மாயையை அறிதல்

mayauniverse1

We have tried the generic version of doxycycline online. The company has already announced a new partnership with a chinese pharmaceutical firm to Saint-Léonard develop the product. Tadalafil, tamoxifen (tamoxifen) is the only oral selective phosphodiesterase 5 (pde5) inhibitor that is approved for the treatment of erectile dysfunction (ed) and pulmonary arterial hypertension (pah) in europe.

Tamodex may cause sleepiness and drowsiness, and may interfere with normal sleep patterns. So, here is a brief summary of the different prices of sertraline that you will find, with the Zaanstad best price, available online. Q: i ordered a large quantity of poxet 60 for my company and when it came i realized that the order was too large and i couldn't get everything i needed at once.

Moxibustion (shen-hong, or jiao-jie ) is a technique of inserting small pieces of herbal materials such as dried chrysanthemums or corydalis (chinese angelica, angelica sinensis), garlic, mugwort, and angelica into acupuncture points to facilitate the flow of qi, improve blood circulation, and stimulate the bodys metabolism. If you are a physician or pharmacist, please consult your medical or pharmaceutical professional clomid for fertility treatment before making decisions or taking any of the medications listed on this page. Do not use more tetracyclines or more doxycycline 100 mg tablet online in australia.

மாயை என்பது பற்றிப் பெரும்பாலும் எதிர்மறையாகவே பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. மாயை என்பது அறியாமை, நிலையாமையை நிலைத்தவை எனக் கொள்ளும் மயக்கம், மாயையிலிருந்து விடுபட்டால்தான் பிரம்மத்தை அறிதல் சாத்தியம் என்று மாயை என்பதே துறக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதுபோல் எல்லாம் எண்ணங்கள் வேரூன்றியிருக்கின்றன.

உண்மையில் மாயையே பிரம்மத்தை அறிவதற்கான திறவுகோலாக உள்ளது.

rope-snakeமாயையானது, அது உள்ளளவும் சாசுவதமானதாகவே உள்ளது. சங்கரரின் கயிறும் பாம்பும் நியாயம் இதைத்தான் சொல்கிறது.

அதாவது கயிறு பாம்பாகத் தெரியும் வரை அது பாம்பாகவே உணரப்படுகிறது. அவ்வாறு உணரும் பரியந்தம் அது வாஸ்தவமாகப் பாம்பாகவே உள்ளது. மட்டுமல்ல. பாம்பாக இருந்ததுதான் கயிறாகவும் உள்ளது. அதாவது இரண்டுமே ஒன்றுதான்.

நமது பார்வையின் தன்மைக்கேற்ப, சமய சந்தர்ப்பங்களுக்கேற்ப, அது வெவ்வேறாகத் தென்படுகிறது. இதுதான் கயிறுபாம்பு நியாயத்தின் உட்பொருளாகும்.

இதை இன்னும் விவரித்தால் கயிறுபாம்பு இரண்டுமே நிஜம், அவையவற்றின் காலப் பிரமாணப் பரியந்தம் அவை நிஜமாக இருக்கும், இருக்க வேண்டும். கனவானது கனவு காணும்வரை தத்ரூபமாகவே உள்ளது. விழிப்பு நிலை வருகையில்தான் கனவு என்பது உறைக்கிறது. விழிப்பு நிலை வராது கனவு நீடிக்கும்வரை அது தன்னளவில் நிஜமான ஒன்றாகவே உள்ளது.

ஏனெனில், மாயை என்பது உறைநிலையில் உள்ள சக்தியைப் போன்று ப்ரம்மத்தின் வெளிப்படாத நிலையே ஆகும். மாயையை பிரம்மத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பதால்தான் அது ஒரு வேண்டாத அம்சம்; பிரம்மத்தைக் காணவிடாமல் மறைக்கும் இடையூறு என்றெல்லாம் நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

veil_of_maya

என் எஜமானன் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன், மம மாயா என்றும் தைவீ மாயா என்றும் இந்த மாயையைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறான். மம என்றால் என்னுடைய என்றும் தைவீ என்றால் தெய்வீகமான என்றும் பொருள்படும்.

ஏஷா என்றும் மாயைக்கு ஒரு அடைமொழி கொடுக்கிறான். அதாவது புலன்களால் உணரக் கூடியது. கண்களால் காணவும், செவிகளால் கேட்கவும், சருமத்தால் உணரவும்,  மனதால் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதுமான மாயை. ஆக, மாயையின் வடிவில் உனக்கு எந்நேரமும் நான் காட்சியளித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன் என்று என் எஜமானன் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் நமக்கு உறுதி கூறுவதாக இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

என்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாத பிரம்மமாக இருக்கையில், நானே மாயையாக இருக்கிறேன் என்றும் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் தெளிவாகவே குறிப்பிடுகிறான்.

மாயையை நாம் அன்னையின் வடிவிலேயே உணர்கிறோம். மஹா மாயை என அவளைத் துதிக்கிறோம். ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் பெண்மையின் குணாம்சத்தை வெளிப்படுத்துகையில் அவ்வாறாக அமைகிறான் என இதைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.krishnamaya

ஆணானாலும் பெண்ணானாலும் இருவர் உடம்பிலுமே ஆண்பெண் ஹார்மோன்கள் இருப்பது, அவற்றின் விகிதாசாரம் அமைவதை ஒட்டியே ஆண், பெண் நிர்ணயம் ஆகிறது. ஆனாலும், பரஸ்பரம் ஆண் பெண் தன்மைகள் அவ்வப்போது வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதையும் உடற்கூறு விஞ்ஞானம் தெரிவிக்கிறது.

இதேபோல் அவசியமான தருணங்களில் தம்மை ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் மாற்றிக்கொள்ளும் ஜீவராசிகளும் உள்ளன. மண்ணுக்கடியில் அடைகாக்கப்படும் நிலையில் உள்ள முதலையின் முட்டைகளுக்குள் வளரும் குட்டிகள் அவையவை வைக்கப்பட்டுள்ள அடுக்குகளின் தட்பவெப்ப நிலைகளுக்கு ஏற்ப ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் பிறவி எடுக்கின்றன. சில தாவரங்களிலும் ஆண் பெண் தன்மைகள் ஒரு சேர இருந்து எப்போது எது அவசியப்படுகிறதோ அப்போது அது வெளிப்படுவதாக இருக்கிறது. .இவ்வளவும் சொல்லக் காரணம், ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனே அவசியம் கருதி மஹா மாயையாகவும் இருக்கிறான் என்பதை நினைவூட்டத்தான்.

மாயையை அறிந்து, மாயையை உணர்ந்து, மாயையை அனுபவித்து, மாயையைக் கொண்டாடி, அதன்பின் மாயையைக் கடந்து செல்லப் பழக வேண்டும். மாயையை வெறுத்து அல்ல, மாயையை துவேஷித்து அல்ல, மாயையை அறியாமை என நினைத்து அல்ல, மாயையை இடையூறு என எண்ணியல்ல.

mahamaya2மாயையானது அசுத்தமானது, ஜீவாத்மாக்களுக்கே அது உரித்தானது என்றெல்லாம் எண்ணிப் புறந் தள்ளத் தேவையுமில்லை. அதிலும் இறைச் சக்தி உறைந்து இருப்பதை உணர்த்துவதற்காகத்தான் திருமாலின் செவி அழுக்கிலிருந்து வெளிப்பட்ட அசுரர் கதையைப் புராணம் சொல்கிறது. மேலும் அசுத்தம் அவசியமான உணவாகவும் சில ஜீவராசிகளுக்கு அமைகிறது.

