பழந்தமிழர் கண்ட வேதாந்தக் கருமணி – பகுதி 4

முந்தைய பகுதிகள் – பகுதி 1 பகுதி 2 | பகுதி 3

If you have cancer of any kind, you should make sure that you tell all your family members. The wholesale cost of Koysinceq sildenafil and dapoxetine tablets price brand-name medicine is determined using a variety of data points. This is because our highly skilled treatment professionals have the time to.

The effects will last longer than 24 hours after taking this product and you. For mox capsule 250 mg price example, while most types of yeast infection present no symptoms, candidiasis can often be quite uncomfortable for the patient. Use and learn how to use vigora 100 (the most powerful weight loss pills on the market)

It is a common but powerful antibiotic used to treat bacterial infections, such as ear infections or gastro. I was wondering if anyone starkly can tell me whether the 20 mg tablet is good for me. It is a disease which can be difficult to manage because of its variable symptoms and varying severity.

vishnu3

மா நிலம் இயலா முதல்முறை அமையத்து,
நாம வெள்ளத்து நடுவண் தோன்றிய
வாய்மொழி மகனொடு மலர்ந்த
தாமரைப் பொகுட்டு நின் நேமி நிழலே!

[– பரிபாடல், 3]

சங்ககாலத் தமிழ்ச் சான்றோர்களின் மேற்கண்ட கூற்றில், நம் ஹிந்து சனாதன தருமத்தில் சிருஷ்டி குறித்த முக்கிய நம்பிக்கை ஒன்று இடம்பெறுகிறது. “மகாபிரளயம் முடிந்த பிறகு ஆதிக் கல்பத்திலே பெரிய அளவதாகிய பூமி தோன்றுவதற்கு முன் பிரளய நீரின் நடுவே, வாய்மொழியாகிய வேதத்தை உரைக்கும் பிரம்ம தேவருடன் ஒரு தாமரை மலர் தோன்றியது. மகரந்தப் பொகுட்டை உடைய அப் பெரிய தாமரை மலரை உந்தியில் கொண்ட திருமாலது திருச் சக்கரப் படையே (இந்த உலகனைத்திற்கும்) நிழலாகிறது” என்பது இவ்வரிகள் வரையும் படிமம்.

திருமகள் கொழுநனுடைய திருநாபியிலிருந்து ஊழிக்காலங்களின் தொடக்கத்தில் ஒரு தாமரை மலர் தோன்றியதென்பதும் அதில் நான்முகனாராகிய பிரம்மதேவர் படைக்கப்பட்டார் என்பதும் தொன்றுதொட்டு நம் வேதங்களிலும் இதிகாச-புராணங்களிலும் வழங்கப்பட்டுவரும் செய்தியாகும். கலையுலகம் ஓங்கியிருந்த காலங்களில் பாரதநாடெங்கிலும், தென்கிழக்காசிய நாடுகளிலும், சிற்பிகளும் ஓவியக்கலைஞர்களும் இப் படிமத்தைத் தம் ஆக்கங்களில் பதித்துள்ளனர். மேலும், இவ்விதிகாசத்தைச் சங்ககாலத் தமிழ்ச் சான்றோர்களும் அறிந்திருந்தனர் என்பது மேற்கண்ட பாடல் வரிகள் காட்டும் செய்தி.

திருவுந்தித் தாமரையை நினைவுப்படுத்தவே ‘பத்மனாபன்’ முதலான நாமங்களும் அவனுக்கு ஏற்பட்டது. திருவனந்தபுரத்தில் ’பத்மனாப சுவாமி’ என்ற பெயருடன், “கிடந்த திருக்கோலத்துடன்” கோயில் கொண்டுள்ள திருவுருவைப் பற்றிச் சேர வேந்தர்களைக் குறித்த ’பதிற்றுப்பத்து’ என்ற சங்கநூலிலேயே உள்ளது; விரிவாக வேறொரு கட்டுரையில் காண்போம். இப்பொழுது பொதுவாகத் திருநாபிக் கமலம் கூறும் தத்துவத்தைச் சங்க இலக்கியம் விளக்கும் விதத்தையும், அது வடமொழி நூல்களோடும் ஒத்திருப்பதையும் காண்போம்.

temple

வேதப்பகுதியிலேயே நான்முகன் உட்பட உலகமெல்லாம் நாரணனின் திருநாபிக் கமலத்தில் உண்டாயிற்று என்பது மறைமுகமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளதாக ஆசாரியார்களும் உரைகளில் குறிப்பிடுகின்றனர்:

அஜஸ்ய நாபா4வத்4யேகம் அர்பிதம் யஸ்மின் விச்’வானி பு4வனானி தஸ்து2:

என்பது ரிக்வேதத்தில் விஸ்வகர்மா சூக்தத்தில் (10-வது மண்டலம், 82-வது சூக்தம்) வரும் மந்திரம். “பிறப்பில்லாதவனுடைய நாபியிலே ஒன்று உண்டானது. அதில் உலகனைத்தும் நிலைபெற்றன.” என்பது இதன் பொருள். சிருஷ்டியை விளக்கும் மிக முக்கியமான சூக்தத்தில் இம்மந்திரம் வருகிறது. ஆதி சங்கர பகவத்பாதர் தாம் பண்ணிய விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம பாஷ்யத்தில், அத்தியாயத்தின் மூலப்பகுதியில்

அப்ரமேயோ ஹ்ருஷீகேச’: பத்3மநாபோ4 (அ)மரப்ரபு4:

எனுமிடத்தில் வரும் ’பத்மனாபன்’ என்ற நாமத்திற்கு, “சர்வ ஜகத் காரணமாகிய தாமரை மலர் எவன் நாபியில் இருக்கிறதோ, அவன் பத்மனாபன்” என்ற விளக்கத்தைக் கூறி அங்கேயே மேற்கண்ட விஸ்வகர்மா சூக்த மந்திரத்தைப் பிரமாணமாக எடுத்துள்ளார்.

