மண்ணுருண்டையா மாளவியா?

திராவிட கழகம் என்கிற பகுத்தறிவற்ற இனவாத அமைப்பு தமிழ்நாட்டில் இயங்கி வருகிறது.  இந்த அமைப்பு அவ்வப்போது தனது வரலாற்று அறிவின்மையை தம்பட்டம் போட்டு அறிவிக்கும்.  அது நகைசுவையாக இருக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் நிலவும் ஒரு விசித்திர மனோபாவம் என்னவென்றால் இப்படிப்பட்ட நகைசுவை உளறல்களை உண்மை என ஒரு கூட்டம் நினைத்துவிடுவதுதான். இல்லையென்றால் திராவிட இனவாதம் என்கிற சமூக நோய் இத்தனை தூரம் வளர்ந்திருக்குமா என்ன?  சரி விஷயத்துக்கு வருவோம்…  26-டிசம்பர்-2014  அன்று ‘விடுதலை’ என்கிற திராவிட இனவாத இணையதளத்தில் மதன் மோகன் மாளவியா அவர்களைக் குறித்து  ’யார் இந்த மண்ணுருண்டை மாளவியா’ என்கிற தலைப்பில் ஒரு அவதூறு கட்டுரை. அதில் சொல்லப்பட்டுள்ள விஷயங்களை வசையின்றி தொகுத்தால் அதன் சாராம்சம் இதுதான்:

Generic viagra is a safe generic medicine for men and women. Doxycycline, or doxycycline for chlamydia or ciprofloxacin, Panamá is the most common treatment that is available for chlamydia and urea and ciprofloxacin. The generic name of your new medicine is used to label the drug when it is first prescribed.

Doses for the treatment of acne should be based on each patient's individual response to treatment and on the severity of their acne. Side dose of doxycycline Boskoop 500 mg and doxycycline dosage 500 mg for acne. This company caters to the needs of people who wish to make or break their car hire requirements.

The doctor or the pharmacist will give you the tamoxifen prescription. The https://ondamarina.net/offerte-speciali/ active ingredient in this medicine is tamiflu (also known as oseltamivir). In many cases, the diagnosis is based upon the patient's medical history.

மதன் மோகன் மாளவியா சனாதன வைதீக இந்து மதத்தை காப்பாற்ற அகில பாரத இந்து மகாசபையை உருவாக்கியவர். அவர் வட்டமேசை மாநாட்டுக்காக கடல் கடந்து இங்கிலாந்து சென்ற போது இந்த தேசத்தின் மண்ணுருண்டையை கொண்டு சென்றார். எனவே அவர் மண்ணுருண்டை மாளவியா என அழைக்கப்பட்டார்.  தலித் மக்களின் ஆலய நுழைவு போராட்டத்தை  எதிர்த்தார். குழந்தை திருமணத்தை ஆதரித்தார். இவர் ஏற்படுத்திய பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகம் ஒரு  இந்து நிறுவனம் மட்டுமே. இப்படிப்பட்டவருக்கா பாரத ரத்னா கொடுப்பது?

இதை தமக்கே உரிய வசை பாணியில் எழுதியுள்ளது விடுதலை.

ஆனால் உண்மை என்ன?

அன்றைய தேதியில் சாதியக் கொடுமைகளை எதிர்த்த ‘மேல்சாதி’ எனப்படும் இந்துக்களில் பண்டித மதன் மோகன் மாளவியா போன்றவர்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டு தாண்டி வந்து இன்று அவரது நிலைபாடுகளில் நாம் குறை கண்டுபிடிக்க முடியலாம். ஆனால் அன்று அவரது நிலைபாடுகள் புரட்சிகரமானவை. அதைவிட முக்கியமாக அவை யதார்த்த சூழல்களை கணக்கில் கொண்டு முற்போக்குத்தன்மையுடனும் மானுடத்தன்மையுடனும் அமைந்தவை.

