ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இந்துவின் இந்துத்துவக் குரல்

எப்போதுமே தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் முன்னேற்றம், இந்து சமய வளர்ச்சி ஆகியவைகளை தம் வாழ்நாள் முழுவதும் குறிக்கோளாக கொண்டு அதற்காக செயலாற்றிய ஒருவரை சுட்டிக்காட்ட முடியுமென்றால் நாம் சுவாமி சகஜானந்தரை மட்டுமே காட்ட முடியும். தாழ்த்தப் பட்டவர்களிடையே ஆன்மீக ஞானிகள் உருவாக முடியும் என்பதை உலகிற்கு காட்டியவர். தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்று உயர்சாதி இந்துக்களும் வெள்ளையர்களும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் மனதில் பதியும் அளவுக்கு பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டிருந்த அன்றைய சூழ்நிலையிலும் கூட தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதை ஆணித்தரமாக பல்வேறு ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்து அதை தாழ்த்தப் பட்டவர்களிடையே பிரச்சாரமும் செய்தவர் நமது சுவாமிஜி. அவருடைய வாழ்க்கையிலிருந்து நிறைய செய்திகளை நாம் கற்றுக் கொள்வதற்கு இருக்கிறது.

For the first time in history, there is a device that can effectively reverse the aging process. The same drugs can also help you manage Qiongshan your pain more effectively and safely. That is why i want you to know you need a solution right away.

In my spare time, i love to play games, read, listen to music, cook, and hang out with my cat. Doxycycline hyclate dosage for gonorrhea - can clomiphene how much cost disposedly i stop. La enfermedad, llamada piojos de brca 1, fue descubierta hace tres años.

You may return to the treating physician or health. For over 40years, the healthline has been the #1 authority clomid online without prescription on health. The name of the drug, and the brand name, was listed as the first word of the drug name on the left, and the generic name of the drug was listed on the right.

தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கிறிஸ்தவம் கல்வி கொடுத்து முன்னேற்றியது என்ற பிரச்சாரம் சகஜானந்தர் வாழ்வில் பொய்யாகிப் போனது. அவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கல்வி வழங்கியதற்கான காரணம் சகஜானந்தரின் வாழ்வின் மூலம் உலகுக்கு வெளிப்பட்டது. அமெரிக்கன் ஆர்க்காடு சமயப் பரப்பாளர் பள்ளியில் ஆரம்பக் கல்வியைத் தொடங்கிய அவர் அங்கு தீண்டாமையின் கோர முகத்தை கண்டார். மாணவர்களை வேற்றுமைப் படுத்தி பார்க்கும் கிறிஸ்தவர்களின் போக்கினை உணர்ந்தார். ஆயினும் தன் கல்வியில் கவனம் செலுத்தினார். பின்பு உயர்நிலைக் கல்வி பயில திண்டிவனத்தில் இருந்த அமெரிக்கன் கிறிஸ்தவ பள்ளியில் 1901ல் சேர்ந்தார்.

சகஜானந்தர் அப்பள்ளியில் பைபிளை ஒப்பிப்பதில் கிறிஸ்தவ மாணவர்களை விட அதிக ஆற்றல் பெற்றிருந்தார். இதனால் கவரப்பட்ட பாதிரிகள் அவரை கிறிஸ்தவ மதத்தை பின்பற்றுமாறும் கிறிஸ்துவத்தை தழுவுமாறும் அவரை வற்புறுத்தினர். அவர் ஏற்க மறுத்துவிட்டார். அப்போதுதான் கிறிஸ்தவர்கள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு கல்வி கொடுப்பது எதற்காக என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகியது. கிறிஸ்தவ மதத்தில் சேர மறுத்ததால் அவருக்காக கிறிஸ்தவ பள்ளி 1903ஆம் ஆண்டில் செலவு செய்த தொகையை திருப்பிக் கேட்டது. மேலும் அவர் விடுதியில் தங்கிப் படித்த தால் அறை மற்றும் உணவு தொகையென 60 ரூபாயை அவரது தந்தையிடம் வசூலித்தனர்.

இதனால் பள்ளியில் இருந்து விலகிவிட்ட சகஜானந்தர் தன் பெற்றோருடன் வேலை தேடி கர்நாடகத்திலுள்ள கோலார் தங்கவயலுக்கு சென்றார். அங்கு அவரின் ஆன்மீகத் தேடல் அதிகமாகியது. ஆன்மீக சொற்பொழிவுகளை கேட்டும் பல ஆன்மிக நூல்களையும் பயின்றும் பல ஞானிகளிடம் கற்றும் தன்னுடைய ஆன்மிக அறிவையும் வேட்கையையும் அதிகப்படுத்திக் கொண்டார்.

திருமண எண்ணத்திலிருந்து அவர் மனம் விலகியது. 1907ம் ஆண்டு தன்னுடைய 17ம் வயதில் துறவு
நிலையை மேற்கொண்டார். சென்னை வியாசர்பாடியில் இருந்த கரபாத்திர சிவப்பிரகாச சுவாமிகளிடம் சென்று ஆன்மிகக் கல்வி கற்றார். இவர் பெற்றருந்த ஆன்மிக அறிவு, இறை உணர்வைக் கண்டு சிவப்பிரகாச சுவாமிகளே முனுசாமி என்ற இவரின் இயற்பெயரை சகஜானந்தம் என்று மாற்றி அழைத்தார்.

தேசப்பற்றாளர் வ.உ.சியிடம் திருக்குறள் மற்றும் தமிழ் இலக்கியங்களைக் கற்றார். விசார சாகரம், மெய்கண்ட சாத்திரம், ஆதி ரகசியம், அஷ்ட பிரபந்தம், திருவெண்பா, கைவல்யநவநீதம் மற்றும் கம்பராமாயணம் போன்ற நூல்களை ஆழமாகப் படித்தார். சீரங்கம் சென்று பிரதிவாதி பயங்கரம் சீனிவாசாச்சாரியரிடம் சம்ஸ்கிருதம் பயின்றார். அதன் பிறகு ஞான வாசிஷ்டம், பகவத்கீதை, வால்மீகி இராமாயணம் மற்றும் பல சமஸ்கிருத நூல்களைக் கற்று தேர்ந்தார்.

1910ல் சென்னை மண்ணடியில் வாழ்ந்த ஆ.முருகேசப் பிள்ளை என்பவருடன் சிதம்பரம் வந்து சேர்ந்தார். 1916ல் அங்கு நந்தனார் மடமும் நந்தனார் கல்விக் கழகமும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் கல்விக்காக ஆரம்பித்தார். மடமும் கல்விக் கழகமும் ஆரம்பிக்க பல்வேறு சமுதாய மக்கள் உதவினர். 6 சென்ட் இடமுள்ள மடம் மற்றும் 24 சென்ட் சுற்றியுள்ள நிலத்தைப் பெற வி.இராமசாமி ஐயர், இராமகிருஷ்ணப் பிள்ளை, திவான் பகதூர் கேசவப் பிள்ளை, டாக்டர் நஞ்சுண்ட ராவ், சி.ஆர்.துரைசாமி முதலியார், திவான் பகதூர் சுப்புராயலு ரெட்டியார், தாசில்தார் இராமசாமிப் பிள்ளை முதலியோர் உதவினர்.

1916ல் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட நந்தனார் பாடசாலை பிரம்மஸ்ரீ என்.கோபாலசாமி ஐயங்கார் அவர்களால் திறக்கப்பட்டு முதன் முதலில் 20-5-1917ல் தண்டேஸ்வர நல்லூர் மாரிமுத்து என்பவரை ஆசிரியராக கொண்டு முதலில் 25 பிள்ளைகளோடு நடைபெற ஆரம்பித்தது.

மடாலயம், பாடசாலை, சத்திரம் முதலியவற்றின் போஷகர்களாக திவான்பகதூர் ஜஸ்டிஸ் சதாசிவ ஐயர், அட்வோகேட் ஜெனரல் எஸ்.சீனிவாச ஐயங்கார், சென்னை சுதேசமித்திரன் பத்திராபதிபர் ஏ.ரங்கசாமி ஐயங்கார், திவான்பகதூர் பி.கேசவப்பிள்ளை, டாக்டர் எம்.சி.நஞ்சுண்டராவ், சி.ஆர்.துரைசாமி முதலியார், ஐகோர்ட் வக்கீல், சிதம்பரம் பிளீடர் இராமசாமி ஐயர், சிதம்பரம் தாலுக்கா போர்ட் பிரசிடென்ட்டும் முனிசிபல் சேர்மனும் கவுன்சிலருமான கே.வராகாச்சாரியர் முதலானோர் இருந்து வந்தனர்.

