தெஹல்கா பாலியல் தாக்குதல்: பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் குமுறல்

விக்டோரியா கௌரி
விக்டோரியா கௌரி

தெஹல்கா பத்திரிகை ஆசிரியர் தருண் தேஜ்பால் அப்பத்திரிகையில் பணி புரிந்து வந்த இளம் பெண் பத்திரிகையாளர் மீது பாலியல் தாக்குதல் நடத்தியதாக குற்றம் சாற்றப் பட்டு கைது செய்யப் பட்டிருக்கிறார்.

This drug is used for bacterial infections, such as strep throat. There are buy clomid amazon several ways of administering doxycycline. To learn more about tadacip paypal and our payment solutions, visit our website at tadacip.com or get in touch with us today for a no-obligation demo!

A new novel in a series i'm doing, a contemporary, contemporary novel set in new orleans. There is also https://apiuci.com/about-us/chiara-ginelli/ the possibility of the development of osteoporosis, and there are also some reports of long term steroid use that can cause adrenal damage, especially when used in children. I am using the generic clomid over the counter drug for 4 years now.

The shampoo and conditioner have almost the same ingredients; however, the shampoo is less expensive and it has a longer shelf life if stored correctly. This is one of the major causes Chipping Sodbury buy clomid no prescription why some patients may experience serious adverse events while taking amoxicillin 500 mg price walmart antibiotics. Zithromax no prescription zithromax no prescription as we mentioned before, zithromax no prescription in the us is not recommended for persons with certain medical conditions, most notably, a weakened immune system or a recent history of infection.

இந்தக் கைதுக்கு முன்பு, இந்தத் தாக்குதலைக் குறித்து துணிந்து புகார் செய்த அந்தப் பத்திரிகையாளரின் நோக்கங்கள் குறித்தே ஊடகங்கள் கேள்விகள் எழுப்பின. அப்போது அவர் தனது நிலைப்பாட்டையும் உள்ளக் குமுறலையும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார்.

பாரதி கனவு கண்ட பாலியல் சமத்துவத்தில் நம்பிக்கை உள்ள காரணத்தால், தருண் தேஜ்பாலுக்கு எதிராக புகார் கொடுக்கத் துணிந்த அந்த இளம் பத்திரிகையாளரின் அசாத்திய துணிச்சலின் ஊடாகத் தெரியும் சமுக விழிப்புணர்வு என்னை நெகிழச் செய்ததால், அவரது உள்ளக் குமுறலை சமுதாயத்தின் அங்கம் வகிக்கும் அனைவருக்கும் கொண்டு சேர்க்கும் கடமை வழக்கறிஞராகிய எனக்கு இருப்பதால், இதோ அந்த அறிக்கையின் முழுமையான மொழிபெயர்ப்பு:

Courtesy: Indian Express
Courtesy: Indian Express

கடந்த இரண்டு வாரங்களாக எனக்குப் பரவலாகக் கிடைத்து வரும் ஆதரவால் நெஞ்சம் நெகிழ்கிறேன். ஆயினும் எனது புகார் தேர்தலுக்கு முந்தைய அரசியல் சதியின் பகுதியென வரும் நலமற்ற குறிப்புகளால் எனக்கு உள்ளார்ந்த வருத்தமும் சஞ்சலமும் ஏற்பட்டுள்ளது.

நான் அத்தகு நலமற்ற மறைமுக தாக்குதல்களை வன்மையாக மறுப்பதோடு கீழ் காணும் வாதங்களை முன்வைக்கிறேன்.

