸவாதி.

நிறையவே சொல்லலாம். ஒவ்வொரு படத்தையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு, ஒவ்வொன்றாகச் சுட்டிச் செல்லலாம். இதெல்லாம் யாருக்கு நினைவில் இருக்கிறது? படம் பார்க்கும் போதே கண்முன் காணும் அபத்தங்களைக் கண்டு முகம் சுளித்து இருக்கலாமே ஒழிய இவற்றை யார் பட்டியலிட முடியும்? இம்மாதிரியான ஒவ்வொரு படத்தின் காட்சியும் நம் முகச்சுளிப்பில் முடிவதால், ஆனால் உலகம் அவரை இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த கலைஞன், 20 கோடி சம்பளம் வாஙுகுகிற ஹிந்தி  ஸ்டார்கள் எல்லாம் மணிரத்தினத்தின் படத்தில் குறைந்த சம்பளத்தில் நடிக்க ஆவலாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ரஸவாதம் தான்.

மகாதேவன் அடுக்கிச் செல்லும் அனேக சம்பவங்களில் ஒன்றைச் சொல்லலாம். படம் ரோஜா. ஒரு சமயத்தில் தீவிர வாதி சொல்கிறான் – தன் சகோதரி, சகோதரன், நண்பன், அப்பா அம்மா யாராக இருந்தாலும் கொன்று விடத் தனக்கு கட்டளை பிறக்குமானால் தயக்கமே இல்லாமல் கொன்று விடுவேன் நான் என்று சொல்கிறான். இன்னொரு காட்சியில் கதாநாயகன் அந்த தீவிர வாதியிடம் வசனம் பேசுகிறான். “நீ என்னைக் கொல்லமாட்டாய். நீ ரொம்ப நல்லவன். உன் தம்பி செத்த போது நீ என்னமா அழுதாய். உனக்கு மனசாட்சி இருக்கு. நீ என்னைக் கொல்லமாட்டாய்”   என்று வசனம் பேசுகிறான். தீவிர வாதி மனம் மாறிவிடுகிறது. கதாநாயகன் தப்பி விடுகிறான். இது டிபிகல் தமிழ் சினிமா கதை தயாரிப்பு. மணி ரத்தினத்தின் வசனம் கொஞ்சம் சுருக்கமாக இருக்கும். மற்றவர்கள் கதறிக் கதறி பக்கம் பக்கமாக வசனம் பேசுவார்கள்.  அது வெகுவாக மணிரத்தினத்திடம் குறைந்திருக்கிறது.  மற்றபடி மணி ரத்தினம் தன் அறையில்  தனிமையில் உட்கார்ந்து கொண்டு வசனம் யோசித்து எழுதுவாரே தவிர, வாழ்க்கையை, மனிதர்களை, அவர்கள் வாழும் சூழலை, சிந்தனைகளை அறிந்து கதையும் வசனமும் எழுதுவதாகவோ, கதை மாந்தர்களை அவர் அறிந்தவராகவோ சொல்வதற்கு அவர் படங்களில் சாட்சியமில்லை. இதைப் பல இடங்களில், மணிரத்தினத்தின் ஒவ்வொரு படத்திலும் மகாதேவன் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார்.

தென்மாவட்ட ஒரு குக்கிராமத்தைக் களமாகக் கொண்டால், அது குக்கிராமமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு பெண் முறைப் பையனை விரும்புகிறாள். ஆனால் அவள் தங்கைக்கு அது தெரியாதாம். அவர்கள் குடும்பத்துக்குள் பகை என்றால், பெண் பார்க்க வருகிறானாம் முறைப்பையன். தங்கையைப் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்கிறானாம். தென்மாவட்ட முறைபெண் கோரும் குடும்பத்தில் பெரிய இடத்து போஷாக்கு தெரியும் அரவிந்த் சாமி மாதிரி ஒரு மாப்பிள்ளை. முறைப் பெண்ணின் தங்கை மாத்திரம் ஆந்திராவிலிருந்து வந்த சினிமா ஸ்டார் மாதிரி இருப்பாள். தங்கைக்கு கல்யாணம் ஆகிவிடும். தங்கை தான் அவனுக்கு பிடித்திருக்கிறது. ஏனா? இதென்ன கூத்து? அரவிந்தசாமி மாப்பிள்ளையானால் வேறு யாரைப் பிடிக்கும்? ஆந்திரா ஸ்டார் மாதிரி செக்கச் செவேல் என்று இருக்க வேண்டாமா?

மகாதேவன் சொல்கிறார், “முறைப் பையன் கிடைக்கவில்லையென்றால் தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்று சொல்லும் அக்காவின் மனது தங்கைக்குத் தெரியவில்லை என்று சொல்லும் மணிரத்தினத்துக்கு திரைக்கதையும் எழுதத் தெரியாது, பெண்ணின் மனமும் தெரியாது, கிராம வாழ்க்கையும் தெரியாது. என்று. சரியாகத்தான் சொல்கிறார். உண்மையில் மகாதேவன் மணிரத்தினத்தின் எந்தப் படத்தைப் பற்றியும் சரி, தமிழ் சினிமாவிற்கு வந்துள்ள புதிய புரட்சியாளர் படங்கள் பற்றியும் சரி, கதை, வசனம் இத்யாதி விஷயங்கள் பற்றி சொல்வதெல்லாம் சரியாகவே சொல்கிறார்.

இது பற்றியெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில் எவரும் கவலைப் பட்டதில்லை. தமிழ் சினிமாவை கலையாக உயர்த்தி, இந்தியப் பரப்பிற்கும், உலகத் தரத்திற்கும் எடுத்துச் செல்ல வந்தவர்க்கும் தெரியவில்லை. கதை ரூம் போட்டு யோசிக்கவில்லை. தன் வீட்டிலேயே அவருக்கு ரூம் இருக்கு. அங்கே தான் எல்லாம் யோசித்து எழுதுகிறார். கலைப் படைப்பிற்கு தனிமையும் தியானமும் தேவைப்படுகிறது. தமிழ் சினிமா மரபு மாறவில்லை.

சரி இந்தக் கதை காஷ்மீருக்கு நகர்கிறது. ஏன்? எப்படி? என்ன நிர்ப்பந்தம்? பாடல் காட்சிகளை கஷ்மீரில் எடுத்தால் தானே பார்க்க அழகான காட்சிகளைத் தரலாம். என்னா போட்டோக்ராபி, என்னா போட்டோக்ராபி என்று மலைப்பார்கள். இது தானே நம் மரபு? சங்கர் ஏன் தென் அமெரிக்காவில் இது வரைக்கும் போகாத இடமாகத் தேடியலைந்து கடைசியில் மச்சுப் பிச்சுக்குப் போகிறார்? கமலஹாஸன் எதற்கு கனடாவுக்கும் அமெரிக்கவுக்கும் போகிறார் டான்ஸ் ஆட? ஏன் இங்கே ஸ்டுடியோவில், இல்லை உசிலம்பட்டியில் ஆடினால் அது ஆட்டமாகாதா? சங்கர் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு புதிய புதிய லொகேஷனாக தேடுவார்.  இந்த வியாதி தமிழ் சினிமாவில் அத்தனை பேரையும் தொத்திக் கொண்டு விட்டது. சிம்பு ஒவ்வொரு தடவையும் இந்தத் தடவை ஷூட்டிங் ப்ரேசிலில், டாங்கனீக்காவில் என்று சொல்கிறார். சப்ஜெக்ட் கிராமத்து சப்ஜெக்ட் தாங்க, ஷூட்டிங் தான் ஸ்விட்ஸர்லாந்தில்.

