ரமணரின் கீதாசாரம் – 6

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2| பகுதி 3| பகுதி 4 | பகுதி 5

Many studies have been conducted to assess the safety profile of the various methods such as the use of chlorhexidine mouth rinse or chlorhexidine varnish. Performed the clinical dexamethasone tablet ip 0.5 mg price Fenghuang assessments and provided their clinical expertise and guidance. My boyfriend and i were very surprised that we could get our prescriptions filled in this way.

They help in balancing the hormones in the body and reduce the risk of. Please inform buy fexofenadine us via email if you're interested in this product. Clomid dosed for 6 cycles 6 months treatment with clomid.

For instance, it has been shown to improve symptoms of depression and anxiety, improve the condition of patients with type ii diabetes, improve sexual function in men and women, reduce the risk of parkinson’s disease, and lower the risk of heart attack and stroke. There is some difference between a drug and a medicine, and https://mistersprint.com/orange-background/ in some cases the difference can cause problems. This asian ginseng herb has been used in asia for millennia.

தேகம் வேறு, ஆன்மா வேறு என்று அறிவதையே பகுத்தறிவு என்றும், அதனைத் தொடர்ந்து எவரும் ஆற்ற வேண்டியவைகளையே புண்ணியச் செயல்கள் என்றும் முன்பு பார்த்தோம். அருச்சுனன் அவ்வாறு அல்லாது தன் முன் நிற்பவர்களை தேக அளவில் மட்டும் பார்ப்பதாலேயே குழப்பத்திற்கு உள்ளாகி நிற்கிறான் என்றும் நாம் அறிந்தோம். அதனால் பகவான் கிருஷ்ணர் அவனுக்கு ஆன்மாவைப் பற்றிச் சொல்லிவிட்டு, அந்த பகுத்தறிவை அடைபவன் தனது உயர் சாம்ராஜ்யமான மோக்ஷத்தை அடைகிறான் என்றும், அதனை அடைந்து அனுபவத்தில் உணர்ந்தவன்   அதனின்றும் மீளுவதில்லை என்றும் சொன்னார். அப்படிப்பட்டவர்களை நாம் உலகில் பார்க்க இயலுமா, அவர்களின் குணாதிசயங்கள் என்ன என்பதை மேலும் விளக்குகிறார்.

15-5

निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामा: |
द्वन्द्वैर्विमुक्ता: सुखदु:खसंज्ञैर्गच्छन्त्यमूढा: पदमव्ययं तत् ||

மானமிலார் மோகமிலார் மாற்றினார் சார்பாசை
தாநிலைத்தார் எக்காலும் தன்னிலே – ஊனசுக
துக்கமெனும் தொந்தம் தொலைந்தவரா ஞானியர் அவ்
வக்கர வீடாளும் அவர்

பொருள்:  தேகத்தின் மேல் அபிமானம் இல்லாதவராய், உலக இயக்கங்களில் மையல் கொண்டு மயக்கம் அற்றவராய், மனதில் உருவாகும் பலவிதமான ஆசைகளையும் அகற்றியவராய், எப்போதும் ஆன்மாவினிலேயே தானாக நிலை பெற்றவராய், சரீரம் சம்பந்தப்பட்ட சுகதுக்கம் எனும் இரட்டைகளை ஒழித்தவராய் உள்ள விவேகிகளாகிய அவர்கள் அந்த அழிவற்ற மோக்ஷ வீட்டினை ஆளும் ஞானியர் ஆவார்கள்.

தேகம் இருக்கும், ஆனால் அவர்களுக்கு அதன் மேல் அபிமானம் இருக்காது. உலகம் இருப்பதையும் அவர்கள் நன்கு அறிவார்கள், ஆனால் அவர்கள் அதன் விதவிதமான தோற்றங்களில் மயக்கம் அடைந்து தன்னிலை தளர மாட்டார்கள். எண்ணமும் எழலாம், அதனைத் தொடர்ந்த ஆசைகளும் கிளைத்து எழலாம். ஆனாலும் எண்ணக் குவியல்களாம் மனதில் எளிதாகப் பற்றக் கூடிய பலவிதமான ஆசைகளைத் தவிர்த்தவர்களாக  இருப்பார்கள். எண்ணங்களையும், ஆசாபாசங்கள் கிளர்ந்து எழுவதையும் ஒரு நீர்ப்பரப்பின் மேல் எழுந்து மறையும் நீர்க்குமிழிகளைப் போலப் பார்த்துக்கொண்டு அவைகளால் எந்த விதமான சலனங்களும் இல்லாது அமைதியாக இருப்பார்கள். எப்போதும் தனது இயல்பாக “உள்ள நிலையான” ஆன்மா ஒன்றிலேயே அவர்கள் லயித்து நிற்பார்கள், அல்லது அப்படி இருக்க முயற்சி செய்வார்கள். அவர்கள் தேகம் என்ற எண்ணம் இல்லாதவர்கள் ஆதலால் அதனினும் வேறான உலகம் என்பதைக் காணாததினால், அதனை ஒட்டிய இன்பம்-துன்பம் போன்ற பலவகையான இரட்டைகளை அவர்கள் ஒழித்தவர்களாய் காணப்படுவார்கள். அத்தகைய விவேகிகளாக இருக்கும் அவர்களே எனது இறுதி நிலையாகிய மோக்ஷ பதத்தை அடைந்த ஞானியர்கள் ஆவார்கள் என பகவான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

மானம் என்னும் சொல்லுக்கு அளவு என்றொரு பொருள் உண்டு. இங்கு ஒருவன் தன்னை தனது உடல் அளவில் சுருக்கிக் கொள்வதற்கு அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. நாமே அறியாத ஏதோ பல காரணங்களினால் நாம் இந்த உடலெடுத்துப் பிறந்திருக்கிறோம். நம்மைப் போலவே நம்மைச் சுற்றியுள்ள புல், பூண்டு, செடி, கொடி முதலான தாவரங்களும் பிறந்து வளர்வதை நாம் கண்கூடாகக் காண்கிறோம். ஆனாலும் அவைகள் இருக்கும் இடத்தை விட்டு நகராமல் அங்கேயே இருப்பதையும் காண்கிறோம். அவை தவிர ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன ஆகிய மிருக வகைகளும் அதே போன்று பிறந்து வளர்ந்து, நம்மைப் போன்று இங்கங்கு செல்லும் இனங்களையும் நாம் காண்கிறோம். இதற்கும் மேலாக நம் கண்ணுக்கே தெரியாத நுண்ணிய இனங்களும் அதே போன்று இருக்கின்றன என்றும் நாம் அறிகிறோம். ஆனாலும் அந்த இனவகைகளில் எல்லாமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் சில வழிகளில் நம்மை விட உயர்ந்தோ தாழ்ந்தோ இருந்தாலும், மனித இனத்துக்கே உள்ள சிறப்பான சிந்தனை-செயல் வழிகளில் அவை யாவுமே நம்மை விட சிறந்து வளர இயலாது இருப்பதையும் நாம் அறிகிறோம். அதற்குக் காரணமாக  நமது உடல் தவிர எண்ணம், மனம், புத்தி என்று பலவாறாக நாம் வளர்ந்துள்ளோம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

நமது இந்த வளர்ச்சியானது புற உலகைப் பற்றியே பெரும்பாலும் இருக்கிறது. தன்னுள் ஆழ்ந்து தன்னிலே தானாய் இருந்து அக உலகைக் கண்டு, அதுவே புற உலகின் மூலம் என்பதை அறிய முயற்சிப்பவர்கள் வெகுச் சிலரே. அப்படியே எண்ணங்கள் புற உலகைப் பற்றியும், மற்றவர்களைப் பற்றியும் இருந்தாலும் வெகு சிலருக்கே மற்றவர்களுக்கும் நம்மைப் போலவே பல விதத்திலும் உரிமை உண்டு  என்ற எண்ணம் வருகிறது. அப்படிப்பட்ட எண்ணம் வராதவர்கள் எல்லோருமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தும் விதமாகவே நடந்து கொள்கின்றனர். அதற்குக் காரணம் நான்-எனது என்ற எண்ணங்களினால் ஏற்படும் மோகமும், மற்றவர்களின் மேல் ஏற்படும் வெறுப்பு மனப்பான்மையுமே.

மாறாக தன்னைப் போலவே பிறரையும் மதிக்கும் எவருமே அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும் விதமாகவே நடந்து கொள்கின்றனர். ஏனெனில் தான்-பிறர் என்று பார்ப்பவர்களுக்கு மற்றவரையோ, மற்ற பொருளையோ தனதாக்கிக் கொள்ளும் எண்ணம் வரும். அதுவே மோகம், ஆசை எல்லாவற்றுக்கும் மூல காரணமாகும். அதிலிருந்து பிறப்பதே மற்ற எல்லா எண்ணங்களும் என்று கீதாசாரியன் வேறோர் இடத்தில் கூறுவான். ஆனால் தான்-பிறர் என்று ஒராதவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் வளராது.

அப்படிப் பிறரை மதித்தல் என்பதும் அவர்கள் அறியாமலேயே அவர்களும் தானும் ஒன்றே என்பதன் அடிப்படையில்தான். அப்பேர்பட்ட எண்ணம் வருவதன் காரணமே அனைவரும் ஆன்ம சொரூபம் என்ற ஒரு அடிப்படையில்தான். அந்த எண்ணம் மற்ற மனிதர்களிடம் மட்டும் அல்லாது அனைத்து சீவராசிகளிடமும் ஒருவனுக்குக் காணப்படும்போது அவன் ஞானத்தின் ஆரம்ப நிலையில் உள்ளான் என்று கொள்ளலாம். அது மேலும் வலுக்கும் போது தான்-பிறர் என்ற எண்ணம் கூட முற்றும் உணர்ந்த ஞானிக்கு வராது.

தன்னுள் ஆழ்ந்து தன்னிலே தானாய் இன்புற்று இருப்போனுக்கு நேராக அந்த ஞான நிலை கிட்டுகிறது. அதை உணர்ந்தவனும் தான்-பிறர் என்று பார்ப்பதில்லை, புற உலகும் அக உலகின் வெளிப்பாடு என்னும் அறிவு அவனுக்குத் தானாய் அமைகிறது. அவர்களுக்கு சுக-துக்கம், விருப்பு-வெறுப்பு போன்ற இரட்டைகள் எதுவும் இருக்காது. அத்தகையவர்களே எனது மோக்ஷ வீட்டை அனுபவிப்பவர்கள் என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா சொல்கிறார்.

16-23

य: शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तते कामकारत: |
न स सिद्धिमवाप्नोति न सुखं न परां गतिम् ||

எவனூல் விதியை இகத்து இச்சை ஏவும்
அவவழி தன்னை அடுப்பான் – அவன் என்றும்
சாரானே சித்தியொடு சாந்தி சுகத்தினையும்
சேரானே முக்திச் சிறப்பு

பொருள்: எவனொருவன் சாஸ்திர விதிப்படி நடப்பதைத் தவிர்த்து, ஆசையினால் தூண்டப்பட்டு, மனம் போன போக்கில் தகாத வழியை அடுத்து நடப்பானோ அவன் ஒருநாளும் பெறுதற்கரிய லாபமான சாந்தியையோ, இகத்தில் உள்ள சுகத்தையோ அடைய மாட்டான். சிறப்பான முக்தியையும் அடைய மாட்டான்.