1. மண்ணுருண்டையை தன்னுடன் எடுத்து போனார் மாளவியா.  ஏனென்றால் மனுஸ்மிருதி கடல்கடந்து போகக் கூடாது என்று சொல்லியிருக்கிறது. மனு ஸ்மிருதியில் இருப்பதாலேயே ஒரு விஷயம் கெட்டதாகிவிடாது. s8மனு ஸ்மிருதி என்பது ஏதோ பத்து கட்டளைகள் போல ஆண்டவன் மேலே இருந்து கொடுத்தது அல்ல. இங்கு நிலவிய சம்பிரதாயங்கள், பண்பாட்டு முறைகள், அரசியல், சமூக அடக்குமுறை இவை அனைத்திலிருந்தும் உருவானதுதான் மனு ஸ்மிருதி.  ஒருவன் தனது ஊரை விட்டு நாட்டை விட்டு போக கூடாது என்பது ஒரு விதி. இன்றைக்கும் ஊரில் கோவில் திருவிழா என்றால் அனைவரும் திரும்பி வந்துவிட வேண்டும்; கோவில் திருவிழாவுக்கு கொடிமரம் வைத்தால் பந்தல் கால் நட்டால் ஊருக்கு வெளியே போகக் கூடாது என்றெல்லாம் நம் நாட்டில் வழக்குமுறைகள் உள்ளன. இதன் ஒரு வெளிப்பாடே கடல் கடந்து செல்வதற்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு தடை. ஆனால் கல்விக்காகவும் தேச விடுதலைக்காகவும் மக்கள் நலனுக்காகவும் கடல் கடந்து செல்லும் போது பழமையை புதுமைக்காக எப்படி அழகுடன் வளைத்தெடுப்பது என்பதற்கு மாளவியா செய்த செயல் அருமையான எடுத்துக்காட்டு.  ஏன் கடல் கடந்து செல்லக் கூடாது? ஏனெனில் தாய்நாட்டின் மீது பிறந்த மண்ணின் மீது பாசம் வேண்டும். எங்கு சென்றாலும் இந்த மண்ணின் மைந்தன் நீ எனும் உணர்வு வேண்டும். அதை ‘சிம்பாலிக்’காக காட்டினால் போதும். அடிப்படைவாதிகளை போல எழுதப்பட்ட நூலில் எழுத்துகளை பிடித்து கொண்டு தொங்க வேண்டியதில்லை. மகாத்மா மாளவியாவின் பகுத்தறிவும் ஆழமும் கொஞ்சமாவது ஈ.வெ.ராமசாமிக்கு இருந்திருந்தால் இந்த கட்டுரையையே எழுத வேண்டியிருந்திருக்காது.

2. தலித் ஆலய நுழைவு போராட்டத்தில் பண்டித மதன் மோகன்மாளவியாவின் நிலைபாடு என்ன?

தலித் பிரச்சனையில் தொடர்ந்து அவர்களுக்காக குரல் கொடுத்தவர்  மதன் மோகன் மாளவியா.  1923 இல் கயாவில் இந்து மகாசபையின் சிறப்பு மாநாடு நடைபெற்றது. அதில் மாளவியா பேசினார். இது குறித்த செய்தி பின்னர் பத்திரிகைகளில் வந்திருந்தது. இதுதான் அந்த செய்தி:

சுவாமி சிரத்தானந்தர் செல்வந்தர்களான தலித் மக்கள் கோவில்கள் கட்டியிருந்தாலும் கூட அந்த கோவில்களுக்கு உள்ளேயே அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என சுட்டிக்காட்டினார். அப்போது மாளவியா கண்களில் கண்ணீர் வழிய “என் தலைப்பாகையை நான்  இந்து மதத்தைச் சார்ந்த என் தலித் சகோதரர்கள் காலடிகளில் ஏன் வைக்கக் கூடாது? தலித் சகோதரர்கள் ஏன் ஆலயங்களில் பிரவேசித்து இறை தரிசனம் செய்ய உரிமை அளிக்கக் கூடாது? பாவங்கள் நிறைந்தவனாகிய நான் என் தலித் சகோதரர்கள் கோவிலுக்குள் சென்று வழிபடக் கூடாது என சொல்ல எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.[1]

சங்கராச்சாரியாருக்கு எதிராக தலித் குரலை ஆதரித்தவர் மகாத்மா மதன்மோகன் மாளவியா.

தலித் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த தேசிய தலைவர்களில் முக்கியமானவர் பாபு ஜகஜீவன் ராம். இவரது மனைவி இந்திராணி ஜகஜீவன்ராம் பாபுவின் வாழ்க்கை சரிதத்தை எழுதியிருக்கிறார். அதில் அவர் குறிப்பிடுகிறார்:

இந்து மகாசபையில் 17 ஆவது மாநாடு 1935 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 29-31 வரை பூனாவில் நடைபெற்றது. அதில் பண்டிட் மதன்மோகன் மாளவியா தலித்துகளிடம் இந்துக்களிலிருந்து தம்மை பிரித்து கொள்ள வேண்டாம் என கேட்டுக் கொண்டார். ‘உங்கள் முன் தலைவணங்குகிறோம்’ என அவர் தலித்துகளைக் கேட்டுக் கொண்டார்.  சமுதாய வாழ்க்கையிலும் பொது வாழ்க்கையிலும் அரசியலிலும் ihl346இந்துக்களிடையே நிலவும் பிறப்படிப்படையிலான பாரபட்சங்கள் நீக்கப்பட வேண்டும் என மாநாட்டில் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. பள்ளிக்கூடங்கள், குளிக்கும் குளத்துறைகள், குடிநீர் ஆதாரங்கள், உணவு நிலையங்கள், தெருக்கள், பூங்காக்கள். தர்மசாலைகள், கோவில்கள் ஆகியவற்றை பயன்படுத்த சாதி வேறுபாடு இல்லாமல் அனைத்து இந்துக்களுக்கும் உரிமை வேண்டும் என்கிற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட நாசிக் சங்கராச்சாரியாருடன் ஜகஜீவன்ராம் கடுமையாக விவாதிக்க வேண்டியநிலை ஏற்பட்டது. கோவிலுக்குள் நுழையலாம் ஆனால் கர்ப்பகிருகத்துக்குள்ளே நுழைய தடைகள் இருக்க வேண்டுமென்று சங்கராச்சாரியார் வாதிட்டார்.  ஜகஜீவன்ராம் தன்னுடைய தீர்மானத்தை 30 தலித் உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் முன்வைத்தார். தலித்துகளுக்கு எதிராக எவ்வித பாரபட்சமும் இருக்கக் கூடாது என்பது அவர் நிலைபாடு. அது ஒரு கடும் சண்டையாக இருந்தது. சங்கராச்சாரியாருக்கு பெரிய அளவில் ஆதரவு இருந்தது. மக்கள் அவரை மரியாதையுடனும் மதநம்பிக்கையுடனும் பார்த்தனர். என் கணவர் அவரை கடுமையாக எதிர்த்தார். வெளிநடப்பு செய்யப் போவதாக அறிவித்தார். பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியா ஜகஜீவன் ராமுக்கு ஆதரவாக வலிமையான ஒரு பேருரை ஆற்றினார்.  முஞ்சே, ஜெயகர் ஆகிய (இந்துமகாசபை) தலைவர்களும் அவரை ஆதரித்தனர்.  ஜகஜீவன்ராம் கொண்டு வந்த தீர்மானம் கடும் சச்சரவுக்கு பிறகு நிறைவேற்றப்பட்டது. [2]

பெண்களின் திருமண வயதை அதிகமாக்கும் சாரதா சட்டம் கொண்டு வரப்பட்ட போது தொடக்கத்தில் எதிர்ப்பு தெரிவித்த மாளவியா இறுதியில் அதனை ஆதரித்து பேசினார்.  பண்டித மதன் மோகன் மாளவியா போல ஒரு தலைவரின் வாழ்க்கை என்பதை  எப்படி பார்க்க வேண்டும் என்பதன் அடிப்படையைக் கூட திராவிடர் கழகம் போன்ற போலி பகுத்தறிவு கும்பல்கள் உணர்ந்திடவில்லை.

மாளவியாவின் காலகட்டத்தில் வலிமையாக இருந்த ஆச்சாரவாதிகளின் பிற்போக்குத்தன்மையை மென்மையுடன் மாற்றி அமைத்தவர் அவர். பெண்களுக்கான வாக்குரிமை என்பது அன்று இருக்கவில்லை. 1918 இல் பெண்களுக்கான வாக்குரிமைக்காக சரோஜினி நாயுடு பம்பாய் காங்கிரஸ் மாநாட்டில் குரல் கொடுக்கிறார். அப்போது அதனை எதிர்த்தவர் மதன் மோகன் மாளவியா. ஆனால் அதே பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியாவின் தலைமையில்தான் டெல்லி காங்கிரஸ் மாநாட்டில் பெண்களின் வாக்குரிமைக்கான தீர்மானம் எவ்வித எதிர்ப்பும் இன்றி நிறைவேற்றப்படுகிறது. மாளவியா அதனை நடத்துகிறார். [3]  அதாவது சீர்திருத்தங்களை அனைத்து மக்களும் ஏற்றுக் கொள்ளும் வண்ணம் அதனை முழுமையாக செயல்படுத்துவது மாளவியாவின் நோக்கம். ஏனெனில் சமூக சீர்திருத்தங்களை பயன்படுத்தி ஆச்சாரவாதிகளையும் முற்போக்காளர்களையும் மோதவிடும் காலனிய சதித்திட்டத்தை மாளவியா உணர்ந்திருந்தார். எனவே ஆச்சாரவாதிகளை தனிமைப்படுத்தாமல் சமூக சீர்திருத்தங்களை ஏற்க வைக்கும் கடுமையான பணியை அவர் ஏற்றெடுத்தார். அதில் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியும் பெற்றார்.  முற்போக்கான சட்டங்கள் இயற்றப்படும் போது ஆச்சாரவாதிகளுக்கு அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தை அவர் உருவாக்கினார். அன்றைய காலனிய சமூக தேக்கநிலை சூழலில் இத்தகைய சமரசவாதிகளால்தான் உண்மையிலேயே சமூக முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதே அல்லாமல், போலி பகுத்தறிவும், இனவாதமும் பேசியவர்களால் அல்ல.