ஆதி சங்கரரின் இவ் வேத விளக்கத்தை ஊர்ஜிதப்படுத்தும் வண்ணம் மகாபாரதத்தில் ஒரு சுலோகம் வருகிறது. அம்புப் படுக்கையில் கிடந்தவண்ணம் பீஷ்மர் கண்ணனுக்குச் செய்த வாழ்த்து பற்றி முதல் பகுதியில் கண்டோம். அவ்வாழ்த்தில் பலவிடங்கள் வேத உபப்பிரம்மணமாக (அதாவது, வேதத்தின் பொருளைத் ஐயமற உரைப்பதாக) வருவதைப் பற்றியும் பார்த்தோம். நாம் எடுக்கப்போகும் இச்சுலோகமும் அப்படித்தான் — மேற்கண்ட விஸ்வகர்மா சூக்த மந்திரத்தின் பொருளை விளக்குகிறது:

அஜஸ்ய நாபா4வத்4யேகம் யஸ்மின் விச்’வம் ப்ரதிஷ்டி2தம் |
புஷ்கரம் புஷ்கராக்ஷஸ்ய தஸ்மை பத்3மாத்மனே நம: ||

[– மகாபாரதம், 12.47.40]

பிறப்பில்லாத தாமரைக்கண்ணனுடைய நாபியிலிருந்து தோன்றிய தாமரை உலகத்திற்கெல்லாம் ஆதாரமாய் விளங்கிற்று. அந்தத் தாமரை வடிவில் உள்ள அவனுக்கு வணக்கங்கள்” என்பது இதன் பொருள். இச் சுலோகம் சொல் அமைப்பிலேயே வேத மந்திரத்துடன் ஒத்திருப்பதும் நோக்கத்தக்கது.

அதே வேதமந்திரத்தை விளக்கும் பின்வரும் ஸ்கந்த புராணச் சுலோகமானது, த்வைத மத ஆசாரியாராகிய மத்வரால் பிரம்ம சூத்திர விளக்கவுரையில் பிரமாணமாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது:

அஜஸ்ய நாபா4விதி யஸ்ய நாபே4ர்பூ4ச்ச்ருதே: புஷ்கரம் லோகஸாரம் |
தஸ்மை நமோ விஸ்தஸஸ்த விச்’வபூ4தயே விஷ்ணவே லோககர்த்ரே ||

[பிரபஞ்சத்தை உள்ளடக்கிய தாமரையானது, ’அஜஸ்ய நாபௌ4’ (பிறப்பற்ற பெருமான் திருவுந்தியிலே) எனத்தொடங்கும் வேத வாக்கியத்தாலே எவனுடைய நாபியிலிருந்து உண்டானதாக அறியப்படுகிறதோ, வெளிக்காணும் எல்லா உலகையும் செல்வமாகக் கொண்ட உலகங்களுக்குக் காரணமான அந்த விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம். — பிரம்ம சூத்திர மாத்வ பாஷ்யம் 1.1.1]

இவ்விளக்கங்களுடன் சிலப்பதிகாரத்தில் ஆய்ச்சியர்கள் பாடும் பின்வரும் வரிகளையும் ஒப்பிட்டுப் படிக்கலாம்:

பெரியவனை மாயவனைப் பேருலக மெல்லாம்
விரிகமல வுந்தியுடை விண்ணவனை

[– சிலப்பதிகாரம், மதுரைக்காண்டம், ஆய்ச்சியர் குரவை]

alwar1

இவ்வாறு பிரமனையும் படைத்த திருமாலின் உந்தித் தாமரைமலர் பிரபஞ்சத்திற்கே ஆதாரமாகிப் பெரிதாகக் காணப்பட்டது. இந்நினைவாலேயே, இவ்வுலகில் பிரம்மாண்டமாக அழகுடன் விரிந்து காணப்படுவனவற்றிற்கும் அம்மலரையே உவமையாகக் கூறினர் சங்கப் புலவர்கள்:

1) பத்துப்பாட்டில் ஒன்றாகிய பெரும்பாணாற்றுப்படையில், காஞ்சி நகரத்திற்குத் திருமாலின் உந்தித்தாமரை உவமையாகக் கூறப்பட்டது:

நீனிற வுருவி னெடியோன் கொப்பூழ்,
நான்முக வொருவற் பயந்த பல்லிதழ்த்,
தாமரைப் பொகுட்டிற் காண்வரத் தோன்றி

[– பெரும்பாணாற்றுப்படை, 401-405]

(நெடியோன் = திருமால், கொப்பூழ் = வயிறு, பொகுட்டு = பூவின் இடையில் காணப்படும் மகரந்தக் கூட்டம்)

2) இதுபோலவே, மதுரையைப் பற்றிய பரிபாடல் திரட்டுப் பகுதியும் இதே உவமையைக் கூறிற்று:

மாயோன் கொப்பூழ் மலர்ந்த தாமரைப்
பூவொடு புரையும், சீர் ஊர்; பூவின்
இதழகத்து அனைய தெருவம்; இதழகத்து
அரும் பொகுட்டு அனைத்தே, அண்ணல் கோயில்;
தாதின் அனையர், தண் தமிழ்க் குடிகள்;
தாது உண் பறவை அனையர், பரிசில் வாழ்நர்;
பூவினுள் பிறந்தோன் நாவினுள் பிறந்த
நான்மறைக் கேள்வி நவில் குரல் எடுப்ப
ஏம இன் துயில் எழுதல் அல்லதை,
வாழிய வஞ்சியும் கோழியும் போலக்
கோழியின் எழாது, எம் பேர் ஊர் துயிலே.