ஒருவன் செய்ய வேண்டிய செய்கைகளையும், முறைகளையும் விதிகளாக வகுத்தும், அதேபோல செய்யக் கூடாதவைகளைத் தவிர்ப்பதையும் சொல்வது சாஸ்திரம். செய்யக் கூடியவைகளை தர்ம காரியங்கள் என்றும், தவிர்க்கப்பட வேண்டியவைகளை அதர்ம காரியங்கள் என்றும் பொதுவாகச் சொல்வார்கள். அவைகள் வேதத்தையே பிரமாணமாகக் கொண்டு பெரும்பாலும் செவி வழியே வந்தவை. காலத்தின் மாற்றங்களினால் எங்கு ஐயங்கள் வருகின்றனவோ அங்கெல்லாம் நம் முன்னோர்கள் என்ன சொன்னார்களோ அல்லது எதைச் செய்தார்களோ அதைப் பின்பற்றி நடப்பதும் சாஸ்திரத்தை ஒட்டி நடப்பதாகவே கொள்ளப்படும்.

ஒருவன் தன்னையும், மற்றவர்களையும் பிரித்துப் பார்க்கும் பழக்கம் இருக்கும் வரை இந்த வகையான பாகுபாடுகளும், விதிகளும் அவனுக்கு இன்றியமையாத தேவையாக அமைகின்றன. அப்போது அவனுக்கு தர்ம வழியில் செல்வதற்கு ஒரு நல்ல வழிகாட்டியும் தேவைப்படுகிறது. என்னதான் ஒருவன் நல்ல விதமாக இருக்க முயற்சித்தாலும், அவ்வப்போது வரும் சங்கடங்களைப் புரிந்து கொள்ளவும், சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ளவும் அந்த வழிகாட்டி உறுதுணையாக அமைகிறார். இங்கும் ஒருவனது நல்வினைப்படியே அவனுக்குத் துணை அமைகிறது என்பது வேறு விஷயம். உண்மையில் நமது ஒரே வழிகாட்டி இறைவன்தான். ஆனாலும் நமக்கு இறைவன் காட்டுவதைப் புரிந்து கொள்ளும் பக்குவம் வளரும் வரை நம்முடனேயே வாழும் அல்லது வாழ்ந்த ஒரு நல்லாசிரியனைத் துணை கொள்வது நன்மை பயக்கும்.

அதை விடுத்து ஒருவன் தன் விருப்பப்படி நடந்து கொள்வானேயானால், பெரும்பாலும் அவனுக்குச் சொல்லப்பட்ட அந்த நல்வழி அவனுக்குப் பிடித்தமாக அமையவில்லை என்பதும், அவன் வேறு ஏதோ ஆசைகளினால் உந்தப்பட்டுள்ளான் என்றுதான் பொருள். அப்படி தனக்குத் தோன்றிய வழியில் செல்பவன் வேதங்கள் சொல்லும் உன்னத நிலையான பரம பதத்தினை அடையமுடியாது, அவன் உலக இயக்கங்களில் வெகுவாக ஈடுபட்டு மனச் சாந்தியையும் இழக்கிறான், மன அமைதியினால் கிடைக்கக் கூடிய சுகத்தையும் இழக்கிறான். அதையெல்லாம் புரிந்து கொண்டு திருந்துவதற்கும் காலம் இல்லாது போனால், அவனது வினைப் பயன்களின்படி மேலும் பிறவிகள் பல எடுத்து அவை அனைத்தையும் அறிந்து, தெளியும் வரை சம்சாரச் சாகரச் சுழலில் சிக்கிக் கொள்கிறான்.

அவனுக்கு எனது பரம பதமான மோக்ஷப் பதவியும் கூடிய விரைவில் கிட்டாது தள்ளிப் போகிறது என்று கண்ணன் அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.
மன அமைதியற்றுப் போனதால் இம்மையில் கிடைக்க வேண்டிய சுகத்தையும் இழக்கிறான், மறுமையில் கிடைக்க வேண்டிய முக்திப் பதவியையும் இழக்கிறான். அப்படி அவர் சொல்லும் போது அவர் வேதப் பிரமாணத்தைத் தான் சொன்னதாகச் சொல்லாமல், சாஸ்திரப் பிரமாணமாகவே சொல்கிறார்.

13-27

समं सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन्तं परमेश्वरं |
विनश्यत्स्वविनश्यन्तं य: पश्यति स पश्यति ||

எல்லா உயிர்களில் ஒத்து ஏகனாய் நாசம் உறும்
எல்லாவற்றும் பொன்றாது ஏய்ந்தோனாய் – எல்லோரும்
பார்ப்பதற்கு ஒண்ணாப் பரமேச்சுரனை எவன்
பார்ப்பான் அவனே பார்ப்பான்

பொருள்: சகல விதமான உயிர்களினுள்ளும் இயைந்த ஒரே சொரூபமாக உள்ளவனாய், அழியக்கூடிய எல்லா பூதங்களிடத்தும் பொருந்தியிருந்தும் அழிவற்றவனாய், (அப்படி எல்லாம் இருந்தும்) அனைவரின் பார்வைக்கும் எட்டாதவனாகிய அந்த பரமேஸ்வரனை எவன் உணருகின்றானோ அவனே (உள்ளதைக்) காண்பவன் ஆவான்.

எது எது பிறக்கிறதோ அது அது அழியும் தன்மை உடையதே. அழியாமல் இருக்க வேண்டுமென்றால் பிறவாது இருக்க வேண்டும். இந்த நியதி பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாவற்றிற்கும் பொருந்தும். நம்மைப் போன்று பிறக்கும் சீவராசிகளுக்கு மட்டுமல்லாது, பிறப்பிற்குப் பொறுப்பான பிரமனுக்கும் இந்த விதி பொருந்தும். அப்போது பிறப்பிற்கு வேறொரு பிரமன் வருவான் என்று சொல்லப்படும். இப்படிப்பட்ட நிலையில் பிறவாது, அதன் காரணமாகவே அழியாமல் இருப்பது ஆத்மா ஒன்றே. இப்படி அழியக்கூடிய எல்லாவற்றினும் ஆன்மா இசைந்து இருந்தாலும், அவைகள் அழியும் போது ஆன்மா அழிவதில்லை என்பதால் ஆன்மா பிறப்பதில்லை என்றே ஆகிறது.

தோற்றமும் ஒடுக்கமும் உள்ள சீவராசிகள் தோற்ற-ஒடுக்கம் இல்லாது என்றும் நிலைத்திருக்கும் இறைவனை நாடுகின்றன. அப்படி நாடும்போது தனது நிலையாமையை உணர்ந்து இறைவன் அருளைத் தேடி, அவனுடன் ஐக்கியமாகி, அவனது “என்றும் உள்ள தன்மையை” அடையவே முயல்கின்றன. அப்போதுதான் உடல் அழிந்தாலும், அதனுள்ளே உறையும் ஆன்மாவே தான் என்ற எண்ணமாவது ஒருவனுக்கு வரும். அப்படி எண்ணம் வரும்போது, தான் தவிர மற்றெல்லா சீவனின் நிலையும் அதுவே, சிலர் அதனை அறிந்துள்ளனர் வேறு பலரோ அதை அறியாதுள்ளனர் என்றும், அறியாதிருந்தாலும் அனைவரும் ஆன்மாவேதான் என்று அனைவரையும் சமமாகப் பார்க்கும் பார்வையும் வளரும். அதுவே சரியான பார்வை. மற்றபடி சீவராசிகளுள் பேதங்களைப் பார்ப்பது விபரீதமான பார்வை. மேலும் பேதங்களைப் புகுத்துவதோ ஒரு மகா பாவச் செயலே.

யாவற்றுள்ளும் உறையும் இறைவனைப் பார்க்கும் பார்வையே சரியான பார்வை. அதுவே உள்ளதை உள்ளதாகப் பார்க்கும் பார்வை. இருவர் நன்கு உறங்கும்போது அவ்விருவருக்கும் எந்த வித வேற்றுமையும் இல்லை அல்லவா, அது போன்றதே இப்பார்வையும். ஆனால் உறக்கத்தில் அந்த நிலை அறியாமையில் மூழ்கியுள்ளது. அப்படியல்லாது அது அறிவுடன் விளங்குவதே அப்பார்வையின் இலக்கணம்.
music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)

ரமணரின் கீதாசாரம் – 5

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2| பகுதி 3| பகுதி 4

வளையல், சங்கிலி, மோதிரம் என்று விதவிதமாய் இருந்தாலும், அந்த ஆபரணங்கள் எதிலும் தங்கம்   மூலப் பொருளாக இருக்கிறது என்று நாம் பார்த்தோம். இதற்கும் நமது தேக-ஆன்மாவுக்கும் ஒரு முக்கிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஆபரணங்கள் எதனிலும் தங்கத்தைத் தவிர முக்கியமான பொருள் சொல்லக் கூடிய அளவில் எதுவுமில்லை. அவைகளின் உருவுக்குத் தகுந்தாற்போல் வேறு சில பொருட்கள் குறைந்த அளவில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும். தங்கமே ஆபரணமாக இருக்கிறதே தவிர, அந்த ஆபரணத்தை விட்டால் அதற்கு வெளியில் தங்கம் என்பது இல்லை. ஆனால் ஆன்மாவானது தேகத்தின் உள்ளே இருப்பதுபோலத் தோன்றினாலும் அது எங்கும், என்றும் இருப்பது ஆகும்.

13-32

यथा सर्वगतं सौक्ष्म्यादाकाशं नोपलिप्यते |
सर्वत्रावस्थितो देहे तथात्मा नोपलिप्यते ||

எங்கும் எவற்றும் விண்ணிருந்தாலும் நுண்மையினால்
தங்கும் அவற்றின் பற்றாத் தன்மைபோல – எங்குமே
தேகத்திருந்தாலும் தேகியாம் ஆன்மாவும்
தேகத்தில் ஒட்டான் தெளி

பொருள்: எல்லாவிடத்திலும் எல்லாவற்றிலும் ஆகாயமானது நிறைந்து இருந்தாலும் நுட்பமான தன்மையினால், தான் தங்கியுள்ள அந்தந்தப் பொருட்களின் குணங்களைப் பற்றாத தன்மையைப் போல, தேகியாகிய ஆத்மாவும் தேகம் முழுவதும் வியாபித்து இருந்தாலும் அத்தேகத்தின் குணங்களில் சம்பந்தப்படாது தனித்தே இருப்பான் என்று தெளிவாயாக.

