வான் பறக்கும் மதகரி: ஜெயமோகனின் வெண்முரசை முன்வைத்து..

“பராசரா, உன்னிலிருப்பது ஞானம். அது மரங்களை மடித்து உண்டு காடதிர காலெடுத்து நடந்துசெல்லும் மதகரி.. கவிதையோ இசையென்னும் சிறகு முளைத்த பறவை. அது விண்ணில் நீந்தும், மலர்களில் தேனுண்ணும்.. மதகரியைப் படைத்த நியதியே பறவையையும் படைத்தது என்று உணர்க” என்றார். தன் வல்லமையையும் எல்லையையும் உணர்ந்த பராசரர் அதன்பின் மலைச்சிகர நுனியில் நின்று வான் நோக்கி துதிக்கை தூக்கும் யானையையே தன்னுள் எப்போதும் உணர்ந்தார்..”    (வெண்முரசு – 8)

De dondequiera que se trate, la medicación oral acabará con las creencias de los niños asociadas con el síndrome gripal. This product is http://johndanatailoring.co.uk/wordpress/ not approved for use in the treatment of certain medical conditions. It can happen anytime as long as you have a clean scalp and enough time to apply it and ensure that the area isn't infected.

Is this medicine available by mouth or through a vein? This allows the Kunshan doxt sl online medication to be tracked online and easily tracked after the fact (you may view it with. Fauci is a strong believer of the theory that antibiotics kill, without fail, the germs responsible for strep throat and other common cold-like illnesses.

Please use the shipping calculator below to see estimated delivery time in different countries. T doxy 100mg tobradex eye drops price price but that doesn't seem to be what this is about. It is also referred to as the taukei namjaa in hindi.

ந்த வருட ஆரம்பத்திலிருந்து மகாபாரதத்தை வெண்முரசு என்ற நவீன நாவல் வடிவில் ஜெயமோகன் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.  பல நாவல்களின் தொகுப்பாக, தினந்தோறும் ஒரு அத்தியாயமாக தொடர்ந்து பத்து வருடங்களுக்கு இந்த நாவலை எழுதப் போவதாக அறிவித்து,  “முதற்கனல்” என்ற முதல் நாவலில் இன்றுடன் 38 அத்தியாயங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன.

“விழுந்த ஞாயிறு எழுவதன் முன் மறை வேதியருடன் ஆராய்ந்து
எழுந்த ஞாயிறு விழுவதன் முன் கவி பாடியது எழுநூறே”

என்றவாறு கம்பர் ராமகாதையை பன்னிரண்டாயிரம் பாடல்களில் எழுதி முடித்தது தான் நினைவு வருகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் வெண்முரசின் பகுதிகளை வாசித்து, லயித்துப் பின் தொடரும் அனுபவம் என்பது சாதாரணமானதல்ல. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தமிழில் கம்பராமாயணத்திற்கு ஈடான மற்றொரு பெருங்காவியம் எழுந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை விட பல மடங்கு அளவிலும் வீச்சிலும் பெரியதாக, உக்கிரமானதாக. கடந்த இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக பெரும்பாய்ச்சலுடன் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஜெயமோகனின் இலக்கியப் பயணத்தின் நீரோட்டமும் ஆழமும் விசையும் இந்தப் படைப்பில் நிலைகொண்டு அதை அடுத்த கட்டத்திற்கு உந்திச் செல்வதை இதுவரை வந்துள்ள பகுதிகளை வாசிப்பதில் உணர முடிகிறது.

jeyamohan_thumbஎழுதுவதற்கு எவ்வளவோ புதிய விஷயங்கள் இருக்க, ஏன் எல்லாருக்கும் தெரிந்த “பழம்பெரும்” கதையான மகாபாரதத்தை மீண்டும் வேறு வடிவில் எழுத வேண்டும் என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். ஏனென்றால்,       மகாபாரதமும் ராமாயணமும் தம்மளவில் இந்திய மக்கள் எல்லாருக்கும் புரியக் கூடிய கலாசார மொழிகளாகவே உள்ளன. அதிலும், மகாபாரதம் காலந்தோறும் இந்தியாவின் பேரறிஞர்களையும் பெரும் கலைஞர்களையும் சிந்தனையாளர்களையும் வசீகரித்தும் பிரமிப்பூட்டியும் வந்திருக்கிறது. கடந்த ஒரு நூற்றாண்டிலேயே, தாகூர், பாரதி முதல் எஸ்.எல்.பைரப்பா, பி.கே.பாலகிருஷ்ணன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் வரை எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் மாபெரும் இலக்கிய கர்த்தாக்கள் மகாபாரதத்தை தங்கள் படைப்புகளின் கருப்பொருளாக ஆக்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதன்  தொடர்ச்சியாகவே ஜெயமோகனின் இந்த முன்னெடுப்பைக் கருத வேண்டும்.  1984 முதலே மகாபாரத்ததை எழுதுவது ஒரு பெரிய கனவாக தம்முள் இருந்ததாக ஒரு சமீபத்திய நேர்காணலில் அவர் கூறியிருக்கிறார்.. அவர் முன்பு எழுதியுள்ள பத்துக்கு மேற்பட்ட அற்புதமான மகாபாரத சிறுகதைகள் பாரத காவியத்தில் அவருக்கு உள்ள ஈடுபாட்டையும் தோய்தலையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

இந்த நாவல் குறித்த பல ஆரம்பகட்ட கேள்விகளுக்கும், ஐயங்களுக்கும் ஜெயமோகனே தெளிவாக விடையளித்தும் இருக்கிறார். புதிய வாசகர்களும், அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட வகை புனைவுகளை மட்டுமே வாசித்துப் பழகிய சம்பிரதாயமான வாசகர்களும் காவியத் தன்மை கொண்ட ஒரு நவீன இலக்கியப் பிரதியை முதல் முறையாக அணுகி வாசிக்கும் போது எழக் கூடிய கேள்விகள் அவை.  “விஷ்ணுபுரம்” நாவல் அது வெளியான காலகட்டத்தில் வாசகர்களிடம் உருவாக்கியது போன்ற புதிய சவால்களை, வாசிப்புப் பயிற்சிக்கான தேவைகளை இன்னும் பெரிய அளவிலான வாசகர்களிடையே வெண்முரசு உருவாக்கி வருகிறது என்று தெரிகிறது. அத்துடன், இதன் கதைப் பரப்பு மகாபாரதம் என்பதால், இப்படியெல்லாம் மறு ஆக்கங்கள் செய்யலாமா என்பது குறித்த சுவாரஸ்யமான விவாதங்களும் எழுந்துள்ளன. இந்த நாவலை மகாபாரத மறு ஆக்கங்களின் ஒட்டுமொத்த பின்னணியில் வைத்து ஒப்பிட்டு புரிந்து கொள்ள அந்த விவாதங்கள் உதவும்.

Elephant-flightஇது வரை வந்துள்ள பகுதிகளின் அடிப்படையில், மகாபாரதத்தின் மையமான குரு வம்சக் கதைப் பகுதிகளும், தொடர்புடைய மற்ற தொன்மங்களும், மிகவும் கலாபூர்வமாகவும், நுட்பமாகவும் வெண்முரசில் மறு ஆக்கம் செய்யப் பட்டுள்ளன என்றே கருதுகிறேன். மற்ற மறு ஆக்கங்களுடன் ஒப்பிட்டால் இது இன்னும் தெளிவாகப் புரியும். எஸ்.எல்.பைரப்பாவின் “பருவம்” ஒரு மிகச் சிறந்த படைப்பு தான்; மகாபாரதத்தின் முழுமையை, குறிப்பாக, இறுதிக் கட்டத்தில் மானுட வாழ்வின் வெறுமை குறித்த தரிசனத்தை அபாரமாக எடுத்துக் காட்டிய படைப்பு அது. ஆனால், மகாபாரதத்தை யதார்த்தமான வரலாற்றுக் கதையாக ஆக்கும் முயற்சியில், அதன் காவியத் தருணங்களை, மாயத்தை, மீமெய்மை (hyper reality) கூறுகளை, அறப் பார்வைகளை முற்றிலுமாக பருவம் ஒதுக்கி விட்டது. பி.கே.பாலகிருஷ்ணனின் “இனி நான் உறங்கட்டே” மகாபாரதத்தின் கவித்துவம் நீர்த்துப் போகாமல் உணர்ச்சிகரமான  மொழியில் எழுதப் பட்ட படைப்பு. ஆனால் குந்தி முதலான பெண்களின் ஆற்றாமைகளையும், சோகங்களையுமே மையமாகப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தியது.  இதே ரீதியில், கர்ணன், பீமன், திரௌபதி என்று ஒரு குறிப்பிட்ட பாத்திரத்தின் பார்வையிலேயே மகாபாரதம் சொல்லப் படுமாறு சமைக்கப் பட்ட நல்ல மறு ஆக்கங்கள் உண்டு; ஆனால் அவை ஒற்றைப் படையான குரல்களுடன், ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பின் நியாயங்களையும் தார்மீகங்களையும் வலியுறுத்துவதாகவே உள்ளன. பாரத காவியத்தின் பிரம்மாண்டத்தை அதன் முழுமையான நோக்கில் மீள் உரைக்க முற்படுவது என்பது வியாசன் சென்றடைந்திருக்கும் அதே உயரங்களுக்குத் தாவும் முயற்சி தான். வானோக்கித் துதிக்கை நீட்டிப் பறக்க எத்தனிக்கும் யானையின் முயற்சி. வெண்முரசு நாவலில் நெடுக அதைக் காண்கிறோம்.