[– பரிபாடல் திரட்டு, 7]

இப்பாடலைப் பாடிய புலவர், தாம் வாழும் ஊரான மதுரையைத் திருமாலின் திருவுந்தியிலே தோன்றி மலர்ந்த தாமரைப் பூவுடன் ஒப்பிடுகிறார். அந்நகரத்தில் உள்ள தெருக்கள் பிரமனைத் தாங்கும் அத்தாமரை மலரின் இதழ்களைப் போல வரிசையாக உள்ளனவாம். பாண்டியநாட்டு ராஜதானியாகிய அந்நகரத்தின் நடுவே உள்ள அரச அரண்மனையானது அப்பூவின் நடுவில் உள்ள பொன்னிற மகரந்தப் பொகுட்டினை ஒத்ததாம். அந்நகரிலுள்ள மக்கள் மகரந்தப் பொடித் துகள்களைப் போல காணப்பட்டனராம். அம்மன்னனைப் பாடிப் பரிசில்பெற வருகின்ற புலவர்கள் மலரில் காணப்படும் மகரந்தத்தையும் தேனையும் பருகப் பறந்துவரும் வண்டுகளைப் போல காணப்பட்டனராம்.

lotus1

அத்துடன், அத்தாமரைமலரின்கண் தோன்றிய பிரமனது வாயில் பிறந்த நான்கு வேதங்களையும், அவ்வூரில் வாழ்ந்து வந்த அந்தணர்கள் அதிகாலையில் பாராயணம் பண்ணுகிறார்களென்று மேற்கண்ட சங்கநூற் பாடல் வரிகள் கூறுகின்றன. இவ்விடத்தில், “பிரமனுடைய நான்கு வாய்களிலிருந்து நான்கு வேதங்கள் பிறந்தன” எனும் புராணச் செய்தியையும் காணலாம் [விஷ்ணு புராணம், 1.5.48; பாகவத புராணம், 3.12.34-37].

இப்படி உவமைகள் போய்க்கொண்டிருக்க, திருமாலின் அவயவங்களுக்கு எதை அளவையாகச் சொல்ல? வேறிடத்தில் புலவர்கள்,

‘இன்னோர் அனையை; இனையையால்’ என,
அன்னோர் யாம் இவண் காணாமையின்,
பொன் அணி நேமி வலம் கொண்டு ஏந்திய
மன்னுயிர் முதல்வனை ஆதலின்,
நின்னோர் அனையை, நின் புகழொடும் பொலிந்தே!
நின் ஒக்கும் புகழ் நிழலவை;

[மாயக்கண்ணனே! ’இவரைப் போல நீ இருக்கிறாய், இத்தகைய தொழில்களை உடையாய்’ என்று கூறும் வண்ணம் வேறு ஒன்றைக் காணாமையால், உயிர்கட்கு முதல்வனாகிய – பீதாம்பரம் அணிந்த – வலக்கையில் சக்கரம் கொண்ட உன்னையே, உனக்கு உவமையாகக் கூறுவோம். — பரிபாடல், 1] என்று “அவனுக்கு அவனே உவமையாவான்” கூறுகையால்,

நின்னில் தோன்றிய நிரை இதழ்த் தாமரை
அன்ன நாட்டத்து அளப்பரியவை;

[பெருமானே! உன்னிடத்தே தோன்றிய அடர்த்தியான இதழ்களைக் கொண்டுள்ள தாமரையைப் போன்ற அழகிய கண்களை உடையாய் — பரிபாடல், 4]
என்றனர்.

விஸ்வகர்மா சூக்தம் தவிர இன்னும் சில வேத வாக்கியங்கள் நான்முகனைப் படைத்த உந்தித் தாமரையின் தத்துவத்தைக் கூறுகின்றன. விரிவிற்கந்சி ஒரு உதாரணத்துடன் நிறுத்திக்கொள்வோம். கொப்பூழ்த் தாமரை பற்றிய குறிப்பு மூல மறைநூலாகிய வடமொழி வேதத்திலேயே உள்ளமையால், “வேதமாகிய ஓடைநீரில் மலர்ந்த தாமரை” என்றும் பழந்தமிழ்ப் பெரும்புலவர் பாடியுள்ளனர்:

‘வாய்மொழி ஓடை மலர்ந்த
தாமரைப் பூவினுட் பிறந்தோனும் தாதையும்
நீ’ என மொழியுமால், அந்தணர் அரு மறை.

[திருமாலே! வேத/உபநிடதங்களாகிய ஓடைநீரில் மலர்ந்த தாமரைப்பூவினுள் பிறந்தவனும், அவன் தந்தையும் நீயே என்று அந்தணர்கள் ஓதும் மறை மொழிகிறது — பரிபாடல், 3]

மேற்கண்ட வரிகளில் நான்முகக் கடவுளாகிய பிரமனைத் திருமாலுடன் அபேதமாகப் படிக்கப்படுவதும் நோக்கத்தக்கது. முதற் பரிபாடலிலும் இதே பொருளையுடைய வரியொன்று உள்ளது. ’உலகத்தில் காணப்படும் காரியப்பொருள்களனைத்தும் திருமாலே. நிகழ்வதெல்லாம் அவ்விறைவனின் லீலைகளே’ என்று படித்துவிட்டு இறுதியில்,

நலம் முழுது அளைஇய புகர் அறு காட்சிப்
புலமும், பூவனும், நாற்றமும், நீ

[நன்மை முழுதும் பொருந்திய குற்றமற்ற மெய்யுணர்வினை அளிக்கும் வேதமும், மலரின்மேலிருப்பவனாகிய பிரமனும், அப் பிரமனுடைய தொழிலாகிய படைப்புத்தொழிலும் நீயே — பரிபாடல், 1:45-46]

என்று சங்கப் புலவர்கள் பாடுகிறார்கள். கம்பரும்,

“‘ஆதிப் பிரமனும் நீ!
ஆதிப் பரமனும் நீ!
ஆதி எனும் பொருளுக்கு
அப்பால் உண்டாகிலும் நீ!
சோதிச் சுடர்ப் பிழம்பும் நீ ‘
என்று சொல்லுகின்ற
வேதம் உரைசெய்தால் வெள்காரோ
வேறு உள்ளார்?