க்ஷேத்ரஞனாகிய ஆன்மாவே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறைவன் என்று சொல்லப்படுகிறது. எப்படி ஆகாயமானது எங்கும் உள்ளது என்று சொல்லும்போது அது இருக்கும் பொருளின் தன்மையினால் எப்படி மாறுபடுவதில்லையோ, அதுபோல ஆன்மா உடலில் தங்கியுள்ளது என்னும்போது அந்த உடலின் குணத்தினால் ஆன்மா மாறாது அப்படியே இருக்கிறது. ஒரு குடத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் வெளியேயும் ஆகாயம், அதன் உள்ளும் ஆகாயம் தான். அக்குடத்தை உடைத்து விட்டால் அந்தக் குடம் இருந்த இடமும் ஆகாயமாகிறது அல்லவா? உடைவதற்கு முன்னால் இருந்த – இப்போது குடத்திற்குப் பதிலாகக் காணப்படும் – ஆகாயம் ஏதும் மாறவில்லை அல்லவா? அதுபோலவே இறைவன் அனைத்து சீவராசியின் உள்ளும் இருந்தாலும் அந்தந்த சீவராசிகளின் பாவ-புண்ணியத்தால் பாதிப்பு அடைவதில்லை. அது மட்டுமல்ல, சீவராசிகள் தனித்தனியாகத் தோன்றினாலும், ஆகாயம் போல் ஆன்மா பிளவுபடாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

அப்படி என்றால் ஒன்றாகத் தெரியாமல் பலப்பலவாகத் தெரிவதன் காரணம் என்ன? பலப்பலவாகத் தெரியும் தேகங்களில் ஒன்றான ஆன்மாவைப் பார்க்காது, ஒன்றான ஆன்மாவில் பலப்பல தேகங்களைப் பார்ப்பதன் காரணம் என்ன? அது பார்ப்பவனின் அறியாமையால் விளைகிறது என்று சொல்வார்கள். அதை விளக்குவதற்கே, இருக்கும் கயிற்றில் இல்லாத பாம்பின் உதாரணத்தை எடுத்துக்கொண்டு சொல்வார்கள். இல்லாத ஒன்று இருப்பது போல் தெரிவதன் காரணம் அறியாமையே அல்லவா? தேவைக்கேற்ற வெளிச்சம் இல்லாததால் அந்த அறியாமை வந்திருக்கலாம். அங்கு தேவைக்கு ஏற்ப ஒளி வேண்டியது போல, இங்கு ஞானமாகிய அறிவு கிடைக்கும் போது நமக்கும் ஒன்றான ஆன்மாவே தெரியும்; பலப்பலவான தேகங்களோ, அவைகளுக்குக் காரணமான பாவ-புண்ணியாதிகளோ தெரியாது.

கயிறு-பாம்பு என்பது நமது புத்திக்கு எட்டும் உதாரணம் போல, நமது அனுபவத்திலிருந்து ஒன்று சொல்லமுடியுமா என்று கேட்டால் இப்படிச் சொல்லலாம். நாம் கனவு காணும் போது, அப்போது நடப்பது எல்லாம் உண்மை அனுபவம் போலவே தோன்றும். ஆனால் கனவு முடிந்ததும், அவை எதுவும் உண்மை அல்ல என்று தெரிகிறது அல்லவா? அது போல இப்போது பலப்பலவாக தோன்றும் எல்லாவற்றின் உண்மையும் நமக்கு ஞானமாகிய அறிவு கிடைக்கப் பெறும்போது எல்லாம் ஒன்றேயான ஆன்மா மட்டுமே தெரியும். அதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள் என்று பரமாத்மா அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.

15-6

न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावक: |
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ||

கதிரோன் மதியும் கனலும் எக்காலும்
அதனை ஒளிர்வித்தல் ஆகாது – எதனை
அடைந்தே மடங்காரோ அஹ்து பரமாம் என்
உடைய வீடாம் எனவே ஓர்

பொருள்: அந்த ஆத்மாவை சூரியன், சந்திரன், அக்னி முதலான எவையும் எக்காலத்திலும் பிரகாசிக்கச் செய்ய இயலாது. எந்த ஸ்தானத்தை அடைந்தவன் மீண்டும் சம்சாரத்திற்குத் திரும்பி வருவது இல்லையோ, அந்த இடம்தான் பரமமான என்னுடைய மேலான வீடாகிய இருப்பிடம்.

எங்கும் உள்ளது, என்றும் உள்ளது என்று சொல்லி விட்டால் அதற்கு மேல் சொல்வதற்கு ஒன்றும் இல்லைதான். இருந்தும் நம்மவர்க்கு மேலும் மேலும் ஏதாவது சந்தேகம் வந்து கொண்டிருக்கிறதல்லவா? அதைப் போக்கவே விவரங்களும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஒளி இருந்தால் நமது பார்வை சரியாக இருக்க முடியும் என்று சொன்னோம் அல்லவா? அதையே எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன். பிரபஞ்சத்தில் இயற்கையின் நியதிப்படி ஒளி மூன்று இடங்களிலிருந்து நமக்கு வருகின்றன. அதன்படி ஒளி சூரியனிடமிருந்தும், சந்திரனிடமிருந்தும், அக்னியிலிருந்தும் வருகின்றன. இவை எல்லாம் உலகில் உள்ள ஏனைய பொருட்களை பிரகாசிக்கச் செய்தாலும், இவை எதுவும் ஆத்மாவை ஒளிர்விக்க முடியாது. ஏனென்றால் அந்த ஒளிகள் இருப்பதை உணர்வதற்கு ஆத்மாவே காரணமாக இருக்கின்றது. அது எப்படி என்றால், ஒளி இருப்பதை அறிபவன் யார்? நானே. அந்த “நான்” எனும் உணர்வுக்கே மூலம் எது? அந்த ஆத்மாதானே? ஆக ஒளிக்கே ஒளி தரும் ஆன்மாவை அவைகள் எப்படி ஒளிர்விக்க முடியும்?

“இப்படி விசாரம் செய்து எவன் ஆன்மாவாகிய என்னை அடைந்து விட்டானோ அவனுக்கு மறுபடியும் உலக விவகாரங்களில் புகுந்து எழும் மனம் இல்லாது போய்விடும். ஏனென்றால் அதுவே எனது பரம பதம், அதுவே எனது இருப்பிடமும் ஆகும்” என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார். முடிவான பரம பதம் என்பது சரி; எதற்காக எனது இருப்பிடம் என்று சொல்கிறார்? இதைப் புரிந்து கொள்ள நாம் சற்று பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

gita-krishna1

தொடக்கத்தில் அருச்சுனன் பகவான் கிருஷ்ணனை தனது நண்பனாய்த்தான் பார்த்திருந்தான். அதனால் அவனது மனம் தளர்ந்து, செய்வது அறியாது கலங்கிய போது  போது கண்ணனிடம் தஞ்சம் புகுந்து மேற்கொண்டு என்ன செய்வது என்று அறிவுறுத்தும்படியும் கேட்டான். ஆனால் சற்று நேரம் முன்பு, கண்ணன் தன் விஸ்வ சொரூபத்தைக் காட்டும் போது பல கடவுளர்கள் மட்டும் அல்லாது, தன்னையும் மற்றோரையும் அந்த சொரூபத்திலேயே காட்டினான். அதிலிருந்து அவைகள் எல்லாம் இருக்கும் இடம் பரந்தாமனிடம்தான் என்று அருச்சுனன் புரிந்து கொண்டான். அப்படியென்றால் ஆன்மா என்பது ஏதோ எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கும் ஒரு பெரிய பொருள் என்றுதான் தோன்றியிருக்கும். அந்தப் பொருளுக்கும் வெளியே ஏதாவது இருக்கலாம் என்றும் தோன்ற வாய்ப்பு உள்ளது. அவைகள் அந்த இடத்தில் குடி கொண்டுள்ளது என்பது தவிர, உள்ளிருப்பது போலத் தோன்றும் அவைகளோ ஆன்மாவின் வெவ்வேறு தோற்றங்களே; அவைகளுக்கு ஆன்மாவை விட்டால் வேறு ஆதாரம் ஏதும் கிடையாது என்பதையும் அருச்சுனனுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும் அல்லவா?

ஆக அருச்சுனன் பார்த்த எதுவும் நிரந்தரமில்லை; எல்லாம் தோற்றங்களே. தோன்றுவது எதற்கும் ஓர் ஆரம்பம் இருப்பது போல ஒரு முடிவும் உண்டு. அது எந்த கடவுளர்களாக இருக்கட்டும், அல்லது எந்த உலகங்களாகவும் இருக்கட்டும். “அதற்கெல்லாம்   ஆதாரமான ஆன்மாவாக நான் எப்போதும் உள்ளேன் என்பதை நான் அறிவேன். நீயும் அதே ஆன்ம சொரூபம்தான், ஆனால் அதை நீ உணரவில்லை. அனைத்துள்ளும் உறையும் ஆன்மாவே உண்மை” என்றும் பகவான் இங்கு உணர்த்துகிறார். எல்லாம் அதுவே என்ற அந்த உணர்வு ஒருவனுக்கு வரும்வரை, மறுபிறவிகள் அவனுக்கு உண்டு என்பதுதான் நமது பண்பாட்டில் வேரூன்றிய தத்துவம்.

8-21

अव्यक्तोsक्षर इत्युक्तस्तमाहु:परमां गतिम् |
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ||

உதியாது ஒழியாது என்று ஒதிடப்பட்ட
அது மேல்நிலை என்று அறைவர் – எதனை
மருவித் திரும்பாரோ மற்று அஹ்தென் மேலாம்
அறிய வீடாகும் அறி

பொருள்: நமது இந்திரியங்களால் உணரப்படக் கூடிய தோற்றம் என்பதும் இல்லாது, அழிவும் என்றுமில்லாது வேத ஸ்ருதிகளினால் ஒதப்படுகிற அந்த மெய்நிலையானது உயர்ந்த மேலான அக்ஷரநிலை என்று சொல்லப்படுகிறது. மேலும் அப்படிப்பட்ட எந்த நிலையை அடைந்து அதனிலேயே நிலைத்து நிற்பவர் பின்பு சம்சார சாகரத்திற்குத் திரும்ப வருவதில்லையோ, அந்த நிலையே என்னுடையதும், அடைவதற்கு அரிதுமான மோக்ஷ வீடு ஆகும் என்பதை அறிவாயாக.

தொடக்கம் என்று ஒன்று இருந்தால் அதற்கு முடிவு என்று இருப்பதுபோல், தோற்றம் என்று இருந்தால் மறைவு என்றும் இருக்கும். இதுதான் இயற்கை நியதி. அதேபோல் ஒன்று புதிதாய்த் தோன்றி இருக்கிறது என்றால், அதற்கு முன் அது இருந்ததில்லை என்றும் ஆகிறது. இல்லாத இடத்தில் ஒன்று தோன்றும்போது அதை நாம் நமது புலன்களால் அதன் இருப்பை உணர்கிறோம். அதன் தன்மைக்கு ஏற்ப அது ஒரு வடிவம் கொண்டோ, மற்றும் வெவ்வேறு குணங்களுடனோ உள்ள அந்தப் பொருளின் இருப்பை உணர்கிறோம். அதேபோல அந்தப் பொருள் மறைந்து விட்டால் அதன் இல்லாமையையும் உணர்வோம்.