பாடசாலை கட்டிமுடிக்க 1918ல் அஸ்திவாரக் கல் திவான்பகதூர் ஜஸ்டிஸ் டி.சதாசிவ ஐயர் அவர்களால் நாட்டப் பட்டது. பாடசாலைக்கு என நிதி கொடுப்பவர்கள் தன்னுடைய விலாசத்திற்கோ அல்லது சுதேச மித்திரன் பத்திராபதிபர் ரங்கசயாமி ஐயங்கார் அவர்களுக்கோ அனுப்பினால் அவர்கள் உடனே எங்களுக்கனுப்பி விட்டு பத்திரிகையிலும் பிரசுரம் செய்வார்கள் என்ற விளம்பர அறிக்கை சுவாமி சகஜானந்தரால் கொடுக்கப்பட்டது.

1919ல் ராஜாஜி சிதம்பரத்திற்கு வருகைபுரிந்தார். சுவாமி சகஜானந்தர் அவரை நேரில் சந்தித்து மடமும், நந்தனார் பள்ளியும் தொடங்கப்பட்டதன் உண்மைக் காரணத்தை விளக்கினார். நிதி நெருக்கடியையும், இடத்தின் பற்றாக்குறையையும் விளக்கினார். சுவாமிகளின் பொதுப்பணியைப் புரிந்துகொண்ட ராஜாஜி நந்தனார் மடத்தின் மேம்பாட்டிற்குரிய நிலத்தை அரசு வழங்க வேண்டுமெனத் தென்னாற்காடு மாவட்ட கலெக்டருக்குக் கடிதம் எழுதினார். இதன் மூலம் 52 ஏக்கர் புறம்போக்கு நிலம் கொடுக்கப்பட்டது. மேலும் இலங்கை, பர்மா, இரங்கூன், மலேசியா, சிங்கப்பூர் வாழ் தமிழ் மக்களிடம் உரையாற்றி கழகத்திற்கென நிதியைப் பெற்றார். இந்த உழைப்பின் காரணமாக 1927ல் உயர்நிலைப் பள்ளியாக உயர்ந்தது. மேலும் கல்விக் கழகம் வளர வேண்டும் என்பதற்காக 1939ல் அரசே நேரடியாக நடத்த வேண்டுமென சுவாமிகள் கேட்டுக் கொண்டார். அவரின் வேண்டுகோள் ஏற்கப்பட்டு அவரின் தலைமையிலேயே தொடர்ந்து நடத்திவர அரசால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

பள்ளியில் கடுமையான ஒழுக்க விதிகள் கடைபிடிக்கப்பட்டன. மாணவர்கள் காலையில் நீதி போதனை வகுப்பில் கண்டிப்பாக கலந்துகொள்ள வேண்டும். கட்டாயம் மாணவர்கள் விபூதி அணிந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் தேவாரம் முதலிய பாடல்கள் போதிக்க ப்பட்டன. பள்ளிகளில், விடுதிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் சைவ உணவையே சாப்பிட வேண்டும் என்று போதித்து வந்தார். இதனை மாணவர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்டனர். நந்தனார் விடுதியில் எப்போதும் சைவ உணவுதான் பரிமாறப் பட்டது. அரசாங்கம் நந்தனார் பள்ளியையும் விடுதியையும் எடுத்துக்கொண்ட போதிலும் சுவாமிஜியின் கருத்துப்படி சைவை உணவையே வழங்கிட சம்மதித்தது. இதை எழுத்துப் பூர்வமாகவே சுவாமிஜி எழுதி வாங்கிக் கொண்டார்.

எட்டாம் வகுப்பை தாண்டாத சுவாமிகள் தமிழ் இலக்கியத்திலும், இலக்கணத்திலும், வடமொழியிலும் மிக்க புலமை பெற்றிருந்தார். வ.உ.சியின் சீடராக இருந்த சுவாமி பின்னாளில் வ.உ.சி.எழுதிய நூல்களான அகமே புறம், மெய் அறம் போன்றவற்றிற்குச் சிறப்புப்பாயிரம் எழுதியுள்ளது அவரின் புலமைக்கான சான்றாகும். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் தமிழ்ப் புலவர்களில் ஒருவராக கருதப்பட்டார். 1940ல் அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகம் அவரை தமிழறிஞர் என்று போற்றி பாராட்டி, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக தமிழ் அறிஞர்களில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டது. 1960ல் திருநெல்வேலியில் இருந்து கழக வெளியீடாக வெளிவந்த ‘தமிழ்ப்புலவர் வரிசை’ எனும் நூலில் இருபது தமிழ்ப் புலவர்களை அவர்களின் படைப்பாற்றல் கொண்டு வரிசைப்படுத்தி உள்ளனர். இதில் எட்டாவது இடத்தில் சகஜானந்தரின் பெயர் இடம் பெற்றுள்ளது அவரின் தமிழ்ப்புலமைக்கான சான்றாகும்.

சுவாமி சகஜானந்தர் அப்போதைய அரசியலின் தேவையைக் கருதி அரசியலில் நுழைந்தார். அன்று தமிழகத்தில் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கென இயங்கிக் கொண்டிருந்த அனைத்திந்திய ஆதிதிராவிடர் மகாஜன சபாவில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். இந்த சபாவின் சார்பாக 1926 முதல் 1932வரை சென்னை மாகாண சட்ட மேலவை உறுப்பிராக இருந்தார். பின்பு காங்கிரஸ் கட்சியில் உறுப்பிராகி 1936-37லிருந்து 1959 வரை சிதம்பரம் தனித் தொகுதியில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக செயல்பட்டார். அரசியல் களத்தில் காந்தியடிகள், ராஜாஜி போன்றோரின் அன்பையும் பாராட்டையும் பெற்றிருந்தார். தான் காங்கிரசில் சார்ந்துள்ள போதும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஏதாவது தீமை காங்கிரசால் ஏற்பட்ட போது அதை கடுமையாக விமர்சித்தும் இருக்கிறார்.

தாழ்த்தப்பட்டவர்களும் இந்துக்களே

சகஜானந்தர் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை ‘ஆதி திராவிடர்’ எனக்கூறாமல் ‘ஆதி இந்துக்கள்’ என்று மட்டுமே அழைக்க வேண்டும் என்று கோரியவர். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு இந்து மதத்தை மேற்கொண்டவர்களெனக் கருதப் படுவதால் அவர்களும் இந்துக்களே என்று கூறி சகஜானந்தர் தேவஸ்தான கமிட்டிகளில் தாழ்த்தப் பட்டவர்களையும் நியமிக்க வேண்டும் என்று குரலெழுப்பினார். (சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்VII, 1947, அக்டோபர் 29, பக் 61-62) திருமலை-திருப்பதி தேவஸ்தான நிர்வாகம் விஷயமாக ஒரு சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டது. அப்போது சகஜானந்தர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு தேவஸ்தான கமிட்டிகளிலும், நிர்வாக கமிட்டியிலும் இடம் ஒதுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொண்டார். மேலும் சாதாரணமாக இந்து என்னும் பேதமிருப்பது போதாது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் இந்துக்கள் என்றிருத்தல் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். (ஏனென்றால் அக்காலகட்டத்தில் இந்து என்பதில் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இல்லை, உயர்த்தப் பட்ட சாதியினர் மட்டுமே இந்து என்று வரையறுத்து வைத்திருந்தனர் வெள்ளையர்களும் உயர்த்தப் பட்ட சாதியினரும்).

1934ல் சிதம்பரத்திலுள்ள நடராஜர் கோயில் நுழைவு போராட்டத்தை நடத்தினார். சாதிவெறி பிடித்தவர்கள் சகஜானந்தரைத் தாக்கினர். அது பெருங்கலகத்தில் முடிந்தது. தொடர்ந்து பிரச்சாரம், போராட்டங்களின் விளைவாக 1947 ஜூன் மாதம் 2ம் நாள் சகஜானந்தர் கோயில் நுழைவு போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்றார். நூற்றுக் கணக்கான தாழ்த்தப் பட்டவர்களுடன் கோயிலில் நுழைந்து இறைவனை வழிபட்டு நாங்களும் இந்துக்கள்தான், எங்களுக்கும் இந்த கோயிலில் நுழைய அனுமதி உண்டு என்பதை பறைசாற்றினார்.