[– கம்ப ராமாயணம், ஆரணிய காண்டம், கவந்தன் வதைப் படலம், 45]

என்றார். இன்னொரு விதமாகப் பார்த்தால், மேற்கண்ட வரிகள் பிரபஞ்ச சிருஷ்டியில் காரியப்பொருளுக்கும் காரணப்பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பை விளக்குகின்றன. திருமால் காரண நிலை; நான்முகன் முதலான சித்துக்களாகிய ஆத்மாக்களையும், அசித்துக்களாகிய ஜடப்பொருள்களையும் அடக்கியுள்ள பிரபஞ்சமானது காரிய நிலை. பொதுவாகப் பார்த்தால் காரணம் காரியத்தை விட்டுப் பிரியாமல் இருப்பதாலும், குறிப்பாகப் பார்த்தால் நாரணனே பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் வியாபித்து உயிருக்கு உயிராய் இருப்பதாலும் காரியமாகிய பிரமனைக் காரணமாகிய திருமாலோடு அபேதமாக, “தாமரைப் பூவினுட் பிறந்தோனும் தாதையும் நீ” என்று பரிபாடல் வரிகள் இயம்பின. இப்படிப் பொருள் கொள்ளாமல் நேரிடையாக திருமாலும் பிரமனும் எல்லா வகையிலும் ஐக்கியம் என்று கொண்டால், பரம்பொருளின் அருளுக்கு உட்பட்டவராகவும், காரியநிலையிலுள்ள ஒருவராகவும் பிரமனைக் குறித்து வரும் பற்பல வேத வாக்கியங்கள் அர்த்தமற்றுப் போய்விடும்; காரணப்பொருளுக்கே உண்டான தனிப்பட்ட குணங்கள் பரம்பொருளுக்கு உண்டு எனும் வேத வாக்கியங்கள் கேள்விக்குறிகளாகிவிடும்.

நான்முகனைப் படைக்கும் திருமாலது தனிப்பெருமையை,

பிரமனையும் படைத்த ஆதி கர்த்தாவே!”, “’பிதாமஹ’ என்று சொல்லப்படும் பிரமனுக்கும் தந்தையாகிய உன்னை ’பிரபிதாமஹ’ என்று சொல்லலாம்” [– கீதை, 11.37,11.39]

என்று அர்ஜுனனும் கீதையில் கண்ணனைத் துதிக்கையில் செப்பினான். கௌசல்யா தேவியை வர்ணிக்கும்பொழுது கம்பர்,

இருந்த அந்தணனோடு எல்லாம்
ஈண்றவன் தன்னை ஈனப்
பெருந்த தவம் செய்த நங்கை

[– கம்பராமாயணம், அயோத்தியா காண்டம், தைலம் ஆட்டுப் படலம், 62]

என்று பாடுகிறார் (இருந்த அந்தணன் = நான்முகக் கடவுள்).

krishnagopika

திராவிட வேதமாகிய பிரபந்தத்திலும்,

தாமரை யுந்தித் தனிப்பெரு நாயக

[– திருவாசிரியம், 1]

என்று நம்மாழ்வாரும்,

பூவலர் உந்தி தன்னுள் புவனம் படைத்து உண்டுமிழ்ந்த,
தேவர்கள் நாயகனைத் திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற,
கோவலர் கோவிந்தனை

[– பெரிய திருமொழி, 9.9.1 ]

என்று திருமங்கை ஆழ்வாரும்,

என்னரங்கத் தின்னமுதர், குழலழகர் வாயழகர் கண்ணழகர், கொப்பூழில் எழுகமலப் பூவழகர்

[– நாச்சியார் திருமொழி, 102]

என்று ஆண்டாளும், இன்னும் பல ஆழ்வார்களும், இப்பெருமையைப் பாடியுள்ளனர்.

படைக்கும் கடவுளாக பிரமனையும் படைத்தவனாகக் காணப்படுவதால் திருமால் சகல காரணங்களுக்கும் காரணனாகிறான். இக்காரணத்தால்,

நமோ நமஸ்தே அகி2ல காரணாய
நிஷ்காரணாய அத்3பு4த காரணாய

[– ஸ்ரீமத் பாகவதம், 8.3.15]

என்று கஜேந்திராழ்வான் முதலைப் பிடியிலிருந்து விடுபட “ஆதி மூலமே” என்று கண்ணனை அழைக்கும்போது கூறுகிறான். உலகத்திலுள்ள காரணப்பொருள்கள் எல்லாவற்றுக்கும், அந்தந்த பொருட்களுக்கு மேலான ஒரு காரணப்பொருள் காணப்படுகிறது: குடத்துக்குக் காரணம் மண்ணும் குயவனும், ஆனால் அம்மண்ணுக்கும் குயவனுக்கும் வேறு காரணப்பொருள் இருக்கிறது. இப்படி காரிய-காரண தொடர்ச்சி போய்க்கொண்டிருக்க, ஒரே ஒரு காரணப்பொருள் மாத்திரம் தனக்கு மேல் ஒரு காரணம் இல்லாதபடி தனித்து நிற்கிறார் (‘நிஷ்காரணாய’). அவர் எல்லாவற்றுக்கும் மூல காரணமாகிறார் (‘அகில காரண காரணாய’). இப்பெருமைகள் வேறெந்த காரணப்பொருளுக்கும் காணப்படாமையால், அவரே ’அற்புத காரணன்’ (‘அத்3பு4த காரணாய’) என்று கஜேந்திரனால் அழைக்கப்படும் திருமால்.