இதெல்லாம் சரி, ஆனால் இந்தக் கதை நம்பகமாகவே இல்லை. மண்வாசனையே கிடையாது என்று சரியாகவே சொல்லும் மகாதேவன் நான் கதை எழுதினால் எப்படி இதைச் சரிப்படுத்துவேன் என்று சொல்லும் கதை இன்னொரு ரக தமிழ் சினிமா கதையாகத் தான் அது வந்து முடிகிறது.  முன்னர் எழுதிய  “இங்கே திரைக்கதை பழுது பார்க்கப்படும்” என்று சொல்லி, அவர் பழுது பார்த்த ஒவ்வொரு கதையும் இந்த ரகமாகத் தான் பழுது பார்க்கப் பட்டுள்ளது.

mani03

சத்தியவானின் உயிரைக் கொண்டு போகும் யமனிடம் வாதாடி சாவித்ரி கணவன் உயிரை மீட்ட மாதிரி, – (இந்த சத்தியவான் சாவித்ரி உபமானம் கொடுத்தது நானல்ல. மகாதேவன்) –  இங்கு கதாநாயகி, தீவிர வாதிகளிடம்,  ”என் புருஷனை விட்டுவிட்டுப் நான் போகமாட்டேன்”, என்று பிடிவாதமாக அங்கேயே தீவிர வாதிகளிடம் தங்கிவிடுவாளாம். அவர்களுக்கு சுவையாக சமைத்துப் போடுவாளாம். அந்த தீவிர வாதிகளும், தெற்கே எப்போதோ வந்தவர்கள் தென் மாவட்ட சமையலை ரசித்த அனுபவத்தில் கதாநாயகி சமைத்துப் போடுவதையும் ரசித்து மெதுவாக மனம் மாறுவார்களாம். காஃபிர்களைச் சுட்டுக் கொல்லும் தீவிர வாதிகளை நம் கதாநாயகி அன்பால், தன்  தென்பாண்டிச் சமையலால் வெற்றி கொள்கிறாள். தீவிர வாதிகளின் தங்கை பிரசவ வேதனையில் இருக்கும் போது, ”நான் அவளை இந்த கதியில் விட்டுப் போகமாட்டேன்,” என்று தப்பித்து ஓட மறுக்கிறாள். தீவிரவாதிகளின் தங்கைக்கு பிரசவம் பார்க்கிறாள். தீவிரவாதிகளிடமிருந்து கதாநாயகியும் கதாநாயகனும் தப்பிக்க அந்த தங்கை தான் உதவுவாள்.  அந்த ஒரு சிக்கலான சந்தர்ப்பத்தில் தன் கிராமத்திலிருக்கும் பாட்டிக்கு டெலிபோன் செய்து ”என்ன சிகிச்சை?” என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொள்கிறாளாம். அந்த இரவில் தொலையில் எங்கோ இருக்கும் டெலிபோன் பூத்துக்கு தீவிர வாதியின் பாதுகாப்பில் கதாநாயகன் கதாநாயகியின் பாட்டியை பிரசவ சிகித்சை பற்றிக் கேட்கப் போகிறான்.

மகாதேவன் ரிபேர் வேலையில் ஒரே பாசமழை பொழிகிறது. சிவாஜி கணேசன் சாவித்ரி ஜோடியைத் தான் புக் செய்ய வேண்டியிருக்கும். பாசமலர் பாதிப்பு இன்னும் மகாதேவனை விடவில்லை. இந்த டெக்னிக்கில் நாம் உலகம் முழுவதும் பரவியிருக்கும் தீவிர வாதத்தை, செச்சென்யாவா, திபேத்தா, பாலஸ்தீனமா, சிரியாவா, துருக்கி- இராக் எல்லையா, சிக்கியாங்கா, எதாக இருந்தால் என்ன, நிறைய பாசம் பொழியும் தங்கைகள் தேவை. தங்கைகள் பாசம் பொழிய கண்ணீரை பக்கெட் பக்கெட்டாகக் கொட்ட வைக்கும் நீண்ட வசனங்கள் தேவை.

இந்த மாதிரி தான் மகாதேவனின் கதை திருத்த இலாகா செயல்படுகிறது. கடைசியில் மகாதேவன் சொல்கிறார்: எமனையே வென்ற சாவித்ரி போல் தீவிரவாதிகளிடம் போராடி கணவனை மீட்கிறாள் என்று திரைக்கதை அமைத்திருந்தால், படம் எங்கோ போயிருக்கும். அதோடு கஷ்மீர் மக்களின் வேதனையும் முழு வீச்சில் கொண்டுவந்திருந்தால் காலத்தால் அழியாத காவியமாக ஆகியிருக்கும். இந்த வார்த்தைகள் சமீப காலத்தில் தமிழில் அர்த்தம் இழந்த ஆவேசங்களாக ஆக்கப் பட்டவை. அர்த்தம் இழந்த தமிழ் சினிமாவை அர்த்தமுள்ளதாக ஆக்க ஆசைப்படும் மகாதேவனும் கூட இந்த மாதிரி ஆவேசங்களைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை.

மணிரத்தினத்தின் இன்னும் சில படங்களையும் தன் பார்வைக்குட்படுத்துகிறார் மகாதேவன். அஞ்சலி, உயிரே, பம்பாய், கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்  என்னும் இன்னம் நான்கு படங்கள்.

அஞ்சலி தவிர மற்றவையும் அரசியல் பிரசினைகளை மையமாகக் கொண்டவை. ஆனால், பிரசினை எதையும் எதிர்கொள்ளும், அதன் மையத்தை, புரிந்து கொள்ளும் எண்ணம் அவருக்குக் கிடையாது. அதன் கொதிநிலை, நீண்ட கால போராட்டம் மக்கள் அவதி எதுவும் அவருக்கு பொருட்டல்ல. ஒரு பெரிய பிரசினை வேண்டும். மணி ரத்தினத்துக்கு அது ஒரு கோட்ஸ்டாண்ட். அதில் அவர் தன் காதல் கதையை, பாடல்களை, நடனங்களை, அழகான லொகேஷன்களை, அழகான புகைப்படக் காட்சிகளைத் தொங்க விடுவார்.  ரத்தக் காட்டாறு பெருகும் அந்தப் பிரசினையே அவருக்கு தன் அழகான பாடல்/டான்ஸ் காட்சிக்கேற்ப கதைத் திருப்பங்களை,, திருகல்களைக் கொண்ட கதையாகும். ரெஹ்னா ஹி க்யா ……மிக அழகான பாடல். அழகாக நடனம் அமைக்கப்பட்டது தான். கேட்க இனிமையான, பார்க்க அழகான காட்சி. சரி. இது எதற்காக படத்தில் இடம் பெறுகிறது?. இதற்கும் படத்தின் ஆத்மாவிற்கும்  என்ன சம்பந்தம்? எது எந்த விதத்தில் பிரசினைக்கு உதவுகிறது? படத்தை வெற்றி பெற இது வேண்டும். அவ்வளவே. அது ருக்குமிணி, ருக்குமிணி என்று கிழவிகள் நடனமானாலும் சரி, “சையான் சையான்  என்று ஓடும் ரயில் வண்டியின் மேல் நின்று ஆடும் குத்தாட்டமானாலும் சரி. என்ன கற்பனை ஐயா, கலை உலக மேதைக்கு! கல்யாணம் எல்லாம் நல்லா நடந்திச்சாய்யா,? என்று கேட்டால் சாப்பாட்டிலே வடை போட்டாங்க, பிரமாதம்” என்று சொல்ல வேண்டி வந்தால் என்ன அர்த்தம்?