1938ல் கொண்டு வரப்பட்ட மலபார் கோயில் நுழைவு மசோதாவில் கலந்து கொண்டு பேசும் போது, ”தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் கோயிலுக்குள் போகக் கூடாது என்று எந்த வேதமும் சாஸ்திரமும் சொல்லவில்லை, சில மடாதிபதிகள் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு ஆதரவு கொடுத்துள்ளனர். மற்ற சமூகத்தவர்களை விட தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கே கோயிலுக்குள் நுழையும் உரிமை அதிகமாக இருக்கிறது. கோயிலில் சுவாமி இருக்கிறது என்றும் எங்களுக்கு அதிக நம்பிக்கை இருக்கிறது. எங்களை உள்ளே போக விடாமல் வைத்திருப்பதால் வாஸ்தவத்தில் இந்து மதத்தில் ஏன் மக்களாகப் பிறந்தோம் என்று துக்கம் அடைந்து வருகிறோம். சீக்கிரம் இதைச் சட்டமாகச் செய்து நடைமுறையில் வந்தால் அது எங்களுக்கு ரொம்பவும் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும்” என்று பேசினார்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் சிதம்பரத்தில் ஆனி திருமஞ்சனம், ஆருத்ரா தரிசனம் ஆகிய விழாக்களின்போது தில்லை நடராசர் தேரில் பவனி வருவது வழக்கம். அப்போது தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு அனுமதியில்லை என்னும் நிலை இருந்தது. இதைப் பார்த்த சகஜானந்தம் அதைப் போலவே ஒரு நடராசர் தரிசனத்தை தாழ்த்தப் பட்டவர்களைக் கொண்டே நடத்தினார். நந்தனார் மடம் மற்றும் கல்விக் கழக சீடர்களுடன் பெரிய இசைக்குழுவை உருவாக்கி அவர்களை தேவாரம், திருவாசகம் போன்ற பாடல்களை இசையுடன் பாடி மகிழ்ந்திடச் செய்தார். இது அரிதினும் அரிதான, மறக்க முடியாத, மிகவும் அனுபவித்து சுவைக்க கூடிய ஒரு நடராசர் தரிசனமாக தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கு அமைந்தது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் மனதில் தாங்களும் இந்துக்கள் என்பதை இவ்வாறு ஆழமாகப் பதியச் செய்தார்.

நந்தனார் மடத்தில் தமிழ் மாதம் மார்கழியில் திருப்பவை, திருவெம்பாவை மாநாட்டில் வழக்கமாக கருத்துரைகளையும் கருத்தாடல்களையும் ஏற்பாடு செய்து மக்களுக்கு அக்கருத்துக்களை பதிய வைப்பார். திருப்பவை, திருவெம்பாவை, நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தம், இராமாயணம் ஆகியவற்றிலிருந்து உரையாற்றிட அறிஞர்கள் விற்பன்னர்கள் மற்றும் பட்டம் பெற்றவர்களை கொண்டு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்வார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்து சமயம் சார்ந்த எல்லா விழாக்களையும் மிகுந்த பிரயாசையோடும் பக்திச்சுவை செறியும் வனப்போடும் நந்தனார் மடத்தில் நடத்திக் காட்டுவார். இவை எல்லாமே தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் இந்துக்களே என்பதை தாழ்த்தப் பட்டவர்களும் மற்றவர்களும் உணரவேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

அரசியல் களத்தில் மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய கூட்டுத் தொகுதி, தனித் தொகுதி என்பவற்றில் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் இந்துக்கள், அதனால் தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் எதைத் தேர்ந்தேடுக்க வேண்டும் என்பதை ஒரு இந்துவின் மனநிலையில் இருந்து தேர்தெடுத்திருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர்.

சுவாமி சகஜானந்தர் கூறுகிறார்:

‘நம் மக்கள் அறிய வேண்டுவது ஒன்று உண்டு. அதுதான் கூட்டுத் தொகுதிக்கும் தனித் தொகுதிக்குமுள்ள வேற்றுமை.

கூட்டுத் தொகுதி யென்பது இந்து மதத்தவர்களாகிய உயர்வகுப்பினரினின்றும் தாழ்த்தப் பட்ட வகுப்பினரினின்றும் தேர்ந்து கொள்ளப் பட்ட அபேட்சகர்களின் ஸ்தானங்களாம். தனித்தொகுதி யென்பது தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரினின்று மாத்திரம் தேர்ந்துக் கொள்ளப் பட்ட அபேட்சகர்களின் ஸ்தானங்களாகும். நாம் இந்து மதத்தவர்கள். ஆதலால், இந்து மக்களனைவருக்கும் பொதுவாகவுள்ள ஆலயப் பிரவேச உரிமை முதலியவைகள் எங்களுக்கும் வேண்டுமென்று வாதிட்டுப் பெற வேண்டியவர்களாயிருக்கிறோம். இதனால் நாம் கூட்டுத் தொகுதியை மேற்கொண்டாற்றான் அவற்றைக் குறித்து அவர்களிடம் வாதிட உரிமையுடையவர்களாவோம். இந்து மதத்தவர்களினின்றும் பிரிந்து, தனித்தொகுதியில் நின்று அவ்வுரிமைகளைப் பெற வாதிட வாயேது? ஆலயப் பிரவேசம் முதலிய உரிமைகள் வேண்டான் என்போர் இருப்பாராயின், அவர்கள் நாங்கள் இந்துக்கள் அல்லரென்று சொல்லி, பிறமதம் புகட்டும். ஆலயப் பிரவேசம் முதலிய உரிமைகள் தாழ்த்தப் பட்ட மக்களாகிய நமக்குக் கொடுக்கக் கூடாதென்னும் வஞ்சகமுடைய உயர் வகுப்பினரிற் சிலர் நம்மைத் தனித் தொகுதியில் நிற்கத் தூண்டுகின்றனர். இவர்களுக்கு அஞ்சி விலக வேண்டுமென்று நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.’

இவ்வாறு, சுவாமி சகஜானந்தர் தனக்கு சமயம் ஏற்பட்டபோதெல்லாம் தான் ஒரு இந்து, தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்களே என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்திருக்கின்றார்.

சுவாமி சகஜானந்தரின் தொண்டு யாருக்காக என்பதை பற்றி அப்போது வெளியான ஒரு பத்திரிகையில் இருந்து நமக்கு வெளிப்படுகிறது.

‘…வித்யா நிலயங்கள் நிறுவி இந்திய ஏழை மக்களாகிய ஆதிதிராவிடர் பலருக்கு இந்துமத உணர்ச்சி செழிக்க அறிவுச்சுடர் கொளுத்தி வருகின்றனர். இவர் செய்யும் பணிக்கு அரசாங்கத்தோரும், அரசியல் வாதிகளும், தேசபக்தர்களும், மதத் தலைவர்களும் ஒருங்கே துணை நின்று அவரது முயற்சி கைக்கூடும்படி செய்ய முந்துதல் வேண்டும். இந்து மடாதிபதிகள் சிலர், ஏன் பலர், தங்கள் களியாடல்களிலும், சிலர் போலி வேதாந்தத்திலும் மருண்டு இந்து மதம் நாட்குநாட்டேய்ந்து பிற உயிரற்ற மதங்கள் செழித்து கொழித்து வருவதையறியாது கிணற்றுத் தவளைகள் போல வெறும் வறட்டுப் பல்லவி பாடிக் கொண்டிருப்பதுமின்றி கால நிலையறிந்து அதற்கியைந்தன செய்யும் பிறரையும் அலக்கணுறச் செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் திருந்துங் காலமே இந்துமதம் உயிர்த்தெழுங் காலமாகும்.

இத்தருணத்து சுவாமி சகஜாநந்தா போன்றோர்க்கு உதவி செய்வது இந்து மதத்திற்கு – இந்தியற்கு – பாரத தேவிக்கு உதவி செய்வதாகும்…’

என்று ஒரு பத்திரிகையில் வந்த செய்தியை ஊழியன் இதழ் 20-10-1925ல் வெளியிட்டது.