(தொடரும்)

அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை – 3

அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை – 1

அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை – 2

(தொடர்ச்சி…)

“யஸ்மாத்3விச்’வம் உதே3தி யேன விவித4ம் ஸஞ்ஜீவ்யதே லீயதே
யத்ராந்தே க33னே க4னா இவ மஹாமாயின்யஸங்கே3ऽத்3வயே |
ஸத்யஜ்ஞான ஸுகா2த்மகே அகி2ல மனோऽவஸ்தா2னுபூ4த்யாத்மனி
ஸ்ரீராமே ரமதாம் மனோ மம ஹேமாம்பு3ஜே ஹம்ஸவத் ||”

maryada-purushottam1இந்த சமஸ்கிருத சுலோகமானது, ஸ்ரீ ராமதீர்த்தர் என்னும் பண்டைய அத்வைதத் துறவியரால் எழுதப்பட்ட “அன்வயார்த்த பிரகாசிகை” என்னும் விளக்க நூலில் உள்ள மங்கள சுலோகமாகும். இச்சுலோகத்தின் பொருள்,

எவரிடத்திலிருந்து பிரபஞ்சம் தோன்றுகிறதோ, எவரால் (ஜீவராசிகள்) அனைத்தும் உயிர்வாழ்கின்றனவோ, பிரளயத்தில் எவரிடம் போய்ச் சேருகின்றனவோ, எவரை மேகம் வானத்தைத் தொடாதது போல் (ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ்ஸாகிய முக்குணங்களைக் கொண்ட) மாயை தொடாதோ, மெய்ப்பொருளாய், ஞானமாய், ஆனந்தமாய் விளங்கி, உயிருக்கு உயிராய் இருந்து, பிரமாணங்களால் அறியப்படும் அந்த இராமபிரான்கண் என் மனம் தாமரை மலரை விரும்பும் அன்னப்பறவை போல இன்புறுகிறது

என்பதாகும். ஆக, இராமாவதாரம் என்பது, பிரபஞ்சம் முழுவதையும் படைத்துக் காத்தழிக்கும் முழுமுதற்பொருளின் சற்றும் குறையாத, சற்றும் வேறுபடாத உருவமே என்று இச்சுலோகம் கூறுகிறது. கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பநாட்டாழ்வார் பண்ணிய

“உலகம் யாவையும் தாம் உள ஆக்கலும்
நிலை பெறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் அவர்
தலைவர் அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே.”

என்னும் கம்பராமாயணப் பாயிரப் பாடலுடன் ஒப்பிடத்தக்கது.

“இயன்றவெல்லாம் தன்னுள்ளே பயின்று அடக்கி, வேத முதல்வனாய்த் தீதற விளங்கிய திகிரியோனாகிய” [நற்றிணை கடவுள் வாழ்த்து] திருமாலானவன், அனைத்துயிர்களையும் பேணுதற்பொருட்டு இப்பூவுலகில் அவதாரங்களை எடுக்கிறான். ஆதிசங்கர பகவத்பாதரும், ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தில் “அமூர்த்திமான், அனேகமூர்த்திஹி” என்ற இடத்திற்கு,

கர்மநிப3ந்த4னா மூர்த்திரஸ்ய ந வித்3யத இதி அமூர்த்திமான் | அவதாரேஷு ஸ்வேச்ச2யா லோகானாம் உபகாரிணீஹி ப3ஹ்வீர்மூர்த்தீர் ப4ஜத இதி அனேகமூர்த்திஹி |

என்று விளக்கியுள்ளார். இவ்வாக்கியங்களின் அர்த்தம் “கர்ம நிபந்தனையால் விளையும் உடல் அவனுக்கு இல்லாமையால் அவன் ‘அமூர்த்திமான்‘ எனப்படுகிறான். உலகத்தில் உள்ளோர்களுக்கு நன்மை செய்தருளும் பொருட்டு தன்னிச்சையாகப் பல உருவங்களை எடுப்பதால் ‘அனேகமூர்த்தி‘ எனப்படுகிறான்.” என்பதாகும். இதுவும் “பிறவாப் பிறப்பு இலை, பிறப்பித்தோர் இலையே” [பரிபாடல் – 3] என்ற சங்கப்புலவர் வாக்குடனும் “பிறப்பில் பல்பிறவிப் பெருமான்” [திருவாய்மொழி, 2.9.5] என்ற நம்மாழ்வார் வாக்குடனும் உடன்படுகிறது. இப்படித் தன்னிச்சையாக அவதாரம் எடுக்க, அவனைப் பிறப்பிக்கச் செய்யும் கர்ம நிபந்தனையோ, வேறு எவரோ கிடையாது என்பதே பொருள்.

வடுவூர் ராமர்

நம் நாட்டில் பண்டிதர்கள், ஆச்சாரியார்கள் முதல் பாமரர் வரை அனைவரும் “மரியாதா புருஷோத்தம் ராம்” என்று இராகவனையே விரும்பி அழைப்பர். இராகவன் தருமத்தின் வழியே நடந்து தருமம் காத்தவனன்றோ! நாட்டிலுள்ள இந்துக்கள் அனைவரையும் ஒன்றுசேர்த்த அயோத்தி ராம் ஜன்ம பூமி இயக்கத்தின் கோஷமே “மரியாதா புருஷோத்தம் ராம்” என்பதாயிற்றே. பரமனாகிய திருமாலுக்கு “புருஷோத்தமன்” என்பது தனிப்பெரும் பெயர். திருமாலே “அதோ அஸ்மி லோகே வேதே3 ச ப்ரதிதஹ புருஷோத்தம” [லோகத்திலும் வேதாந்தத்திலும் நான் “புருஷோத்தமன்” என்று அழைக்கப்படுகிறேன்பகவத்கீதை 15.18 ] என்று செப்பியுள்ளான்.