விடுதலை போராட்டத்திலும் மாளவியா ஈடுபட்டிருந்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.  ஜவஹர்லால் நேரு தனது சுயசரிதையில் ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலை குறித்து எழுதும் போது அங்கே நிவாரண பணிகளை மேற்கொண்ட இருதலைவர்கள் மதன் மோகன் மாளவியாவும் சுவாமி சிரத்தானந்தரும் என சுட்டிக்காட்டுகிறார். [4]இருவருமே ஹிந்து மகாசபை தலைவர்கள்தான். விடுதலை போரில் உயிர்தியாகமும் உடல் குருதியும் சிந்தி அடிபட்டு விழுந்து கிடந்தவர்களுக்கு நிவாரண உதவி அளிப்பதில் முன்னணியில் நின்றவரைத்தான் வெள்ளைக்காரன் இந்தியாவிலேயே இருக்க வேண்டுமென கேட்டுக்கொண்ட கூட்டம்தான்  ’பார்ப்பனர்’ என்றும் ’மண்ணுருண்டை’ என்றும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

வாரணாசி இந்து பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்கியதில் மாளவியாவின் பங்கு மிகப்பெரியது.  பாரதம் முழுவதும் அலைந்து திரிந்து ஒவ்வொரு புரவலரிடமும் இரந்து அவர் உருவாக்கிய கல்வி கோவில் இந்த பல்கலைக்கழகம்.  1435_BHUமாளவியா உருவாக்கிய காசி இந்து பல்கலைக்கழகமும் விடுதலை போராட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் காலனியாட்சியாளர்களின் கோபத்துக்கு ஆளாயிற்று. அரசு உதவி தொகைகளால் நடத்தப்பட்ட காசி இந்து பல்கலைக்கழகம் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பின் கேந்திரமாக விளங்கியதால் அதை இல்லாமல் ஆக்கிவிட அரசு முடிவு செய்திருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போர் வீரர்களுக்கான ஒரு ராணுவ மருத்துவமனையாக அதை மாற்றிவிட அரசு பரிசீலனை செய்து வந்ததை மதன் மோகன் மாளவியா அறிந்தார். தேச விடுதலை போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் தான் இந்த பல்கலைக்கழகத்துடன் தொடர்பு கொண்டிருப்பது பல்கலைக்கழகத்துக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தும் என்பதை அறிந்ததும் அவர் பல்கலைக்கழக பொறுப்பை டாக்டர்.ராதாகிருஷ்ணனுக்கு அளித்து கொண்டு தாம் விலகிக் கொண்டார்.[5]

தாம் உழைத்து உருவாக்கிய அமைப்பு நீடித்து வளர தம்மையே அதன் பொறுப்பிலிருந்து விலகிக் கொள்ளும் தியாக மனப்பான்மை மாளவியாவின் மனப்பான்மை. ஆனால் தானும் உழைக்காமல், இன்னொரு ஆசாமி, ஈவெரா, அவரும் உழைக்காமல் உருவாக்கிய சொத்துக்கு,  வாரிசாகி  அதற்கு வாரிசாகவும் தன் சொந்த மகனையே வாரிசாக்கும் ஒரு கும்பலுக்கு இந்த தியாக சீலரின் பெருமை புரியாமல் போவதில் அதிசயம் இல்லைதான்.

சாரதா சட்டத்துக்கான போராட்டத்திலோ அல்லது பெண்களுக்கான வாக்குரிமைக்கான போராட்டத்திலோ ஈ.வெ.ராமசாமிக்கு எவ்வித பங்கும் இல்லை என்பதை இங்கு நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஈ.வெ.ராமசாமி இதற்கெல்லாம் பிறகு பெண்களின் பிரச்சனைகளையும் இந்து சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு சமூக அவலத்தையும் வெறுப்பு பிரச்சாரத்துக்கான முதலீடாக மட்டும் பயன்படுத்தினாரே ஒழிய பெண் உரிமைக்கான எவ்வித அடிப்படை போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டவரல்லர் அவர்.  தலித் பிரச்சனைகளை பொறுத்தவரையிலோ கேட்கவே வேண்டாம். கீழ்வெண்மணி அறிக்கை ஒன்று போதும் ஈ.வெ.ராமசாமியின் போலித்தனத்தை தோலுரித்துக் காட்ட.