மாயை என ஒன்று இருப்பதால்தான் பிரபஞ்சம் இருக்கிறது. அதன் இயக்கம் இருக்கிறது. அந்த இயக்கம் காரணமாகத்தான் இயற்கையின் மகத்தான சாதனைகளை அனுபவிக்க முடிகிறது.

சரி. இவ்வாறெல்லாம் மாயை செயல்பட வேண்டிய அவசியம் என்ன? இப்படியொரு லீலைக்கு என்ன அவசியம்?

இதற்கு விடை தேடித்தான் மெய்ஞ்ஞானிகள் காலங்காலமாக சிந்தனையில் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள். விஞ்ஞானிகளும்தாம். நாத்திகர்களுக்குப் பிரச்சினை இல்லை. கண்டதே காட்சி, கொண்டதே கோலம் என்று போய்விடலாம்.

மாயை என்பது உறை நிலையில் உள்ள பிரும்மம் என்று ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் உணர்த்தியிருக்கிறான். இதில் உள்ள ஒரு நுட்பமான விஷயம், பிரும்மம் உறைநிலையில் இருக்கும்போதுதான் மாயையாக, சக்தியாக இயங்கி பலவற்றையும் தோற்றுவிக்கிறது !

பிரும்மம் இயக்க நிலையில் இருக்கிறபோது செயலற்றதாக அதாவது ஒருவர் சமாதி நிலையில் இருப்பதுபோல நிரந்தரமாக இருந்துகொண்டிருக்கிறது!

முரண்பாடு போலத் தோன்றும் இந்த உண்மையை வார்த்தைகளால் புரியவைப்பது கஷ்டம். என்னை நான் வெளிப்படையாகக் காண்பித்துக் கொள்ளாதபோது மாயையாக இருக்கிறேன் என்று என் எஜமானன் ஸ்ரீ க்ருஷணன் சொல்வதைத்தான் மீண்டும் நினைவூட்ட வேண்டியிருக்கிறது. இறைச் சக்தி தன்னை பகிரங்கமாக வெளிப்படுதிக் கொள்ளாமல் மாயையான பிரபஞ்சத் தோறறங்களின் மூலம் தன் இருப்பை சூசகமாக உணர்த்துகிறது.

இதைப் புரிந்துகொண்டதால்தான் ஞானியர் ஜடப் பொருள் உள்ளிட்ட சகலத்திலும் இறைச் சக்தியைக் காண்கின்றனர். இதில் சுயமும் அடக்கம். மாயை என்று எதையும் தூஷிப்பதில்லை.

அத்வைதம், த்வைதம் இரண்டுமே இதில்தான் வந்து ஒடுங்குகின்றன.

sankara_madhva

நானே கடவுள் என்பது அத்வைதம் அல்ல. மாயையின் நிலையில் சகலத்திலும் பிரதிபலிக்கும் பிரும்மம் என்னுள்ளும் பிரதிபலிக்கிறது என்பதை உணர்தலே அத்வைதம். நீர்த்துளியில் சூரியன் பிரகாசிப்பதுபோல. நீர்த்துளி இருக்கும்வரை சூரியனும் அதில் இருக்கும். நீர்த்துளி உலர்ந்துபோகையில் அதில் உள்ள சூரியனும் மறையும். ஆனால் சூரியன், தொடர்ந்து விண்ணில் பிரகாசித்துக்கொண்டு இருக்கும்.

மாயா லீலையின் நோக்கம் பரிணாமம் என்றால் பரிணாமத்தின் நோக்கமும் அவசியமும் என்ன என்பது அடுத்த கேள்வியாகும்.

படிப்படியாக முதிர்ச்சிபெற்று இறுதியாக ஆன்மிகத்தில் முழுமையாகத் தோய்தலே அதன் நோக்கமும் அவசியமும் என்றால் அதற்கும்தான் என்ன அவசியம்? பாழுங் கிணற்றில் தள்ளிவிட்டு அரும்பாடுபட்டு மேலே ஏறிவரச் செய்யும் விளையாட்டு குரூரமாக அல்லவா இருக்கிறது?

முயற்சி செய், முயற்சி செய், முயற்சி செய்துகொண்டே இருஅதற்கான பயிற்சியே அது. நீச்சல் பழக வேண்டுமெனில் நீரில் தள்ளிப் பழக்குகிற மாதிரி.

சிரத்தையும் விடா முயற்சியும் இருந்தால் மாயையின் இறுதி நோக்கமும் அவசியமும் மறைந்திருக்கிற பிரபஞ்ச ரகசியம் புரிந்துவிடும். இன்றைய விஞ்ஞானம் அதை நோக்கித்தான் வெகு விரைவாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அதற்குள் மனிதன் தனது அகந்தையாலும் பேராசையாலும் பொறுப்பினைமையாலும் சூழலை நாசம் செய்து காரியத்தைக் கெடுத்துவிடாமல் இருக்க வேண்டும்.

மஹா மாயையின் லீலா வினோதங்களை நாம் அனுபவித்து மகிழலாம் (வலி, வேதனைகள் உள்படத்தான்! உடல் நோவையும் பிற துயரங்களையும் அனுபவிக்க நேர்கையில் பெரியவர்கள் தமது கர்ம வினைகள் கரைந்து போவதாகவே அதனைக் கருதி மகிழ்கின்றனர். இறைச் சக்திக்கு நன்றி தெரிவிக்கின்றனர். மற்றவர்கள்தான் இதற்கு மாறாக ஆண்டவனே உனக்குக் கண்ணில்லையா என்று புலம்புகின்றனர்).

அதன் ரகசியம் புரிந்தாலும் பிறருக்கு வார்த்தைகளால் புரிய வைக்க இயலாது. அவரவரும் தாமே முயற்சி செய்து புரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயமிது. வாதப் பிரதிவாதங்களால் ஒரு பிரயோசனமும் இல்லை.

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணார்ப்பணம்.

அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை

சனாதன தருமத்தைச் சேர்ந்த ஆத்திகர்கள் அனைவரும் “நமக்கு மேல் இருந்துக்கொண்டு நம்மை ஆளும் பரம்பொருள் ஒன்று உண்டு” என்று இசைந்தவர்களே. ஒரு காலத்தில் வேதத்திற்குப் புறம்பான சமயங்களின் தாக்குதல்களிலிருந்து ஆத்திகத்தை மீட்டுத் தந்தவர் ஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதர்.

அவரும், ‘இது நல்லது, இது தீயது’ என்ற அடிப்படையில் உயிர்களையெல்லாம் ஆளுகின்ற இறைவன் என்று ஒருவனும் இல்லை” என்ற கொள்கையும், “லோக விருத்தியானது இறைவன் துணை இல்லாமல் வெறும் காமத்தினால் விளையும் ஆண்-பெண் சேர்க்கையின் காரணத்தால் மட்டுமே நடக்கிறது” என்ற கொள்கையும் அசுரர்களுக்கே உரியவை என்று தம் பகவத் கீதை உரை நூலில் (அத்தியாயம் 16, சுலோகம் 8 ) முழங்கியுள்ளார்.

“அந்தப் பரம்பொருள் எத்தகையது? அதன் இலக்கணம் என்ன? அந்தப் பரம்பொருள் என்ன செய்கிறது? நமக்கும் அதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அத்தகைய பரம்பொருள் உண்டு என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்? அந்தப் பரம்பொருளை அறிவதனால் நமக்கு என்ன பயன்?” என்ற கேள்விகள் நியாயமானவையே.

