இந்துத்துவ அறிவியக்கம் என்று ஒன்று இருக்கிறதா?

ஒரு நண்பர் ஹரன் பிரசன்னாவின் ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் கேட்டிருக்கிறார்: இந்துத்துவ அறிவியக்க செயல்பாடு என்றொன்று இருக்கிறதா என்று. காந்தியிடம் யாரோ கேட்டார்களாம் ‘காரல் மார்க்ஸ் போல சமுதாயத்தை அறிவியல் பூர்வமாக அறிந்து கொள்ளக் கூடிய சித்தாந்தமாக உங்கள் சிந்தனைகள் இல்லையே. அப்படி ஒன்றை உருவாக்கக் கூடாதா?’ காந்தி பதில் சொன்னார்: ‘செய்யலாம். ஆனால் பாருங்கள் காரல் மார்க்ஸ் போல எனக்கு ஏராளமான நேரம் வேண்டும்.’

It works as a sedative, anxiolytic, and muscle relaxant. Cephalexin 250mg tablet the company, clomid price watsons which has been a long-time investor in the us economy, was one of a number of big investors to have cut back its exposure to the sector, following the financial crisis of 2007-09. If you want to buy generic medication, it is best to compare prices with other local pharmacies in your area because the prices will be lower.

This means they have the same rights, and obligations, as parents of a legitimate child. In the second step, the vector is taken up into the cell by buy sertraline tablets 100mg online the action of the viral protein coat. The medication is most effective when taken on an empty stomach and is equally effective if taken on an empty stomach.

Propecia without prescriptions – generic propecia online. Both of these species primarily attach Sapporo to the skin of the trunk of the host. The zithromax brand of the medication was developed by roche pharmaceuticals in germany in the 1970's and the medication was brought into the market in 1981 as a treatment for sexually transmitted infections.

அண்மையில் மருதன் கங்காதரன் என்கிற காம்ரேட் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் இந்துத்துவர்களுக்கு எவ்வித அறிவியக்க அமைப்பும் இல்லை. அறிவியக்க ஆளுமைகள் இல்லை என்றெல்லாம் எழுதியிருந்தார்.

ஒருவிதத்தில் என்னதான் இணையத்தின் நியோ ’இந்துத்துவ’வாதிகள் காந்தியை திட்டினாலும். அந்த fringe கூட்டத்தை வைத்து ஒட்டுமொத்த இந்துத்துவர்களை காந்தியை மதிக்கவே மதிக்காத வாழ்க்கையில் காந்தியின் எந்த மதிப்பீட்டையும் கடைபிடிக்காத அறிவுசீவிகள் வசை பாடினாலும், மார்க்சிய சித்தாந்த பிதாமகர்கள் ஒருவிஷயத்தை அறிவார்கள். நாகராஜ் (கீழைதேயம் மார்க்சியம்) என்று நினைக்கிறேன் எழுதினார்.என்ன இருந்தாலும் காந்தி இறுதியில் தீன்தயாள் ஆராய்ச்சி மையத்துக்குத்தான் (அதாவது ஆர்.எஸ்.எஸ் கோட்பாட்டுக்கு) லாயக்கு என்பதாக எழுதினார். இயக்க இந்துத்துவர்கள் காந்தியை போலத்தான். அவர்கள் செயல்படுகிறார்கள். இந்த நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த சிந்தனையாளர்களாக வந்திருக்கக் கூடியவர்கள், அப்படி வந்திருந்தால் ஏசி ரூம்களில் அமர்ந்து செமினார் செமினாராக ஜொலித்திருக்கக் கூடியவர்கள், ராம் குகா இத்யாதிகள் அவர்களின் காலணி கயிற்றை வாயால் தொடவும் அருகதையற்றவர்களாக இருந்திருக்கக் கூடிய அறிவு ஜாம்பவான்கள் சங்கத்தில் வனவாசி பள்ளிக் கூடங்களை உருவாக்குவதிலும் சேவாபஸ்தியில் இரவு பள்ளிக் கூடங்கள் முதல் கழிப்பறை வரைவு செய்து அமைப்பது வரையிலான வேலைகளில் தங்கள் முழு வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்து வாழ்ந்து பிறகு கடைசி காலத்தில் ஏதாவது ஆசிரமங்களில் வாழ்ந்து வெளி உலகம் அறியாமலே மறைந்து போயிருக்கிறார்கள். உலகிற்கு தெரிந்தது ஒரு நானாஜி தேஷ்முக்தான். அண்மையில் மறைந்த தேவேந்திர ஸ்வரூப் எப்படிப்பட்ட ஆராய்ச்சியாளர் அத்துடன் கூடவே எப்படிப்பட்ட மிக எளிமையான வாழ்க்கையுடன் எத்தனை சேவை பணிகளில் தன் வாழ்க்கையின் மிகக் கணிசமான பகுதியை கழித்தவர் என்பது அவரை அறிந்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும்.

விஷ்ணு வகங்கர், தேவேந்திர ஸ்வரூப், B.B.லால்

பண்டிட் தீன்தயாள் உபாத்யாயாவும் தத்தோபந்த் தெங்கடிஜியும் தாணுலிங்க நாடாரும் சுவாமி சித்பவானந்தரும் செமினார் சிந்தனையாளர்களல்ல. அவர்களின் வாழ்க்கைக்கும் அவர்கள் சிந்தனைக்கும் கோடு கிழிக்க முடியாது. காந்தியின் சூழலியல் கோட்பாடுகள் குறித்து காம்ப்ரிட்ஜ் ஆங்கிலத்தில் பேசிவிட்டு ’பப்’பில் போய் நூறு இந்தியர்களின் ஒரு வார உணவுக்கான பணத்தில் ஒரு பெக் அடிக்கக் கூடிய அறிவியக்கம் இந்துத்துவத்தில் இல்லை என்பதுதான் இந்துத்துவத்தின் சிறப்பே. அப்படி ஒரு அறிவியக்கம் என்றாவது இந்துத்துவத்தில் ஏற்பட்டால் அது ஏதோ ஆதாரப்பிழை. வேரோடு கிள்ளி வீசப்பட வேண்டியது.

வரலாற்று ஆராய்ச்சியையே எடுத்துக் கொள்ளலாம். ‘ஒரு ரொமிலா தாப்பரை உருவாக்கியிருக்கிறீர்களா’ என கொக்கரிக்கிறார்கள் இடதுசாரிகள். இல்லை என்பதுதான் சந்தோசமான விசயம். அரசு அதிகார உதவியுடன் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கு சென்று இந்திய வரலாற்றைப் படித்து அதை காலனிய-மார்க்சிய நோக்கில் மட்டுமே அணுகி தன்னை ஒரு அதிகார மையமாக மாற்றிய ஒரு ஆளுமையை இந்துத்துவம் உருவாக்கவில்லை. ஆனால் பீம்பெதகா குகைகளை கண்டுபிடித்து, மேற்கத்திய மானுடவியலாளர்கள் கால மதிப்பீட்டைக் தவறாக செய்து அதன் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்த போது அதனை சரியாக கணித்து, அக்குகைகளுக்கு உலக குகையோவியங்களின் தொல்வரலாற்றில் சரியான இடத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த விஷ்ணு வகங்கர் ஆர்.எஸ்.எஸ். காரர்.

ஆசியாவின் மிகச் சிறந்த தொல்லியலாளர் என சர்வதேச தொல்லியலாளர்களால் அறியப்பட்ட B.B.லால் என்கிற பிரஜ்பாஸி லால் இந்துத்துவர் (2021ம் ஆண்டு பத்ம விபூஷண் விருது பெற்றார்). கடலடி அகழ்வாராய்ச்சியின் மூலம் துவாரகையை மட்டுமல்ல பூம்புகார் பகுதிகளிலும் முதன்மை தேடல்களை நிகழ்த்திய எஸ்.ஆர்.ராவ் தேசியவாதி. மற்றொரு தலை சிறந்த அகழ்வாராய்ச்சியாளரும் சர்வதேச தரம் கொண்ட வரலாற்று அகழ்வாராய்ச்சி இதழான ’புரதத்துவ’ இதழை உருவாக்கிய ஸ்வராஜ்ய பிரகாஷ் குப்தா ஆர்.எஸ்.எஸ் காரர்தான்.

இவர்களுக்கு சோவியத் உதவி இருந்ததில்லை. அமெரிக்க உதவி இருந்ததில்லை (ஆம். இன்றைக்கும் செயல்படும் இந்தியாவின் முதன்மை இடதுசாரி அமைப்பு ஒன்று சிஐஏ பண உதவியுடன் உருவானது. சோவியத் சிதறிய போது 1991 க்கு பின்னர் இந்திய இடதுசாரி அறிவுசீவிகள் பலர் அமெரிக்க ’தெற்காசிய ஆராய்ச்சி’ அமைப்புகளில் மையம் கொண்டனர்.) இந்திய வரிப்பணத்தில் இயங்கும் கல்வி அமைப்புகளில் ஒட்டுண்ணி வர்க்கமாக உள்ளேறி ஒட்டுமொத்த அதிகாரங்களை கைப்பற்றவில்லை. ஆனால் சிந்தித்துப் பாருங்கள் – வரலாற்றை உண்மையில் தேடி புழுதிகளிலும் பாலைவனங்களிலும் கடலடியிலும் மலைக்குகைகளிலும் வனங்களிலும் அலைந்தவர்கள் சங்க சித்தாந்தத்திலிருந்து வந்தவர்கள். ஏசி ரூம்களையும் செமினார் ஹால்களையும் தாண்டாமல் ஊடக ஒளிகளில் ரொமிலா தாப்பர்களும் இர்ஃபான் ஹபீப்களும் செய்வது இந்திய வரலாற்றை அப்பழுக்கற்ற ஆங்கிலத்தில் மார்க்சிய சிமிழுக்குள் அடைப்பதும் அப்படி அடைபட முடியாதவற்றை மறைப்பதும்தான். இப்படிப்பட்ட அறிவுசீவிகள் இந்துத்துவத்துக்கு இல்லை என்பதை விட இந்துத்துவத்தின் அறத்தன்மைக்கு வேறென்ன ஆதாரம் வேண்டும்?