*******

“தந்தையே, அவற்றை நான் ஒரு சொல்லில் சொல்லமுடியாது. கோடி சொற்களால் சொல்லவேண்டியவர் நீங்கள்” என்றான் சுகன். “நீங்கள் சிரஞ்சீவியாக இருந்து உங்கள் உயிர்முளைத்த வனத்தின் வாழ்வனைத்தையும் காணுங்கள்!” வியாசர் திடுக்கிட்டு “நானா?” என்றார். “என்ன சொல்கிறாய்?” சுகன் சிரித்தான். “ஆம், உன் சொல் காலத்தின் சொல்…அது நிகழும்” என்றார் வியாசர். பின் நடுங்கும் கைகளைக் கூப்பியபடி “ஆனால் சுகதேவா, இது வரமா சாபமா?” என்றார்… சுகன் அதைக் கேட்கவில்லை. கிளிகள் வேதமந்திரங்களுடன் குகைக்குத்திரும்ப ஆரம்பித்தன. அவற்றின் கால்களில் இருந்து தானியமணிகள் அவன் மேல் பொழிந்தன. அவன் இன்னொரு கிளிபோல அவற்றைப் பொறுக்கி உண்ணத் தொடங்கியிருந்தான்.     (வெண்முரசு – 34)

 முதற்கனல் நாவலின் இந்த முதல் 38 அத்தியாயங்களில் கூர்ந்து வாசித்து ரசித்து லயிக்க வேண்டிய  பல அம்சங்களும் வந்து சென்று விட்டன. ஒரு வசதிக்காக இப்படித் தொகுத்துக் கொள்ளலாம்:

அ) காவியத் தருணங்கள்

ஜெனமேஜயனின் சர்ப்ப யாகம், ஒரு வேள்வியாக மட்டுமின்றி மகத்தான பிரபஞ்ச சக்திகளின் மோதலாக வருவது.

குருஷேத்திரத்தின் பெரும்போரையும் அழிவையும் கண்டு ஆறாத தவிப்புடன் பாரத வர்ஷமெங்கும் அலையும் வியாசரின் மனத் தடாகத்திலிருந்து சொல் சொல்லாக காவியம் பிறப்பது. பராசரரின் ஞானமும், யமுனையின் மீனவப் பெண்ணின் பித்தும் இணைந்த அவரது ஆளுமை. ஒரு தாயின் மகனாக, புதல்வனின் தந்தையாக அவரது தவிப்புக்கள்.

வாழ்க்கை முழுவதும் தேடலும் நிராசையுமாகவே அலையும் சந்தனு. தேவாபி வாஹ்லிகன் உடனான அவனது சகோதர உறவுகள். கங்கர் குலப் பெண்ணுடன் மின்னல் போல வந்து செல்லும் காதல். சந்தனுவின் மறைவு.

யமுனையின் ஆழங்கள் போன்ற மனமும், கருணையும் கடுமையும் கலந்த தாய்மையும் வடிவெடுத்து நிற்கும் சத்யவதி.

பீஷ்மரின் மன உறுதியும் அறமீறல் சார்ந்த தவிப்புகளும். அம்பையும் பீஷ்மரும் சந்தித்து விலகும் தருணம்.

யௌவனத்தின் பேரழகுகள் ததும்பி நிற்கும் கன்னி அம்பை. தன் சுய இருப்புக்காக ஏங்கும் பெண் அம்பை. பிடாரியாக, கொற்றவையாக, அன்னையாக, கனலியாக ஆகும் அம்பை. காலங்கள் தோறும் படகோட்டி அவளைக் கரைசேர்க்கும் நிருதன்.

நோயாளி அரசனாகப் பிறந்து மடியும் மகாபாரத விசித்திரவீரியன் இந்த நாவலில் நாம் என்றும் மறக்க முடியாத ஒரு பாத்திரமாக ஆகும் அற்புதம். நம் பரிவுக்குரியவளாகும் அம்பிகை.

ஆ) குறியீடுகள், தொன்மங்கள், படிமங்கள்

புராண தொன்மங்கள் நாவல் முழுவதும் பல இடங்களில் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. சம்பவங்களின் முன்னறிவிப்புகளாக, எதிரொலிகளாக, குறிப்புணர்த்தல்களாக இவை சொல்லப் படுகின்றன. சதி தாட்சாயணி, பாற்கடல் கடைதல், சிபி சக்ரவர்த்தி, மகிஷாசுர வதம், ரேணுகாவின் மகன் பரசுராமன், சத்யவான் சாவித்ரி என்று நாம் நன்கறிந்த தொன்மங்கள் கவித்துவமான மொழியில் படிமங்களாகவும் தரிசனங்களாகவும் ஆக்கம் பெறுகின்றன.

durga-mahisha-vathamசிலவற்றில், கதையில் பொதிந்துள்ள தத்துவக் குறியீடுகள் வெளிப்படையாக சொல்லப் படுகின்றன.  மகிஷவதம் ஒரு உதாரணம். முற்றிலும் தமோகுணமே வடிவெடுத்த இருள் வடிவான மகிஷன், சத்துவத்தின் முழுமையாக சகல தேவதைகளின் ஒளிகளும் பெண்வடிவாகத் திரண்டு வரும் தேவியின் கையால் மடிந்து பின்னர் அவளது காற்சிலம்பாக ஆகி ஒடுங்கி விடுகிறான். இந்து தத்துவ ஞானத்தின் படி,  நன்மை – தீமை என்பவை குணங்களின் சேர்க்கைகளே அன்றி ஆபிரகாமிய மதங்களில் உள்ள கடவுள் – சாத்தான் மோதல் போன்ற நிரந்தரப் பகைமை அல்ல என்பதை இது தெளிவாக உணர்த்துகிறது. கூர்ந்து வாசிப்பவர்களுக்கு இந்த தத்துவ வெளிச்சங்கள் புரிய வரும். அனேகமாக, இந்த நாவல் முடியும் தறுவாயில், பதினெட்டு புராணங்களிலும் உள்ள எல்லா தொன்மங்களும் இதற்குள் வந்து விடும்; இந்த நாவலே ஒரு மாபெரும் புராணக் களஞ்சியம் போல ஆகி விடும் என்று தோன்றுகிறது.

விலங்குகள் பாத்திரங்களாக ஆகும் இடங்கள் அருமையானவை.  காசி இளவரசிகளின் சுயம்வரத்திற்கு முன் பீஷ்மர் வியாசரை சந்திக்க செல்கிறார். அப்போது எதேச்சையாக தன் குட்டிகளுக்கு இரைதேடி வந்து ஆசிரமத்துக் கன்றை அடித்துக் கொல்லும் சித்ரகர்ணி என்ற கிழ சிங்கம் ஆட்டத்தின் அடுத்தகட்ட நகர்வுக்கு காரணமாகிறது. பீஷ்மனின் அகத்தின் பிரதிபலிப்பே தான் அந்த சிங்கம். சத்யவதியால் நியோகத்திற்கு அழைக்கப் பட்டிருக்கும் வியாசர் மனக்குழப்பத்தில் இருக்கையில் கானகத்தின் நடுவில் குஹ்யஜாதை என்ற கழுதைப் புலி தன் குட்டிகளுடன் உயிர்போய்க் கொண்டிருக்கும் ஒரு கிழச்சிங்கத்தை (சித்ரகர்ணி!) அடித்துத் தின்று உண்பதைப் பார்க்கிறார். தெளிவடைகிறார். நீரன்னைகளை (‘ஆப்ரி’ தேவதைகள்) போற்றும் ரிக்வேத சூக்தத்தை அவர் பாட, அருகிருந்து கேட்டு ஆமோதிக்கின்றன கழுதைப் புலிக் குட்டிகள்!

நாவலின் தொடக்கத்தில் சில அத்தியாயங்கள், ஜெனமேயனின் சர்ப்ப யாகம், ஆஸ்திகன் வருகை, குருவம்ச அறிமுகம் ஆகிய பகுதிகளின் சித்தரிப்புகள் முழுவதும் நாகர்களையும் நாகங்களையுமே சுற்றி வந்தன. கடைசிவரை இது நாகபாரதமாகத் தான் இருக்கப் போகிறது என்றார்கள் சில நண்பர்கள். ஆனால், அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் நாவல் புதுப்புது வடிவங்கள் கொண்டது;  ஆனால் நாகங்கள் ஒரேயடியாக மறைந்தும்  விடவில்லை.  இதுவரை வந்த அனைத்து அத்தியாயங்களையும் ஒருசேரப்  பார்த்தால் சலிப்பூட்டும் வகையில் இல்லாமல், விதவிதமான புதுப்புது படிமங்களும், குறியீடுகளும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன என்பது புலப்படும்.

இ) வடிவம், மொழி:

பின்நவீனத்துவ நாவல்களில் பொதுவாகக் காணக்கிடைக்கும் கால மயக்கங்களும் வளைகோட்டுத் தன்மைகளும் (non linear)  இந்த நாவலில் சரியாகவே தவிர்க்கப் பட்டுள்ளன. இந்த சிக்கலான கதை அவற்றால் மேலும் சிடுக்காகி இருக்கக் கூடும். நாவலில் கதை சம்பிரதாயமாக வியாச பாரதத்தில் உள்ளது போல சர்ப்பயாகத்தில் ஆரம்பித்து நேர்கோட்டில் முன் செல்கிறது; ஆனால், அதற்குள், சம்பவங்களும், முற்பிறவிக் கதைகளும், பழைய புராண தொன்மங்களும் சூதர்களின் பாடல்களாக, கதை மாந்தர்களின் நினைவில் எழுபவைகளாக விவரிக்கப் பட்டுள்ளன. தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும் சூதர்களின் கதைகள் மூலமாக கதாசிரியன் மாற்றுக் குரல்களையும் meta fiction கூறுகளையும் வெளிப்படுத்த முடிகிறது. சூதர்கள் இடைவெட்டுகள் போல அல்லாமல், கதாபாத்திரங்களுடனும், கதையின் உணர்ச்சிகளுடனும் பின்னிப் பிணைந்து வருகிறார்கள்.