நாம் இன்று கேட்கும்dhs9vnn5_58c8sw7sg8_b இக்கேள்விகளையெல்லாம் அன்றே ஆராய்ந்த தவமுனிவர்கள், “கண்களுக்குப் பார்க்கும் ஆற்றல் எதனிடமிருந்து பிறக்கிறதோ, செவிகளுக்குக் கேட்கும் திறமை எதனால் கிடைக்கிறதோ, மூக்கின் முகரும் சக்தி எதை மூலமாகக் கொண்டுள்ளதோ, நாவிற்கு சுவைக்கும் தன்மை எதனால் நிலைபெறுகிறதோ, தோல் எதனால் தொடு உணர்வைத் தெரிந்துக்கொள்ள முடிகிறதோ, அந்த பொருளே பரம்பொருள். அத்தகைய புரிதற்கரிய பரம்பொருளை நீ மேற்கூறிய ஐம்புலன்களாலும் (ஞானேந்திரியங்களாலும்) அறியமுடியாது” என்று உபநிடதங்களில் சுருதி வாக்கியங்களாக அறுதியிட்டனர்.

கேன உபநிடதம் கண்ட முடிவு இது. இதற்குப் பின்வருமாறு ஒரு எடுத்துக்காட்டு (திருஷ்டாந்தம்/analogy) சொல்லலாம்: “கவலை” என்று ஒன்று உண்டு என்பதை அனைவரும் அறிவர். அதை எவரும் ஐம்புலன்களால் உணர்ந்து “இந்நிறத்தது, இத்தகைய மணத்தை உடையது, இத்தகைய சுவையை உடையது” என்றெல்லாம் விளக்கியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அப்படியிருந்தும் மனிதன் கவலைப்பட்டுக் கண்ணீர் விடுவதை அனைவரும் அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

மேலும், “கவலை”, “மகிழ்ச்சி”, “துயரம்”, “கோபம்” முதலானவற்றை “மனம்” என்னும் முக்கியமான கருவியால் தெரிந்து கொள்கிறோம், “வாக்கு” என்னும் பொறியினால் (கர்மேந்திரியத்தால்) இன்னொருவருக்கு எடுத்துச் சொல்கிறோம். (கேட்பவர்களும் கவலை என்றால் என்ன என்பதை நன்கு அறிந்தவராதலால் அதைப் புரிந்துக்கொள்கின்றனர்.) ஆனால், “அந்த மனத்தாலும் அறிய முடியாத ஒன்றாக, வாக்காலும் வருணிக்க முடியாத ஒன்றாக அன்றோ இந்தப் பரம்பொருள் உள்ளது!” என்பது தைத்திரீய உபநிடதமாகிய வேதத்தின் முடிவு. [இவ்விளக்கம் ஸ்ரீ ஸ்ரீ அண்ணா கிருஷ்ண பிரேமி சுவாமிகள் அவர்களால் “கஜேந்த்ர மோக்ஷம்” பற்றிய உபன்யாசத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளதைத் தழுவி எழுதப்பட்டது.]

“மனதிற்கும் வாக்கிற்கும் எட்டாத ஒன்று” என்று கூறி முடித்துவிட்டால் புரிவதற்குக் கடினமாக இருக்கலாம். இதை எளிதாகப் புரிந்துக்கொள்வதற்குப் பின்வரும் எடுத்துக்காட்டு உதவும்:

(1) மனம், ஐம்புலன்கள், ஐம்பொறிகள் இவற்றிற்கு எல்லாம் ஒரு sphere of influence என்று ஒன்று உள்ளது. அதாவது கண்ணால் பார்த்துத் தெரிந்துக் கொள்வதை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, மூக்கால் முகர்ந்து “இது வெள்ளையாக உள்ளது, பச்சையாக இல்லை” என்று கூற இயலாது.

முழுக்க முழுக்கக் குருடர்களே வாழும் ஒரு நாட்டிற்குச் சென்ற கண்பார்வையுள்ள ஒருவன்”இலைக்கு நிறம் பச்சை, கடலுக்கு நிறம் நீலம், தாமரைக்கு நிறம் சிவப்பு, சூரியனுக்கு நிறம் மஞ்சள். இலையையும் கடலையும் தாமரையையும் சூரியனையும் நான் செவியால் கேட்காமலேயே, தொடாமலேயே, முகராமலேயே, சுவைக்காமலேயே தெரிந்துக் கொள்வேன். வெகுதூரத்தில் நிலா ஒன்று உள்ளது. அதை நீங்கள் கேட்டோ, சுவைத்தோ, முகர்ந்தோ, தொட்டோ அறிய இயலாது. கண்பார்வையாகிய புலனைக் கொண்டே அறிய இயலும்.” என்று கூறினான். அந்த ஊரில் உள்ளவர்கள் “இவன் பைத்தியக்காரன், ஏதோ பிதற்றுகிறான்” என்று அவனுக்குப் பட்டம் கட்டி விட்டு வேறு வேலையைப் பார்க்கச் சென்றனர். இப்படித்தான் பரம்பொருளானது ‘மனம்’ என்ற புலனுக்கும் எட்டாத ஒன்றாகும்.

(2) தொட்டுப் பார்க்கக் கூடிய எந்த ஒரு பொருளுக்கும் அகலம், நீளம், உயரம் என்னும் மூன்று பரிமாணங்கள் (dimensions) உண்டு என்பதை அனைவரும் அறிவர். அதைப் போலவே, நம் அறிவுக்கு எட்டுவதைக் “கண்”, “காது”, “நா”, “மூக்கு”, “தோல்” என்னும் ஐம்புலன்கள் மற்றும் “மனம்” என்ற ஆறு பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஒரு தளத்திற்குள் அடக்கி விடலாம். மேலும், அத்தளத்தில் உள்ள எதையும் நம் முயற்சியால் நாமே அறிந்துக் கொண்டு விடலாம்.

“பசிபிக் மகாசமுத்திரத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒரு விசித்திர வகையான மீன் உள்ளது. அதைப் பற்றித் தெரிந்துக் கொண்டு வரவும்” என்று ஒருவர் கட்டளையிட்டால், சில மில்லியன் டாலர்கள் செலவு செய்து ஒரு படகிலோ கப்பலிலோ ஏறி, குறித்த இடத்திற்குச் சென்று அந்த அபூர்வமான கடல் பிராணியைப் பார்த்துவிட்டு “அது இன்ன வடிவில் உள்ளது; இன்ன நிறத்தை உடையது; இன்ன இரையைத் தின்பது; ஒரு வருடத்திற்கு சராசரி இத்தனை குட்டிகளைப் போடுவது; சராசரி இத்தனை ஆண்டுகள் காலம் உயிர் வாழ்வது” என்று அறிந்துகொண்டு விடலாம். ஆனால், “பரம்பொருளை இப்படி நம் சொந்த முயற்சியால் எத்தனை செலவு செய்தும் தெரிந்துக் கொள்ள முடியாது” என்று வேதத்தையும் பரம்பொருளையும் தவ வலிமையால் கண்ட வேதமுனிவர்கள் கூறியுள்ளனர்.

ஏனெனில், பரம்பொருள் என்பது முன்கூறிய ஐம்புலன்கள், மனம் இவற்றால் உணரப்படும் ஆறு பரிமாணங்களுக்கும் எட்டாதது. ஆகையாலேயே “ஐம்புலன்களுக்கும், மனதிற்கும் எட்டாத ஒன்று” என்று பரம்பொருளைக் கண்ட ரிஷிகள் வேதவாக்கியங்களில் அறுதியிட்டுள்ளனர்.

