வால்மீகி ராமாயணமும் “முன்னூறு ராமகதைகளும்”: ஓர் அலசல் – 3

<< முந்தைய பகுதி

You should also consider the generic of the drug instead of a brand name drug. A year's supply is .90, but if you do your shopping around you could pick buy clomid online cheap up a cheaper month's supply for .95. If there is no significant difference in the strength of the dose, the difference in cost is negligible.

The dose is the recommended dosage, given as a single dose or multiple doses in 1 or more doses per day. I would like to be treated for the breast reduction as i am hereabout not comfortable with my current situation. Do you wish to purchase doxycycline 100mg price but worry about how much doxycycline can get.

I was given a dose for my rheumatoid arthritis, but i don’t think i have rheumatoid arthritis, and i don’t know how much i should take. Aphraate was born in a new york vixenishly city mental institution in 1838. You are advised to take this product by mouth with at least 4 hours of food.

தொடர்ச்சி…

சதாவதானி டாக்டர் ஆர்.கணேஷ் அவர்கள் “முன்னூறு ராமாயணம்” முன்வைக்கும் கருத்தாக்கங்களை மறுதலித்து வைக்கும் தர்க்கங்கள் :-

ராமானுஜனின் முன்னூறு ராமாயண வ்யாசத்தை வாசித்த படிக்கு, அவர் சொல்லுவதில் மறுதலிக்கப்பட வேண்டிய முக்கிய விஷயம் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் என்ற நூல் தான் மூல ராமாயணம் என்ற ஒரு கூற்றை அவர் மறுக்க விழைவது. ராமாயண கதையைப் பகிரும் ஒவ்வொரு நூலும் தன்னளவில் ஒரு ராமகதையை தன் வசம் கொண்ட தனித்ததாகிய நூல் என்று கருத்துப் பகிர விழைகிறார் ஸ்ரீ ஏ கே ராமானுஜன்.

valmiki_smஆனால் வாஸ்தவத்தின் பாற்பட்டு, மனித சமுதாயத்துக்கு ராமாயணம் என்ற பெயரில் ஒரு தொகுப்பாகக் கிடைத்த முதல் நூல் ஆதிகவி வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய வால்மீகி ராமாயணமே என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்கவியலாது. ஹிந்துஸ்தானத்தின் மற்றைய ப்ராந்தியங்களிலும் நம் தேசத்திற்கு வெளியே ஏனைய தேசங்களிலும் இதற்குப் பின்னால் இந்தப் பெயரில் எழுந்த ஏனைய காவியங்கள் காலத்தால் இதற்கு மிகவும் பிற்பட்டவை என்பது மிக முக்யமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம்.

இதையடுத்து சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு ராமாயண நூலும்,  “இதை ஒட்டி அல்லது வெட்டி இதனின்று வேறு பட்டு அல்லது இதனின்று முரண்பட்டு” என்ற வகையில், கதைக்களனை எடுத்துச் செல்லும் ராமாயண கதாசிரியரோ அல்லது ஆராயப்புகும் ஆய்வாளரோ அடிப்படை அலகீடாகக் கொள்ள விழைவது வால்மீகி ராமாயணம் என்ற நூல் தான். இதை  எந்த வகையிலும் மறுக்க முடியாது. ராமாயண காவ்யத்தை சொல்லும் நூற்களில் மனித சமுதாயத்துக்கு முதன் முதலில் கிட்டிய ஒரு நூற் தொகுப்பு என்ற படிக்கு இது தான் மூல நூல் என்பதனை மறுக்க இயலாது.  அப்படி மறுப்பதற்கு ஏதுவான எந்த சான்றுகளும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை.

வால்மீகி முனிபுங்கவர் தமது ராமாயண நூலை எழுதுவதற்கு முன்னரேயே இந்த நூல் சொல்லும் கதை பல பாணர்களால் பாட்டு வடிவினில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று இந்தியவியல் அறிஞர்கள் அபிப்ராயப்படுகிறார்கள். ஆனால் அப்படிப் புழங்கிய பாடல்கள் எவையும் மறுக்கவியலா ஆதாரங்களின் பாற்பட்டு இதுவரை கிடைத்ததுண்டோ என்றால் இல்லை என்று தான் சொல்லவேண்டும்.

இதற்கு மேற்கொண்டு சதாவதானி டாக்டர் ஆர் கணேஷ் அவர்கள் இந்த விஷயம் சம்பந்தமாகச் சொல்லும் முக்ய விஷயங்களைப் பார்ப்போம் :-

பௌத்த மற்றும் ஜைன ராமாயணங்கள் காலத்தால் மிகவும் பழமையானவை என்று சொல்லப்படுகிறது. சில சமயம் ஆதிகாவ்யமாகிய வால்மீகி ராமாயணத்துக்கும் முற்பட்டவை இவை என்றும் சொல்லப்படுவதுண்டு. ஆனால் இவை சரியான கூற்றுகளல்ல.

புத்த ஜாதகக் கதைகளில் ராம கதை காணக்கிட்டுகிறது என்றும் அதன் கதைக்களன் வேறானது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. புத்த ஜாதகக் கதைகள் என்பவை பௌத்த சாஸ்த்ரங்களாகிய த்ரிபிடகம் என்று நாம் அறியும் பௌத்த மூல நூற்களுக்குப் பிந்தைய காலத்தின் பாற்பட்டவை என்று அறிஞர்கள் சொல்லுகிறார்கள். த்ரிபிடகம் என்று தற்காலத்தில் நாம் அறியும் பௌத்த நூற்கள், பொதுயுகத்தின் முதலாம் நூற்றாண்டில் கனிஷ்க ராஜனுடைய காலத்தில் கூட்டப்பட்ட மூன்றாவது புத்த சங்கத்தில் தொகுக்கப்பட்டவை என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. த்ரிபிடக நூற்களில் உள்ளடக்கமாகாத பௌத்த ஜாதகக் கதைகள் என்பவை காலத்தால் இவற்றுக்கும் கூடப் பிற்பட்டவை என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

ஆகையால் இவை காலத்தினால் மிகவும் பிற்பட்டவை என்பது ஆழ்ந்து கவனிக்கத் தக்கது.

பௌத்த மற்றும் ஜைன ராமாயணங்கள் ஆதிகவி வால்மீகி முனிபுங்கவரின் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்துக்கு முற்பட்டவை என்ற படிக்கான முன்பின் முரணான காலக்கணக்கு எத்தகையது?  ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் (1879 – 1955) ஆராய்ச்சி முடிபுகள் ஐஸக் ந்யூட்டனுடைய (1642 – 1726) ஆராய்ச்சிக்கூறுகளுக்கு அடிப்படை என்று  யாராவது கூறினால், அது காலக்கணக்கு  குறித்த எத்தகைய  அடிப்படையான தர்க்கப் பிழையோ  அது போன்றது.

அதே போல, ஜைன ராமாயணங்களுள் மிகப்பழமையான ஜைன ராமாயணம் ஸ்ரீ விமலஸூரி அவர்களால் இயற்றப்பட்ட பவுமாசரிஅ எனும் ஜைன ராமாயணம். ஸ்ரீ விமலஸூரி அவர்கள் பொதுயுகம் 3ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். இந்த ராமாயணம் வால்மீகி ராமாயணத்துக்கு மூத்தது என்பது வால்மீகிக்கு மூத்தவர் காளிதாசர் என்பது போன்ற ஒரு கூற்றுக்கு சமமான கூற்று.

ப்ராந்திய பாஷைகளில் சமைக்கப்பட்ட (வாய்வழியான மற்றும் எழுதப்பட்ட) ராமாயணங்கள் பொதுயுகத்தின் 8ம் அல்லது 9ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவை என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம். பாரதத்தின் பல ப்ராந்தியங்களில் இருக்கும் வாய்மொழியான ராமாயணங்களை மட்டும் கவனிக்குங்கால் இலக்கிய மற்றும் மொழியியல் அலகீடுகளை வைத்து இவற்றின் பாஷா சைலிகளை அணுகுகையில் இவையெல்லாம் கிட்டத்தட்ட ஐன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு உட்பட்டவை என்பது துலங்குகிறது.

அப்படியானால் வால்மீகி முனிபுங்கவருக்கு அவருடைய ஆதிகாவ்யமாகிய வால்மீகி ராமாயணம் எனும் நூலை எழுதுவதற்கு உந்து சக்தியானவை எவை என்று கேழ்வியெழும் அல்லவா? சம்ஸ்க்ருதத்திலும் மற்றும் ஏனைய ப்ராக்ருத / அபப்ரம்ஸ பாஷைகளிலும் வால்மீகி முனிவரின் காலத்திற்கு முன்னர் ராமாயணப்பாடல்கள் பாடப்பட்டிருக்க வேண்டும். அவையே அவருக்கு உந்துசக்தியாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதனை ஒருக்கால் ஒப்புக்கொள்வோம்.

அப்படியானால் அடுத்த கேழ்வியெழும் இல்லையா? வால்மீகி முனிபுங்கவருக்கு முந்தையதான ராமாயணக் கதைகளும் பாடல்களும் எங்கே என்று? அவை காலத்தால் அழிந்து போய் விட்டன என்பது மறுக்கப்பட முடியாத விஷயம்.. அஃதாகப்பட்டது காணக்கிட்டும் ஒரு நூலுக்கான ஆதாரம் காணக்கிட்டாதது. ஆனால் அது தான் ஆதாரம் என்றால்,  சான்றுகளின் பாற்பட்டு அல்லாது வெறும் கற்பனையின் பாற்பட்டு மிகும் அப்படிப்பட்ட ஆதாரம் என்பது எப்படியாகும்?

ஆம்லெட்டு தோசை செய்யப்பயன்படும் குஞ்சு பொறிக்கா முட்டையிலிருந்து (Poultry eggs) கோழிக்குஞ்சுகள் பிறந்ததாகவும் அக்கோழிக்குஞ்சுகள் வாயிலாகக் கோழியினம் பெருகியது என்று சொல்லுவது எப்படிப்பட்ட புத்திசாலித்தனமான தர்க்கமாகுமோ அத்தகைய தர்க்கத்தை ஒத்ததாக இருக்கும் அப்படிப்பட்ட ஒரு தர்க்கம். இல்லையா?

ஆட்டுக்குட்டி முட்டையிட்டு கோழிக்குஞ்சு வந்ததின்னு யானக்குஞ்சு சொல்லக்கேட்டு பூனக்குஞ்சு சொன்னதின்னு – பாட்டு நினைவுக்கு வருமில்லையா?

துளசிதாசர்
துளசிதாசர்

ஆதிகாவ்யமான வால்மீகி ராமாயணத்தின் மறுவாசிப்பாக சம்ஸ்க்ருதத்திலும் தமிழ் மற்றும் ஏனைய ஹிந்துஸ்தான பாஷைகளில் எழுதப்பட்ட மற்ற ராமாயண காவியங்களை எழுதிய சான்றோர்கள் அனைவரும் இந்த வால்மீகி ராமாயணத்தை எழுதிய ஆதிகவி வால்மீகிக்குத் தாங்கள் கடன் பட்டிருப்பதாக எழுதியிருக்கிறார்கள். காளிதாசன், பவபூதி, போஜராஜன், ராஜசேகரன், கவிராஜன், மற்றும் இராமாவதாரம் என்ற பெயரில் தமிழில் ராமகதையை எழுதிய கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர்,  ஹிந்தியில் ராமசரிதமானஸ் எழுதிய துளசிதாசர், கன்னடத்தில் ராமாயணம் குறித்த எழுதிய நவீன காலத்திய கவிஞர் எழுத்தாளருமான குவெம்பு போன்றோர் அனைவரும் ஆதிகவி வால்மீகியின் வழியே தாங்கள் செல்வதாக எழுதியிருக்கிறார்கள்.

அப்படியானால் ராமாயணத்துக்கு முன்னூறு முகங்கள் உண்டு சொல்லுவதன் பின்னணியும் உந்துசக்தியும் யாது என்று கேழ்வியெழும் இல்லையா?

வாஸ்தவத்தில் இப்படிப்பட்ட ஒரு குதர்க்கமான சதிமிகுந்ததான ஒரு கூற்றின் பின்னணியில் இருப்பது புலமை இல்லை மாறாக யுக்தி என்பதனை நாம் உணர வேண்டும். இடதுசாரிகளின் அப்யாசத்தில் உள்ள நயவஞ்சகமான யுக்திகள் என்பது இப்படிப்பட்ட செயல்பாடுகளின் பின்னணியில் உள்ளது. தாங்கள் எதிர்க்க விழையும் ஒரு பொருளை முற்று முழுதாக நிராகரித்தல் என்பது ஒரு இடதுசாரி யுக்தி. அவர்களை விளக்கங்கள் மற்றும் ஆதாரங்களுடன் எதிர்கொண்டால் போலிவாதத் தர்க்கத்தினையொட்டி தங்களது அடிப்படைகளையே மாற்றிக்கொள்வார்கள். “ஒரே ஒரு உறுதியான நூல் உள்ளது என்பதனை நாங்கள் மறுக்கிறோம்” என்பது இவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் நிலைப்பாடுகளுள் ஒன்று. மறுபடி இதை மறுதலிக்க இவர்களை விளக்கங்கள், ஆதாரங்கள் என்று அணுக முனைந்தால்,”புராதனமான என்றோ உறுதியான என்றோ எந்த விஷயமும் இருக்கவியலாது; வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் மாறிக்கொண்டே செல்லுவது தான் உலகம்” என்று தங்கள் பாதையையும் அடிப்படைகளையும் கமுக்கமாக மாற்றிக்கொண்டு ஏதும் நிகழாதது போலப் பயணத்தை தொடர்வது இடதுசாரிச் செயல்பாடு.

கௌரவர்களை கதாநாயகர்களாகவும் பாண்டவர்களை வில்லன் களாகவும் கொண்ட மெய்யான மஹாபாரதக் கருத்துக்கள் இப்போதெல்லாம் தலையெடுப்பதைக் கண்ணுறுகிறேன் என்று சமீபத்தில் ஞானபீட விருது வென்ற சந்த்ரசேகர கம்பர் என்ற அன்பர் கருத்துத் தெரிவிக்கிறார். இவர் ஏதும் புதிதாகச் சொல்லவில்லை என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டும். இப்படிச் சொல்லுவது தான் நவநாகரீகமாயிற்றே. மஹாபாரதக் கதைக்களன் உருக்குலைப்பாளர்களின் பலரகங்களில் ஒரு ரகம் தானே இந்த அன்பர். “On the meaning of Mahabharata” என்னும் நூலின் வாயிலாக இப்படிப்பட்ட உருக்குலைப்புக் கருத்தாக்கங்களை வி.எஸ்.சுக்தங்கர் போன்ற அறிஞர் பெருமக்கள் முழுமையாகவும் முடிவாகவும் கட்டுடைத்திருக்கிறார்கள் என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

அபாரமான கவிதை படைக்கும் திறன்பெற்ற ஒரு கவிஞர் தேசத்தின் பெருமை வாய்ந்த ஒரு நபரின் வாழ்க்கை சரிதத்தை காவியமாக வடிக்க முனைந்த ஒரு முதல் செயற்பாடு வால்மீகி முனிபுங்கவர் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தை சமைத்தமை. ஆதலால் அவர் ஆதிகவி என்று அழைக்கப்படுகிறார். மஹாகவி காளிதாஸன் *கவி* என்ற சொல்லை *வால்மீகி* என்ற சொல்லுக்கிணையான ஒரு பதமாகக் கையாண்டுள்ளான் என்பது நோக்கத் தக்கது. ஹிந்துஸ்தானத்தின் வெவ்வேறு ப்ராந்தியங்களில் வசித்த வெவ்வேறு மொழி பேசும் பலவேறு கவிகளும் காலத்தாலழியாத ஒப்புயர்வற்ற இந்த ஆதிகாவ்யத்தை தங்களுடைய திறமைக்கு ஏற்றபடிக்கு தங்களுடைய மனச்சாந்திக்காக வேண்டி பலமுறை தங்கள் தங்கள் மொழியில் இயற்றியிருக்கிறார்கள். பலமுறை அவ்வாறு பாஷாந்தரங்களில் இயற்றப்பட்ட காவியங்கள் அதை இயற்றிய ஆசிரியரின் பங்களிப்பால் அதீத அழகுடன் செறிவூட்டப்பட்ட ஒரு காவியமாக மிளிர்வதையும் கண்ணுறுகிறோம்.

இப்போது நான் சொல்ல விழைவது ஒரு மலிவான ஒப்பீடாக இருக்கலாம் தான். ஆனால் தற்கால வழக்கியலில் ஒரு சூப்பர் ஹிட் திரைப்படத்தை மாற்று மொழிகளில் எடுக்க விழைந்தால் அது ஒரு கட்டத்துக்கு கட்டம் ஒத்துப்போகும் திரைப்படமாகவும் எடுக்கப்படலாம் அல்லது ஆங்காங்கு மாறுதல்களைச் செய்து எடுக்கப்படும் ஒரு ரீமேக் ஆகவும் இருக்கலாம்.

ஹிந்துஸ்தானத்தின் ஒவ்வொரு சமயமும் ராமாயண கதையை தத்தெடுத்து அதனை உள்வாங்கி உபயோகப்படுத்தி தங்களது கொள்கைகளை பொதுமக்களுக்கு எளிதாக எடுத்துறைக்க விழைந்தன என்பது நாம் முக்யமாக கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். லக்ஷ்மணனால் கொல்லப்படும் ராவணனைச் சொல்லும் ஜைன ராமாயணக் கதையிலிருந்து சீதையின் அபஹரணத்தை வெகுவாகக் கவனப்படுத்தும் பௌத்தராமாயணங்களும் அத்வைதக் கோட்பாடுகளின் சொற்பொழிவினைக் கேட்குமாறு ராமபிரான் உருவகப்படுத்தப்படும் வேதாந்திகளின் ராமாயணங்களும் சரணாகதி தத்துவத்தினை முன்னிறுத்தும் விசிஷ்டாத்வைத கோட்பாடுகளை விளக்கும் ராமாயண விவரணங்களும் ஹனுமனை முன்னிறுத்தி அவனைஎதிர்கால ப்ரம்மாவாக சித்தரிக்க விழையும் த்வைத ராமாயண விவரணங்களும் தசமுக (பத்துத் தலை) ராவணன் மரித்த பின்னர் கிளர்ந்தெழும் ஒரு சதமுக (நூறு தலை) ராவணனை வதம் செய்யப்புகும் சீதாபிராட்டியை தேவியாக சித்தரிக்க விழையும் சாக்த ராமாயணங்களும் என்று ஒருபுறமிருக்க ராமபிரானை விஷ்ணுவின் அவதாரமாக சித்தரிப்பதை மறுதலிக்கும் சைவர்களிலிருந்து ராமாயண காவியத்தை தேவையற்றது என மறுதலிக்க விழையும் நூதன யுகத்து அறிவுஜீவிகள் வரை பலரும் பல விதத்தில் ராமாயணத்தில் தங்கள் சிந்தனையைச் செலுத்தி அதில் புகல் பெறுவதை புறத்தொதுக்க இயலாது.

ப்ரம்மதேவனின் ப்ரசித்தமான வசனமான ‘பரம் கவீனாம் ஆதாரம்’  (எல்லாக் கவிகளுக்கும் ஆதாரமான) என்ற சொற்றொடர் 300 ராமாயணம் என்ற ஒரு கருத்தாக்கம் ஒரு மோசடியைப் பரப்புரை செய்யும் ஒரு கருத்தாக்கமாக இருப்பினும் கூட வேறொரு வகையில் அதற்கு அணுக்கமாகக் கூட போய்விடுவதைக் கண்ணுறாமல் இருக்கவியலாது.

ஃபேஸ்புக்கிலும் சதாவதானி டாக்டர் ஆர் கணேஷ் அவர்களது வ்யாசம் கவனத்துக்குக் கொணரப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு சுவையான மற்றும் சுருக்கமான ஒரு விவாதமும் முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஸர்வ ஸ்ரீமான்கள் ஜடாயு, ஆர்.வி, மகேஷ் சங்கர் மற்றும் ராமசூரி போன்ற அன்பர்கள் இந்த விவாதத்தில் பங்கெடுத்தார்கள். சில விஷயங்கள் புரிதலின்றி முன்வைக்கப்பட்டன. சில் விஷயங்கள் மிகக் கூர்மையாக அவதானிக்கப்பட்டன. FAQ என்ற படிக்கு குறுவினாக்கள் வாயிலாகவும் அதற்குப் பகிரப்படும் விடைகளாகவும் இந்த விவாதத்தின் முக்யமான அம்சங்களை முன்னிறுத்துவது ஒரு தெளிவைக் கொடுக்குமாதலால் இந்த வ்யாசத்தின் அடுத்த பகுதி FAQ நோக்கிச் செல்கிறது.

தனிப்பட்ட அன்பர்கள் ஆங்க்லத்தில் பகிர்ந்த தனிப்பட்ட கருத்துக்களைத் தொகுக்க விழைவது எனது முயற்சி. என்னுடைய தனிப்பட்ட விளக்கங்களை ஆங்காங்கு பகிர்ந்திருக்கிறேன். தனிப்பட்ட நபர்களது கருத்துக்களை மொழியாக்கம் செய்கையில் அவர்களது கருத்துக்கள் ஒருக்கால் சிதைந்து அது வேறுவிதமாகப் பகிரப்பட்டால் அது என்னுடைய குறைபாடாக ஆகுமேயன்றி மூலக்கருத்தைப் பகிர்ந்த தனிப்பட்ட நபர்களது குறைபாடாக அவற்றைக் கருத வேண்டாம் என்று விக்ஞாபித்து மேற்கொண்டு தொடர்கிறேன்.