தங்கள் வாழ்க்கை மற்றும் உடல்களை தாமே அழுத்தந்திருத்தமாக அடக்கியாளும் உரிமையும் ஆற்றலும் பெற வேண்டி பெண்கள் மேற்கொள்ளும் கடுமையான முயற்சி நிச்சயமாக அரசியல் தன்மை உடையது தான். ஆனால் பெண்ணீய அரசியலும் அதன் தன்மைகளும் நமது அரசியல் கட்சிகளின் குறுகிய உலகத்தை விட பரந்தது . எனவே பால் பாகுபாடு, அதிகாரம், மற்றும் வன்முறை ஆகியவை குறித்த மிக முக்கியமான விவாதத்தை, தமக்குள்ளே நிகழும் உரையாடலாக மாற்ற விரும்பும் தம் தவறான சபலத்தை தடுக்க அரசியல் கட்சிகள் முனைய வேண்டும் என நான் அறைகூவல் விடுக்கின்றேன்.

நான் வேறு எவருக்கு வேண்டியோ செயல்படுகின்றேன் என்கிற பிரேரணைகள் எல்லாம், நீண்ட கருத்தார்ந்த விவாதங்களில் பங்கு கொள்ளும் நம் சமூகத்தின் ஒரு சாரார், இன்னமும் பெண்கள் தமக்காக தமக்குத் தாமே முடிவெடுக்க வல்லவர்கள் தாம் என்பதை அங்கீகரிக்கவில்லை, என்பதை புலப்படுத்துகின்ற தளர்ச்சியை ஏற்படுத்தவல்ல குறியீடுகளாகத் தான் நான் பார்க்கிறேன்.

கடந்த வாரத்தில் தொலைக் காட்சி விமர்சகர்கள், இதை விட பக்குவம் பெற்றவர்களாக , திரு தேஜ்பால் என்னை பாலியல் பலாத்காரம் செய்த போது எனக்கு இருந்த மனநிலை மற்றும் நோக்கங்கள் குறித்த கேள்விகளை முன் வைத்திருக்க வேண்டும். சிலர் புகார் செய்ய நான் எடுத்துக் கொண்ட கால அவகாசத்தை பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளனர். அறிவார்வம் கொண்ட இன்னும் பல விமர்சகர்கள் பாலியல் பலாத்காரம் என்ற வார்த்தைக்கு எதிராக கற்பழிப்பு என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்துவது தொடர்பான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளனர்.

இத்தகு பொருள்களை வகைபடுத்த நான் மேற்கொண்ட கடுமையான முயற்சிகள் தான், எனது தளராத வலி மிகுந்த அனுபவத்தின் கடுமையான பகுதியாகும். என்னை கற்பழிக்கப் பட்டவளாக என்னை பார்க்கத் தயாராக இருக்கிறேனா என்பது குறித்து எனக்கு தெரியவில்லை.அல்லது என்னுடன் பணி புரிபவர்களோ, நண்பர்களோ, ஆதரவாளர்களோ, விமர்சகர்களோ என்னை அவ்வாறு பார்க்க விரும்புகிறார்களா என்பது குறித்தும் எனக்குத் தெரியவில்லை. குற்றங்களை வகைபடுத்துவது பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல, குற்றங்களை வகைப்படுத்துவது சட்டமே. இந்த வழக்கைப் பொறுத்த வரையில் சட்டம் தெளிவாக உள்ளது.திரு தேஜ்பால் எனக்கு இழைத்தது,கற்பழிப்பு குற்றத்தின், சட்டப் பொருள் விளக்கத்திற்கு உட்பட்டதே.

இப்போது நமக்கு, கற்பழிப்பிற்கு விரிவான பொருள் விளக்கம் தரும் புதிய சட்டம் நம்மிடம் உள்ளது. நாம் எதற்காகப் போராடினோமோ அதற்காக நாம் நிற்க வேண்டும். கற்பழிப்பு என்பது காமம் அல்லது கலவியைக் குறித்த விஷயம் அல்ல. மாறாக அது பெண்களின் ஆற்றல், சிறப்புரிமை மற்றும் அதிகாரபூர்வமான உரிமை ஆகியவற்றை பாதிக்கக்கூடியது என்பது குறித்து நாம் காலம் காலமாக பேசி வந்துள்ளோம். அங்ஙனம் இப்புதுச் சட்டம் அனைவருக்கும் பொருந்துவதாக இருக்க வேண்டும்_முகமற்ற புதியவர்களுக்கு மட்டுமல்லாது, செல்வந்தர்கள், அதிகாரம் மிக்கவர்கள், செல்வாக்கு மிகுந்தவர்கள் என அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருக்க வேண்டும்.