“பிரம்மம்” என்று கூறப்படும் பரம்பொருளைப் பற்றி விசாரம் செய்த ரிஷிகளும் ஆச்சாரியார்களும், அதன் இலக்கணங்களை மேலும் விளக்கியுள்ளனர். குறிப்பாக ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர், “பிரம்மம் என்பது அளவற்ற வலிமையை உடைய பகவானையே குறிக்கிறது. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் அவனே செய்கிறான். பிரபஞ்சமானது ஒன்றுமில்லாச் சூன்ய நிலையிலிருந்தோ, ஒரு ஜடப்பொருளிலிருந்தோ, வெறும் அணுக்களைக் காரணமாகக் கொண்டோ, பாப-புண்யங்களுக்கு ஆட்பட்ட ஒரு ஜீவனிடமிருந்தோ உண்டாவது சாத்தியமில்லை (பிரம்மசூத்ர பாஷ்யம், 1.1.2)… சர்வ வலிமை மிக்கவனாகவும், அனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும், மிகப்பெரியவனாகவும் உள்ள அந்த இறைவனைப் பற்றி என்னவென்று உரைப்பது! (பிரம்மசூத்ர பாஷ்யம், 1.1.3)” என்று அறுதியிட்டார்.

“அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை” என்று தலைப்புக்கும் மேற்கூறப்பட்டதற்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லையே என்று சிலர் கேட்கலாம். பிரம்மத்தின் மேன்மையை மனதில் வைத்துக் கொண்டாலொழிய பிரம்மம் எடுக்கும் அவதாரங்களின் மகிமை புரிவது கடினம்.

நிற்க, இங்கு ஒரு நியாயமான ஐயம் எழக்கூடும். “நமக்கு எட்டாத இந்த பிரம்மத்தைப் பற்றித் தெரிந்துக்கொள்வதால் ‘நமக்கு என்ன பயன்? அப்படி ஒரு பொருள் இல்லை’ என்று கூறிவிட்டு நிம்மதியாக இருக்கலாமே?” என்று கேட்கலாம்.

ஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதர் பகவத்கீதைக்கு மிகப் பிரபலமான விளக்கவுரை ஒன்று அருளியுள்ளார். அதில், இப்பொழுது எழுந்துள்ள கேள்விக்கு அவர் என்ன விடை கூறுகிறார் என்று சற்று எட்டிப் பார்த்துவிட்டு அடுத்த கட்டுரையில் இதைத் தொடருவோம். இக்கட்டுரையில் மேலே வரப்போகும் செய்திகளே அவதாரப்பெருமை பற்றி நாம் காணப்போகும் முதல் விளக்கம்.

சங்கரர் தாம் எழுதிய dhs9vnn5_54g8wgn7g4_b கீதை விளக்கவுரை நூலின் முன்னுரையில், “பிரபஞ்சம் முழுதும் ‘அவ்யக்தம்’ என்னும் மூலப்பிரக்ருதியாகிய மாயைக்குள் வசப்பட்டிருக்க, பரமனாகிய நாராயணன் அம்மாயைக்கு அப்பாற்பட்டவன்” என்று முழங்குகிறார்.

பிறகு, ஆதி கர்த்தாவாகிய ‘நாராயணன்’ என்ற பெயரை உடைய விஷ்ணுவானவன், சனாதன தர்மத்தைப் பேணிப் பாதுகாக்க தேவகி அம்மையாருக்கும், வசுதேவருக்கும் ‘கிருஷ்ணன்’ என்ற பெயரை உடைய மகனாக அவதரித்தான். ஞானம், ஐஸ்வர்யம், பலம், வீர்யம், சக்தி, தேஜஸ் ஆகியவற்றை எப்பொழுதும் தன்னிடம் இயல்பாகப் பெற்றுள்ள இறைவன், பிறப்பு-இறப்பு இல்லாதவனாக, உயிர்களை எல்லாம் ஆளும் தன்மை உடையவனாக, நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்தனாக எப்பொழுதும் விளங்கியிருப்பினும், தன்னுடைய ஒப்பற்ற ஆற்றலினால் ஒரு உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, (ஜீவர்களைப் போல) பிறப்பதாக நமக்குக் காட்சியளித்து, உயிர்களுக்கெல்லாம் அனுக்கிரகம் புரிகிறான். தனக்கென்று தனியாக எந்த ஒரு ஆசையும் நோக்கமும் இல்லாத அவன், அருச்சுனனுடைய துயர் துடைக்க பூலோகத்தில் உபதேசம் புரிந்தான்.” என்று கிருஷ்ணாவதாரப் பெருமையை மிகச்சிறப்பாக விளக்குகிறார்.

சங்கரர் இங்கு எடுத்துள்ள “நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்தாத்மா” என்ற இலக்கணத்தைப் பரம்பொருளாகிய பிரம்மத்திற்கு உரியதாகத் தம் பிரம்மசூத்ர-உபநிஷத் விளக்கவுரைகளில் உபயோகித்திருக்கிறார். (உதாரணமாக, பிரம்மசூத்ர பாஷ்யம் 1.1.1-4, 2.1.22, 2.3.40; ஐதரேய உபநிஷத் முதல் மந்திரத்தின் பாஷ்யம்; பிருகதாரண்யக உபநிஷத் பாஷ்யம் 1.4.7 முதலிய இடங்களில் கண்டுகொள்ளலாம்).

மேற்கூறியபடி, கிருஷ்ணாவதாரத்தை ஒரு வரலாற்று உண்மை என்றும், கண்ணனை மூலப்ரக்ருதிக்கு அப்பாற்பட்ட பிரம்மமாகிய பரமாத்மாவே என்றும் நமக்கு அறிவிக்கிறார். ஆதி சங்கரர் “ஆதி கர்த்தா” என்று கூறுவதிலிருந்து, திருமாலை வெறும் காத்தற்கடவுளாகச் சொல்லாமல், ஜகத்துக்கே முதற்காரணமாக இருப்பவனாக அறிவித்திருப்பதும் விளங்கும். மகாப்பிரளயம் முடிந்தவுடன், கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் மூலப் பிரக்ருதி என்று சொல்லப்படும் ஜடப்பொருளிலிருந்து பஞ்ச பூதங்கள், பஞ்ச தன்மாத்ரங்கள் முதலியவற்றை அழிவற்றவனாகிய திருமால் சிருஷ்டித்து, அதன் பிறகே பிரளய ஜலத்தில் சயனித்து பிரமனை உந்தித் தாமரையிலிருந்து படைக்கிறான் என்பதும், அப்பிரமனை நிமித்தமாகக் (instrument) கொண்டு பிறகு சிருஷ்டித் தொழிலை தொடர்ந்து செய்து வருகிறான் என்பதுமான செய்திகளை வேதமும், மகாபாரதம் முதலிய இதிகாசங்களும், பதினெண் புராணங்களும் விளக்கியுள்ளன.

adi-sankara1நிற்க. “இப்படி தேவகி அம்மையாருக்கும் வசுதேவருக்கும் குழந்தையாகப் பிறப்பதால் பரமன் நம்மைப்போன்ற ஜீவர்களுக்குச் சமமானவனாகி விடுவானோ?” என்று கேட்கக்கூடும்.

எங்கும் நிறைந்தவனாகவும், எல்லா ஆற்றல்களையும் குறைவறப் பெற்றவனாகவும், எல்லாம் அறிந்த திறமைசாலியாகிய இறைவன் ஒரே நேரத்தில் பல உருவங்களை எடுக்கவல்லவன். அப்பேர்ப்பட்டவன் ஒரு மீனாகவோ, ஆமையாகவோ, பன்றியாகவோ, குள்ளனாகவோ, மனிதனாகவோ உருவமெடுப்பதால் எந்த விதமான ஆட்சேபமும் ஏற்படாது.