அடிப்படையில் வெண்முரசு ஒரு நவீன நாவல் தான். ஆனால் அதன் வடிவத்திலும் கூறுமுறையிலும், இந்திய காவிய மரபின் அழகியலும், பின் நவீனத்துவ, மாய யதார்த்த கூறுகளும் கலந்துள்ளன. அதன் மொழி கவித்துவமானது, ஆனால் ஒப்பீட்டில் விஷ்ணுபுரத்தை விட எளிமையானது.  சம்பவங்கள் உரையாடல்கள் வர்ணனைகள் எதுவுமே நீண்டு செல்லாமல் கச்சிதமாக ஆனால் செறிவாக அமைந்துள்ள மொழி இது.  பொதுவாக நவீன நாவல்களில் படிப்படியாக வளர்ந்து சென்று சில புள்ளிகளில் மட்டுமே தீவிரம் கொள்ளும் மொழிநடை இருக்கும். ஆனால், இந்த நாவலின் தன்மைக்கு ஆசிரியர் தேர்ந்தெடுத்து கூடி வந்துள்ள மொழி நடையே  இயைபுள்ளதாக இருக்கிறது.

ஈ) படங்கள்:

இணையதளத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் அன்றைய பகுதியுடன் வரும் படங்கள் நாவலுடன் இணைபிரியாதவை போல ஆகிவிட்டன என்று சொல்ல வேண்டும். சித்திரக்காரர் ஷண்முகவேல் இவற்றை கணினி வரைகலை மூலம் வரைகிறார் என அறிகிறேன். அதன் சாத்தியங்களை முழுதுவாகப் பயன்படுத்தி தனது கற்பனை மூலம் எழுத்தில் உள்ள காட்சியை கலாபூர்வமாக விரித்தெடுக்க அவரால் முடிகிறது. பின்னணியில் பெரும்பாலும் அடர் இருள் வண்ணங்கள். அமர்ச்சையான ஆனால் மனதில் நிற்கக் கூடிய இயற்கைக் காட்சிகள். பாத்திரங்கள் முகம் தெரியாமல் உருவெளித் தோற்றம் மற்றுமே துலங்கும் வண்ணம் நிழலும் ஒளியும் கலந்த கலவையாக காட்சிகளை வரைகிறார்.  வாசிப்பு அனுபவத்தை மேலும் அழுத்தமாக்குகின்றன இந்தப் படங்கள்.

VENMURASU_EPI_34--1024x560
ஓவியம்: ஷண்முகவேல் (நன்றி: jeyamohan.in)

*******

“முழுமையிலிருந்து முழுமைநோக்கி வழிந்த காவியத்தை எழுதி நிறுத்திய தாழை மடலை மதகளிற்று முகத்தானின் மண்சிலைக்கு முன்னால் வைத்துவிட்டு மெலிந்த கைகளைக் கூப்பியபடி கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சொட்ட அமர்ந்திருந்தார் வியாசர். விடிந்துவிட்டதைச் சொல்ல அவரது மாணவர் பைலர் குடிலுக்குள் வந்தபோது குறுகிய உடலுடன் அவர் ஒடுங்கி அமர்ந்து மெல்ல நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். பைலர் மெல்ல வந்து தாழை மடலைக் கையிலெடுத்து வாசித்தார். அவரது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சொட்ட ஆரம்பித்தது..”   (வெண்முரசு – 5)

மூன்று விதங்களில் இந்த நாவலை வாசிக்கலாம்.

முதலாவது, முற்றிலும் அகவயமான, அந்தரங்கமான வாசிப்பு. நாவலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் நேரடியாகவே நமது வாழ்க்கையுடன், எண்ணங்களுடன் இணைத்து வாசிப்பது. நம்பிச் சென்ற காதலன் கைவிட்டபின் தாய்வீடு வரும் அம்பை அங்கும் புறக்கணிப்பை சந்திப்பது,  அண்ணன் சித்ராங்கதனின் பிம்பத்தை குளத்தில் கண்டு நிலையழியும் விசித்திர வீரியன், அம்பிகை அம்பாலிகைக்கு இடையே உள்ள அக்கா தங்கை உறவு, மனக் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்த மாபெரும் ஞானியான வியாசன் புதல்வனான சுகனின் அணைப்பில் பெறும் இதம் – இப்படிப் பல இடங்களை சொல்லாம். (வியாசர் சுகர் சந்திப்பு குறித்த பகுதிக்கான படத்தைப் பார்த்தபோது எனக்கு அஜிதனின் தோளில் கைபோட்டு ஜெயமோகன் நடந்து செல்லும் காட்சி நினைவு வந்தது!)

இரண்டாவது, ரசனை பூர்வமான வாசிப்பு. நாவலின் அழுத்தமான இடங்களை, சொற்களை முழுமையாக உள்வாங்கி கற்பனை மூலம் விரித்தெடுத்து அவற்றில் லயிப்பது. சொல்லப் படாத இடங்களை உய்த்துணர்வது. குறியீடுகளை உள்வாங்குவது. ஏற்கனவே இலக்கியப் படைப்புகளை வாசித்து, விவாதித்து ரசனையை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் வாசகர்கள் அதிகமாக இத்தகைய வாசிப்பில் ஈடுபடுவார்கள்.

மூன்றாவது, அறிவுபூர்வமான வாசிப்பு. புறவயமாக நாவலை ஒரு இலக்கியப் பிரதியாக அணுகுவது. இந்த நாவலில் இதற்கான பல்வேறு சாத்தியங்கள் உள்ளன.  மூலக் கதைகள் மறு ஆக்கம் செய்யப்படுவதில் ஏதேனும் பொதுவான சரடு உள்ளதா, வியாச பாரதத்தின் படி அல்லாமல் தேவி பாகவதத்தில் உள்ளபடி சொல்லப் பட்டவைகள் எவை போன்ற விஷயங்களை ஆராயலாம்.  பாரதவர்ஷம், திருவிடம், உத்தர தட்சிண பாஞ்சாலம் என்றெல்லாம் இந்த நாவல் காட்டும் நிலவியல் குறித்து பேசலாம்.  குலங்கள், குடிகள், நான்கு வர்ணங்கள், சாதிகள், அரசுகள் இந்த நாவலில் சித்தரிக்கப் படும் விதம் மகாபாரத காலத்துடன் பொருந்துகிறதா என்று சமூக வரலாற்றுக் கோணத்தில் விவாதிக்கலாம். முக்குணங்கள், சாங்கிய தரிசனம், ஆத்ம ஞானம் போன்ற தத்துவ கருத்தாக்கங்கள் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்று அலசலாம். இலக்கியக் கோட்பாடுகளின் வழியே  நாவலைக் கட்டுடைக்கலாம்.

ஒரு நல்ல, சமநிலை கொண்ட வாசிப்பு என்பது இந்த மூன்று அணுகுமுறைகளையும் உள்ளடக்கியதாக, அதே சமயம் அவற்றின் எல்லைகளையும் உணர்ந்ததாக இருக்கும்.

ஜெயமோகனின் படைப்புகளை தொடர்ந்து வாசித்து வருபவர்கள், இந்த நாவலில் முந்தைய படைப்புகளின் எதிரொலிகளை, பிம்பங்களைக் காணக் கூடும். அது மிக இயல்பானதே. அதுவும், இந்த மகாபாரத நாவலின் களமும் வீச்சும் மிகப் பிரம்மாண்டமானது. கலைக்களஞ்சியத் தன்மை (Encyclopedic)  கொண்டது என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். மாபெரும் உலக இலக்கியகர்த்தாக்கள் தங்கள் அனைத்து படைப்புகளையும் உள்ளடக்கும் இறுதிப் பெரும்படைப்புகளை எழுதியிருக்கிறார்கள். தீவிர படைப்பூக்கம் கொண்ட ஒரு கலைஞனின் அகம் என்பது தொடர்ந்து பிரவாகித்துக் கொண்டிருக்கும் நீரோட்டம் போல. அந்த பிரவாகத்தின் இயல்புகள் அதன் ஒவ்வொரு அலை மடிப்பிலும் தெரியவராவிட்டால் தான் ஆச்சரியம்!

இந்த நாவலைத் தொடர்ந்து வாசித்து வருவது திகட்டுகிறது; ஒவ்வொரு பகுதியும் உக்கிரமாக, உச்சங்களுடன் கூடியதாக இருக்கிறது என்று நண்பர்கள் சிலர் கூறுகிறார்கள். பெரும் காவியங்களை வாசிக்கையில் இயல்பாக நேர்வது தான். கம்பராமாயணத்தையும், காளிதாசனையும் கற்றவர்கள் இதனை உணர முடியும். When you encounter something of Epic Proportions, it exhausts you…  and this is a real Epic!  காப்பியச் சோர்வு என்று இதைத் தான் கூறுகிறார்கள் போலும்!