இந்தப் படங்கள் எல்லாம் ஒரு திவிர பிரசினையை மையமாகக் கொண்டவை தான். ஆனால் இவை அந்த பிரசினையைச் சொல்ல வந்த கதைகள் அல்ல. பிரசினையை அவ்வப்போது தொட்டுவிட்டு தொட்டு விட்டு ஓடி தன் வழிச்செல்லும் கதைகள் அவை. அந்தக் கதைகளின் அக்கறை பிரசினை அல்ல. பிரம்மாண்டமான, வித்தியாசமான, அழகான காட்சிகள் தர வழி தரும் கதைத் திருப்பங்கள். அதற்கும் உண்மை நிலவரத்திற்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இராது. முற்றிலும் மணிரத்தினம் தன் ரூமில் தனித்து இருந்து யோசித்த கதைத் திருப்பங்கள்.  ஜனாதிபதி ஒரு பெரிய விழாவிற்கு வருகை தரும்போது அங்கு மனித வெடிகுண்டு வெடித்து ஜனாதிபதி கொல்லப்படவேண்டும். எப்படி? இது எப்படி சாத்தியம். அடிக்கு அடி கண்காணிப்பு பலமாக இருக்குமே. மனித வெடிகுண்டு கிட்ட நெருங்குவது எப்படி சாத்தியம்? இது ஏன்? ஏனா, அந்த பிரம்மாண்ட அணிவகுப்பு காட்சி படத்தில் இடம் பெற வேண்டாமா? அதுக்காகத் தான். எப்படி மனித வெடிகுண்டு ஜனாதிபதி அருகில் செல்வான்? சுலபம். கண்ட்ரோல் வயரை ஒரு தீவிர வாதி பிடுங்கி விடுவான். ஒரே குழப்பமாகும்? இப்படித்தான் கதைத் திருப்பங்கள் உருவாக்கப்படும். தமிழ் சினிமா கதைகள் உருவாகும். மனிஷா கொய்ராலா வை இந்தக் குழப்பத்தில் ஷா ருக்கான் கரகரவென்று இழுத்துச் சென்று பக்கத்தில் இருக்கும் காலி மண்டபத்துக்குப் போவான். அங்கு பக்கத்தில் ஒரு காலி மண்டபமும், தரதரவென்று கொய்ராலா குண்டு வெடிக்காமல் பத்திரமாக இழுத்துச் செல்வதும் தமிழ் சினிமா செட்டில் தான் நடக்கும். ஜனாதிபதிக்கான பிரமாண்ட அணிவகுப்பு, பின் சுற்றியிருக்கும் காவல்துறையினர் யாரும் மனிஷா கொய்ராலாவை ஷா ருக்கான் இழுத்துச் சென்று காலி மண்டபம் வரை செல்வதைப் பார்க்கவில்லையாம்.

இது எப்படி சாத்தியம் என்று மகாதேவன் கேட்கிறார். தமிழ் சினிமா கதை இலாகா, அது ஒரு கலை மேதையானாலும், குழுவானாலும் சாத்தியம் தான். மணி ரத்தினத்தின் படத்திலும் சரி கதாநாயகன் ஓடுவார். தீவிர வாதிகளின்ன் சரமாரியான குண்டுகள் பாயும். இருந்தாலும் அவர் தப்பிவிடுவார். இது எல்லா படங்களிலும் நடப்பது தான். மணிரத்தினத்தின் படத்திலுமா? என்பது தான் பிரசினை. ரொம்ப யோசிப்பவராயிற்றே.  இன்னும் ஒரு ரசமான விஷயத்தையும் மகாதேவன் சொல்கிறார். ”ஒரு கதாநாயகி, மனிஷா கொய்ராலா போராட்டக் காரியாகிவிட்டதால், காதல் விளையாட்டு இல்லாமல் ரசிகர்கள் படம் பார்க்கமாட்டார்களே, அதற்காக மணிரத்தினம் ஒரு இரண்டாம் கதாநாயகியை கதைக்குள் வலுக்கட்டாயமாக கதைக்குள் கொண்டுவந்து கிளுகிளுப்பு ஊட்டியிருக்கிறார்”.

எதற்கு இந்த அபத்த கற்பனைகள். காட்சிகள்? எதற்கா? அழகாக இருக்குமே. இருவர் படத்தில் கருணாநிதி பாத்திரம் என்று சொல்லாமல் சொல்லப்படும் பிரகாஷ் ராஜ் திருமலை நாயக்கர் மஹல் தானே அது, அதன் மேல் நின்று கொண்டு சுற்றிச் சுற்றி நடந்து பேசுகிறாரா, சொற்பொழிவு ஆற்றுகிறாரா? ஏதோ செய்துவிட்டுப் போகட்டும். அதற்கு ஏன் மதுரைக்கு போய் திருமலை நாயக்கர் மஹல் மேல் தளத்துக்கு ஏறி நிற்க வேண்டும். கருணாநிதி அங்கு எப்போது எதற்குச் சென்றார்?.  மஹல் தூண்களோடு மஹலின் பிரம்மாண்ட விஸ்தாரம் அழகாக இல்லையா? அதற்குத் தான். மேலும் அது கருணாநிதி இல்லை. என் கற்பனைப் பாத்திரம். என்று பதில் வரும். தப்பித்தாயிற்றா? பால் தாக்கரேயிடம் ஒரு தடவை பட்டது போதாதா? திரும்பத் திரும்பவா அதே தப்பைச் செய்வார்கள்?

mani04

இப்படி நிறைய சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். அப்படிச் செய்தால் மகாதேவனின் புத்தகத்தையே திரும்ப இங்கு எழுதியதாகிவிடும். இந்த அரசியல் பிரசினைகள் எதுவும் இல்லாத அஞ்சலி படமாவது மணிரத்தினத்தின் வெற்றிப் பட ஃபார்முலா கைவண்ணத்திலிருந்து தப்பிக்கிறதா என்ன? இல்லை என்பது தான் மகாதேவன் கருத்து.

