அண்ணாவின் நடுத்தர வர்க்கம் ஏன் பாராளுமன்றத்தை அலட்சியம் செய்கிறது?

மூலம்: பேரா.ஆர்.வைத்தியநாதன்
தமிழில்: ஜடாயு

It is also available over the counter in the us as well as other countries. He cost of clomiphene nz would try to explain the significance of the discovery. Ivermectin is also an immunosuppressive agent which works on the immune system, so it’s beneficial for those who have trouble fighting off a disease.

The most common dapoxetine buy ireland side effects. It is best Frauenfeld betamethasone cream for phimosis buy to talk with your health care professional to find out what type of problems you might have when you take prednisone. Amoxicillin price watsonside, or, how not to go on holiday.

No, not so much, because they're not in the united states, and they really don't have much time to do it in because that's my role model's responsibility. Fertility drugs for treating fertility problems in Anjār women that affect their regular menstruation. Doxycycline is also used to treat acne, a disease that usually is caused by an overgrowth of the bacteria known as c.

 

ஜவகர்லால் நேரு உருவாக்கிய தேசிய முக்காலி மூன்று கால்களில் நிற்பதாகச் சொல்லப்பட்டது- சோஷலிசம், மதச்சார்பின்மை, பாராளுமன்றத்தின் மாட்சிமை.

சோஷலிசம் நரசிம்மராவின் காலத்தோடு போய்விட்டது. நம் நாடு ஒரு “சோஷலிசக் குடியரசு” என்று பிரகடனம் செய்யும் அந்தச் சொல் மட்டும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் எஞ்சியுள்ளது. நமது அரசியல் நடைமுறைகளின் போலித்தனம் ஓங்கி வெளிப்படும் வகையில், ஒவ்வொரு மக்கள் பிரதிநிதியும் அந்தச் சொல்லையும் சேர்த்து உச்சரித்து பதவிப் பிரமாணம் எடுக்கவேண்டிக் கட்டாயப்படுத்தப் படுகிறார்.

ஷா பானுவுக்கு ஜீவனாம்சம் வழங்குவதை மறுத்து சட்டம் இயற்றப்பட்ட அந்த தினத்தில், மதச்சார்பின்மை என்ற மாளிகையின் அடித்தளமே விரிசல் கண்டுவிட்டது. மரங்களையும், விலங்குகளையும் கூட புனிதம் சார்ந்த உணர்வுடன் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளும் பண்பாடு கொண்ட ஒரு சமுதாயத்தில், மதச்சார்பின்மை என்ற கொள்கை ஆரம்பம் முதலே கொஞ்சம் மிகையானதாகத்தான் இருந்தது. அயோத்தி இயக்கத்துடன் அது முழுவதுமாக தகர்ந்து வீழ்ந்தது. ஆயினும் நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் முகவுரையில் இப்போதும் மதச்சார்பின்மை இருக்கிறது. அரசியல் சட்டத்தின் முதல் வடிவத்தில் அது இல்லை; நெருக்கடி நிலைக் காலகட்டத்தின் போதுதான் உள்ளே புகுத்தப்பட்டது.

இவ்வளவு நடந்த போதும், சட்டம் இயற்றுவதில் பாராளுமன்றத்திற்கு மட்டுமே உள்ள முற்றான அதிகாரம் என்ற கொள்கை (நேருவிய முக்காலியின் மூன்றாவது கால்) பெருமதிப்புடனும் மரியாதையுடனும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தது. சட்டசபை உறுப்பினர்களும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் “சட்டம் இயற்றுபவர்கள்” என்று கௌரவத்துடன் அழைக்கப்பட்டனர், அவர்களில் கணிசமானவர்களுக்கு தாங்கள் என்ன சட்டம் இயற்றுகிறோம் என்பதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத போதிலும்கூட! ஆனால், வளர்ந்து வரும் நமது நடுத்தர வர்க்கத்திற்கும் இந்தச் சட்டம் இயற்றும் கனவான்களுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி, கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக அதிகமாகக் கொண்டே வந்திருக்கிறது.