இவ்வழக்கிற்கு கிடைத்துள்ள சில எதிர்விளைவுகளைப் பார்க்கும் போது, குடும்பங்களுக்குள் மற்றும் போலீஸ் காவல் கஸ்டடியில் நடக்கும் கற்பழிப்பு நிகழ்வுகள், மிகை உறுதி நிலைப்பாடுடைய பெண்ணீயவாதிகளுக்குக் கூட கலவையான சவாலாக இருக்கும் என்பது புரிகிறது.

திரு தேஜ்பாலைப் போல நான் மிகுந்த செல்வம் உடைய நபர் அல்ல. எனது தாயின் தனிநபர் வருமானம் கொண்டு வளர்க்கப்பட்டவள் நான்.எனது தந்தை நெடுங்காலமாக சுகவீனமாகப் படுத்த படுக்கையாக உள்ளார்.தனது செல்வத்தையும்,செல்வாக்கையும்,தனிச்சிறப்பையும் பாதுகாக்கப் போராடும் திரு தேஜ்பால் போல் அல்லாமல், நான் எனது நாணயத்தைப் பாதுகாக்கவும், “எனது உடல் என்னை பணியில் அமர்த்தியிருப்பவரின் விளையாட்டுப் பொருளல்ல மாறாக எனக்கு உரியது” என்ற எனது உரிமையை அழுத்தந்திருத்தமாக நிலைநாட்டவுமே நான் போராடுகின்றேன். இந்த புகாரை கொடுத்த காரணத்தால் நான் மிகவும் நேசித்த எனது வேலையை மாத்திரம் இழக்கவில்லை, மாறாக எனக்கு அத்தியாவசியமான பொருளாதார பாதுகாப்பு,எனது ஊதியத்தினால் எனக்கிருந்த சுயசார்பு ஆகியவற்றையும் நான் இழந்துள்ளேன். என்னை நானே தனிப்பட்ட அவதூறுகளுக்கு ஆளாக்கியுள்ளேன். அது இலகுவான போராட்டமாக இருக்கப்போவதில்லை.

Courtesy: Deccan Chronicle
Courtesy: Deccan Chronicle

எனது வாழ்க்கையிலும் எனது எழுத்துகளிலும் தொடர்ந்து நான் பாலியல் குற்றங்களை சூழ்ந்திருக்கும் உடன்பட்ட பேரமைதியை உடைத்துக்கொண்டு பேச பெண்கள் முன் வர வேண்டும் என வலியுறுத்தி வந்துள்ளேன். இந்த பிரச்சனை எஞ்சியிருப்பவர்கள் சந்தித்து வரும் எண்ணற்ற துன்பங்களை உறுதிசெய்கிறது. முதலில் எமது கருத்துகளுக்கு எதிராக கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. பின் எமது நோக்கங்கள்,இறுதியாக எமது வல்லமை எமக்கு எதிராகத் திருப்பப்பட்டது. ஒரு அரசியல்வாதி, “பாலியல் வன்முறைக்கு எதிராகப் பேசினால் ஒருவரது தொழில் ரீதியான வாய்ப்புகள் பாதிக்கப்படும்” என்று அறிக்கை விடுவார். தில்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ள மனு “ஏன் பாதிக்கப்பட்டவர் இயல்பாக இருந்தார்?” என்று கேள்வி கேட்கும்.

இத்தருணத்தில் மௌனமாக வாளாவிருக்க நான் விழைந்திருந்தால்,என்னால் என்னையே நேரிட்டிருக்க முடியாது என்பது மாத்திரம் அல்ல, தலைமுறைகளாக முழு முனைப்புடன் செயல்பட்டு பெண்ணீய இயக்கத்தை முன்னெடுத்துச் சென்று புதுப்பிக்கும் அந்த நெஞ்சுரம் கொண்ட பெண்களையும் எதிர்கொள்ள முடியாமல் போயிருக்கும்.