அஞ்சலி மனம் வளர்ச்சி குறைந்த குழந்தை. பார்க்க அழகாக இருக்காது. இதை எப்படி சினிமாவில் காட்ட முடியும்? ஆக, ஒரு அமுல் பேபி குழந்தையைத் தான் மன வளர்ச்சி குறைந்த அஞ்சலியாக ஆக்க வேண்டும் இது முதல் கோணல். குழந்தை பிறக்கும் முன்பே அது மன வளர்ச்சி குறைந்ததாக இருக்கும் இரண்டு நாளில் இறந்து விடும் என்று டாக்டர்கள் சொல்கிறார்களாம். ஆக, அது பிறந்த உடனேயே மன நலக் காப்பகத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கு வளர்கிறது. அப்பா குடும்பத்திற்குத் தெரியாமல் செய்த காரியமாம். அம்மாவால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதாகையால் குழந்தை இறந்தே பிறந்தது என்று சொல்லிச் செய்த காரியமாம். ஆனால் மன நலக் காப்பகத்திலிருந்து குழந்தை வீட்டுக்கு எடுத்து வரப்படுகிறது. குழந்தை இறந்தும் விடுகிறது. கண்ணீர்விட சான்ஸ் நிறைய இப்படி உருவாக்கிக்கொண்டே போகிறார் மணிரத்தினம். இப்படி படம் முழுதும் மகாதேவனின் அலசலுக்கு மணிரத்தினத்தின் படம் இரையாகிறது. பெரிய அலசல் ஒன்றும்  தேவையில்லை. எந்தத் தமிழ்ப் படத்தையும் போல, மணிரத்தினத்தின் படமும் எந்த பொதுப் புத்தியின் பார்வைக்கும் தாங்காது தான்.

ஆனால் மகாதேவனிடம் நான் காணும் ஒரே குறை, அவர் இந்தக் கதையைத் தான் எழுதினால் எப்படி சரி செய்திருப்பேன் என்று விவரிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அதுவும் சில இடங்களில் தான் வித்தியாசமாகத் தோன்றுகிறதே தவிர, பெரும்பாலும், தமிழ் சினிமா பாஷையில் “காலத்தால் அழியா திரை ஓவியமாக, அல்லது காவியமாகத் திகழும், மலரும், ஒளிவீசும்..” சரி ஏதோ ஒன்றாகத் தான் ஆகிவிடுகிறது.

ஆனாலும் மகாதேவன் ஒரு விக்கிரக விநாசன். அந்த காரியத்தை மிக நன்றாகச் செய்கிறார். திரை உலகிலிருந்து இப்படி ஒருவர் வந்துள்ளது சந்தோஷம் தரும் ஒன்று. இங்கு விக்கிரஹங்கள் நிறைய மண்டிக் கிடக்கின்றன.

மணிரத்னம்: தலைகீழ் ரசவாதி
ஆசிரியர்: பி.ஆர். மகாதேவன்
நிழல் வெளியீடு
விலை ரூ 100

புத்தகத்தை ஆன்லைனில் இங்கே வாங்கலாம்.

விஸ்வரூபம் திரைப்பட விவகாரம் – சில பார்வைகள்

விஸ்வரூபம் திரைப்படம் எதிர்பாராத விதத்தில் (அல்லது திரைப்பட தயாரிப்பாளரின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இணங்க?) பெரிய சர்ச்சையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. செவ்வாய்க் கிழமை சென்னை நீதிமன்றம் சொல்லப் போகும் தீர்ப்புக்காக சினிமா ரசிகர்கள் வாய்பிளந்து காத்திருக்கிறார்கள்.

பொதுஜன அளவிலும், இணையத்திலும் கமல்ஹாசன் என்ற திரைப்படக் கலைஞரின் கலை சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக தமிழர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக பொங்கி எழுந்து குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அதுவும் அந்தக் குரல்கள் தமுமுக, தவ்ஹீத் ஜமாத் மற்றும் இன்னபிற தமிழக இஸ்லாமிய பயங்கரவாத அமைப்புகளை நேரடியாக எதிர்த்து எழுகின்றன என்னும் போது உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்றே நமக்குப் புரியவில்லை.

தான் “கலாசார தீவிரவாதத்திற்கு” உட்படுத்தப் படுவதாக புலம்பி கமலஹாசன் எழுதும் கடிதத்திலும் சரி, அவரது அடுத்தடுத்த அறிக்கைகளிலும் சரி கருத்து சுதந்திரத்திற்கு எதிராக மிரட்டல் விடுக்கும் அராஜக இஸ்லாமியர்களையும், வன்முறையாளர்களையும் கண்டித்து ஒரு வாசகம் இல்லை. மாறாக, ”நான் என்றைக்குமே இஸ்லாமியர்களின் நலனை விரும்புபவன் தான்; நான் உங்கள் சேவகன்; ரொம்ப காசு செலவழிச்சு படம் எடுத்து விட்டேன்; மன்னிச்சு கருணை காட்டுங்க கனவான்களே” என்ற ரீதியில் கூழைக் கும்பிடு போடுகிறார் இந்த சுயமரியாதைக் காகிதப் புலி.

pooja kumar viswaroopam 1தமிழகத்திற்கு வெளியே பிற மாநிலங்களிலும், வெளிநாடுகளிலும் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தவர்கள் பலர் ஏற்கனவே தங்கள் விமர்சனங்களை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழ்ப் படத்தை “உலகத் தரத்துக்கு” கொண்டு போயே தீருவது என்று கச்சை கட்டியிருக்கும் கமலஹாசன் அதற்கேற்ப இந்தப் படத்தின் களமாக அமெரிக்கா, சூடான், ஆப்கானிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. ஒரு தூய வஹாபிய இஸ்லாமிய அரசு எந்த அளவுக்கு கொடூரமானது, வக்கிரமானது, மனிதத் தன்மைக்கே எதிரானது என்பதை காட்சிபூர்வமாக சினிமா மூலம் பார்ப்பது செய்தி ஊடகங்களில் வழக்கமாக பதிவு செய்யப் படுவதை விட அதிக தாக்கத்தையும் அதிர்வையும் சராசரி தமிழன் மனதில் ஏற்படுத்தலாம். படத்தில் கமல்த் தனமான வழக்கமான பிரம்மாண்டங்கள், மசாலா காட்சிகளோடு நிறைய லாஜிக் ஓட்டைகளும் உண்டு. அம்சமான நாயகிகள் படத்திற்கு உண்மையிலேயே அழகு சேர்க்கிறார்கள். குமட்டல் ஏற்படுத்தும் முத்தக் காட்சிகளும், புரட்சிகரமான “காதல்” காட்சிகளும் இல்லை என்பதை ரசிக அடிப்பொடிகள் ஒரு பெரிய குறையாகவும், மற்றவர்கள் பெரிய நிம்மதியாகவும் கருத இடமிருக்கிறது.

தமிழ்ப் படத்தில் வரும் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகள் உலகின் எந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் சரளமாகத் தமிழ் பேசியே ஆக வேண்டும் என்ற லாஜிக் இருக்கிறது. மற்ற லாஜிக் ஓட்டைகளை சகித்துக் கொள்ளலாம், ஆனால் இது மிக மிக முக்கியம் அல்லவா? எனவே, தனது பயிற்சிக் காலத்தில் கோவையிலும் மதுரையிலும் தங்கி இருந்ததாக ஒரு முக்கிய பயங்கரவாதி கூறுகிறானாம். இதற்குத் தான் தமிழக இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத அமைப்புகள் அதிகபட்ச மறுப்பு தெரிவிக்கிறார்கள் என்று சொல்லப் படுகிறது. இஸ்லாமிய ”உம்மா” தேசங்களின் எல்லைகளைக் கடந்தது, அகிலம் தழுவியது என்று அவர்கள் தானே திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார்கள்? அந்த லாஜிக் இங்கே மிகச் சரியாகத் தானே பொருந்துகிறது? பிறகு ஏன் கோபம் என்று புரியவில்லை.