மண்ணுருண்டையா மாளவியா? ஆம் மண்ணுருண்டைதான் மாளவியா…

பகுத்தறிவு என்கிற பெயரில் வெள்ளையனின் இனவாதத்தை பரப்புவதைக் காட்டிலும்   புத்தனும் ராமானுஜனும் நடந்த இந்த மண்ணின் மண்ணுருண்டையாக இருப்பது பெரும் பாக்கியம். என்றென்றைக்கும் ஈவெராமசாமியின் போலி பகுத்தறிவை விட, திராவிட  இயக்கத்தின் இனவாத வெறுப்பை விட  மதன் மோகன் மாளவியாவின் மண்ணுருண்டை இந்த தேசத்தின் முன்னேற்றத்துக்கும் சமூகநீதியை வென்றெடுப்பதற்கும் உறுதுணையாக இருக்கும்.

சான்றாதாரங்கள்:

[1] The Indian Annual Register, Volume 2, Annual Register Office., 1925,  பக்.132

[2] Indrani Jagjivan Ram, Milestones: A Memoir, Penguin Books India,2010, பக்.52

[3] Vir Bharat Talwar, Feminist Consciousness in Women’s Journals in Hindi: 1910-1920, in Recasting Women: Essays in Indian Colonial History, Rutgers University Press, 1990 பக். 226  & Vadivelu Rajalakshmi, The political behaviour of women in Tamil Nadu, Inter-India Publications, 1985, பக்.40

[4] Jawaharlal Nehru, An autobiography: with musings on recent events in India, The Bodley Head, 1955 பக்.42

[5] Mamta Anand, S. Radhakrishnan His Life And Works, Atlantic Publishers, 2006, பக். 25

வன்முறையே வரலாறாய்… – 6

 மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery BY M.A. Khan

 தமிழில் : அ. ரூபன்

 ‘அமைதி மார்க்கமென’ அறியப்படுகிற இஸ்லாம் பரவியது அமைதிவழியிலா அல்லது வாள் முனையிலா என்பது என்றும் நிலவும் ஒரு விவாதக் கருப்பொருள்.

M.A.Khan அவர்கள் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிப்பதுடன், கலாச்சாரத்திலும், கல்வியிலும், செல்வத்திலும் மிக, மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டன, படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருகின்றன என்பதனைவும் மிக விளக்கமாக அவரது புத்தகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன….

முந்தைய பகுதிகள்: பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3,  பகுதி 4, பகுதி 5

***

பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இந்தியாவைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்னால் இந்திய ஹிந்துக்களும் இஸ்லாமியர்களும் சகோதரர்களாக, ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்தி ஒற்றுமையுணர்வுடன் இருந்ததாகவும், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களே இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே பகைமையைத் தூண்டியதாகவும் இன்று பொதுவாக சொல்லப்பட்டு வரும் செய்தியில் எவ்விதமான உண்மையும் இல்லை.

மாறாக, இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இந்திய மண்ணில் கால் வைத்த காலம் தொட்டு இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நல்லுறவு ஒருபோதும் இருந்ததே இல்லை என்பதே வரலாறு நமக்கு அளிக்கும் செய்தியாகும். ஆனால் சுயநலவாதிகளால் இன்றைக்கு ஆளப்படும் இந்தியாவில் பரப்பப்படுகின்ற கட்டுக்கதைகளுக்கு அளவே இல்லை.

இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்து- முஸ்லிம் நல்லுறவு எவ்வாறு இருந்தது என்று இப்பகுதியில் பார்ப்போம்.

முன்பே கூறியபடி, அமைதிமார்க்க வழிகாட்டியான குரான் மற்றும் சுன்னாவின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றி ஹிஜாஜ் தனது மருமகனான முகமது-பின்-காசிமை, 6,000 படைவீரர்களுடன் இந்தியாவை நோக்கி அனுப்பி வைத்தான்.