படங்களுடன் கூடிய ராமாயண ஓலைச்சுவடிகள் (ஒரிஸ்ஸா)
படங்களுடன் கூடிய ராமாயண ஓலைச்சுவடிகள் (ஒரிஸ்ஸா)

அப்பகுதிக்குச் செல்லுமுன்னர் பதினைந்து வருஷ காலத்திற்கும் மேற்பட்டு ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலின் வெவ்வேறு பாடாந்தரங்களை ஆராய்ந்த பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் எட்டிய முடிபுகள் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண படைப்பாய்வு என்ற வ்யாசத் தொடரின் மூன்றாம் பாகத்தில் பகிரப்பட்டிருந்தது. அவற்றில் முக்யமான முடிபுகளை ஒரு மீள்பார்வை செய்து மேற்கொண்டு செல்லுவோம் :-

பல பாடாந்தரங்களை பரிசீலனை செய்தபடிக்கு பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் சர்வ சம்மதத்துடன் இரண்டு பாடாந்தரங்களை மட்டிலும் அங்கீகாரம் செய்தனர். உத்தர மற்றும் தக்ஷிண (Northern, Southern). இந்த இரண்டு பாடாந்தரங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று பெருமளவு வேறு பட்டாலும் தங்களிடையே பொதுவிலான ராமாயண கதையை பாதுகாத்து வைத்திருந்தது அவதானிக்கப்பட்டது. இந்த பொதுமையான குணாதிசயம் தான் மூலராமாயணம் (Ur-Ramayana) என்ற நூல் இந்த பாடாந்தரங்களின் ஆதாரமாக இருக்கவேண்டும் என்ற முக்யமானதொரு முடிபை எட்ட ஆய்வாளர்களுக்கு ஹேதுவாக இருந்தது என்றால் மிகையாகாது.

வடக்கு மற்றும் தெற்கு என்ற இரண்டு பாடாந்தரங்களிலும் பல விஷயங்கள் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் என பதிப்பாசிரியர்கள் அபிப்ராயப்படுகின்றனர். ஆயினும் தெற்குப் பாடாந்தரம் மூலராமாயணம் என்று கருதப்படும் நூலினை அதனுடைய மூல மற்றும் தொன்மையான வடிவில் அப்படியே பாதுகாத்து வைத்துள்ளது என்ற டாக்டர் ஜேக்கபி அவர்களின் கருத்தை பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் வழிமொழிகின்றனர்.

தக்ஷிண பாடாந்தரங்கள் முறையே தெலுகு, க்ரந்தம் மற்றும் மலயாள அக்ஷரங்களில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன என்பதும் மூன்று வெவ்வேறு வரிவடிவங்களில் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பினும் மூன்றும் கிட்டத்த்ட்ட ஒரே வடிவத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்பதும் தெற்கத்திய பாடாந்தரத்தின் சிறப்பு. ஆகவே தான் டாக்டர் ஜேக்கபி அவர்களும் க்ரிடிகல் எடிஷனின் பதிப்பாசிரியர் குழுவினரும் தெற்கத்திய பாடாந்தரமானது மூல ராமாயணத்தின் தொன்மை மற்றும் மூல வடிவினை அப்படியே பாதுகாத்து வந்துள்ளது என்ற முடிபினை எட்ட ஹேதுவாக இருந்திருக்கலாம் எனத்தெரிகிறது.

அறுதியாக தக்ஷிண பாடாந்தரமே மூல ராமாயணத்தின் தொன்மை மற்றும் வடிவத்தை அப்படியே பாதுகாத்துள்ளது என்பதாலும் மாறுதல்களுக்கு உட்படாததாலும் பஹு சம்மதமான (பலராலும் ஏற்கப்படும்) ப்ரதி (Vulgate) எனக்கொள்ள வேண்டும் எனவும் ஒருமனதாகப் பதிப்பாசிரியர் குழுவினர் கருதுகின்றனர்.

அதே சமயம் உத்தர பாடாந்தரம் குறைந்த நம்பகத் தன்மையுடையது என்று கருதலாகாது என்ற முக்யமான கருத்தையும் தெரிவிக்கின்றனர். உத்தர பாடாந்தரங்களில் பெருமளவு மாறுதல்கள் மொழிசார்ந்தவையே அல்லாது வடிவு அல்லது உள்ளடக்கம் சார்ந்தவை அன்று என்றும் பகிரப்பட்ட கருத்து நோக்கத் தக்கது.

(தொடரும்)

வால்மீகி ராமாயணமும் “முன்னூறு ராமகதைகளும்”: ஓர் அலசல் – 1

ராமாயண காவியத்தைப் பற்றிய அடிப்படை அறிவு கூட இல்லாத ஆனால் அதன் மீது காழ்ப்பு கொண்டு வெட்டியாக அவதூறு பேச விழைபவர்கள் உரத்த குரலில் கூச்சலிடக் கையாளும் ஒரு சொற்றொடர் ***முன்னூறு ராமாயணங்களும். ஒரு பக்கம் என்றால் இன்னொரு பக்கம் அப்படி ஏ.கே. ராமானுஜம் என்ன தான் எழுதி விட்டார் என்பதனையே அறிய விழையாது விடலைகளின் கூச்சல்களிலேயே கலவரமாகி ஏ.கே ராமானுஜம் என்ற வ்யக்தி விசேஷத்தையே சந்தேஹாஸ்பதமாக புறந்தள்ள விழையும் இன்னொரு கும்பல். அப்படியானால் அது என்ன முன்னூறு ராமாயணம் என்ற வினா எழும். ராமாயணம் என்ற பெயரில் சகட்டுமேனிக்குக் கண்ட கண்ட குப்பைகூளங்களையும் ராமாயண சாகரத்தில் அள்ளி வீச விழையும் இழி செயலை சரியான முறையில் அடையாளம் காணுவதற்கு இந்த விவகாரத்தைப் பற்றிய ஒரு முழுமையான புரிதல் வழிவகுக்கும் என்பதால் வ்யாசத் தொடரின் இந்த பாகம் எழுதப்படுகிறது.

கர்நாடகத்தில் வசித்த ஸ்ரீ ஏ.கே. ராமானுஜன் என்ற பிரபல பேராசிரியர், கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர் எழுதிய ஒரு வ்யாசத்தை வைத்து முன்னெடுக்கப்படும் ஒரு (கு)தர்க்கம் 300 ராமாயணம். இந்த சுட்டியில் ஸ்ரீ ராமானுஜம் அவர்கள் எழுதிய முழு வ்யாசத்தினையும் காணலாம் – A. K. Ramanujan’s “Three Hundred Rāmāyaṇas: Five Examples and Three Thoughts on Translation.”

ஸ்ரீ ராமானுஜன் அவர்களது வ்யாசத்தை வைத்து முன்னெடுக்கப்படும் 300 ராமாயணம் என்பது ஏன் குதர்க்கத்தின் பாற்பட்ட கோஷம் என்பதனை புரிந்து கொள்ள இந்த விஷயம் சம்பந்தப்பட்ட மூன்று முக்யமான நிலைப்பாடுகளை நாம் பார்க்க வேண்டும்.

1. 1875 முதற்கொண்டு 1975 வரைக்கும் வெவ்வேறு இந்தியவியல் அறிஞர்களும் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலை படைப்பாய்வுக்கு உட்படுத்தியிருக்கின்றனர். தொடர்ந்த ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலின் படைப்பாய்வில் ஒரு முக்யமான புள்ளி Bhandarkar Oriental Research Institute என்ற ஸ்தாபனத்தின் வாயிலாக ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலின் க்ரிடிகல் எடிஷன் பதிப்பை ஆய்வின் பாற்பட்டு பதிப்பித்த அறிஞர் பெருமக்களுடைய ஆய்வின் பாற்பட்ட கருத்துக்கள்.

2. ஸ்ரீ ஏ.கே ராமானுஜன் அவர்கள் தனது 300 ராமாயணம் வ்யாசம் மூலமாக முன்வைக்கும் ப்ரதானமான கருத்துக்கள்.

3. ஸ்ரீ ஏ.கே ராமானுஜன் அவர்களது வ்யாசத்தை மறுதலிக்கும் படிக்கு சதாவதானி டாக்டர் ஆர் கணேஷ் அவர்கள் இண்டியாஃபேக்ட்ஸ் இணையதளத்தில் பகிர்ந்த “முன்னூறு ராமாயணம் என்ற முகமூடியின் பின்னணியில்” என்ற வ்யாசம்.

மேற்கண்ட மூன்று நிலைப்பாடுகளும் தனித் தனியாக விளக்கப்படுகின்றன. இதையடுத்து ஃபேஸ் புக் பக்கங்களில் இதனைச் சார்ந்த உரையாடல்கள் பலவற்றையும் நான் கவனித்து வந்தேன். ஸர்வ ஸ்ரீமான்கள் ஜடாயு, ஆர்வி, ராம்சூரி மற்றும் மஹேஷ் சங்கர் போன்ற அன்பர்கள் தமது உரையாடல்களின் இந்த விவகாரம் சம்பந்தமாக உரையாடியுள்ளனர். தவறான புரிதல்களின் பாற்பட்டு சில விஷயங்கள் கேள்விகளாக எழுப்பப்பட்டுள்ளன. ஆகவே இந்த விவகாரத்தை மேற்கண்ட மூன்று தனிப்பட்ட நிலைப்பாடுகளை ஒட்டி தனித்தனியாக பார்ப்பதை அடுத்து ஸ்ரீ ராமானுஜன் மற்றும் ஸ்ரீ கணேஷ் முன்வைக்கும் விஷயங்களை சிறு குறு வினாக்களாக முன்வைத்து அவற்றுக்கு விடையளிப்பதன் மூலம் தவறான புரிதல்களை துலக்குவது வ்யாசத்தொடரின் இந்த பாகத்தின் அறுதி செயற்பாடு.

*****

1. ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலின் க்ரிடிகல் எடிஷன் பதிப்பாசிரியர்களின் முக்யமான கருத்து:

valmiki_ramayana_critical_editionகிட்டத்தட்ட நூறு வருஷ காலமாக ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் என்ற நூலை எண்ணிறந்த அறிஞர் பெருமக்கள் படைப்பாய்வுக்கு உட்படுத்தியுள்ளனர். இவர்கள் இந்நூலை ஆராயுமுகமாக ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூலின் வெவ்வேறு பாடாந்தரங்களை (recensions) ஆய்வு செய்துள்ளனர். இதற்காக நூற்றுக்கணக்கான ஓலைச்சறுக்குகளையும் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்திற்காக எழுதப்பட்ட வெவ்வேறு வ்யாக்யானங்களையும் தங்களுடைய ஆராய்ச்சிக்கு எடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். அதுமட்டுமல்ல ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண நூல் பகிரும் கதைக்களனை மையமாகக் கொண்ட வெவ்வேறு பாரதீய பாஷைகளில் இயற்றப்பட்ட வெவ்வேறு ராமாயண நூற்களையும் கூட தங்களது ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர்.

ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண படைப்பாய்வில் ஈடுபட்டிருந்த பதிப்பாசிரியர் குழுவில் டாக்டர்.ஜி.எச்.பட் (Dr.G.H.Bhatt), டாக்டர் பி.எல்.வைத்யா (Dr.P.L.vaidya) ,பி.ஸி.திவான் ஜி, (P.C.Divanji), டி.ஆர்.மன் கட் (D.R.Mankad), ஜி.ஸி.ஜலா (G.C.Jhala) மற்றும் டாக்டர் யு.பி.ஷா (Dr.U.P.Shah) போன்ற அறிஞர் பெருமக்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

இப்படி வெவ்வேறு மொழியில் எழுதப்பட்ட ராமாயண நூற்களை ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணப் படைப்பாய்வுக்கு எடுத்துக்கொண்ட ஆய்வாளர்கள், ஜைன பௌத்த ராமாயணங்களை தங்களுடைய ஆய்வுக்கு ஏன் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை இதற்குப் பின்வருமாறு காரணம் கூறுகிறார்கள் –

“The various versions of Ramakatha contained in the Jaina and Budhist traditions have been ignored for, as Dr.G.H.Bhat remarks, “they have an altogether different setting, with a special purpose and are, therefore of little help”.

ஜைன பௌத்த ராமாயணங்கள் வேறு குறிக்கோள்களைக் கொண்டு வேறு கதைக்களனுடன் படைக்கப்பட்டதால் வால்மீகி ராமாயண நூலின் க்ரிடிகல் எடிஷன் பதிப்புக்கு இந்த ராமாயணங்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. என்று பதிப்பாசிரியர் குழுவில் அங்கம் வகித்த ஒரு பதிப்பாசிரியராகிய டாக்டர் ஜி.எச்.பட் அவர்கள் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார்கள்.

*****

2. ஸ்ரீ ஏ.கே ராமானுஜன் அவர்கள் தனது 300 ராமாயணம் வ்யாசம் மூலமாக முன்வைக்கும் ப்ரதானமான கருத்துக்கள் :

ஏ.கே.ராமானுஜன்
ஏ.கே.ராமானுஜன்

ஸ்ரீ அத்திப்பட்டு க்ருஷ்ணஸ்வாமி ராமானுஜன் அவர்கள் கர்நாடகத்தில் பிறந்து வாழ்ந்த தமிழ் பேசும் குடும்பத்தினைச் சார்ந்தவர். விரிவுரையாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர் மற்றும் அறிஞர் என்ற பன்முகப் பெருமை உடைய இந்த அன்பர் ஆன்மீகம் மற்றும் இலக்கியம் சார்ந்து ஆங்க்லத்திலும் கன்னடத்திலும் பல நூற்களை இயற்றியிருக்கிறார். ஹிந்துஸ்தானம் கொண்டாடும் பெருமை மிக்க அறிஞர்களுள் ஒருவர் ஸ்ரீ ஏ.கே. ராமானுஜன் அவர்கள்.

அன்பர் ஸ்ரீ ஏ.கே.ராமானுஜன் அவர்களுடைய பல படைப்புகளுள் ஒன்று அவர் எழுதிய ஒரு வ்யாசம் முன்னூறு ராமாயணம்: ஐந்து உதாரணங்கள் மற்றும் மூன்று விதமான வாசிப்புகள்

அதன் முக்யமான சில அம்சங்களைப் பார்ப்போம்.

1. “I have come to prefer the word tellings to the usual terms versions or variants because the latter terms can and typically do imply that there is an invariant, an original Ur-text” (134)

ஒவ்வொரு ராமாயண நூலும் ஒரு தனிவாசிப்பு என்று கருதப்பட வேண்டும். (telling). ஆகவே ஒரு குறிப்பிட்ட தனிவாசிப்பினை அது எவ்வளவு தான் தொன்மையாக இருந்தாலும் மூல நூல் (Ur-Ramayana) என்று அடையாளப்படுத்துவதை மறுதலிக்கிறேன்.வெவ்வேறு ராமாயண காவ்யம் சொல்லும் வாசிப்புகளும் தனிவாசிப்புகள் என்று கருதப்படவேண்டுமேயன்றி மறுவாசிப்புக்களல்ல ( Version or Variant)

2.”…no text is original, yet no telling is a mere retelling – and the story has no closure, although it may be enclosed in the text.”

அசல் படைப்பு (original) என்று எந்த ஒரு படைப்பையும் சொல்லலாகாது. ஒவ்வொறு ராமாயணக் கதையையும் தனிக்கதையாகப் பார்க்க வேண்டுமேயன்றி மறுவாசிப்பாகப் பார்க்கலாகாது. ஒரு ராமாயணக்கதை பகிரும் ஒரு கதை அதில் முடிவு பெற்றாலும் கூட ராமாயண கதை இன்னது தான் என்று முடிவு பெற்ற கதையும் கிடையாது. எதிர்காலத்திலும் பல ராமாயணக்கதைகள் சொல்லப்படக்கூடும்.

ஐந்து வெவ்வேறு ராமாயணங்களை உதாரணபூர்வமாக விவரிப்பதாக ராமானுஜன் வ்யாசம் சொல்லுகிறது.  அவையாவன. 1.ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம். 2. கம்ப ராமாயணம். 3. ஜைன ராமாயணங்கள். 4. தாய்லாந்திய ராமகீன் 5. தக்ஷிண பாரதத்தைச் சார்ந்த நாட்டார் வழக்கு ராமாயணக் கதைகள்.

மூன்று வாசிப்பு / மொழியாக்க கருத்தாக்கங்களாக அது முன்மொழிபவை யாவை?

1. Iconic :- ஒன்றையொன்று பெருமளவில் ஒத்த இரு வேறு நூற்கள்.

கணிதத்தில் சொல்லப்படும் முக்கோணம் என்ற வடிவத்தினை உதாரணமாகக் கொண்டு இரு வேறு நூற்களை வடிவொற்றுமை சார்ந்து ஆராயப்புகுகிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஒட்டு மொத்த வடிவத்தின் அளவு, தனித்த மூன்று கோணங்களின் பாகைகளின் அளவு, கோடுகளின் நிறம் வேறானாலும் கூட இவை இரண்டும் ஒரு முக்கோணம் என்பதில் வேறுபாடு இருக்கவியலாது.

மேற்கத்திய உலகில் Iconic மொழியாக்கம் என்பதனை விவரிக்கிறார். ஒரு நூல் க்ரேக்க மொழியிலிருந்து ஆங்க்லத்திற்கு மொழியாக்கம் செய்யப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். சொல்லும் கருத்துக்கள் எந்த விதத்திலும் மாறுபடாது இருப்பது மட்டுமல்லாமல் மூல நூலில் எந்த விருத்தப்பாக்களில் செய்யுட்கள் இயற்றப்பட்டனவோ அதே விருத்தப்பாக்களில் ஆங்க்லத்திலும் செய்யுட்கள் இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டியதும் மூல நூலில் எந்த எண்ணிக்கையில் செய்யுட்கள் இயற்றப்பட்டனவோ அதே எண்ணிக்கையில் மொழியாக்கத்திலும் அவை இயற்றப்படிருப்பதும் இப்படி பல குணாதிசயங்களைக் கொண்ட ஒரு மொழியாக்கமாக இருந்தால் அது Iconic மொழியாக்கம் எனப்படும்.

2. Indexical :- ஒத்த கதைக்களனையும் ……மரபார்ந்த விவரணைகளால் மாறுபடும் நடையைக் கொண்ட……. வேறு பாஷையில் சமைக்கப்படும் ……. அல்லது ஒரே பாஷையில் வேறுப்ரதேசத்தில் சமைக்கப்படும் நூல்.

ஒரு நூல் ப்ராந்திய பாஷையில் எழுதப்படுகையில் ப்ராந்திய மரபு அங்கு முன்வகிக்கிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால் அப்படிப்பட்ட ஒரு ப்ராந்திய மரபை ஒட்டி அந்நூல் சொல்லப்படாது போனால் பொருளற்றதாகி விடும். Indexical எனப்படும் ஒரு பாஷாந்திர நூலில், ஒரு மூல நூலின் அடிப்படை அம்சங்களாகிய கதைக்களன், கதாபாத்திரங்கள் போன்றவை பெருமளவு ஒருமைப்பாட்டுடன் Iconic என்ற படிக்கு காணக்கிட்டும். ஆயினும் ப்ராந்திய சடங்கு சம்ப்ரதாயங்கள், வழமைகள், மொழி, மரபுகள், தத்துவார்த்தங்கள் போன்ற அலகீடுகளின் பாற்பட்டு மூல நூலின் விவரணைகளிலிருந்து வேறுபட்டு பாஷாந்திர நூலில் காணக்கிட்டும். மூல நூலின் கதைக்களனை அப்படியே ஏற்கும் ஒரு ப்ராந்திய நூலில் ப்ராந்திய மரபுகள் மேலேற்றப்பட்டு ஒரு இலக்கியம் சமைக்கப்படும் படிக்கு அதன் கதைக்களன் Iconic என்ற அலகீட்டின் படி இருக்கையிலேயே விவரணைகள் Indexical என்ற அலகீட்டின் படி காணக்கிட்டும்.

3. Symbolic :- மறுப்பு வாசிப்பு.

நூல் ஒன்றில் சொல்லப்படும் கதைக்களனையும் கதாபாத்ரங்களையும் மிகக் குறைந்த அளவில் அல்லது பெயரளவிற்கு உள்வாங்கி முற்றிலும் வேறு விதத்திலான ஒரு கதையைச் சொல்ல முயலும் இரண்டாவது நூல் Symbolic எனப்படுகிறது. சில சமயம் முதல் நூல் சொல்லும் கதைக்களனை முற்றிலுமாகச் சிதைத்து அதற்கு முற்றிலும் வேறுபாடான கதைக்களனை இரண்டாவது நூல் சொல்லக்கூடும். இவ்விரண்டு நூற்களிலும் கதாபாத்ரங்களின் பெயர்கள் மற்றும் கதைசொல்லப்படும் போக்கு ஆகியவற்றில் ஒற்றுமை இருக்கும்பக்ஷத்திலும் கூட கதை நிகழ்வுகள் மற்றும் கதையின் பின்னணி போன்றவை பெருமளவு மாறுபட்டிருக்கும். இவ்விரண்டு நூற்களும் குறைந்த பக்ஷ ஒற்றுமைகளை தங்கள் வசம் கொண்டு பெருமளவு ஒன்றுக்கு ஒன்று முரணான கருத்தாக்கங்களையும் பாவார்த்தங்களையும் பகிருபவையாக இருக்கும்.