Munnar_1

தொடர்ந்து வாசித்து வருவது தான் ஒரே வழி.  குறிப்பாக, இந்த நாவல் விஷயத்தில், இதைத் தினந்தோறும் வாசிக்கா விட்டால், ஒட்டுமொத்தமாக பிறகு அதே கவனத்துடன் வாசிப்பது என்பது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று. தொடர்ந்து  நாவலின் ஒவ்வொரு பகுதியைக் குறித்தும் உரையாடுவதும், விவாதிப்பதும்  காப்பியச் சோர்வை நீக்க ஓரளவு உதவும். சில வாரங்கள் முன்பு, வெண்முரசு நாவல் பற்றி உரையாடுவதற்காக மூணாறில் கூடிய விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய நண்பர்கள் கூட்டத்திலும் இந்த விஷயம் அங்கு வந்திருந்தவர்களுக்குப் புலப்பட்டது.

இந்த மகாபாரத ஆக்கம் நவீனத் தமிழிலக்கியத்தின் ஒரு மகத்தான பெருங்கனவு.  பெரும்பயணம். பயணிகள் பாக்கியவான்கள்.

விஷ்ணுபுரம் குறித்து முன்பு எழுதிய கட்டுரையின் இறுதி வரிகளையே வெண்முரசு குறித்தும் கூற விழைகிறேன் –

புராணக் கடலை அடக்கிய குறுமுனிக் கமண்டலம் போன்ற மனம் கொண்ட பாணர்கள் காலந்தோறும் அதைப் பாடக் கூடும். கல்லில் உறைந்து குளிர்ந்த கால ரூபமான காவிய மண்டபங்களில் வைசம்பாயன ரிஷியும், சூதரும் வெண்பறவைகளாக சிறகடித்து அதை ஆசிர்வதிக்கக் கூடும். மகா வியாசனான கிருஷ்ண துவையான மகரிஷி  சுடர்விளக்கில் வந்தொளிர்ந்து அதை அங்கீகரிக்கக் கூடும்.

ஓம். அவ்வாறே ஆகுக.

ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பு: ஒரு அனுபவம்

நீ தான் மெச்சிக் கொள்ள வேண்டும் – எங்கள்
நீலநிற மேனி மாதவன் செய்வது
நிமிஷம் போவது யுகமாய் ஆகுது …

என்ற ஸ்ரீரஞ்சனி ராகப் பாடலை முகாமின் ஆஸ்தான பாடகர் ராமச்சந்திர சர்மா பாட அமர்க்களமாகத் தொடங்கியது ஊட்டி இலக்கிய சந்திப்பு. அரட்டைகளும் குறட்டைகளும் கலந்த அடுத்தடுத்த இரண்டு இரவுப் பொழுதுகளிலும் சர்மா எல்லோரையும் தன் இசையென்னும் இன்ப வெள்ளத்தில் விடாமல் மூழ்க அடித்துக் கொண்டிருந்தார்!

அன்று காலை வெடவெடக்கும் குளிரில் வந்திறங்கிய போதே, துயிலெழும் பெண் சோம்பல் முறிப்பது போல குளிர்மூட்டத்தில் அழகாகத் துலங்கத் தொடங்கியிருந்தது குருகுலம். அந்த ஊட்டிக் குளிரிலும் வெற்றுடம்புடன் வெங்கலச் சிலையாக வீற்றிருந்தார் நாராயண குரு; தூய ஞான தாகத்தின் முன் தனது சகல திரைகளையும் களைந்து நிற்கும் சத்தியம் போல. நடைபாதைகளில் பூத்திருந்த ஊதாப் பூக்களின் இன்முக வரவேற்பைத் தொடர்ந்து ஆவி பறக்கக் குடித்த கருப்பட்டிக் காப்பி அந்தக் குளிர் காலை நேரத்தைக் கதகதப்பாக்கியது. கேரளக் கோயிலும், ஜப்பானிய பௌத்த பகோடாவும் இணைந்த அமைப்பில் இருந்த குரு நித்ய சைதன்ய யதியின் சமாதி அந்த மலைமுகடுகளில் சூட்டிய ஒரு ஆபரணம் போன்று தோற்றமளித்தது.

ooty-gurukulam-nithya-samadhi
(புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

அங்கு வந்திருந்தவர்கள் எல்லோருக்கும் (சுமார் 50 பேர்) இந்நேரம் தலைகீழாக மனப்பாடமாகியிருந்த கூட்டத்தின் நிபந்தனைகளைக் கடைசியாக இன்னொரு முறை ஜெயமோகன் எடுத்துரைத்தார். முதல் அமர்வு ஆரம்பித்தது.

ஆண்டனி டி மெல்லோ என்ற கத்தோலிக்க பாதிரியார் கூறிய குட்டிக் கதைகளை சிறில் அலெக்ஸ் சொன்னார். ஆண்டனி டி மெல்லோ கத்தோலிக்க நிறுவன அமைப்பில் மத போதகராக இருந்தும் இந்து,பௌத்த தத்துவங்களால் ஈர்க்கப் பட்டவர். கிறிஸ்துவை ஆன்மீக சாரமாக முன்வைத்தும், நிறுவன மயமாக்கலுக்கு எதிராகவும் அவர் கூறிய கருத்துக்கள் திருச்சபை அதிகார பீடங்களுக்கு கடுப்பை ஏற்படுத்தின. அவரது புத்தகங்கள் திருச்சபையால் தடைசெய்யப் பட்டன என்பதும் குறிப்பிட்டத் தக்கது. இந்தக் கதைகளை கிறிஸ்தவ மத அமைப்பு என்ற பின்னணியை மட்டும் வைத்துப் பார்க்காமல், தனிமனித சுயமுன்னேற்ற (self improvement) கருத்துக்கள் என்ற நோக்கிலும் தான் அணுகுவதாக அலெக்ஸ் சொன்னார். அந்தக் கதைகள் சிறப்பாகவே இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. அவை ஏமாற்றமளித்தன என்று வேறொரு நண்பர் சொன்னார்.

ooty-gurukulam-auditorium
நிகழ்ச்சிகள் நடந்த அரங்கு (புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

ஒரு ஊரிலிருந்து அமேசான் காட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்து ஒருவன் சொன்ன அனுபவத்தைக் கேட்ட அந்த ஊர்மக்கள், அதை வைத்து வரைபடம் ஒன்றை உருவாக்குகிறார்கள். பிறகு உண்மையான காட்டை மறந்து விட்டு வரைபடத்தையே காடாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள்; அந்த ஊரிலிருந்து பிறகு யாருமே அமேசானுக்குப் போக முற்படவில்லை என்று ஒரு கதை. இதை வைத்து ”அனுபவம்” என்பது பற்றி ஒரு நீண்ட விவாதம் நடந்தது.எல்லா அனுபவங்களையும் சொல்லிவிட முடியுமா? கடவுள் அனுபவம் என்பது முற்றிலும் அகவயமான, அந்தரங்கமான ஒன்றா? என்று அலசல்கள். “அனுபவம்” (அனு+பவம்) என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லின் பொருள் ”நிகழ்தலைப் பின்தொடர்தல்” என்று நான் சொன்னேன். வம் (நிகழ்தல்) என்ற சொல்லுக்கும், பாவம் (உணர்தல்) என்ற சொல்லுக்கும் சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒரே வேர்ச் சொல் தான் என்று ஜெ.மோ குறிப்பிட்டார்.அனுபவம் என்ற அந்தச் சொல்லே அதன் ஆழமான உட்பொருளை அபாரமாகப் பொதிந்து வைத்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

தன் பொய்யைத் தானே நம்ப ஆரம்பிப்பது எங்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது குறித்தது இன்னொரு கதை (மக்கள் தன்னை நதிக்கரையில் தொந்தரவு செய்யாமலிருக்க அங்கு பூதம் இருக்கிறது என்று கதையைக் கிளப்பி விடுகிறார் ஒரு சாமியார். தொந்தரவு நின்று விடுகிறது. பிறகு சில காலம் கழித்து அவரும் மக்களுடன் சேர்ந்து பூதத்திற்குப் பயந்து ஓடுகிறார்). தீர்க்கதரிசி என்ற கோட்பாட்டுக்கு எதிரான அம்சம் இந்தக் கதையில் உள்ளதா, அடிப்படை கிறிஸ்தவ இறையியலேயே ஆக்கிரமிப்பு கருதுகோள் உள்ளதா என்ற காரசாரமான கருத்து மோதல் இதைத் தொடர்ந்தது. பழங்குடிகளையும், பழைய கலாசாரங்களையும் அழித்தது கிறிஸ்தவ/மேற்கத்திய வன்முறை. அப்படிப் பார்த்தால், அவற்றை இணைத்து ஒன்றாக்கிய (assimilation) இந்து/இந்திய கலாசார செயல்பாடும், குறைந்த அளவில் இருந்தாலும் கூட கருத்தியல் ரீதியில் ஒரு வன்முறை தானா என்ற திசையில் விவாதம் சென்றது. மார்க்சியம், சீன கலாசார புரட்சி பற்றியும் பேசினோம். விவாதம் சூடாகி, உரத்த குரல்கள், கூச்சல்கள் ஒருசில சமயங்கள் எழுந்த போதும் தனிப்பட்ட தாக்குதல்களோ, வசவுகளோ இல்லவே இல்லை. இந்த விவாதம் மட்டுமல்ல, இந்த மூன்று நாள் கூட்டத்தின் எல்லா அமர்வுகளிலும் அத்தகைய ஒரு ஒழுங்கையும், பரஸ்பர புரிதலையும் காண முடிந்தது. மாற்றுக் கருத்துக்கள் மோதுவதற்கு இப்படி ஆரோக்கியமான ஒரு இடம் தமிழ்ச் சூழலில் இருக்கிறது என்று காண்பதே சந்தோஷமான விஷயமாக இருந்தது.அதையே இந்தக் கூட்டத்தின் மிகப் பெரிய வெற்றியாக நான் கருதுகிறேன். நிந்தனைகள் இல்லாதிருந்ததற்கு நிபந்தனைகளும் ஒரு முக்கியக் காரணம் என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