இந்துஸ்தானத்திலிருக்கும் உடல் வலிமையுள்ள அனைத்து ஆண்களையும் கொன்று, அவர்களின் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளை அடிமைகளாக பிடித்துக்கொண்டு வரும்படி விடப்பட்ட உத்தரவுடன் பின்-காசிம் இந்தியாவை நோக்கிப் படையெடுத்து வருகிறான். சிந்துப் பகுதியிலிருக்கும் டிபால் நகரைக் கைப்பற்றிய பின்னர், தொடர்ந்து இடைவிடாமல் மூன்று நாட்களுக்கு டிபாலின் குடிமக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

முகமது-பின்காசிம் முன்னிலையில் அழித்தொழிக்கப்படும் காஃபிர்கள் (பொ.யு. 712)

அதையடுத்து ப்ராஹ்மனாபாதில் போரிடும் வயதுடைய 6,000-லிருந்து 16,000 ஆண்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அதையடுத்த மூல்தான் வெற்றியிலும் அங்கிருந்த அத்தனை ஆண்களையும் வெட்டிக் கொலை செய்கிறான் பின்-காசிம்.

பின்-காசிமின் வெற்றிகளைப் பறைசாற்றும் சச்-நாமா, அவன் ராவர் நகரைக் கைப்பற்றி அங்கு 60,000 அடிமைகளைப் பிடித்ததாகத் தம்பட்டமிடுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து காசிம் கண்ணில் தென்பட்ட அத்தனை ஆண்களையும் கொன்றுவிட்டு அவர்களின் மனைவிகளையும், குழந்தைகளையும் அடிமைகளாகப் பிடித்து ஹிஜாஜிற்கு அனுப்பி வைக்கிறான்.

பின்-காசிம் சிந்துப் பகுதியிலிருந்த மூன்றாண்டு காலத்தில் பல லட்சக் கணக்கானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்துக் கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, வழிபாட்டுச் சிலைகள் உடைத்தெறியப்பட்டன; அந்த இடங்களில் மசூதிகள் கட்டப்பட்டன. ஹிந்துக்களின் அரண்மனைகளும், வீடுகளும், கணக்கில்லாமல் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு ஏராளமான செல்வம் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது.

கஜினி முகமதின் 17 வட இந்தியப் படையெடுப்புகளும் (1000-1027) பின்-காசிமின் கொலைவெறித் தாக்குதல்களுக்கு எந்த வகையிலும் சளைத்தவையல்ல. கண்ணில் தென்பட்ட ஹிந்து ஆண்கள் அத்தனை பேரையும் சுல்தான் முகமது இரக்கமின்றிக் கொன்று குவித்தான். பல லட்சக் கணக்கான ஹிந்துப் பெண்களும், குழந்தைகளும் அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்டார்கள். கண்ணில் தென்படும் எந்தவொரு கோவிலும், அரண்மனையும் சூறையாடப்பட்டு, இடித்துத் தள்ளப்பட்டது. கஜினி முகமதின் வரலாற்றாசிரியரான அல்-உத்பி, 1001-02இல் நடந்த படையெடுப்பைக் குறித்து இவ்வாறு கூறுகிறார்:

“கறுத்த மேகங்களின் பின்னனியில் மின்னிய கூர்மையான வாள்கள் வெட்டிச் சாய்த்த உடல்களிலிருந்து குருதி எரி நட்சத்திரத்தைப் போல உருகி ஓடியது. அல்லாவின் நண்பர்கள் அவர்களின் எதிரிகளை வெற்றி கொண்டார்கள். முஸல்மான்கள் 15,000 காஃபிர்களை வெட்டிச் சாய்த்து, அவர்களின் உடல்களை நாய்களும், நரிகளும் உண்ண வைத்தார்கள். அல்லா கணக்கிலடங்காத கொள்ளைச் செல்வங்களை வாரி வழங்கினான். ஏறக்குறைய ஐந்து லட்சம் அடிமைகளும் சுல்தானுக்கு உரிமையாகினர். அவர்களில் இருந்த அழகான பெண்களும், ஆண்களும் கூட”.

கஜினி முகமதுவின் படை நடத்திய அட்டூழியம்- சோமநாதர் ஆலயம் தரைமட்டம்.

நாகர்கோட்டையை (காங்ரா) 1008-ஆம் வருடம் கைப்பற்றிய கஜினி முகமது ஏறக்குறைய 70 லட்சம் (70,000,000) திர்ஹாம் பணத்தையும், ஏழு லட்சத்து நானூறு (700,400) தங்க, வெள்ளிப் பொதிகளையும், ஏராளமான வைர, வைடூரிய கற்களையும், அழகுற நெய்யப்பட்ட துணி வகைகளையும் கொள்ளையடித்ததாக அல்-உத்பி மேலும் எழுதுகிறார்.