இறுதியாக, தெஹல்கா என்ற ஸ்தாபனம் இத்தகு பின்னடைவை எதிர் கொள்ள நேரிட்டு விட்டதே என்று, அங்கலாய்த்துக் கொள்ளும் பெருந்தொகுதி ஆண்கள் தம் வருத்தத்தைப் தெரிவித்துள்ளார்கள்.
அத்தகு ஆண்களுக்கு ஒன்றை நான் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.இந்த பிரச்சனைக்கு அப்பத்திரிகை ஆசிரியரின் வன்சொற்கள் நிரம்பிய வன்கொடுமை தான் காரணமே அன்றி,பாதிக்கப்பட்டதால் பேசத் துணிந்த பணியாளர் அல்ல.

அனைவரது ஆதரவுக்கும் நன்றி.

கட்டுரை ஆசிரியர் திருமதி. விக்டோரியா கௌரி பா.ஜ.க மகளிர் அணியின் தேசிய செயலர்.

தில்லி சம்பவம்: போராட்டங்களும் அடக்குமுறைகளும்

சில நாட்களுக்கு முன்பு தில்லி வீதிகளில் ஓடிக்கொண்டேயிருந்த ஒரு பேருந்தில் ஒரு மருத்துவ மாணவியைச் சிலர் கற்பழித்த செய்தி இந்திய நாட்டு மக்கள் அனைவரின் மனச்சாட்சியையும் உலுக்கியது. இந்த நிகழ்ச்சி உண்டாக்கிய காயமும், அது விளைவித்த சமூக கோபமும் காட்டுத்தீ போல எங்கும் பரவி புது டெல்லியில் மாணவர்களும், இளைஞர்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் தினசரி போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். அவர்களது போராட்டம் உணர்ச்சி பூர்வமானது என்பதில் எந்த ஐயப்பாடும் கிடையாது. தொலைக்காட்சியில் காணுகின்ற காட்சிகளில் அந்த இளம் மாணவ மாணவியர், குறிப்பாக மாணவிகள் உயிரைக் கொடுத்து குரலெழுப்பித் தங்கள் கோபத்தை, ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

நாட்டில் இதுவரை இதுபோன்ற கொடுமைகளும் ஏராளமாக நடந்திருக்கின்றன. ஆங்காங்கே வெளிவராமல் கெளரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட தீங்கை வெளிக் கொணராமல் உள்ளுக்குள் வைத்துப் புழுங்கிச் சாகும் பெண்களும் உண்டு. இப்போது டெல்லியில் நடக்கும் போராட்டம் இந்த உள்ளுணர்வின் உச்சகட்டமாகப் பொங்கி வெடித்திருக்கிறது.

போராளிகளின் கோரிக்கை பெண்களுக்குப் பாதுகாப்புக் கொடுப்பது. நாட்டின் பெரிய வி.ஐ.பிக்களுக்கு அளிக்கப்படும் பாதுகாப்பு சாதாரண மக்களுக்கும் கொடுப்பது; கற்பழிப்புக் குற்றவாளிகளுக்கு மரண தண்டனை விதிப்பது; அதற்கான சட்ட முன்வடிவை உடனடியாக நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றுவது ஆகியவைகளாகும். டில்லி போலீஸ் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் நடந்து கொள்கிறது, டில்லி போலீஸ் கமிஷனர் உடனடியாக பதவி நீக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது போன்ற பல கோரிக்கைகளையும் முன்வைத்து மாணவ சமுதாயம் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது.

delhi-policemen-attack-protesters

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு சில சமூக ஆர்வலர்களின் அமைப்புக்களும் இந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அப்படி கலந்து கொண்ட ஆர்வலர்களின் பின்னணி, அவர்களின் நோக்கம் இவற்றின் மீது ஐயப்பாடு கொண்ட ஆளும் காங்கிரசும், அரசாங்கமும் இந்த போராட்டத்தையே சந்தேகக் கண்கொண்டு பார்க்கத் துவங்கியதன் இயற்கையான முடிவுதான், போராட்டக்காரர்கள் மீது தண்ணீர் பீச்சியடித்தல், கண்ணீர் புகை குண்டுகள் வீசுதல், தடியடி இவைகள் நடந்தேறின.