மேலும், அவன் எடுக்கும் பிறப்பை “அப்ராக்ருதம்” என்று ஆதி சங்கரர் கீதையில் வேறு இடத்தில் விளக்குவதிலிருந்து (அத்தியாயம் 4, சுலோகம் 9) நம்மைப் போன்று அழிவுள்ள உடலை எடுத்துத் துன்பப்படுவதில்லை என்பது தெரிகிறது. ஆனந்தகிரி என்னும் பிராசீன அத்வைத வேதாந்த பண்டிதர் தன்னைச் “சுத்தானந்தர்” என்னும் ஆச்சாரியாரின் சீடராகத் தம் படைப்புகளில்  அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இவர் சங்கரரின் பாடியங்களுக்கு (பாஷ்யங்களுக்குக்) குறிப்புநூற்கள் (டீகைகள் என்று வடமொழியில் கூறப்படுபவை) இயற்றியுள்ளார். இப்பொழுது நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முன்னுரைப் பகுதியில் இவர், “பரமாத்மா நாராயணன் தன்னிச்சையாகக் கண்ணனாகத் தோன்றினார்.” என்று இட்டுள்ளார்.

அவதாரத்தின் முடிவிலும் நம்மைப் போல மரணம் அடையாமல், யாருடைய உந்துதலும் இல்லாமல் தன்னிச்சையால் எடுக்கப்பட்ட ஆச்சரியமான திருமேனியுடன் வைகுண்டத்திற்குத் தானே எழுந்தருளுகிறான் என்பது பாகவதபுராண வசனங்களிலிருந்து விளங்கும். இதன் விளக்கத்தை வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்ப்போம். இப்போதைக்கு,

“மரணமற்ற உடலைப் பெற்றுள்ளதால் ‘அம்ருதவபு‘ எனப்படுகிறான்”

என்று ஆதி சங்கரர் விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம விளக்கவுரையில் இட்டுள்ள விளக்கம் நமக்குப் போதும்.

மேலும், உலகைத் தன் கோரைப்பற்களால் தாங்கி நின்றது, மந்திர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கியது, மூவடியளந்து நிலத்தையும் வானுலகையும் மீட்டுத்தந்தது, பிரம்மாதி தேவதைகளிடமிருந்து சாகாவரம் பெற்று அந்த தேவர்களையும் நடுங்கவைத்த இரண்ணியாட்சன், இரண்யகசிப்பன், இராவணன் முதலிய பல அசுரர்களை வதைத்தது முதலிய பல வியக்கத்தக்க செயல்களைச் செய்திருப்பதிலிருந்தே, அவனை “ஒரு ஜீவனோ? பரமன் இவன் இல்லையோ?” என்று ஐயப்பட வாய்ப்பேயில்லை என்பதும் விளங்கும்.

இதனையே சங்கத் தமிழ்ப் புலவர்களும், “தோலாக் கோட்ட… திருவின் கணவ!” [தோல்வியற்ற கோரைப்பற்களை உடைய வராகப் பெருமானே! திருமகளாகிய இலக்குமிப் பிராட்டியின் கணவனே!] என்று (பரிபாடல் மூன்றாம் பாடலில்) உணர்த்தியுள்ளனர். ஆதி சங்கரரும்,

“தன்னுடைய அவதாரங்களில் ஒன்றில் கூட தோல்வியைக் கண்டதில்லையாதலால், திருமால் ‘அஜிதன்‘ எனப்படுகிறான்”

என்று விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாம விளக்கவுரையில் “அஜித” என்ற நாமத்திற்கு விளக்கம் தந்துள்ளார்.

dhs9vnn5_55gd53dmmf_b dhs9vnn5_56hpv3hmfx_b dhs9vnn5_5772hmmzgt_b

ஆக, ஆதிசங்கரர் முதலிய ஆச்சாரியர்கள் கூற்றிலிருந்து, ஜகத்துக்கெல்லாம் காரணமாக உள்ள “திருமால், நாராயணன், பகவான், விஷ்ணு” என்று சொல்லக்கூடிய இறைவன், ஜீவர்களைப் போல கர்மபந்தத்தின் விளைவாக அல்லாமல், தானே இச்சைப்பட்டுப் பக்தர்களுக்குத் தன்னை எளியவனாக ஆக்கிக்கொண்டு, அவர்களுக்கு அனுக்கிரகம் புரி அவதாரங்களை எடுத்து பல அரிய செயல்களைச் செய்து வருகிறார் என்பது சித்தமாகிறது.

மனதிற்கும், ஐம்புலன்களுக்கும், வாக்கிற்கும் எட்டாத எப்பேர்ப்பட்ட பரம்பொருளாகிய இறைவன், இறங்கி வந்து வெண்ணெய் திருடும் இடைப்பிள்ளையாக நமக்குக் காட்சியளிக்கிறான் என்பதிலிருந்து அவன் எளிமையும், கருணையும், வள்ளல் தன்மையும் உடையவன் என்பது விளங்கும்.

References

[1] Brahma Sutra – Shankarabhashyam with the commentaries Ratnaprabha, Bhamati and Nyayanirnaya of Shrigovindananda, Vacaspati Misra, and Anandagiri (Second Edition), Mahadeva Shastri Bakre, “Nirnaya-Sagar” press, Bombay, 1909.

[2] The Bhagavad Gita with Eleven Commentaries, Critically Edited and Thoroughly Revised, Second Edition, Gujarati Printing Press, Bombay, 1935.

[3] The Bhagavad Gita with the commentary of Sri Sankaracharya, Translated into English by A. Mahadeva Sastri, Vedic Religion Series, Mysore Government Oriental Library, 1901.

[4] Visnusahasranama with the Bhasya of Sri Samkaracarya (Sanskrit text and English translation), R. Ananthakrishna Sastry, Adyar Library and Research Institute, 1980.

ஸ்ரீ ராகவேந்திரர் என்னும் சன்னியாசி

mantralayam-on-thungabadra-teeramஇரண்டு நாள் பயணமாக மந்த்ராலயம் சென்றிருந்தேன். ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதி அடைந்த இடம் மன்சாலி எனப்படும் மாஞ்சாலி எனப்படும் மந்த்ராலய கிராமம். துங்கபத்திரா நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது. இன்றைய நிலையில் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் வசத்தில் உள்ள மந்த்ராலயம் இப்போதும் ஒரு குக்கிராமமே. ராகவேந்திரரின் மடத்தையும், மடத்தைச் சுற்றி நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் வேலைகளையும் நீக்கி விட்டுப் பார்த்தால், இக்குக்கிராமத்தில் ஒன்றுமே இல்லை என்று சொல்லிவிடலாம்.

மத்வாசாரியரால் மொழியப்பட்ட த்வைத நெறியில் வந்த ஆசார்யர்களுள் முக்கியமானவர் ராகவேந்திரர். இவருக்கு முன்பு வியாசராஜ யதி (வியாச யதி ராஜர்), ஸுரேந்திரர், விஜயீந்த்ர தீர்த்தர், ஸுதீந்திரர் போன்றவர்கள் மத்வத்தை முன்னெடுத்தவர்கள். மத்வருக்குப் பிறகு ராகவேந்திரரின் காலமே மத்வ, த்வைதத்தின் பொற்காலம் என்று அறியப்படுகிறது.