சுருக்கமாக மறுவாசிப்பு, மாற்று வாசிப்பு மேலும் மறுப்பு வாசிப்பு என்று தொகைப்படுத்தினால் எளிதாக இருக்கும் என்பது என்புரிதல். அல்லது இன்னமும் பொருள் பொதிந்த சொற்களால் இவற்றை தமிழ்ப்படுத்த முடிந்தால் அதுவும் சிறப்பே.

ஸ்ரீ ஏ.கே.ராமானுஜம் அவர்களது வ்யாசத்தில் பற்பல ராமாயண கதைக்களன்கள் வ்யாசத்தின் வாயிலாக விளக்கப்பட்டிருந்தாலும் ஜைன ராமாயணம் பகிரும் கதைக்களனும் மற்றும் தாய்லாந்தின் ராமாகீன் (Ramakien or Rama’s Story) அல்லது ராமகீர்த்தி ( Ramakirti or Rama’s glory) எனும் கதைக்களனும் மாறுபட்ட கதைக்களன்களை அதன் பின்னணியுடன் கூட விரிவாக விளக்குபவை. அவற்றை சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்.

ஸ்ரீ ஏ.கே ராமானுஜன் அவர்களுடைய 300 ராமாயணம் என்ற வ்யாசம் முன்வைக்கும் சில முக்யமான சித்திரங்களை கூர்ந்து பார்க்கையில் டாக்டர் ஸ்ரீ ஜி.எச்.பட் அவர்களது கருத்தின் தாக்கமும் கூட முழுமையாகப் புரிய வருகிறது. அவற்றை விபரமாகப் பார்ப்போம்.

*******

வால்மீகி மற்றும் கம்ப ராமாயணங்கள் :-

கம்பநாட்டாழ்வார் ஆதிகவி வால்மீகி முனிவரின் ராமகதையை ஒட்டி தமது ராமாயணத்தை வடிவமைத்தமை கம்பனின் செய்யுள் வாயிலாக தமிழ் ஹிந்து தளத்தின் மூத்த எழுத்தாளராகிய ஸ்ரீமான் கந்தர்வன் அவர்களால் சொல்லப்பட்டுள்ளதை இங்கு நினைவு கூர்கிறேன். கம்பன் வாயிலாக ஆதிகவி வால்மீகி முனிபுங்கவரைப் பற்றிய அபிப்ராயம் அல்லவா?

கம்பரே ஆதிகவியாகிய வால்மீகியை வணங்கி, வால்மீகியைப் பின்பற்றியே தாம் இராமாயணம் எழுதுவதாகக் கூறியுள்ளார், பாயிரத்தில் –

தேவ பாடையின் இக் கதை செய்தவர்
மூவர் ஆனவர் தம் உளும் முந்திய
நாவினார் உரையின்படி நான் தமிழ்ப்
பாவினால் இது உணர்த்திய பண்பு. அரோ.

(நன்றி:  ஒரு பழைய தமிழ்ஹிந்து கட்டுரை)

kambarஅதே சமயம், கம்பன் மற்றும் வால்மீகி எனும் இரண்டு ராமாயணங்களிலும் மூழ்கி முத்தெடுத்த / முத்தெடுத்துவரும் தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்தின் மூத்த சான்றோராகிய குஹத்திரு ஹரிகிருஷ்ணன் ஐயா அவர்கள் பகிர்ந்த கருத்தையும் உடன் அவதானிப்பது ஒரு முழுமையான சித்திரத்தைப் பகிரும் ஆதலால் அதையும் கூடவே பகிர விழைகிறேன்.

ஆகவே, வால்மீகியைப் பேரளவுக்கு எடுத்துக் கொண்டிருந்த கம்பன் பல மாற்றங்களைச் செய்திருந்தாலும், அவற்றுக்கு பழந்தமிழ் நூல்களின் வழியாக வந்த மரபு என்று ஒன்றும் அவனுக்குத் துணை செய்திருந்திருக்கிறது. இதைச் சொன்னால்தான் செய்தி முழுமை பெறும்.

ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் என்ற நூல் காட்டும் சம்பவங்களின் ஒரு மாலை கம்ப ராமாயணம் என்ற நூலிலும் மாறுவதில்லை என்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். அதே போன்று கதாபாத்ரங்களின் கதைக்கான பங்களிப்புகளும்.

வேறுபடுவது குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளை விவரிக்கும் விதம்.

வால்மீகி ராமாயணம் பெரும்பாலும் நெடுக 32 அக்ஷரங்களால் ஆன அனுஷ்டுப் என்ற பா வடிவிலேயே செல்லும். ஆங்காங்கு இடையிடையே வேறு விருத்தத்திலான ச்லோகங்களும் காணப்படுகின்றன.ஒவ்வொரு ஸர்க்கத்தின் (அத்யாயம்) அறுதி ச்லோகம் மாற்று விருத்தத்தில் காணப்படும். ஸர்க்கம் முழுதும் வேறான பாக்களில் அமைந்து ஆங்காங்கு சுந்தரகாண்டம் போன்ற காண்டங்களில் காணக்கிட்டும். கம்பராமாயணம் இனிமையான வெவ்வேறு விருத்தப்பாக்களில் அமைந்துள்ளது.

ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயண விவரணைகள் கம்ப ராமாயண விவரணைகளிலிருந்து மாறுபடுவதை ஸ்ரீ அரிசோனன் அவர்களது ஒப்பீடு வ்யாசத் தொடர் பகிர்ந்தது வாசகர்களுக்கு நினைவிருக்கும். மாறுபடும் விவரணைகளுக்கு மாறுபடும் மரபு காரணம் என்ற விஷயம் சுட்டப்பட்ட போது தளத்தின் மூத்த எழுத்தாளரான ஸ்ரீமான் கந்தர்வன் அவர்கள் அதை மறுதலித்து விளக்கங்கள் அளித்ததும் அத்தொடரின் இரண்டாம் பாகத்தில் காணக்கிட்டும்.

ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பகிரும் மரபு உத்தரபாரதத்தைச் சார்ந்த மரபு என்பதும் கம்பநாட்டாழ்வார் தனது ராமாயண காவ்யத்தின் வாயிலாகப் பகிரும் தமிழக மரபு வேறானது என்பதும் ஆழ்ந்த விளக்கங்களால் விளக்கப்பட வேண்டிய விஷயங்கள். கம்ப ராமாயண நிகழ்வு விவரணைகள் மூலமாகப் பகிரப்படும் தமிழ் மரபு யாது. அப்படிப்பட்ட மரபைப் பேசும் தமிழ் நூற்கள் யாவை அவை சித்தரிக்கும் மரபு யாது. அதே போன்று மாறுபடும் ஒரு மரபைச் சுட்டும் ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் காட்டும் வேறுபாடான மரபு யாது. அதைப் பகிரும் மாறுபட்ட மரபிற்கு ஆதாரமான நூற்கள் யாவை. அவை சுட்டும் மாறுபாடான மரபு யாது? இப்படி முழுமை சார்ந்த பரந்த விளக்கங்கள் ஒரு முழுமையான சித்திரத்தை அளிக்கும்.

இவ்வளவு இருந்தும், மரபார்ந்த ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் ராமபிரான் அயோத்தி திரும்பி மனைவி மற்றும் தம்பிமார் புடைசூழ பட்டாபிஷேகம் செய்து கொள்வதுடன் முடியாது மேற்கொண்டு நீண்டு உத்தரகாண்டத்துடன் நிறைவு பெறுகிறது. இந்தியவியலாளர்கள் மற்றும் க்ரிடிகல் எடிஷன் பதிப்பாசிரியர்கள் பலரும் வால்மீகி ராமாயணத்தில் உத்தரகாண்டம் என்பது ஆதிகவியால் இயற்றப்பட்ட பகுதி அல்ல மாறாக பிற்சேர்க்கை என்று அபிப்ராயப்படுவதையும் இங்கு நினைவு கூற வேண்டும். கம்பநாட்டாழ்வாரின் ராமாவதாரம் எனும் கம்பராமாயணம் யுத்தகாண்டத்தின் அறுதியில் ராமபட்டாபிஷேகத்துடன் நிறைவு பெறுகிறது.

இந்தியவியலாளர்கள் வால்மீகி ராமாயணத்தில் ராமபிரான் மனிதனாகக் காண்பிக்கப்படுகிறான் என்பதிலிருந்து மனிதனாகக் காண்பிக்கப்பட்டு அதிமானுடனாக உருப்பெற்று கடவுள் நிலைக்கு உயர்கிறான் என்று சொல்லப்படும் வெவ்வேறு சித்திரங்களை முன்வைக்கின்றனர். மரபார்ந்த வ்யாக்யானங்களை முன்வைக்கும் சான்றோர்களோவெனில் ராமபிரானை அவதார புருஷனாகவே சுட்டுகின்றனர். இப்படி சர்ச்சைக்கெல்லாம் இடம் வைக்காது நூலின் பெயரிலேயே ஆணி அடித்தது போல ராமாவதாரம் என்று ராமபிரானை அடையாளப்படுத்துகிறார் கம்பநாட்டாழ்வார்.

எது எப்படி இருப்பினும் வெவ்வேறு மாறான தாறுமாறான கதைக்களன்களைக் கொள்ளாது ஒத்த கதைக்களனைக் கொண்டவை ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணமும் கம்ப நாட்டாழ்வாரின் ராமாவதாரம் எனும் ராமாயண மஹாகாவ்யமும் என்பது என்னுடைய புரிதல். இது கருத்தொற்றுமை சார்ந்த விஷயம். இதில் நிச்சயமாக மாற்றுக்கருத்து இருக்க முடியாது.

ஸ்ரீ ராமானுஜன் சொல்லும் மூன்று விதமான வாசிப்புகளில் கம்ப ராமாயணம் ICONIC என்ற வாசிப்பாகாது மாறாக INDEXICAL எனப்படும் வாசிப்பாக பரிமளிக்கிறது என்று மேம்போக்கான புரிதல் கிட்டுகிறது. ஆயினும் மரபார்ந்து மாறுபடும் விஷயங்களின் கருத்து வேற்றுமையை விளக்க வேண்டுமானால் இரண்டு நூற்களையும் ஆழ்ந்து கற்றவர்கள் இது சம்பந்தமாக விரிவான விளக்கங்கள் அளிப்பது மட்டிலுமே ஒரு முழுமையான சித்திரத்தை தெளிவாக அளிக்கும் என்பதால் முன்னூறு ராமாயண வ்யாசம் சொல்லும் மற்ற விபரங்களை மேற்கொண்டு பார்ப்போம்.

அடுத்ததாக, ஜைன ராமாயணங்களை எடுத்துக் கொள்வோம்.

(தொடரும்)

[பாகம் 24] அழுதால் அடையலாம்: சித்பவானந்தர்

சுவாமி சித்பவானந்தரின் வாழ்கைக் குறிப்புகள்  பற்றிய “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடர்  14 பாகங்களில் முன் வெளிவந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக சுவாமி சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகளை  தொகுத்து அளிக்கிறார்  அத்தொடரின் ஆசிரியர் வ.சோமு அவர்கள்.

தொடர்ச்சி..

அழுதால் அடையலாம்

மானுட சிசு ஒன்று பிறக்கும்பொழுது அழுதுகொண்டே பிறக்கின்றது. பரந்து விரிந்த இப்பாரினுள் அனுதினமும் ஆயிரக்கணக்கான சிசுக்கள் பிறக்கவும் இறக்கவும் செய்கின்றன. உலகிற்கு வரும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் அழுதுகொண்டே வருகின்றது. அழாது எக்குழந்தையும் இவ்வையகத்துள் நுழைவதில்லை. குழந்தையொன்று பிறந்தவுடனே அதன் வாயிலிருந்து வெளிவரும் ஒலி வேதனைமிக்க அழுகைதான். இன்ப துன்பங்கள் நிறைந்த இவ்வுலகினுள் பிறக்கின்றேனே என்று அது ஓலமிடுகின்றது. இவ்வுலகினுள் பிறப்பெடுப்பதே பெருந்துன்பம் என்னும் பெரிய பாடத்தை அது பிறக்கும் பொழுதே கற்றுக்கொள்ளுகின்றது.

இந்துக்களைக் குறித்துச் சுவாமி விவேகானந்தர் பகரும்பொழுது, “இந்து ஒருவன் தன்னுடைய தாய்ப்பாலை அருந்தும் பொழுதே இந்த வாழ்க்கையில் ஒன்றுமேயில்லை; இது ஒரு கனவு” என்பதைக் கற்றுக் கொள்ளுகிறான் என்று பகர்ந்தருளியுள்ளார். பிறந்தவுடனே குழந்தை ஒன்றுக்கு பேச வருமாயின், இவ்வுலகம் பிறக்கும்பொழுதே துன்பத்தைத் தருகின்றது; இனி வாழும் பொழுதும் மேலும் மேலும் துன்பத்தைத்தான் தரும். ஆதலால், இவ்வுலக வாழ்க்கையே எனக்கு வேண்டாம் என்று கூறிவிடக் கூடும். அவ்வாறு கூற இயலாமையினால் தான் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனது வேதனையைத் தனக்குத் தெரிந்த மொழியாகிய அழுகையின் மூலம் தெரிவிக்கின்றது போலும்! இளமையிலேயே ஞானம் பெற்று ஞான உரை பேச முடிந்த சுகர், ஞானசம்பந்தர், துருவன், பிரஹலாதன் முதலியோர் பிறவா நெறியையே மேற்கொண்டது ஈண்டு நினைவுறற் பாலதாகும். உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் அழுதுகொண்டே பிறக்க, மக்கள் அதனைச் சிரித்துக்கொண்டே வரவேற்கின்றனர். குழந்தையொன்று பிறந்து விட்டால் மக்களிடையே எவ்வளவு கொண்டாட்டம்? காணாததைக் கண்டதைப்போல அச்செயலை அவர்கள் விளம்பரப் படுத்துகின்றனர். இதுதான் உலகத்தவரது போக்கு!

மானுடன் இவ்வுலகிற்கு வரும் பொழுதும் அழுகின்றான். அவன் இவ்வுலகை விட்டுப் போகும் பொழுதும் அழுகின்றான். மனிதன் பிறக்கும் பொழுதும், இறக்கும் பொழுதும் அழுவதிலிருந்து, பிறப்பும் இறப்பும் அற்ற பிறவா பெருநிலையையே அவன் பெற விரும்புகிறான் என்பது நன்கு புலனாகின்றது. அழுகையற்ற ஆனந்தத்தையே அவன் அடைய விரும்புகிறான் என்பது தெளிவாகின்றது. இன்பதுன்பங்கள் என்னும் இருவித இழைகள் கொண்டு நெய்யப்பட்டதே வாழ்க்கை. உலகில் வாழும் எந்தவுயிரும் இன்பத்தை மட்டும் தனித்து அனுபவிக்க முடியாது. சிற்றுயிர் முதல் பேருயிர் வரையிலும் அனைத்துயிர்களும் இன்ப துன்பத்திற்கு உட்பட்டேயாக வேண்டும். மனிதனுடைய உடல் வளர்ச்சிக்கு ஒரே வகையான உணவுப் பொருட்கள் ஒத்துக்கொள்வதில்லை. அவன் பல்வேறு வகையான உணவுப் பொருட்களை உட்கொண்டாக வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவனுடைய உடலானது வலிமையும் திண்மையும் பெற்று வளர்ச்சி அடையமுடியும். மனிதனது உடல் வளர்ச்சிக்குப் பல்வேறு வகையான உணவுப் பொருட்கள் தேவையாய் இருப்பதைப்போல அவனது உள்ளத்தின் வளர்ச்சிக்கும் பல்வேறு வகையான இன்பதுன்பங்கள் தேவையாய் இருக்கின்றன. ஒரே வகையான உணவுப் பொருட்களை உட்கொள்ளும் மனிதனுடைய உடல் வளர்ச்சி நின்றுவிடுவதைப் போல வாழ்வில் இன்பத்தை மட்டும் அனுபவிக்கும் மனிதனுடைய உள்ள வளர்ச்சி நின்றுவிடுகின்றது. இன்பத்தை மட்டும் தனித்து அனுபவிக்கும் மனிதன் மானுட வாழ்வின் அருமையினை அறிந்து கொள்ள முடியாது.


உண்பதும்உறங்குவதும்தான் வாழ்க்கை என்று அவன் எண்ணக்கூடும். அம்மனிதனது வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் என்பதையே காணமுடியாது. மிருகவாழ்வு என்று தான் அதைப் பகரவேண்டும். ஆனால், கருணையே வடிவெடுத்த இயற்கைத்தாய் உயிர்களுக்கு இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் மாறிமாறி வழங்குகிறாள். இவ்வுலகில் இன்பத்தை ஏற்கவிரும்பும் மனிதன் துன்பத்தையும் ஏற்றேயாக வேண்டும். இயற்கையின் நடைமுறையில் ஒன்றைப் புறக்கணித்துவிட்டு மற்றொன்றை மட்டும் அனுபவிக்க முடியாது. வையக வாழ்வில் இன்பத்தைக்
காட்டிலும் துன்பமே மிகுதியாக இடம் பெற்றிருக்கின்றது; சிரிப்பைக் காட்டிலும் அழுகையே அதிக இடம் பெற்றிருக்கின்றது. மக்களிடையே குழந்தை உடனே மாண்டு விட்டால் அழுகின்றனர். செல்வம் சேர்ந்தால் சிரிப்பு, சேர்த்து வைத்த செல்வம் கைவிட்டுப் போனால் அழுகை. இன்பம் வந்தால் சிரிப்பு, துன்பம் வந்தால் அழுகை. புகழ்ச்சி வந்தால் சிரிப்பு. இகழ்ச்சி வந்தால் அழுகை. இவ்வாறு மானுட வாழ்க்கையை ஆராய்ந்து பார்த்தால் அழுவதும் சிரிப்பதும், சிரிப்பதும் அழுவதும் தான் வாழ்க்கையென்பது நன்கு புலனாகும்.

சிவனாருக்குரிய எண்ணிறந்த திருநாமங்களுள் ருத்ரன் என்பதுவும் ஒன்று. அழச் செய்பவன் என்று அது பொருள்படுகின்றது. உயிர்களை அழச் செய்வதன் மூலம் அவைகளைப் பண்பாடுறச் செய்வது ருத்ரனின் ஒப்பற்ற செயலாகிறது. அழுகையானது உயிர்களை மேன்மையுறச் செய்கின்றது. அழுகைக்குரிய ஆற்றலை அறிந்து அதை நாம் முறையாகப் பயன்படுத்தினால் மானுடவாழ்வை மேலாம் பெருவாழ்வாக மாற்றியமைக்கலாம். அழுகையின் மூலமே துன்பங்கலவாத பேரின்பத்தினையும் பெறலாம். காந்தம் இரும்பைக் கவர்வது போன்று உயிர்கள் அனைத்தையும் தன்பால் ஈர்க்குந்திறன் அழுகைக்குண்டு.

மானுடர் யாவரும் அழுகைக்கு உட்பட்டவரேயாவர். கல்நெஞ்சினையும் கரைத்துத் தன்வயமாக்க வல்லது அழுகை. கொடுமையே வடிவெடுத்த கொலையாளியின் உள்ளமும் தன் குழந்தையின் அழுகையின் முன் குழைந்து விடுகின்றது. சின்னஞ்சிறு குழந்தையொன்று தன்னுடைய தாயை நோக்கி அழுது தனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ளுகின்றது. துன்புறும் மாந்தர், அழுகையின் மூலமே தங்களுடைய துன்பங்களுக்கு ஆறுதல் தேடுகின்றனர். மக்களின் உள்ளத்திலுள்ள துன்பச்சுமையினைக் குறைக்கும் ஆற்றல் அழுகைக்குண்டு. உலகத்தவர் அழுகின்ற அழுகையின் உட்பொருளை ஆராய்ந்து பார்த்தால் அது துன்பத்தினை தவிர்த்து இன்பத்தினை நாடுவதாகவே இருப்பதைக் காணலாம்.

உயிர்கள் அனைத்தும் இன்பத்தையே நாடுகின்றன. துன்பத்தைக் காணின் தூர விலகிச் செல்லுகின்றன. பிராணிகளின் இன்ப நாட்டம் அனைத்தும் உடலுணர்ச்சியோடு நின்றுவிடுகின்றது. உண்பது, உறங்குவது, இனப்பெருக்கம் செய்வதோடு அவைகளின் வாழ்வு முற்றுப்பெறுகின்றது. ஆனால் மானுடன் ஒருவன் அத்தகைய வாழ்வு வாழ விரும்புவதில்லை. உண்பதில், உறங்குவதில் மட்டும் இன்பங்காண அவன் விரும்புவதில்லை. இன்னும் பல்வேறு பாங்கில் அவன் இன்பத்தைத் தேடுகின்றான். அறிவைப் பெருக்குதலில் இன்பம் காணுகின்றான் ஒருவன்; ஆற்றலை வளர்ப்பதில் இன்பங் காணுகிறான் மற்றொருவன்; இன்னுஞ்சிலர் புகழைப் பெருக்குதல், பொருளை ஈட்டுதல் போன்றவைகளில் இன்பங்காண விழைகின்றனர். இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு பாங்கில் இன்பத்தைத் தேடுகின்றனர்.

மானுடர் நாடுகின்ற இன்பங்கள் அனைத்தையும் தொகுத்தெடுத்துப் பேரின்பம் என்றும் சிற்றின்பம் என்றும் இரு வகையாகப் பாகுபடுத்தலாம். துவக்கம் முதல் இறுதி வரை யாண்டும் இன்பத்தை தரவல்லது பேரின்பமாகும். துவக்கத்தில் சிறிது இன்பத்தைத் தந்து முடிவில் மிகுந்த துன்பத்தைத் தரவல்ல, நிலையில்லாத இன்பத்தை சிற்றின்பம் என்று மொழிவர் மேலோர். பேரின்பம் பொறி புலன்களுக்கு அப்பாற் பட்டது, கிடைத்தற்கு அரியது.