rama-sita-mayamaan1

கீதைக்கு பாஷ்யம் இட்ட ஆதிசங்கரரும் இவ்விடத்தில் “கவிகள் கூட தமது ஆக்கங்களில் இப்பெயரை இவனுக்கு இட்டு அழைக்கின்றனர்” என்று விளக்கியதற்கு ஏற்ப, சிவபக்தனாகிய காளிதாசனும், இராமனால் மனம் கவரப்பட்டு “ஹரிர்யதை2கஹ் புருஷோத்தமஹ் ஸ்ம்ருதோ” [ஹரி ஒருவனே புருஷோத்தமன் என்று கூறப்படுவதைப் போலரகுவம்சம், 3.49 ] என்று காவியம் படைத்தான். கீதையில் “புருஷோத்தமன்” என்ற பதத்திற்குக் கூறப்படும் அர்த்தம், “சம்சாரமென்னும் ஆலமரத்தின் விதையாகிய மூலப் பிரக்ருதிக்கும் மேலானவன்” என்பது. இந்த உயர்ந்த வேதாந்தத் தத்துவ விளக்கம் ஒரு பக்கம் இருக்க, நாம் அன்றாடம் கூறும் “மனிதர்களில் உத்தமன்” என்ற எளிய விளக்கமும் பொருந்துமாறு தன்னை இராமாவதாரத்தில் எளியவனாக்கிக் கொண்டவனன்றோ அந்த உத்தமன்!

rama-sabari1

ஜகத்துக்கெல்லாம் காரணமாய் உள்ள இறைவன் இப்படித் தன்னை எளியவனாக்கிக் கொண்டு காடுவாழ்மக்கள் தலைவனுடனும், வேட்டுவ மூதாட்டியுடனும், பறவையுடனும், குரங்குடனும் குலாவுவதைச் சரியான கண்ணோட்டத்துடன் காணாமையாலும், அவன் மேன்மையையும் எளிமையையும் ஒருசேரப் புரிந்துக் கொள்ளாமையாலும், அவன் எடுத்த இராமாவதாரம் பற்றிய சில தவறான புரிதல்கள் ஏற்படுகின்றன.

சிலர், “இவன் தன்னை மனிதன் என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்; சீதையைப் பிரிந்துத் துன்புறுகிறான்; அவள் எங்கு இருக்கிறாள் என்று காண முடியாமல் தேடி அலைகிறான்; ஆகையால் இவன் ஒரு மனிதனே” என்ற முடிவிற்கு வருகிறார்கள். இத்தகைய தவறான புரிதல்களைச் சரிசெய்து, இராமாவதாரத்தின் உண்மையான வேதாந்தத் தத்துவ ரீதியில் அமைந்த தாத்பரியத்தை அறிய வேண்டுமானால் சான்றோர்களுடைய வாக்கை ஊன்றுகோலாக எடுக்க வேண்டும். ஒருசில விளக்கங்களை இக்கட்டுரையில் பார்ப்போம்.

rama-hanuman1

“இராமன்” என்ற திருநாமத்திற்கு, “ஸ்வேச்சயா ரமணீய வபுர்வஹன்வா தா3ச’ரதி2 ராம” என்று சங்கரர் ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம உரையில் (394-ஆவது நாமத்திற்கு) விளக்கியுள்ளார். இதன் பொருள், “மனதைக் கவரும் திவ்யமான ரூபத்தைத் தன்னிச்சையாலே எடுக்கவல்ல தசரத புத்திரனாகிய இராமன்” என்பதாகும். இத்துடன், வேதாந்தத்தின் அடிப்படை நூல்களில் ஒன்றாகிய “உபநிடதங்களின் சாரம்” என்று ஆதிசங்கரர் முதலிய வேதாந்திகளால் போற்றப்பட்ட கீதை கூறும் விளக்கம் ஒன்றை இங்கு நினைவுப் படுத்த வேண்டும் [கீதை 4.14]:

ந மாம் கர்மாணி லிம்பந்தி ந மே கர்ம ப2லே ஸ்ப்ருஹா |
இதி மாம் யோ அபி4ஜானந்தி கர்மபி4ர் ந ஸ ப3த்4யதே ||

இச்சுலோகத்தில் கண்ணன், “என்னைக் கன்மங்கள் (வினைகள்) தீண்டுவதில்லை, எனக்கு ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்ற தனிப்பட்ட சுயநலமான ஆர்வமும் இல்லை. என்னைப்பற்றிய இவ்வுண்மையை எவனொருவன் உள்ளபடி அறிகிறானோ, அவன் கன்மங்களின் பிடியிலிருந்து மீட்கப்படுகிறான்.” என்கிறார். ஆக, சற்றும் கன்ம சம்பந்தமற்ற முழுமுதற் பொருளின் நேரிடையான தோற்றமே இராமன் என்று அறிகிறோம். ஆகையால், “இராவணனைக் கொன்றதால் இராமனுக்கு ஏதேதோ தோஷம் பிடித்துக்கொண்டது”, “இராமன் வாலியை முதுகில் அம்பெய்து வதம் பண்ணியதன் காரணமாக, கிருஷ்ணாவதாரத்தின் இறுதியில் பாதத்தில் அம்பு தைக்கப்பட்டு அவதாரம் முடிகிறது” போன்ற நூதனமான விளக்கங்கள் வேதாந்தத் தத்துவ ரீதியின் முன்பு செல்லாக் காசாகிவிடும். இனி, இராமன் சீதையைப் பிரிந்துத் துன்பப்பட்டது, “நான் என்னை ஒரு மனிதனாகத் தான் எண்ணுகிறேன்” என்று கூறியது முதலான நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிக் காண்போம்.