mantralayam-entrance1595-ல் புவனகிரியில் பிறந்த ராகவேந்திரர், வேதங்களைக் கற்று, உபநயனம் செய்துகொண்டு, திருமணம் செய்துகொண்டு, சன்னியாசம் மேற்கொண்டு, பாத யாத்திரை சென்று, வழியில் பல்வேறு வாதங்களை மேற்கொண்டு பலரை வென்று, இறுதியில் மாஞ்சாலி (மன்சாலி என்றும் சொல்லப்படுகிறது) என்னும் மந்த்ராலயத்தில் ஜீவ சமாதி அடைந்ததாக அவரது வாழ்க்கை வரலாறு விரிகிறது. ராகவேந்திரர் பற்றிய வாழ்க்கை வரலாறுகள் முழுவதுமே அவரை ஒரு சித்தராகவும் மகானாகவுமே காட்ட முனைகின்றன. அவர் தொட்டார், கண் பார்வை வந்தது; அவரை நினைத்ததும் படிப்பறிவு வந்தது என்பன போன்றவை. ராகவேந்திரரின் அக்கா மகனால், ராகவேந்திரரின் காலத்திலேயே எழுதப்பட்ட ஸ்ரீ ராகவேந்திர விஜயம் என்னும் நூலே ராகவேந்திரர் பற்றி அறிய உதவும் நூலாக உள்ளது. ராகவேந்திரரை மத்வ மடாதிபதியாக நிறுவும் பொருட்டும், அவரது மகான் தன்மையை விளக்கும் பொருட்டுமே அது எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும். அதுமட்டுமில்லாமல், ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதிக்குச் செல்லும் முன்பு ஆற்றிய உரையாகச் சொல்லப்படும் உரையில் அவரே தனது மகிமைகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார். ஆனால் அது ராகவேந்திரர் ஆற்றிய உரை என்பதற்கு ஆதாரம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அந்த ‘மகிமை’களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, அந்த நூலில் இருந்து ராகவேந்திரரின் வரலாற்றைத் தேடித்தான் அறியவேண்டியுள்ளது. இத்தனைக்கும் 350 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகத்தான் ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதி அடைந்திருக்கிறார்.

மகிமைகளை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால், ராகவேந்திரர் மிக முக்கியமான சன்னியாசியாக, பெரும் ஞானியாக வாழ்ந்திருக்கிறார் என்பது புலனாகிறது. ராகவேந்திரர் 64 கலைகளில் வல்லவர் என்கிறது ராகவேந்திர விஜயம். இது எத்துணை தூரம் உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஆனால் ராகவேந்திரர் வீணை வாசிப்பதில் தேர்ந்தவராக விளங்கியிருக்கிறார். அவரது தாத்தா விஜயநகர அரசவையில் வீணை வாசிப்பவராக இருந்திருக்கிறார். (விஜய நகரப் பேரரசின் வீழ்ச்சியின் போது, வாழ்வாதாரம் தேடி கும்பகோணத்திற்கு இடம் பெயர்கிறது ராகவேந்திரரின் குடும்பம். அங்கேதான் ராகவேந்திரர் பிறக்கிறார்.) ராகவேந்திரரின் அப்பாவுக்கும் வீணை வாசிக்கத் தெரிந்திருக்கிறது. இதனால் ராகவேந்திரருக்கும் வீணை வாசிக்கத் தெரிந்திருக்கலாம் என்று யூகிக்கலாம். சமிஸ்கிருதத்தில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றிருக்கிறார். அவர் சமிஸ்கிருத நூல்களுக்கு உரைகளும், வேறு சில சிறிய சிறிய உரைகளும் நிறைய எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் அவற்றில் பல கிடைக்கவில்லை. நிறைய பாடல்களும் இயற்றியிருக்கிறார். அவர் இயற்றிய பாடல்களில் நமக்குக் கிடைக்கும் ஒரே கன்னடப் பாடல் ‘இந்து எனகே கோவிந்தா நிந்நய பாதாரவிந்தவ தோரோ முகுந்த’ என்ற பாடல் மட்டுமே என்கிறது ஒரு குறிப்பு.

wooden-chappel-used-by-raghavendra-swamiதனது திருமணத்துக்குப் பின் சன்னியாசம் மேற்கொள்ளுகிறார். சன்னியாசம் பற்றிய விவரணைகள் ஸ்ரீ ராகவேந்திர விஜயம் நூலில் உள்ளன. சன்னியாசம் மேற்கொண்டதால் அவரது மனைவி சரஸ்வதி தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். (அவர் திருமணம் செய்துகொண்ட வருடம், அவர் சன்னியாசம் மேற்கொண்ட வருடம் பற்றிய குழப்பங்கள் நூல்களில் காணப்படுகின்றன.) அவரது சன்னியாச வாழ்க்கையில் ஒரு சன்னியாசிக்குள்ள கடமைகளை நிறைவேற்றுகிறார். க்ராம ஏக ராத்ரி வாஸ! என்பதற்கிணங்க தொடர்ந்து தென்னிந்தியாவெங்கும் சுற்றுப் பயணம் மேற்கொள்கிறார். நிறைய வியாக்யானங்கள், நிறைய பாடல்கள் இயற்றுகிறார். மீமாஸத்திலும், த்வைதத்திலும் நிறைய பேரை வாதில் வெல்கிறார். (இவ்வளவுதான் சொல்கின்றன ராகவேந்திரரைப் பற்றிய நூல்கள். எவையும் அவர் அப்படி என்ன பேசி வாதில் வென்றார் எனச் சொல்லுவதில்லை!) சேது, திருவனந்தபுரம், மதுரை, ஸ்ரீரங்கம், வேலூர், உடுப்பி, மைசூர், மீண்டும் கும்பகோணம், கதக், பண்டரீபுரம், பீஜப்பூர், அல்லூர், ராய்ச்சூர், ஆதோனி, மான்சாலி எனத் தொடர்கிறது அவரது பயணம்.

அவர் இயற்றிய பாட்ட ஸங்கரஹம் என்னும் நூலை யானையில் வைத்து பெருமைப்படுத்தி அழைத்துச் சென்றார் நீலகண்ட சாஸ்திரி – இது நடந்தது மதுரையில். ராய்ச்சூரில், தாழ்த்தப்பட்ட இனமாகக் கருதப்பட்ட ஒருவர் ராகவேந்திரரிடம் பேசுகிறார். அவரை, தான் பூஜித்து வந்த மூல ராமருக்கு பூஜை செய்வாயாக என்கிறார் ராகவேந்திரர். அந்த மனிதர் நிறைய கடுகைக் கொண்டுவந்து பூஜை செய்கிறார். கடுகை விரதகாலத்தில் சேர்க்கக்கூடாது என்ற முறை இருந்தும், அதனை மறுத்து, கடுகைப் பயன்படுத்தும் வழிமுறையைக் கொண்டு வருகிறார் ராகவேந்திரர். (இவை போக, அவர் செல்லுமிடங்களிலெல்லாம் ராகவேந்திரரின் பெருமைகளும் மகிமைகளும் தொடர்கின்றன. ஆனால் இந்த இரண்டு மட்டுமே நம்பும்படியாக உள்ளன.) இப்படி கடுகைப் பயன்படுத்தியதால் வெறுப்படையும் ஆசார்யர்களைக் கண்டிக்கிறார் ராகவேந்திரர்.