மதியம் இந்திய சிந்தனை மரபின் நான்கு அடிப்படையான பேசுபொருட்கள் குறித்து ஜெயமோகன் உரையாற்றினார். அத்வைதம், துவைதம், சைவசித்தாந்தம், சமணம், பௌத்தம் என்று எல்லா இந்திய ஞானமரபுகளும் இந்த அடிப்படையான நான்கு விஷயங்களில் தங்கள் நிலைப்பாடுகள் என்ன என்பதனை முன்வைத்தே வளர்ந்து முன் நகர்ந்தன என்றார் அவர். அவை – விடுதலை (முக்தி, மோட்சம்), மையம் (பிரம்மம், பிரபஞ்சத்தின் சாரமான பொருள்), ஊழ் (விதி, கர்மவினை), அறம் (சம்சாரம், வாழ்க்கைச் சுழல்) என்பனவாகும். இந்தக் கருத்துக்களை ஏற்கனவே பலமுறை ஜெ.மோவே எழுதியுள்ளார் என்றாலும், இத்தகைய தொகுப்பு நோக்கில் நேரடியாக, வாய்மொழியாக அதனை விளக்கியது சிறப்பாக இருந்தது. இந்த உரையை அவரது வலைத்தளத்தில் படிக்கலாம். உயர்தத்துவ தளம் என்பதாலோ என்னவோ இந்த அமர்வில் அவ்வளவாக கேள்விகள், விவாதங்கள் இல்லை.

ooty-view-1

மாலை நடையாகக் கிளம்பி,அடுக்கடுக்கான தேயிலை எஸ்டேட்டுகளின் ஊடே புகுந்து ரம்மியமான பசுமைக் காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டு நண்பர்கள் குழுவாகப் பல்வேறு விஷயங்களையும் பேசிக் கொண்டு சென்றோம். நாங்கள் நடந்து சென்ற காட்டுப் பாதைக்கு மேற்புறம் முழுக்க யூகலிப்டஸ் மரங்கள். திட்டமிட்டு அவற்றை அங்கு கொண்டு வந்து நட்டு அந்தக் காட்டின் சூழல் சமநிலையை சீர்குலைத்த ஆங்கிலேயர்களின் தலைக்கனத்தை தைல வாடையடித்துப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தன. கீழ்ப்புறம் shola forest என்று சொல்லப் படும் இயற்கையான காடு இந்த தேசத்தின் மகத்தான பண்பாடு போன்று அலையடித்துக் கொண்டு வீரியத்துடன் விரிந்து கிடந்தது.அங்கு இப்போதும் பலவகையான விலங்குகள் உண்டு என்று ஜெ.மோ சொன்னார்.

காட்டுப் பாதையில் நடந்து மேலேறி அந்த மலைச்சரிவின் உயரமான புள்ளியை அடைந்த போது, அங்கு ஏற்கனவே போயிருந்த குழுவினர் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது காதில் விழுந்தது. பேச்சு ஆரியர் படையெடுப்பு, சிந்து வெளி நாகரிகம் பற்றி! தமிழர்களின் எந்த “உச்ச கட்ட” விவாதமும் இங்கே தான் போய் நிற்கும் போல :)) அங்கிருந்த ஒரு watch tower மீதேறி மேகங்களில் ஒளிந்து கொண்டு கண்ணாமூச்சி காட்டும் தூர தூர மலைத் தொடர்களைப் பார்த்தது ஒரு பரவச அனுபவம். மழைக்காலத்தில் வந்தால் மேகங்கள் கேரள திசையிலிருந்து புறப்பட்டு வானத்தில் ஒவ்வொன்றாக நீந்தி வருவது போன்ற காட்சியே தெரியுமாம்!

திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கிய போதே, லேசாக இருட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் எஸ்டேட்டில் இருந்து பிரியும் ஒரு பாதைக்குள் நுழைந்தோம்.ஒரு முக்கால் மணி நேரம் நடந்த பிறகு தான் கீழிறங்கிச் செல்லும் அந்தப் புதர்கள் மண்டிய பாதை சாலைக்கல்ல வேறு எங்கோ இட்டுச் செல்கிறதோ என்று சந்தேகம் ஏற்பட்டது. ஒரு இடத்தில் புதர்கள் முற்றிலுமாக மண்டி பாதையே அடைத்திருந்தது. அப்போது முழுதாக இருட்டி விட்டது. செல்போன்கள் தீப்பந்தங்களாகி வழிகாட்ட, வந்த வழியிலேயே திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினோம். அங்கங்கே கிளைத்துப் பிரிந்து சென்று கொண்டிருந்த புதர்ப்பாதைகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின. ஒருவழியாக எஸ்டேட் பகுதிக்குள் திரும்பி வந்து சரியான பாதையைப் பிடித்து சாலைக்கு வந்து விட்டோம். சில இலக்கிய விவாதங்கள் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், இதுவும் ஒரு நல்ல திகில் அனுபவமாகவே இருந்தது.

அன்றிரவு 7-8 சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் வாசிக்கப் பட்டன (முட்டுவேன் கொல் தாக்குவேன் கொல்…, குக்கூ என்றது கோழி..). இதில் ‘பாழ் காத்திருந்த தனிமகன் போன்றே’ என்று முடியும் அபாரமான அந்தப் பாடல் எனக்கும் மிகவும் பிடித்த ஒன்று. சங்கப் பாடல்களின் எளிய சித்தரிப்புத் தன்மை, சிக்கல்கள் இல்லாத நேரடியான நுண்விவரிப்புகள்,அக உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பாக வரும் இயற்கைச் சித்திரங்கள் ஆகிய விஷயங்கள் குறித்துப் பேசினோம்.

************

இரண்டாம் நாள் காலை கம்பராமாயணத்துடன் தொடங்கியது. நாஞ்சில் நாடன் கம்பன் காவியம் பற்றிய சுவாரஸ்யமான அறிமுகத்தை அளித்தார். மும்பையில் வசித்த காலத்தில், பத்மநாபன் என்ற வைணவப் பெரியவர் வீட்டுக்குச் சென்று அவரிடம் கம்பராமாயணம் பன்னிரண்டாயிரம் பாடல்களையும் முறையாகப் பாடம் கேட்டாராம் அப்போது நாத்திகராக இருந்த நாஞ்சில்! கேட்டதும் மெய்சிலிர்த்தது.

ooty-nanjil-sharma-jemo
நாஞ்சில் நாடன், ராமச்சந்திர சர்மா, ஜெயமோகன் (புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

ராமனைத் தேடி வரும் பரதனைக் கண்டு குகன் நெகிழ்ந்து கூறும் பாடல் (நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான்..), போரிட்டு வீழ்ந்து கிடக்கும் ஜடாயுவைக் கண்டு ஆற்றாமையுடன் ராமன் அலமறும் பாடல் (நின்றேனும் நின்றேன் நெடுமரம் போல் நின்றேனே..) வதையுண்டு கிடக்கும் வாலி வாதிடும் பாடல் (’வீரமன்று விதியன்று மெய்மையின் வாரமன்று..’), அனுமன் இலங்கையை எரியூட்டித் திரும்பியதும் ராவணன் தன்னை நொந்து கொள்ளும் பாடல் (’கெட்டது கொடிநகர்..’), மண்டோதரி புலம்பல் (’வெம்மடங்கல் வெகுண்டனைய சினமடங்க..’)..இப்படி நாஞ்சில் தெரிவு செய்திருந்த பதினெட்டு கம்பன் பாடல்களையும் ஒவ்வொன்றாக விளக்கிய போது அரங்கு முழுவதுமே அதில் லயித்து விட்டது. நடுநடுவே கம்பனின் மற்ற பல பாடல்களும் உரையாடல்களில் கூறப்பட்டு சுவையை அதிகரித்தன. காலங்கள் கடந்து நிற்கும் ஒரு முழுமையான classical காவியத்தின் கவிதை சாத்தியங்களின் தளம் எந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டமானது என்று கம்பனில் அவ்வளவு பரிச்சயம் இல்லாத இளம் இலக்கிய வாசகர்களும் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் இந்த அமர்வு அமைந்திருந்தது. கம்பன் தனது கவிதை வடிவமாக விருத்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஏன், கம்பனின் கவிதைகளில் எல்லா இடங்களிலும் அதீதமான மிகை உணர்ச்சி உள்ளதா,அறத்தின் நாயகனான ராமனைப் பாடவந்த கவி வாலி, ராவணன் என்று ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் சித்தரிக்கும்போது அவைகளின் தரப்புக்கு முழுமையாக நியாயம் செய்யும் விதம் – இப்படிப் பல விஷயங்களை இதன் ஊடாக அலசினோம். ராமகாதையின் பண்பாட்டு, கலாசார அம்சங்கள் பற்றியும் பேசப் பட்டது.

பார்வையாளர்கள் முழுமையான ஈடுபாட்டோடு பங்கு கொண்டு ரசித்த அமர்வு இது. தனிப்பட்ட அளவில்,கல்லூரிக் காலத்தில் கம்பன் கழகப் பேச்சுக்களுக்குப் பின் நான் நழுவ விட்டு, ஆனால் எனக்குள் அடியாழத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருந்த கம்பன் மீண்டும் வந்து என்னைத் தழுவிக் கொண்ட அனுபவம் எனக்கு. அதற்காக ஜெயமோகனுக்கும், நாஞ்சிலுக்கும் மிகவும் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.