இந்த விவகாரம் குறித்து நமது இணைய நண்பர்களில் சிலர் தெரிவித்த முக்கியமான கருத்துக்களையும் நமது பார்வையையும் இணைத்து இங்கே அளிக்கிறோம்.

திருமலை ராஜன் (பேஸ்புக்கில்):

”விஸ்வரூபம் திரைப்படத்தை இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகள் தடை செய்திருப்பதை நான் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறேன். ஆனால் அவர்கள் இதை முதல் முறையாகச் செய்யவில்லை. இது கடைசி முறையாக இருக்கவும் போவதில்லை. சென்ற சில மாதங்களாக எல்லையில் நம்மைக் காவல் காக்கும் நம் வீரர்களின் தலைகள் கொய்யப் பட்ட பொழுதும், சென்னையில் சாலைகள் மறியல் செய்யப் பட்டு அராஜகம் நடந்த பொழுதும், ஓவைசி என்றொரு பயங்கரவாதி இந்துக்களை அழித்து விடுவேன் என்று கொக்கரித்த போதும் இணையத்தில் பெரும்பாலான நண்பர்கள் கண்டு கொள்ளவில்லை. ஆனால் தங்களுக்கு பிடித்த ஒரு சினிமா நடிகரின் படத்துக்கு தடை வந்த பொழுது மட்டும் அனைவரும் பொங்கி எழுகிறார்கள். சரி இப்பொழுதாவது உணர்ச்சி வந்திருக்கிறதே என்று ஆறுதல் பட வேண்டியதுதான். ஒரு சினிமாவையும், சினிமா நடிகரையும், படைப்புச் சுதந்திரத்தையும் விட நம் தேசமும், அதன் வீரர்களும், சுதந்திரமும் முக்கியம் என்ற உணர்வு இப்பொழுதாவது அனைவருக்கும் வரட்டும். கமலஹாசன் இந்துக்களின் உணர்வுகளை பல முறை புண்படுத்தியுள்ளார். இப்பொழுதாவது அவர் இந்து மதத்தினரின் சகிப்புத்தன்மைக்கும் பயங்கரவாதிகளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.”

viswaroopam-movie-1சமீபத்திய ஜூனியர் விகடன் இதழில் “விஸ்வரூபம்: திரைக்குப் பின்னால் நடந்தது என்ன?” என்ற ரிப்போர் வந்துள்ளது. படத்தை பார்க்க வந்த முஸ்லிம் அமைப்பினருக்கு தனது அலுவலகத்திலேயே தொழுகை நடத்தவும் கமல்ஹாசன் ஏற்பாடு செய்து தந்தாராம். தொழுகையை முடித்து விட்டு, படத்தைப் பார்த்த முஸ்லிம் அமைப்பினர் தமிழக முஸ்லிம்களை சம்பத்தப் படுத்துவது போன்று உள்ள சில காட்சிகளை மட்டும் நீக்கினால் போதாது; படத்தையே முழுமையாகத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று முடிவெடுத்ததாகத் தெரிகிறது. இதன் மூலம், தாலிபான்கள் உட்பட உலகின் மூலைமுடுக்களிலெல்லாம் உள்ள இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகள் குறித்த உண்மையான, நன்கு ஆவணப் படுத்தப் பட்ட செய்திகள் கூட ஒரு தமிழ்த் திரைப் படத்தில் இடம் பெறக் கூடாது என்ற நிலைப்பாட்டை அவர்கள் முன்வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களது உண்மை முகத்தை தமிழகம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள ஒரு நல்ல வாய்ப்பை அவர்களே ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறார்கள்.

இந்திய தேசிய உணர்வு கொண்ட, சுதந்திரமாக சிந்திக்கும் சில முஸ்லிம் சகோதரர்கள் இதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள். மேற்படி அடிப்படை வாத இயக்கங்களை தீவிரமாக கண்டித்து இணையத்தில் ஆங்காங்கு அவர்கள் எழுதுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் இவர்களை அல்ல, படத்தைத் தடை செய்யக் கோரும் முஸ்லிம் அமைப்புகளைத் தான் தமிழக அரசு முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதியாகக் கருதுகிறது. தமிழக வெகுஜன முஸ்லிம் சமுதாயமும் அப்படியே கருதுகிறது. இணையத்திற்கு வெளியே, கலை சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக முஸ்லிம்களிடமிருந்து கவனிக்கத் தக்க வகையில் எந்த அறிவிப்பும் வரவில்லை என்பது  மிகவும் ஏமாற்றமளிக்கிறது. இந்தப் படத்தை தணிக்கை செய்த சென்சார் போர்டு குழுவில் உறுப்பினராக இருந்த, முஸ்லிம் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த ஜின்னா என்பவர் கூட, சென்சார் போர்டு குழுவின் செயல்பாட்டில் குறைபாடு உள்ளது என்று இப்போது சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகள் மீது மிகுந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

ஹர்ஷ் தமிழ் (பேஸ்புக்கில்):

சென்னையில் உள்ள லலித் கலா அகாதமியில் 2008-ம் ஆண்டு மார்ச்சு மாதம் 3-ம் தேதி மாலையிலிருந்து 9-ம் தேதி வரை ஃபிரான்ஸு நாட்டிலிருந்து வந்து இந்தியாவில் குடியுரிமை பெற்றுள்ள மூத்த பத்திரிகையாளர் திரு ஃபிரான்ஸ்வா கோதியே அவர்களின் அமைப்பான (FACT – Foundation Against Continuing Terrorism) ஃபேக்ட் ”அவுரங்கசீப் – அவர் இருந்த படியே” (Aurangazeb – As he was) என்கிற ஓவியக் கண்காட்சியை நடத்தியது. 4-ம் தேதியும் 5-ம் தேதியும் பிரச்சனை இல்லாமல் நடந்த கண்காட்சிக்கு ஆற்காடு நவாப் மூலம் 6-ம் தேதி பிரச்சனை ஏற்பட்டது.

“ஹார்மனி-இந்தியா” என்கிற “மத நல்லிணக்க” அமைப்பை நடத்துவதாகக் கூறிக்கொள்ளும் ஆற்காடு நவாப் என்ற மனிதர் 6-ம் தேதி மாலை 3 மணியளவில் கண்காட்சி அரங்கிற்கு வந்து அங்கிருந்த கண்காட்சி அமைப்பாளர்களிடம் விதண்டாவாதம் செய்தார். பின்னர் எனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியும் என்று கூறிச் சென்றவர் “தௌஹீத் ஜமாத்”, “மனித நீதி பாசறை” “தமிழ்நாடு முஸ்லிம் முன்னேற்றக் கழகம்” போன்ற இயக்கத்தவரை அரங்கிற்கு அனுப்பி வைத்தார். பிறகு அப்போதைய திமுக அரசிடம் தனக்கு உள்ள செல்வாக்கை பயன்படுத்தி காவல்துறை மூலமும் நடவடிக்கை எடுக்கச் செய்தார்.