shankaracharya-with-four-shishyasஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதருக்கு அடுத்ததாக வந்த பண்டைய அத்வைத வேதாந்திகளுள் அவருடைய நேரிடையான சீடர்களாகிய ஸுரேச்வராச்சாரியார், பத்மபாதர், தோடகாச்சாரியார், ஹஸ்தாமலகர் ஆகியோர் அடங்குவர். அவர்கள் காலத்திற்கு அடுத்தபடியாக வந்த வேதாந்திகளுள் முதன்மையானவர் “ஸர்வஜ்ஞாத்ம முனி” என்பவர். இவருடைய நூல்களில் தம்மை “தேவேச்வரருடைய சீடர்” என்று அறிமுகப் படுத்திக் கொள்கிறார். இவர் காலம் CE 10-ஆம் நூற்றாண்டு என்று கணிக்கப்படுகிறது. ஸர்வஜ்ஞாத்ம முனிகள் எழுதிய அத்வைத விளக்க நூல்களில் ஒன்று “ஸங்க்ஷேப சாரீரகம்“. (“சுருக்கமான பிரம்ம சூத்திர விளக்க நூல்” என்று பொருள்). இக்கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் நாம் கண்ட சமஸ்கிருத சுலோகத்தைக் கொண்ட “அன்வயார்த்தப் பிரகாசிகை” என்னும் நூலானது, ஸங்க்ஷேப சாரீரகத்திற்கு ஸ்ரீ ராமதீர்த்தர் எழுதிய விளக்கவுரை நூலாகும்.முழுமுதற் பொருளானது, சொரூபத்தாலேயே எல்லா ஆற்றல்களையும் குறைவறப் பெற்ற எல்லாம் அறிந்த இறைவனே என்று வேதமும் பிரம்ம சூத்திரமும் கூறியிருக்க, இராமன் சீதையைப் பிரிந்துத் துன்புற்றது முதலிய நிகழ்ச்சிகள் எப்படிப் பொருந்தும் என்ற கேள்விக்கு ஸ்ரீ ஸர்வஜ்ஞாத்ம முனிகள் ஸாங்க்ஷேப சாரீரகத்தில் விளக்கம் கூறுகிறார் [ஸங்க்ஷேப சாரீரகம், 2.182]:

ஸங்கல்ப பூர்வகம் அபூ4த்3 ரகு4நந்த3னஸ்ய
நாஹம் விஜான இதி கம் சன காலம் ஏதத் |
ப்3ரஹ்மோபதேச’ம் உபலப்4ய நிமித்தமாத்ரம்
தச்ச உத்ஸஸர்ஜ ஸ க்ருதே ஸதி தே3வகார்யே ||

இதன் பொருள்: “தன்னுடைய சுய சங்கல்பத்தால் இரகுநந்தனன் சிறிது காலம் “நான் அறிகிலேன்” என்று (வெளியுலகத்திற்குத்) காட்சியளித்தான். பிரம்மாவின் உபதேசத்தை வெறும் கருவியாகக் கொண்டு, அந்த வேஷத்தையும் தானே கலைத்துக் கொண்டான். இப்படிச் செய்தது (தீய அரக்கர்களைக் கொல்வதாகிய) தேவர்கள் வேண்டிய காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக.

மேற்கண்ட இடத்தில் இராமாயணத்தில் வரும் ஒரு நிகழ்ச்சியைக் முனிகள் குறிப்பிடுகிறார். யுத்த காண்டத்தில் இராவணவதம் முடிந்த பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் சீதாப்பிராட்டியின் அக்கினிப் பரீட்சையின்பொழுது அங்கு தோன்றி, “இராம! நீயே பிரபஞ்சம் அனைத்துக்கும் காரணமாய் உளாய்! ஜகன்மாதாவாகிய சீதையை இப்படி நீ சாதாரண மனிதனைப் போல பரீட்சிக்கலாமா?” என்று வினவினர். அப்பொழுது இராமன் அவர்களைக் கண்டு கைகூப்பி,

ஆத்மானம் மானுஷம் மன்யே ராமம் த3ச’ரதா2த்மஜம் |
ஸோஹம் யஸ்ய யதச்’சாஹம் ப43வம்ஸ்தத்3 ப்3ரவீது மே ||

[இராமாயணம், யுத்த காண்டம், 117.11]

அதாவது, “நான் என்னை தசரதன் புத்திரனாக, ‘இராமன்’ என்னும் பெயரை உடைய மனிதனாகத்தான் கருதுகிறேன். நான் யார், எத்தகையவன் என்று தேவர்களாகிய நீங்களே எனக்கு விளக்குங்கள்.” என்று மொழிந்தான்.

govardhanaநிற்க. “நான் என்னை மனிதனாகத் தான் கருதுகிறேன்” என்று இராமன் கூறியதை மாத்திரம் வைத்துக்கொண்டு “இராமன் ஒரு மனிதனே. கண்ணன் தான் கடவுள் என்று கீதையில் தன்னைச் சொல்லிக் கொள்ளுகிறார்” என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். உண்மை என்னவென்றால், கண்ணனும் ஓரிடத்தில் இராமனைப் போலத்தான் கூறியுள்ளான் [விஷ்ணு புராணம், 5.13]:

கோவர்த்தன மலையைக் குடையாய்ப் பிடித்து ஆயர்களையும் ஆநிறைகளையும் காத்த நிகழ்ச்சியால் வியந்த ஆயர்குலச் சிறார்கள் கண்ணனைப் பார்த்து, “இதெல்லாம் என்ன விந்தை? உண்மையைக் கூறு கண்ணனே! காளியன் என்ற நாகத்தை வீழ்த்தினாய், பிரலம்பனைக் கொன்றாய், கோவர்த்தன மலையைக் குடையாகப் பிடித்தாய். இதையெல்லாம் பார்த்தும் நாங்கள் உன்னை ஒரு மனிதன் என்று இனி நம்பப்போவதில்லை. நீ ஒரு தேவனோ, அசுரனோ, யக்ஷனோ, கந்தர்வனோ?” என்றனர். அதற்கு விடையாக பால்ய பருவக் கண்ணன், “ஆயர்களே! நான் உங்களுடைய குலத்திலேயே பிறந்த உங்கள் உறவினன். நானும் உங்களில் ஒருவன் தான். என்னை யக்ஷன் என்றோ, தேவன் என்றோ, ஒதுக்கிவிடாதீர்கள்.” என்று ஆச்சரியமாக பதில் கூறினனன்றோ.