பிறகு திவ்யப் பிரபந்தத்திலிருந்து பத்து பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு நான் பேசினேன்.

ooty-jataayu-speaks
(புகைப்படம்: சேதுபதி அருணாசலம்)

முழுமை கருதி நம்மாழ்வாரின் தத்துவ ஆழம் கொண்ட சில பாடல்களையும் சேர்த்திருந்தேன். அந்த இடத்தில் கவிதையிலிருந்து கொஞ்சம் அதிகமாகவே தத்துவத்துக்குள் புகநேர்ந்தது சிலருக்கு உவப்பானதாகவும், வேறு சிலருக்கு தேவையில்லாத ஒன்றாகவும் பட்டது. நம்மாழ்வாரின் கவிதைகளை விட மிகவும் ஈர்ப்புடன் ஆண்டாளின் கவிதைகள் ரசிக்கப் பட்டன. இந்த உரையின் கட்டுரை வடிவத்தை விரைவில் ஒரு தனிப் பதிவாக இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சைவ இலக்கியப் பாடல்கள் குறித்து மரபின் மைந்தன் முத்தையா பேசுவதாக இருந்தது. அவர் வரமுடியாததால், ஜெயமோகனே பத்து பாடல்களை எடுத்துக் கொண்டு இது பற்றிப் பேசினார். சைவத் திருமுறைப் பாடல்களில் வைப்பு முறை என்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றி நன்றாக விளக்கினார்.(உதாரணமாக, “ஞானம் காட்டுவர் நன்னெறி காட்டுவர், தானம் காட்டுவர் தன்னடைந்தார்க்கலாம்.. “ என்ற பாடலில் ஞானம், நன்னெறி, தானம் என்பவை வரும் வரிசையே ஒரு தத்துவத்தை, கருத்தைச் சொல்வதாக உள்ளது. இதற்கு வைப்பு முறை என்று பெயர்). சிவபிரானின் அருவம்-உருவம், கோரம்-சாந்தம் ஆகிய முரண்பாடுடைய அம்சங்கள் கவிதையில் இயைந்து வரும் விதம் பற்றிக் கூறியதும் சிறப்பாக இருந்தது. ஜெயமோகனது இந்த உரையினை அவரது வலைப்பதிவில் படிக்கலாம்.

இரவு நிகழ்வில், செல்வ புவியரசன் (இவர் தமிழினி இதழில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதி வருபவர்) திராவிட இயக்க காலகட்டத்திய மரபுக் கவிதைகள் பத்தை எடுத்துக் கொண்டு பேசினார் – முடியரசன்,சுரதா, கம்பதாசன், திருலோக சீதாராம், ச.து.சு யோகியார், கண்ணதாசன், தேசிக வினாயகம், ம.லெ தங்கப்பா ஆகியோரது கவிதைகள். இவை தட்டையாகவும், பல நேரங்களில் பிரசார தொனியுடனும், நல்ல கவிதையின் முக்கிய அம்சமான பூடகப் பொருள் (subtext) இல்லாமலும் இருப்பதாக கருத்துத் தெரிவிக்கப் பட்டது. கற்றோர்களின், பண்டிதர்களின் சபைக்கு வெளியே வந்து கவிதை ஜனநாயகப் படுத்தப் படும்போது இது கட்டாயம் நிகழ்ந்தே தீரும்; பாரதி உட்பட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்று ஜெயமோகன் பல உதாரணங்களுடன் விளக்கினார். ஒரேயடியாக நிராகரிக்காமல் இதுவும் ஒரு கவிதை வகை (genre) என்று புரிந்து கொண்டால், இவற்றின் அரசியல், பிரசார தொனி அம்சங்களை விலக்கி, கவிதையைப் பிரித்தெடுக்கலாம் என்றும் கருத்து தெரிவித்தார். இந்த கட்டத்திலிருந்து புதுக்கவிதையின் பல போக்குகள் எப்படி வளர்ந்தன என்பது பற்றியும் சுருக்கமாக பேசப்பட்டது.

எல்லா நாட்களும் உணவு, தேனீர் ஏற்பாடுகள் அருமையாக இருந்தன. இந்தக் கூட்டத்தை ஒருங்கிணைந்து நடத்திய ஜெ.மோவின் ஈரோடு இலக்கிய வாசகர்கள் குழாம் (கிருஷ்ணன்,அரங்கசாமி, விஜயராவன்..) மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. தங்கள் சொந்த முனைப்பில் குறுகிய காலத்தில் மிகச் சிறப்பாக இந்த ஏற்பாடுகளை அவர்கள் செய்திருந்தார்கள்.

ooty-view-2

நாராயண குருகுலத்தை இப்போது கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் சுவாமி தன்மயா (பூர்வாசிரமத்தில் டாக்டர் தம்பான்) அசாதாரணமான எளிமையுடன் தோற்றமளிக்கும் ஒரு அதிசயமான ஆளுமை. பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மக்களைக் கொள்ளையடிப்பது முதல் பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் வரை பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து அவருடன் காலை, மாலை நேரங்களில் அளவளாவும் நற்பேறு கிடைத்தது. குரு நித்யாவின் மாணவராக இங்கு வந்த சுவாமிஜி வெற்றிகரமான அலோபதி மருத்துவராக முன்பு பணியாற்றியிருக்கிறார். தற்போது மாற்று மருத்துவம், பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளை பரவலாக கிராம மக்களுக்கு கொண்டு செல்லுதல் ஆகியவற்றில் மிக்க ஆர்வம் கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறார். கல்வியும், சிந்தனையும் பெருகப்பெருக பண்டைய மரபார்ந்த வழிபாடுகளும், தாந்திரீக ஞானங்களும் பின்னடைவது குறித்தும், இவற்றை சமன்வயப்படுத்த வேண்டியது குறித்தும் சுவாமி என்னிடம் பேசினார். The Alphabet Versus the Goddess என்ற புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்தார். இந்திய மொழியியலில் தத்துவார்த்தமான பல தளங்கள் உள்ளன என்பதையும் த்வனி என்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றியும் கூறினார். பர்த்ருஹரியின் ’வாக்யபதீயம்’ என்ற நூல் (Oussiparambil என்ற ஒரு கேரள கிறிஸ்தவ அறிஞர் உரை எழுதியது) இத்திறக்கில் படிக்கவேண்டியது என்று பரிந்துரைத்தார். கருப்பட்டிக் காபி போடுவது முதல் கழிப்பறைகளை கழுவுவது வரை குருகுலத்தின் அனைத்து பணிகளையும் சுவாமி செய்வார் என்று ஜெ.மோ சொன்னார். மகாபாரத போரின்போது ஒவ்வொரு நாளும் மாலையில் குதிரைகளைக் குளிப்பாட்டி, அவற்றுக்குத் தீவனம் வைத்து, அவற்றின் உடலை வருடி ஆறுலளித்த வேதாந்த குருவான தேரோட்டி என் மனதில் வந்து போனான்.

**************

ஞாயிறு காலை நவீனக் கவிதைகள் வாசிப்பு நிகழ்வு. க.மோகனரங்கன், இளங்கோ கிருஷ்ணன், ‘இசை’, ‘வீணாப் போனவன்’, லக்ஷ்மணராஜா ஆகிய கவிஞர்கள் தங்கள் கவிதைகளை வாசித்தனர். இவற்றின் நிறைகளையும், சிறுகுறைகளையும் தொட்டுச் செல்வதாக விமர்சனங்கள் இருந்தன. படிமக் கவிதை, நீண்ட வாக்கியங்கள் கொண்ட விவரணக் கவிதை (rhetorical poem), பழைய மரபார்ந்த பேசுபொருள்களையே அங்கத தொனியுடன் கூறும் கவிதைகள், நவீனத்துவ காலகட்டத்திய கவிதைகளில் தொனிக்கும் மிதமிஞ்சிய கசப்புணர்வு ஆகிய விஷயங்கள் பற்றிய செறிவான கருத்துக்கள் வந்தன. கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த மூத்த கவிஞர் தேவதேவன் தனது “மார்கழி” தொகுப்பிலிருந்து இரண்டு அற்புதமான கவிதைகளை வாசித்தார் (நல்லிருக்கை போலிருந்த…’, ‘கவிதை எழுதுவது மிகமிக எளிது…’). தேவதேவனின் கவிதைகள் நவீன காலகட்டம் சார்ந்ததாயிருந்தும், கசப்புணர்ச்சிகளை மையப்படுத்தாது உயிரின் இயல்புநிலை ஆனந்தம் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன என்று ஜெமோ விளக்கினார். தேவதேவனின் மரம், வீடு, பறவை ஆகிய எளிய படிமங்கள் எப்படி அவரது கவிதைகளில் பேருணர்ச்சி கொள்கின்றன என்று உதாரணங்களுடன் ஜெமோ பேசியது கவிதானுபவம் பற்றியும், கவிதை “திறப்பு” பற்றியதுமான சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதாக அமைந்தது.

இந்த இரண்டரை நாட்களில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுக்கால தமிழ்க் கவிதையின் பல வீச்சுக்களையும், பரிமாணங்களையும் வண்ணத் தீற்றல்களாக அனுபவிக்க முடிந்தது. சங்கம் மருவிய கால காப்பியங்கள் பற்றிப் பேசுவதாக இருந்தவரால் வர முடியவில்லை என்று சொன்னார்கள். அவரும் வந்திருந்தால் இன்னுமே முழுமையாக இருந்திருக்கும்.

ooty-view-3

இந்த சந்திப்பில் பல நண்பர்களையும், பெரியவர்களையும் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளும், சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தீவிரமான இலக்கிய ஆர்வமும் சிந்தனை தாகமும் கொண்டவர்கள், கற்றுக் கொள்வதற்கென்றே வந்திருந்தவர்கள், பல்வேறு வயதினர், பல்வேறு துறைகளைச் சார்ந்தவர்கள், பல்வேறு விஷயங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்கள்.