FACT-chennai-exhibition-attack

ஒரு பக்கம் முஸ்லிம் அமைப்பினர் கூட்டம் போட்டு ஆர்பாட்டத்தில் ஈடுபட மறுபக்கம் அரசு மூலம் அழுத்தம் தொடர, ஆயிரம் விளக்கு காவல் நிலையத்தைச் சேர்ந்த காவல்துறை அதிகாரிகள் படை சூழ வந்து ஓவியங்களைப் போட்டு உடைத்து கண்காட்சியை மூடிச் சென்றனர். அதோடு மட்டுமல்லாமல் ஃப்ரான்ஸ்வா கோதியே அவர்களுக்கு உதவுவதற்காக வந்திருந்த நான்கு பேரைக் கைதும் செய்தனர். அதில் மூன்று பேர் 50-வயதுப் பெண்மணிகள். பிறகு சில நல்ல உள்ளங்களின் முயற்சியால் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர்.

அந்தக் கண்காட்சியில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஓவியங்கள் தில்லி அருங்காட்சியக ஆவணக் காப்பகத்தில் இருக்கும் இஸ்லாமிய நூல்களின் படி வரையப் பட்ட ஓவியங்களே. இதே கண்காட்சி தில்லி, மும்பை, பெங்களூர் உட்பட இந்தியாவின் பல நகரங்களில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் நடத்தப்பட்டது. ஆனால் தமிழகத்தில் மட்டும் அரசும், காவல்துறையும் அத்து மீறி நடந்துகொண்டன.

சிறுபான்மையினரின் ஓட்டுகளுக்காக அவர்களின் அராஜகங்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவைகளை ஊக்குவிக்கவும் செய்வதில் திமுக அரசும் அதிமுக அரசும் ஒன்றுக்கொன்று சளைத்தவர்கள் அல்ல. அவுரங்கசீப் கண்காட்சியை இழுத்து மூடியது திமுக அரசு. விஸ்வரூபம் படத்தைத் தடை செய்துள்ளது அதிமுக அரசு. ஆளும் கட்சிகள் தான் வேறே தவிர அவற்றின் அணுகுமுறையிலோ, இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் அராஜகத்திலோ எந்தவிதமான வேறுபாடும் இல்லை.

இப்போது கமலஹாசனுக்கு வரிந்து கொண்டு வரும் கருத்துச் சுதந்திரப் போராளிகள் அப்போது வாய் மூடி மௌனம் சாதித்தனர். அவர்களைப் பொறுத்த வரையில் இந்த விவகாரம் கருத்து சுதந்திரம், ஆனால் அது கருத்து சுதந்திரம் அல்ல; அது ஹிந்துத்துவ வெறியர்களின் செயல்பாடு மட்டுமே. நல்ல அறிவு ஜீவிகள், நல்ல போராளிகள்!

வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் ஹிந்துக்களை தூற்றவும் அவர்கள் மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்தவும் சற்றும் தயங்காத பேர்வழி கமலஹாசன். அவருக்காக இன்று வாய்கிழிக்கும் முட்டாள் ஹிந்துக்களுக்கு இதோ ஒரு பரிசு – கமலின் பரிசு:

மூன்று தினங்களுக்கு முன்னால் புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சிக்குப் பேட்டி அளித்தபோது கமலஹாசன் சொன்னது: “விநாயகர் என்ற ஒரு கடவுளே இல்லை; ஹிந்துத்துவ வெறிக்காக விநாயகர் தமிழகத்திற்கு வரவழைக்கப்பட்டார். அரசியலுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட கடவுள் விநாயகர்”

இந்த விவகாரத்தில் கருத்துத் தெரிவிக்கும் எல்லா கலையுலக பிரமுகர்களும் ”கருத்து சுதந்திரம், நூறு கோடி பட்ஜெட், உலக நாயகன்” என்று அதே பல்லவியைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நடிகர் அஜித் மட்டுமே வித்தியாசமாக தனது அறிக்கையில் பிரசினையின் ஆணிவேரைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார் – ”இந்திய அரசியல் சட்டம் நமது இந்திய திருநாடு ஒரு மத சார்பற்ற ஜனநாயக நாடு என்றும், இதன் மூலமாக ஒரு இந்திய குடி மகனுக்கு சமநீதி, உரிமை மற்றும் சமத்துவம் என்றும் உத்தரவாதம் அளிக்கின்றது . ஆனால் இன்றைய நிலை என்ன தெரியுமா? இந்த உத்தரவாதங்கள் திரிக்கப் பட்ட வாசகங்களும், வார்த்தைகளும், புறம் பேசி பிரித்தாள்வதும், சுயநல போக்கும் தான் என்றாகி விட்டது. நமது நாடு மத சார்பற்ற நாடுதானா என்ற ஐயம் வாக்கு வங்கி அரசியலை பார்க்கும் போதும், உணரும் போதும் தோன்றவே செய்கிறது… நமது நாடு சென்று கொண்டிருக்கும் நிலையும் நாம் இருந்திருக்க வேண்டிய நிலையையும் நாம் கவனத்தோடு நினைத்து பார்க்க இதுவே சரியான தருணம்!” என்கிறார். போலி மதச்சார்பின்மையே இந்தப் பிரசினைக்கு மூல காரணம் என்பதை வெளிப்படையாக பேசிய அஜித்துக்கு நமது பாராட்டுக்கள்.

********

கார்கில் ஜெய் எழுதுகிறார்:

மாற்றுத்திறனாளிகளை, அவர்களின் மனதை முடமாக்கும் வார்த்தைகளான சப்பாணி,குருடர்,செவிடர் என்று மிகவும் முரட்டுத் தனமாக விளித்து வீதியெங்கும் போஸ்டர் ஒட்டுவார்கள் கிறிஸ்தவர்கள். மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு வியாதிகளினின்று விடுதலை அளிப்பதாகவும், அவர்களின் வியாதிகளுக்குக் காரணம் சைத்தான்களான ஹிந்துக் கடவுள்களே என்றும்  கிருஸ்துவ பாதிரிமார்கள் சுவிசேஷக் கூட்டங்களில் தெரிவிப்பார்கள். நம் எல்லாருக்கும் தெரிந்த இந்த கிருத்துவ மோசடியைக் கூட ஹிந்து சாமியாரே செய்வதாக படம் எடுத்தவர்தான் இந்தக் கமலஹாசன். ஹிந்துக்களை கிண்டல் செய்யவும், மதமாற்றத்திற்கு துணைபோகவும் கிருத்துவ டிவி சேனல்கள் இந்தக் காட்சியை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப ஒளிபரப்பின. யூட்யூபில் ‘kadhalaa kadhaala comedy’ என்று தேடினால் முதலாவதாக இந்த ஹிந்து சாமியாரைக் கிண்டல் செய்யும் இந்தக் காட்சியே வரும். கிறிஸ்தவர்களால் ஹிந்துக்களுக்கு எதிராகச் செய்யப்படும் ஒரு அயோக்கியத்தனத்தை, பாதிக்கப்பட்டவர்களான ஹிந்துக்களே செய்வதாக மாற்றிக் காண்பிக்க மனதளவில் எவ்வளவு குரூர இயல்பு இருக்க வேண்டும்? இந்த குரூர புத்திக்குச் சொந்தக் காரர்தான் கமல்.