இதுமட்டுமல்லாமல் கோயில் சொத்து கோயிலுக்கே என்பதில் தீவிரத்துடன் இயங்கி இருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர். அவர் கூறுகிறார் :

‘…வெள்ளைக்காரன் போகிற பரியந்தம் கோயிலில் கை வைக்கவில்லை. காங்கிரஸ் அரசு வந்து எத்தனையோ நல்ல காரியங்கள் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் கோயில் முதலியவைகளைப் பாருங்கள். எவ்வளவு பணம் செலவு செய்து அவைகளைக் கட்டி இருக்கிறார்கள். அந்த மாதிரி காரியங்களை இப்போது நாம் செய்யப் போகிறோமா? இருக்கிறவைகளை வைத்து நடத்த வேண்டும். அதுதான் நியாயம். அதனால் தாங்களும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தும் சாப்பிடுகிறார்கள். இனாம் தாரி நிலங்களையும் ஜமீன் நிலங்களையும் பங்கிட்டு ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கலாம். ஆனால் கோயில் சொத்து பொதுச் சொத்து. அதில் கையை வைப்பது அவ்வளவு நியாயம் இல்லை. உடலையும் ஓம்ப வேண்டும், உயிரையும் ஓம்ப வேண்டும். உடலுக்கு உயிரா, உயிருக்கு உடலா? அநேகருடைய சொத்துக்களைத் திருவடியில் சமர்ப்பித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால் கோயில் நிலங்களைப் பொறுத்து ஜாக்கிரதையாகச் செய்ய வேண்டும்’

(சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்VII, 1947, அக்டோபர் 29, பக் 61-62)

இன்று இந்து இயக்கங்கள் என்ன சொல்கின்றனவோ அதை 1947லேயே கூறி, அதற்காகப் பரிந்து பேசியிருக்கிறார் சகஜானந்தர் எனும்போது அவர் கோயில்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதை உணர முடிகிறது.

திராவிடக்கழக எதிர்ப்பு

புத்தக சாலை சம்பந்தமாக கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத்தை ஆதரித்து பேசும்போது நமது இந்து மதத்திற்கும், கலை அபிவிருத்திக்கும் முக்கியமாக இந்த பில் கொண்டுவரப் பட்டுள்ளது போற்றத் தக்கது என்று கூறினார். மேலும் புத்தகசாலை எவ்வாறு அமைக்க வேண்டும் என்றும் தன் கருத்தை கூறினார்.

”பெரிய புராணம், பாரதம், இராமாயணம், இராமகிருஷ்ணர் பரமஹம்சர் சரித்திரம், மகாத்மா காந்தியின் சரித்திரம், அவர்களுடைய உபதேச மொழிகளையும், திருக்குறள், பகவத்கீதை, ஆகம சாத்திரங்கள், திருப்பாவை, குமரேச வெண்பா, ரிக், யஜூர், சாம, அதர்வண வேத புத்தகங்களையும், பைபிள், குரான் போன்றவைகளையும் வைக்க வேண்டும்” என்று கூறினார். அவர் மேலும் கூறும்போது, ”மதத் துவேஷம், ஜாதித் துவேஷம் உண்டாகக்கூடிய பிரசுரங்களையும், புத்தகங்களையும் வைக்கக் கூடாது. அவைகளால் சாஸ்திரங்கள் மீது பாமர மக்கள் துவேஷம் கொண்டு ரொம்பவும் கெட்டு விட்டது. அந்த மாதிரி நூல்களை மாத்திரம் இந்த லைப்ரரிகளில் வைக்க கூடாது. அப்படி வைத்தால் அது இந்த நாட்டிற்கு ஒருபெரிய அணுகுண்டைப் போலாகி விடும். சமூகத்துக்குத் துவேஷமுண்டாக்கக் கூடிய நூல்களை வைக்க கூடாது. அதோடு கூடக் கருப்புச் சட்டைக் காரர்களுடைய குடியரசு முதலிய பத்திரிகைகளைப் போடுகிறார்கள். அது குழந்தைகளையும் ஊரையும் கெடுத்துவிடுகிறது. அது அநியாயமாக இருக்கிறது. இதனால் நம் ஹரிஜனங்களிலும் பலர் விபூதி, திருமண் முதலியவைகள் இட்டுக் கொள்வது கிடையாது. இவர்களைப் பார்க்கும் போது என் மனம் வருந்திக் கொண்டே இருக்கிறது” என்றார். கடைசியாக ”எந்த மத சம்பந்தமாக இருந்தாலும் தெய்வ புத்தியுள்ளதாகவே இருக்க வேண்டும். துவேஷத்தை உண்டு பண்ணக்கூடிய நூல்களை வைக்க கூடாது. பொதுஜனங்களிடம் நாஸ்திகம் பரவாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது ரொம்பவும் அவசியமே” என்றும் வலியுறுத்தினார்.

1948 பிப்ரவரி 21ம் தேதி பெரியாரின் இராமாயணத்தை எரித்தல், ராமனது சிலையை செருப்பால் அடித்தல் போன்றவற்றை எதிர்த்து குரல் கொடுத்தார். விநாயகர் சிலை உடைப்பையும் எதிர்த்தார். அதேபோல எம்.ஆர்.ராதா நடித்த கீமாயணத்தில் இராமனை இழிவு படுத்தியதையும் கண்டித்தார். காந்தியின் ”ரகுபதி ராகவ ராஜா ராம்” என்ற பாடலை இழிவுபடுத்தி பேசியதையும் கண்டித்தார். அரசாங்கத்திடம் இத்தகைய செயல்கள் இந்துக்களின் மனதை புண்படுத்துகின்றன, அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென முறையிட்டார். ஒரு தனிப்பட்ட மனிதருக்கு அளிக்கப்படும் சுதந்திரமானது இந்துக்களின் மனத்தைப் புண்படுத்தும் விதத்தில் அமைந்து விடக் கூடாது என்று சொன்னார். இது தொடர்பாக அவர் சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது கடும் எதிர்ப்பு வந்த்து. அதை அஞ்சாமல் எதிர்கொண்டார். நாமதாரியாக சட்டமன்றம் சென்ற ஒரே தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாய சீர்திருத்தவாதி இவர் ஒருவரே.

ஈ.வெ.ரா தஞ்சை விவசாயிகள் கொடூரமாக எரிக்கப் பட்டபோது (1968-69) அதற்கு எப்படி எதிர்வினை ஆற்றினார் என்று நமக்கு தெரியும். அவர் ஒரு பிற்படுத்தப் பட்டவரின் மனநிலையிலேயே அப்படி பேசியிருக்கிறார். அதாவது கொன்றவர்களுக்கு ஆதரவாக பேசினார். ஏனென்றால் அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர் இல்லையே? ஆனால் இதே பிரச்சினைக்காக 1951லேயே சுவாமி சகஜானந்தர் சட்ட மன்றத்திலேயே தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்திருக்கிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் கூறுகிறார் :

‘இன்னும் கூலி கொடுக்கும் விஷயத்தில் தஞ்சை ஜில்லாவில் பெரிய கலகங்களும் குழப்பங்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இவைகளையெல்லாம் கம்யூனிஸ்டுகள் தான் செய்கிறார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் கம்யூனிஸ்டுகள் கலகம் செய்யவில்லை. பயிரிட்டு விட்டு சாப்பாட்டிற்குக் கூலி சரியாகக் கிடைக்காத காரணத்தால் தான் விவசாயிகள் மிராசுதார்களிடத்தில் சண்டை போடுகிறார்கள். அதனால் தான் கம்யூனிஸ்டுகள் என்று அடக்குகிறார்கள்.

ஆகையால் கூலி நிர்ணயம் செய்து ஒரு சட்டம் இயற்றுவது தான் நல்லது. இன்னும் பெரும் நிலக்காரர்களிட உள்ள நிலத்தை எடுத்துப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கும் படியாகவும் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன். அதோடு விவசாயிகளுக்கென்று ஒரு சம்பள போர்டை ஏற்படுத்தி விவசாயிகளுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.’

(சென்னை மாகாண சட்டமன்ற உறுப்பினர் விவாத தொகுப்புத் தொகுதி எண்IX, 1951, மார்ச் 2, பக் 390)

சுவாமி சகஜானந்தரின் இந்தப் பேச்சைப் பார்க்கும்போது தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான ஈவெராவின் பச்சை துரோகப் பேச்சை விமர்சிக்கத் தோன்றுகிறதல்லவா?