இந்துத்துவர்கள் உருவாக்கும் சிந்தனைகள் என்பது அவர்களின் வாழ்க்கைகளேதான். ‘களப்பணி’, ‘அறிவியக்கம்’ என்பது போன்ற பாகுபாடுகளை கேட்கும் போது துணுக்குற செய்கிறது. ‘வலம்’ ‘தமிழ்ஹிந்து.காம்’ என்பது தாண்டி அறிவியக்கம் இருக்கிறதா என்று கேட்கிறார் ஹரன் பிரசன்னாவின் நண்பர். வலமும் தமிழ்ஹிந்து.காம் போன்றவையும் ‘அறிவியக்கம்’ அல்ல. ஹிந்துதுவத்துக்கு இடதுசாரிகள் போன்ற ஒரு ‘அறிவியக்கம்’ தேவையில்லை. என்றென்றும் களத்தில் விராட ஹிந்து சமுதாயம் எனும் தெய்வத்துக்கு செய்யப்படும் பூஜையான சேவையிலிருந்து வரும் நறுமணமாக மட்டுமே ‘வலம்’ ‘தமிழ்ஹிந்து.காம்’ இன்னும் என்னென்ன வருகிறதோ அவையெல்லாம் இருக்கும். இவையெல்லாம் வறண்டு போன அறிவியக்கம் அல்ல.

இந்துத்துவம் என்றென்றைக்கும் முழுமையான உயிரியக்கம். இந்த தேசத்தின் உயிரியக்கம். தேச சேவையிலிருந்தும் தேசத்தின் அப்படி சேவை செய்ய உத்வேகமளிக்கும் ஆன்ம சக்தியான இந்துத்துவத்திலிருந்தும் வெளிப்படும் எழுத்துகள் களப்பணி என்றும் அறிவியக்கம் என்றெல்லாம் பிரிக்க முடியாதவை. பிரம்மமே அறிவென்பதும் உயிரே அறிதல் என்பதும் நம் மரபு.

ஹிந்துத்துவம் – ஒரு கண்ணோட்டம்

முந்தைய பகுதிகள்:

தொடர்ச்சி …

“நான் ஒரு ஹிந்து, தெய்வ பக்தி உள்ளவன், ஹிந்து மதத்தின் பன்முகத் தன்மை என் சிந்தனை முறைக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது என்று சொல்வதில் எல்லாம் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. ஆனால் ஹிந்துத்வம் என்றால் என்ன என்று யாராவது சொல்ல முடியுமா? நான் ஹிந்துத்வத்தை எதிர்க்கிறேன் (என்று நினைக்கிறேன்). இது என்னவோ எல்லாருக்கும் தெரிந்த, ஆனால் ஒருவராலும் வரையறுக்க முடியாத விஷயம் போலிருக்கிறது”- சில வாரங்கள் முன்பு ஒரு கூகிள் குழும விவாதத்தில் ஒரு நண்பர் இப்படிக் கேட்டிருந்தார்.

சென்ற பகுதியில் இந்தக் கேள்வியுடன் நிறுத்தியிருந்தோம். அங்கிருந்து தொடங்குவோம்.

ஹிந்துத்துவம் என்பதற்கு ஒரு சமகாலத்திய பாடப்புத்தக வரையறை தரவேண்டும் என்றால் இப்படிச் சொல்லலாம் –

ஹிந்துப் பண்பாட்டில் வேர்கொண்ட கலாசார-தேசியவாத, சமூக, அரசியல் சித்தாந்தம்.

இந்த வரையறையில் உள்ள சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் முக்கியமானவை. இதற்கு முன்பு ஹிந்து என்ற சொல்லிற்கு நான் அளித்திருந்த பொது வரையறையும் இங்கு நினைவூட்டுகிறேன் –

ஹிந்து என்ற பெயர் ஒரு மதத்தை (religion), கலாசாரத்தை (culture), தத்துவ ஞான மரபை (philosophy), வாழ்க்கை முறையை (way of life), இவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பண்பாட்டை (civilization) குறிக்கிறது.

இரண்டையும் இணைத்து, ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் இரண்டுக்கும் உள்ள உறவும், அவற்றின் தனித்தன்மைகளும் புலப்படும்.

ஹிந்துத்துவம் என்ற சொல்லை உருவாக்கியவர் வீர சாவர்க்கர். அந்தமான் கடுஞ்சிறையில் வாடிய பொழுதும் தேசத்தையும் தர்மத்தையும் பற்றிய சிந்தனைகள் கனலாக அவரது உள்ளத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்தன. 1921ம் ஆண்டு அவரது விடுதலைக்குப் பின் ஹிந்துத்துவம் என்ற பெயரில் அவை நூல் வடிவில் வெளிவந்தன. இந்தியாவின் பழம்பெரும் பண்பாட்டின் அஸ்திவாரத்தின் மீது கட்டப் பட்ட, புத்துயிரும் புது மலர்ச்சியும் கொண்ட நவீன இந்து தேசியத்திற்குக் கட்டியம் கூறியது இந்த நூல். இந்த நூலின் முகப்பில் காணப்படும் சுலோகத்தையும் சாவர்க்கரே இயற்றினார் –

ஆஸிந்து ஸிந்து பர்யந்தா யஸ்ய பாரத பூமிகா |
பித்ருபூ: புண்யபூஸ் சைவ ஸ வை ஹிந்துரிதி ஸ்ம்ருத: ||

சிந்துவில் இருந்து கடல் வரை பரந்த பாரத பூமியைத் தங்கள் தந்தையர் நாடாகவும், புண்ணிய பூமியாகவும் கருதுவோரே ஹிந்துக்கள்.

ஹிந்துத்துவம் என்பதை பண்பாடும் தேசியமும் இரண்டறக் கலந்த ஒரு கருத்தாக்கமாகவே சாவர்க்கர் முன்வைக்கிறார். தனது வாதங்களுக்கு உரம் சேர்க்க ரிக்வேதம் தொடங்கி, அர்த்த சாஸ்திரம், புராணங்கள், மத்திய கால இந்து, இஸ்லாமிய ஆவணங்கள் என்று பல வரலாற்றுச் சான்றுகளையும் இந்த நூலில் அளித்துள்ளார். இருபதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய சிந்தனை முன்வைத்த தேசியவாதத்தையும் (idea of nation-state), இந்திய கலாசார ஒற்றுமையையும் கலந்து இப்படி ஒரு சித்தாந்தத்தை சாவர்கர் முன்வைத்தார் என்று இன்றைய அரசியல் சிந்தனையாளர்களும் எழுத்தாளர்களும் பகுப்பாய்வு செய்கிறார்கள். இதைப் பிடித்துக் கொண்டு இன்னும் ஒரு சாரார் ஹிந்துத்துவத்தின் வேர் இந்திய சிந்தனையில் இல்லை, ஐரோப்பிய சிந்தனையில் தான் உள்ளது, எனவே அது ஆசாரக் குறைவு என்று தீர்ப்பு வழங்கத் துடிக்கிறார்கள்.

நவீன இந்திய தேசிய மறுமலர்ச்சிக் காலகட்டத்தில் எல்லா தேசபக்த சிந்தனையாளர்களும், புரட்சியாளர்களும் மாஜினி, கரிபால்டி, பிஸ்மார்க் போன்ற நவீன ஐரோப்பிய தேசிய நாயகர்களை ஆதர்ச வீரர்களாகக் கருதினார்கள். அது இயல்பானதே. அர்ஜுனனும், ராமனும், கண்ணனும், சிவாஜியும், குரு கோவிந்தரும் போன்ற புராண, சரித்திர வீரர்கள் மட்டுமல்ல, தங்கள் நாட்டுக்காகப் போராடி வென்ற சுதந்திர வீரர்களின் சமகால உதாரணங்களும் அவர்களுக்குத் தேவைப் பட்டன. ஆங்கிலக் கல்வி மூலம் கற்ற சரித்திரம் ஐரோப்பிய தேசியவாத சிந்தனைகளையும் அவர்கள் மனங்களில் விதைத்தது. மகாகவி பாரதி கூட மாஜினியின் பிரதிக்கினை குறித்தும், பெல்ஜியத்தை வாழ்த்தியும் கவிதை எழுதியிருக்கிறார். எனவே இதற்கு சாவர்க்கர் மட்டும் விதிவிலக்கல்ல.

சாவர்க்கர் மாஜினியை ஆதர்ச தியாக வீரராகக் கருதினார் என்பது உண்மை தான். ஆனால் ஐரோப்பிய தேசியவாதத்தின் பக்க விளைவுகளான இனவெறி, அதிகாரப் பரவல், ராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, சர்வாதிகாரம் ஆகிய குறுக்கல்வாத அணுகுமுறைகளை அவர் முற்றகவே நிராகரித்தார். இன்றைக்கு ஊடகங்களிலும், கல்விப் புலங்களிலும் இந்துத்துவத்தைக் கட்டுடைப்பதாகக் கூறி இந்துத்துவத்தை இந்த எதிர்மறை சித்தாந்தங்களுடன் தொடர்பு படுத்திப் பேசும் கருத்தாக்கங்கள் உள்நோக்கம் கொண்ட திரிபுவாதங்கள் அன்றி வேறில்லை (பார்க்க: பாசிசம், நாசியிசம், சோசலிசம், இந்துத்வம்).

தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்திற்கு எதிராகப் போராடியவர் சாவர்க்கர். அவரது குடும்பமே இந்திய தேச விடுதலை வேள்வியில் தன்னை முழுமையாக ஆகுதியாக அர்ப்பணித்த பெருமைக்குரியது. ஹிந்துப் பண்பாட்டை பெரிதும் மதித்த சாவர்கள் மத ரீதியாக ஒரு நாத்திகர். தனது மரணத்திற்குப் பிறகு வைதீக சடங்கு எதுவும் செய்யப் படக்கூடாது என்று உயில் எழுதியவர். தலித்துகளின் உரிமைப் போரை மிகப் பெருமளவில் முன்னெடுத்து ‘புத்தருக்கு ஒப்பான பெரியவர்’ என்று அம்பேத்கரால் பாராட்டப் பட்டவர்.

உலகம் இனவாதப் பேயின் குரூர கிருத்யங்களுக்கு சாட்சியாக நின்ற 1920களிலும் 30களிலும் எழுதப் பட்ட சாவர்க்கரின் கீழ்க்கண்ட வரிகளே அவரது மானுட சமத்துவப் பார்வையின் விசாலத்திற்குச் சான்று பகரும் –

“சொல்லப் போனால், உலகெங்கும் ஒரே இனம் தான், மனித இனம். ஒரே மனித ரத்தம் தான் அதை உயிர்த்துடிப்புடன் வைத்திருக்கிறது. மற்ற எல்லா வாதங்களும் காரிய வாதமாகச் சொல்லப் படுபவையே. தற்காலிகமாகவோ அல்லது சார்பு நிலை கொண்டோ கூறப்படுபவையே. ஒரு இனத்திற்கும் வேறோர் இனத்திற்கும் இடையில் செயற்கையாக நீங்கள் எழுப்பும் தடைகளை எல்லாம் இயற்கை இடையறாது தகர்த்தெறிந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. ரத்தக் கலப்பை விதிமுறைகள் போட்டுத் தடுப்பது என்பது மணல் மேல் கோட்டை கட்டுவது போல. பாலியல் ஈர்ப்பு என்பது எல்லா இறைத்தூதர்களும் போடும் கட்டளைகளை விடவும் வலிமை வாய்ந்தது என்பது தொடர்ந்து நிரூபிக்கப் பட்டு வந்திருக்கிறது.. ஒரு மனிதனது நாடி நரம்புகளில் மனிதகுலம் முழுவதின் ரத்தமும் ஓடுகிறது என்பதே உண்மையாக இருக்கும். வட துருவம் முதல் தென் துருவம் வரை மானுடத்தின் அடிப்படை ஒருமையே சத்தியமானது. மற்றவை அனைத்தும் சார்பு நிலை கொண்டவைகளே.”

– ஹிந்துத்துவம், இரண்டாம் அத்தியாயம்.

ஹிந்துத்துவத்தை ஒரு உறுதியான சித்தாந்த கட்டுமானமாக சாவர்க்கர் முன்வைத்தார்; ஆனால் அதற்கான விதை நவீன இந்திய தேசிய மறுமலர்ச்சியின் போதே ஆழமாக ஊன்றப் பட்டு விட்டிருந்தது. சாவர்க்கருடன் சேர்த்து இன்னும் மூன்று பேர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் – சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி (ஆரிய சமாஜம்), சுவாமி விவேகானந்தர், ஸ்ரீ அரவிந்தர். இந்த மகான்களின் பெயரை வேண்டுமென்றே நான் உள்ளிழுக்கவில்லை என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும். ஹிந்துத்துவத்தை சித்தாந்த ரீதியாக எதிர்மறையாக விமர்சித்து பேராசியர் ஜ்யோதிர்மய சர்மா எழுதிய Hindutva என்ற நூலில் (2004) இந்த நால்வரின் கருத்துக்களையும், நிலைப்பாடுகளையும் எடுத்து விரிவாக அலசுகிறார். இன்றைய ஹிந்துத்துவ அரசியல் கொள்கைகளின் மைய கருத்தாக்கங்கள் அனைத்திற்கும் மூலம் இந்த நால்வரின் சிந்தனைகளில் தான் உள்ளது என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். தமிழகத்தில் மகாகவி பாரதி, வ.வே.சு ஐயர்,சுப்பிரமணிய சிவா போன்றோர் இதே சிந்தனைகளை எதிரொலித்தவர்கள். காந்தி, தாகூர், திலகர், அம்பேத்கர், மதன் மோஹன் மாளவியா, சுபாஷ் சந்திரபோஸ், வல்லபாய் படேல் ஆகியோரது அரசியல்,சமூக கொள்கைகளிலும் பல ஹிந்துத்துவ கூறுகளை நாம் காணமுடியும்.

1920களில் வீர சாவர்க்கர் ஹிந்து மகா சபா என்ற அரசியல் கட்சியின் தலைவராகி தனது சிந்தனைகளுக்கு அரசியல் ரீதியாக செயல் வடிவம் கொடுக்கத் தொடங்கினார். தமிழகத்தில் பல இடங்களில் அவர் உரை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். ஹிந்து மகா சபையை முழுமையாக ஆதரித்தவர்களில் வ.வே.சு ஐயர், சேலம் விஜயராகவாச்சாரியார், தலித் தலைவர் எம்.சி.ராஜா, வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை, பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் ஆகியோர் அடங்குவர். ஹிந்துத்துவத்தின் மையக் கருத்துக்கள் தேசபக்தி, தெய்வ பக்தி, தமிழ்ப் பண்பாடு ஆகியவற்றுடன் முற்றிலும் இயைந்திருந்தது என்று இந்தப் பெரியோர்கள் கருதியதே அவர்கள் ஹிந்து மகா சபைக்கு ஆதரவளித்ததற்குக் காரணம்.

1925ல் டாக்டர் ஹெக்டேவார் தொடங்கிய ராஷ்டிரீய ஸ்வயம்சேவக சங்கம், ஹிந்துத்துவத்தை செயல்முறை அளவில் பாரத நாடெங்கும் எடுத்துச் சென்ற மாபெரும் இயக்கமாகும். சங்கத்தின் இரண்டாவது தலைவராகிய குருஜி கோல்வல்கர் அந்த அமைப்பின் இயங்கு தளங்களை மிகப் பரந்த அளவில் விரிவு படுத்தி சங்க பரிவாரம் எனப்படும் சகோதர அமைப்புகளை உருவாக்கினார். மாணவர் அமைப்பு, தொழிற் சங்கம், துறவியர் பேரவை, பக்தர் பேரவை என்று பல்வேறு வகைப்பட்ட ஒருங்கிணைப்பு முயற்சிகளையும் நீண்டகால அளவில் இந்த அமைப்புகள் வெற்றிகரமாகத் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றன. கல்வி, மருத்துவம், சமூக சேவை, வனவாசிகள் மேம்பாடு, இயற்கைப் பேரிடர் நிவாரணம் என்று பல தளங்களிலும் தன்னலமின்றிப் பணியாற்றும் ஏராளமான காரிய கர்த்தர்களை சங்கபரிவார அமைப்புகள் மிகப் பெரிய அளவில் உருவாக்கியுள்ளன.

சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி

1951ல் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி நிறுவிய பாரதீய ஜன சங்கம், சுதந்திர இந்தியாவின் பாராளுமன்ற ஜனநாயக சூழலில் ஹிந்துத்துவ கோட்பாடுகளை மையப் படுத்தி உருவான அரசியல் கட்சி ஆகும். சிறந்த சமூக சிந்தனையாளரான தீனதயாள் உபாத்யாயாவின் வழிகாட்டுதலில் அந்தக் கட்சி வளர்ந்து பின்னர் 1980களில் பாரதீய ஜனதா கட்சியாக வடிவம் கொண்டது. தீனதயாள் உபாத்யாயா 1960களில் உருவாக்கிய ஒருங்கிணைந்த மானுடவாதம் (Integral Humanism) என்ற சித்தாந்தத்தையே பா.ஜ.க அதிகாரபூர்வமாக இன்றும் தனது அரசியல் கொள்கையாக ஏற்றுள்ளது. சில காந்திய சமூக, பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும்,  சர்வதேச அளவில் பொதுவான மானுட அறம் சார்ந்த மதிப்பீடுகளை வலியுறுத்திய Humanism  கருத்தாக்கங்களையும் ஹிந்துத்துவ கோட்பாட்டுடன் இணைக்கும் முயற்சியே தீனதயாள் உபாத்யாய உருவாக்கிய சித்தாந்தம் ஆகும். தொடக்கத்திலிருந்தே நேருவிய சமூக, பொருளாதாரக் கொள்கைகளை ஹிந்துத்துவ அரசியல் தரப்பு கடுமையாக விமர்சித்து வந்துள்ளது. காங்கிரஸ் மற்றும் இடது சாரிக் கட்சிகளின் இந்து விரோதப் போக்கு, போலி மதச்சார்பின்மை, சிறுபான்மை ஓட்டு வங்கி அரசியல் ஆகிய கொள்கைகளையும் தொடர்ந்து எதிர்த்து வருகிறது.

ஒரு பறவைப் பார்வையில் ஹிந்துத்துவ கண்ணோட்டம் என்பதை சுருக்கமாக இவ்வாறு பட்டியலிடலாம்.