ஆதோனியில் வெங்கண்ணா என்பவர் ராகவேந்திரரின் சீடராகிறார். (ராகவேந்திரரின் மகிமையால் அவர் சுல்தான் மசூன் கானிடம் திவனாகிறார். அதனால் அவர் ராகவேந்திரரின் சீடராகிறார்.) ராகவேந்திரரைச் சோதிக்க நினைக்கும் சுல்தான், பின்னர் ராகவேந்திரரைப் புரிந்துகொண்டு, அவருக்கு தானமாக என்ன வேண்டும் எனக் கேட்க, ராகவேந்திரர் மன்சாலி கிராமத்தைக் கேட்கிறார். அது ஏற்கெனவே ஒரு ஹாஜிக்குக் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது என்றாலும், ராகவேந்திரர் அக்கிராமமே வேண்டும் எனக் கேட்க, சுல்தான் அந்த ஹாஜிக்கு வேறொரு கிராமத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, மன்சாலியை ராகவேந்திரருக்குக் கொடுக்கிறார். அது பிரகலாதன் யாகம் செய்த இடம் என்று நம்பிய ராகவேந்திரர் அந்த இடத்தைக் கேட்டிருக்கிறார். 1671-ல் தான் சமாதி அடையும் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். பின்னர் வேறொரு இடத்தை, தான் முதலில் தேர்ந்தெடுத்த இடத்துக்கு அருகிலேயே தேர்ந்தெடுக்கிறார். முதலில் தேர்ந்தெடுத்த இடம், தனது அண்ணனின் கொள்ளுப் பேரப்பிள்ளையான வாதீந்தருக்கு இருக்கட்டும் என்று சொல்லிவிடுகிறார். (அப்போது வாதீந்தரருக்கு வயது 2.) தான் ஜீவ சமாதி அடையும் முன்பாக, தனது அண்ணனின் பேரப்பிள்ளையான யோகீந்திரரை மடாதிபதியாக்குகிறார்.

mantralayam-ragavendrarஉடலுடன் பிருந்தாவனம் புகும் நாள் வருகிறது. பிருந்தாவனத்துக்குள் மூச்சை அடக்கி தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். அவரது கையில் இருந்த ஜபமாலை நழுவி விழுகிறது. இதனைப் புரிந்துகொள்ளும் வெங்கண்ணா கடைசியாக, திறந்திருந்த பகுதியை மூடிவிடுகிறார். இதன் பின்பு நெகிழ்ச்சி அடையச் செய்யும் நாடகத்தனமான காட்சிகள் அரங்கேறுகின்றன. துங்கபத்திரை நதியின் கரையில் அமைந்திருக்கிறது ராகவேந்திரர் சமாதி அடைந்த இடம். அதன் இன்னொரு கரையில் பிச்சாலய என்னும் ஊரில் (தற்போதும் உள்ளது) அப்பண்ணா என்பவர் – ராகவேந்திரரின் சீடர் இருக்கிறார். ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதி அடையப் போவதை அறிந்ததும் அவரைக் கடைசியாகக் கண்டுவிடும் உத்வேகத்தில் ஓடிவருகிறார். வழியில் துங்கபத்திரை பொங்கி வழிந்து ஓடுகிறது. அவர் ராகவேந்திரரை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, சமிஸ்கிருதத்தில் சுலோகம் பாடிக்கொண்டு, நதியில் இறங்கிக் கரையேறுகிறார். அதற்குள் ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதி அடைந்துவிடுகிறார். அப்பண்ணா பாடிக்கொண்டிருந்த சுலோகத்தில் கடைசி ஏழு எழுத்துகள் மட்டும் பாக்கி இருக்கின்றன. தம்மால் ராகவேந்திரரைப் பார்க்க முடியவில்லையே என்னும் சோகத்தில் அவரது நா தழுதழுத்துவிடுகிறது. ஆனால் ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதி அடைந்த பிருந்தாவனத்தில் இருந்து “ஸாக்ஷீ ஹயாஸ்யோத்ரஹி” என்பதாக அந்த சுலோகம் நிறைவு பெறும் உரத்த ஒலி வெளிவருகிறது. இதை எத்துனைத் தூரம் நம்பமுடியும் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் ராகவேந்திரர் மேலும், தெய்வீகத்தின் மேலும் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் நிச்சயம் நெகிழ்ந்துவிடும் இடம் இது. இது நடந்திருக்குமா இல்லையா என்பதையெல்லாம் மீறி, நானும் நெகிழ்ந்த இடம் இதுவே.

devotees-sitting-for-food-inside-annadhana-mandapamநான் என் குடும்பத்துடன் ஆதோனி வழியாக மந்த்ராலயம் சென்றேன். ராகவேந்திரர் சொன்னதை பெரும்பாலும் மறந்துவிட்டு, தமக்கென உருவாக்கிக்கொண்ட சாதி சார்ந்த வழக்குகளில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது மந்த்ராலயம். இன்றும் பிராமணர்களுக்கும், அபிராமணர்களுக்கும் தனித்தனி சாப்பாட்டு இடம். ஆனால் ராகவேந்திரர் சொன்னதாக, மடமே வெளியிட்டிருக்கும் ராகவேந்திர வரலாறோ, அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர்களை அரவணைத்தார் என்கிறது. கோயில் தரிசனத்தில்கூட, மிக நுணுக்கமாக இந்த வேறுபாட்டை நிறுவுகிறார்கள்.

இன்றும் ராகவேந்திரர் சமாதிக்கு அருகிலேயே, அவரது அண்ணனின் கொள்ளுப் பேரனான வாதீந்திரரின் சமாதியும் உள்ளது.

sri-manchallamma-templeமான்சாலியில் இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், மாஞ்சாலம்மா என்னும் கிராம தேவதை பற்றியது. ராகவேந்திரரை தரிசிக்கச் செல்லும் முன்பு, மாஞ்சாலம்மாவை தரிசிப்பது அவசியம் என்கிறது நடைமுறை. ஆனால் இதைப் பற்றிய குறிப்பே இல்லை மடம் வெளியிட்டிருக்கும் நூலில். கிராம தேவதை பற்றிய வழிபாடு எவ்வளவு முக்கியம் என்பது ராகவேந்திரருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. ராகவேந்திரருக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கிறது! அதேபோல் ஆதோனியிலும் கிராம தேவதை வழிபாடு முக்கியமாக உள்ளது. (அதன் வரலாறு தெரியவில்லை. அடுத்த முறை செல்லும்போது கேட்கவேண்டும்.)

சில முக்கியமான, சுவாரஸ்யமான குறிப்புகள்

1. ராகவேந்திரர் ஜீவ சமாதிக்கு நுழையும் முன்பு பேசியதாகச் சொல்லப்படும் உரை:

* சரியான வாழ்க்கை நடத்தையின்றி சரியான சிந்தனை வராது.

* நல்ல மற்றும் தகுதிக்குரிய மக்களுக்கு செய்யப்படும் உதவி/தர்மம் கடவுளின் பூஜைக்கு நிகராகும்.

* சாஸ்திரத்தை பின்பற்றாமல் தங்களைக் கடவுள் என்று கூறிக்கொண்டு அதிசயங்களை செய்பவர்களிடமிருந்து விலகி இருங்கள். நானும் ஸ்ரீமத் ஆசாரியாரும் நிறைய அதிசயங்களை நிகழ்த்தியிருக்கிறோம். அவையெல்லாம் யோக சித்தியினாலும் கடவுளின் அருளினாலும் எங்களால் செய்ய முடிந்தது. அவற்றில் எந்த பொய்யோ பித்தலாட்டமோ இல்லை. அவ்வதிசயங்கள் கடவுளின் மகிமையையும் அவர் அருளால் ஒருவர் எப்பேற்பட்ட சக்திகளை அடைய முடியும் என்று பறை சாற்றவுமே செய்யப்பட்டது. சரியான ஞானத்தை மிஞ்சிய எந்த அதிசயமோ அற்புதங்களோ கிடையாது. சரியான ஞானம் இல்லாமல் செய்யப்படும் அற்புதங்கள் வெறும் சூனிய வித்தையே ஆகும். அவ்வித்தைகளை செய்பவருக்கோ அதை நம்புகிறவருக்கோ எந்த ஒரு நன்மையும் நேராது.