நாட்டு மக்களுக்கு நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து தெரிந்து கொள்ள முடியாத மர்ம முடிச்சு என்னவென்றால், அமைதியாக மெழுகுவத்தியேந்தி இந்தியா கேட் முன்பாகப் போராடத் துவங்கிய மாணவர்கள் பொறுமை இழந்து வன்முறையில் ஈடுபட்டார்களா, அல்லது காவல்துறையின் மிருக வெறி காரணமாக இந்த இளைஞர்கள் அடியும் வேதனையும் பட்டதன் விளைவாக வன்முறையில் ஈடுபட்டார்களா என்பதுதான். நாம் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் பார்த்தவரை (ஆங்கில தொலைக்காட்சி ஊடகங்கள் சில பழைய தொகுப்பிலிருந்து இதுபோன்ற கலவரங்களின் காட்சிகளை ஒளிபரப்பி மக்களை குழப்புவது உண்டு) இந்த போராட்டக் காட்சிகள் அனைத்தும் நேரடியாக போராட்டக் களத்தில் எடுக்கப்பட்டவை போலத்தான் தோன்றுகின்றன.

இந்தக் காட்சிகளைப் பார்க்கும் போது நமக்கு இயற்கையாக எழுகின்ற சந்தேகம், இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடா அல்லது சர்வாதிகார நாடா. இந்திய அரசியல் சட்டம் அமைதியான வழியில் தங்கள் கோரிக்கைகளை முன்வைத்துப் போராட அனுமதிக்கிறதா இல்லையா. இந்தியாவின் சில பகுதிகள் ஜனநாயக மரபுகளுக்கு விலக்களிக்கப்பட்டு, இங்கெல்லாம் போராட்டம் கூடாது, எதிர்ப்பு கூடாது என்றெல்லாம் விதிமுறைகள் அரசியல் அமைப்பு கூறுகிறதா, அல்லது அதிகார வர்க்கம் சில இடங்களில் போராட்டம் நடந்தால் அது அந்த ஆளும் வர்க்கத்துக்கு எதிரான கருத்தை உருவாக்கிவிடும், ஆளும் கூட்டத்திலுள்ள சிலரது பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியாகிவிடும் என்று காவல்துறை சில பகுதிகளை சிவப்புப் பகுதிகளாகக் கருதுகின்றனவா என்பதெல்லாம் ஏற்படுகிற சந்தேகம்.

இப்படியொரு சந்தேகம் வரக் காரணம் நாட்டின் பெருமைக்குச் சான்றாக குடியரசு தின அணிவகுப்பு நடக்கும் அதே சாலையில் இந்தியாவின் குறிப்பாக புது டில்லியின் வரலாற்று பீடமாக நிற்கும் இந்தியா கேட் பகுதி போராட்டத்திற்கு அனுமதி யில்லாத இடமா தெரியவில்லை. பிரதமர் இல்லம், ஆளும் கூட்டணித் தலைவரின் இல்லம், அவர்தம் வாரிசு வாழுமிடம், குடியரசுத் தலைவர் வாழும் மாளிகை, நாடாளுமன்ற வளாகம் இவைகளுக்கருகில் மக்களின் மனக் குமுறல்களை வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்ற எழுதப்படாத அவசரச் சட்டத்தை டெல்லி போலீஸ் அறிவித்திருக்கிறதா என்பதும் தெரியவில்லை.