கிறிஸ்தவ மதமாற்ற எதிர்ப்பு

சுவாமி சகஜானந்தர் தனக்கு ஏற்பட்ட கிறிஸ்தவ மதமாற்ற தூண்டுதல்களைக் குறித்து உணர்ந்தே இருந்தார். இந்துக்கள், முக்கியமாக தாழ்த்தப் பட்டவர்கள் மதம் மாறக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார். மிஷநரிகளின் மதமாற்ற செயல்களை அறிந்தே இருந்தார். ஒருமுறை சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது,

‘சிதம்பரத்தில் இந்து ஆதிதிராவிடர்களால் நடத்தி வரும் அனாதாலயத்தில் 44 பேருக்கு போர்டிங்கு நடத்தினர். அரசாங்கத்தார் அதற்குப் பையன் ஒருவனுக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு ஒரு ரூபாய் வீதம் கொடுத்துள்ளார்கள். இது எந்தக் கணக்குப்படி கொடுத்தார்களென்று புலப்படவில்லை. ஆனால் மிஷனெரிகளுக்கு வாரி வாரி கொடுத்து வருகிறார்கள். மிஷனெரிகளுக்கு கொடுத்து வரும் பணம் தாழ்த்தப் பட்டவர்களைக் கிறிஸ்தவராக்குவதற்குப் பயன்படுகிறது. …..கிறிஸ்தவ போர்டிங்கில் ஆதிதிராவிடப் பிள்ளைகள் சேர்வதால் முதலில் மாணவன் சேருகிறான். பிறகு அவன் தாய் தந்தையர் அவன் மூலம் சேருகிறார்கள். அப்படியே தொடர்புள்ள பலர் சேருகிறார்கள். அதனால் ஆதிதிராவிடச் சமூகத்திற்குப் பெரிய நஷ்டம் உண்டாகிறது.

தாழ்த்தப் பட்டவர்களின் பேரால் மிஷனெரிகளுக்குப் பணங்கொடுக்க கூடாது. ஆனால் கிறிஸ்தவர்களுக்கென்றே கொடுக்கட்டும். அது எங்களுக்குச் சம்மதம். இந்த மாகாணத்தில் சுமார் ஏழாயிரம் பேர்களுக்கு அரசாங்கத்தார் போர்டிங் கிராண்டு கொடுத்து வருகிறார்கள். அதற்காக இரண்டு லட்சங்கள் செலவழிகின்றன. அவற்றில் பெரும்பாலும் கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சாரத்திற்குப் போகிறது. தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்குப் பயன்படுவதில்லை. ஆனால் ஏற்கனவே கொடுத்து வரும் பணத்தை நிறுத்தும்படி யான் சொல்லவில்லை. நமது மாண்புமிக்க மந்திரியவர்கள் இந்த வருஷம் ஐம்பதினாயிர ரூபாய்கள் அதிகப் படுத்தியுள்ளார்கள். அதிகப் படுத்தியுள்ள அந்த ஐம்பதினாயிரத்தைத் தாழ்த்தப் பட்ட இந்து ஆதிதிராவிடர்களுக்கு ஒதுக்கிவைத்துவிட வேண்டுகிறேன். மிஷனெரிக்கு மிஷன் மூலமாய் உதவியுண்டு.’

என்று கூறினார் (1933 மார்ச் மாதம் 21ம் தேதி பேசியது. எண் LXVI, பக் 539-543).

1948 மார்ச் 1ம் தேதி பேசும்போது

‘சேரிகளில் பள்ளிக்கூடங்கள் வைத்தால் அதற்கு கிறிஸ்துவ ஆசிரியர்கள் நியமிக்கிறார்கள். அப்படி நியமிப்பதால் அவர்கள் பிள்ளைகளைக் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்றி விடுகிறார்கள். அது கூடாது. இன்னும் அங்கே சுயமரியாதைக் காரர்கள் வந்து பள்ளிக்கூடத்தை நாசமாக்கி விடுகிறார்கள். ஆகையால் ஆசிரியர்களை நியமிக்கும்போது யோக்கியமுள்ளவர்களாகப் போடவேண்டும். இவைகளை தடுக்க இந்து ஹரிஜன ஆசிரியர்களையே நியமிக்க வேண்டும்.’ என்று கூறினார்.

நீதிக்கட்சி தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு பாடுபட்டது என்ற பொய்ப்பிம்பத்தையும் உடைத்திருக்கிறார் சுவாமி சகஜானந்தர்.

‘வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்திற்குப் பாடுபட்டார் ஜஸ்டிஸ் கட்சியார். அப்போது நாம் அவர்களோடு ஒத்துழைத்திருக்கிறோம். ஆனால் ஜஸ்டிஸ் கட்சி அதிகாரத்திலிருந்த போது அவ் வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கையாண்டதில்லை என்பது கவனிக்கத் தக்கது.’

என்று கூறுகிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கும் இந்து சமயத்திற்கும் அயராது பாடுபட்டிருக்கிறார். தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக்கும், இந்து சமயத்திற்கும் எதிராக யார் இயங்கினாலும் அதை எதிர்த்து செயல்பட்டு இருக்கிறார்.

சுவாமி சகஜானந்தர் ஒரு உண்மையான இந்து, மாபெரும் இந்து சமுதாயச் சிற்பி, ஆன்மீக அருளாளர், தன்னலம் கருதாமல் உழைத்த சமுதாயத் தலைவர் என்பதை நினைவில் கொண்டு அவரைப் போற்றுவோமாக.

பால் [சிறுகதை]

paal_sirukathai

ஒரு வாரமாகவே எதிர்பார்த்திருந்த செய்திதான் என்றாலும் வந்தபோது அது என்னைக் கடுமையாகத்தான் தாக்கியது. அந்த மத்திய அரசு அலுவலகத்தின் மின்விசிறி சோம்பலாக காகிதத்தை அலைக்கழிக்க, இடதுகையால் அதைப் பிடித்தபடி லீவ் லெட்டரை எழுதி பியூனிடம் கொடுத்தேன். “அய்யாட்ட கொடுத்துரு. நான் போறேன்…”

பியூன் ஆறுமுகம் போலியான பவ்யத்துடன் அதை வாங்கிக் கொண்டு “சரி சார். நீங்க கெளம்புங்க” என்றான்.

சைக்கிளில் ஏறி மிதிக்க ஆரம்பித்தேன்…

-0-

அந்தப் பள்ளித் தலைமையாசிரியரின் அறைக்குள் நான் நுழைந்தபோதே முதன் முதலில் அவரில் நான் பார்த்த வெறுப்பு.. இல்லை வெறுப்புக்குக் கூட நான் பாத்தியதை இல்லை, அருவெறுப்பு; அந்தத் தருணத்திலிருந்து அது என் வாழ்க்கை நினைவுகளில் என்றென்றும் ஒன்றாகியது. ஒரு மனித முகத்தால் இத்தனை அருவெறுப்பான குரோதத்தைச் சுமக்க முடியுமா என்ன? முடியும்; முடிந்தது. அதுதான் உண்மை. ஒரு கூடை மலத்தை அவருடைய அறையில் கொட்டியிருந்தால் அவர் முகம் அப்படித்தான் போயிருக்கும். நியாயப்படி அவர் அறைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கு அவர் செருப்பாலேயே என் தோலை உரித்திருப்பார்.

தலைமையாசிரியர் அறைக்குள் நான் நுழைந்தபோது என்றா சொன்னேன்? இல்லையில்லை; இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது என்பதுதான் சரி. தயங்கத் தயங்க, ஏறக்குறைய என் கையை வலுவாகப் பிடித்திருந்த மனிதரால் நான் இழுத்துச் செல்லப்பட்டேன்

“என்ன சார் ஏன் இத்தனை டிலேயாகுது… என்னவாக்கும் உம்ம பிரச்சனை?”