>>> கலாசார தேசியவாதம்: இந்தியாவின் சமூக, பிரதேச, மொழி சார்ந்த பன்முகத் தன்மைகளுக்கு மத்தியிலும் இந்தியாவை ஒரே தேசமாகப் பிணைக்கும் கலாசார பண்பாட்டுச் சரடு உள்ளது. அதை வலுப்படுத்துவதே இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த பாதுகாப்புக்கும், வளர்ச்சிக்கும் நன்மை பயக்கக் கூடியது. ஹிந்து, பௌத்த, சமண, சீக்கிய மதங்கள் இயல்பாகவே எல்லாவிதங்களிலும் இந்தச் சரடில் பொருந்துபவை. கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய மதங்கள் அன்னியமானவை. வழிபாட்டு ரீதியாக அன்னிய மதங்களைக் கடைப்பிடித்தாலும், காலங்காலமாக இந்தியாவையே தாய்நாடாகக் கொண்ட இந்திய கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமியர்கள் அதன் தேசியப் பண்பாட்டை மதித்துப் போற்ற வேண்டும். அதனை மறுதலிக்கவோ, அதற்கு எதிராகச் செயல்படவோ கூடாது.

>>> காலனியத் தாக்க நீக்கம் (Decolonization): பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் விளைவாகவும், மெகாலே கல்வி முறையின் மூலமாகவும் பீடிக்கப் பட்டுள்ள இந்தியாவின் சிந்தனை அந்தத் தளைகளை அறுத்து இந்தியாவின் சுயமான தேசியப் பண்பாட்டு வேர்களைக் கணடடைய வேண்டும். பிரிட்டிஷ் ஆட்சி மட்டுமல்ல, இந்தியாவின் மீதான இஸ்லாமியப் படையெடுப்பும், இஸ்லாமிய ஆட்சியும் கூட இந்தியப் பண்பாட்டை உருக்குலைத்து, சீரழித்த காலனிய ஆக்கிரமிப்பு தான். அந்த ஆக்கிரமிப்பின் தாக்கங்களிலிருந்தும் வெளிவர வேண்டும்.

>>> இந்துப் பெருமிதம்: இந்து ம்தமும், பண்பாடும் உலகின் வேறெந்த மதத்தையும் பண்பாட்டையும் போலவே பெருமையும், உயர்வும் மிக்கது. காலனியம் விளைவித்த தாழ்வுணர்ச்சிகளாலேயே அந்தப் பெருமைகளை உணராதிருந்தோம். அந்தத் தாழ்வுணர்ச்சியைக் கைவிட்டு இந்து ஆன்மிகம், அறிவியல், கலைகள், வரலாறு ஆகியவற்றை பெருமித உணர்வுடன் பறைசாற்ற வேண்டும்.

>>> இந்து சமூக ஒற்றுமை: பல உன்னதங்களைக் கொண்டிருந்த போதும், இந்து சமுதாயம் தொடர்ந்து அடிமைப் பட்டு ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளானதற்கு சமூக ஒற்றுமையின்மையே முக்கிய காரணம். இந்து சமுதாயத்தின் சமுதாயப் பிரிவுகள் தம்மளவில் சக்தியும், அதிகாரமும் பெற்றால் மட்டும் போதாது. அது ஒட்டுமொத்த இந்து சமுதாய சக்தியாகவும், அரசியல் அதிகாரமாகவும் பரிணமிக்க வேண்டும்.

>>> சமுதாய சமத்துவம்: உலகின் மற்ற சமுதாயங்கள் போலவே இந்து சமுதாயத்திலும் சுரண்டலுக்கு ஆட்படுத்தப் பட்ட, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் உள்ளனர். அவர்களைக் கைதூக்கி விடுதலும், சம உரிமைகளை அளித்தலும் அனைத்து இந்துக்களின் தார்மீகக் கடமை. அது இந்து ஒற்றுமையை மேன்மேலும் வளர்க்கும் செயல்பாடும் ஆகும். இந்து சமுதாயத்தின் எல்லா பிரிவினருக்கும் உரிய அங்கீகாரமும், பிரதிநிதித்துவமும் அளிக்கப் படவேண்டும்.

>>> இந்து உரிமைகள்: சுதந்திர இந்தியாவின் நேருவிய போலி மதச்சார்பின்மைக் கொள்கைகள் இந்திய அரசு அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகவே மாறி, தொடர்ச்சியாக இந்துக்களின் உரிமை இழப்புகளுக்குக் காரணமாகியுள்ளன. காஷ்மீரிலும் வடகிழக்கிலும் இந்துக்கள் வாழ்வுரிமை பறிக்கப்பட்டு துரத்தப்படுவது, ஆக்கிரமிப்பு நோக்கத்துடன் செய்யப் படும் கிறிஸ்தவ மதமாற்றங்கள், சிறுபான்மையினர் என்ற பெயரில் பிற மதத்தினருக்கு கல்வி போன்ற துறைகளில் வழங்கப் படும் சலுகைகள் என்று பல உதாரணங்களைக் கூறலாம். ஜனநாயக ரீதியாக இந்த பிரசினைகளை வலியுறுத்திப் போராட வேண்டும். இந்தியாவிற்கு வெளியே மற்ற நாடுகளிலும் இந்துக்கள் உரிமை இழப்புகளுக்கும், கொடுமைகளுக்கும், அடக்கு முறைகளுக்கும் ஆளாகின்றனர். உலகளவில் இந்த பிரசினைகள் கவனப் படுத்தப் பட்டு தீர்வு காணப் பட வேண்டும்.

இது ஒரு பொதுவான கோட்டுச் சித்திரம். மற்றபடி ஹிந்துத்துவர்கள் என்று தங்களை அழைத்துக் கொள்ளும் தரப்புகளுக்கு உள்ளாக பல்வேறு வகைப்பட்ட கருத்தோட்டங்கள் உள்ளன. பல்வேறு இயக்கங்களும், இயக்கங்கள் எதையும் சாராத தன்னிச்சையான சிந்தனையாளர்களும் உள்ளனர்.

உதாரணமாக, பிற மதங்கள் பற்றிய விமர்சனப் பார்வை.  சங்க பரிவார் இதனை தேசியத்துடன் தொடர்புடைய பிரசினையாக மட்டுமே பார்க்கிறது. மதமாற்றத்தில் ஈடுபட்டு தேசப் பாதுகாப்புக்கு குந்தகம் விளைவிக்காத வரை கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பற்றி நமக்குக் கவலையில்லை, அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள அவசியமும் இல்லை என்பதே இந்த நிலைப்பாடு. கிறிஸ்தவ இறையியல் கோட்பாடுகளை அலசி ஆராய்ந்து விமர்சிப்பதோ, பைபிளில் உள்ள முரண்களை வெளிக் கொணர்வதோ, கிறிஸ்தவ வரலாற்றின் இருண்ட பக்கங்களை எடுத்துக் காட்டுவதோ, கிறிஸ்தவ மதக் கொள்கைகள் குறைபாடுள்ளவை என்று நிறுவுவதோ எதுவும் இதில் கிடையாது. பொதுவாக இவற்றை செய்பவர்கள் சங்க பரிவாரத்துடன் தொடர்பில்லாத தனிப்பட்ட சிந்தனையாளர்களும், ஆராய்ச்சியாளர்களும் தான். ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாக எல்லாம் ஹிந்துத்துவம் என்றே ஒருகுடைக் கீழ் கொண்டு வரப்படுகிறது. அது போக, இந்த விஷயங்களைப் பற்றி நடுநிலையுடன் யாராவது பேசினால் கூட, உடனடியாக அவர்களை ஹிந்துத்துவர்கள் என்று முத்திரை குத்துதலும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

இந்த ரீதியில் ஆயுர்வேத மருத்துவத்தின் மேன்மை பற்றிய சொற்பொழிவுகளையும், ஏழாம் அறிவு திரைப்படத்தையும் கூட ஹிந்துத்துவம் என்று சொல்லலாம் (“ஏழாம் அறிவில்” கடைசியில் வரும் நீண்ட வசனத்தில் மதமாற்றம்  பற்றியும் ஒரு சிறுகுறிப்பு வருகிறது). பழைய இந்தியக் கல்விமுறை பற்றி உருவாக்கப் பட்டிருந்த பொது அபிப்பிராயங்களைத் தகர்த்து, அதன் உண்மையான சிறப்பம்சங்களை எடுத்துரைத்த காந்திய அறிஞர் தரம்பால் அவர்களின் புத்தகங்களையே கூட ஹிந்துத்துவ பிரசாரம் என்று சொல்லி விடலாம்.

உண்மையில், இந்து விரோதிகள் அதைத் தான் செய்கிறார்கள். சாதாரண மக்களிடம் பொதுவாக எழும் நியாயமான, இயல்பான ஹிந்து உணர்வைக் கூட ஹிந்துத்துவ அரசியல் இயக்கங்களின் நிலைப்பாடுகளோடும், சில உதிரிக் குழுக்கள் (பஜ்ரங் தள், ராம் சேனா) செய்யும் அடாவடிகளோடும் மீண்டும் மீண்டும் சம்பந்தப் படுத்திப் பேசுவதன் மூலம், அந்த இயல்பான ஹிந்து உணர்வு கூட வரவிடாமல் செய்ய முயல்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் சென்னை நண்பர் ஒருவர் கூறிய ஒரு சம்பவம். அவர் சார்ந்திருக்கும் ஆன்மீக அமைப்பைச் சார்ந்த இளைஞர்கள் நகரில் பல இடங்களில் உள்ள பல்வேறு கோயில்களுக்குச் சென்று பஜனைகள் நடத்துவது, பக்தி புத்தகங்களை வினியோகிப்பது என்று தொடர்ந்து செய்து வருகின்றனர். வழக்கமாக நகர் மையத்திலிருக்கும் கோயில்களுக்கு மட்டும் தான் போகவேண்டுமா , ஏழை மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் உள்ள சிறு கோயில்களுக்கும் செல்லலாமே என்று அந்தக் குழுவில் உள்ளவர் ஒருவர் யோசனை கூற, அதன்படி தலித் மக்கள் வாழும் பேட்டைகளிலும் குப்பங்களிலும் உள்ள அம்மன் கோயில், முனீஸ்வரன் கோயில்களுக்கும் சென்று வருகிறார்கள். அப்படி ஒரு முறை அம்மன் கோயில் ஒன்றில் அவர்கள் வழிபாடு செய்து கொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று பத்துப் பதினைந்து பேர் அங்கு வந்து கூச்சல் போட ஆரம்பித்தார்கள். அங்கு கூடியிருந்த மக்களிடம் “இவர்கள் தான் குஜராத்தில் முஸ்லிம்களைக் கொன்றார்கள்; கலவரம் செய்தார்கள். ஒரிஸ்ஸாவில் கிறிஸ்தவ கன்யாஸ்திரீகளை தாக்கினார்கள்” என்று முஷ்டியை உயர்த்தி சுட்டிக் காட்டினார்கள். “பார்ப்பனீய சக்திகளே வெளியேறுங்கள்!” என்று கோஷம் வேறு. பஜனைக் கார இளைஞர்களும், யுவதிகளும் வெலவெலத்துப் போய்விட்டனர். அவர்களுக்கு தலை கால் எதுவும் புரியவில்லை. அங்கிருந்த பொதுமக்களில் சிலர் கூச்சல் போட்டவர்களை விலக்கி விட்டு, இளைஞர் குழுவினரையும் அமைதிப் படுத்தினார்களாம். கூச்சல் போட்டவர்கள் விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சியினர் என்று பின்னர் தெரிய வந்ததாக நண்பர் கூறினார்.