சில காலமாகவே ஒரு பெரிய பிளவுக்கோடு உருவாகி வந்து கொண்டிருக்கிறது. குருட்டு அரசியல் நோக்கர்களால் அது கவனிக்கப்படுவதில்லை. இன்று அரசியல்வாதி வர்க்கத்தின் மீதே ஒட்டுமொத்த அவநம்பிக்கை நிலவுகிறது. 1960-களின் தொடக்கத்தில், சீனப்போரின் போது அரசியல் தலைவர்கள் ஜீப்களில் சென்று ராணுவத்திற்காக நிதி திரட்டுவதையும், பெண்கள் தயங்காமல் தங்கள் தங்க நகைகளைக் கழற்றித் தருவதையும் நான் என் கண்களால் பார்த்திருக்கிறேன். இன்று அரசியல்வாதிகள் நன்கொடை கேட்டு ஜீப்பில் வந்தால், பெண்கள் தலைதெறிக்க வீட்டுக்குள் ஓடிக் கதவைச் சாத்திக் கொள்வார்கள்!

நேருவிய நடுத்தர வர்க்கம் பொதுத் துறை நிறுவனங்களால் சமைக்கப்பட்டதாக இருந்தது. அந்த வர்க்கத்தினர் நேரடியாக அரசிலோ, அல்லது அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களிலோ பணி புரிந்தார்கள் -HMT, BHEL, LIC, பாரத ஸ்டேட் வங்கி… இப்படி. 1950-கள் மற்றும் 60-களின் ஒவ்வொரு என்ஜினீயரும், கணக்கரும் இத்தகைய நிறுவனங்களில் பணிபுரிவதையே வாழ்க்கைக் கனவாகக் கொண்டிருந்தார்கள். இவற்றின் நுழைவுத் தேர்வுகளுக்காக சளைக்காமல் தங்களைத் தயார் செய்து கொள்பவர்களாக இருந்தார்கள்.

அந்தக் காலகட்டத்திய பொதுத்துறை நடுத்தர வர்க்கம் பெரும்பாலும் இடதுசாரித் தொழிற்சங்கங்களுடன் அணி சேர்வதாகவே இருந்தது. மேன்மேலும் அரசுத் துறை நிறுவனங்கள் உருவாகவேண்டும் என்றும் ஊதியம் மேன்மேலும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்றும் கோரிப் போராடியது. இந்திரா காந்தி வங்கிகளை தேசியமயமாக்கியபோது கொடியசைத்து வரவேற்றது. அந்த நாள்களின் ஊர்வலங்களில் “இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்!” என்று அந்த வர்க்கம் கோஷமிட்டுச் சென்றது. வங்காளமும் கேரளமுமே அன்று தேசிய அளவில் அந்த வர்க்கத்தினருக்கு வழிகாட்டிகளாக இருந்தன.

கலைகள், சினிமா, இலக்கியம், புத்தகங்கள், வரலாறு என்று இந்திய வாழ்க்கையின் எல்லாக் கூறுகளிலும் அந்த நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஊடுவருலும், தாக்கமும் இருந்தன. நமது அறிவுஜீவிகளையும்,  சிந்தனாவாதிகளையும் அந்த வர்க்கத்தினரே தேர்வு செய்தார்கள். அரசாங்கத்தை அவர்கள் காட்டமாக விமர்சித்தார்கள் – அவர்கள் விரும்பிய அளவு இடதுசாரித் தனத்துடன் அரசு இல்லை என்பதற்காக. ஆனால் திட்டக் கமிஷனையும் பற்பல நூற்றுக்கணக்கான அமைப்புகளையும் அவர்கள் எளிதாகக் கைப்பற்றினார்கள். அரசு மானியத்தில் இயங்கிய புரட்சியாளர்கள்! அவர்களது சாதனையின் சிகரம் என்றால் ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம்தான். நல்ல பெயர்ப் பொருத்தம் கொண்ட அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில், “லால் சலாம்”, “இன்குலாப்” கோஷங்களையே தீவிர சமூக ஆய்வுக் கட்டுரைகளாக சமர்ப்பித்து விட முடியும்!