என் கண் முன்னால் அழுக்குப் படிந்த மர மேசையின் சதுரம். என் பக்கவாட்டில் வெள்ளை வேட்டியின் மேல் பளிச்சென இறங்கிய கருப்புக் கோட்டின் விளிம்பு. என் கையைப் பிடித்திருந்த கையின் இறுக்கம்.

school_4

”பிரச்சனைன்னு இல்லை பிஎஸ்கே… இந்த ஸ்கூலை நடத்துறதே முக்கியமா நம்ப அக்ரஹார குழந்தைங்களை வைச்சுத்தான்… இப்ப இரண்டு வருஷங்களாத்தான் செட்டியார் குழந்தைங்களே வர ஆரம்பிச்சிருக்கா. இப்ப போய் நான் இந்தப் புள்ளையை சேர்ந்துண்டேன்னா… பிரச்சனையாயிடும் பிஎஸ்கே. புரிஞ்சுக்கோங்கோ… உங்களுக்கு பயந்துண்டு அக்ரகாரத்துக்காரா கூட சரினுண்டுடுவா… ஆனா செட்டியார் என்னைக் கட்டிவைச்சு உரிச்சுடுவார்… வேலை போயிடும்… ஏழை பிராம்மணன் வயத்துல அடிக்காதீரும் பிஎஸ்கே… இவாளுக்கெல்லாம்தான் அமெரிக்கன் மிஷன் ஸ்கூல் இருக்கே… அங்கேயே இவன் படிக்கட்டும் வேணும்னா அவன் படிப்புச் செலவைக் கூட நான் ஏத்துண்டுடறேன்… எல்லாத்துக்கு மேல தர்மம்னும் ஒண்ணு இருக்கோல்லியோ..”

அப்போது தலைப்பாகை கட்டிய இன்னொரு மனிதர் உள்ளே வந்தார்.

”என்ன சொல்றேள் பிரின்ஸிபால் சார்…. மிஷன் ஸ்கூல் போனாவாளெல்லாம் ஹிந்து மதத்தை விட்டே போயிட்டா… நீங்க கழுத்தைப் பிடிச்சு வெளியே தள்றேள்.. அவா வாங்கோ வாங்கோன்னு மரியாதையா கைநீட்டிக் கூப்படறா… இதா ஓய் நீங்கெள்லாம் தர்மத்தைக் காப்பாத்துற லட்சணம்… நன்னா இருக்கு. உம்ம தர்ம்ம் ஒழிஞ்சாத்தான் ஓய் தேசத்துக்கே சுதந்திரம் கிடைக்கும்.. ஓய் பிஎஸ்கே! இவரோட பேசிப் பிரயோஜனம் இல்லை. பேசாம ஒக்கூர் போய் நீர் செட்டியார்வாளைப் பாத்துரும். இல்லைன்னா ஒரு கடிதாசி போட்டுடும். அப்பத்தான் ஜோலி நடக்கும்”

தலைமையாசிரியர் வெறுப்புடன் என்னைப் பார்த்தார், ”…ஜெயில் களி தின்னாலும் குடும்பம் சுகபோஜனம் செய்ய பூர்வார்ஜிதச் சொத்து இருந்தா என்ன ரிஃபார்ம்னாலும் பேசலாம். நாளைக்கு இதனால ஸ்கூல்லையே இழுத்து மூடுற நிலை வரலாம்… என் கர்மான்னு நான் சேத்துக்கிறேன் இத்த… இவனை. எல்லாம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்”

அந்தத் தலைப்பாகை மனிதர் உறுமினார்… ”நாங்க ஒண்ணும் வசதியா வாழ்ந்துடலை… என் சகோதரன் பட்ட தாரித்திரியத்தில் அதனால ஏற்பட்ட அவமானத்தில் நூத்தில் ஒரு பங்கை நீர் பார்த்திருக்க மாட்டீர்… அவன் பாண்டிச்சேரி போனபிறகும் நாங்க பட்ட போலீஸ் தொல்லை… உமக்கு அதெல்லாம் இந்த ஜன்மாவில் புரியாது ஓய்”

என் உமிழ்நீர் கசப்புடன் சுரந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. வயிற்றைப் பிசைந்தது. நிற்கவே முடியவில்லை. அப்படியே மடங்கி விழுந்து ஊர்ந்து ஊர்ந்தாவது அந்த இடத்தை விட்டு நழுவி பிறகு ஒரே ஓட்டமாக எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து அம்மா மடியில் முகம் புதைத்து அழ வேண்டுமென என் உடலெங்கும் துடித்தது.

ஆனால் அத்தனைக்கும் நடுவில் பள்ளிக்கூடத்தில் நான் சேர்க்கப்பட்டு விட்டேன் என்பது புரிந்தது. பள்ளியில் சேர்ந்த பிறகுதான் ஆரம்பித்தது அந்த நரக வாழ்க்கை. அத்தனை பேர் மத்தியிலும் நான் தனியன், வேறானவன் என்பது ஒவ்வொரு நிமிடமும் எனக்குச் சொல்லப்பட்டு வந்தது. மற்ற எல்லா மாணவர்களும் உயரத்தின்படி உட்கார வைக்கப்பட்டிருக்க, எனக்கு மட்டும் கடைசி பெஞ்ச்.

“சார் ஒண்ணும் தெரியலை மறைக்குது”

“ஆமா ஐசிஎஸ் போப்போறார் மறைக்குது…. டேய் நீ படிக்கிறதே தண்டம்… சரி சரி முன்னால வா… என்ன பெஞ்சிலே உட்கார்றே?… இதா இங்க உட்காருடா… தரைல.. .தரைப்படைத் தளபதி…”

கொல்லென்று எழுந்து, பிரம்பு தட்டலில் அடங்கியமர்ந்தது சிரிப்பு.

outcast

மதியம் அவர் வீட்டிலிருந்து எனக்கு ஒரு போணியில் பால் வரும். அதுவே முக்கியமான கிண்டலுக்கான காரணமானது. ஒரு முறை கம்மத்துச் செட்டியாரின் பையன் கோபாலுதான் அந்த பெயர் சூடலை நடத்தினான். ”எச்சில் பால் குடிச்சு வளர்ற பயடா. இனி இவன் பேர் எச்சில்பால்” அதுவே என் பெயராகியது மாணவர்கள் மத்தியில்.

“எச்சில்பால்!”, “டேய் எச்சில்பால்! ஒத்தி நில்லுடா அந்தாண்டை. நாங்க சாப்பிடணும்டா”

“அண்ணைக்கு எங்காத்துல தொக்கு கொடுத்து விட்டா… நான் சாப்பிடும்போது பாத்தா கொள்ளிவாய் பிசாசு மாதிரி எச்சில்பால் பாத்துண்டே இருந்தாண்டா… அன்னைக்கு ஆத்துக்குப் போனதுமே எனக்கு வயத்துவலி வந்துடுத்து”

“ஆமா அவன் கண்ணு கொள்ளிக் கண்ணுடா… தோ எச்சில்பால் பாக்கிறான் பாரு.. டிபன் பாக்ஸை மூடுடா”

என் முகத்துக்கு நேராக டிபன் பாக்ஸ்களை மூடி எனக்கு முதுகு காட்டி உட்காருவதில் அவர்களுக்கு ஒரு குரூர திருப்தி இருந்தது. தமிழாசிரியர் ஒருநாள் வகுப்பில் அந்தப் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டு, வகுப்பே நகைத்த போதுதான் நான் முடிவு செய்தேன்.

அன்று அக்ரகாரத்தின் பின்பக்க வழியாக வேகவேகமாக பிஎஸ்கேயின் வீட்டுக்கே சென்று விட்டேன். புழக்கடை திறந்திருந்த. மாரியான் அண்ணன் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் கரும் உடலில் வியர்வை மின்ன கைகளில் மல வாசம் வீசிக்கொண்டிருந்த்து. என்னை என்ன என்பது போல வியப்புடன் பார்க்க, வீட்டின் உள்ளே என்று கை காட்டினேன். பிறகு கொஞ்சம் சத்தமாக “வக்கீல் சாமியைப் பாக்கணும்.”

அடுப்படியில் இருந்து ஓர் அம்மாள் மிகக் கொஞ்சமாக வெளியே வந்து, எதற்கும் தள்ளியே நின்றார். “யாருடா நீ? என்ன வேணும்?”