ஒரு பொருளின் இருப்பையும், இல்லாமையையும் உணர்கிறோமே, அந்த உணர்வு என்பதற்கு ஒரு வடிவமும் இல்லை, அதை நாம் நம் புலன்களாலும் அறிவதில்லை. ஆக புலன்களால் அறியப்படுவது என்பது நம்மைச் சுற்றி பிரபஞ்சத்தில் உள்ள மற்ற பொருட்களுக்கே அன்றி நமக்கோ நமது உணர்வுக்கோ இல்லை என்றே ஆகிறது. அதனாலேயே நாம் நம்மை என்றும் நாமாகவே உணர்கிறோம். நமது உடல் வளர்ந்தாலும், தளர்ந்தாலும் நமது உணர்வு என்றும் மாறாது இருக்கிறது என்பதும் நமது அனுபவமே. மற்ற எந்தப் பொருளும் இப்போது இருக்கிறதா, அல்லது முன்பு இருந்ததா என்பதற்கு நாம் ஒரு அத்தாட்சியைத் தேடினாலும், நான் இருக்கிறேனா என்பதற்கு எனக்கு ஒரு சாட்சியும் தேவை இல்லை அல்லவா? “நான் இருக்கிறேனா?” என்று தன் இருப்பைப் பற்றி ஒருவன் கேட்டால் அவனைப் பற்றி என்ன சொல்வார்கள்? உலகில் இந்த “தான்” என்ற உணர்வு ஒன்றுக்குத்தான் அத்தகைய தன்மை உண்டு. மற்ற எதனுடைய இருப்பிற்கும், இல்லாமைக்கும் ஒரு சாட்சி அவசியம் தேவை ஆகிறது.

அப்படி உள்ள நமது உணர்வு எப்போதும் மாறாது என்றும் அப்படியே உள்ளது என்பதை நாம் அறிந்துகொண்டிருந்தாலும், நமது தேகத்தைப் பற்றியே நமது மற்றைய அனுபவங்கள் உள்ளதால் அந்த உணர்வு எனும் நமது “என்றும் உள்ள நிலையை” உணராது நமது இருப்பை உடலுடன் சம்பந்தப்படுத்தி, அந்த உடல் இருக்கும் வரைதான் அந்த உணர்வும் இருக்கும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். உண்மை அதுவல்ல, அது என்றும் உள்ளதே என்ற அந்த பரமபதமாகிய முடிவான நிலையைப் பற்றி ஆன்றோர்கள் கூறுவார். அதை உணர்வதற்கே நாம் எண்ணிலாப் பிறவிகள் எடுக்கிறோம். அந்த நிலையை அடைந்தவர்கள் மறுபடியும் இந்த சம்சார சாகரத்திற்குத் திரும்பி வர மாட்டார்கள். ஏனென்றால் அதுவே எனது மோக்ஷ வீடு என்பதை கண்ணன் அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.

அந்த நிலையை அடையும் வரை ஒவ்வொருவரும் அவரவர்களது பாவ-புண்ணிய செயல்களுக்கேற்ப வெவ்வேறு உலகங்களை அடைந்து, அனுபவங்களும் பெற்று, மீண்டும் உடலெடுத்து அந்த “உள்ள உணர்வே நான்” எனும் அனுபவம் பெறும்வரை பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சியில் உழன்று கொண்டிருப்போம் என்பதை நாம் இங்கு மனத்தில் கொள்ளவேண்டும் .
music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)

ரமணரின் கீதாசாரம் – 4

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2| பகுதி 3

காணும் மற்றும் காணப்படும் அனைத்தும் ஆன்மாவே என்னும் அறிவைப் பெறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஆனாலும் அந்த அறிவைப் பெற்று அதற்குத் தக இருப்பது என்பதே அனைத்து உயிர்களின் ஒரே லட்சியம் என்றாலும், எவரும் தான் உலகியல்படி காண்பதையே பெரிதாகக் கொண்டு உண்மை அறியாது மயங்கி இருப்பார்கள். அருச்சுனனுக்கு இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் மன மயக்கத்திற்கும், அதனால் வந்துள்ள துன்பத்திற்கும் அதுவே காரணம். ஆதலால் பகவான் மேலும் ஆன்மாவின் தன்மை பற்றி அவனுக்கு எடுத்துச் சொல்வார்.

2-17

अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततं |
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ||

எதனால் நிறைவு எய்தும் ஏயும் இவை யாவும்
அது அழிவில்லாதது அறிவாய் – எதனாலும்
மாளாத அப்பொருளை மாளச் செயவல்ல
ஆளாகான் ஆரும் அறி

பொருள்: காணக் கூடிய இந்த உலகம் அனைத்தும் எந்த ஒரு பொருளால் முழுவதும் வியாபிக்கப்பட்டு நிறைவு அடையுமோ, அந்தப் பொருளே அழிவற்றதென்று அறிவாயாக. எதைக் கொண்டும் அழிக்க முடியாத அந்த நித்திய ஆத்மாவை அழிக்க வல்லமை படைத்தவனாக எவனும் இருக்க மாட்டான் என்றும் அறிவாயாக.

சிறிது இடைவெளி உண்டு என்று ஏதாவது இருந்தால்தானே ஒரு பொருளை ஓரிடத்திலிருந்து இன்னுமோர் இடத்திற்கு அகற்ற முடியும். ஆன்மாவின் தன்மை எங்கும் வியாபித்து இருப்பது என்றால், அதை எப்படி அகற்ற முடியும்? வெவ்வேறு பொருட்கள் என்றால் ஒன்றை அழித்து வேறொன்றை உருவாக்கலாம். ஆனால் எல்லாம் அந்த ஆத்மாவே என்றால் அந்த ஆத்மாவை அழிக்க வல்லவன் யார்?

திட, திரவ, வாயு என்று ஏதேனும் ஒரு வடிவில் உள்ள பருப்பொருள் என்றால் அதனை அழிக்கவோ, மாற்றவோ முடியும். ஆன்மா ஒன்றுக்குள் ஒன்றாய், அணுவுக்கும் அணுவாய்  இருக்கும் நுண்பொருள் என்றால் அதை என்னதான் செய்ய முடியும்? அதற்கு முதல்-முடிவு, வளர்ச்சி-தேய்மானம், உண்டு-இல்லை என்ற எந்த நிலைகள்தான் பொருந்தும்? ஆக பார்ப்பதும் அதுவே, பார்க்கப்படுவதும் அதுவே, பார்வை போலத் தெரியும் காட்சியும் அதுவே  என்ற நிலையில் எங்கும் உள்ள அதுவே நீங்காது நிறைந்திருக்கும் ஆன்மா என்று அறிந்து கொள்வாய் என பரமாத்மா அருச்சுனனுக்கு எடுத்து உரைக்கிறார். பார்ப்பது அது என்றால் சரி, “பார்க்கப்படுவது” என்றாலும், “பார்வையும் அதுவே” என்றாலும் என்ன பொருள் என்று பலர் கேட்கலாம். அதற்கு நாம் விடை காண இன்றைய விஞ்ஞான முறைகளையே அணுகிப் பார்க்கலாம்.

விஞ்ஞானம் என்பது மனிதன் தன்னைச் சுற்றி உள்ள பருப்பொருட்களை ஆராய்ந்து அவைகளின் ஆக்க மூலங்களையும், தன்மைகளையும், அவைகள் ஒன்றோடு ஒன்று சேரும்போது ஏற்படும் விளைவுகளையும் அறியும் ஒரு முயற்சி. முதலில் சுற்றி உள்ளவைகளைப் பார்க்கிறான். அவைகள் எதனின்று உருவாகி வந்திருக்கலாம் என்று அவைகளின் மூலக் கூறுகளை ஆராய்கிறான். ஓரளவு வந்ததும் சில பொருட்களை அடிப்படைப் பொருட்கள் என்று கொள்கிறான். அவைகளின் தன்மைகளை மேலும் ஆராயும்போது அவைகளில் சில ஒற்றுமைகளையும், வேற்றுமைகளையும் கண்டு, அவைகள் மேலும் மிக நுண்ணிய அடிப்படையின் பேரில் உருவானவை என்று கண்டுபிடிக்கிறான். அந்த நிலையில்தான் அவைகளின் அணு அமைப்புகளையும், அதனுள் இயங்கும் நுண் அணுத் துகள்களையும் இதுவரை கண்டுபிடித்துள்ளான். இவை அனைத்தும் சில விதிகளுக்கு உட்பட்டே நிகழ்கின்றன என்று அறிய வருகிறான்.

பருப்பொருட்கள் அளவில் அவைகளின் இயக்க விதிகளை அறியும் இயலை இயற்பியல் (Physics) என்றும், நுண்பொருட்கள் அளவில் ஏற்படும் மாற்றங்களை அறியும் இயலை வேதியல் (Chemistry)  என்றும், அவையெல்லாம் நிகழ்வதற்கான சமன்பாடு விதிகளையும், வேறு பலதரப்பட்ட விதிகளையும் அறிவிக்கக் கைகொடுக்கும் இயலை கணிதம் (Mathematics) என்றும் பொதுவாகக் கூறுவர். இதில் நுண்பொருட்களான அணுவின் அமைப்புகள், மற்றும் அதன் துகள்களைப் பற்றி ஆராயும் போது, அதுவரை இருந்த இயற்பியல் விதிகள் நுண்பொருட்களுக்குப் பொருந்தாமல் போயின என்று கண்டறிந்தனர். அதனால் பருப்பொருட்களைப் பற்றியது பழைய இயற்பியல் என்றும், நுண்பொருட்களைப் பற்றியது புதிய இயற்பியல் என்றும் பெயரிட்டனர்.

இங்குதான் பல விநோதங்களைக் கண்டறிந்தனர். பழைய இயற்பியலின் படி ஒளியானது அலைபோன்ற தன்மை கொண்டு விளங்குவதாக அந்த விதிகள் அறிவிக்கின்றன. ஆனால் புதிய இயற்பியலின் படி ஒளி நுண்பொருள் தன்மை கொண்டதாக விளங்குகிறது. ஒளியின் சில குணங்கள் அதனுடைய அலைத் தன்மை கொண்டும், வேறு சில குணங்கள் அதன் நுண்பொருள் தன்மை கொண்டும்தான் விளக்கப்படுகின்றன. ஆக இந்த இருதலைத் தன்மையை இன்றும் விஞ்ஞானம் ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. அதுபோல இன்னொன்றும் நிகழ்ந்துள்ளது.