சிற்றின்பம் பொறி புலன்களுக்கு உட்பட்டது, கிடைத்தற்கு எளியது. புலன்களால் பெறும் இன்பம் சின்னாட்களில் மறைந்தொழிதலால் அது சிற்றின்பம் என்னும் பெயர் பெறலாயிற்று; புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது யாண்டும் நிலைத்து நிற்றலால் அது பேரின்பம் என்னும் பெயரைப் பெறலாயிற்று. மக்களுள் பெரும்பாலோர் தங்களுடைய அறியாமையின் காரணமாகப் பேரின்பத்தைப் புறக்கணித்து விட்டுச் சிற்றின்பத்தையே நாடி ஓடுகின்றனர். அதன் விளைவாகப் பெருந்துன்பத்திற்கும் ஆளாகின்றனர். சூரியனுடைய பிரகாசமான ஒளியைப் பற்றிய சிந்தனை விட்டிலுக்கு இல்லை;ஆனால் அது சிறு விளக்கின் ஒளியை நாடி ஓடுகின்றது;அந்தச்சிறு விளக்கோ அதன் உடலைப் பொசுக்கி விடுகின்றது. அதுபோலவே, அழிவில்லாத பேரின்பத்தினை மனிதன் அடைய முயலுவதில்லை;அழிந்து போகும் சிற்றின்பத்தையே அவன் நாடி ஓடுகின்றான்;அந்தச் சிற்றின்பமே அவனை அணு அணுவாயச் சிதைத்து விடுகின்றது என்னே மனிதன் போக்கு!

மானுட வாழ்வில் நிலைத்த இன்பத்தையும், நித்திய ஆனந்தத்தையும் பெற விரும்பும் மனிதன் சிற்றின்பத்தைப் புறக்கணித்து விட்டுப் பேரின்பத்தை நாடத் தொடங்க வேண்டும். சிற்றின்பத்தை நாடும் மனிதன் பேரின்பத்தை ஒருநாளும் அனுபவிக்க விரும்புவது முடவன் கொம்புத் தேனுக்கு ஆசைப்படுவதை ஒக்கும். உலகியலோடு நின்றுவிடுவது சிற்றின்பம்; உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்டது பேரின்பம். பொறி புலன்களோடு நின்றுவிடுவது சிற்றின்பம்; பொறி புலன்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது பேரின்பம், ஒன்று வடதுருவம் என்றால் மற்றொன்று தென்துருவமாகும். வடதிசையை விட்டு வரும் அளவிற்கு ஒருவன் தெற்கு நோக்கி வருகிறான். சிற்றின்பத்தைப் புறக்கணிக்கும் அளவிற்கு ஒருவனிடத்துப் பேரின்ப நாட்டம் தலையெடுக்கின்றது. பேரின்பத்தை நாடும் மனிதன் சிற்றின்பத்தைத் துச்சமெனத் தள்ளி விடுகிறான். எத்தனைத் துன்பங்கள் நேரிடினும் பேரின்ப நாட்டத்தினின்று அவன் புறம்போவதில்லை. எளிதில் கிடைக்கும் சிற்றின்பத்தை விரும்பி அறமற்ற செயல்களிலும் அவன் ஈடுபடுவதில்லை.

சிற்றின்பம் வெஃகி அறனல்ல செய்யாரே
மற்றின்பம் வேண்டு பவர்

என்பது மறைமொழி. உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருட்களும், அப்பொருட்கள் தரும் இன்பங்கள் யாவும் நிலையற்றவையேயாகும். நிலையற்ற பொருட்களிடத்திலிருந்து நிலைபேறுடைய இன்பத்தினைத் தேடுதல் அறிவுடைமையாகாது. உலகத்துட் காணப்படும் எல்லாப் பொருட்களும் உருமாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. நாம் விடாது பற்றி நிற்கும் இப்பாருலகமே ஒரு காலத்தில் இருந்த இடம் தெரியாது ஒடுங்கிவிடக் கூடும். அப்பொழுது இவ்வுலகம் இருந்ததற்கோ, இவ்வுலகினுள் உயிர்கள் வாழ்ந்ததற்கோ ஒரு அடையாளமும் எஞ்சியிராது. அண்டங்கள் அனைத்தும் இருந்த இடம் தெரியாது அழிந்து பட்டுப்போகும் போது மானுடர் நாடும் பொன்னும் பொருளும், மாடும் மனையும், பெண்டும் பிள்ளைகளும், புகழுமா எஞ்சியிருக்கப் போகின்றன? இவை அனைத்தும் தங்கள் கண் முன்னரே அழிந்து பட்டுப் போவதை மக்கள் அனுதினமும் காண்கின்றனர். ஆயினும் தங்களது அறியாமையினால் அழியும் பொருட்களையே நாடி ஓடுகின்றனர். அழிந்து போகும் உலகப் பொருட்களை நாடி ஓடும் மனிதன் ஒருக்காலும் நிலைத்த இன்பத்தினைப் பெறமாட்டான். அதற்கு மாறாக அவன் மேலும் மேலும் துன்பத்தில் அகப்பட்டுப் பிறவிப் பெருங்கடலினூடே தத்தளிக்க வேண்டியதுதான்.

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவனடி சேரா தார்

என்பது மறைமொழி.

பிரம்மம் நித்தியம்;ஜகத் மித்தை என்பது கோட்பாடு. உலகம் பொய் ; கடவுளே மெய் என்று அது பொருள் படுகின்றது. சதா உருமாறிக் கொண்டிருப்பது ஜகத்.  ஜகத்திலுள்ள வடிவங்கள் அனைத்தும் மாறுபடும் தன்மையது. நாமரூபங்கள் உடையவை அனைத்தும் அழிந்து போகும் இயல்பினதாகும்.

கடவுளையும் உலகின் உண்மையையும் குறித்துப் பகவான் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் பகர்ந்துள்ளதாவது : கடவுள் ஒருவரே உண்மையானவர். மற்ற அனைத்தும் அநித்தியமானவைகளாகும், அதாவது நிலைத்திராதவைகளாகும் என்று பகர்ந்துள்ளார். சிருஷ்டியில் தோற்றத்திற்கு வந்துள்ளவை அனைத்திற்கும் முடிவுண்டு. தொடக்கம் ஒன்றிருப்பின் அதற்கு முடிவும் நிச்சயம் இருந்தாகவேண்டும். ஆனால், இறைவனோ தோன்றாத் துணையாவான். அவருக்குத் தோற்றமும் இல்லை ; ஒடுக்கமும் இல்லை. அவருக்குத் தாயுமில்லை; தந்தையுமில்லை. தாயுமிலி தந்தையுமிலி தான் தனியன் என்கிறார் மணிவாசகர். அவர் பிறரால் தோற்றுவிக்கப் பட்டவரன்று. அவர் சுயம்பு ; அவர் ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அநாதி. அவர் ஒருவரே யாண்டும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் நிறைபொருளாவார். அத்தகைய அழிவில்லா நிறைபொருள் ஒன்றினாலேயே அழிவில்லா நிலைத்த இன்பத்தினைத் தரமுடியும். இந்த உண்மையினை மானுடர் அனைவரும் நன்கு ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

உலகம் அழியும் தன்மையது. ஆனால் அழியும் உலகில் இருந்து கொண்டே அழியாத இன்பத்தினைப் பெற முடியும். அழியும் பொருளின் துணைகொண்டே அழிவில்லாத இறைவனை அடையமுடியும். மனிதனுடைய எண்ணத்திற்கேற்ப அவனுடைய வாழ்வும் மாறியமைகின்றது. உள்ளம் உயர உயர அவனுடைய வாழ்வும் உயர்வடைகின்றது. ஒருவனுடைய மனம் மாறியமையும் அளவிற்கு அவனது வாழ்வும் மாறியமைகின்றது. மனம் திருந்தி அமையாத விடத்து அவனுடைய வாழ்வு சீர்கெட்டுப் போகின்றது.

வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்
உள்ளத் தனையது உயர்வு

என்பது மறைமொழி. மானுட மனம் சதா அலையும் தன்மையது. அது இடையறாது உலகப் பொருட்களை நாடி ஓடும் இயல்பினது. வாழ்க்கையில் முன்னேற விரும்பும் மனிதன் தன்னுடைய மனத்தின் ஓட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். உலகப் பொருட்களைப் பற்றிப்பிடிக்கும் மனத்தை இறைவனைப் பற்றிப் பிடிக்குமாறு திருப்பி விட வேண்டும். உலகப் பொருட்களுக்காக அழும் மனிதன் இறைவனது திருவருளுக்காக அழுதல் வேண்டும்.

அழுத பிள்ளைக்குத்தான் பால் என்பது பழமொழி. குழந்தையொன்று அழுகின்றது;உடனே அதனுடைய தாய் ஓடோடி வந்து அக்குழந்தையை வாரியெடுத்துப் பால் தருகின்றாள். தாயைக் கண்டதும் குழந்தையினுடைய அழுகை நின்று விடுகின்றது. அதனிடத்து ஆனந்தம் மேலிடுகின்றது. ஆனால் அழாத பிள்ளைக்கோ விளையாட்டுப் பொருட்கள் சிலவற்றைக் கொடுத்துத் தெருவிலே விளையாடவிட்டுவிடுகின்றனர்.

உலக மக்களுள் பெரும்பாலோர் அழாத பிள்ளையின் நிலையிலேயே இருக்கின்றனர். இவ்வுலகமாகிய விளையாட்டரங்கில் பொன், பொருள், பட்டம், பதவி, புகழ் முதலிய விளையாட்டுப் பொருட்களை வைத்துக் கொண்டு விளையாடவே விரும்புகின்றனர். அவ்விளையாட்டுப் பொருட்களைப் பெறுதற் பொருட்டுப் படாதபாடு படுகின்றனர். கண்ணீர் விட்டுக் கதறியும் பதறியும் அழுகின்றனர். இதுதான் உலகத்தவரது போக்கு. இறைவனுடைய திருவருளைப் பெறதற் பொருட்டுக் கண்ணீர் விட்டுக் கதறி அழாது, உலகப் பொருட்களுக்காகக் குடங்குடமாகக் கண்ணீர் விடும் மாந்தரை பார்த்துப் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் பகர்ந்துள்ளதாவது : புத்திர ஸந்தானம் கிடைக்கவில்லையென்று கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகவிடும்மாந்தர் பலர் ; செல்வத்தைப் பெறவில்லையென்று மனம் புழுங்குபவர் பலர் ; ஆனால் ஈசுவரனைக் காண முடியவில்லையே என்று அருள்தாகம் கொண்டு அழுபவர் எத்தனைபேர்? தேடுகிறவனுக்குத்தான் பொருள் கிடைக்கும். ஈசுவரனுக்காக அழுபவன்தான் அவனைக் காண்பான்.

இறைவனைத் தாயுமானவர்,

கன்றாகிக் கதறினரக்குச் சேதாவாகிக்
கடிதினில்வந் தருள்கூருங் கருணைவிண்ணே

என்றழைக்கின்றார். கருணையே வடிவெடுத்தவர் கடவுள். உள்ளன்போடு தன்னை வணங்கும் பக்தனின் தேவை அனைத்தையும் அவர் நிறைவேற்றி வைக்கின்றார். ஆனால் உண்மையான பக்தன் இறைவனிடத்து உலகப் பொருட்களில் எதையுமே வேண்டுவதில்லை. உலக வாழ்விற்கு உரியவை அனைத்தையும் அவன் துச்சமெனத் தள்ளிவிடுகின்றான். இறைவனுடைய பாதார விந்தங்களில் மாறாத பக்தி ஒன்றை மட்டும் அவன் பரிந்து வேண்டுகின்றான்.  இடையறாது இறைவனின் கழல் குறித்துக் கதறி அழுவதை மட்டுமே வேண்டுகின்றான்.

உற்றாரை யான்வேண்டேன்;
ஊர்வேண்டேன், பேர்வேண்டேன்;
கற்றாரை யான்வேண்டேன்;
கற்பனவும் இனியமையும்;
குற்றாலத் தமர்ந்துறையும்
கூத்தா! உன் குரைகழற்கே
கற்றாவின் மனம்போலக்
கசிந்துருக வேண்டுவனே.

யானே பொய், என் நெஞ்சும்
பொய், என் அன்பும் பொய்;
ஆனால் வினையேன் அழுதால்
உன்னைப் பெறலாமே;
தேனே! அமுதே! கருப்பின்
தெளிவே! தித்திக்கும்
மானே! அருளாய், அடியேன்
உனைவந் துறுமாறே.

என்னுந் திருவாசகத்தால் மாணிக்கவாசகர் தன்னைத் தடுத்தாட்கொண்ட இறைவனிடத்து விண்ணப்பிக்கிறார். பரிசுத்தமான உள்ளமும், உண்மையான அருள்தாகமும் கொண்டு அழுபவர்கள் இறைவனுடைய அருளைப் பெற்றுப் பேரானந்தத்தில் திளைப்பாளர்கள்.

இறைவன் உறை கோவில்

”நினைப்பவர் மனம் கோயில் கொண்டவன்” என்றும்,  “முகமெலாம் கண்ணீர் மல்க முன் பணிந்து ஏத்தும் தொண்டர் – அகமலால் கோயிலில்லை ஐயன் ஐயாறனார்க்கே” என்றும் வருவன அப்பர் பெருமானின் அருள் வாக்குகள். இவ்வருள்வாக்கிற்குப் போதிய விளக்கமாக துளசி தாசர்தம் இராமாயணத்தின் (ஸ்ரீ ராமசரித மானஸம்) செய்தி ஒன்று அமைகின்றது.

தந்தையார் கட்டளையை ஏற்றுப் புண்ணிய நதிகளாடிப் புனிதரை வழிபாடுற்று வருதற்காக, சீதாபிராட்டியுடனும், தம்பி இலக்குவனோடும் வனவாசம் செய்யப் புறப்படும் ஸ்ரீ ராமபிரான் வழியில் வால்மீகி முனிவரது குடிலை அடைகின்றார். அங்கு அவரை நோக்கி, ஐயனே! அடியேன், சிறுகுடில் ஒன்று அமைத்துக் கொண்டு சீதையோடும் இலக்குவனோடும் வாழ்ந்திருப்பதற்கு அமைந்த இடம் ஒன்றைத் தாங்கள்தான் எனக்குத் தேர்ந்து கூறவேண்டும் என்பதாகப் பணிவோடு வேண்டினார்.

முனிவர் பெருமான் புன்னகை பூத்த முகத்தோடும் ஸ்ரீராமபிரானை நோக்கி, யான் தங்கி வாழ்தற்கமைந்த இடமொன்றைத் தேர்ந்து கூறுங்கள் என்று வேண்டுகின்றனையே! ஈதென்ன விளையாட்டு! நீ இல்லாத இடம் ஒன்றை எனக்குக் கூறு. அதன் பின்னர் உனக்கியைந்த இடமொன்றை யான் குறித்துச் சொல்வேன் என்ற விநயத்துடன் விடை பகர்ந்தார். ஸ்ரீராமபிரான் சொல்வதொன்றும் அறியாராய் அருள் தவழும் திருமுகத்தினராய்த் திகைத்து நின்றார்.

பின் முனிவர் சிரித்த முகத்தோடு மகிழ்ச்சி மேலிடத் தம் எளிய, இனிய குரலில்
புருஷோத்துமனான ஸ்ரீ ராமபிரானின் திருக்கல்யாண குணங்களையும், அவனது அடியவர்தம் அன்பின் திறத்தையும் வியந்து போற்றும் போக்கில்.” நீ வாழ்தற்கிசைந்த நல்லிடங்கள் சிலவற்றைக் கூறுகிறேன், கேட்பாயாக” என்று கூறத் தொடங்கினார்.

இன்ப வெள்ளமெனப் பெருக்கெடுத்துவரும், கேட்க கேட்க இனிக்கும் நின்சரிதை கேட்டுப் பேரின்பப் பெருநிலை உறுவோர் எவரோ அவர்தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

பெருங்கடல்களும், ஆறுகளும், ஏரிகளும் இருக்க மழைத்துளியையே நச்சி உயிர் வாழும் வானம்பாடிப் புள் போன்று உன் திருவுருவையே சிந்திப்பவர் எவரோ அவர் தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

மானஸ தடாகத்தில் உள்ள முத்துக்களைக் கண்டு பொறுக்கி மகிழும் அன்னப்புள் போன்று என்றென்றும் நின் திருக்கல்யாண குணங்களிலேயே ஈடுபட்டு, அவற்றைப் புகழ்ந்துபேசி இன்பம் காணும் அன்பர் எவரோ அவர்தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

உனக்கு நிவேதனமாக அமைந்த பொருள்களையே உண்டும் உடுத்தும் உயிர் வாழ்பவரும், அன்போடும் பணிவோடும் நின் திருவடிகளை வழிபட்டு நீ கோயில் கொண்டு விளங்கும் திருத்தலங்கட்குச் சென்று நின் திருவுருவைக் கண்குளிரக் கண்டு களிப்போர் யாவரோ அவர் தம் உள்ளம் நினக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

தம் பெண்டு, பிள்ளை, சுற்றத்துடன் எக்காலமும் நின் திருநாமத்தையே உச்சரித்து, தமக்குக் கிடைத்த மேலான பொருள்கள் அனைத்தையும் நினக்கு நிவேதனமாக வழங்கி, நல்லோரை உண்பித்து உயர்வு செய்பவரும், உன்னை வழிபடுவது போன்று நின் அடியவரையும் வழிபட்டு இன்புறுபவரும் எவரோ அவர்தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

பொய், கொலை, களவு, காமம், சினம் ஆகிய பகைகளை வென்று விருப்பு, வெறுப்பிற்கு இடமின்றி யான் என்ற செருக்குணர்வு அகன்ற தூயோர் எவரோ அவர் தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

பிறர்க்கு உழைப்பதே பேரின்பம் எனக்கொண்டு, மனம், மொழி,மெய்களால் தம்மைத் தூய தொண்டில் ஈடுபடுத்தி, இன்பம் துன்பம், புகழ் இகழ் என்ற வேறுபாட்டில் மனம் வையாது நின்னைச் சரண் அடைந்தவராய், உண்ணும் போதும், உறங்கும் போதும் உன்னையே நினைந்து உயிர் வாழ்வோர் எவரோ அவர்தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

பிறன் மனையாளைத் தன் தாயெனக் கொண்டு அன்பு செய்பவரும், பிறர் பொருளை நஞ்சு எனக்கொண்டு விலக்குவோரும், பிறர் நன்மை கண்டு இன்புறுவோரும், பிறர் துன்பம் கண்டு துடிப்பவரும், நின்னையே பற்றுக் கோடாகக் கொண்டு உயிர் வாழ்பவரும் யாவரோ அவர்தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

நின்னைத் தாயாகவும், தந்தையாகவும், தம்மை வாழ்விக்க வந்த குருவாகவும், நண்பனாகவும், தம் இன்னுயிர்த் தலைவனாகவும் கொண்டு அன்பு செய்து இன்பம் காண்பார் எவரோ அவர்தம் உள்ளம் நீ இனிது வாழ்ந்திருக்க ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

நன்மையை ஏற்றுத் தீமையை ஒதுக்குவோரும் பசுக்கள் பொருட்டும்,பக்தர்கள் பொருட்டும் துயருறுவோரும் ஒழுக்கத்தில் உயர்ந்தோரும் ஆகிய அடியவர் யாவரோ அவர்தம் உள்ளம் நினக்கு அமைந்த உறைவிடமாகும்.

நின் பெருமையையும் தம் சிறுமையையும் உள்ளவாறு உணர்ந்து நின்னை நேசிப்பவரும் நின் நேசர்கள்பால் அன்பு பூண்டு நிற்பவரும் ஆகிய அடியவர் எவரோ அவர்தம் உள்ளம் நினக்கமைந்த திருக்கோயிலாம்.

இனம், குலம், உற்றார், பெற்றோர் உடன் பிறந்தார், சுற்றம், செல்வம், இன்பம் முதலியவற்றில் பற்றின்றி நின்னையே பற்றுக்கோடாகக்கொண்டு உயிர் வாழ்வோர் எவரோ அவர் தம் உள்ளம் உனக்கு ஏற்ற உறைவிடமாகும்.

சுவர்க்க நரகங்களையோ, வீடுபேற்றையோ பொருள் செய்யாது நினக்குக் குற்றேவல் செய்வதையே பொருளாகக் கொண்டு நினக்கு அன்பு செய்து ஒழுகுவதே பெரும் பேறு என இன்புற்று வாழ்வோர் யாவரோ அவர்தம் உள்ளம் நின்வாழ்விற் கியைந்ததிருக்கோயிலாகும்.

என்பதாக அரிய உண்மைகள் பலவற்றையும் தன்னை மறந்த நிலையில் வெளியிட்டு நிறைவு எய்தினார் வால்மீகி முனிவர். முனிவர் மொழிந்த சுவையான கருத்துக்களில் மனம் வைத்த ஸ்ரீ ராமபிரான் முனிவர் பெருமானின் அன்புக்குப் பொருளாகி அன்றலர்ந்த செந்தாமரையினை வென்ற திருமுகத்தினராய் அருட்காட்சி வழங்கி நின்றார்.

அறம் வளர்த்த பெருமானாகிய அவரை இடையறாது நினைந்து நினைந்து, உள்ளம் நைந்து, உருகி உருகி இன்பநீர் பெருக்கி, உள்ளத்தைத் தூய்மை செய்து உயர் பெருந்திருக்கோயிலாக்குவது நம் கடன், நம்மை உய்யக்கொள்வது அவரது அருட்பெருக்கு.