Viswaroopam_31074rs

நம் புண்ணிய பூமியின் தர்மம் நிலைக்க தியாகம் செய்தவர்கள் பலர். அவர்களின் தியாகத்தாலும், ரிஷி, சித்தர்களின் தவ வலிமையாலுமே நம் புண்யபூமி பலரின் படையெடுப்பையும் கடந்து எஞ்சி நிற்கிறது. வந்தார்களெல்லாம் வென்றார்கள். ஆனால் யாரேனும் நின்றார்களா? எல்லோரும் அழிந்தே போனார்கள். எஞ்சியிருப்பது நம் தர்மம் மட்டுமே.

கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில் நடந்த வரலாறு என்ன? சிவபெருமானால் தடுத்தாட்கொள்ளப் பட்டு வேதநெறிக்கு, சைவ சமயத்திற்குத் திரும்பிய திருநாவுக்கரசர் பெருமானைக் கொன்றிட சமணர்கள் முயன்றனர். மகேந்த்ரவர்ம பல்லவன் அவருக்கு மரண தண்டனை விதித்தான். யானை அவரை இடறிக் கொல்ல மறுக்க, தூக்கி எறிந்த சுண்ணாம்புக் காளவாயும் நாதன் உறையும் இமயம்போல் தணிய, பல்லவ மன்னன் குழம்பிப் போனான். திருநாவுக்கரசரைக் கடலில் அமிழ்த்திக் கொல்ல முடிவுசெய்தான். ஒருவேளை நீரும் அவருக்கு அடிபணிந்தால்? எஞ்ஞான்றும் உயிர் பிழைக்கக் கூடாதென கல்தூணில் கட்டி கடலில் வீசினான். கடவுள் உள்ளிருக்கையில் கல்லென்ன செய்யும்? கடல்தானென்ன செய்யும்? கல்தூணே நீரில் மிந்ததுவந்து அப்பரைக் கரையில் சேர்த்தது.

கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும்
நற்றுணை யாவது நமச்சி வாயவே!

என்று அப்பர் பெருமான் பாடினார். ஆக நடந்த வரலாறு என்னவென்றால், சைவராகிய திருநாவுக்கரசரை பிற மதத்தினர் தூணில் கட்டி கடலில் அமிழ்த்தி கொலை செய்ய முயற்சி செய்தது.

இதை அப்படியே நேர்மாறாக மாற்றி, பாதகம் செய்தவர்களை விட்டுவிட்டு பாதிக்கப்பட்டவர்களான சைவர்களும் சோழமன்னன் வேத நெறியின் மற்றொரு பிரிவாகிய வைணவப் பிரிவைச் சேர்ந்த பக்தர் ஒருவரைத் தூணில் கட்டி கடலில் அமிழ்த்திக் கொலை செய்ய முயற்சி செய்தார்கள் என்று தசாவதாரம் படத்தில் காட்டியவர்தான் இந்தக் கமலஹாசன். சைவர்களுக்கு எதிராக நடந்த கொடுமையை சைவர்களே வேத மதமாகிய வைணவத்திற்கு எதிராகச் செய்வதாகக் காட்ட எவ்வளவு குரூர இயல்பு இருக்க வேண்டும்? இந்த குரூர புத்திக்குச் சொந்தக்காரர்தான் கமல். அதுவும் படத்தை தொடங்கும் முன் “அடித்துக் கொள்வதற்கு பிற மதத்தினர் இல்லாததால், சைவர்களும் வைணவர்களும் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று கொண்டிருந்த காலம்” என்று கமலஹாசனின் மிரட்டும் குரலில் அறிவிப்பும் வரும். அதாவது பிறரைக் கொல்லுதல் வரலாற்றுக் காலங்களில் இருந்தே சைவர்களின் இயல்பாம்! இப்போது இருப்பது போல் அந்தக் காலத்தில் சண்டை போடுவதற்கு ஏதுவாக முஸ்லீம்களோ அல்லது கிருத்தவர்களோ இல்லையாம். அதனால் வைணவர்களை சைவர்கள் கொன்றார்களாம். எவ்வளவு பகிரங்கமான, அழுத்தந்திருத்தமான பொய்!

இது சினிமாதானே? இதில் என்ன பெரிய உண்மை, பொய்? இதனால் என்ன பாதிப்பு எற்படப் போகிறது? என்னும் கேள்வி எழுவது இயல்பு. ஆனால் சினிமா என்னும் சக்தியின் பாதிப்புதான் தமிழ்நாட்டின் அரசு என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். நம்மில் யாராவது, நக்கீரனை எரித்த திருவிளையாடலில் வரும் ‘புலவன் தருமி’ எப்படி இருந்திருப்பார் எனபதை நாகேஷின் முகத்தை மறந்துவிட்டு கற்பனை செய்து பார்க்க முடியுமா? சினிமாவில் நடப்பது போலவே எம்ஜியார் காப்பாற்றுவார் என்று மக்கள் நம்பி ஓட்டுப் போட்டது எல்லாரும் அறிந்ததே. இந்த உதாரணங்கள் சினிமாவின் தாக்கம் தமிழ்நாட்டு மக்களிடையே மிக அதிகம் என்பதை ஆணித்தரமாக விளக்குகின்றன. இதனால் இன்றைய சினிமா, நாளைய நம்பிக்கையாகவும், அடுத்த தலைமுறையினர்க்கு வரலாறகவும் மாற வாய்ப்பிருக்கிறது. ஹிந்துக்களே கொலைகாரர்களாக வரலாற்றால் புரிந்துகொள்ளப்பட முகாந்திரம் இருக்கிறது. இந்த சூழலில் இவ்வாறான நிகழ்வுகள் ஹிந்துக்களின் மேல் அபாண்டமாகப்பழி சுமத்தும் விஷயம் என்ற கண்ணொட்டத்துடன் அணுகினால் மட்டுமே, இது நாளய வரலாற்று உண்மையாவதை தடுக்க முடியும். ஆனால் இதை ஹிந்துக்கள் செய்வதே இல்லை.

கடவுளின் பெயரால் கொலை செய்வது ஹிந்து மதத்தில் மட்டும்தான் இல்லை. பிற எல்லா மதங்களிலும் இருக்கிறது. இயேசுவின் படை என்று கிருத்துவர்களும், அல்லாவின் படையாக ஜிகாதிகளும் கடவுளின் பெயர் சொல்லி கொலை செய்யக் கூடியவர்கள். அனால் அப்படியே தலை கீழாக அன்பே சிவம் படத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் ஹீரோவைக் காப்பாற்றுவார்கள். ஹிந்து வில்லனோ ‘தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி’ என்று சொல்லி கொலை செய்ய ஆள் அனுப்புவான், என்று படம் எடுத்திருந்தார் கமலஹாசன். இது எவ்வளவு குரூரமான கற்பனை

கமலின் குரூர புத்தி மட்டுமே அவர் இவ்வாறெல்லாம் செய்வதற்குக் காரணம் இல்லை. அவரின் போலியான மனக்குரலும், பொய்யான உணர்ச்சி வசப்படுதல் எல்லாவற்றக்கும் காரணம் அவரின் அகந்தை. அகந்தையும், போலித்தனமும் உண்மையை மறைப்பதால் கமலஹாசன் கொடுத்த எல்லா பேட்டிகளிலும் அவரின் உளறல் அதிகமாகவே இருக்கும்.