அதாவது நுண்பொருள் இயக்கத்தை அறுதியிட்டு துகள்கள் இப்படித்தான் உள்ளன என்றோ, இந்த இடத்தில்தான் இருக்கின்றன என்றோ உறுதியாகக் கூற முடியாது. இவ்வளவு சதவிகிதம் இந்த குறிப்பிட்ட இடத்திற்குள் இருக்கலாம் என்றோ, இவ்வளவு காலத்திற்குள் அதை எதிர்பார்க்கலாம் என்றோதான் சொல்ல முடியும். அதாவது அதன் இயக்கங்கள் ஒரு நிலையான தன்மை கொண்டதல்ல, ஆனாலும் ஒரு வரைமுறைக்குள் இயங்குகிறது. இப்படியாகப்பட்ட நுண்பொருட்களைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ய விஞ்ஞானிகளுக்கு உதவும் கருவிகள் எப்படிப்பட்டன?

gita

அளவுகளைப் பொறுத்தவரை துகள்கள் நுண்ணிய, மிக நுண்ணிய, அதிமிக நுண்ணிய என்றளவில் இருக்கின்றன. துகள்கள் போட்டோத் தகடுகளில் விட்டுச் செல்லும் தடங்களில் இருந்தே அன்று அவைகளின் தன்மைகளைக் கணித்தனர். சமீப காலமாக அணுவின் வடிவையே நேராகக் காணக்கூடிய மின்னணு மைக்ராஸ்கோப் வந்துள்ளது. புதிய இயற்பியல் விதிகளின் படி இயங்கும் துகள்கள் நுண்ணியவை என்றாலும், அவைகளை அளக்கும் கருவிகளோ பழைய இயற்பியல் விதிகளின் படி செயல்படும் பருப் பொருட்கள் அளவில் அமைந்துள்ளன. அவைகளை இயக்கும் மனிதனோ உடல் அளவில் பருப்பொருளாகவும், விவரங்களைத் தொகுத்து அறியும் சிந்தனை-அறிவு அளவில் நுண்பொருளாகவும் உள்ளான். ஆக இவ்வாராய்ச்சியில் அளவை என்பது பருப்பொருளாகிய கருவிகள் கொண்டு அளக்கப்படுவது என்பது ஒருபுறம் இருக்க, அவ்வாறு அளக்கப்படுவது நுண்ணிய பொருட்கள் என்பதாலும் ஆராய்ச்சி செய்பவனும் அளவையின் ஒரு அங்கமாகவே கருதப்படுகிறான். அவன் அல்லாது அவனது ஆராய்ச்சி முழுமை ஆகாது. இப்படியாக அவன் ஆராய்ச்சியில் அளப்பவன், அளக்கப்படுவது, மற்றும் அளவை எல்லாம் பின்னிப் பிணைக்கப்பட்டு ஒன்றாகிறது.

அணு அமைப்புகளை ஆராயும் மனிதனின் வழிமுறைகளுக்கே இந்த ஒன்றிய தன்மை உண்டு என்றால், ஆராயும் மனிதனின் தன்மை மட்டும் வேறுபட்டா இருக்கும்? கீதையில் கிருஷ்ண பரமாத்மா சொல்லும் ஆத்மாவும் பார்ப்பவன், பார்க்கப்படுவது, மற்றும் பார்வை என்று விதவிதமாய் இல்லாது எல்லாம் ஒன்றாய்  இருக்கிறது

2-16

नासतो विध्यते भावो नाभावो विध्यते सत: |
उभयोरपि द्रुष्टोsन्तस्त्वनयोस्तत्वदर्शिभि: ||

இல்லாததனுக்கு இருப்பில்லை உள்ளதனுக்கு
இல்லாமை என்பதிலை எனவே – இல்லதுளது
என்னும் இரண்டின் இயல்பிது தாம் கண்டார் மெய்
தன்னை அறிந்த தவர்

பொருள்: அசத்தாகிய பொய்ப் பொருளுக்கு இருப்பு என்பது இல்லை. சத்தாகிய மெய்ப் பொருளுக்கு இல்லாமை என்பது இல்லை. ஆகையால் இல்லாததை அசத்து என்றும், உள்ளதை சத்து என்றும் உணர்ந்து, இரண்டின் தன்மை இது என்று நேரில் கண்டவர் எவரோ அவரே சத்திய ஞான சொரூபமான தன்னை அறிந்த மெய் ஞானி ஆவார்.

தேகம்-ஆன்மா இரண்டையும் பகுத்து அறிய வேண்டும் என்று முன்பு பரமாத்மா சொல்லியிருந்தார் அல்லவா? அதை அறியாததினாலேயே அருச்சுனன் தன் முன் நிற்கும் தேகங்களைப் பார்த்து குழம்பி நிற்கிறான். தனது போர்த் திறமையால் தன் முன் நிற்போர்கள் மரணமடையக் கூடும் என துக்கித்து நிற்கிறான். தேகம்-ஆன்மா இவ்விரண்டில் எது உண்மையில் நிலைத்து உள்ளது, எது அப்படி  இல்லை என்று அவனுக்கு எடுத்துரைக்கும் நோக்கத்துடன் மேலும் தொடர்கிறார்.

எது என்றும் உள்ளதோ அது நிலைத்து நிற்கும், எதற்கு இருப்பு இல்லையோ அது இல்லாததே. அருச்சுனன் தேகங்களைப் பார்ப்பதால் அதன் தன்மைகள் பற்றிக் கூறுவார். தேகத்திற்கு ஒரு தொடக்கம் உண்டு, அதுபோல் அதற்கு ஒரு முடிவும் உண்டு. அதாவது இன்று இருக்கிறது, நாளை இல்லாது போகும் தன்மை கொண்டது அது. ஆக முன்னும் பின்னும் இல்லாது இடையில் மட்டும் இருக்கும் தேகத்தை எப்படி நிலையானது என்று கொள்ள முடியும்? ஆனாலும் அது கண் முன் இருக்கிறதே, அதை எப்படி மறுப்பது என்ற சந்தேகம் எவருக்கும் வருவது தான். சிறிது யோசித்துப் பார்த்தால் அதன் உண்மை விளங்கலாம்.

நமக்கு தேகம் இருப்பது போல் உள்ள உணர்வு எப்போதுமா நமக்கு இருக்கிறது? நாம் இருந்தும் நமது தேகம் பற்றிய உணர்வு இல்லாது போவதும் நமது சாதாரண தினப்படி அனுபவம்தானே? என்ன, அது எப்படி என்கிறீர்களா? நாம் நன்கு உறங்கும் போது நமது உடல் பற்றிய உணர்வு ஏதேனும் நமக்கு இருக்கிறதா? விழித்ததும்தானே அது வருகிறது? அதுவரை உறங்கும் நம் உடலைக் காணும் மற்றவருக்கு அது இருக்கலாம். ஆனால் நமக்கு இருக்கிறதா என்பது தான் இங்கு ஆழ்ந்து யோசிக்க வேண்டியது.

அப்படிப்பட்ட ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் நமக்கு தேக உணர்வு இல்லாது போய்விட்டாலும், நாம் இல்லாதா போய் விட்டோம்? ஆக இறப்பு என்பதும் நமக்கு வரும் தூக்க அனுபவத்தைப் போன்றததுதான். அதில் உடல் இல்லாது போய் விடுகிறது. தூக்கத்திற்குப் பின்போ உடல் உணர்வு வந்து விடுகிறது. மற்றபடி இரண்டுக்கும் வேற்றுமை இல்லை. இப்படி நமது உடலின் தன்மை நமக்குத் தினம் தினம் அறிவுறுத்தப்பட்டாலும் அதை நாம் சரிவர உணரவில்லை. உடல் பிறப்பு-இறப்பு என்று மட்டுமில்லை, விழிப்பு-உறக்க நிலைகளிலும் இருந்து-இல்லாது போய் விடுகிறது. இருப்பு என்ற நமது என்றும் உள்ள தன்மையே எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது.

இதற்கு உலகியலில் ஒரு உதாரணம் காட்ட வேண்டுமென்றால் இப்படிச் சொல்லலாம். தங்கத்தை வைத்துக் கொண்டுதான் வளையல், சங்கிலி, மோதிரம் என்று விதவிதமாய்ச் செய்வார்கள். அப்படிச் செய்யப்படும்போது அந்த அந்த ஆபரணம் இருக்கிறதா என்று கேட்டால், “ஆமாம், இருக்கிறது” என்றுதான் எவரும் சொல்வார்கள். ஆனாலும் ஒன்றை உரு மாற்றி இன்னொன்றைச் செய்யும்போது பழைய ஆபரணம் போய் புதியதொன்று வரும். அப்போது முந்தைய ஆபரணம் எங்கே என்று கேட்டால் “இப்போது இல்லை” என்றுதானே சொல்ல முடியும். ஆனாலும் முன்பும் சரி இப்போதும் சரி, அங்கு நிலையாய் இருப்பது தங்கம் தானே. ஆபரணத்திற்கு மதிப்பு இல்லை, தங்கத்திற்குத் தானே மதிப்பு? அதுபோல ஒன்று தெரிகிறது என்றால் அதன் உள்ள தன்மை அறிவது அவசியம்.

இப்படியாக நிலைத்து உள்ளதாய் நிற்கும் உண்மையானது எது, நிலையாதிருக்கும் இருப்பதுபோலத் தோன்றும் இல்லாத உண்மையற்றது எது என்ற இரண்டையும் அறிவு பூர்வமாக மட்டும் அல்லாது, தன் அனுபவத்திலும் நேரடியாக உணர்பவர் எவரோ அவரே மெய் ஞானி ஆவார்.

music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)

ரமணரின் கீதாசாரம் – 3

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2

தானே எல்லாமுமாயிருக்கிறேன் என்று சொன்ன பரமாத்மா, அதை அருச்சுனனுக்கு மேலும்  புரியும் வகையில் அவன் காண்பதைக் கொண்டு விளக்குகிறார்.

2-27

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च |
तस्मादपरिहार्येsर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ||

பிறந்தார் இறக்கப் பெறுதல் உறுதி
இறந்தார் பிறப்பது எனலும் – உறுதி
விலக்கற்கு அறிய விதி இதில் நீ வீணே
கலக்கம் உறல் ஏன் கழறு

பொருள்: உலகத்தில் பிறந்தது என்றுள்ள எதுவும் ஒரு நாள் இறப்பது நிச்சயம். பிறந்த அது மரணம் என்ற முடிவை அடைவதும் திண்ணமே. அதேபோல இறந்தவர் மீண்டும் பிறப்பது என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. அப்படி நிகழும் பிறப்பு-இறப்பு எனும் சுழற்சியை விலக்குவது அரிதாகும். இது ஈசனால் நியமிக்கப்பட்ட விதி. இந்த விதி முறையைப் பற்றி நீ வீணாகக் கலக்கமுறுவது ஏன்? சொல்வாய்.

அவன் தனக்கு முன் காணும் அவர்கள் எல்லோரும் ஒரு நாள் பிறந்தவர்கள்தானே என்று ஆரம்பிக்கிறார். அப்படிப் பிறந்தவர்கள் எவரும் ஒருநாள் இறக்க வேண்டும் என்ற வாதத்தை அவன் முன் வைக்கிறார். என்றோ அவர்கள் ஒருநாள் இறக்கப் போகிறார்கள். அப்படி இறந்தவர்களும் தங்கள் கர்ம வினைப்படி மீண்டும் ஒரு நாள் பிறப்பார்கள்.

இப்படி ஒரு சுழற்சியில் நடக்கும் பிறப்பு-இறப்பு நியதி இறைவனால் விதிக்கப்பட்டது. நாம் நினைப்பதாலேயே நம்மால் பிறக்க முடியாது. நம் தாய்-தந்தையையும் நம்மால் தேர்வு செய்ய இயலாது. அதனால் நாம் நினைப்பதால் இறப்பதற்கும் நமக்கு உரிமை கிடையாது. இந்த விதியினை யாரும் மாற்ற இயலாது. தவிர்க்க முடியாத இந்த விதியைப் பற்றி கலங்கி என்ன பயன் என்கிறார் கண்ணன்.