இது குறித்து ஒரு செய்தி. தமிழ்நாட்டில் காமராஜ் முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில் அவர் காருக்கு முன்பாக போலீசாரின் கார் சங்கு ஊதிக்கொண்டு சென்றது. காமராஜ் கேட்டார் இது என்ன சத்தம் என்று. போலீஸ் அதிகாரி சொன்னார், உங்கள் பாதுகாப்புக்காக போலீஸ் ஜீப் இப்படி ஒலி எழுப்புக் கொண்டு போகிறது என்று. காமராஜ் அவர்களுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. “நான் உயிரோடு இருக்கும்போது எனக்கு எதுக்கு சங்கு ஊதறீங்கன்னேன்! எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம், போகச்சொல்லுங்க” என்றார். அவர் மனிதர்!

ஒருவரோ, இருவரோ சேர்ந்திருந்தால் அது அமைதியான கூட்டம். அதுவே எண்ணிக்கையில் அதிகமாகி ஆயிரமாயிரமாக அதிகரிக்கும்போது அந்தக் கூட்டம் அமைதியாகத்தான் இருக்குமென்று யாருமே உத்தரவாதம் கொடுக்க முடியாது. அமைதியாக நடந்தால் மட்டும் பாராட்டவா போகிறார்கள். அப்படி அமைதியாக நடந்த போராட்டத்தில் வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகள் அநாதைகளாகப் போன நிகழ்ச்சிகள் ஏராளம். ஓரிடத்தில் வன்முறையைத் தூண்டிவிட திட்டமிட்ட ஓரிருவர் மட்டும் போதாதா என்ன? எங்கிருந்தோ ஒரு கல்லை யாரோ ஒருவன் எறிந்து விட்டால் உடனே காவல்துறை ஒட்டுமொத்த கூட்டத்தையும் ‘கண் மண்’ தெரியாமல் அடித்து விளாசும் காட்சிகள் அரங்கேறிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

அடித்துத் துவைத்துப் போட்டபின் மத்திய உள்துறை துணை அமைச்சர் சொல்லுகிறார், நாங்கள் அவரிடம் பேசினோம், இவரிடம் பேசினோம், கூட்டத்தினரின் கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டோம் அப்போதும் அவர்கள் போராடுகிறார்கள். 99 சதவீதம் அமைதியாகப் போராடும் கூட்டத்தில் ஒரு சதவீதம் பேர் வன்முறையாளர்கள் புகுந்து விட்டார்கள். அதனால்தான் காவல்துறை கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க நேர்ந்தது, அதற்காக வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார்.

தொலைக்காட்சிகளில் பார்த்தவரையில் ஒரு சில காட்சிகள், பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களையே ஆத்திரமூட்டும் விதமாக இருக்கிறது. அந்த ஊடகங்களின் வழக்கப்படி இதுபோன்ற கொடுமையான காட்சிகளை அவர்கள் திரும்பத் திரும்பக் காட்டிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளில் இப்படிப்பட்ட காட்டுமிராண்டித்தனமாக அடிக்கத்தான் கமிஷணர் உத்தரவு வழங்கினாரா, அல்லது காவல்துறையின் வழக்கப்படி கூட்டத்தைக் கலைக்க சில வழிகாட்டுதல்கள் இருக்கின்றன, அவற்றைப் பின்பற்றினார்களா என்று ஒரு ஊடகமும் கேள்வி எழுப்பவில்லை.

குறிப்பாக ஒரு ஆண், அவர் தலையில் முடியை பெண்கள் கூந்தலைப் போல முடிந்திருந்தார். அவர் கையில் இருந்த உபகரணங்களைப் பார்க்கையில் அவர் ஒரு பத்திரிகையாளர் போலத் தெரிகிறார். கூட்டமே இல்லாத ஓரிடத்தில் அமைதியாக நின்றிருக்கும் அவரைப் போய் ஒரு போலீஸ்காரர் அடிக்கிறார். அவர் நகரவில்லை. திரும்பத் திரும்ப போலீஸ்காரர் கை வலிக்கும் வரை அடித்து ஓய்கிறார். அந்த மனிதரும் அசையவில்லை. வேறொரு போலீஸ்காரர் வந்து அவரிடம் இணக்கமாக ஏதோ சொல்லி அனுப்பி வைக்கிறார். அடித்த போலீஸ்காரர் வேறொருவரை அடிக்க ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார். என்ன கொடுமை இது? பார்ப்பவர்கள் மகாகவி பாரதி பாஞ்சாலி சபதத்தில் சொல்லுகின்றபடி, இதுபோன்ற கொடுமைகளைக் கண்டு ‘ஐயோ, என்ன கொடுமை இது என்று நெட்டை மரங்களென நின்று புலம்புவதைத்” தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்?