இந்த உண்மை சம்பவத்தின் மூலம் புலப்படுவது என்ன என்பதை உங்கள் சிந்தனைக்கே விட்டு விடுகிறேன்.

ஏன் ஹிந்துத்துவ தரப்பு கூறும் பல விஷயங்கள் எதிர்வினைத் தன்மை கொண்டவையாக (reactionary) உள்ளன என்று பொதுவாகக் கேட்கப் படுகிறது. ஏனென்றால் ஹிந்துத்துவம் சமகால யதார்த்தத்தை தயங்காமல் துணிவுடன் எதிர்கொள்ளும் ஒரு சித்தாந்தம். அதைப் பார்த்து கண்மூடிக் கொண்டு போகும் சித்தாந்தமல்ல. ஹிந்துத்துவம் பேசும் நியாயமான பிரசினைகளைக் கூட புறந்தள்ளும், மறைத்து மூடும் அல்லது விவாதிக்கத் தயங்கும் போக்கு துரதிர்ஷ்டவசமாக நமது சூழலில் உருவாகி விட்டது. எனவே யாராவது அதைச் சொல்லும்போது தீவிரமான எதிர்மறைக் கருத்து போலத் தோற்றமளிக்கிறது. “கடந்த காலத்தின் பெருமிதங்களையும், நிகழ்காலத்தின் வலிகளையும், எதிர்காலத்தின் கனவுகளையும் சுமக்கும் இளைஞர்களே ஒரு நாட்டை முன்னேற்றப் பாதையில் இட்டுச் செல்வார்கள்” என்ற ஸ்ரீஅரவிந்தரின் வார்த்தைகளை இங்கு சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஹிந்துத்துவம் அடிப்படையில் இந்திய தேசியத்துடன் தொடர்புடையது; அரசியல் ரீதியானது. எனவே வெளிநாட்டில் வாழும் இந்துக்களுக்கும் அதற்கும் தொடர்பு என்ன என்று கேட்கலாம். அது நியாயமான கேள்வியே. அதனால் தான் தொடக்கத்தில் நான் அளித்த “ஹிந்து” என்பதற்கான வரையறையில் தேசியம் பற்றிய குறிப்பு இல்லை. “ராஷ்டிரீய ஸ்வயம்சேவக சங்கம்” என்று தன்னை தேசிய இயக்கமாகவே இந்தியாவில் அழைத்துக் கொள்கிறது ஆர்.எஸ்.எஸ். உலகின் பல நாடுகளில் உள்ள அதன் கிளை அமைப்புகள் “ஹிந்து ஸ்வயம்சேவக சங்கம்” என்றே தங்களை அழைத்துக் கொள்கின்ற்ன. ஆனால் இந்தியாவில் வாழும் ஹிந்துக்களின் அரசியல், சமூக பிரசினைகள் ஒருவிதத்தில் உலகெங்கும் வாழும் ஹிந்துக்களின் வாழ்க்கையில் கட்டாயம் தாக்கம் செலுத்தும் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. அவர்கள் மிக சமீபகாலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த ஹிந்துக்களானாலும் சரி. பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், பாலித் தீவுகள், மலேசியா அல்லது இலங்கையில் நெடுங்காலமாக வாழ்ந்து வரும் இந்துக்களானாலும் சரி. தாங்கள் வாழும் இடங்களில் எதிர்கொள்ளும் பிரசினைகளை கையாள்வதற்கான சில வழிமுறைகளையாவது ஹிந்துத்துவ கருத்தியலில் இருந்து அவர்கள் கற்றுக் கொள்ளும் சாத்தியம் இருக்கிறது. மேலும் உலகில் ஏதோ பகுதியில் ஒடுக்கப் படும் இந்துக்களின் குரலை உலக அரங்கில் யார் கேட்கச் செய்ய முடியும்? இந்தியா மட்டும் தான். அவ்வகையிலும் இந்தியாவின் ஹிந்துத்துவ அரசியல் உலக அளவில் முக்கியமானது.

ஆரம்பத்தில் நண்பர் எழுப்பிய கேள்விக்கு வருவோம். ஹிந்துத்துவம் குறித்த அவரது தயக்கம் பெரும்பாலும் அது சார்ந்து உருவாக்கப் பட்டிருக்கும் எதிர்மறையான பிம்பங்கள் சார்ந்ததே என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. ஹிந்துத்துவ சிந்தனைகள் என்று அடிக்கோடிட்டு வெளிவந்த அரவிந்தன் நீலகண்டனின் நம்பக் கூடாத கடவுள் புத்தகத்தைப் படித்த பெண் ஒருத்தி “இது தான் ஹிந்துத்துவம்னா நான் இன்னிலேர்ந்து ஹிந்துத்துவ வாதி என்று பெருமையுடன் சொல்லிக் கொள்வேன்” என்று என்னிடம் அடித்துக் கூறினாள். முந்தா நாள் வரை தன்னை ஹிந்துத்துவ எதிர்ப்பாளர் என்று சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தவள் அவள்.

“நான் ஒரு ஹிந்து, தெய்வ பக்தி உள்ளவன்.. என்று சொல்வதில் எல்லாம் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை” என்று நண்பர் சொல்கிறார். ஆனால் 1960களிலோ அல்லது 80களிலோ இப்படிச் சொல்வதற்கே அவர் பயங்கரமாகத் தயங்கியிருப்பார்.

1960களில் இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கொள்கை பற்றி ஆய்வு செய்த ராஜ் கிருஷ்ணா என்ற பேராசிரியர், அப்போது மந்தகதியில், 2-3% விகிதத்தில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்த இந்தியப் பொருளாதாரத்தைக் குறிக்க “ஹிந்து வளர்ச்சி விகிதம்” (Hindu Rate of growth) என்ற சொல்லாடலை அறிமுகப் படுத்தினார். இந்தச் சொல்லாடல் இன்றும் நமது பாடப்புத்தகங்களில் பொருளாதாரத் தேக்க நிலையைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப் படுகிறது. உண்மையில் அந்தத் தேக்க நிலைக்கும் ஹிந்து மதத்திற்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. அந்த நிலைக்கு முழுக் காரணமும் நேருவின் சோஷலிச பொருளாதாரக் கொள்கைகளே. “நேருவிய வளர்ச்சி விகிதம்” என்பது தான் அதற்கு மிகப் பொருத்தமான பெயராக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அதே நேருவியம் உருவாக்கிய இந்து-இழிவு நோக்கு மனப்பான்மையின் காரணமாக, வேண்டுமென்றே இந்து என்ற முத்திரை பயன்படுத்தப் பட்டது. இதை அருண் ஷோரி தனது நூல் ஒன்றில் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார்.

இன்றைக்கு இந்தியாவிலேயே தலைசிறந்த ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சி கண்டிருக்கும் குஜராத் மாநிலத்தில் ஹிந்துத்துவ அரசியல் தான் ஆட்சி நடத்துகிறது. எனவே 12% பொருளாதார வளர்ச்சிப் பாய்ச்சலுக்கு “ஹிந்துத்துவ வளர்ச்சி விகிதம்” என்று நியாயமாகவே பெயர் சூட்டலாம் தானே? ஒருவேளை அப்போது தயக்கங்கள் அகலுமோ என்னவோ?

“எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே” என்ற சூத்திரம் நினைவு வருகிறது. கூடவே ஆலிஸின் உரையாடலும்.

“The question is”, said Alice, “whether you *can* make words mean so many different things”.

“The question is”, said Humtpy Dumpty, “which is to be the master – that’s all”.

(முற்றும்)

வாழும் வரலாறு: நானாஜி தேஷ்முக்

sri-nanaji-deshmukhசிலரின் பெயரை உச்சரிக்கும்போதே மரியாதை இயல்பாக எழும். இப்படிப்பட்ட அபூர்வ தலைவர்களில் நானாஜி தேஷ்முக் தலைசிறந்தவராவார். அவரது அறிவுத்திறனும் அமைப்பை உருவாக்கி நடத்திச்செல்லும் ஆற்றலும் வியக்கவைப்பவை. பாரத அரசியலில் அவர் அழுத்தமான முத்திரை பதித்துள்ளார்.

1916ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 11ஆம் தேதி மகாரஷ்டிராவில் பர்பானி மாவட்டத்தில் உள்ள கடோலி எனும் கிராமத்தில் அவர் பிறந்தார்.