பட்டறை என்ற பெயர் தனக்குப் பிடிப்பதில்லை என்றார் ஜெயமோகன் (எனக்கும் தான், உடனடியாக உலைக்களம் ஞாபகம் வருகிறது!). இத்தகைய கூடுதல்கள் மனங்களின், கருத்துக்களின், எண்ணங்களின் சந்திப்பாக, உரையாடலாக இருப்பது தான் பொருத்தமானது. “ஒன்று சேர்ந்து விவாதிப்போம், நம் மனங்கள் ஒன்றாகுக!” என்ற ரிக்வேதப் பாடல் சொல்வதும் இதைத் தான் என்று நினைக்கிறேன்.

மதியத்திற்குப் பின் பத்து பேர் இருந்தோம், மற்றவர்கள் அனைவரும் கிளம்பி விட்டார்கள். அன்று மாலை இந்தச் சிறிய குழு கிளம்பி எஸ்டேட்டில் இன்னொரு பக்கமாக மாலை நடை சென்றோம். அந்த அனுபவம் இன்னும் நெருக்கமானதாகவும், நினைவில் நிற்கக் கூடியதாகவும் இருந்தது. திரும்பி வந்து குருகுலத்தின் மும்மதப் பிரார்த்தனையில் கலந்து கொண்டோம்.பிரார்த்தனை முடிந்தபின் நண்பர்கள் கேட்டுக் கொள்ள சிறில் அலெக்ஸும் நானும் சில பக்திப் பாடல்கள் பாடினோம். பக்திப் பாடல்கள் பற்றி சுவாரசியமாகப் பல விஷயங்களையும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

மனமெங்கும் ததும்பிய ஒரு அலாதியான நிறைவுடனும், பூரிப்புடனும் அன்றிரவு பெங்களூருக்கு பஸ் ஏறினேன்.

பி.கு:

சேதுபதி அருணாச்சலம் எடுத்த மற்ற புகைப்படங்கள் இங்கே.

‘விழியன்’ இந்த சந்திப்பின்போது எடுத்த படங்களை அவரது வலைப்பதிவில் காணலாம்.

சுய அறிதலும் வரலாற்று அறிதலும்

indian_chaos

ற்ற நாட்டினரிடம் இந்தியா பல்வேறு விதங்களில்  அறிமுகமாகிறது. பாம்புகளும் பாம்பாட்டிகளும் நிறைந்த நாடு, மந்திர தந்திரங்கள் நிறைந்த நாடு, கற்காலத்தில் தங்கிவிட்ட நாடு, மென்பொருள் துறையில் உலகை விழுங்கப் போகிற நாடு, நமது வேலைகளை எல்லாம் பறித்துக் கொள்கிற நாடு என்றெல்லாம் பல விதங்களில் இந்நாடு அறிமுகமாகிறது. ஒரே கட்டுரையில் உள்முரண்களுடனும் எழுதுகிறார்கள்.  அதாவது உலகத் தரத்தில் பொறியியல் திறமையுள்ளவர்கள் கட்டும் நிறுவனங்கள் இருக்கும் அதே நகரங்களில், மாட்டு வண்டிகளும், கொத்தடிமை முறைகளும், கைகளால் குப்பைகளை அள்ளுவோரும், நிர்வாண சன்னியாசிகளும், குரங்கு தெய்வங்களும் என்று எந்த ஒழுங்குபடுத்தலும் இல்லாத நாடு என்று ஒரு கருத்து பரப்பப்படுகிறது.

ஒழுங்குபடுத்துதல் என்றால் ஒற்றைத் தொனியில் ஒரு நாடு இயங்கவேண்டுமா என்று கேட்டால் அப்படி இல்லை என்று மேற்படிக் கருத்து பரப்புவோர் ஒத்துக் கொள்வார்கள்.  ஏனெனில் இன்றைய மோஸ்தரான பலபண்பாட்டியத்தை (multiculturalism) தாரை தப்பட்டையோடு, கொம்பு வாத்தியங்களோடு ஊர்வலம் விடுவோரில் முதலணி மேற்படியார்.  பிரச்சினை என்னவென்றால் அவர்களுக்குப் பிடித்தமான வகைப் பலபண்பாட்டியம்தான் சரி, மற்றதெல்லாம் மோசம் என்ற கருத்து ஒவ்வொரு பலபண்பாட்டிய ஆர்வலர் குழுவிடமும் உள்ளது என எனக்குத் தோன்றுகிறது.  உங்களை விட உங்கள் வாழ்வு பற்றி எங்களுக்குத்தான் கூடுதலாகத் தெரியும், உங்கள் வாழ்வு பற்றி நாங்கள் சொல்வதுதான் உண்மை, உங்கள் புரிதல் எல்லாம் பொய் என்று கூடச் சொல்ல மேற்படிக் குழுவினர் சிறிதும் தயங்க மாட்டார்.

இத்தகைய கட்டுரைகள், கதைகள், விடியோக்கள், செய்தி அறிக்கைகள், ஆவணப்படங்கள், உரைகள் எல்லாமே கோணல் நோக்கோடு தயாரிக்கப்படுகின்றன என்று சொல்லிவிட முடியாது.  பல நேரம் நல்லது செய்கிறோம் என்று நினைத்துச் செய்வாரும் உண்டு.  எதார்த்தத்தை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறோம் என்று சாதிப்போடு செய்வாரும் உண்டு.  கோணல் நோக்கோடும், ஏனோ குரோதத்தோடும் செய்வாரும் உண்டு.

சற்று ஆர்வமுடன் இந்தியாவைப் பற்றி அறிய விரும்புபவர்களுக்கு, இந்த நாடு சாதிக் கொடுமைகள் நிறைந்தது, உயர்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் கோடிக்கணக்கான மக்களை விலங்குகளை விடக் கீழாக நடத்துகிறார்கள் என்ற அறிமுகம் மற்ற எல்லா அறிமுகங்களையும் விட சற்று அதிகமாகவே செய்யப்படுகிறது. இந்த அறிமுகம் முற்றிலும் தவறானது எனறு நம்மால் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில், நமக்கும் இதே அறிமுகம்தான் செய்யப்பட்டுள்ளது. நம்மிடையே இந்த வாதத்துக்கு எப்பாடுபட்டும் ஆதாரங்கள் சேர்ப்பதையே தம் வாழ்வுடைய மையச் செயல்பாடாகக் கொண்டு உலவும் ஆய்வாளர்களும் பத்திரிகையாளர்களும், ஊடகப் பெருந்தகைகளும் நிறையவே உண்டு. நம்மிடையே இத்தகைய ஏற்ற தாழ்வுகளும் உண்டு, அவை என்ன காரணங்களால் எழுந்தன, எப்படி எல்லாம் மாறி வந்திருக்கின்றன, என்ன வகைகளில் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன என்பதில்தான் ஏராளமான சிக்கல்கள் உண்டு.  அவற்றை மேற்படிக் கருத்துகளைப் பரப்புவார் கவனிக்க விரும்புவதும் இல்லை, அது அவசியம் என்றும் நினைப்பதில்லை. இந்திய சமூக அமைப்பு குறித்து ஏற்கனவே பரவலாக உள்ள சில கருத்துகளே நிரந்தர உண்மை என்று சாதிக்கவே அவர்கள் விரும்புகின்றனர்.

இப்படி அனைவருக்கும் அறிமுகமாகிற இந்திய ’சாதி அமைப்பு’ குறித்து மேற்கத்திய மானுடவியலாளர் மற்றும் சமூக ஆய்வாளர் பலர் பல நூற்றாண்டுகளாக விரிவாக ஆராய்ந்து வருகின்றனர். இவர்களில் தற்காலத்திய அறிஞர்களின் ஆய்வு முடிவுகள், இதற்கு முந்தையோரின் ஆய்வு முடிவுகளில் இருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டு இருக்கின்றன. நாம் இதுவரை அறியாத பல புதிய தகவல்களை அவர்கள் தருகிறார்கள்.

Dunkin Jalki
Dunkin Jalki

உதாரணமாக, டங்கின் ஜல்கி (Dunkin Jalki) என்ற சமூகவியல் ஆய்வாளர் பெரும்பாலும் கர்நாடகா மாநிலத்தில் கள ஆய்வுகளை மேற்கொண்டவர். ஆனால் அகில இந்திய அளவிலும் ஆய்வுகள் செய்வோருடன் தொடர்பு கொண்டு இயங்குபவர் எனத் தெரிய வந்திருப்பவர். இவர் இந்தியக் கிராமங்களில் மக்கள் ‘சாதி’ என்பதை ஒரு தீக்கனவாக, கொடுங்கோல் அமைப்பாக, அல்லது அரக்க உருவாகப் பார்ப்பதில்லை என்கிறார்.  கிராமவாசிகளுக்கு சாதி என்ற அமைப்பை எப்படி வளைப்பது, நல்ல முறையில் பயன்படுத்துவது என்பது தெரிந்திருப்பது இந்த நிலைக்குக்  காரணமாக இருக்கலாம்; அதிகார அமைப்பின் உச்சத்தில் இருந்த ஒரு சிலரால் இந்த அமைப்பு உருவாகவில்லை என்றும், அடித்தள மக்களிடம் இருந்து உருவான இந்த அமைப்பு எப்போதும் நெகிழ்வான அமைப்பாகவே இருந்து வருகிறது என்றும் அவர் கூறுகிறார். அமைப்பு என்ற சொல்லை நான் இங்கு பயன்படுத்துகிறேன்.  டங்கின் ‘சாதி அமைப்பு’  என்பதற்கும், ’காஸ்ட் சிஸ்டம்’ என்று ஆங்கிலத்தில் புழங்கும் ஒரு சொல்லுக்கும் இடையே நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு என்றும் வாதிடுகிறார்.  இதுவும் புது வாதம் இல்லை.  பல பத்தாண்டுகளாகப் புழங்கும் வாதம்தான். ஆனால் டங்கின் ஜால்கி பேச விழைவது முந்தைய வாதங்களில் இருந்து வேறுபட்டது என்பது தெரிகிறது.  ஒரு அகில இந்திய அமைப்பு என்று ஏதும் இல்லை என்பது அவர் வாதம்.  இது இந்து சாஸ்திரங்களால் கட்டப்பட்டது என்பதையும் அவர் மறுக்கிறார்.  மேலிருந்து திணிக்கப்பட்ட அமைப்பு என்ற வழக்கமான ஃபார்முலா வாதத்தையும் அவர் மறுக்கிறார்.