தானேசர் என்னும் இடத்தில் 1011-ஆம் வருடம் நடந்த படையெடுப்பைப் பற்றி எழுதவரும் அல்-உத்பி, “சிலை வழிபாடு செய்யும் காஃபிர்களை அழித்து அங்கே இஸ்லாமிய வழிபாட்டை நிறுவும் உத்தேசத்துடன் நடந்த படையெடுப்பில் கொல்லப்பட்ட காஃபிர்களின் உடலிலிருந்து பொங்கி வழிந்த குருதியினால் அங்கு ஓடிய கால்வாய் செந்நிறம் கொண்டு மனிதர்கள் குடிப்பதற்கு லாயக்கில்லாததாக மாறியது. அங்கு அடித்த கொள்ளைப் பொருட்களை கடைசிவரை சுல்தானால் கணக்கிடவே முடியவில்லை. அல்லாவின் கருணையே கருணை” என மனம் மகிழ்கிறார்.

அடுத்து கன்னோஜில் நிகழ்ந்த படையெடுப்பைக் குறித்து எழுதுகையில், “அங்கு வசித்த காஃபிர்கள் ஒன்று இஸ்லாமை ஏற்க வேண்டும், அல்லது சுல்தானின் வாளுக்கு இரையாக வேண்டும் என அறிவிக்கப்பட்டது. அங்கும் ஏராளமான செல்வமும், அடிமைகளும் கைப்பற்றப்பட்டார்கள். அங்கு கிடைத்த கொள்ளைப் பொருட்களை கைகளால் எண்ண முயலும் ஒருவனின் கைகள் களைத்துப் போகும்” என அகமகிழ்கிறார்.

“கன்னோஜின் பெரும்பாலான காஃபிர்கள் சுல்தானின் முன்பு போரிட முடியாமல் தப்பியோடினார்கள். அவ்வாறு தப்பியோடாதவர்கள் உடனடியாக்க் கொல்லப்பட்டார்கள். அன்றைய ஒரு தினத்தில் மட்டும் சுல்தான் காஃபிர்களின் ஏழு கோட்டைகளைக் கைப்பற்றினார். பின்னர் அங்கு கொள்ளையடிப்பதற்கும், அடிமைகளைப் பிடிப்பதற்கும் தோதாக தனது படைவீரர்களுக்கு விடுமுறை வழங்கினார்” என மேலும் சொல்கிறார் அல்-உத்பி.

முன்பே கூறியபடி, கஜினி முகமதின் இன்னொரு வரலாற்றாசிரியரான அல்-புரூனி இந்தப் படையெடுப்புகளைக் குறித்துக் கூறுகையில், படு பயங்கரமான இந்த படையெடுப்புகளால் இந்துஸ்தானத்தின் முன்னேற்றம் முழுமையாகத் தகர்த்தெறியப்பட்டதாக எழுதுகிறார். இதன் காரணமாக இந்துக்கள் முஸ்லிம்களைக் கண்டதும் அருவருப்புடன் ஒதுங்கி நடந்ததாகக் கூறுகிறார்.

கஜினி முகமதிற்குப் பின்னர் படையெடுத்த கோரி முகமது இந்தியாவில் செய்த அழிவுகள் சாதாரணமானவையல்ல. பெரும்பாலான இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இந்தியாவைக் கொள்ளையடித்து, ஏராளமான செல்வங்களையும், அடிமைகளையும் தங்களின் நாட்டிற்குக் கொண்டு சென்றார்கள். ஆனால் கோரி முகமதின் படையெடுப்போ இந்தியாவில் இஸ்லாமிய ஆட்சியை நிலைநிறுத்தும் எண்ணத்துடனேயே, 12-ஆம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக 1206-ஆம் வருடம் இஸ்லாமிய ஆட்சி இந்தியாவின் ஒருபகுதியில் நிறுவப்பட்டது.

முதல் தரைன் போர்- பொ.யு.1191 (இதில் வென்ற பிருத்விராஜ் சௌஹானை, துரோகி ஜெயசந்திரனின் உதவியால் கோரி அடுத்த போரில் வென்றான்).

பாரசீக வரலாற்றாசிரியரான ஹசன் நியாஸ்மி, அவரது தாஜ்-உல்-மாசிர் என்னும் நூலில், அஜ்மீர் மீது படையெடுத்த கோரி முகமதுவைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.