“இவர்களைக் கொல்வதால் நான் பாவம் செய்தவனாகிறேன். குல தர்மம் அழியக் காரணமாகிறேன். இப்படிப் பாவச் செயல் புரிந்தாவது எனக்கு நாடோ, வீடோ வேண்டுமா? அதற்குப் பதிலாக யாசகம் கேட்டு பிக்ஷை எடுத்துப் பிழைக்கலாமே” என்று அருச்சுனன் கூறினான் அல்லவா? அதற்குப் பதிலாகவும் “நீதான் அவர்களைக் கொல்கிறாயா? அத்துடன் அவர்கள் போய் விடுகிறார்களா? அப்புறம் அவர்கள் மீண்டும் பிறந்து வருவதில்லை என்பது உனக்குத் தெரியுமா?” என்கிற ரீதியில் பகவான் தொடர்கிறார். ஓரிடத்தில் “உனக்கும் எனக்கும் கூட ஜன்மங்கள் பல உண்டு. நான் அதை அறிவேன், நீ அறிய மாட்டாய்” என்றும் சொல்வார்.

நமக்கும் அது தெரியாது. ஆனாலும் நமக்குத் தெரியவில்லை என்ற காரணத்தினால் அது இல்லாது போவதில்லை. இதனை மனதில் கொண்டவன் என்றும் நல் வழியிலேயே செல்வான், செலுத்தப்படுவான். இந்த பிறப்பு-இறப்பு பற்றிய சத்திய வார்த்தைகளையே அடித்தளமாகக் கொண்டு நமது பாரத கலாச்சாரம் வளர்ந்திருக்கிறது. இதனைப் புரிந்து கொள்ளாதவர்களால்தான் மற்றோருக்குத் தீங்கு என்ற அசம்பாவிதம் நடக்கிறது. அதைத்  தவிர்க்க “தன் வினை தன்னைச் சுடும்” என்ற அறிவு ஒவ்வொருவருக்கும் மிக அவசியம்.

“பீஷ்ம-துரோணாதிகளை போரில் இப்போது நீ கொல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் என்றாவது ஒரு நாள் இறக்கத்தான் போகிறார்கள். தங்கள் கர்ம வினைப்படி மீண்டும் பிறப்பார்கள். அதேபோல அவரவர் விதிப்படி நடப்பது நடந்தே தீரும். அவர்கள் இப்போது இறக்க வேண்டும் என்றிருந்தால் அதை உன்னாலும் தடுக்க முடியாது. நீ அவர்களுக்காக எவ்வளவு துக்கப்பட்டாலும் நடப்பது நிற்காது. இப்படித் தடுக்க முடியாத விதியினைப் பற்றி நீ ஏன் கலக்கம் அடைகிறாய்?” என்று அருச்சுனனிடம் கேட்டு விட்டு அதை அவனே ஆராய்ந்து உண்மையை அறிந்து சொல்லச் சொல்கிறார்.

2-20

न जायते म्रियते वा कदाचिन्नायं भूत्वा भविता वा न भूय: |
अजो नित्य: शाश्वतोsयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे ||

பிறப்பு இறப்பு இல்லான் என்றும் பின்னும் இவன்தான்
பிறந்து கழியப் பெறானே – பிறவாதான்
எங்குமுளன் சாசுவதன் இவ்வுடல் கொல்லப்படினும்
கொன்றுபடான் தொல்லோன் உட்கொள்

பொருள்: இந்த ஆத்மா என்றுமே பிறப்பதோ இறப்பதோ இல்லை, அவை இரண்டும் இல்லாதவன். மேலும் ஆத்மாவாகிய இவன் ஒரு காலத்தில் பிறந்து, இருந்து, பின்னொரு காலத்தில் இல்லாது போகாதவன் என்றும் கிடையாது. அவன் எப்போதும் பிறவாது, அழியாது உள்ளவன் என்பதால் அவனுக்கு பிறப்பு, இறப்பு என்ற இரண்டும் கிடையாது. இந்தத் தேகம் கொல்லப்பட்டாலும் தேகத்துள் உறையும் ஆன்மா கொலைக்கு உள்ளாகாதவன். அன்றும், இன்றும், என்றும் உள்ளதால் இவன் மிகத் தொன்மையானவன்  என்பதை உள்ளத்தில் இருத்திக் கொள்.

பீஷ்ம துரோணாதிகள் ஒருநாள் மரணம் அடைவார்கள் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தும், அவர்கள் இந்தப் போரில் இறக்கலாம், அதுவும் தன்னால் கொல்லப்படலாம் என்ற எண்ணம்தான் அருச்சுனனை வாட்டுகிறது. கொல்வதோ, கொல்லப்படுவதோ இரண்டுமே உடல், மனம் மட்டுமே சம்பந்தப்பட்டது, ஆனால் இவை இரண்டும் உலவ வந்த காரணமான ஆத்மாவுக்கோ அதனால் எந்த அழிவும் இல்லை. இடையில் வந்தது இடையில் போகின்றது, அதைப் பற்றி ஏன் கவலைப்படுகிறாய் என்பதுதான் பகவான் இங்கு சொல்ல வந்தது.

Kurukshetra

எது பிறக்கிறதோ அது இறப்பது நிச்சயம். உடல் பிறப்பதால் ஒரு நாள் அது அழியும். பிறப்பதால் உடலுக்கு வெவ்வேறு நிலைகள் உள்ள வளர்ச்சியும், நோய், நொடியும், தேய்மானமும், இறுதியில் மரணமும் உண்டு. அதுதான் உடலுக்கு உண்டான இலக்கணம். ஆனால் உடல் இருக்கும் போது ஒருவன் தான் என்று தன்னை உணர்கிறானே, அதற்குக் காரணமாக உடலின் உள்ளே உறையும்  ஆன்மாவுக்கும் அந்த உடலின் வெவ்வேறு நிலைகளுக்கும் எந்த விதத் தொடர்பும் இல்லை. அதனாலேயே எந்த நிலையிலும் ஒருவனுக்குத் தான் என்ற உணர்வில் மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லை. அனைவருக்கும் தன்னளவில் உள்ள இந்த உணர்வுதான் பொதுவானது. அதுதான் ஆன்மா எனப்படுகிறது. அதுதான் அனைவரது உண்மையான சொரூபம். அது ஒன்றே ஆதியிலிருந்து இருப்பது மட்டும் அல்லாது என்றும் இருப்பது. அதனால் அது மிகவும் தொன்மையானது. அதை அறிந்து கொள்ளாது இருப்பதுதான் அவரவர்களது மடமை.

ஆத்மா எப்போதும் உள்ளதால், சரீரம் அழிகிறது என்னும் போது ஆத்மா அழிவதில்லை. ஆக பீஷ்ம-துரோணாதிகளை நீ கொல்கிறாய் என்று நினைப்பது தவறு. ஆன்மாவாகிய நீ கொல்வதும் இல்லை, உன்னால் அவர்கள் கொல்லப்படுவதும் இல்லை. இந்த உண்மையை மனதினில் நன்கு பதித்துக் கொள்வாய் என்று அருச்சுனனுக்கு கண்ணன் அறிவுறுத்துகிறார்.

2-24

अच्छेद्योsयमदाह्योsयमक्लेद्योsशोष्य एव च |
नित्य: सर्वगत: स्थाणुरचलोयं सनातन: ||

இவன் துணிக்க ஒண்ணான் எரிக்க ஒண்ணாதான்
இவன் நனைக்க வற்ற ஒணான் ஏதும் – இவன் நித்தன்
எங்கும் உளன் தாணு இயல்பால் சனாதனன்
தங்கும் அசலனே தான்

பொருள்: இவன் துண்டிக்கப்பட முடியாதவன், இவன் எரிக்கப்படாதவன்; இவனை நீரில் நனைக்கவோ, வெயிலில் உலர்த்தவோ எதுவும் முடியாது. இவன் நித்தியமானவன், எங்கும் நிறைந்தவன். இவன் அசலமானவன் என்பதால் என்றும் நின்று நிலைத்து இருப்பவன். எங்கும் தானாய் உள்ள அசல சொரூபனும்  இவனே.

எவருக்கும் நன்கு தெரிந்தவைகளைக் கொண்டு ஆன்மாவை பற்றி மேலும் விளக்குகிறார். ஒரு திடப் பொருள் என்றால் அதை வெட்டலாம், தீயில் இட்டு எரிக்கலாம். ஆன்மா அத்தகைய பொருள் அல்ல என்பதாலும் அதற்கு அவயவங்கள் என்று ஏதும் இல்லாததாலும், அதனை வெட்ட முடியாது, எரிக்கவும் முடியாது. அப்படிச் செய்யாது நீரில் அழுத்தி நனைக்கலாம் என்றால், அதற்கு உருவம் என்று ஏதும் இல்லாததால் அதை நனைக்கவும் முடியாது. ஒரு வேளை திரவப் பொருளாக இருந்தால் சூரியனின் வெப்பத்தைக் கொண்டு உலர்த்த முடிந்திருக்கும். ஆன்மா அப்படியும் இல்லாததால் வெயிலில் உலர்த்தவும் முடியாது.

இப்படி எதனாலும் அழிக்கப்பட முடியாத ஆத்மா இங்கு அங்கு என்னாது எங்கும் பரவி உள்ளதாலும், இன்று அன்று என்னாது என்றும் உள்ளதாலும் அது அசலமாக சீவராசிகளின் பார்க்கும் உள்ளத்தே நிறைந்து நிலையாய் நிற்கிறது. இத்தகைய தன்மைகள் எல்லாம் உள்ள ஒரே பொருள் ஆன்மா ஒன்றுதான். அது இருப்பதால் தான் “நீயும் இருக்கிறாய், நானும் அதுவே” என்று சொல்லாது சொல்லி விளங்க வைக்கிறார்.

உன் முன்னால் நீ பார்க்கும் உன் உற்றார், உறவினர், சுற்றம், நண்பர்கள் எல்லாம் வெறும் உடல் அல்ல, மனங்கள் அல்ல, ஆன்மாக்களே. நீயும் அதுவே. அதனால் நீயும் கொல்லவில்லை, அவர்களும் கொல்லப்படவில்லை” என்று பகவான் சொல்லியிருந்தாலும், ஆன்மாவின் தன்மைகளைப் பற்றிச் சொல்லி மேலும் விளக்குவார்.

இது எப்பேர்ப்பட்ட உண்மை என்று நாமும் நம் அனுபவத்தின் வாயிலாகவும் பார்க்கலாமே. மனித குல வளர்ச்சியில், ஒரு தனி மனிதனாய் இருந்து வாழ்க்கைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வதைவிட பலர் சேர்ந்து உழைப்பது அனைவருக்கும் பல நன்மைகள் தருகிறது என்ற Non-zero Sum என்ற தத்துவத்தை உணர்ந்ததால் சமுதாயங்கள் உருவாயின. அப்படிப் பலர் சேர்ந்து உழைக்கும் போது சிலர் மற்றோரின் உழைப்பில் குளிர் காண முனைகிறார்கள் என்று சமுதாயம் உணரும்போது, அதைக் கட்டுப்படுத்த சில சமுதாய வரைமுறைகள் வருகின்றன. காலப் போக்கில் வரைமுறைகளின் பொருள் உணரப்படாமலோ, அல்லது அவை காலத்திற்கு ஏற்ப அமையாமலோ போகின்றன. அப்போது ஒன்றுக்குப் பதில் வேறு அமைகின்றன. சிறிய அளவில் தொடங்கும் கூட்டமைப்பான சமுதாயங்கள் ஒரு கட்டத்தில் நாடுகளாக மாறுகின்றன.