இத்தகைய இடங்களில் கூட பொருட்படுத்தத்தக்க கருத்து மோதல்களும் இருந்தன. அவை பெரும்பாலும் தீவிர இடதுக்கும் மிதவாத இடதுக்கும் இடையேயானவை.

ஆனால் 1980-களிலும், குறிப்பாக 1990-களிலும், காலம் மாறியது. பெர்லின் சுவர் உடைந்தது கருத்தியல் ரீதியாக ஒரு பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. பல வரலாற்றாசிரியர்களை விடவும் தெளிவாக நரசிம்மராவ், வரலாற்றின் போக்கைப் புரிந்து கொண்டார். நமது பொருளாதாரம் திறந்து கொண்டது. புதிதாக வளர்ந்த சேவைப் பொருளாதாரத்தின் (service economy) அடிப்படையில் புதிய நடுத்தர வர்க்கம் உருவாகி வந்தது. பொருளாதாரத்தில் சேவைத் துறைகளின் (service sector) பங்களிப்பு 60 சதவீதத்திற்கு உயர்ந்தது. அந்தத் துறைகளின் வளர்ச்சியே ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் என்னும் நிலை உருவாயிற்று. தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை (IT) நடுத்தர வர்க்கத்தின் புதிய ஒளிவிளக்காயிற்று. இந்தப் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை *மென்பொருள் நடுத்தர வர்க்கம்* என்று அழைப்போம், இந்தக் கட்டுரையின் புரிதலுக்காக.

நமது ஒட்டுமொத்த சேவைப் பொருளாதாரத்தில் தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் பங்கு சிறியது என்றாலும் கூட, பழைய பொதுத்துறை நடுத்தர வர்க்கத்தின் இடத்தை அது பிடித்துக்கொண்டுவிட்டது என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. செங்கொடி நிறம் மாறிவிட்டது, காவித் தீற்றல்களுடன்! இந்த வர்க்கத்தின் கனவுகள் வேறுவிதமானவை. இதில் வெள்ளைச் சட்டை பணியாளர்கள் மட்டும் இல்லை, மிகப்பெருமளவில் சுயதொழில் முனைவோர்களும் உள்ளனர். இன்றைக்கு இந்த வர்க்கத்தின் மொத்த எண்ணிக்கை 20 கோடிகளுக்கு மேல் இருக்கும்.

இந்த நடுத்தர வர்க்கத்திற்கும் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட மக்கள் பிரதிகளுக்குமிடையில் இணைப்பும் உறவும் சிறிதும் இல்லை, குறிப்பாக உள்ளூர் அளவில். உதாரணமாக, மும்பையிலோ பெங்களூரிலோ, நகரசபை பிரதிநிதிகளுக்கும், நகர மக்களுக்கும் இடையில் பேச்சிலோ, நடைஉடை பாவனைகளிலோ எந்தவொரு இணைவும் இல்லை. பெரும்பாலான நகரசபை பிரதிநிதிகள் சாலை போடும் காண்டிராக்டர்களாகவோ கள்ளச் சாராய வணிகர்களாகவோ அல்லது லாட்டரிச் சீட்டு பிரபுக்களாகவோதான் இருக்கிறார்கள். நடுத்தர வர்க்கம் இவர்களிடமிருந்து அன்னியப் பட்டிருப்பதில் ஆச்சரியமே இல்லை. பாராளுமன்றத்தையே எடுத்துக் கொண்டாலும், அதன் உறுப்பினர்கள் பலர் கிரிமினல் குற்றம் சாட்டப் பட்டவர்கள் என்பதை மறுத்துவிட முடியுமா?