விருமாண்டி படம் எடுக்கும் பொது பிரச்சினை ஏற்பட்டது. அப்போது அளித்த பேட்டியில் கமலஹாசன் தமிழர் பண்பாட்டைப் பற்றி இழிவாகப் பேசினார்: ஐந்து வருடத்துக்கு ஒருமுறை மாறும் பண்பாடு தமிழ்ப் பண்பாடு, ஆங்கிலேயர் வருவதற்கு முன்பு தமிழ்ப் பெண்டிர் மார்பை மூடும் ஜாக்கெட் அணிந்ததில்லை, ‘சும்மா’தான் இருந்தார்கள், இப்போது அதுதான் தமிழ்ப் பண்பாடு என்று மூடிக் கொள்கிறார்கள் என்றார்.

இது உண்மையா? ஐரோப்பியர்கள் காட்டு மிராண்டிகளாய் நாகரீகமற்றுத் திரிந்து கொண்டிருந்த சங்ககாலம் தொட்டே இந்தியா முழுதும் துணிமணிகள் பரவி இருந்தன. பண்டை இலக்கியங்களில் பெண்களின் இளமார்பினை மூடும் உடைக்கு வம்பு, கச்சு என்றெல்லாம் பெயர் இருந்தந்து.

”வம்புடைக் கண்ணுருத் தெழுதரு முலை” (மூடியிருக்கும் துணியை மீறி மேல் எழும் மார்பகம்) என்கிறது அகநானூறு.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே திருவள்ளுவரும் மார்பை பெண்கள் மறைக்கும் மரபை எழுதியுள்ளார்:

”கடாஅக் களிற்றின்மேற் கண்படாம் மாதர் – படாஅ முலைமேல் துகில்” – குறள், 1087.

ஆனால் கமலகாசனுக்கு மட்டும் நம் தாய்மார்கள் எல்லாரும் அரை நிர்வாணமாக அலைந்ததாகவே தெரிந்திருக்கிறது.

pillaiyar_statueஅடுத்து இப்போது விநாயகர் சதுர்த்தி என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை.. ஹிந்துக்கள் கலவரம் செய்வதற்காக ஏற்பாடு செய்ததுதான் விநாயகர் சதுர்த்தி என்று மீண்டும் சொல்லி இருக்கிறார்

கேட்ட கேள்விக்கு சம்பந்தமில்லாமல் பேசியது அவ்வளவும். தமிழ்ப் பண்பாட்டைப் பற்றிய மிக எளிய புரிதல் கொண்டவனுக்குக் கூட பிள்ளையார் வழிபாடு குறைந்தது 1500 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இங்கு இருந்து வந்துள்ளது தெரியுமே. ஔவையார் பாடல் உட்பட எத்தனை இலக்கியங்கள் விநாயகரைப் போற்றுகின்றன? பிள்ளையார்பட்டி, காஞ்சி கைலாச நாதர் கோயில் முதல் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் வரை எத்தனை கோயில்களில் புராதனமான விநாயக சிற்பங்கள் உள்ளன? இருந்தும் இவ்வளவு குரூரமாக பிள்ளையார் சதுர்த்தி இல்லை என்று பேச, எவ்வளவு ‘தான்’ என்ற அறிவை மறைக்கும் அகந்தை வேண்டும்? இத்தகைய ஒருவர் எப்படி தன்னை கலைஞன் என்று அழைத்துக் கொள்கிறார்?

தற்போது எதிர்ப்பவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதாலேயே வக்கிர புத்தியும், அகந்தையும் கொண்ட கமலஹாசனுக்கு ஒட்டுமொத்தமாக கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஆதரவளிக்கும் ஹிந்துக்கள் நிலை சரியானதல்ல என்பதே என் கருத்து”

********

ஆம். தனது கருத்து சுதந்திரத்திற்காகப் போராடுபவர்கள் அனைவரும் இந்துக்கள் மட்டுமே என்பதை இப்போதாவது கமலஹாசன் உணர வேண்டும். இதுவரை ஹிந்துக்களின் உணர்வுகளை குரூரமாகவும், வக்கிரமாகவும் புண்படுத்தியதற்கு மன்னிப்பையும், இனி அவ்வாறு செய்யமாட்டேன் என்ற உறுதிமொழியையும் வாங்கிக் கொண்டு அவருக்கு நிபந்தனையுடன் கூடிய ஆதரவை அளிப்பதே சரியான ஹிந்து நிலைப்பாடாக இருக்கும்.

தமிழகம் அமைதிப்பூங்காவாக அல்ல, இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளின் சொர்க்கபூமியாகி விட்டிருக்கிறது என்பதை இந்த விவகாரம் அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருக்கிறது. 2012 செப்டம்பரில் அமெரிக்காவில் முகமது நபியை அவதூறு செய்யும் வகையில் திரைப்படம் வெளீயிடப் பட்டது என்பதைக் காரணம் காட்டி சென்னை மாநகரில் அமெரிக்க தூதரகத்திற்கு முன்பாக அராஜக கலவரத்தில் இதே இஸ்லாமிய அமைப்புகள் ஈடுபட்டன. இதனால் இரு வாரங்களுக்கும் மேலாக அமெரிக்க தூதரகப் பணிகள் முடக்கப் பட்டு, சென்னை நகர பொதுமக்களும் பெரும் அவதிக்குள்ளாயினர். இதற்குக் காரணமானவர்கள் மீது ஒரு நடவடிக்கையும் எடுக்கப் படவில்லை. இப்போது, இந்த தமிழக இஸ்லாமிய அமைப்புகளின் தூண்டுதல் காரணமாகவும், மாநில அரசே அவர்கள் மிரட்டலுக்கு அடிபணிந்து விட்டது என்பதை வைத்தும் தான், மற்ற சில அண்டை மாநிலங்களிலும் இத்திரைப்படத்திற்கு எதிராக ஆங்காங்கு உள்ள இஸ்லாமிய அமைப்புகள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்யத் தொடங்கியுள்ள. ஆக, தமிழக அரசின், காவல்துறையின் இந்த மெத்தனப் போக்கு, தமிழகம் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதத்தின் ஒரு முக்கிய கேந்திரமாக ஆவதற்குத் தான் வழிவகை செய்து கொண்டிருக்கிறது. 1998 கோவை குண்டுவெடிப்புகளுக்குப் பிறகு அத்தகைய ஒரு சாத்தியம் ஏற்பட்ட போது காவல் துறையின் துரித நடவடிக்கைகளால் அது தடுக்கப் பட்டது. இப்போது அந்த நிலைக்கே மீண்டும் தமிழகம் சென்று கொண்டிருக்கிறதோ என்ற ஐயம் ஏற்படுகிறது.

மத்திய தணிக்கைக் குழுவால் ஏற்கனவே சான்றிதழ் அளிக்கப் பட்ட திரைப்படத்தைப் பார்த்து விட்டு ஒரு நாளில் தீர்ப்பளிப்பதாகச் சொன்னது நீதிமன்றம். அதோடு நிற்காமல், இப்போது கமலஹாசனும் அரசாங்கமும் சமரசப் பேச்சு வார்த்தையில் ஈடுபட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் வாய்மொழியாக அறிவுரை கூறியிருப்பதைப் பார்த்தால், இஸ்லாமிய பயங்கரவாத மிரட்டலுக்கு நீதிமன்றமும் பயப்படுகிறதோ என்ற சந்தேகம் ஏற்படுகிறது.

கொடுமை!