என்னதியான் என்னல்அற்றோர்
எங்கிருந்து பார்க்கினும்நின்
சன்னிதியாம் நீபெரிய சாமி பராபரமே!

நெஞ்சகமே கோயில் நினைவே சுகந்தம் அன்பே
மஞ்சன நீர் பூசைகொள்ள
வாராய் பராபரமே!

– தாயுமானவர்

(தொடரும்)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

காந்தியின் (கி)ராம தரிசனம்

தில்லி ராஜ்காட்டில் உள்ள காந்தி சமாதியை பல முறை புகைப்படங்களிலும் தொலைக்காட்சியிலும் பார்த்திருக்கிறேன். மையமாக ஒரு கரும்பளிங்கு மேடை. அதன் மீது எரியும் அணையாத ஜோதி. மேடையின் முகப்பிலுள்ள “ஹே ராம்” என்ற வாசகம். எளிமை, ஒளி, ராம நாமம் – காந்தி என்ற மாமனிதரின் ஸ்தூலமான நினைவிடத்தின் அடையாளங்கள் இவை தான்.

குண்டடி பட்டு சாகும் தறுவாயில் காந்தியின் வாயிலிருந்து கடைசியாக உதிர்ந்த சொல் ஹே ராம். அப்படித் தான் நாம் பாடப் புத்தகங்களிலும் காந்திஜி வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்களிலும் படித்து வந்திருக்கிறோம். காந்தியின் மரணம் குறித்த செய்திகளை அளித்த பத்திரிகை நிருபர்களும் அவ்வாறு தான் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள் [1]. ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் காந்திக்கு மிக அருகில் இருந்தவர்கள் மூன்றாவது குண்டு பாய்ந்தவுடனேயே காந்தியின் உயிர் பிரிந்து விட்டது. அவர் வாயிலிருந்து சொற்கள் எவையும் வெளிவரவில்லை என்று கூறியிருக்கிறார்கள். காந்தியின் தனிப்பட்ட காரியதரிசியாக இருந்த கல்யாணம் சில வருடங்களுக்கு மூன் அளித்த ஒரு பேட்டியில் கூட இதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார் [2].

வரலாறு எப்படியும் இருக்கட்டும். ஆனால் ராம நாமம் தோய்ந்த காந்தியின் மரணத் தருணம் ஒரு தொன்மம் போல, ஐதிகம் போல இந்திய பிரக்ஞையில் பதிந்து விட்ட ஒன்று. பல நேரங்களில் தொன்மங்கள் வரலாற்றை விட இந்திய மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக உள்ளன. காந்தியை ஒரு புனிதராக, அருளாளராக, அவதாரமாக இந்திய கிராமிய மனம் ஏற்கனவே உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. இந்த சம்பவம் மூலம் அது முழுதாக உறுதிப் படுத்தப் பட்டது.

ஜனம் ஜனம் முனி ஜதன் கராஹி
அந்த் ராம கஹிங் ஆவத நாஹி

ஜன்ம ஜன்மங்களாக முனிவர் யத்தனம் செய்கின்றனர். ஆயினும் அந்திம காலத்தில் ராமன் அவர்களிடம் வருவதில்லை

என்ற துளசிதாசரின் பாடல் வரிகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கையில், காந்திக்கு கிடைத்தது எப்பேர்ப்பட்ட பேறு என்று எண்ணி மெய்சிலிர்க்கவும் அது இடமளித்தது.

ஆனால் இந்த சம்பவம் குறித்த நம்பிக்கை ஆதாரமற்றதல்ல. நான் மரணத்தைத் தழுவும் நேரம் என் உதடுகள் ராம நாமத்தைத் தான் உச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும் என்று காந்தியே பலமுறை சொல்லியிருக்கிறார். எப்போதும் ராம நாம தியானத்தில் தோய்ந்திருந்த அவர் இதயத்தில் குண்டு பாய்ந்த அந்தத் தருணத்திலும் ராம நாமமே கோலோய்ச்சியிருக்கும் என்று நாம் கருத இடமிருக்கிறது.

பதின்ம வயதிலேயே ராம நாமம் என்ற புனித விதை தம் மனதில் ஆழ ஊன்றப் பட்டுவிட்டதாக காந்தி தன் சுயசரிதையில் எழுதுகிறார். அவரது குடும்பத்தில் பணிப்பெண்ணாக இருந்த ரம்பா என்பவர் தான் பேய் பிசாசுகளை எண்ணிப் பயந்து கொண்டிருந்த பள்ளி மாணவர் காந்திக்கு அந்த பயத்தைத் தெளிவிப்பதற்காக ராம நாமத்தை உபதேசம் செய்த ஞானகுரு. பிறகு அவரது தந்தை நோய்வாய்ப் பட்டிருந்த போது அவரது வீட்டுக்கு ராமாயணம் படிக்க வரும் ஒரு முதியவரின் தழுதழுத்த குரலும் அவர் கூறிய விளக்கங்களும் ராமநாமம் மீதான காந்தியின் ஈர்ப்பை ஆழப் படுத்தின. ‘துளசிதாசரின் ராமாயணத்தையே நான் உலகின் தலைசிறந்த பக்தி நூலாகக் கருதுகிறேன்’ என்ற அவரது கருத்தில் இறுதி வரை மாற்றம் ஏற்படவில்லை.

ராம நாமம் உதடுகளில் இருந்து மட்டுமல்ல இதயத்திலிருந்தும் ஜபிக்கப் படவேண்டும். அப்போது தான் அதன் உண்மையான ஆன்மிக சக்தி வெளிப்படும் என்று காந்தி நம்பினார். ராம நாமத்தை நோட்டுப் புத்தகங்களில் பக்கம் பக்கமாக எழுதுவதும், தாயத்துகளில் பொறித்து அணிவதும் போன்ற பழக்கங்கள் சிறுபிள்ளைத் தனமானதும், மூட நம்பிக்கையும் ஆகும் என்று ஒரு கேள்விக்கு பதிலளித்திருக்கிறார்.

உங்கள் பிரார்த்தனையில் சீதா ராம், ராஜா ராம் போன்ற சொற்கள் வருகின்றன. நீங்கள் அன்றாடம் பெயர் சொல்லி தியானிக்கும் ராமன் தசரதனின் புதல்வன். சீதையின் கணவன். ஒரு சரித்திர ரீதியான மகாபுருஷன். அவனது நாமத்தை பிரார்த்தனையில் ஏன் எல்லாரும் சொல்லவேண்டும் என்று கட்டாயப் படுத்துகிறீர்கள்? அதை விட இன்னும் பொதுவான ஆன்மீக மந்திரங்கள் பல இருக்கின்றன. அவற்றை நீங்கள் ஏன் பயன்படுத்தக் கூடாது? என்று ஒரு ஆரிய சமாஜி கேள்வி எழுப்பினார். இந்துக்கள் அல்லாதவர்களும் ஏன் பிரார்த்தனையின் போது ‘ராம துன்’ பாட வேண்டும் என்று வேறொருவர் கேட்டார்.

“இந்தக் கேள்வியை ராம பக்த சிரோமணியான துளசி தாசரே எழுப்பி அதற்கு “ஸியா ராம மய ஸப் ஜக் ஜானி” (உலகம் முழுவதையும் சீதா ராம மயமாகவே அறிகிறேன்) என்று விளக்கம் அளிக்கிறார்… தொடக்கத்தில் தசரதன் புதல்வனாக, சீதை மணாளனாகவே ராமனைத் தொழுதேன். ஆனால் அவனைக் குறித்த எனது ஞானமும் அனுபூதியும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, ராமன் அழிவற்ற சத்தியமாகவும், எங்கும் நிறைந்தவனாகவும் பரிணமித்தான். இதன் பொருள் அவன் சீதை மணாளனாக இல்லாமலாகி விட்டான் என்பதல்ல. மாறாக ராம தரிசனத்தால் சீதை மணாளன் என்பதன் பொருள் விரிந்தது, விகசித்தது. ராமனை சரித்திர புருஷனாக மட்டுமே கருதுபவனுக்கு, அந்தர்யாமியான ராமனின் தரிசனம் ஒரு போதும் கிட்டாது” [3]. இவ்வாறு, அனைத்து உயிர்களிலும் அந்தர்யாமியாக இருக்கும் பரம்பொருளையே தனது ராமன் குறிப்பதாக காந்தி விடையிறுத்தார். தனக்கு ராம நாமம் போல ஒவ்வொரு ஆன்மிக சாதகருக்கும் அவரது இஷ்ட தெய்வத்தின் நாமம் அரணாக நின்று காக்கும் என்றும் தெளிவு படுத்தியிருக்கிறார்.

ராம நாமம் குறித்த காந்தியின் கருத்துக்களைப் படிக்கும் பல “ஆஸ்திகர்களுக்கு” அவை அசட்டுத் தனமாகவே தோன்றும். முழுமையான லௌகீக மறுப்பு மனநிலைக்குச் சென்றால் ஒழிய அவற்றின் பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. ராம நாமத்தின் மீதான காந்தியின் நம்பிக்கை அந்த அளவு மிகத் திடமானதாக இருந்தது. பல கிராமங்களில் தனது முகாமுக்கு வந்த நோயாளிகளுக்கு ராம நாமத்தையும், சில இயற்கை வைத்திய முறைகளையுமே மருந்தாக மருந்துச் சீட்டில் எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறார் [4]. டாக்டர்களும் ஆயுர்வேத வைத்தியர்களும் ஹகீம்களும் சகல நோய்களையும் தீர்க்கும் மாமருந்தான ராம நாமத்திற்கு தங்கள் சிகிச்சைகளில் ஏன் உரிய இடமளிப்பதில்லை? ராம நாமம் ஒருவன் இதயத்தில் குடிகொண்டால் அவனது வாழ்க்கை தூய்மையாகிறது. அவனது தீய பழக்கங்கள் அகல்கின்றன. அதுவே அவனைப் பீடித்த நோய்கள் அகல உதவுகிறது என்று ஒரு கட்டுரையில் வாதிடுகிறார் [5]. மரணத்திற்கு ஒரு நாள் முன்பு கிஷோரிலாலுக்கு எழுதிய கடைசி கடிதம் இப்படி முடிகிறது – “.. என் உடம்பு திருப்திகரமாக தேறி வருகிறது. இந்த முறை இரண்டு கிட்னிகளும், ஈரலும் இதில் சம்பந்தப் பட்டிருக்கின்றன. ராம நாமத்தின் மீது நான் கொண்ட சிரத்தை பலவீனப் பட்டு வருவதையே இது காட்டுகிறது என்று எண்ணுகிறேன்.” [6]

தனது வாழ்க்கை லட்சியங்களான சத்தியமும், அகிம்சையுமே ராம நாமத்தில் உருக் கொண்டிருப்பதாக காந்தி கருதினார். தனது ஆசிரமத்தில் பாட வேண்டிய பஜனைப் பாடல்களை “ஆஸ்ரம் பஜனாவளி” என்ற பெயரில் காந்தியே தொகுத்திருக்கிறார். அதில் துளசிதாசரின் ராமாயணத்திலிருந்து பல பாடல்கள் உள்ளன. “ராம ரதம்” என்ற பாடல் முக்கியமானதும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்ததும் ஆகும்.

ராம ராவண யுத்தம். ராவணன் மிகப் பெரிய தேரில் படாடோபமாக வந்து நிற்கிறான். உன்னிடம் தேர் இல்லையே என்ன செய்வாய்? என்று விபீஷணன் கேட்க, ராமன் கூறுகிறான் –

கேளாய், நண்பனே
எப்பேர்ப் பட்ட இடர்களிலும் வெற்றி தரும் தேர் என்னுடையது.
வீரமும், துணிவும் அதன் சக்கரங்கள்
சத்தியமும், சீலமுமே அதன் திடமான வெற்றிக் கொடி.
வலிமை, விவேகம், புலனடக்கம், தன்னலமின்மை என்று நான்கு குதிரைகள்.
பொறுமை, கருணை, சமநிலை என்பவை அவற்றைப் பிணைக்கும் கயிறுகள்.
தெய்வ அருள் அதன் சாரதி…

என்று அந்தப் பாடல் போகிறது. எதேச்சாதிகார பிரிட்டிஷ் அரசையும், இயந்திர மயமாக்கலையும், நவீன நுகர்வுக் கலாசாரத்தையும் மாபெரும் வல்லமை கொண்ட ராவணனாகவும், அவற்றுக்கு எதிராக சத்தியத்தையும், அகிம்சையையும் மட்டுமே ஆயுதமாகக் கொண்டு போரிடும் சாமானியர்களை ராமனின் உருவாகவும் காந்தி கண்டார். இந்தப் பின்னணியில் பார்த்தால் தான் ‘ராம்’ என்ற அந்த இரண்டெழுத்து மந்திரத்தில் தனது இலட்சியங்கள் அனைத்தையும் காந்தி தரிசித்தார் என்பது விளங்கும்.

******

கீதையின் உபதேசங்கள் அனைத்திலும் மையமானதாக பற்றின்மை என்பதையே காந்தி எடுத்துக் கொண்டார். கீதையை அனாசக்தி யோகம் என்றே தான் காந்தி அழைத்தார். ஆனால் இதற்கான ஆதர்சங்கள் அவருக்கு கீதையை உள்ளடக்கிய மகாபாரதத்தில் அல்லாமல், ராமாயணத்திலேயே கிடைத்தன.

மகாபாரதத்தின் மாபெரும் தர்மக் குழப்பங்களையும், சிடுக்குகளையும், நீதிநெறிகளின் விளிம்பில் நின்று பேசும் தர்க்கங்களையும் அரசியல் விவாதங்களையும் விட, ராமாயணத்தின் சத்தியம் தவறாமை, தியாகம், அன்பு, தொண்டு ஆகிய எளிய விழுமியங்களே அவருக்கு நெருக்கமாக இருந்தன. நவீனத்துவத்தின் சிடுக்குகளுக்கு மாற்றாக இயற்கையோடு இணைந்த கிராம வாழ்க்கையை வலியுறுத்திய அவரது கண்ணோட்டமும் அடிப்படையில் இதிலிருந்தே பெறப்பட்டது.

ஹிந்த் ஸ்வராஜ் என்ற புத்தகத்தில் எதிர்கால இந்தியாவைக் குறித்த தனது கனவுகளையும் செய்ல்திட்டங்களையும் அவர் பதிவு செய்தபோது, கிராம சுயராஜ்யத்திற்கே முன்னுரிமையும் முக்கியத்துவமும் அளித்தார். கிராம ராஜியத்தையே அவரது ராமராஜ்யம் என்ற கருதுகோள் குறித்தது. 1928லேயே இது குறித்து காந்திக்கும் நேருவுக்கும் பெரும் கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன. “.. உங்கள் கருத்துடன் நான் முற்றிலுமாக மாறுபடுகிறேன். நீங்கள் குறிப்பிடும் ராமராஜ்யம் கடந்த காலத்தில் உன்னதமான ஒன்றாக இருந்து என்பது எனக்கு ஏற்புடைய கருத்தல்ல. அதனைத் திரும்பக் கொண்டு வரவும் நான் விரும்பவில்லை. ஒரு சில சிறிய மாறுதல்களுடன், மேற்கத்திய, பெருந்தொழில் சார்ந்த பண்பாடு தான் இந்தியாவை வெற்றி கொள்ளப் போகிறது.” என்று நேரு காந்திக்கு எழுதினார் [7]. காந்தி தனது யங் இந்தியா பத்திரிகையில் இது குறித்து பொதுவில் விவாதிக்குமாறு நேருவை அழைத்தார். ஆனால் நேரு அந்த அழைப்பை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் கிடப்பில் போட்டார். பிறகு ஒத்துழையாமை இயக்கமும், வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கமும் சூடுபிடித்து தேச விடுதலையே குறியாக காங்கிரஸ் இயங்க ஆரம்பித்தது.

1945ல் சுதந்திரத்திற்கான அறிகுறிகள் தோன்றத் தொடங்கியவுடனேயே காந்தி மீண்டும் கிராம சுயராஜ்யத்தை வலியுறுத்தத் தொடங்கினார் –

“இந்தியாவும், இந்தியாவின் ஊடாக உலகமும், உண்மையான சுதந்திரத்தை அடைய முடியுமென்றால், நாமெல்லாரும் கிராமங்களில் சென்று வசிப்பதன் மூலமே அது சாத்தியமாகும் என்று நான் நம்புகிறேன். நாம் வசிக்க வேண்டியது குடிசைகளில், மாளிகைகளில் அல்ல. பல லட்சக் கணக்கிலான மக்கள் ஒரு போதும் பெரு நகரங்களிலும் மாளிகைகளிலும் சுகமாகவும், அமைதியாகவும் வசிக்கவே முடியாது. ஒருவரை ஒருவர் கொலை செய்தோ, பொய்மையையும் வன்முறையையும் கைக் கொண்டோ அந்த சுகத்தையும் அமைதியையும் பெற முடியாது. சத்தியம், அகிம்சை என்ற இரு பெரும் கொள்கைகளும் இல்லையென்றால் மனிதகுலம் அழிந்து பட்டுப் போகும் என்பதில் எனக்கு சிறிதும் சந்தேகமில்லை. அந்த சத்தியத்தின், அகிம்சையின் தரிசனத்தை நாம் கிராமங்களின் எளிமையில் மட்டுமே காண முடியும்”.

இதற்கு நேரு எழுதிய பதில் –

“நம் முன்னே உள்ள கேள்வி பொய்மையா சத்தியமா அல்லது வன்முறையா அகிம்சையா என்பதல்ல. ஒரு கிராமம் எப்படி தன்னியல்பில் சத்தியத்தையும் அகிம்சையையும் கொண்டிருக்க முடியும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. பொதுவாக எந்த ஒரு கிராமமும் அறிவு ரீதியாகவும் கலாசார ரீதியாகவும் பிற்போக்கானது. அந்தப் பிற்போக்கான சூழலில் எந்த ஒரு வளர்ச்சியும் ஏற்பட முடியாது. குறுகிய மனம் கொண்ட அந்த மக்கள் பொய்யர்களாகவும் வன்முறையாளர்களாகவும் இருக்கும் வாய்ப்புகளே அதிகம்”. [8]

இந்தக் கடிதங்களில் இருவருக்குமிடையே உள்ள அணுகுமுறை வேறுபாடுகள் மிகத் துல்லியமாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கின்றன. சமீபத்தில் ஜெயமோகன் அண்ணா ஹசாரேயின் தோல்வி பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் “இந்தியாவில் நகரங்களின் வல்லாதிக்கம் நிகழ்கிறது. கிராமங்கள் நொறுக்கி உண்ணப்படுகின்றன. கிராமங்களை உறிஞ்சி நகரங்களை வலுப்படுத்தும் ஓர் அரசியல் இங்கே அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது… கிராமியமனநிலை என்பதே பிற்போக்குத்தனம் என்ற நம்பிக்கை நம்மில் பெரும்பாலானவர்களிடம் உள்ளது” என்கிறார். நேருவின் மேற்கண்ட கடிதங்களே இந்த அரசியல் நிலைப்பாட்டின் ஊற்றுமுகம்.

குறுகிய காலத்தில் ஊழலுக்கு எதிராக மாபெரும் காந்திய மக்களியக்கத்தைக் கட்டியெழுப்பிய ஒரு கிராமியப் போராளி, காந்தியின் 64வது நினைவு தினத்தின் போது தோல்வியடைந்து நிற்கிறார். இந்தியாவின் நவீன பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற பூதத்தின் பெரும்பசிக்கு கிராமங்கள் தொடர்ந்து பலியிடப் பட்டுக் கொண்டே வருவதன் நீண்ட கான்வாஸ் சித்திரம் உண்மையில் நமக்குத் தெரிவதே இல்லை. நாம் படிக்கும் தினசரிகளும், வார இதழ்களும் ஊடக ஜாலங்களும் அந்த சித்திரத்தை புகை மூட்டமாகக் கூட நமக்குத் தருவதில்லை.

நேரு தன் கடைசி காலத்தில் இது குறித்த ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார். தான் மீண்டும் மீண்டும் மகாத்மா காந்தியின் அணுகுமுறைகளை எண்ணிப் பார்ப்பதாக 1963ல் பாராளுமன்ற விவாதங்களில் பேசினார். “இந்தியாவின் 550,000 கிராமங்களையும் அங்கு வாழும் மக்களையும் குறித்த பிரசினையை அளவிட என் மனம் முயன்று கொண்டிருக்கிறது.. பங்களிப்பு ரீதியாக, இந்தியாவின் மிகப் பெரிய முக்கியமான தொழிற்சாலைகள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்தால் கூட, அவை உண்மையில் விவசாயத்துடன் ஒப்பிட்டால் முக்கியமற்றவையாகவே தோன்றுகின்றன. காந்திஜி செய்தது அடிப்படையில் சரி. அவர் எப்போதும் இந்தியாவின் கிராமங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு வகையிலும் இந்தியாவின் மிகவும் பின்தங்கிய மக்களுக்கு என்ன செய்வது என்றே யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.. அவர் இயந்திரங்களுக்கு எதிரானவர் என்று தான் பொதுவாக மக்கள் நினைக்கிறார்கள். அவர் எதிரானவராக இல்லை என்று எனக்கு இப்போது தோன்றுகிறது. நமது பெருந்திரளான மக்களின் நல்வாழ்வு என்பதைத் தவிர்த்த மற்ற சூழல்களில் அவர் இயந்திரங்களை விரும்பவில்லை” என்று ஒரு உரையில் நேரு குறிப்பிட்டார் [9].