* கடவுளின் மேல் நல்ல பக்தி இருத்தல் வேண்டும். இப்பக்தி குருட்டு நம்பிக்கையாக இருக்கக்கூடாது. கடவுளின் மேலாண்மையை முழு மனதோடு எற்றுக்கொள்ளுதல் பக்தி ஆகும். குருட்டு நம்பிக்கை உண்மையான பக்தி ஆகாது. அது வெறும் முட்டாள்த்தனமே ஆகும். நமக்கு கடவுள் மேல் மற்றும் இன்றி மற்ற இதர தேவதைகளிடமும் அவர்களின் தகுதிக்கேற்ப பக்தி இருத்தல் வேண்டும்.

இதில் “நல்ல மற்றும் தகுதிக்குரிய மக்களுக்கு செய்யப்படும் உதவி/தர்மம் கடவுளின் பூஜைக்கு நிகராகும்” என்னும் வரி முக்கியமானது. அன்றைய, அவரது காலகட்டத்தில் அவர் பிராமணர்கள் என்றே சொல்லியிருக்கலாம். ஆனாலும் சொல்லவில்லை என்பது முக்கியமானது. இதனை இன்றைய மடங்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். கடவுள் மேல் மட்டுமன்றி இதர தேவதைகளிடமும் என்னும் வரியும் முக்கியமானது. ஆனால் இவை ராகவேந்திரரால்தான் சொல்லப்பட்டதா என்பதுதான் தெரியவில்லை!

sri-rangavendra-tamil-movie2. ஸ்ரீ ராகவேந்திரர் என்னும் திரைப்படம் ரஜினிகாந்த் நடிக்க தமிழில் வெளிவந்தது. அதில் வரும் எஸ்.பி.முத்துராமத்தனங்களை விட்டுவிட்டுப் பார்த்தால், பெரும்பாலும் அவரது வாழ்க்கைக் குறிப்புகளை ஒட்டியே எடுக்கப்பட்டுள்ளது. பிரம்ம ராக்ஷசனை அழிப்பது, படிப்பறிவற்ற வெங்கண்ணா படிப்பது, மாம்பழ ரசம் நிரம்பியுள்ள குண்டாவில் விழுந்து இறக்கும் குழந்தை ராகவேந்திர மகிமையால் உயிர் பிழைப்பது போன்றவை. ஆனால், கடைசியில் வரும் பாடல் ‘அழைக்கிறான் மாதவன்’ ராகவேந்திரராலேயே பாடப்படுவதாக உள்ளது. ராகவேந்திரர் சமிஸ்கிருதத்தில் பாடியதற்கான குறிப்புகள்கூட இல்லை. அப்பண்ணா துங்கபத்திரை நதிக்கரைக்கு தமிழில் பாடிக்கொண்டே ஓடிவரும்போது, துங்கபத்திரை இரண்டாகப் பிரிந்து வழி விடுகிறது. சென்ற வாரம் உதயா டிவியில் ஸ்ரீ ராகவேந்திரர் என்னும் ஒரு கன்னடப் படத்தின் கடைசி சில காட்சிகளை மட்டும் காண முடிந்தது. அதில் ராகவேந்திரர் கன்னடத்தில் பாடவில்லை. அப்பண்ணா துங்கபத்திரையில் இறங்கி நீரில் தத்தளித்து ஓடிவருகிறார். நதி இரண்டாகப் பிரிந்து வழிவிடவில்லை. அப்பண்ணா சமிஸ்கிருதத்தில் பாடுகிறார். கடைசி வரியின் ஒலி மட்டும் ராகவேந்திரரின் சமாதியிலிருந்து வெளிவருகிறது. அன்று அந்தப் படம் பார்த்தபோது எனக்கு இது புரியவில்லை. ராகவேந்திரரின் வரலாற்றைப் படித்தபோது, கன்னடப் படம் எப்படி ராகவேந்திரரின் வரலாற்றுக்கு அருகில் இருக்கிறது என்பதை நினைத்து ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. கன்னடத்தில் வெளி வந்த ஸ்ரீ ராகவேந்திரர் படத்தை முழுவதும் பார்த்தால் இன்னும் சுவாரஸ்யங்கள், ஆச்சரியங்கள் கிடைக்கலாம்.

3. ராகவேந்திரர் எழுதிய சிறு குறிப்புகளின் பட்டியல்:

* வேத பிரஸ்தனம்– என்னும் பொருள் பற்றி: வேதத்ரய விங்குதி (ரிக், யஜூர், சாம வேதங்கள்), மந்த்ரார்த்த மஞ்சரி, பஞ்ச சூக்த உரைகள், பத்து உபநிடதங்களில் உள்ள ஒவ்வொரு வாக்கியத்துக்கும் உரை.

* பகவத் கீதாப்ரஸ்தானம்- கீதா விங்ருதி, கீதாப்ரமேய தீபிகையின் உரை, கீதாதாத்பர்யத்திற்கு உரை.

* ஸூத்ரப்ரஸ்தானம்– தந்த்ர தீபிகா, ந்யாய முக்தாவளி, ப்ரஹ்ம ஸூத்ரபாஷ்ய தத்வப்ரகாசிகர்பாவதீபம், அனுபாஷ்ய டீகா, தசப்ரகரண டீகாவின் உரை.

* தர்க்க தாண்ட வ்யாக்யானம்

* வாதாவளீ வியாக்யானம்

* ப்ரமாண பக்ததி வியாக்யா

* ஸ்ரீராம சாரித்ர மஞ்சரி

* ஸ்ரீ க்ருஷ்ண சாரித்ர மஞ்சரி

* ஸ்ரீ மன்மஹாபாரத தாத்பர்ய நிர்ணய பாவ ஸாங்க்ரஹம்

* அணுமத்வ விஜய வ்யாக்யானம்

* ப்ராதஸ் ஸாங்கல்ப கத்யம்

* பாட்ட சங்க்ரஹம்

* ப்ரமேய ஸங்க்ரஹம்

(இவை எல்லாம் மடம் வெளியிட்டிருக்கும் நூலில் உள்ள விவரங்கள். இவற்றின் உண்மைத்தன்மை பற்றித் தெரியவில்லை.)

4. ராகவேந்திரரின் மீது கன்னட நடிகர் ராஜ்குமார் பாடிய பாடல்கள் அற்புதமானவை. துரதிர்ஷ்டம் என்னவென்றால், அந்த குறுவட்டு மந்த்ராலயத்திலும் கிடைக்கவில்லை என்பதுதான். (குறிப்பாக, ஹாலல்லா தரு ஹாது என்னும் பாடலின் மெட்டையும், ராஜ்குமாரின் அபூர்வமான குரலையும், அப்பாடலின் மெஸ்மெரிசத்தையும் மறக்க முடியவில்லை.) பெங்களூரில் எங்கேனும் இந்தக் குறுவட்டு கிடைத்தால் நண்பர்கள் சொல்லவும்.

shri-panchamuga-hanuman-temple5. எனது மந்த்ராலயப் பயணம் எனக்கு பெரிய மனநிறைவைத் தந்ததா என்றால் யோசிக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு திருப்பதி தரிசனம் போன்ற உணர்வு என்னை ஆட்கொள்ளவில்லை. ஆனால், ராகவேந்திரர் பற்றிய நினைவுகளும், அவர் தவம் செய்த இடத்தைப் பார்த்த போது (பஞ்சமுக ஆஞ்சநேயர் கோயில் உள்ள இடம், மந்த்ராலயத்திலிருந்து 22 கிமீ தொலைவில் உள்ளது) ஏற்பட்ட உணர்வும் வித்தியாசமானவை.

இக்கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1. விக்கி பீடியா
2. நிலாச்சாரல்.காம்
3. ராகவேந்த்ர ஸ்வாமிகள் ஜீவ சரிதம் மற்றும் மஹிமைகள் என்னும் நூல்.
4. http://www.gururaghavendra1.org/