“ஏறக்குறைய ஒரு லட்சம் காஃபிர் ஹிந்துக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு நரகத்திற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார்கள். அங்கு கைப்பற்றப்பட்ட பொருளையும், செல்வத்தையும் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டுமெனில், கடலையும் மலைகளையும் பற்றி ரகசியம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றும்”. பின்னர் டில்லியை நோக்கிச் சென்ற முகமது கோரியின் தாக்குதல் காரணமாக “டில்லியின் தெருக்களில் ரத்த ஆறு ஓடியதாக” அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

1193-ஆம் வருடம் கோரி முகமதின் படைத்தலைவனான குத்புதீன் ஐபக், அலிகர் மீது எடுத்த படையெடுப்பைக் குறிக்கும் ஹசன் நியாஸ்மி, “கூரிய வாள் முனையால் வெட்டிக் கொல்லப்பட்ட ஹிந்து காஃபிர்கள் நரகத் தீயில் விழுந்து மாண்டார்கள்” என்கிறார். அந்தத் தாக்குதலின் பயங்கரம் குறித்து மேலும் கூறுகையில், “வெட்டப்பட்ட காஃபிர் ஹிந்துக்களின் தலைகள் வானைத் தொடுமளவிற்கு மலை போலக் குவிந்திருந்தன. அவர்களின் உடல்களைக் கழுகுகளும், மிருகங்களும் குதறித் தின்றன. காஃபிர்களின் கோவில்களும், சிலைகளும் இடித்துத் தள்ளப்பட்டன” என மேலும் விளக்குகிறார்.

குத்புதீன் ஐபக்கின் பனாரஸ் (காசி) படையெடுப்பைக் குறித்து இவ்வாறு எழுதுகிறான் ஹசன் நியாஸ்மி,

“பனாரஸ் ஹிந்துஸ்தானத்தின் நடுப்பகுதி போல இருக்கும் இடம். இங்கு குத்புதீன் ஐபக்கினால் ஏறக்குறைய ஓராயிரம் ஹிந்துக் கோவில்கள் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன. அந்தக் கோவில்களின் அஸ்திவாரத்தில் புதிய மசூதிகள் எழும்பின. அல்லா அருளிய ஷரியா சட்டம் அங்கு நிறுவப்பட்டு, இஸ்லாமிய மதம் நிலை நிறுத்தப்பட்டது”

“பின்னர் ஜனவரி 1197-ஆம் வருடம் குத்புதீன் ஐபக் குஜராத்தின் தலைநகராக இருந்த நாஹர்வாலா நகரை அடைந்து, அங்கிருந்த ஐம்பதினாயிரம் காஃபிர் ஹிந்துக்கள் வாளுக்கு இரையாக்கப்பட்டார்கள். அங்கு மலையெனக் குவிந்திருந்த உடல்கள் அங்கிருந்த குன்றுகளின் உயரத்திற்குச் சமமாக இருந்தது. இருபதினாயிரத்திற்கும் அதிகமான அடிமைகளுடன், எண்ணிக்கையில் அடங்காத கால்நடைகளும் கைப்பற்றப்பட்டன”

குத்புதீன் ஐபக்கின் வெற்றிகளைத் தொடர்ந்து சொல்லும் ஹசன் நியாஸ்மி, அவனது 1202-ஆம் வருடத்திய காலிஞ்சர் வெற்றியைக் குறிப்பிடுகையில், “அங்கிருந்த கோவில்கள் அனைத்தும் மசூதிகளாக மாற்றப்பட்டன. சிலை வழிபாடு செய்யும்ம் காஃபிர்கள் ஒழித்துக்கட்டப்பட்டு அங்கே சுவனத்தில் வாழும் அல்லாவின் உத்தரவு நிலை நிறுத்தப்பட்டது. ஏறக்குறைய ஐந்தாயிரம் ஹிந்துக்கள் அடிமைகளாக பிடிக்கப்பட்டார்கள்”

மேற்கூறிய சில உதாரணங்கள் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் இந்தியாவில் வேட்டையாடிக் கொல்லப்பட்ட ஹிந்துக்களையும், அடிமைகளாகப் பிடித்துச் செல்லப்பட்ட, வாள் முனையில் மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட மக்களையும், இடித்துத் தகர்க்கப்பட்ட கணக்கில்லாத ஹிந்து ஆலயங்களையும், பின்னர் அவை மசூதிகளாக மாற்றப்பட்டதையும் குறித்து, வகை தொகையின்றி அடிக்கப்பட்ட கொள்ளைகள் குறித்து, சிறிதளவு விளக்குகின்றன.

இன்னும் ஏராளமான தகவல்கள் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களாலேயே எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும் இங்கொன்றும், அங்கொன்றுமாக நிகழ்ந்தவை அல்ல என்பதை வாசகர்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும். இந்தக் கொடுஞ் செயல்கள் இந்தியாவெங்கும் பரவலாக நிகழ்ந்தவை. இஸ்லாம் என்னும் அர்த்தமற்ற, கொடூரமான மதத்தின் பெயரால் நிகழ்ந்த வன்முறை இந்தியாவின் எந்த பாகத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

இதனைக் குறித்து தொடர்ந்து நான் எழுதுவேன்.

(தொடரும்)