அவரது குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது. புத்தகங்களை வாங்கக்கூட போதிய பணம் இல்லாமல் அவர் சிரமப்பட்டார். ஆனால் கல்வி கற்கவேண்டும் என்ற தணியாத தாகம் அவரிடம் குடிகொண்டிருந்தது. அவர் பகுதி நேரமாக காய்கறிகளை விற்று தனது கல்விச் செலவை சமாளித்துக்கொண்டார்.

லோகமான்ய பாலகங்காதர திலகர், ‘சுதந்திரம் எனது பிறப்புரிமை, அதை அடந்தே தீருவேன்’ என்று வீரமுழக்கமிட்டார். அவரது தேசபக்தி நானாஜியை ஈர்த்தது.

சமூக நலப்பணியிலும் நானாஜி கவனம் செலுத்தினார்.

K B Hedgewar
K B Hedgewar

நானாஜியின் குடும்பத்தினர் ஆர்.எஸ்.எஸ் நிறுவனர் டாக்டர் ஹெட்கேவாரின் லட்சியப் பிடிப்பால் ஈர்க்கப்பட்டவர்கள் ஆவர். ஹெட்கேவார், நானாஜியின் குடும்பத்திற்கு அடிக்கடி சென்று அளவளாவுவது உண்டு. விளையும் பயிர் முளையிலே தெரியும் என்பதற்கிணங்க நானாஜியை ஹெட்கேவார் அடையாளம் கண்டு கொண்டார்.

அவரது ஆற்றல் முழுமையாக வெளிப்பட ஹெட்கேவார் ஊக்கமளித்தார். தவறாமல் ஷாகாவில் கலந்துகொள்ளுமாறு ஹெட்கேவார் கேட்டுக்கொண்டார். 1940 ஆம் ஆண்டு டாக்டர் ஹெட்கேவார் மறைந்தார். ஹெட்கேவாரால் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸுக்கு ஈர்க்கப்பட்ட இளைஞர்கள் மகாராஷ்டிராவிலும் மற்ற மாநிலங்களிலும் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸை வளர்க்கத் தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்கள். இவ்வாறு தேசப்பணியில் தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டவர்களில் நானாஜியும் ஒருவராவார். அவர் ஆர்.எஸ்.எஸ். பிரசாரக்காக உத்திரப் பிரதேசத்திற்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். அவர் ஆக்ராவில் முதன்முறையாக தீனதயாள்ஜியை சந்தித்தார். பின்னர் கோரக்பூருக்கு பிரசாரக்காகச் சென்றார். கிழக்கு உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் லட்சியத்தைப் பரப்ப நானாஜி அரும்பணியாற்றினார்.
அப்போது ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸை வேரூன்றச் செய்வது சாதாரணமான பணியல்ல. அன்றாட செலவுக்குக்கூட காசு இல்லாத நிலை. நானாஜி, சத்திரத்தில் தங்கிக்கொண்டார். ஒரு சத்திரத்தில் மூன்று நாள்களுக்குமேல் தங்கமுடியாது. எனவே அவர் அடிக்கடி சத்திரங்களை மாற்றிக்கொண்டார். இறுதியாக பாபா ராகவதாஸ் அவருக்குத் தங்குமிடம் அளிக்க முன்வந்தார். ஆனால் அதற்கு அவர் ஒரு நிபந்தனை விதித்தார். தனக்கும் சேர்த்து சமையல் செய்யவேண்டும் என்பதுதான் அந்த நிபந்தனை. அதை நானாஜி ஏற்றுக்கொண்டார்.

நானாஜியின் இடைவிடாத உழைப்பால் மூன்று ஆண்டுகளிலேயே சங்கம் விரிந்து பரந்தது. கோரக்பூர் மற்றும் அதைச்சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் 250 ஷாகாக்கள் செயல்படத் தொடங்கின. நானாஜி கல்விக்கு எப்போதுமே முக்கியத்துவம் அளிப்பது வழக்கம். 1950ஆம் ஆண்டு கோரக்பூரில், இந்தியாவிலேயே முதல் சரஸ்வதி சிசு மந்திரை அவர் நிறுவினார். கல்விமீது அவருக்கு உள்ள ஆழ்ந்த பற்றையே இது பிரதிபலிக்கிறது.

1947 ஆம் ஆண்டு ராஷ்ட்ர தர்மா, பாஞ்சஜன்யா ஆகிய இரண்டு சஞ்சிகைகளையும் சுதேசி என்ற செய்திப் பத்திரிகையையும் நடத்த ஆர்.எஸ்.எஸ் முடிவு செய்தது. அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் ஆசிரியர் பொறுப்பேற்றார். தீனதயாள்ஜி ‘மார்க் தர்ஷ்க்’ பொறுப்பேற்றார்.

நானாஜி தேஷ்முக் நிர்வாக இயக்குனர் பொறுப்பேற்றார். போதுமான பணம் இல்லாமல் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவருவது மிகவும் கடினமான காரியமாகும். ஆனால் இம்மூவரும் அயராது உழைத்ததால் பத்திரிகைகளை உரிய நேரத்தில் கொண்டுவர முடிந்தது. இப்பத்திரிகைகளுக்கு படிப்படியாக ஆதரவு பெருகியது. மக்கள் மத்தியில் வரவேற்பு அதிகரித்தது. இவற்றுக்கு தனி அங்கீகாரமும் மதிப்பும் கிட்டின.

Socialist leader Dr Ram Manohar Lohia, and the Jana Sangh leaders Pitambar Das, Pandit Deendayal Upadhyaya and Nanaji Deshmukh
Socialist leader Dr Ram Manohar Lohia, and the Jana Sangh leaders Pitambar Das, Pandit Deendayal Upadhyaya and Nanaji Deshmukh

மஹாத்மா காந்தி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதை அடுத்து ஆர்.எஸ்.எஸ். தடை செய்யப்பட்டது. இதையடுத்து பத்திரிகை வெளியீடும் நின்று போனது. இந்த நேரத்தில் நானாஜி வித்தியாசமான கோணத்தில் சிந்தித்தார். பத்திரிகையை வெளிப்படையாகக் கொண்டுவராமல் மறைமுகமாகக் கொண்டுவந்து அதைப் பரப்புவது என்பதுதான் நானாஜியின் திட்டமாகும். அது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ். மீதான தடை விலக்கப்பட்டதை அடுத்து, அரசியல் கட்சி ஒன்றைத் தொடங்கவேண்டும் என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்டது. இதன்படி பாரதீய ஜனசங்கம் தொடங்கப்பட்டது. உத்திரப்பிரதேச பாரதீய ஜன சங்கச் செயலாளர் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு நானாஜியை ஆர்.எஸ்.எஸ். சர்சங்கசாலக் ஸ்ரீ குருஜி கேட்டுக்கொண்டார். உத்திரப்பிரதேசத்தில் அவர் பிரச்சாரக்காக ஏற்கனவே பணியாற்றி அனுபவம் பெற்றிருந்தார்.

இந்த அனுபவம் பாரதீய ஜனசங்கத்தை கிராமங்களிலெல்லாம் வலுவாக வேரூன்ற வைக்கப் பெரிதும் உதவியது. 1957 இல் உத்திரப்பிரதேசத்தில் உள்ள எல்லா மாவட்டங்களிலும் பாரதீய ஜனசங்கத்திற்கு கிளைகள் அமைக்கப்பட்டுவிட்டன. இதற்கு நானாஜிதான் அடிப்படைக் காரணமாவார். அவர் மாநிலம் முழுவதும் சுற்றுபயணம் மேற்கொண்டு கட்சியை வளர்த்தார். உத்திரப்பிரதேசத்தில் பாரதீய ஜனசங்கம் படிப்படியாக வலுவடைந்தது. அரசியல் களத்தில் தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக உருவெடுத்தது. 1967இல் சவுத்ரி சரண்சிங் தலைமையில் பல்வேறு கட்சிகள் ஒருங்கிணைந்து அமைச்சரவை அமைத்தன. ஐக்கிய சட்டசபை கூட்டமைப்பு என்ற இந்த அமைப்பில் பாரதீய ஜனசங்கமும் அங்கம் வகித்தது. சவுத்ரி சரண்சிங்குடனும் டாக்டர் ராம் மனோகர் லோகியாவுடனும் நானாஜிக்கு நல்லுறவு இருந்துவந்தது.

இதன் அடிப்படையில் புதிய மந்திரி சபை அமைப்பிலும் அதன் செயல்பாட்டிலும் நானாஜியால் முக்கிய பங்கு வகிக்கமுடிந்தது. முதன்முறையாக உத்திரப்பிரதேசத்தில் காங்கிரஸ் அல்லாத ஒரு கூட்டணி அரசை சரண்சிங் தலைமையில் அமைக்க ஆணிவேராக செயல்பட்டவர் நானாஜியே.

உத்திரப்பிரதேச அரசியலில் காங்கிரஸ் தலைவரான சந்திரபானு குப்தா மிகவும் வலிமையாக இருந்துவந்தார். அவரையே நானாஜி வீழ்த்திக் காட்டினார். ஒருமுறையல்ல, மூன்று முறை இவ்வாறு செய்துகாட்டினார். ஒரு முறை சந்திரபானு குப்தாவின் ஆதரவு பெற்ற வேட்பாளரை மாநிலங்களவைத் தேர்தலின் போது வியூகம் வகுத்து நானாஜி தோற்கடித்துக் காட்டினார். 1957ல் லக்னோ தொகுதியில் சந்திரபானு குப்தா போட்டியிட்டார். சோஷலிஸ்ட்டுகளுடன் நானாஜி கூட்டு வைத்துக்கொண்டார். பாபு திரிலோகி சிங்கிற்கு ஆதரவாக நானாஜி செயல்பட்டார். சந்திரபானு குப்தாவை திரிலோகி சிங் படுதோல்வி அடையச் செய்தார். உத்திரப்பிரதேசத்தில் மதுவா தொகுதியில் மறுபடியும் சந்திரபானு குப்தாவை தனது சாணக்கியத் தனத்தால் நானாஜி வீழ்த்தினார்.