நாடு, தேசம் என்ற கோட்பாடுகளும் வரைபடத்தில் காலத்திற்கேற்ப மாறுகின்றன. சிறிதோ பெரிதோ என்றில்லாமல் நாடுகளும் கூட்டமைப்புக்களாக அனைவருக்கும் பலன்கள் தரும் முகமாய் ஒத்துழைக்க முன்வருகின்றன. அதில் தொழில் முன்னேற்றங்களும், தொழில் நுட்பங்களினால் பல மாறுதல்களும் நேர்ந்து, மனிதர்களின் பார்வைகளையும், அணுகுமுறைகளையும் வெகுவாக மாற்றுகின்றன. இவைகளில் நன்மைகளும் நடக்கின்றன, தீமைகளும் உருவாகின்றன.

ஆனாலும் மனித நேயம் என்று சொல்லப்படும் மனிதனின் உரிமைகளையும், உணர்வுகளையும் மதிக்கும் போக்கு வளர்ந்து கொண்டுதானே இருக்கிறது? இதன் அடிப்படைக் காரணம் ஒருவன் மற்றவனிடம் காட்டும் அன்பும், மரியாதையும் தான். அதன் அடிப்படை இன்னொருவனையும் தன்னைப் போலப் பார்ப்பதுதானே? இதுவரை நாம் பார்த்ததன் காரணம் உலகியல் தொடர்பானது தான் என்றாலும், நம்மை அறியாமலேயே நாம் அப்போது அனுபவிப்பது அனைத்துள்ளும் உறையும் ஆன்மாவை நேசிப்பதே.

அப்படி இருந்தாலும் தீமைகள் வளரும் போது அவைகளைத் தடுக்கும் எண்ணம் இல்லாது போனால், நன்மைகள் வளர முடியாது என்பதையும் நாம் அனைவரும் உணர்ந்துள்ளோம்  அல்லவா? அப்போது தீமைகள் ஊக்குவிப்போரை எப்படி அடக்க வேண்டும் என்பது தானே நமது லட்சியமாய் இருக்கிறது?  இந்தப் போர்க்களத்தில் நடக்கப் போவதும் அதுவே.

music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)

ரமணரின் கீதாசாரம் – 2

ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1

மூலமாகிய ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணர் அருச்சுனனுக்கு உபதேசம் ஆரம்பிக்கும் போது ஆத்மாவைப் பற்றியே பேசத் தொடங்குகிறார். அதன் பின் பலவித யோகங்களையும், யோகியின் லக்ஷணங்களையும் பற்றி ஓரளவுக்கு விளக்கிவிட்டு, பதின்மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் தான் க்ஷேத்ரம்-க்ஷேத்ரஞ்ஞன் பற்றிச் சொல்லுகிறார். அந்த வழி காண வேண்டியதை முதலில் சொல்லிவிட்டு, காண்பதை அடுத்ததாகச் சொல்லும் வழி.

13-1

इदं शरीरं कौन्तेय क्षेत्रमित्यभिधीयते |
एतद्यो वेत्ति तं प्राहु: क्षेत्रज्ञ इति तद्विद: ||

தேகமிது சேத்திரமாச் செப்பப்படும் இந்தத்
தேகத்தை யாவன் தெரிவனோ – தேகியவன்
சேத்திரஞ்ஞனாம் என்று செப்புவார் தாம் அதனைப்
பார்த்து அறிந்தோர்கள் பகுத்து

பொருள்: போகத்திற்கு உரியதான இந்தத் தேகம் க்ஷேத்ரம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த தேகத்தில் இருந்துகொண்டே எவன் தேகத்தை அன்னியமாக உணர்வானோ, அவன் ஆன்மா எனப்படுவான். அதனைத் தமது அனுபவத்தில் உணர்ந்த தத்துவ ஞானிகள் அந்த ஆத்மாவை க்ஷேத்ரஞ்ஞன் என்று பிரித்துச் சொல்வார்கள்.

அருச்சுனன் தன் எதிரில் நிற்பவர்களைப் பார்த்துக் கலங்குகிறான் என்று பார்த்தோம். அவன் பார்வையில் முதலாய்ப் படுவது எது? அவர்களது உடலே. பின்பே அவனுக்கு அவர்களின் உறவு முறை, அவர்களுடன் இருந்த போது செய்த செயல்கள், மற்றைய எண்ணத் தொகுப்புகள் எல்லாம் வரும். ஆகையால் அவை அனைத்துக்கும் முதல் காரணம் அவன் தன்னை உடல் என்று குறுக்கிக் கொள்வதாலேயே என்று சொல்லலாம் அல்லவா? அதனால் உடலைப் பற்றி முதலில் ஆரம்பிப்பது போல ரமணர் அமைத்துள்ளதும் பொருத்தமாகத்தானே இருக்கிறது? இது காண்பதை முதலில் சொல்லிவிட்டு, காண வேண்டியதை அடுத்ததாகச் சொல்லும் வழி.

க்ஷேத்ரம் என்றால் விளைநிலம் என்று ஒரு பொருள். விதையிலிருந்துதான் தாவரங்கள் முளைக்கின்றன என்றாலும், அவை நன்கு செழித்து வளர நிலம் தேவைப்படுகிறது. அதுபோல ஒருவனின் எண்ணங்கள் செயலாகப் பரிமளிக்க அவனுக்குத் தேகம் தேவைப்படுகிறது. எப்போது ஆசைகள், அபிலாஷைகள் எல்லாம் எண்ணங்களாக இருந்தும் ஏதோ காரணங்களினால் காலத்தில் தேகம் மறைகிறதோ, அந்த எண்ணங்கள் செயல்பட வேறு ஒரு தேகம் அமைகிறது என்பதுதான் நம் பாரதப் பண்பாட்டின் அடித்தளம். ஆக தேகம் என்பதை விளைநிலம் என்று கொள்கிறோம். அந்த நிலத்தில் நமது எண்ணங்களாகிய விதைகளுக்கு ஏற்ப கிளைத்து எழுவதே நம் பாவப்-புண்ணியச் செயல்கள்.

அர்ஜுனனும் கண்ணனும்
அனுபவம் என்பது அனைவருக்கும் ஏற்பட ஒரு தேகம் வேண்டும். அதன் மூலம் தான் ஒருவன் தனது எண்ணங்களின் விளைவுகளை மேலும் கற்றுத் தெளிய முடியும். அந்தத் தேகத்தை எவன் பாவபுண்யங்களின் விளை நிலமாக உணர்கிறானோ அவன் க்ஷேத்ரஞ்ஞன் எனப்படுகிறான். தேகம் என்று ஒன்று உள்ளது என்பதை உணரும் க்ஷேத்ரஞ்ஞன் தான் ஆன்மா எனப்படுகிறது.

இங்கு அருச்சுனனின் கலக்கத்திற்கும், சோகத்திற்கும் காரணமாக இருப்பது உற்றார், சுற்றார் என்று காணும் அவனுடைய “தனது-எனது” என்ற மமகாரமே. அதற்கும் மூல காரணமாக இருப்பது “நான்” எனும் அவனது அகங்காரமே. பல கஷ்டங்களை அனுபவித்தாயிற்று, அதற்கும் பின் நாம் போர்க்களத்திற்கு நம் இச்சையின்றியே இழுத்து வரப்பட்டிருக்கிறோம், போர் புரிவதே தனது கடமை என்று இல்லாமல், சுற்றிப் பார்த்து புலம்பும் அருச்சுனனின் கூர்மையான அறிவை அந்த மமகாரமே மழுங்கடித்துள்ளது. இப்படி ஒன்றுக்கு ஒன்று காரணமாக இருப்பதைக் காட்டி, அவனது இருளான அஞ்ஞானத்தைப் போக்குவதற்காக பகவான் உண்மையில் உள்ளது எது என்ற ஒளியான ஞானத்தைப் போதிக்க இப்படியாகத் தொடங்குகிறார்.

ஆக தேகம் வேறு ஆன்மா வேறு என்றில்லாமல், அவ்விரண்டையும் ஒன்றாகப் பாவித்து அருச்சுனன் இங்கு குழப்பத்தில் இருக்கிறான். இவை எல்லாம் கற்று, அனுபவத்தில் நன்கு உணர்ந்த ஆன்றோர்கள் சொல்வதுபோல் அவை இரண்டையும் அருச்சுனன் பிரித்துப் பார்த்திருந்தால், முன்னால் நிற்போர்களை தன்னிலும் வேறுபட்ட தேகங்களாகப்  பார்க்காமல் அவர்களையும் அந்த ஒரே ஆன்மாவாகப் பார்த்திருப்பான். அப்போது அவன் எந்தக் கலக்கமும் அடைந்திருக்க மாட்டான்.

தேகம் வேறு, ஆன்மா வேறு என்று பகுத்து அறியும் அறிவே பகுத்தறிவு.  அது அனைத்து சீவராசிகளையும் ஒன்றாகவே பார்க்க வைப்பதால், அது ஒரு புண்ணியச் செயல். அப்படியில்லாது இவர் வேறு, அவர் வேறு என்ற ரீதியில் நான்-நீ என்று பகுத்துக் காட்டும் அறிவு பகுத்தறிவு ஆகாது. அப்படி பேதங்களைப் புகுத்தும் எதுவும் பாவச் செயல்களே.

நாம் காண வேண்டிய, கற்க வேண்டிய பாடங்கள் எல்லாவற்றிலும் இந்தத் தேகம்-ஆன்மா பற்றிய அறிவுதான் முதன்மையானது. இது ஒன்றே ஒருவனை நல் வழியில் கொண்டு செல்லும். இந்த ஞானம் வரப் பெறாதவன் எதிலும் குழம்பித் தவிக்க வேண்டி வரும். அருச்சுனனின் இப்போதைய நிலையும் அது தான்.

13-2

क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत |
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम ||

சேத்திரங்கள் யாவுள்ளும் சேர்ந்தே இருக்கின்ற
சேத்திரஞ்ஞனாம் என்னைத் தேர்வாயே – சேத்திரம்
சேத்திரஞ்ஞன் தன்மை தெரிகின்ற ஞானமேது
ஓர்த்திட அஹ்தே எனக்கு ஒப்பு

பொருள்: க்ஷேத்திரங்கள் என்று சொல்லப்படும் எல்லா சரீரங்களின் உள்ளும் அவைகளோடு சேர்ந்தே உறைகின்ற என்னை க்ஷேத்திரஞ்ஞனான ஆத்மாவாகத் தெரிந்து கொள்வாய். தேகம், தேகி இவைகளின் இயல்பை ஆராய்ந்து அறியக்கூடிய ஞானம் எதுவோ அதுவே எனக்கு உகந்ததாகும்.