நமது தாராளமயமாக்கல் மற்றும் உலகமயமாக்கல் கொள்கைகள் செயல்பட ஆரம்பித்து இருபதாண்டுகள் ஆகி விட்ட தருணத்தில் காந்தியின் ராம ராஜ்யம், கிராமிய பொருளாதாரம் குறித்த கொள்கைகள் நாம் தடம்புரண்டு விடாமல் நமக்கு நல்வழி காட்டக் கூடும். உதாரணமாக, அப்துல் கலாம் கூறும் PURA திட்டம் நகரங்களுக்குரிய தரத்தில் கல்வி, மருத்துவம் மற்றும் இன்னபிற வசதிகளை கிராமங்களுக்கு அளிப்பதன் மூலம் கிராமப் பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்துவது குறித்து பேசுகிறது. இயற்கை விவசாயம், குடிநீர் மேலாண்மை, கால்ந்டைப் பாதுகாப்பு ஆகிய பல விஷயங்களில் நவீன தொழில் நுட்பத்தை நாம் திறமையாக பயன்படுத்துவதன் மூலம் கிராமங்களின் உள்ளார்ந்த தன்மையை அழிக்காமல் அதே சமயம் சீரான பொருளாதார வளர்ச்சியையும் நாம் அடைய முயற்சிக்கலாம்.

நமது பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் ஒருவகையில் நேருவிய சோஷலிசத்தின் தவறுகளை சரி செய்வதற்காக ஏற்பட்டவை. ஆனால் இவையும் மானுட முயற்சிகளே. இவையும் தவறுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை அல்ல. அதை உணர்ந்து செயல்படவேண்டிய தருணம் இது.

காந்தி அதை எப்போதும் நமக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டிருப்பார் –

The freedom to err and the power to correct errors is one definition of Swaraj.

தவறு செய்வதற்கான சுதந்திரமும், தவறுகளை சரி செய்வதற்கான வல்லமையும் இணைந்து தான் உண்மையான சுயராஜ்யம்.

சான்றுகள்:

[1] ஹரிஜன்: 15-2-1946
[2] http://www.mkgandhi.org/last%20days/glastday.htm
[3] ஹரிஜன்: 22-9-1946
[4] ஹரிஜன்: 7-1-1946, 26-5-1946, 2-6-1946
[5] ஹரிஜன்: 19-5-1946
[6] ஹரிஜன்: 8-2-1948
[7] நேருவின் கடிதம், 11-1-1928
[8] காந்தி நேரு கடிதங்க்ள் – அக்டோபர் 1945.
[9] Speech by Jawaharlal Nehru to a seminar on ‘Social Welfare in a Developing Economy’, September 22, 1963.

நமது பண்பாட்டின் ஊற்றுமுகம் ராமாயணம்

புகழ்பெற்ற ஆங்கிலக் கவிஞரும், மொழிபெயர்ப்பாளருமான ஏ.கே.ராமானுஜன் தனது ஒரு நூலில் குறிப்பிடும் ஒரு சம்பவம். கர்நாடகத்தில் பல பகுதிகளிலும் நாட்டார் மரபுகளில் வாய்மொழியாகவே புழங்கும் ராமாயணக் கதைகளை அவர் தொகுத்துக் கொண்டிருந்தார். அதில் ஒரு கதையில் இப்படி ஒரு பிரசங்கம். ராமன் வனவாசம் ஏற்றுக்கொண்டு காட்டுக்குக் கிளம்பும் நேரம்; சீதை தானும் வருவேன் என்று அடம் பிடிக்கிறாள். காட்டில் என்னவெல்லாம் கஷ்டங்கள் உண்டு என்று எடுத்துச் சொல்லி ராமன் அவளைத் தடுக்க முயல்கிறான்.

”கரும்பு முறித்தாற் போல சொல்லல் ஆச்சுதோ – ஒரு
காலும் பிரியேன் என்று சொன்ன சொல்லும் போச்சுதோ”

என்று அருணாசலக் கவிராயர் பாட்டில் வருவது போல, சீதை அவற்றையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டும் தன் பேச்சிலேயே நிற்கிறாள். ராமன் அவளுக்கு மேலும் மேலும் எடுத்துச் சொல்கிறான். அப்போது சீதை இறுதியாக “எனக்குத் தெரிந்த எல்லா ராமாயணத்திலும், ராமனோடு கூடவே சீதையும் காட்டுக்குப் போவாள். எனவே, எப்படி நீங்கள் என்னைத் தடுக்க முடியும்?”  என்று கேட்கிறாளாம்!

நமது பண்பாட்டில், நெடுங்காலம் முதலே ராமாயணம் என்கிற மாபெரும் காவியம் இங்ஙனம் தனக்குத் தானே ஆதாரமாகும் தன்மை (intertextuality) கொண்டிருக்கிறது  என்று ராமானுஜன் விளக்கிச் செல்கிறார்.

*  * * * *

valmiki_smஅன்பில் கட்டுண்ட அன்றில் பறவைகளின் துயரத்தைக் கண்டு மனமுருகிய வால்மீகி என்கிற மகரிஷியின், மகா கவிஞனின் வாக்கிலிருந்து மானிட குலத்தின் ஆதிகாவியம் நம் மண்ணில் உதித்தது.  பின்னர் அந்த தெய்வீகக் கவிதை நம் நாட்டின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிலும், பல்வேறு மகா கவிகளாலும், மக்களாலும் பல்வேறு விதங்களில் மீண்டும் மீண்டும் பாடப் பட்டுள்ளது.

”இந்தியாவில் ஏராளமான வேறுபட்ட மொழிகள் பேசப் படுகின்றன. ஆனால் எல்லாருக்கும் புரியக் கூடிய இரண்டு மொழிகள் உண்டு – அவை ராமாயணமும், மகாபாரதமும் ஆகும்” என்று கன்னட இலக்கிய எழுத்தாளர் யூ.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி ஒரு கட்டுரையில் சொல்வார். எவ்வளவு உண்மையான விஷயம்!  கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பன்  தமிழ் மொழியில் தனது  மகோன்னத பேரிலக்கியமான கம்பராமாயணத்தை இயற்றினான், ஆனால் அதற்கு வெகுகாலம் முன்பே தமிழகத்தில் ராமகாதை வேரூன்றியிருந்தது. பெரும்பாலான இந்தியமொழிகளின் இலக்கிய வரலாறு என்பதே அம்மொழிகளில் எழுதப் பட்ட ராமாயண நூலில் தான் தொடங்குகிறது. மலையாளத்தில் துஞ்சத்து எழுத்தச்சனும், அஸ்ஸாமிய மொழியில் மாதவ கந்தாலியும், வங்க மொழியில் கிருத்திவாசரும் எழுதிய ராமாயண காவியங்களும்,  தெலுங்கின் மொல்ல ராமாயணம், கன்னட தொரவே ராமாயணம் ஆகியவையும் இவ்வகையிலானவை.  பண்டிதர்களின் சம்ஸ்கிருத மொழியை விடுத்து, பொதுமக்களின் “அவதீ” மொழியில் பக்திரசம் ததும்பும் ராமசரிதமானஸ் என்ற காவியத்தை துளசிதாசர் எழுதினார்; அதற்குப் பின்னர் தான் இந்தப் பேச்சுமொழி வளர்ச்சி பெற்று, இன்று நாம் கச்சிதமான வடிவில் காணும் ஹிந்தி மொழியாயிற்று.

கம்பராமாயணத்தின்  பாயிரப் பாடல் ஒன்று மொழிகளை இணைக்கும் இராமகாதையின் இந்தப் பாங்கினை அழகாகக் கூறுகிறது –

வடகலை, தென்கலை, வடுகு, கன்னடம்,
இடம் உள பாடை யாதுஒன்றின் ஆயினும்,
திடம் உள ரகு குலத்து இராமன் தன் கதை
அடைவுடன் கேட்பவர் அமரர் ஆவரே

(வடகலை – சம்ஸ்கிருதம், தென்கலை – தமிழ், வடுகு – தெலுங்கு, பாடை – பாஷை, அடைவுடன் – பக்தியுடன்)

இந்திய தேசிய உருவாக்கத்தில் ராமாயணத்தின் பங்கு மகத்தானது. அயோத்தியையும், ராமேஸ்வரத்தையும், இலங்கையையும், கங்கையையும், கோதாவரியையும் உணர்வுபூர்வமாக இணைக்கும் சரடு ராமாயணத்தில் உள்ளது.  இந்தியப் பண்பாட்டின் அடிநாதமான குரல் என்று சொல்லத் தக்க ஒன்று இருக்குமானால் அது ராமாயணம் தான்.

இன்றைய இந்தியாவிற்கு வெளியே, நேபாளம், இலங்கை, தாய்லாந்து, கம்போடியா, மலேசியா, இந்தோனேசியா என்று ஆசியக் கண்டம் முழுவதும் ராமகாதை பரவியுள்ளது. ராமகாதை பரவிய ஒவ்வொரு பகுதியிலும்  வாழும் கலாசாரத்தின் குறியீடாகவும், எண்ணற்ற பழம்பெரும் கலை வடிவங்களின் அங்கமாகவும் உள்ளது. அது மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை நெறிகளை உணர்த்தும் அற நூலாகவும், வழிபாட்டுக்குரிய புனித நூலாகவும் உள்ளது. நூற்றாண்டுகளாக ஆபிரகாமிய மதங்கள் இந்தப் பகுதிகளை ஆக்கிரமித்திருந்த போதிலும், இந்து, பௌத்த மத அடையாளங்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பல பகுதிகளில் ஒரேயடியாக மறைந்து விட்ட போதும், இன்னும் ராமாயணம் மக்களின் வாழ்வில் ஒரு அங்கமாக இருக்கிறது என்பது சிலிர்ப்பூட்டும் விஷயம்!

பார்க்க: ஏழ்கடல் சூழ் தீவுகளில் இராமன் புகழ்!

*  * * * *

சென்ற நூற்றாண்டின் இந்திய தேசிய மறுமலர்ச்சியின் நாயகர்கள் ராமகாதையையும், அதன் நாயகர்களையும் தேசியப் பெருமிதத்தின் குறியீடுகளாகவே கண்டனர்.

முன்னை இலங்கை அரக்கர் அழிய
முடித்தவில் யாருடை வில்? – எங்கள்
அன்னை பயங்கரி பாரததேவி நல்
ஆரியராணியின் வில்.

இந்திர சித்தன் இரண்டு துண்டாக
எடுத்தவில் யாருடை வில்?-எங்கள்
மந்திரத் தெய்வதம் பாரத ராணி
வயிரவி தன்னுடை வில்

என்று மகாகவி பாரதி முழங்கினார்.

சுவாமி விவேகானந்தர் சென்னையில் நிகழ்த்திய இந்தியப் பெரியோர்கள் (The Sages of India) என்ற உத்வேகமூட்டும் உரையில் கூறுகிறார் –

sita_agnipariksha”ராமன் முற்காலத்து வீரம் நிறைந்த மக்களுக்கு லட்சியமாய், உண்மைக்கும் ஒழுக்கத்திற்கும் உறைவிடமாய், ஒரு லட்சியமான புத்திரனாயும், கணவனாயும், அரசனாயும் திகழ்வதை நாம் ராமாயணத்தில் காண்கிறோம். மிகத் தெளிவாகவும், சுத்தமாகவும், அழகாகவும், எளிமையாகவும் உள்ள மொழியில் ராமனுடைய சரித்திரம் அந்த மகாகாவியத்தில் எழுதப் பட்டிருக்கிறது. சீதையைப் பற்றி என்ன சொல்வது! சீதை போன்ற மற்றொரு பெண்மணியை இதுவரை தோன்றியிருக்கும் உலக இலக்கியங்கள் ஒன்றிலும் காணமுடியாது. இனிமேலும் காண்பதரிது. சீதை ஒப்பற்றவள். இதுவரை பல ராமர்கள் தோன்றியிருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு சீதைக்குமேல் உலகில் தோன்றியதில்லை. அவளே இந்திய மாதர்களின் லட்சியமாய் விளங்குகிறாள். இந்திய மாதர்களிடம் இருக்கும் நற்குணங்கள் அனைத்தும் அவளிடமிருந்தே பிறந்திருக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது.  இந்தப் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள ஆண்,பெண்,குழந்தைகளுடைய வழிபாட்டையும் பெற்று அவள் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறாள். அவள தூய்மையை விடத் தூய்மையானவள். அவளே பொறுமைக்கும் சகிப்புத் தன்மைக்கும் இருப்பிடம். அவள் கற்புக்கு அணிகலமாய், எல்லாக் கஷ்டங்களையும் சலிப்பின்றிச் சகித்தாள். இத்தகைய அவள் மனிதர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும் தெய்வமாய், நமது தேசீய லட்சியமாய் எப்போதும் இருந்து வருவாள்..

நமது புராணங்கள், வேதங்கள், சம்ஸ்கிருத பாஷை முதலிய அனைத்தும் ம்றையலாம்; ஆனால் ஐந்து இந்துக்கள் இருந்தாலும் சீதையின் சரித்திரம் மறையாமலிருக்கும். சீதை நமது லட்சியமாய் நமது ரத்தத்தில் கலந்திருக்கிறாள்.”

தனது இந்திய உரைகளிலும் சரி, மேற்கத்திய உரைகளிலும் சரி சுவாமி விவேகானந்தர் வேதாந்த தத்துவங்களையும், ராஜயோகத்தையும் மட்டும் பேசவில்லை. ராமாயணம், மகாபாரதம், புராணங்கள் ஆகியவை அளிக்கும் கலாசார விழுமியங்கள் பற்றியும் தவறாமல் பேசினார். Story of Ramayana என்ற தனது உரை ஒன்றில், ராமாயணக் கதை முழுவதையும் தனது மேற்கத்திய சீடர்களுக்குப் புரியும் வகையில் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்வது போல் சுவாமிஜி கூறியிருக்கிறார்.  இன்றைய நவீன ஆன்மிக குருமார்கள் சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டிய, நினைவில் கொள்ள வேண்டிய விஷயம் இது.

மகாத்மா காந்தி துளசிதாசரின் ராமசரிதமானஸ் என்ற நூலை ஈடு இணையற்ற பக்தி நூலாகக் கருதினார்.  ராம நாமத்தை தனது தனிப்பட்ட வாழ்வில் தீமைகளிலிருந்து காக்கும் கவசமாகவும், தெய்வ வழிபாட்டுக்குரிய உன்னத மகா மந்திரமாகவும் கொண்டார். ராமசரிதமானசில் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல்களில் ஒன்று “ராம ரதம்” (Rama Rath). ராவணனிடம்  மகா ரதம் இருக்கிறது, உங்களிடம் இல்லையே என்று விபீஷணன் கேட்கிறான். அதற்கு ராமன் சொல்கிறான் –

கேளாய், நண்பனே
எப்பேர்ப் பட்ட இடர்களிலும் வெற்றி தரும் தேர் என்னுடையது.
வீரமும், துணிவும் அதன் சக்கரங்கள்
சத்தியமும், சீலமுமே அதன் திடமான வெற்றிக் கொடி.
வலிமை, விவேகம், புலனடக்கம், தன்னலமின்மை  என்று நான்கு குதிரைகள்.
பொறுமை, கருணை, சமநிலை என்பவை அவற்றைப் பிணைக்கும் கயிறுகள்.
தெய்வ அருள் அதன் சாரதி.
பேராசையின்மை, ஈகை, நல்லறிவு, தளராத மனம் ஆகியவை அத்தேரின் கண் உள்ள ஆயுதங்கள்.
இந்தத் தர்மமயமான தேரில் ஏறிச் சென்று
சம்சாரம் என்ற பெரும்பகையையே ஒருவன் வென்று விட முடியும்.
அப்படியிருக்க, அசுரர்களுடன் போரிடுவதில் என்ன கவலை?

ராமாயணம் லட்சியமாகக் கூறும் சமூக, அரசியல் சித்தாந்தங்களையே காந்திஜி ராம ராஜ்யம் என்ற கருத்தாக்கமாக முன்வைத்தார்.

இங்ஙனம், இந்திய தேசிய எழுச்சியில், ராமகாதையின் பங்கு மகத்தானது. 1980களில் தொடங்கிய ராமஜன்ம பூமி இயக்கம் தான் நாடு தழுவிய இந்து மறுமலர்ச்சிக்கு வித்திட்டது. நமது பண்பாட்டைப் பற்றிய புதிய பிரக்ஞையை நமக்கு அளித்தது.

*  * * * *

காலனிய ஆட்சிக் காலத்தில் கிறிஸ்தவ மிஷநரிகளும், இந்தியவியலாளர்கள் என்ற பெயரில் உலவிய சில திரைமறைவு-மிஷநரிகளும் சேர்ந்து இந்துமதம், இந்து தத்துவங்கள், மற்றும் கலாசாரம் பற்றிய திரிபுகளையும், அவதூறுகளையும் திட்டமிட்டு உருவாக்கினர். இதற்கு ராமாயணமும் தப்பவில்லை. ஆனால், நமது பண்பாட்டுப் பொக்கிஷமான ராமாயணம் பற்றிய எதிர்மறைப் பிரசாரங்கள் இன்னும் பொதுத்தளத்தில் தொடர்கின்றன. திராவிட இயக்கம் தமிழகத்தில் உச்சத்தில் இருந்த நாட்களில் ஆரிய திராவிட இனவாதத்தின் அடிப்படையில், ராமாயணத்திற்கு எதிரான அபத்தப் பிரசாரங்கள் கட்டவிழ்த்து விடப் பட்டன. உண்மையான தமிழ்ப் பண்பாட்டுக் காவலர்களால் அப்போதே அவை கடுமையாக நிராகரிக்கப் பட்டு கண்டனம் செய்யப் பட்டன.  சமீபத்தில் ராமசேது விவகாரத்தின் போது கூட சிறிய அளவில் அவை தலைதூக்கின. ஆனால் தமிழகம் அந்த இருண்ட காலங்களில் இருந்து மீண்டெழுந்து விட்டதால் இது எந்த சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

ராமாயணத்திற்குப் பல வடிவங்கள் உள்ளன; இவற்றில் பலவாறு மாறுபாடுகள் உள்ளன. எனவே ராமாயணத்தை வைத்து மக்களை இணைப்பது இந்துத்துவ சதி என்று ஒரு அறிவுஜீவித் தரப்பு தொடர்ந்து ஓலமிட்டு வருகிறது.  (ஒட்டுமொத்த இந்துமதம் பற்றியே அவர்கள் இப்படிக் கூறுகிறார்கள்).  ஆனால் என்ன செய்வது? இந்த ”சதி” இன்று நேற்றல்ல, சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆரம்பித்து விட்டது போலிருக்கிறது :))

வால்மீகி ராமாயணம் எழுதப் படுவதற்கு முன்பே இந்த மாபெரும் காதை உருவாகி வந்திருக்க வேண்டும், அதன் மையக் கரு வரலாற்று நிகழ்வுகளிலிருந்தே பெறப் பட்டிருக்க வேண்டும் என்று பெரும்பாலான ஆய்வாளர்களும் இப்போது ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். ஆனால் வால்மீகி தான் முதன் முதலில் ஒரு பிரதியாக (text) இதனை உருவாக்கியவர். அவருக்குப் பின்வந்த இந்து மரபைச் சேர்ந்த அனைத்து ராமாயணங்களிலும்  மையக் கருத்துக்களில் மாறுபாடுகள் இல்லை, சிற்சில சம்பவங்களும், சித்தரிப்புகளுமே மாறுபடுகின்றன.  ஜைன, பௌத்த ராமாயணங்கள்  ராமகாதையின் பிரசித்தியைப் பயன்படுத்தி தங்கள் சமயக் கருத்துக்களைப் பரப்புவதற்காக அந்தச் சமயத்தினர் உருவாக்கியவை – எனவே அவற்றில் உள்ள திரிபுகளையும், கதை மாற்றங்களையும் வைத்து  மையநீரோட்டமான  ராமகாதை மரபினை மதிப்பீடு செய்வது என்பது ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்கதன்று.

ravivarma_rama_sita_lakshmana_smallமேலும், ராமாயணத்தின் பல வடிவங்கள் இந்துமதத்தின், இந்து கலாசாரத்தின் பன்முகத் தன்மைக்கு மிகப் பெரிய வாழும் உதாரணங்களாக இன்றுவரை நின்று கொண்டிருக்கின்றன.  அவற்றில் எவையும் அழிக்கப் படவில்லை, அதனாலேயே அவை நமக்கு இன்று கிடைத்துள்ளன.  மாறாக, கிறிஸ்தவ மத அதிகார பீடம்,  ஒற்றைப் படையான மதத்தையும், மையப் படுத்தப் பட்ட மத அதிகாரத்தையும் உருவாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன், 300 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக,  வன்முறை மூலமும்,  அடக்குமுறை மூலமும்  தொடக்க கட்ட விவிலியத்தின் பல்வேறு பிரதிகளையும், வேறு பல கிறிஸ்தவ ஆவணங்களையும் மறைத்தும், ஒழித்தும் இருப்பது   தெளிவாக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. கருத்துச் சுதந்திரத்தையும், பன்முகத் தன்மையையும் ஆதரிப்பதாகக் கூறும் அறிவுஜீவிகள், ஏனோ இந்த விஷயத்தைக் கவனிக்க மறந்து விடுகிறார்கள்!