இராமன் தன்னை மனிதனாகக் கூறிக்கொண்டதற்கு விடையாக நான்முகக் கடவுள் இராமனிடம், “நீ உண்மையில் பரமனாகிய ஸ்ரீமந் நாராயணன். சீதாப்பிராட்டி ஜகன்மாதாவாகிய இலக்குமியே” என்று பதில் இறுத்தார். இந்நிகழ்ச்சியை இராமதீர்த்தர் “மநுஷ்யாவதார நாட்யம்”, அதாவது, மனிதனைப் போல நடித்தது என்று குறிப்பிடுகிறார்.

மகாவிஷ்ணுவாகிய, திருமாலாகிய, இராமன் மனிதனாக நடித்ததற்கு இரண்டு காரணங்கள் புராணங்களில் படிக்கப்படுகின்றன:

  1. இராவணன் நான்முகக் கடவுளாகிய பிரம்மாவை உகப்பித்து அவரிடம் ஒரு வரம் வாங்கியிருந்தான். “தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், ஆகிய எந்த ஜந்துவாலும் எனக்கு மரணம் ஏற்படக் கூடாது” என்பதே அவனுடைய வரம். ஆணவம் கண்ணை மறைக்க, “மனிதன்” என்ற ஜந்துவை அவன் மறந்துவிட்டான். இதைக் காரணமாக வைத்தே திருமால் இராமாவதாரத்தில் மனிதனாக நடித்தார். பிரம்ம தேவர் இரணியனுக்கு “மிருகமோ மனிதனோ உன்னைக் கொல்ல முடியாது” என்று வரம் தர, மனித உருவும் அல்லாத, விலங்கு உருவும் அல்லாத நரசிங்கமாக அவதரித்து இரணியனை வதம் செய்ததைப் போலவே.
  2. ஒரு முறை பிருகு முனிவர் கோபத்தால் “நீ மனிதப் பிறவி எடுத்துத் துன்பப்பட வேண்டும்” என்று திருமாலையே சபித்து விட்டார்! இறைவன் பிருகு கூறியதை மனப்பூர்வமாக ஏற்று, “சரி, இவர் வாக்கு பொய்யாகாமல் இருப்பதற்காக நாமே அவதாரம் எடுப்போம்” என்று முடிவு செய்தார். புராணங்களில் உள்ள மற்றொரு விளக்கமாகிய இதையொட்டி, ஸங்க்ஷேப சாரீரகத்திற்கு ‘தத்த்வபோதினி’ என்னும் உரை எழுதிய அத்வைத பண்டிதராகிய நரசிம்மாசிரமர், கீழே நாம் கண்ட இராமாவதார நிகழ்ச்சிக்கு விளக்கத்தை முன்வைக்கிறார்: “பக்தவத்சலனாகிய இறைவன், தன்னுடைய பக்தனாகிய பிருகுவின் சாபத்தைப் பேணுதற்பொருட்டு தானே மனிதனைப் போல அவதாரம் எடுத்து, துன்பப்படுவது போல நடித்தார்” [ப4க்தவத்ஸலஸ்ய ப43வதோ ப4க்த ப்4ருகு சா’ப பரிபாலனாய ஸங்கல்பபூர்வகமேவ] என்று. (அப்பைய தீட்சிதரும் “சித்தாந்த லேச சங்க்ரஹம்” என்னும் அத்வைத விளக்க நூலில் இதே நியாயத்தை முன்வைத்து இராமாவதாரத்தை விளக்கியுள்ளார்).

narasimha2

மேற்கண்ட இரண்டு விளக்கங்களும் முரண்பாடற்றவை. இன்னொரு முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால், நரசிம்மாசிரமர் “பிருகுவின் சாபத்தால் வசப்பட்டு” என்று கூறாமல், “பிருகுவின் சாபத்தைப் பேணுவதற்காக” என்று குறிப்பிட்டிருப்பதை நோக்க வேண்டும். உண்மையில் பெருமாளுக்கு எந்த ஒரு கட்டுப்பாடும் இல்லை; “நிரங்குச ஸ்வதந்திரன்” என்று பெரியோர்கள் கூறுவர். அத்துடன் “கன்மங்கள் அவனைத் தீண்டுவதில்லை” என்ற பகவத்கீதை வாக்கியத்தையும் நோக்கவேண்டும். இப்படி இருக்க, அவர் ஏன் பிருகுவின் சாபத்தையும், நான்முகன் தந்த வரத்திற்கும் கட்டுப்பட்டது போல நடக்க வேண்டும்? வரத்தைத் திரும்ப வாங்க முடியாதா அவரால்?

“ஏன், எல்லையில்லா ஆற்றல் படைத்தவன் நினைத்த மாத்திரத்தில் இராவணன், கம்சன் முதலான அரக்கர்களைக் கொன்றிருக்கலாமே? அவன் தான் எப்பொழுதும் எங்கும் உள்ளானே? அவதாரமே எடுக்கத் தேவை இல்லையே?” என்ற கேள்விகளும் எழலாம். “அதுவும் அலகிலா விளையாட்டுடையாரின் ஒரு விளையாட்டே” என்று எளிதாக விளக்கிவிடலாம், அதிலும் உண்மை உண்டு. ஆனால், அதையும்விடச் சிறந்த, ஆழமான விளக்கத்தை இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் காணலாம்.

(தொடரும்)