இந்தப் புதிய மென்பொருள் நடுத்தர வர்க்கத்தினர்தான் பெருவாரியாக அண்ணா ஹசாரேயுடன் களத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கின்றனர். இவர்களுக்கு பாராளுமன்றம் செயல்படும் முறையே முழுதாகத் தெரியவில்லை, புரியவில்லை என்று விமர்சனங்கள் எழுகின்றன. பாராளுமன்றத்திற்கே முழு அதிகாரம் உள்ளது என்றும் அண்ணா தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட மக்கள் பிரதிநிதி அல்ல என்றும் மீண்டும் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

உண்மைதான். ஆனால் மன்மோகன் சிங் மட்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவரா என்ன? மக்களை விடுங்கள், காங்கிரஸ் கட்சியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கூட சுதந்திரமாக வாக்களித்து அவரைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லையே? கட்சியின் பிரதமரைத் தேர்ந்தெடுக்க சோனியா காந்திக்கு முழு உரிமை அளிக்குமாறு காங்கிரஸ் கட்சியின் சட்டதிட்டங்களையே 2004-ஆம் ஆண்டு திருத்தி எழுதிவிட்டார்கள். அப்படி சோனியாவால் மட்டும் ”தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டு” வந்திருப்பவர்தான் மன்மோகன் சிங். சோனியா தலைமையில் இயங்கும் National Advisory Council (NAC) என்ற குழுதான் எல்லா சட்ட வரைவுகளையும் உருவாக்குகிறது; மத்திய அரசு அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறது. இந்த NAC குழு மட்டும் மக்களால் *தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டதா* என்ன?

இந்தப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கும்போது, தேர்ந்தெடுக்கப் படுதல் என்ற விஷயத்தை நடுத்தர வர்க்கம் ஒரு நகைச்சுவையாகத்தான் கருதுகிறது என்று தோன்றுகிறது. நடுத்தர வர்க்கத்திற்கும் பாராளுமன்றத்திற்கும் இடையேயான கண்ணியமான சமூக ஒப்பந்தம் முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி என்ற இரண்டு கட்சிகளையுமே சேர்ந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எவ்வளவு சீக்கிரம் இதைப் புரிந்து கொள்கிறார்களோ அவ்வளவுக்கு நல்லது.

ஏன் ஏழைகளையும், பழங்குடிகளையும் ராம்லீலா மைதானத்தில் காண முடியவில்லை என்று கேட்கிறார்கள். அந்தக் கேள்வியே அர்த்தமற்றது. அவர்களால் அங்கு போவதை நினைத்துப் பார்க்கக் கூட முடியாது. போனால் அவர்கள் தினக்கூலி என்னாகும்?

ஆனால், அப்பேர்ப்பட்ட பரம ஏழைகளும் கூட இந்தப் போராட்டத்தில் அண்ணா பக்கம்தான் நிற்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு. ஏனென்றால் நிறுவனங்களையும், செல்வந்தர்களையும் விடவும் ஊழல் இந்த ஏழைகளைத்தான் மிக அதிகமாகப் பாதிக்கிறது. நிறுவனங்களிடம் ஊழலுக்குத் தீனி போடும் சக்தி உள்ளது; அதற்கு ஆகும் செலவையும் சேர்த்து தங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் தலையிலோ, பணியாளர்கள் தலையிலோ கட்டிவிடுவார்கள். ஊழல் என்பது அவர்களுக்கு எரிச்சலூட்டும் ஒரு செலவினம், அவ்வளவுதான்.

ஆனால், பெங்களூரில் எங்கள் பகுதியில் உள்ள பூக்காரருக்கு லஞ்சம் என்பது அவரை நேரடியாகக் காயப்படுத்தி நிலையகுலைய வைக்கும் செலவினம். 300 ரூபாய் சம்பாத்தியத்தில் 30 ரூபாய் வரை லஞ்சமாகத் தரவேண்டிய கட்டாயம்! நமது சாய்வு நாற்காலி இடதுசாரி அறிவுஜீவிகள் உண்மையான இந்தியாவின் இந்த முகத்தைக் கண்டுகொள்வதில்லை. பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் அண்ணாவின் போராட்டத்தின்பின் நின்றுகொண்டிருப்பதாக அவர்கள் வெற்றுவாதம் செய்கிறார்கள். ஒருசில பெருவணிகர்கள் ஆதரவு தெரிவித்திருக்கலாம். ஆனால், ஏழை மக்கள்தான் அதையும் விட அதிகமாக அண்ணாவிற்கு அருகில் நிற்கிறார்கள். தங்களது வலியையும், இழப்பையும், தினந்தோறும் அரசு இயந்திரத்தின் குட்டிதேவதைகள் தங்களிடம் அடிக்கும் பகல் கொள்ளைக்கு எதிரான தங்கள் உறைந்து விட்ட கோபத்தையும் அண்ணா புரிந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று அவர்கள் உண்மையிலேயே நம்புகிறார்கள்.