“நான் … எனக்கு வக்கீல் சாமியைப் பாக்கணும்”

அந்த அம்மாள் எதையோ சொல்ல வாயெடுக்கும் முன்னர் அவரே வந்துவிட்டார். “அடே அம்பி நீயா வாடா வா“ என்றவர் சட்டென தாண்டி வந்து என் கழுத்தில் கையைப் போட்டு ஏறக்குறைய அரவணைத்து உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

என் உடல் நடுங்கியது! மாரியான் அண்ணன் கேவல் போல் ஏதோ ஒரு சப்தத்தை எழுப்பினான். வீட்டு அடுப்படியில் ஒரு பாத்திரம், “ணங்” என்கிற சத்தத்துடன் வேகமாக வைக்கப்பட்டது. வீட்டுக்குள் என்னை அவரது கரம் அரவணைத்து இழுத்தபோது வீட்டுச்சுவர்களெல்லாம் கவிந்து, ஒரு பெரும் மௌனமாக, அளப்பரியதோர் அச்சத்தை என்னுள் எழுப்பியது. அந்த மௌனத்தின் உள்ளாக மெல்லிய விசும்பல் ஒன்றும் கேட்டது; அது வீட்டு அடுப்படியிலிருந்து என்பதை நான் உணர்ந்தேன். வீட்டின் உள்ளே குறுகலான ஒரு பாதை நீண்டு கொண்டே போனது. இறுதியில் ஓர் அறையில் முடிந்தது. அங்கே காந்தியின் படம் ஒன்று மாட்டப்பட்டிருந்தது. ஒரு சாய்வு நாற்காலி. காலையின் சூரிய ஒளி ஆங்காங்கே கூரை ஓடுகளின் ஊடாகக் கோலம் போட்டிருந்தது. அவர் நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அவரது கை மட்டும் தோளில் இருந்து விலகவே இல்லை.

“சொல்லு பாக்கணும்னியாமே ஏன்…”

“நான் இனி ஸ்கூலுக்குப் போகமாட்டேன்… இல்லைன்னா என்னை வேணா ஏசுசாமி ஸ்கூல்லயே சேத்துடுங்க… இந்த ஸ்கூல் வேணாம்” எப்படியோ தைரியத்தை வரவழைத்துச் சொல்லிவிட்டேன்.

அவர் முகம் கடுமையாகச் சுருங்கியது… “ஏன்?”

அத்தனை இனிமையும் போய் கடுமையாகி இருந்தது அவரது குரல்…

“எல்லாரும் …. கணக்கு சார் கூட என்னை ”எச்சில்பால்” அப்படீன்னு கேலி செய்றாங்க. கடைசி பெஞ்ச், எதுக்கெடுத்தாலும் அடி, பிரெண்டே இல்லை.. .எல்லாத்தையும் விட “எச்சில்பால்”னு சொல்லி கிண்டல் பண்றாங்க… உங்க பைசால படிக்கிறனாம். உங்க வீட்டு எச்சில் சாப்பாட்டை துன்றனாம். அது என் ஸ்கூல் இல்லீங்க… ஏசு சாமி ஸ்கூலுக்கே போயிடறேன்”

சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்த அவரது முகத்தில் இருந்த வருத்தம் என்னால் என்றைக்கும் மறக்க முடியாது. மெதுவாக அவர் என்னிடம் சொன்னார்; ஏறக்குறைய கிசுகிசுப்பாக வெளிப்பட்டது அவரது குரல், “எச்சில்பால்னா மட்டம் இல்லடா அம்பி. யார் கொடுத்த எச்சில்பால் குடிச்சேன்னுதான் சிவஹிருதயர் கேட்டார்… உண்மையான ஞானம் உள்ளவாளுக்குத் தெரியுண்டா அது எச்சில் பால் இல்லை ஞானப்பால்னு… ஆனா அஞ்ஞானிகளுக்கு ஞானப்பால் கூட எச்சில்பாலாத் தாண்டா அம்பி” எனக்கு ஒன்றும் புரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருந்ததால் இன்னும் சமாதானமாகிவிடவில்லை.

அவர் எழுந்த போது அவரது நடையில் இருந்த கம்பீரம் உறுதி எல்லாம் தளர்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். ”சரி என் கூட வா… உங்காத்துக்குப் போவோம்” என்றார் அவர்.

வீட்டின் முன் வாசல் வழியாக என்னை அவர் அழைத்துக் கொண்டு சென்ற போதுதான் முதன் முதலாக அந்த வீதியில் கால் வைத்தேன். பிராம்மணர்களின் வீதி. எதிர்வீட்டில் ஒரு முதியவர் சுருக்கங்கள் நிறைந்த முகமெல்லாம் வெள்ளைத் திரையிட்ட கண்களாக விரிய, கையால் வாய் அடைத்துப் பார்த்தார். எல்லாரும் உறைந்து எங்களையே பார்ப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது. குனிந்த தலையை நிமிர்ந்தபோது என் தோளில் கரத்துடன் நடந்த அவரும் தலை குனிந்தே நடப்பது தெரிந்தது.

வீட்டிற்குப் போவதற்கு முன்னரே உடுப்பி ஹோட்டல் முன்னால் என் தந்தையைக் கண்டோம். அந்தச் சின்ன ஹோட்டலின் வாசலில் என் அப்பா சிரட்டையில் ஊற்றப்பட்ட டீயை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தார். என்னையும் அவரையும் பார்த்ததும் சிரட்டையை ஓரமாகப் போட்டுவிட்டு மெலிந்து குறுகிய உடலை இன்னும் குறுக்கி, “வக்கீல் சாமி கும்பிடறேனுங்க பையன் தப்பு பண்ணிட்டானா…” என்றார்.

நிதானமாகவும் அழுத்தமாகவும் அவர் என் தந்தையிடம் பேசுவதை நான் கேட்டேன். “இவனை நான் என் புத்திரனா சுவீகாரம் எடுத்துக்கிறேன். உங்க அனுமதியை யாசகமா கேக்கிறேன். நீங்க தயவு பண்ணனும்”

அன்று என் தந்தையின் கண்களில் அதிர்ச்சியுடன் வழிந்த நீர் இன்றும் என் இதயத்தில் சொட்டிக்கொண்டேயிருக்கிறது. அன்று மாலை என் தந்தை என்னை அவரிடம் கொண்டு விட்டார், “வக்கீல் சாமி இனி நீங்கதான் இவனுக்கு எல்லாம்… வீட்டுக்குப் பின்னாடி தூங்கிகிடுவான்… எப்படியாவது ஆளாக்கிடுங்க… உங்க பிள்ளையா இல்லை, உங்க வீட்டு வேலைக்காரனா வளத்தீங்கன்னா போதும்…”

ஆனால் அவர் என்னை அணைத்துக் கொண்டார், “இல்லை இவன் என் மகன். என் பெயரை நிலை நாட்டப்போகும் என் வாரிசு. எனக்குச் சரிசம்மா இவனை வளக்குறதுதான் என் தருமம்… தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ பிறப்பால சக மனுசனை ஒதுக்கி வைக்கிற மகா பாவ காரியத்தை பகவான் பெயராலே தலைமுறை தலைமுறையா செய்றதுக்கான ஒரு சின்ன பிராயசித்தம். உங்களுக்கு நானும் என் குடும்பமும் சந்ததிக்கும் கடமைப்பட்டு இருப்போம்.”

m67

இப்படித்தான் நான் அவர் வீட்டில் வந்து சேர்ந்தேன். அவரோடு உண்டேன். அவரோடு உறங்கினேன். அவர் மறுநாள் பள்ளிக்கு வந்தார். தலைமையாசிரியர் அறைக்குச் சென்றார். அன்று மதியம் நான் கடைசி பெஞ்சிலிருந்து என் உயரத்தின் அடிப்படையில் உட்கார வைக்கப்பட்டேன். அரசாங்கத்துக்கு எழுதி அரசு மானியத்தை நிறுத்திவிடப் போவதாக அவர் மிரட்டியது பின்னாட்களில்தான் எனக்குத் தெரியும். தமிழாசிரியரும் மாறிவிட்டிருந்தார். தேர்வில் தமிழில் முதல் மாணவனாக வந்த போது, வகுப்பு முதல்வனான போது, என்று ஒவ்வொரு முறையும் என் தந்தையும் வளர்ப்புத் தந்தையும் மகிழ்ந்தனர். ஒவ்வொரு மாதமும் நான் என் தந்தையைப் பார்க்கச் செல்லும்போது எங்கள் குடியிருப்புக்கு அவரும் வருவார்.

அவர் வைணவர் என்றாலும் சைவ மரபை மிகவும் மதித்தார். அவரது வீட்டில் தேவார திருவாசகப் பாசுரங்களைப் படித்தேன். பெரிய புராணம் முழுவதுமாக மனனம் செய்தேன்.