வால்மீகி ராமாயணம் என்பதே ஒற்றைக் குரலாக ஒலிக்கும் நூல் அல்ல. ராமனை தர்மச் சிக்கலுக்கு உள்ளாக்கும் வாலி வதம் பற்றிய பிரசங்கத்தையும், அதில் வரும் வாத விவாதங்களையும் முனிவர் தவறாமல் பதிவு செய்கிறார், வெள்ளையடித்து மறைத்து விடவில்லை. தர்மத்தையும், வேதநெறியையும் வலியுறுத்தும் காவியத்தில்  ஜாபாலி முனிவர் ராமனுக்கு அளிக்கும் உலகாயத உபதேசமும் உள்ளது – தந்தை சொல் காப்பாற்றுதல் போன்ற விஷயத்தையெல்லாம் பற்றி ஏன் கவலைப் படுகிறாய், அயோத்திக்குத் திரும்பிப் போய் ஆட்சியை ஏற்றுக் கொள், வாழ்க்கையை அனுபவி என்று pragmatism பேசுகிறார் அந்த முனிவர்.  ராமாயணத்தை ஆழ்ந்து கற்கும் எவருக்கும் வால்மீகி சத்தியத்தைத் தேடும் ஒரு கவி-ரிஷி என்ற தன் இயல்பு மாறாமல், தர்மத்தின் பல பரிமாணங்களும் வெளிப்படுமாறு இந்தக் காவியத்தை ஆக்கி அளித்தார் என்பது புலனாகும்.

*  * * * *

ராமயணம் தன்னளவில் ஒரு மகத்தான தரிசனம்.  மகாபாரதம் பேசுவது போன்ற தர்மக் குழப்பங்களும், சிக்கல்களும், தத்துவ விவாதங்களும் ஆதி காவியமான ராமாயணத்தில் இல்லை. ஆனால் வாழ்க்கையின் பல்வேறு கூறுகளை அது தனக்கே உரிய அழகியல் கண்ணோட்டத்துடன் கம்பீரமாகக் கூறிச் செல்கிறது. கம்பனைப் பற்றி பாரதி கூறுகையில்,

“எல்லையொன்றின்மை எனும் பொருளதனைக்
கம்பன் குறிகளால் காட்டிட முயலும் முயற்சியைக் கருதியும்”

என்கிறான். இதில் எல்லையொன்றின்மை என்று அவன் சொன்னது எதை?  வாழ்க்கையை, அதன் வர்ண ஜாலங்களை என்று தோன்றுகிறது. தியாகத்திற்கு எல்லை உண்டா? சகோதர பாசத்திற்கு எல்லை உண்டா? பக்திக்கு எல்லை உண்டா? ஆசைக்குத் தான் எல்லை உண்டா?

லட்சுமணனும், பரதனும், கைகேயியும், குகனும், வாலியும், ஜடாயுவும், லங்கா தகனமும், அக்கினிப் பிரவேசமும், மாயமானும் வாழ்க்கையின் சில பரிமாணங்களின் ஆழ்ந்த படிமங்களாகவே நம் கலாசார வெளியில் பதிந்துள்ளனர். இந்த மண்ணின் பண்பாட்டுடன் பரிச்சயம் கொண்ட மனம் அவற்றை மிக சகஜமாகவே உணர முடியும்.  இதைத் தான் பாரதி கூறியிருக்கிறானோ?

யாவத் ஸ்தாஸ்யந்தி கிரய:  ஸரிதஸ்ச மஹீதலே
தாவத் ராமாயண கதா லோகேஷு ப்ரசரிஷ்யதி

இப்புவியில் மலைகள் மண்ணில் நிற்கும் வரை, நதிகள் ஓடும்வரை, ராம காதை உலகில் நிற்கும்.

(வால்மீகி ராமாயணம் 1.2.36)

கம்பன் கண்ட சிவராம தரிசனம்

அன்று மிதிலையின் வரலாற்றில் ஒரு பொன்னாளாக ஆகப் போகிறது.

முந்தைய நாள் அந்த நகருக்கு வந்து “மண்வழி நடந்து அடி வருந்தப் போன” அரசகுமாரன் மிதிலைச் செல்வியின் “கண்வழி நுழைந்திடும் கள்வனாகி” அவள் இதயத்தை ஆட்கொண்டு விட்டான். மகாமேரு போல நிற்கும் அந்த சிவதனுசு என்னும் வில்லை உடைக்கவேண்டும், பாற்கடல் பள்ளியில் பிரிந்த தெய்வ தம்பதியர் ஒன்று சேரவேண்டும் – அது ஒன்றுதான் பாக்கி. அண்ணலின் நெஞ்சிலும் அவளே நீக்கமற நிறைந்து விட்டாள். இரவு முழுவதும் அவளையே எண்ணி, எப்போது நிலவு மறையும், கதிரவன் உதிப்பான் என்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் இராமன்.

பொழுது புலரத் தொடங்குகிறது. அதைக் கம்பன் இப்படி விவரிக்கிறான் –

ததையும் மலர்த் தார் அண்ணல் இவ்வண்ணம்
மயல் உழந்து, தளரும் ஏல்வை
சிதையும் மனத்து இடருடைய செங்கமலம்
முகம் மலர, செய்ய வெய்யோன்,
புதை இருளின் எழுகின்ற புகர்முக யா-
னையின் உரிவைப் போர்வை போர்த்த
உதயகிரி எனும் கடவுள் நுதல் கிழித்த
விழியே போல், உதயம் செய்தான்.
(மிதிலைக் காட்சிப் படலம், 150)

[ததையும் மலர்த் தார் அண்ணல் – மலர்கள் அடர்ந்த மாலையணிந்த இராமன்; மயல் உழந்து – மயங்கி; தளரும் ஏல்வை – தளரும் காலத்தில்; செய்ய வெய்யோன் – இளஞ்சிவப்பாக எழும் சூரியன்; புகர்முக யானை – புள்ளிகளுடைய முகத்தயுடைய யானை; உரிவை – உரித்த தோல்; நுதல் – நெற்றி]

இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு உதயகிரி மீது இளஞ்சூரியன் எழுகிறான். அது எப்படியிருக்கிறது? புதையிருள் வடிவம் கொண்ட கரிய யானையின் (கஜாசுரனின்) தோலை உரித்துப் போர்வையாகப் போர்த்திக் கொண்ட மாமலையாகிய மகாதேவனின் நெற்றிக் கண் திறப்பது போல் இருக்கிறதாம்!

சுடரோன் எழுந்து விட்டான். அவனது கதிர்கள் நாற்புறமும் பரவுகின்றன. அந்தக் காட்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது.

எண்ண அரிய மறையினொடு கின்னரர்கள்
இசை பாட, உலகம் ஏத்த,
விண்ணவரும், முனிவர்களும், வேதியரும்
கரம் குவிப்ப, வேலை என்னும்
மண்ணும் மணி முழவு அதிர, வான் அரங்கில்
நடம் புரி வாள் இரவி ஆன
கண்ணுதல் வானவன், கனகச் சடை விரிந்தா-
லென விரிந்த – கதிர்கள் எல்லாம்.
(மிதிலைக் காட்சிப் படலம், 153).

[மறை – வேதம்; கின்னரர்கள் – குதிரை முகமும் மனித உடலும் கொண்டு பறந்து கொண்டே இசை பாடும் தேவ வர்க்கத்தினர்; வேலை – கடல்; மண்ணும் மணி முழவு – மார்ச்சனம் என்னும் மாப்பசை தடவப் பட்ட அழகிய மிருதங்கம்; வாள் இரவி – ஒளி பொருந்திய சூரியன்; கண்ணுதல் வானவன் – நெற்றிக் கண்ணுடைய சிவபிரான்]

ravivarma_rama_breaking_bowதேவரும், முனிவரும், மனிதரும் புகழ்ந்தேத்த, ஆர்ப்பரிக்கும் அலைகடலே மிருதங்கமாக ஒலிக்க, அந்த வான் அரங்கில் சிவ நடனம் நிகழ்கிறது. ஆடும் கூத்தனின் செஞ்சடை விரிவது போன்று கதிர்கள் விரிந்து உலகனைத்தையும் தீண்டுகின்றன.

இப்படி, சீதா கல்யாணம் நடக்கும் அந்த சீரிய நாளின் உதயத்தை சிவனது திருக்காட்சியாகக் கம்பன் வர்ணித்திருக்கிறான். சிவதனுசை முறிக்கப் போகும் மாவீரனின் பெருமைக்கு அந்த நாளின் உதயமே கட்டியம் கூறுகிறது என்பதைக் குறிக்கத் தானோ?

சபை கூடிவிட்டது. அரசகுமாரர்களை விசுவாமித்திர முனிவர் ஜனக மகாராஜனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார். ”குழந்தாய் ராமா, இந்த வில்லைப் பாரேன்” (”வத்ஸ ராம, தனு: பஷ்ய” – வால்மீகி) என்று குறிப்புணர்த்துகிறார் முனிவர். முனிவரின் நினைப்பைப் புரிந்து கொண்ட இராமன் எழுகிறான். அதைக் கம்பன் பாடும் அழகு தான் என்னே!

பொழிந்த நெய் ஆகுதி வாய்வழி பொங்கி
எழுந்த கொழுங்கனல் என்ன எழுந்தான்;
“அழிந்தது வில்” என வானவர் ஆர்த்தார்;
மொழிந்தனர் ஆசிகள் முப்பகை வென்றார்;
(கார்முகப் படலம், 26)

[கொழுங்கனல் – கொழுந்து விட்டெரியும் தீ; முப்பகை வென்றார் – காமம், கோபம், மயக்கம் முதலாகிய மூன்று பகைகளையும் வென்ற முனிவர்கள்]

வேள்வியின் முடிவில் பூர்ணாகுதியாக சொரிந்த நெய் முழுதும் வழிய, வேள்வித் தீ ஜுவாலையாகக் கொழுந்து விட்டு விண்ணை நோக்கி எழுவது போல, இராமன் எழுந்தானாம்! கார்மேக வண்ணனைத் தீவண்ணனாக இங்கே கவி சித்தரிக்கிறார். (”செழுநீர்ப் புனற்கங்கை செஞ்சடை மேல் வைத்த தீவண்ணனே” – அப்பர் தேவாரம்)

இந்த உவமை மிகவும் அழகானது. வேட்டல் என்றால் விரும்புதல். வேள்வி என்ற சொல் அதிலிருந்து வருகிறது. தெய்வீக சங்கல்பமே இச்சையாக மாறி வேள்வியாக உருக்கொள்கிறது. வேள்வியின் விளைவான பலன் நெருங்கப் போகிறது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் தீ எழுவது போன்று, சீதா ராமர் திருமணம் நடக்க வேண்டும் என்ற தெய்வ சங்கல்பத்தின் உருவாக ராமன் வில்லுடைக்க எழுகிறான்.

சூரிய, சந்திரரை திருமாலின் கண்களாகக் கூறுவது மரபு. ”திங்களும் ஆதித்தியனும் எழுந்தாற்போல், அங்கண் இரண்டும் கொண்டு எங்கள் மேல் நோக்குதியேல்” என்பது திருப்பாவை. அதே போன்று சூரியன், சந்திரன், அக்னி இவை மூன்றையும் சிவனது முக்கண்களாகக் கூறுவார்கள். மூன்றாவதாகிய நெற்றிக் கண் அக்னி வடிவானது. நாளின் உதயத்திலேயே ராமனைத் தீண்டிய செங்கதிரின் உள்ளுறை பொருளான அந்த அக்னி வடிவமாக இங்கே ராமன் வில்லுடைக்க எழுகிறான் என்றும் கொள்ள இடமிருக்கிறது. ”பொறுமையில் பூமிக்கு நிகரானவன், அறத்திற்காகக் கோபமுறும் தருணத்திலோ காலாக்னிக்கு நிகரானவன்” (காலாக்னி ஸத்ருச: க்ரோதே, க்ஷமயா ப்ருத்வீ ஸம:) என்றல்லவோ வால்மீகி முனிவர் ராமனின் குணாதிசயங்களைப் பட்டியலிடுவார்!

’கங்கை வார் சடை’

ravivarma_gangadharaஅயோத்தியா காண்டத்தில் மற்றொரு காட்சி.

நகரை விட்டு நீங்கி ராமனும், சீதையும், லக்ஷ்மணனும் வனத்துக்குள் நுழைகிறார்கள். கங்கைக் கரையை அடைந்து முனிவர்களின் உபசாரத்தை ஏற்று, கங்கையில் நீராடச் செல்கிறார்கள்.
நுரைத்து ஓடும் கங்கை நீரின் துளிகள் ராமனின் சடைக் கற்றைகள் வழியாக விழுகின்றன. திரண்ட அவன் புயங்கள் அந்த நீரில் ஜொலிக்கின்றன. தன் கணவனைக் கண்டு ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் சீதை. கம்பனின் கவிதை இதைக் காட்சியாக விரிக்கிறது –

வெங்கண் நாகக் கரத்தினன், வெண் நிறக்
கங்கை வார் சடைக் கற்றையன், கற்புடை
மங்கை காண நின்று ஆடுகின்றான், வகிர்த்
திங்கள் சூடிய செல்வனின் தோன்றினான்.
(கங்கைப் படலம், 18)

[வெங்கண் நாகக் கரத்தினன் – வெம்மையான கண்களைக் கொண்ட நாகங்களைக் கரத்தில் ஆபரணமாக அணிந்த சிவன்; சிறிய கண்களைக் கொண்ட யானையின் துதிக்கை போன்ற கம்பீரமான கரங்களைக் கொண்ட இராமன்; வகிர்த் திங்கள் – பிறை நிலா]

தில்லை அம்பலத்திலே உமையவள் மகிழ்ந்து காண கௌரி தாண்டவம் ஆடிய கங்காதரனின் திருவுருவை ஸ்ரீராமனின் கங்கை நீராட்டத்தில் இணைத்துக் காட்டுகிறது கம்பன் கவி. வைணவத்தையும், சைவத்தையும் மட்டுமல்ல, வடக்கையும், தெற்கையும் கூட இணைக்கிறது.

காசி ராமேஸ்வரம்:

வால்மீகி ராமாயணத்தில் சேதுக் கரையில் ஸ்ரீராமன் சிவபூஜை செய்ததாக வரும் பிரசங்கம் இல்லை. ஆனால் கம்பராமாயணத்தில் உள்ளது.

இலங்கையிலிருந்து புஷ்பகவிமானத்தில் திரும்பும்போது சீதைக்கு சேதுவைக் காட்டி அதன் மகிமையை விரிவாக இராமன் விளக்குகிறான். சேதுக் கரையில் இறங்கி திருவணையை வாய் கீறி, அந்த அணைக்குத் தெய்வங்களைக் காவலாக நிறுத்துகிறான். அகத்தியர் அப்போது அங்கு வந்து ராமனைச் சந்தித்து, சிவபூஜை செய்யுமாறு கூறுகிறார். கங்கையிலிருந்து சிவலிங்கம் கொண்டுவர அனுமன் போய் வரத் தாமதமாகிறது. அப்போது –

காலம் சென்றது எனக் கருதி, கையால்
கோலமான மணலினைக் கூட்டியே
‘ஆலம் உண்டதே இவர் ஆம்’ என
ஞாலம் உண்டவர் தம் மனம் நாட்டவே.

[ஆலம் – ஆலகால விஷம்; ஞாலம் உண்டவர் – பிரளய காலத்தில் உலகனைத்தையும் தன் வயிற்றில் ஒடுக்கும் மகாவிஷ்ணுவாகிய ராமன்]

’முகுத்தம் ஆனதே’ என முனி மொழிதலும், இராமன்
மிகுத்தது ஓர் இடத்து எய்தியே, வெண்மணல் கூப்பி
அகத்தினில் புறம் பூசித்தே, அடி மலர் இறைஞ்சி
செகுத்த தோளுடைத் தம்பியும், சீதையும், தானும்

[முகுத்தம் – முகூர்த்தம்]

ஒத்தபூசனை செய்யவும், அமைதியின் உள்ளச்
சுத்தி மேவிய ஞானமும் தொடர்விடாது இருந்தோன்
அத்தன் பாதகம் ஆனவை அழிதர இயற்றி
சித்தம் வாழ்தர நின்றனன் தேவர்கள் துதிப்ப.

(யுத்தகாண்டம், மீட்சிப் படலம், 34-36. கம்பன் கழகப் பதிப்பு, பக்-1678)

கம்பன் வாழ்ந்த காலகட்ட்த்தில் (11-ஆம் நூற்றாண்டு) இராமேஸ்வரம் பற்றிய இந்தப் புராண ஐதிகம் தமிழகத்தில் நிலைபெற்றிருந்தது. 7-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த திருஞானசம்பந்தர் மற்றும் திருநாவுக்கரசர் தேவாரப் பதிகங்களிலேயே இராமேஸ்வரம் குறிப்பிடப் படுகிறது.

தேவியை வவ்விய தென்னிலங்கை அரையன் திறல் வாட்டி
ஏவிய வெஞ்சிலை அண்ணல் நண்ணும் இராமேச்சுரத்தாரை..

[வவ்விய – கவர்ந்து சென்ற; வாட்டி – அழித்து; வெஞ்சிலை – வெம்மை தரும் வில்]

கம்பனுக்கு முன்பே ஸ்ரீராமனை அண்ணல் என்று அழைத்திருக்கிறார் சம்பந்தர்!

ramalinga_pujaதமிழகம் மட்டுமல்ல, கர்நாடகத்திலும் மைசூர்ப் பகுதியில் காவிரி சங்கமத்தில் ராமநாதபுரா என்ற ஊரில் இதே ஐதிகத்துடன் கூடிய பழமையான கோயில் உள்ளது. ஆந்திராவில் வாரங்கலுக்கு வடக்கே “ராமப்பா குடி” என்றே ஒரு ஊரும், அதில் காகதீயர் காலத்திய ராமலிங்கேஸ்வர ஸ்வாமி கோயிலும் உள்ளது. மிக அழகிய வேலைப் பாடுகள் கொண்ட ஒரு மாபெரும் சிற்ப அற்புதம் இந்தக் கோயில். எனவே ராமேஸ்வரம் பற்றிய ஐதிகமும் ஒரு தொன்மை மரபு தான் என்பதில் ஐயமில்லை.

வால்மீகியின் ராமன் “ஆத்மானம் மானுஷம் மன்யே” என்று தன்னை மனிதனாகவே கூறிக் கொள்பவன். அந்த இலக்கணத்தின் படியே பெரியோர்களையும், தேவதைகளையும், முனிவர்களையும் அவன் வணங்கிச் செல்வதாக நெடுகிலும் வால்மீகி முனிவர் சொல்லிச் செல்கிறார். உலக அன்னையாகிய சீதாதேவி படகில் கங்கை நதியைக் கடக்கையில் (இன்றைக்கும் இந்துத் தாய்மார்கள் செய்வது போன்று) தங்கள் குடும்பத்தையும், குலத்தையும் காக்கவேண்டும் என்று கங்கையையும், யமுனையையும் வேண்டிக் கொள்கிறாள், நேர்த்திக் கடன் செலுத்துவதாகவும் பிரார்த்தனை செய்கிறாள்! கானகத்தில் புனித விருட்சங்களை ராமரும், சீதையும் வணங்குவதாகவும் வருகிறது.

இதனால் இராமன் பரம்பொருளின் அவதாரம் என்ற கருத்து ஒரு மட்டுக் குறைகிறது என்று சில சமயவாதிகள் எண்ணினால் அது அறியாமையும், ஸ்ரீராமனின் அவதார ரகசியத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாததன் விளைவுமே ஆகும். போரில் இறந்த வானரர்கள் அனைவரையும் உயிர்ப்பித்த ராமன் ஜடாயு இறந்தபோது கதறி அழுகிறான். அதற்கு எப்படி தர்க்கபூர்வமாக விளக்கம் கொடுக்க முடியும்? இவையனைத்தும் அவனது அலகிலா விளையாட்டு, “நடையின் நின்றுயர் நாயகனின்” தெய்வலீலையில் ஒரு அங்கம் என்று தான் கொள்ளவேண்டும். அவனது சிவபூஜையும் அவ்வாறே என்றே கருதிக் கம்பன் தன் காவியத்தில் அதனைச் சேர்த்திருக்க வேண்டும்.

ravivarma_rama_sita_lakshmana_smallஅதோடு, பிரம்மஹத்தி (அல்லது வீரஹத்தி) தோஷம் அகல்வதற்காக ராமன் சிவபூஜை செய்தான் என்றும் சொல்லப் படுகிறது. அதர்மத்தை அழித்தொழித்த ஸ்ரீராமனின் செய்கை எப்படி பாவமாகவும், தோஷமாகவும் ஆகக் கூடும்? ராமாயணத்தின் மையத் தத்துவத்திற்கே முரணாக அல்லவா இருக்கிறது இது! இந்த ஐதிகம் சாதிய, ஜோதிட, பரிகார வெறியர்களால் ஒரு கட்ட்த்தில் நுழைக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும். இந்தப் பிரசங்கத்தை மட்டுமல்ல, இதிகாச புராணங்களின் எல்லா நிகழ்வுகளையுமே நாள்கள் கோள்களின் பலன்களாகவும், விதிப் பயன்களாகவுமே சித்தரிக்கும் ஒருவித இயந்திரத் தனத்தின் விளைவு அது. (உதாரணமாக: ஏன் ராமன் காட்டுக்குப் போக நேர்ந்தது என்றால் அவன் ஜாதகத்தில் அப்படி இருந்தது, சீதையின் ஜாதகமும் அப்படி இருந்த்து; வசிஷ்டர் பட்டாபிஷேகத்திற்குக் குறித்த நாள் சரியில்லை.. இப்படியாக அது போய்க் கொண்டிருக்கும்). இத்தகைய ஒரு கண்ணோட்டம் ஜோதிடப் பிரியர்களான ஒரு சிறு கூட்டத்தாருக்கு சுவாரஸ்யம் தருவதாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தக் கண்ணோட்டம் இதிகாச, புராண நிகழ்வுகளில் அற்புதமாக இழையோடும் ரசானுபவத்தையும், அவற்றின் இயல்புத் தன்மையையும், பல சமயங்களில் அவற்றின் தெய்வீக, தத்துவ பரிமாணங்களையுமே குலைப்பதாக இருக்கிறது. எனவே இந்த “தோஷ நிவாரண” ஐதிகத்தை நிராகரித்து, தெய்வலீலையின் ஒரு அங்கமாக மட்டுமே ராமனின் சிவபூஜையைக் கருதவேண்டும்.