இன்னொரு காட்சி, ஒரு இளம் மாணவியை ஒரு போலீஸ்காரர் குப்பையை வீசுவது போல தெருவில் வீசித் தள்ளுகிறார். அந்தப் பெண் எழுந்து வந்து அந்த போலீஸ்காரரின் சட்டையை இழுத்துப் பிடித்து முகத்தைத் திருப்ப முயலும்போது யாரோ வந்து அந்தப் பெண்ணை தடுத்து நிறுத்தி விடுகிறார். அந்தப் பெண் போன வேகத்தில் அந்த ஆளை ஒரு கை பார்த்திருப்பார். படம் தொடந்து காட்டப்படவில்லை.அந்தப் போலீஸ்காரர் தன்னுடைய தாயையோ, சகோதரியையோ, மனைவியையோ அப்படி அடிப்பாரா, அல்லது வீசி எறிவாரா என்பதை ஒவ்வொருவரும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். காரணங்களைக் குறித்து அலசுவதை விட, நடந்துவிட்ட காரியங்களிலுள்ள நியாய அநியாயத்தைக் குறித்துத்தான் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

delhi-policemen-attack-protester-2

மற்றுமொரு காட்சி, கூட்டம் கலைந்து ஓடுகையில் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண், தன்னுடன் நிற்கும் இரு நபர்களோடு நின்று பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அந்த இடத்தில் கூட்டமோ, கலவரமோ இல்லை. அப்போது அங்கு வந்த ஒரு போலீஸ்காரர் இடது கையிலிருந்த நீண்ட கைத்தடியால் திரும்பத் திரும்ப காலில் தொடங்கி தலைவரை கை ஓய்ந்து போகும் வரை அடிக்கிறார். தலை உடைந்து ரத்தம் சிந்தியபடி அந்தப் பெண்ணை அருகிலிருந்தவர்கள் கைத்தாங்கலாக அழைத்துப் போகின்றனர். அந்த போலீஸ்காரர் தனது சாகசத்தை எண்ணி மகிழ்ந்தவாறு மற்ற போலீஸ்காரர்களுடன் மற்றவர்களை அடித்து துவம்சம் செய்ய ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்தக் காட்சிகளையெல்லாம் பார்க்கும்போது, 1919இல் ஜாலியன்வாலாபாக்கில் கையிலிருக்கும் குண்டுகள் தீரும்வரை அப்பவி மக்களைச் சுட்டுத் தீர்த்த அந்த கொடியவன் ஜெனரல் டயர் செய்த செயல் சாதாரணமாகத்தான் தெரிகிறது. காரணம் அவன் இந்திய மக்களை, சுதேசிகளை துச்சமாக மதித்தான். இந்திய உயிர்கள் அவனுக்குப் பெரிதல்ல. ஆனால், இந்திய அரசால் நியமிக்கப்பட்ட இந்திய போலீசார் ஒன்றுமறியாத அப்பாவி மாணவர்களைக் கண் மண் தெரியாமல் அடித்துத் துவைக்க என்ன வெறி காரணம். இவர்களை இந்த வேலைக்கு எப்படித் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். கூட்டத்தைத் தடியடி செய்து கலைக்கத்தான் உத்தரவு கொடுத்தார்களே தவிர, தனிப்பட்ட மனிதர்களை கை ஓயும்வரை அடித்து நொறுக்கவா உத்தரவு பிறப்பித்தார்கள். கூட்டத்தைக் கலைக்க அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. அந்தப் பயிற்சியில் அவர்கள் சுழற்றும் தடி வேகமாக சுற்றிவரும் அளவுக்கு மனிதர்கள் மேல் அதிகம் படாமலும், அடிப்பது போல தரையில் அடித்து அச்சுறுத்தவும்தான் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி அடித்தாலும் தலையில் அடிக்க அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. அந்த கமிஷனர் விளக்கம் அளித்திட வேண்டும்.