“சல, அசல உயிர்கள் அனைத்துள்ளும் உறைபவனாக இருப்பவன் நானே” என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா இங்கு சொல்கிறார். அப்படியாக அனைத்தின் உள்ளும் இருக்கும் க்ஷேத்திரஞ்ஞன் ஆன என்னை ஆன்மாவாக அறிவாய் என்கிறார். க்ஷேத்திரம் என்றால் என்ன, க்ஷேத்திரஞ்ஞன் என்பவன் யார் என்று பகுத்து அறியும் அறிவே அவருக்கு உகந்ததாகும்.

க்ஷேத்திரமாகிய தேகம் ஆத்மாவின் இருப்பிடம். அதனாலேயே இறைவன் கோவில் கொண்டுள்ள இடத்தை க்ஷேத்திரம் என்று குறிப்பிடுகிறோம். எந்த ஒரு க்ஷேத்திரமும் ஒரு புனிதத் தலமாகக் கருதப்பட வேண்டும். க்ஷேத்திரத்தில் இருப்பதால் இறைவன் க்ஷேத்திராதிபதி எனப்படுகிறான். எங்கும் உள்ள நிர்குண இறைவனை – எவருள்ளும் உறையும் தூய ஆத்மாவை – சகுண ரூபமாக கோவிலில் ஒரு வடிவுடையவனாக வழிபடுகிறோம்.

ஆகம விதிகளின் படி எழுப்பப்பட்டுள்ள  கோவில்களின் கட்டுமான வரைபடங்களை ஆராய்ந்தால், ஒரு கோவிலின் வடிவமைப்பு ஒரு உடலினுடையது போலவே இருப்பதை நாம் அறிவோம். நாம் நம் தாயின் கருவிலிருந்து வந்தவர்கள் என்பதாலேயே, கோவிலில் இறைவன் உள்ள இடமும் கருவறை என்றே சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொரு சீவராசியின் உள்ளிருக்கும் ஆன்மாதான் கோவிலில் எழுந்தருளும் இறைவன் என்பதை நம் முன்னோர்கள் நமக்கு இப்படிக் காட்டிச் சென்றுள்ளனர்.

ஆக ஒருவன் கோவிலில் வழிபடும் போது, அது எந்தக் கோவிலாக இருந்தாலும், நாம் இறைவனைக் காண்கிறோம் என்பதால் “காணும் தான் யார்?” என உள்நோக்க வேண்டும். அப்படி நோக்கி தனது ஆன்மாவையே ஒவ்வொருவரும் தரிசிக்க முயல்வதாலேயே எல்லா க்ஷேத்திரங்களும் புனிதத் தலமாகவே ஆகிறது.

க்ஷேத்திரம் என்பதை இடம் அல்லது வீடு என்றும் சொல்வார்கள். எப்படி வீட்டில் இருப்பவன் தன்னை வீட்டுக்காரன் என்பதையும், வீடே வீட்டுக்காரன் ஆக முடியாது என்பதையும் நன்கு உணர்வானோ, அப்படியே ஒரு உடலில் தான் இருக்கிறேன் என்பதையும், அந்தத் தான் யார் என்பதை அறிய வேண்டும் என்பதையும் ஒரு அறிவாளி உணர்வான். அப்படி பகுத்துப் பார்த்து க்ஷேத்திரன், க்ஷேத்திரஞ்ஞன் தன்மையை அறியக் கூடிய ஞானமே ஆன்ம ஞானம்.

ஒரு தேகத்தினாலும் அதை ஒட்டிய மனத்தினாலும் செய்யப்படக் கூடிய நன்மை-தீமை செயல்களால் சுக-துக்க அனுபவங்கள் வருகின்றன என்றால் அதற்கு மூல காரணமாக இருப்பது ஒருவனின் “நான்” எனும் அகங்காரத்தின் எழுச்சியே. அதன் பின்பே “எனது” என்ற மமகாரமும் எழுகிறது. அதற்கும் ஒவ்வொருவரின் உள்ளுறையும் ஆன்மாவுக்கும் தொடர்பில்லை என்ற அறிவும், அந்த ஆன்மாவே தன் உண்மை சொரூபம் என்ற ஞானமும் அடையப்பெறுவதே தனக்கு மிக உகந்தது என்று பரமாத்மா இங்கு அருச்சுனனுக்குச் சொல்கிறார்.

10-20

अहमात्मा गुडाकेश सर्वभूताशयास्थित |
अहमादिश्च मध्यं च भूतानामन्त एव च ||

ஆன்மாக்கள் யாவின் அகத்தும் அமர்கின்ற
ஆன்மா யான் ஆவன் அருச்சுனா – ஆன்மாக்கட்கு
ஆதியோடு மத்தியமும் அந்தமுமாம் இவைகள்
ஆதியாம் யானே அறி

பொருள்: அருச்சுனா! சகல உயிரினங்களின் உள்ளத்தில் அமர்ந்திருக்கிற சைதன்ய சொரூபமான ஆத்மா நானே ஆவேன். இந்த சகல உயிரினங்களின் பிறப்பிற்கும் (சிருஷ்டி), இருப்பிற்கும் (ஸ்திதி), இறப்பிற்கும் (லயம்) இந்த மூன்றினுக்கும் காரணமாக இருப்பவன் நானே என்பதை அறிவாயாக.

இந்த க்ஷேத்திரத்தில் க்ஷேத்திரஞ்ஞனாக இருப்பவனே பிரபஞ்சத்தில் எங்கும், சர-அசர உயிர்கள் அனைத்திலும் பரவியுள்ள சொரூபமாக இருக்கிறான் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. “நான்” என்னும் எண்ணம் வேறு, “நான்-நான்” என்னும் உணர்வு வேறு. முன்னதை நாம் பொதுவாக நமது விழிப்பு நிலையில் அனுபவிப்போம். நமது அகந்தை அனுபவங்களும் அதனுடன் தொடர்பு கொண்டது தான். அதுதான் நம்மை படாத பாடு படுத்துகிறது. பின்னதாகிய “நான்-நான்” என்னும் உணர்வு நம்முடன் எந்த நிலையிலும் இருப்பது. அந்த உணர்வை ஓரளவுக்கு இப்படி விளக்கலாம்.

வெகு காலம் முன்பு எப்போதோ எடுக்கப்பட்ட பழைய புகைப்படம் ஒன்றை ஒரு நாள் நாம் பார்க்கும் போது, “நான் இப்படியா இருந்தேன்” என்று எவருக்கும் தோன்றும் அல்லவா? அந்த எண்ணம் நமது உடலைப் பொறுத்ததே. உடலுக்கு ஒரு வளர்ச்சியோ, தளர்ச்சியோ உண்டு. அதன்படி புகைப்படமும் இருக்கும். அந்த புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டபோது உங்களால் அந்தக் காலத்திய உணர்வை மீண்டும் அசை போட்டு, இப்போது எண்ணிப் பாருங்கள். அந்த புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட போது உங்களது உடல், மனம், மற்றும் ஏனைய எண்ணங்களைத் தவிர அப்போது   “நான்” என்று இருந்த உங்கள் இருப்பாகிய உணர்வும் , இப்போது “நான்” என்ற உங்களது உணர்வும் வேறு வேறு என்றா உணர்கிறீர்கள்? உங்களைப் பொறுத்தவரை “நான்” என்ற உணர்வு எந்த மாற்றமும் இல்லாது அப்படியேதானே இருக்கிறது? உடல் வளர்ந்திருக்கலாம், தளர்ந்திருக்கலாம், மனமோ எண்ணங்களோ அடியோடு மாறியிருக்கலாம். ஆனாலும் “நான்” என்ற உணர்வு ஏதும் மாறாது அப்படியேதானே இருக்கிறது?

“நான்-நான்” என்ற அந்த உள்ளுணர்வைப் பிடித்துக் கொண்டு எப்போதும் இருக்கப் பாருங்கள். அதுதான் உங்கள் உண்மையான சொரூபம் என்றும், அதுவே உங்களைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து சீவராசிகளின்  உண்மையான சொரூபம் என்றும் காலப் போக்கில் உணர்வீர்கள். அதுதான் க்ஷேத்திரஞ்ஞன் என்று கூறப்படும் ஆன்ம சொரூபம் என்று சொல்லலாம். அதற்கு எல்லை இல்லை, காலமோ, தேசமோ எதுவும் இல்லை. சுருங்கச் சொன்னால் அது ஒன்றுதான் இருப்பது. அதை ஒருவன் அப்படி இருந்து தான் உணர முடியுமே தவிர யார், எவர் எப்படி விளக்கியும், சொல்லியும் அதை உணரவைக்க முடியாது. இதுதான் ஜீவ-ஈஸ்வர ஐக்கியம் அல்லது அபேதம் என்று கூறப்படுகிறது.  மோக்ஷம், விடுதலை, வீடுபேறு என்று விதவிதமாகச் சொல்லப்படுவதெல்லாம் அதை உணருவதில் தான் இருக்கிறது. அவன் அருளிருந்தால் அந்த உணர்ச்சி இங்கேயே, இப்போதே கைவரக் கூடும். ஏனென்றால் அதுவன்றி வேறு எதுவும் இல்லை.

krishna_arjun

அனைத்து உயிர்களின் தோற்ற, ஒடுக்கத்திற்கு ஈஸ்வர சொரூபமே காரணமாயிருந்தாலும் அது அந்த உயிர்களின் பேதங்களோடு ஒட்டாது, அவைகளின் இருப்பு மாத்திரமாகவே இருக்கும். அதனால் அதை அப்படி இருந்தே ஒருவன் உணர முடியும். இப்படியான தோற்றத்தின் காரணத்தினால் உயிர்களும், அவை இருக்கும் உலகமும் ஜடமாக இல்லாது அவைகளின் மூலமாகிய சைதன்யமாகவே கருதப்பட வேண்டும். தோற்றம் மட்டும் அல்லாது, அவைகள் இருப்பதற்கும், காலத்தில் மறைவதற்கும் என்றும் உள்ள அந்த மூல வஸ்துவே காரணமாக இருக்கிறது. சகல உயிர்களும் ஆத்மாவில் இருந்து தோன்றி, அதிலேயே நிலைத்து, அதுவாகவே மறையும். ஆக அதுவன்றி வேறு எதுவும் இல்லை என்றாகிறது. அந்த அதுவே நான் என்கிறார் கிருஷ்ண பரமாத்மா.

அப்படியென்றால் உயிர்கள் வெவ்வேறாகத் தோன்றுவதன் காரணத்தை விளக்க அது மாயையினால் விளைந்தது என்றே கூறுவர். இருப்பது ஒன்றே, அதனால் இல்லாதது மாயை எனப்படுகிறது. அதாவது கயிறு என்று தெரியும் வரை அதை பாம்பாக நாம் காண்பதையும், கானல் நீர் என்று உணரும் வரை அதை நீர்த் தடாகம் என நாம் நினைப்பதையும் வேறு எப்படிச் சொல்லி அறிவுறுத்துவது?

music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)