அப்போதுதான் கோயில் நுழைவுப் போராட்டம் வெடித்தது. ஹரிஜனங்களை மதுரையில் கோயிலுக்குள் கொண்டு செல்ல ஒரு குழு மானாமதுரையிலிருந்து மதுரை செல்ல வேண்டும். அந்தக் குழுவில் அனைவரும் பிராம்மணர்கள். அந்த குழுவில் இவரும் ஒருவர். இவர் என்னையும் அழைத்து வருவதாகச் சொன்னார்.

தொடங்கியது பிரச்சினை இவர் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார், என் சுவீகார புத்திரன் இல்லாவிட்டால் நான் வரமுடியாது. அவர்களுக்கோ என்னதான் ஆலய பிரவேசம் பேசினாலும் நான் அவர்கள் அருகில் பேருந்தில் வருவதை சகிக்க முடியவில்லை.

“சீட்டெல்லாம் நிரம்பிடுத்து.. இடமில்லை பாருங்கோ” என்றார் இராகவ அய்யங்கார்.

“அப்படீன்னா ஒண்ணு செய்யுங்கோ… நான் வரலை. என் சீட்டை இவனுக்குக் கொடுத்துடுங்கோ… நான் வந்தா என்ன, என் புத்திரன் வந்தா என்ன…”

அன்று மாலை கிளம்பிய பஸ்ஸில் நானும் அவரும் இருந்தோம். போகிற வழியில் என்னைப் பாடச் சொன்னார் அவருக்கு விருப்பமான பெரியபுராணப் பாடலையே பாடினேன். “..வேத நெறி தழைத்தோங்க…”

மற்றவர்கள் இறுக்கமான அமைதியுடன் கண்களை வெளியே ஓட்டியபடி அமர்ந்திருந்தனர்; நான் அங்கே இருப்பதையே மறந்துவிட விரும்புபவர்கள் போல. பேருந்தில் இருக்கையில் சாய்ந்தபடியே என் தோள்மீது கைபோட்டுக் கொண்டு அவர் சொன்னார்.. ”இதுதாண்டா அம்பி வேதநெறி… எல்லாவனுக்கும் ஞானத்தைக் கொடு… வந்தாவாளுக்கெல்லாம் ஞானத்தை வாரி வழங்கின பூமிடா இது… ஹுவான்சாங்கும் பாகியானும் வந்தாங்க… நாலந்தாவுக்கும் தட்சசீலத்துக்கும் காஞ்சிக்கும் யவனன் வந்து படிக்கலை? ஆனா இன்னைக்கு நம்ம ஸோதராளையே தொடாதே வேதம் படிக்காதேன்னு சொல்ற ராட்ஸங்களா ஆயிட்டோம்.. .டேய் வேதரிஷியெல்லாம் யாருடா? இன்னைக்கு யாரை தீண்டக்கூடாதுன்னு இவா தள்ளிவைச்சிருக்காளோ அவாதாண்டா… அவாகிட்ட இருந்துதாண்டா வேதங்களை இந்தப் புரோகிதக் கும்பல் திருடிண்டுட்டா… புராணம் தெரியுமோன்னோ உனக்கு? யுக முடிவில ராட்சஸால்லாம் வேதங்களை எடுத்து ஒளிச்சி வைச்சுண்டா. அவளாக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்னுட்டா… பகவான் அந்த ராட்சஸாளை வதம் பண்ணி வேதமாதாவை மீட்டார். இன்னைக்கு வேதமாதாவை மட்டுமில்ல பகவானையும் கூட இவா மொத்த ஜனசமுதாயத்துட்டேருந்து மறைச்சுட்டா… இவாளோட போலி தருமத்தை வதம் பண்ணி சனாதன தருமத்தை ரக்ஷிக்கணும்டா அம்பி.. வேதநெறியை ரக்ஷிக்கணும்.. சமஸ்த ஜனங்களுக்கும் வேதமும் பகவானும் பொதுங்கிறதை பிரத்யட்சமா நிரூபிக்கணும்…”

அந்த வண்டியில் வந்த பலருக்கு அவர் பேச்சு ரசிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிறகு காலேஜில் படித்து பரிசு வாங்கி, மத்திய அரசு உத்யோகத்தில் கெஸட்ட் ஆபீஸராகச் சேர்ந்து, என் பெற்றோர் சொன்னபடி அத்தை பெண்ணையே திருமணம் செய்து ரயிலில் புதுமணத் தம்பதியராக வந்து ஸ்டேஷனில் இறங்கிய போது அடுத்த அதிசயம் எனக்குக் காத்திருந்தது.

அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரை வண்டி! செருப்பு போட்டுக் கொண்டு என் சமுதாயத்தினர் தெருவில் நடந்ததற்காக புளியம் விளாறால் கட்டி வைத்து உதைக்கப்பட்ட ஊரின் வீதிகளில் அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரை வண்டியில் நானும் என் மனைவியும் ஊரை வலம் வந்து இறுதியில் அக்கிரகாரத்தில் அவர் வீட்டிலேயே வந்து நின்றோம்.

“வா போகலாம்” என்றார் அவர்.

எங்கே? எனக்குத் தெரியவில்லை. இரட்டை நாதஸ்வரம் இசைக்க என் குதிரை வண்டி புறப்பட்டது. ஊர்வலம் இறுதியில் உடுப்பி ஹோட்டலில் நின்றது. அங்கே என் தந்தை உட்பட மரியான் அண்ணன் வரை எங்கள் உறவினர்கள் எங்கள் பகுதி மக்கள் அனைவரும் நல்ல ஆடைகளுடன் நின்று கொண்டிருந்தனர்.

“உன் திருமணப் பரிசு”

அனைவரையும் ஹோட்டல் உரிமையாளரே வரவேற்று அனைவருடனும் சரிசமமாக அமரச் செய்து உணவு பரிமாறினார்.

-0-

அவர் வீட்டின்முன் கூடியிருந்த கூட்டம் என்னை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்தது. வீட்டின் முன்னால் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு அவரிடம் சென்றேன். அதே சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். வீங்கியிருந்த கால்களை ஸ்டூலில் வைத்திருந்தார். 90 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் வாழ்ந்த அந்த முகத்தின் அனுபவச் சுருக்கங்கள் ஒரு விளக்க இயலாத கம்பீரத்தை அளித்தன.

மெல்ல அவரருகே சென்றேன். விஜயராகவன் அய்யங்கார் மெதுவாக என்னிடம், “உங்களுக்காகத்தான் உயிரை பிடிச்சுண்டிருக்கார். சரம ஸ்லோகம் சொல்லப் போறோம். கங்கா ஜலமா நெனச்சுண்டு கொஞ்சம் பாலை வாயில் மெதுவா ஊத்துங்கோ!” என்றார். பால் டம்ளரை நான் வாங்கினேன். அவர்கள் ஆரம்பித்தனர்.

”சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ
அகம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஷூச”

அவர் விரல் நடுங்கியபடி அசைந்து என்னை அழைத்தது. நான் அவர் வாயருகில் குனிந்தேன்… “வ்வேத்த ந்நெர்ரிலி…” என்று குழறியது அவர் வாய். எனக்குப் புரிந்தது. மிக மெல்லிய குரலில் இறுதி மூச்சில் மெல்ல உயிரிழந்து கொண்டிருந்த அவர் காதில் பாடினேன்…

“வேதநெறி தழைத்தோங்க மிகுசைவத் துறைவிளங்கப்
பூதபரம் பரைபொலியப் புனிதவாய் மலர்ந்தழுத
சீதவள வயற்புகலித் திருஞான சம்பந்தன்
பாதமலர் தலைக்கொண்டு திருத்தொண்டு பரவுவாம்.”

முற்றும்.

[இந்தக் கதை கற்பனை. இந்தக் கற்பனையின் கரு- மானாமதுரையில் கிருஷ்ணசாமி அய்யங்கார் எனும் காந்தியப் போராட்டவீரர், சம்பந்தம் என்கிற தலித் சிறுவனை தனது மகனாக சுவீகாரம் எடுத்து பல சமுதாயp புரட்சிகளை ஏற்படுத்தினார். சம்பந்தம் பெரிய அரசு அதிகாரியாக இருந்தார். அவர் தனது சுவீகாரத் தந்தையைக் குறித்து எழுதிய நூல் “ஹரிஜன அய்யங்கார்”.]