பிரச்சினை, பொதுமக்கள் ஊமைகள் என்பதல்ல. சட்டத்தின் காவலர்கள் செவிடாகியிருக்கிறார்கள் என்பதுதான். நேருவிய முக்காலியின் மூன்றாம் கால் ஒடிந்து விழுந்து கொண்டிருக்கும்போது, பாராளுமன்றத்தின் முதற்தலைமை பற்றி சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அவர்கள்!

ஒரு தேசமாக, இந்தச் சூழலைக் கையாளும் நிலையில் நாம் இருக்கிறோமா? நாம் 1960-களின் பொதுத்துறை நடுத்தர வர்க்கங்களின் பழைய கோஷங்களையே கூவிக் கொண்டிருக்கப் போகிறோமா அல்லது புதிய மென்பொருள் நடுத்தர வர்க்கத்தின் குரலுக்கு செவிசாய்க்கப் போகிறோமா? பாராளுமன்றத்தையும் மற்ற பிரதிநிதி சபைகளையும் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தின் இலட்சியங்களுடன் ஒத்திசைவு கொள்ளும் வகையில் ஆக்குவது சாத்தியமானதுதானா?

லெனினின், மாவோவின் அறைகூவல்கள் எப்படியிருந்தாலும், நம் நாட்டில் உருவாகும் எல்லா சமுதாய மாற்றங்களுக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரே தலைமை ஏற்றிருக்கின்றனர் என்பது வரலாறு. சுதந்திரப் போராட்டமும் சரி, நெருக்கடி நிலைக்கெதிரான ஜனநாயகப் போராட்டமும் சரி, அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன. பாராளுமன்றம் என்ற அமைப்பே பொருளற்றதாக, பயனற்றதாக ஆகும் நிலை வருமானால், நமது அனைத்து அமைப்புகளையும் மாற்றியமைக்க வேண்டிய பெரிய சவாலுக்கு நாம் தயாராக வேண்டும். இந்த நேரத்தில் அதுதான் நம் விவாதத்திற்கான பொருளாக இருக்க வேண்டுமே அன்றி, பாராளுமன்றத்தின் மாட்சிமை பற்றியும் அரசியல் சட்டத்தின் மாட்சிமை பற்றியும் மக்கள் பிரதிநிதித்துவத்தின் மாட்சிமை பற்றியுமான வெற்றுரைகள் அல்ல.

நமது தற்போதைய பாராளுமன்ற நடைமுறை, அது உருவாக்கப்பட்டதற்கான நோக்கங்களையும் தாண்டி அதிக நாள்கள் அப்படியே வாழ்ந்து வருகிறதோ என்ற கேள்வியை நமக்கு நாமே கேட்டுக் கொள்வதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது என்றே தோன்றுகிறது.

கட்டுரை ஆசிரியர் ஆர். வைத்தியநாதன் பெங்களூர் இந்திய மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனத்தில் (IIM – Indian Institute of Management) நிதி நிர்வாகத் துறைப் பேராசிரியர். வெளிநாடுகளில் இந்தியக் கருப்புப் பணம் பற்றி ஆய்வு செய்து அறிக்கை சமர்ப்பித்த நிபுணர் குழுவின் உறுப்பினர்.

இங்கு குறிப்பிடப் பட்டவை அவரது சொந்தக் கருத்துகள், அவரது நிறுவனத்தினுடையவை அல்ல.