ராமேஸ்வர: என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு சமத்காரமாக மூன்று விதங்களில் பொருள் கொள்ளலாம். ராமனாகிய ஈஸ்வரன் (ராம: ஈஸ்வரஸ்ச), ராமனுக்கு ஈஸ்வரனாகிய சிவன் (ராமஸ்ய ஈஸ்வர: ), ராமனைத் தனக்கு ஈஸ்வரனாகக் கொண்ட சிவன் (ராம: யஸ்ய ஈஸ்வர: ) !

ராமேஸ்வரத்தின் ஐதிகத்திற்கு இணையாக, காசியில் சிவன் எப்போதும் ராம நாம தியானத்தில் இருக்கிறார் என்றும், இறக்கும் உயிர்களின் காதில் தாரக மந்திரமான ராமநாமத்தை உபதேசித்து அவைகளைக் கரையேற்றுகிறார் என்றும் ஒரு தொன்மை மரபு உள்ளது.

அதையும் கம்பன் சொல்லியிருக்கிறான்.

வாலிவதம் நிகழ்ந்தவுடன், ராமன் வாலிக்கு முன்னே தோன்றுகிறான். நீண்ட விவாத்த்திற்குப் பின், வாலி ஸ்ரீராமனது அவதார ரகசியத்தை உணர்கிறான். தன் உயிர் போகும் தறுவாயில் பலவாறு பரம்பொருளான ராமனைத் துதிக்கிறான். இந்தத் துதிப் பாடல்கள் அனைத்துமே மிக அழகானவை.

ஏவுகூர் வாளியால் எய்து நாய் அடியனேன்
ஆவிபோம் வேலைவாய் அறிவு தந்து அருளினாய்;
மூவர் நீ; முதல்வன் நீ; முற்றும் நீ; மற்றும் நீ;
பாவம் நீ; தருமம் நீ; பகையும் நீ; உறவும் நீ;
(வாலிவதைப் படலம், 129)

[ஏவுகூர் வாளியால் – விரைந்துசெல்லக் கூடிய கூரிய அம்பால், வேலைவாய் – வேளையில்]

மாவலச் சூலியார் வாழ்த்துநர்க்கு உயர்வரம்
ஓவல் அற்று உதவல் நின் ஒரு தனிப் பெயர் இயம்பு
ஆவலிப்பு உடைமையால் ஆகும்; அப்பொருளை யான்
தேவ நிற்கண்ட எற்கு அரிது எனோ தேரினே!
(வாலி வதைப் படலம், 128-1, கம்பன் கழகப் பதிப்பு பக்-744).

[மாவலச் சூலியார் – பெரிய வலியுமையுடைய சூலத்தை ஏந்தியவரான சிவபிரான்; வாழ்த்துநர்க்கு – தம்மைப் போற்றுபவர்களுக்கு; ஓவலற்று உதவல் – குறைவில்லாமல் அருளுதல்; ஆவலிப்பு உடைமை – பெருமித உணர்வு கொண்டமை; தேவ – தேவனே; தேரினே – எண்ணிப் பார்க்கையில்; நிற்கண்ட எற்கு அரிது எனோ – அப்பேர்ப்பட்ட உன்னையே கண்ட எனக்கு கிடைத்தற்கரியது என்று இனி என்ன உள்ளது?]

சிவபிரான் தன் பக்தர்களுக்கு வரங்களை வாரி வழங்குவது ராம நாம மகிமையினாலேயே என்று இந்தப் பாடலில் உணர்த்தப் படுகிறது.

வாலி ஒரு சிறந்த சிவபக்தன். இது கம்பராமாயணம் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் பல இடங்களில் குறிப்பிடப் படுகிறது. நாள் தவறாமல் சிவபூஜை செய்து வருபவன் வாலி என்ற குறிப்பு தாரை புலம்பலில் வருகிறது (“அணங்கார் பாகனை ஆசைதோறும் உற்று, உணங்கா நாள்மலர் தூய் உள் அன்பினால் …. வணங்காது இத்துணை வைக வல்லையோ?”). அத்தகைய வாலி, தன் இறுதிக் காலத்தில் ஸ்ரீராமதரிசனமும் மோட்சமும் கிடைத்த பாக்கியத்தை இப்பாடலில் வியந்து போற்றுகிறான். வாலியின் சிவ வழிபாட்டின் பலனாக, அவனுக்கு இறுதிக் காலத்தில் ராமபக்தி சித்தித்தது என்று இதன்மூலம் குறிப்புணர்த்தப் படுகிறது என்றும் கொள்ளலாம்.

அனுமன் அருள்நடம்:

கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் ஒரு காட்சி.

பிரம்மசாரி உருவில் சென்று ராமலட்சுமணர்களை சந்தித்துப் பின்னர் அவர்களுக்குத் தனது உண்மையுருக் காட்டியதன் பின், அதனை அறிவிக்க சுக்கிரீவனிடம் ஓடோடி வருகிறான் அனுமன். ”சுக்ரீவா, நமது துன்பக் கடலைக் கடந்து விடுவோம், அளவற்ற வலிமையுடைய வாலியின் உயிரைக் கவர காலன் வந்துவிட்டான்” என்று அறிவிக்கிறான்!

மேலவன் திருமகற்கு உரைசெய்தான் – ‘விரை செய் தார்
வாலி என்ற அளவு இலா வலியினான் உயிர் தெறக்
காலன் வந்தனன்; இடர்க் கடல் கடந்தனம்’ எனா
ஆலம் உண்டவனின் நின்று அருள்நடம் புரிகுவான்.
(நட்புக் கோட் படலம், 2)

[விரை செய் தார் வாலி – மலர்களால் செய்த மாலை அணிந்த வாலி; வலியினான் – வலிமையுடையவன்; உயிர் தெற – உயிரைக் கவர]

அப்படி அறிவித்த்தோடு, ராமனைச் சந்தித்த மகிழ்ச்சியில் நடனமும் ஆடுகிறானாம் அனுமன்! எத்தகைய நடனம்? “ஆலம் உண்டவனின் நின்று அருள்நடம்” என்கிறான் கம்பன்.

அனுமன் ராமலட்சுமணர்களை சந்திக்கும் கட்டத்தில் வரும் அற்புதமான பாடல்களிலேயே கம்பன் இந்த அருள்வடிவத்தை நமக்குக் கோடி காட்டி விடுகிறான். அனுமன் ஒன்றும் அதிகமாகப் பேசவில்லை, ஆனால் அவனது சுருக்கமான முகமன் மற்றும் கேள்விகள் முடிந்ததுமே, ராமன் லஷ்மணனிடம் கூறுகிறான் –

ravivarma_hanumanஇல்லாத உலகத்து எங்கும் இங்கு இவன் இசைகள் கூரக்
கல்லாத கலையும் வேதக் கடலுமே என்னும் காட்சி
சொல்லாலே தோன்றிற்று அன்றே! யார்கொல் இச்சொல்லின் செல்வன்?
வில்லார்தோள் இளைய வீர! விரிஞ்சனோ? விடைவலானோ?
(அனுமப் படலம், 18)

[இசைகள் கூர – புகழ்ச்சிகள் விளங்க; காட்சி – அறிவு; விரிஞ்சனோ – பிரமனோ; விடைவலானோ – ரிஷபவாகனன் ஆகிய சிவனோ]

லக்ஷ்மணா! இவன் கல்லாத கலை என்று ஒன்று உண்டா? அப்படி உண்டானால், அது இல்லாத உலகத்தில் தான் இருக்க வேண்டும்! யாரப்பா இந்தச் சொல்லின் செல்வன்? இவன் பிரமனோ? சிவனோ? “வில்லார்தோள் இளையவீர” – இவ்வளவு பெரிய வில்லைக் கையில் வைத்திருக்கிறாய் எல்லாம் சரிதான், ஆனால் இது கூடப் புரியலையா உனக்கு?

பிறகு மேலும் விளக்கிச் சொல்லுகிறான் –

மாணி ஆம் படிவம் அன்று மற்றிவன் வடிவம்; மைந்த!
ஆணி இவ்வுலகுக்கு எல்லாம் என்னலாம்..

[மாணி – பிரமசாரி; படிவம் – உருவம்]

இது ஏதோ சாதாரணப் பிரமசாரி என்று நினைத்து விடாதே. உலகிற்கெல்லாம் ஆதாரமான பொருளின் வடிவம் தம்பி!

ராமனின் பரம பக்தனான அனுமன் சிவாம்சம், சிவஸ்வரூபம் என்றே ராமாயணம் கூறுகிறது.

ராமாவதாரத்தின் போது, அவதார நோக்கத்திற்கு உதவ அனைத்து தெய்வங்களும் வெவ்வேறு உருவங்களில் அவதரிக்கின்றனர். (”அன்னவாறு எவரும் நீர் போய் அவதரித்திடுமின் என்றான்” – திருஅவதாரப் படலம், 25). அனுமன் வாயு மற்றும் சிவபிரான் ஆகிய இருவரது அம்சங்களும் ஒன்றிணைந்து அவதரிக்கிறார் –

வாயு ’மற்று எனது கூறு மாருதி’ எனலும், மற்றோர்
’காயும் மற்கடங்கள் ஆகி, காசினி அதனின் மீது
போயிடத் துணிந்தோம்’ என்றார்; புராரி ‘மற்று யானும் காற்றின்
சேய்’ எனப் புகன்றான்; மற்றைத் திசையுளோர்க்கு அவதி உண்டோ?
(திருஅவதாரப் படலம், 27)

[மற்கடங்கள் – குரங்குகள்; காசினி – உலகம்; புராரி – சிவபெருமான்; திசையுளோர் – தேவர்கள்; அவதி – எல்லை]

ஆஞ்சநேய அஷ்டோத்திரத்தில் “ருத்ர வீர்ய ஸமுத்பவ:” என்ற நாமம் உள்ளது. துளசிதாசர் எழுதிய ஹனுமான் சாலீஸா என்ற அனுமன் துதிப் பாடல் பாரத்த்தின் பல பகுதிகளிலும் பிரபலமானது. இதில் ஒரு பாடலில் “சங்கர ஸுவன பவானீ நந்தன” என்று துளசிதாசர் அனுமனை சிவனின் புதல்வனாகவே போற்றுகிறார். அவரது ராமசரிதமானஸ் என்கிற ராமாயண நூலிலும், “சங்கட மோசன்” என்னும் மற்றொரு துதிப் பாடலிலும் பல இடங்களில் அனுமனை சிவஸ்வரூபமாகப் போற்றும் வரிகள் உள்ளன. வடபாரதத்தில் எல்லா அனுமன் கோவிலிலும் சிவலிங்கம் உண்டு. எல்லா சிவன் கோவில்களிலும் அனுமன் சன்னிதியும் உண்டு! தென்னகத்திலும் எல்லா பழமையான சிவன் கோயில்களிலும் தூண்களில் அனுமார் திருவுருவம் இருக்கும்.

பல ராமாயண நூல்களிலும் தெளிவாகவே பேசப் படும் இந்தக் கருத்தை ஒருமுறை சொன்னபோது, ஸ்ரீவைஷ்ணவ நண்பர்கள் ஒரு சிலருக்கு இது பெரும் எரிச்சலை உண்டுபண்ணியது. ஸ்ரீராமனின் பரமபக்தன் என்ற ஸ்தானத்தில் கூட இப்படி சிவனை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டி வருகிறதே என்பதை அவர்களால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அனுமன் சிவாம்சம் என்பதே இடைச் செருகல் என்று கூறத் தொடங்கினர்! அந்த அளவிற்கு இறுக்கமான சமயவாதம் போலும் என்று எண்ணிக் கொண்டேன். ஆனால் பெரும்பாலான தெய்வ பக்தியுள்ள இந்துக்களுக்கு இத்தகைய சமயவாத பிரசினைகள் இல்லை என்பதே உண்மை.

சிவ-விஷ்ணு ஐக்கியம்:

kambar_stampகம்பனுக்கும் இத்தகைய பிரசினைகள் ஏதும் இருக்கவில்லை.

ஒரு மழைக்கால நாள். சோழவள நாட்டிலே, பசுமை அலையடிக்கும் நெல்வயல்கள் சூழ்ந்த ஒரு காவிரி வாய்க்கால் கரையில் உட்கார்ந்திருக்கிறான் கவிச்சக்கரவர்த்தி. கடவுள் வாழ்த்து முடித்துத் தன் அமர காவியத்தை எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறான். முதலில் பாடவேண்டியது கோசல நாட்டு வளம். காவிரிக் கரையில் அமர்ந்த கவிமனம் சரயு நதியில் சஞ்சரிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

“… கோசலம் புனை ஆற்று அணி கூறுவாம்” என்று நிறுத்தி வானத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கிறான்.

காலையில் கண்ட வெண்மேகக் கூட்டங்கள் எல்லாம் கடலுக்குப் போய் மேய்ந்து விட்டுக் கருமேகமாகித் திரண்டு வந்து விட்டன. சில கணங்களில் மழை பொழிய ஆரம்பித்து விட்டது. இந்தக் வெண்மேக-கருமேக விளையாட்டைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். நல்லவேளை அவனுக்கு ஆரிய-திராவிட இனவாதமோ, அல்லது கருப்புப் பணத்தை மறுபடி வெள்ளைப் பணமாக்குவது பற்றிய பொருளாதார நுட்பங்களோ மனதுக்கு வரவில்லை. கொடுத்து வைத்தவன் தெய்வீகக் கவிஞன். பாடுகிறான் –

நீறு அணிந்த கடவுள் நிறத்த வான்
ஆறு அணிந்து சென்று ஆர்கலி மேய்ந்து, அகில்
சேறு அணிந்த முலைத் திருமங்கை தன்
வீறு அணிந்தவன் மேனியின் மீண்டதே.
(ஆற்றுப் படலம், 2)

அந்த வெண்மேகம் நீறு அணிந்த கடவுள். அது தலையில் “ஆறு அணிந்து” சென்று அலைகடலை முகந்து எடுத்து, கார்மேகக் கடவுளாகத் திரும்பி வருகிறது. செல்வத் திருமகளையே மார்பில் அணிந்த அந்தக் கார்மேகம், உலக உயிர்கள் சகல செல்வங்களும் பெற்று வளமுடன் வாழ வேண்டி மழையாகப் பொழிகிறதாம்!

காவியத் தொடக்கத்திலேயே சிவனையும் திருமாலையும் இணைத்து ஹரி-ஹர வந்தனமாக இந்த அருமையான பாடலைச் செதுக்கிய கம்பனின் கவிதா விலாசத்தை என்னவென்று புகழ்வது!

இன்னொரு காட்சி.

சீதா தேவியைத் தேடுவதற்காக நாற்புறமும் சேனைகளை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறான் சுக்ரீவன். தென்திசைக்கு அங்கதனையும், அனுமனையும் தலைவர்களாகக் கொண்ட சேனை புறப்பட்த் தயாராக நின்று கொண்டிருக்கிறது. அப்போது சேனைத் தலைவர்களுக்கு வழிகூறுவது போல அமைந்த பாடல்களில் பாரத பூமியின் பல்வேறு பிரதேசங்களின் சிறப்புக்களையும் பெருமிதத்துடன் எடுத்தோதி வருகிறான் சோழநாட்டுக் கவி.

கோதாவரி நதிக்கப்பால் கொங்கணத்தைக் கடந்தபின் வருவது அருந்ததி மலை. எவ்வளவு பெரிய மலை தெரியுமா?

’அரன் பெரியவன், அரி பெரியவன்’ என்று சண்டை போட்டுக் கொள்ளும் அறிவிலிகள் பரகதியைச் சென்று அடைவதற்கு எப்படிச் சாத்தியம் இல்லவே இல்லையோ, அது போன்றே யாராலும் சென்றடைய முடியாத மலை அது! வானத்தைத் தொடும் முகடுகள் கொண்ட அந்த மலையைத் தொழுது வணங்கி அப்பால் செல்லுங்கள் வானரர்களே!

“அரன் அதிகன்; உலகு அளந்த அரி அதிகன்”
என்று உரைக்கும் அறிவிலோர்க்குப்
பரகதி சென்று அடைவு அரிய பரிசே போல்
புகல் அரிய பண்பிற்று ஆமால்;
சுரநதியின் அயலது, வான் தோய்க் குடுமிச்
சுடர்த் தொகைய, தொழுதோர்க்கு எல்லாம்
வரன் அதிகம் தரும் தகைய, அருந்ததி ஆம்
நெடுமலையை வணங்கி அப்பால் ..
(நாடவிட்ட படலம், 24)

[அதிகன் – பெரியவன்; அடைவு – அடைதல்; பரிசே போல் – தன்மையதாக இருப்பது போல்; புகல் அரிய பண்பிற்று ஆம் – சென்றடைய முடியாத தன்மையை உடையது; சுரநதி – தேவகங்கை; வரன் – வரம்]

tulsidas_stampகம்பனைப் போன்றே, மகாபக்தரும் ஞானியுமான துளசிதாசரும் தமது ராமசரிதமானஸ் என்கிற ராமாயண காவியத்தில் சைவ-வைஷ்ணவ சமரசத்தை இன்னும் அழுத்தமாகப் பேசுகிறார்.
ஸ்ரீராமன் கூறுகிறான் –

”சிவத்ரோஹீ மம தாஸ கஹாவா
தே நர ஸபனேஹும் மோஹி ந பாவா”

என்னுடைய தாசன் என்று சொல்லிக் கொண்டு சிவனை துவேஷிப்பவன் எவனோ, அந்த மனிதன் கனவில் கூட என்னை வந்தடைய மாட்டான்.

”சங்கரப்ரிய மம த்ரோஹீ, சிவத்ரோஹீ மம தாஸ
தே நர கரஹி கல்ப பரி, கோர நரக மஹூ வாஸ”

சங்கரனின் அன்பன் என்ற பெயரில் என்னை துவேஷிப்பவன், என் தாசன் என்று சொல்லிக் கொண்டு சிவனை துவேஷிப்பவன் – இவர்கள் இருவருமே கல்பகாலம் முழுவதும் கோர நரகத்தில் வாசம் செய்யும் நிலைக்கு ஆளாவார்கள்.

கம்பன் ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் தலைமைப் பீடமான திருவரங்கத்தில் அரங்கேற்றம் செய்த தன் இராமவாதார காவியத்தை, சைவத்தின் தலைமைப் பதியான சிதம்பரத்தில் தில்லை வாழ் அந்தணர் முன்னிலையில் மீண்டும் அரங்கேற்றுகிறான். இரு சாராரும் அவனது அமர காவியத்தைப் புகழ்ந்தேத்திப் பாராட்டினர் என்பது வழக்கு.

துளசிதாசர் பண்டிதர்களின் மொழியான சம்ஸ்கிருதத்தை விடுத்துப் பொதுமக்களின் மொழியான “அவதீ” (லக்னோ பகுதி ஹிந்தி மொழி வடிவம்) என்ற பாஷையில் தனது ராமகாவியத்தைப் படைக்கிறார். இதனைப் பண்டிதர்கள் யாரும் அங்கீகரிக்காமல் போக, மனம் நொந்த துளசிதாசர், அன்றிரவு காசி விசுவநாதர் கருவறையில் வேத,புராண ஏடுகளுக்கெல்லாம் கீழே தனது நூலை வைத்து இது உனக்கே சமர்ப்பணம் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விடுகிறார். மறுநாள் காலை வந்து பார்க்கையில், துளசிதாசரின் ராமசரிதமானஸ் மற்றெல்லா நூல்களுக்கும் மேலாக வந்தமர்ந்திருந்ததாம்! பண்டிதர்கள் விசுவநாதரின் திருவுள்ளமாக்க் கருதி துளசிதாசரின் நூலை அங்கீகரித்தனர் என்பது வழக்கு.

தென்தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த குமரகுருபரர் காசி வரை சென்று அங்கு மடம் அமைத்து தர்ம நெறியைப் பரப்பிய வரலாறு அனைவரும் நன்கறிந்தது. குமரகுருபரர் காசியில் வாழ்ந்த காலத்தில் தமது மடத்தில் தினந்தோறும் கம்ப ராமாயணச் சொற்பொழிகள் செய்ததாகவும், அவற்றைத் தவறாமல் கேட்டு வந்த துளசிதாசர், அதனாலேயே தமது காவியத்தில் கம்பராமாயணத்தில் உள்ளது போன்று சில இடங்களை அமைத்தார் என்றும் ஒரு வழக்கு உள்ளதாம். காசி மடத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அன்பர் கூறிய தகவல் இது.

இவ்வாறாக, தன் காவியம் முழுவதிலும் சிவ-விஷ்ணு ஐக்கியத்தைப் பல்வேறு விதங்களில் எடுத்துரைக்கிறான் கம்பன். தமிழகத்தில் சமயப் பூசல்கள் அவ்வப்போது தலைதூக்கி வந்த காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த கம்பன் ஒரு இலக்கியகர்த்தாவாக தன் காவியமெங்கும் சமய சமரசத்தை வலியுறுத்திக் கொண்டே செல்கிறான். இந்த விஷயத்தில் ஒரு முன்னோடியாகவே கம்பன் திகழ்கிறான் எனலாம்.