டெல்லி மருத்துவ மாணவியின் கற்பழிப்பு வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. பாதிக்கப்பட்ட பெண் தன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள். குற்றவாளிகள் செய்த கொடூர பாதகச் செயலுக்குத் தக்க தண்டனையை உடனடியாக அவசரகால நீதிமன்றத்தில் தினந்தினம் விசாரித்து விரைவில் தீர்ப்பளிக்க அரசு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். பெண்களுக்கு டில்லியில் மட்டுமல்ல, நாட்டில் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் பாதுகாப்பு கொடுக்க வேண்டும். போதுமான அளவுக்குக் காவலர்கள் (காட்டுமிராண்டிகளை அல்ல) நல்ல மனிதர்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். கிழக்கிந்திய கம்பெனி தங்கள் ஆதிக்கம் இந்தியாவில் நிலைத்திட அவர்களிலிருந்து மோசமான ஆசாமிகளை (ராபர்ட் கிளைவ் போல) தேர்ந்தெடுத்து இந்தியாவுக்கு அனுப்பினார்களாம். அதுபோல குற்றம் செய்வது என்றால் அல்வா சாப்பிடுவதைப் போல, அடி என்றால், கொன்றுவிடத் துடிக்கும் ஆட்களை தேர்ந்தெடுக்காமல் இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். போலீஸ் உங்கள் நண்பன் என்று தமிழ்நாட்டு காவல்துறையில் பணியாற்றிய திரு பரமகுரு காலத்தில் புதிய உறவை ஏற்படுத்தியதைப் போல வடக்கே ஒரு பரமகுரு இல்லாததுகூட காரணமாக இருக்கலாம்.

புதிய இந்தியா இளைஞர்கள் கையில். காலம் கழிந்துபோன கிழபாடுகள் இன்னமும் இந்தியாவை அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்து அறியாமை இருளில் இருக்கும் கல்வியறிவில்லாத மக்களாக நினைத்துக் கொண்டு ஆடு மாடுகளைப் போல நடத்த முயலாமல், அவரவர் உயர் கல்வியும், நாகரிகமும், நேர்மையும், சட்டத்தின் மதிப்பையும், அனைத்துக்கும் மேலாக இந்திய ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் இளைஞர்கள் கூட்டத்தோடு மோதாமல் நல்லாட்சி நடத்திட முயல வேண்டும். அரசியலில் எத்தனையெத்தனை ஊழல்கள் உண்டோ அத்தனையையும் செய்துவிட்டு, கடப்பாறையை முழுங்கியவர்கள் போல எதுவுமே நடக்கவில்லை என்று சாதித்த காலம் மலையேறிவிட்டது. கற்றறிந்த இளைஞர் கூட்டம் கேள்வி கேட்கத் துவங்கி விட்டது. நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டு ஆள்வோர் நேர்மையைக் கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். இவர்களே மீண்டுமொரு முறை ஜாலியன்வாலாபாக்கை நிகழ்த்திக் காட்ட முயலக்கூடாது. மெக்சிகோ புரட்சிக்காரன் ‘விவா சபாட்டா” குறித்த ஒரு ஹாலிவுட் படம், மார்லன் பிராண்டோ நடித்து வெளிவந்தது. அந்தக்கதையை நினைவு படுத்துகிறது டில்லி ஆட்சியாளர்களின் நடவடிக்கைகள்.

வாழ்க ஜனநாயகம்! வாழ்க மக்களின் பேச்சு, எழுத்துரிமை!