தீனதயாள்ஜியின் வழிகாட்டல், நானாஜியின் அமைப்பு ரீதியான அரும்பணி, அடல் பிஹாரி வாஜ்பாயின் சொல்லாற்றல் மூன்றும் ஒருங்கிணைந்து இருந்ததால் பாரதீய ஜனசங்கம் அமோக வளர்ச்சி அடைந்தது. சொந்தக் கட்சிக்காரர்களுடன் மட்டுமல்லாமல் மாற்றுக் கட்சிக்காரர்களுடனும் நானாஜிக்கு நல்லுறவு இருந்து வந்துள்ளது. அரசியல் ரீதியாக சந்திரபானு குப்தாவை நானாஜி பலமுறை வீழ்த்தியுள்ளார். இருப்பினும் நானாஜியை குப்தா பெரிதும் மதித்துவந்தார். நானாஜியை ‘நானா பதன்விஸ்’ (நானா பதன்விஸ் 1857 முதல் சுதந்திரப் போரில் பங்கு பெற்ற மாவீரர்) என்றே குப்தா அன்புடன் அழைத்துவந்தார். டாக்டர் ராம் மனோகர் லோகியாவுடன் நானாஜிக்கு இருந்துவந்த உறவு மிகவும் விசேஷமானது. இதனால் இந்திய அரசியலில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஒரு முறை பாரதீய ஜனசங்க நிர்வாகிகள் கூட்டத்திற்கு டாக்டர் லோகியாவை நானாஜி அழைத்தார். அதை ஏற்று லோகியாவும் அங்குவந்தார். அங்குதான் தீனதயாள்ஜியை லோகியா முதன்முறையாகச் சந்தித்தார். காங்கிரஸை வீழ்த்த பாரதீய ஜனசங்கத்தினரும் சோஷலிஸ்ட்டுகளும் ஒருங்கிணைய இங்குதான் வித்தூன்றப்பட்டது.

Nanaji with Jayaprakash Narayan
Nanaji with Jayaprakash Narayan

வினோபாஜியால் தொடங்கப்பட்ட பூதான இயக்கத்தில் நானாஜி முக்கியப் பங்கேற்றார். 2 மாதங்கள் வினோபாஜியுடனே அவர் கழித்தார். இந்த இயக்கம் வெற்றிபெற்று வருவதை நேரில் கண்டு அவர் உந்துசக்தி பெற்றார். ‘முழு புரட்சி’ நடத்த ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் விடுத்த அழைப்பு பாரதத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனுக்கு நானாஜி முழு ஆதரவு அளித்தார். ஜனதா கட்சியை உருவாக்கிய அரசியல் சிற்பிகளுள் நானாஜியும் ஒருவராவார். நெருக்கடி நிலை முடிவடைந்த பிறகு நடைபெற்றத் தேர்தலில் ஜனதா கட்சி அமோக வெற்றிபெற்றது. உத்திரப்பிரதேசத்தில் உள்ள பல்ராம் பூர் தொகுதியிலிருந்து மக்களவைக்கு நானாஜி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

அப்போதைய பிரதமர் மொராஜி தேசாய் தனது அமைச்சரவையில் நானாஜிக்கு இடமளிக்க முன்வந்தார். ஆனால் தனக்கு அமைச்சர் பதவி வேண்டாம் என்று நானாஜி மறுத்துவிட்டார். நானாஜிக்கு அரசியல் என்பது ஒரு போதும் தொழிலாக இருந்ததில்லை. அவருக்கு அது ஒரு லட்சியமாகவே இருந்து வந்தது. ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் முன்னிலையில் நானாஜி சுயமாகவே அரசியலிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றுக்கொண்டார். அதன்பிறகு அவர் தீவிர அரசியலில் ஈடுபடவே இல்லை. எடுத்த முடிவில் திடமாக இருக்கும் இயல்பு அவரது ரத்தத்திலேயே படிந்துள்ளது.

Shatrughan Sinha meets Nanaji
Shatrughan Sinha meets Nanaji

1969 ஆம் ஆண்டு நானாஜி தீனதயாள் ஆய்வு மையத்தை உருவாக்கினார். இப்போது அவர் இதிலேயே தனது முழு கவனத்தையும் செலுத்தி வருகிறார். தனது முழுநேரத்தையும் இதிலே செலவழித்து வருகிறார். இந்தியாவின் முதல் கிராமியப் பல்கலைக்கழகமான சித்திரகூட கிராமோதய விஸ்வ வித்யாலயாவை சித்ரகூடத்தில் அவர் நிறுவினார். அதன் முதலாவது வேந்தராக அவர் செயல்பட்டார். 1999 ல் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு பதவியில் இருந்தபோது மாநிலங்களவைக்கு நானாஜி நியமிக்கப்பட்டார். அவரது தேசப் பணியை கௌரவித்து இந்தப் பதவி வழங்கப்பட்டது.

Pandit Deenadayal Upadhyaya
Pandit Deenadayal Upadhyaya

பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்யாயா (1916-1968) தனது கருத்துகளை ஏகாத்ம மானவவாதம் எனத் தொகுத்துரைத்தார். இது ஒருங்கிணைந்த மனிதநேயத்தின் சாராம்சமாகும். இந்தத் தத்துவத்தைப் பரப்பும் நோக்கத்துடந்தான் தீனதயாள்ஜி ஆய்வு மையத்தை நானாஜி நிறுவினார். ஏகாத்ம மானவாதம் இந்த மண்ணின் வாசனை சார்ந்ததாகும். இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் உள்ள தொடர்பு மனிதர்களுக்கிடையே உள்ள தொடர்பு, சுயசார்பின் அவசியம், பரிவார்ந்த கண்ணோட்டம் போன்றவையெல்லாம் இந்தத் தத்துவத்தில் பொதிந்துள்ளன.

1978ல் தீவிர அரசியலிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற நானாஜி ஒருங்கிணைந்த மனிதநேயத்தின் அடிப்படையில் கிராமங்களை எவ்வாறு முன்னேற்றமடையச் செய்ய முடியும் என்பதற்கான முன்னுதாரணத்தைப் படைக்க விரும்பினார். உத்திரப்பிரதேசத்தில் உள்ள கோண்டா, மகாராஷ்டிராவில் உள்ள பீட் ஆகிய இடங்களில் முதல் கட்டமாக சோதனை முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதன் அடிப்படையில் உரிய திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. சுகாதாரம், கல்வி, விவசாயம், கிராம மக்களுக்குப் போதுமான வருவாய் வாய்ப்பு, இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாத்தல், சமூகரீதியான மனசாட்சி, நீடித்த வளர்ச்சி போன்ற அத்தனை அம்சங்களும் அடங்கிய மாதிரித் திட்டத்தை நானாஜி முன்வைத்தார். இவ்வாறு முழுமையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதன் மூலம் கிராமங்களில் முழுமையான மேம்பாட்டை உருவாக்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்துக் காட்டினார். மக்களின் ஈடுபாட்டுடனும் பங்கேற்புடனும்தான் இது சாத்தியம் என்பதை அவர் மெய்ப்பித்துக் காட்டினார்.

Dr Abdul Kalam visiting DRI, Chitrakoot
Dr Abdul Kalam visiting DRI, Chitrakoot

இந்தத் திட்டத்திற்கு ‘சித்திரகூடத் திட்டம்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. இது சுயசார்புடைய முன்மாதிரித் திட்டமாகும். 2005 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 26 ஆம் தேதி குடியரசு தினத்தன்று இத்திட்டம் தொடங்கப்பட்டது. சித்திரகூடத்தைச் சுற்றியுள்ள உத்திரபிரதேசம் மற்றும் மத்திய பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த 80 கிராமங்களில் இத்திட்டம் முதல் முறையாக தொடங்கப்பட்டது. 2005 ஆம் ஆண்டு முடிவடைவதற்குள் இந்தக் கிராமங்கள் அனைத்தும் சுயசார்புடையவையாக மாறிவிடவேண்டும் என்பதுதான் இலக்காகும். 2010ல் 500 கிராமங்களையாவது இதேபோல சுயசார்புடையவைகளாக மாற்றிவிட வேண்டும் என்பது வருங்கால இலக்காகும்.

சுயசார்பு

தனது கண்ணோட்டம் மற்றும் பணி சார்ந்த இலக்கு குறித்து நானாஜி தனது நண்பர்களுக்குக் கடிதம் எழுதியுள்ளார். கடிதத்தின் சாராம்சம் வருமாறு:

National Citizen's Award for Nanaji
National Citizen's Award for Nanaji

ஒருபுறம் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்துறையில் வியக்கவைக்கும் முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏராளமான பிரச்சினைகளும் ஆபத்துகளும் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அதிகார வெறி, பொதுநலத்தை ஓரங்கட்டிவிட்டது. எங்கு பார்த்தாலும் கோஷ்டிப் பூசல் காணப்படுகிறது. எந்தக் கட்சியும் இதற்கு விலக்கல்ல. இந்த பரஸ்பர அவநம்பிக்கை, தகராறு போன்றவற்றால் அரசியல் கட்சிகள் பலவீனமடைந்து கொண்டிருக்கின்றன. அறப்பண்பு முற்றிலுமாக செல்லரித்துப் போய்விட்டது. மனித விழுமியங்கள் நலிவடைந்து விட்டன. அரசுகள் ஸ்திரத்தன்மை இழந்துவிட்டன. எங்கு பார்த்தாலும் அநீதியும் அட்டூழியமும் அக்கிரமமும் நடந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். இவற்றுக்கெல்லாம் என்ன பரிகாரம் என்பதைக் காண வேண்டும். நிர்வாகம் முடங்கிவிட்டது. எங்கு பார்த்தாலும் லஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது. பொதுமக்களின் அவதிகளுக்கு எல்லையே இல்லை. வறுமையும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டமும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. விலைவாசி உயர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒருநாள் கழிவது ஒரு யுகம் கழிவதைப் போல் உள்ளது. சாதாரண மக்களால் வாழ்க்கையை நடத்தவே முடியவில்லை. ஆனால் இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து மீள என்ன வழி என்பதில் யாரும் கவனம் செலுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. இந்த மோசமான சூழ்நிலையிலிருந்து விடுபட நாம் வழிகண்டாக வேண்டும். நம்மிடம் உள்ள வளங்கள் ஒரு வரம்பிற்கு உட்பட்டவையே. இதைச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தி நமது பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகாண வேண்டும். தீனதயாள்ஜி ஆய்வு மையத்தைச் சேர்ந்த நாம் ஆண்கள், பெண்கள் அனைவரும் சேர்ந்து எதிர்கால எழுச்சிக்கான செயல்களில் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

மத்தியப் பிரதேசத்திற்கும் உத்திரப் பிரதேசத்திற்கும் இடையில் உள்ள எல்லைப் பகுதியில் சித்திரகூடம் என்ற சிறிய நகரம் உள்ளது. வனவாசத்தின் போது ராமபிரான் வாழ்க்கையின் அடித்தளத்தில் சிக்குண்டு கிடந்த மக்களை உயர்த்துவதற்காக இங்குதான் பணியைத்தொடங்கினார். இத்தகைய தொன்மையான, முக்கியமான வரலாறு சார்ந்த உந்துசக்தி நிறைந்த பின்னணியுடன் சித்திரகூடத்தை நமது மையப்பணிக்களமாக அமைத்துக்கொண்டுள்ளோம்.

நாம் ஒதுக்கப்பட்டு ஓரங்கட்டப்பட்டு விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்ட 500 சிறிய கிராமங்களைத் தேர்வு செய்துள்ளோம். இந்தக் கிராமங்களில் ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் அனைவரின் பங்கேற்புடன்கூடிய, இயற்கையோடு இணக்கமான முறையில் எவ்வித பாரபட்சமும் அற்ற வகையில் அடிப்படை வசதிகளைச் செய்துதர இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளோம். இது சுயமேம்பாடு என்ற அடித்தளத்தில் உருவாக்கப்படுவதாகும். சுய முயற்சிக்கு இங்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும். கூட்டுறவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும். இதுவே நமது பலமாகும்.

குறுகிய காலத்தில் இந்தக் கூட்டுச் செயல்பாடு சிறந்த பலன்களை அளித்துள்ளது. ஏற்கனவே முன்மாதிரியான கிராமங்களை உருவாக்கியுள்ளோம். இவற்றின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கவேண்டியது அவசியமாகும். நாடு முழுவதும் இயற்கையோடு இணக்கமாக உள்ள இத்தகைய வளர்ச்சி சார்ந்த கிராமங்களை உருவாக்குவோம். 500 கிராமங்களிலும் நிறைவேற்ற முற்பட்டுள்ள திட்டங்கள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றை அறியவும் நேரில் பார்க்கவும் விரும்பினால் நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைவோம். அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்து தருவோம். இந்தத் திட்டம் அமோக வெற்றிபெற உங்களது மேலான ஆலோசனைகளை நல்குமாறு வேண்டுகிறோம்.

சித்திரகூட வளர்ச்சி முன்மாதிரித் திட்டத்தில் பல்வேறு அம்சங்களுக்கும் உரிய இடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

குருகுலம்

தீனதயாள்ஜி ஆய்வு மையம் புராதன காலத்தில் இருந்ததைப் போல குருகுலங்களை உருவாக்கியுள்ளது. இந்த குருகுலத்தில் எல்லாச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். ஒவ்வொரு குருகுலத்திலும் 20 மாணவர்கள் பயிலமுடியும். மொத்தம் 10 குருகுலங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 6 குருகுலங்கள் மாணவர்களுக்கானவை. 4 குருகுலங்கள் மாணவிகளுக்கானவை. குருகுலத்தில் வசிக்கும் 20 பேரையும் ஓய்வுபெற்ற தம்பதியர் தங்கள் குழந்தைகளைப் போல் கண்ணும் கருத்துமாக கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். இத்தம்பதியருக்கு உதவிசெய்ய ஒவ்வொரு குருகுலத்திலும் இரண்டு உதவியாளர்களும் உள்ளனர். ஒரு குருகுலத்தில் 20 வித்யார்த்திகள், ஒரு தம்பதியர், இரண்டு உதவியாளர்கள் என மொத்தம் 24 பேர்கள் உள்ளனர். ஒவ்வொரு குருகுலத்திற்கும் சொந்த நிலம் உள்ளது. இங்கு வித்யார்த்திகள் காய்கறிகளை சாகுபடி செய்துகொள்கிறார்கள். குருகுலத்தில் பசுவும் வளர்க்கப்படுகிறது. இதனால் இவர்களுக்கு சத்தும் சுவையும் மிக்க பசும்பால் கிடைக்கிறது. இது சமூக ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் வலியுறுத்துகிறது. மாணவர்களுக்கு, படிப்புடன் தொழில் கல்வியும் கற்பிக்கப்படுகிறது. மூங்கில் கூடை முடைதல், பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகள் பதப்படுத்துதல், ரொட்டி, பிஸ்கட் தயாரித்தல், ஆடை தயாரித்தல், ஸ்கிரீன் பிரிண்டிங் உள்ளிட்ட பல்வேறு தொழில்கள் பயிற்றுவிக்கப் படுகின்றன. ஒரு வித்யார்த்தி சுயசார்புடனும் சுய நம்பிக்கையுடனும் சுய பலத்துடனும் திகழ குருகுலம் வழிவகுத்துக் கொடுக்கிறது.

பள்ளிக்கூடம்

ராம்நாத் ஆஸ்ரம்சாலா, சித்திரகூடம்

Padma Vibhushan awarded to Nanaji
Padma Vibhushan awarded to Nanaji

தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு, வனவாசிகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு என்றெல்லாம் அளிக்கப்பட்ட போதிலும் கூட அவர்களிடையே பெரிய முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு விடவில்லை. உண்மையிலேயே அவர்கள் முன்னேற தகுந்த வழிவகை செய்யவேண்டும். வனவாசி வித்யார்த்திகள் கல்வி பயில சித்திரகூட வனப்பகுதியில் பாடசாலை தொடங்கப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் அங்கேயே தங்கிப் படிக்க வசதி செய்து தரப்பட்டுள்ளது. 100 மாணவர்களும் 100 மாணவிகளும் இங்கே படிக்கிறார்கள். 200 வித்யார்த்திகளுக்கும் தரமான கல்வியுடம் தரமான உணவும் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. அறிவு வளர்ச்சிக்கு மட்டுமல்லாமல் உடற்பயிற்சிக்கும் தகுந்த ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

கிருஷ்ணதேவி வனவாசி பாலிகா அவேசியா வித்யாலயா, மஞ்சிகாவ்

மேலே கூறப்பட்ட வித்யாசாலாவைப் போன்று மஞ்சிகாவிலும் வித்யாசாலா அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் 100 ஆதிவாசி மாணவிகள் பயின்று வருகிறார்கள். 5 ஆம் வகுப்புத் தேர்வில் இங்குள்ள அனைவரும் முதல் வகுப்பில் தேறியுள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பர்மாந்து ஆஸ்ரம் பதாதி வித்யாலயா

இது சித்திரகூடத்திலிருந்து 35 மைல் கி.மீ தொலைவில் உள்ள கனிவானில் வித்யார்த்திகளுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ள உறைவிட வசதிகொண்ட கல்விக்கூடமாகும்.

சுரேந்திரபால் கிராமோதய வித்யாலயா, சித்திரகூடம்

இங்கு படிப்புடன் தொழில்கல்வியும் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது. வித்யார்த்திகள் சுயசார்படையும் வரையில் கல்வி கற்பிக்கப்படுவதால் அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் எதிர்காலத்தை எதிர்நோக்குகிறார்கள். இந்த வித்யாலயாவின் செயல்பாட்டைத் தொடர்ந்து இதேபோல மற்ற இடங்களிலும் வித்யாலயங்கள் அமைக்க முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

சுரேந்திரபால் கிராமோதய வித்யாலயாவில் படித்த மாணவர் 2000-2001ல் உயர்நிலைப் பள்ளித் தேர்வில் ம.பி. மாநிலத்திலேயே 10 ஆவது இடத்தைப் பெற்றார்.

சுரேந்திரபால் கிராமோதய வித்யாலயாவில் படித்த மாணவர் 1996-1997ல் டெல்லியில் உள்ள சர்வதேச நட்புறவு மற்றும் கலாசார சமூகம் நடத்திய அகில இந்திய அளவிலான விநாடி-வினா அறிவுப்போட்டியில் 3ஆவது இடத்தைப் பிடித்தார்.

1998ல் மும்பையில் உள்ள டாடா ஆய்வு மையம் நடத்திய மாவட்ட அளவிலான வினாடி-வினா அறிவுப்போட்டியில் இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தைச் சேர்ந்த மாணவ மாணவிகள் இளநிலையில் இரண்டாவது இடத்தையும் முதுநிலையில் முதல் இடத்தையும் பிடித்தனர்.

தமிழில்: விடவிவிரும்பி
நன்றி : விஜயபாரதம் (30-01-09 இதழ்)