ஆங்காங்கு மக்கள் தம் சமூகக் குழுக்களிடையே ஒரு உறவு முறையைத் தம் வசதிக்கு ஏற்ப அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; இதைத் தில்லி, பெங்களூரு, சென்னையில் இருந்து ‘திருத்தவோ’, அழிக்கவோ, புது உருக்கொடுத்து நவீனப்படுத்துவதோ- சட்டங்கள், வசைகள், தலைவர்களின் அறைகூவல்களால் எல்லாம் இயலாது என்று அவரும் அவருடைய ஆய்வுக் குழுவும் பல வருடங்களாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் எவை எதார்த்தத்துக்குப் பொருந்தும் என்பது நம்மிடையே கவனமாகவும், சார்பின்றியும்  பேசப்பட வேண்டிய ஒரு பொருள். ஆனால், இப்பிரச்சினை பற்றிப் பேசுகிற பிரபலமான எந்த இந்தியத் தரப்பும் இதைச் சார்பின்றியோ, திறந்த மனத்துடனோ அறிய முயல்வதில்லை.  இதைப் பிரச்சினை என்று சொல்பவர்களுக்குமே ‘பிரச்சினையின்’  வேர்கள் பற்றி ஏதும் தெரிவதில்லை என்பது ஒரு பிரச்சினை.  அதை அவர்கள் காண மறுப்பது இன்னொரு விதமான பிரச்சினை.

தமிழகத்தின், இந்தியாவின், சூடாக்கப்பட்ட அரசியல் களங்களில் இந்தக் கருப்பொருள் பேசப்பட்டாலும், அந்தப் பேச்சுக்களில் இருந்து ஏதும் உருப்படியாக வராது. ஏனெனில், பல  நூறாண்டுகளாக பரஸ்பர சந்தேகம் நம்மிடையே விதைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கிருஸ்தவ, மேற்கத்திய பாணியில், உலகெங்கும் இனக்குழுக்கள் தொடர்ந்து நடத்திய ஆக்கிரமிப்பு, வன்முறை, மற்றும் கொடுமைகளால் அமைக்கப்பட்ட சமூக நிறுவனங்கள் போலவே, இந்தியாவிலும் உருவானதே இந்திய சாதி அமைப்பு என்று பெரும்பான்மையான தரப்புகளால் பார்க்கப்படுகிறது. இந்த முன்முடிவு கொண்ட அணுகுமுறையால் எதார்த்தம் குறித்த நம் புரிதல் திரிந்து போயுள்ளது. இந்த வகைப் புரிதலே நம் இளைஞரிடமும், இன்றைய நடுவயதினரிடையும் நிரம்பி இருக்கிறது. முதியோரும் ஒன்றும் அத்தனை தெளிவான அறிதல் கொண்டவரில்லை, ஏனெனில் காலனியாதிக்கம் நம்மிடையே பல நூறாண்டுகளாகவே இந்த சந்தேகத்தை விதைத்துப் பரப்பி வந்திருக்கிறது.

வேறு வகையான இணக்கம் தேடும் அல்லது நல்லுறவு கொள்ளும் குழுக்களே இந்தியாவில் இல்லாதது போலும், அந்த வகை சமன நிலை தேடும் அரசு என்பது இங்கு இருந்ததே இல்லை என்பது போலவும் இரு நூறாண்டுப் பிரச்சாரமும் அறிவுறுத்தலும் கல்வி போதனையும் உலகம் முழுதும் இந்தியா குறித்து நடந்து வருகின்றன.

timesless_indian_civilizationஇதைத் தவிர இந்தியாவை அலசிய எத்தனையோ சமூகவியலாளர், மானுடவியலாளர், வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்திய சுய ஞானத்தை, புரிதலை, உருவைக் குறைப்படுத்திப் போயிருக்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் மேற்கில் கல்வி கற்று உள்நாட்டு வாழ்வனுபவ அறிவு என்பதைக் குறைவாகக் கொண்டவர்கள். இந்தியா ஒரு 4000 வருட காலத்து நாகரீகம் என்று ஒரு சொற்றொடரைச் சொன்னால், வழித்துக் கொண்டு சிரிப்பவர்களாகத்தான் இன்றைய அறிவு ஜீவிகளில் பெரும்பாலார் உள்ளனர்.

ஏனெனில், இந்தியாவில் மானிட வாழ்வு என்பது என்ன என்ற யோசனையே தாங்கள் தலையெடுத்த பின்னரே தோன்றியது என்பது இந்த அறிவு ஜீவிகளின் ஏகோபித்த கருத்து.  இவர்களும், இவர் மரபில் பின் வந்த பல சூரியன்களும் உதித்த பின்புதான் இந்தியாவில் சிந்தனை மரபே தோன்றியது என்பது ஒவ்வொரு இந்திய மாநிலத்திலும் ‘புரட்சியாளர்’ குழுக்களின் கருத்து. அதற்கு முன்பு இங்கு இருந்ததெல்லாம் வெறும் வன்முறை, கொடுமை, மிருக வாழ்க்கை என்பது இவர்களுடைய ‘தெளிந்த’ முடிவு.

இவர்களது கருத்துப்படி, முந்தைய தலைமுறைகளில் ஏதோ ஒரு சில எதிர்ப்பாளர் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் அமைப்பை அடியோடு புரட்டி எல்லாரையும் சமமாக்காததால் அவர்களுடைய முயற்சிகள் ஏதும் உருப்படியில்லை. இந்தத் தலைமுறை புரட்சியாளர்களே (புரட்டாளர்களே ?) எல்லாவற்றையும் அடித்து நொறுக்கிச் சமனாக்கி, எல்லாரையும் ஒரே அளவாக, ஒரே வகையாக, ஒரே குணத்தவராக, ஒரே சிந்தனை உள்ளவராக, ஒரே மாதிரியான இந்தியராக ஆக்கப் போகிறார்கள். டங்கின் இந்த வகைச் சிந்தனை போதிக்கும் பள்ளியைப் பற்றியும் பேசுகிறார், இன்னும் பல கட்டுரைகளில்.

[கர்ட் வானெகட் (Kurt Vonnegut) என்னும் நாவலாசிரியர் இந்த வகை அறிவு ஜீவிப் போக்கை  ஒரு அங்கதக் கதையாகவே எழுதிப் போயிருக்கிறார். ஆனால், அவர் கதையாகச் சொன்னதை இந்தியாவில் உண்மையிலேயே நடக்க வேண்டும் என்று பெரும் முயற்சிகள் அறிவு சீவிகள் நடுவே நடக்கிறது என்று அவருக்குத் தெரியாமல் போய் விட்டது.  பாவம் கர்ட் !]

* * * * * * *

ந்தவகை அறீவு ஜீவிகள் சொல்லுகிற அனைத்தையும் அனைவரையும் தழுவிய ஒரு சமத்துவம் உலகில் எந்த நாட்டிலும், மானுட வரலாற்றில் கிட்டியதும் இல்லை, அது நிலைக்கச் சாத்தியம் ஏதும் இல்லை. சமத்துவம் என்ற பெயரில் நிறையப் புரட்டு வேலைகள் செய்து பதவிக்கு வந்து வேறொரு அடுக்கு முறையை மக்கள் மீது திணித்த பல சர்வாதிகாரிகளை நாம் மார்க்சியம், நாசியிசம், ஃபாசிஸம், கிருஸ்தவம், இஸ்லாம் என்ற செமித்தியச் சிந்தனையின் பல வடிவங்களில் உலகில் பார்க்கிறோம். இந்தியாவில் பயிலப்படும் சாதிப் பிரிவினையில் பல கீழான வகை அடுக்கமைப்புகளும் கூட இந்த ஆபிரகாமிய சிந்தனையின் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட மற்றொரு வடிவமாகவே இருக்கின்றன.  சமத்துவம் என்ற மந்திரக் கோலை ஆட்டி நடத்தப்படும் இந்தப் புரட்டு வேலை இன்றைய புற்று நோய்.

prophet-koederஇந்தப் புற்றுநோயின் பல வடிவங்களில், சில வடிவங்களை மட்டுமே எதிர்க்க வேண்டும் என நினைத்தால், உருப்படியான  முடிவுகள் ஏதும் எடுக்க முடியாது. கம்யூனிச, கிருஸ்தவ, இஸ்லாமிய வெறிகளைப் பற்றி மட்டுமே விமர்சிக்க வேண்டும், ஆனால் இந்தியாவில் வன்கொடுமைகளைச் செய்யும் சாதி வெறியைப் பற்றி விமர்சிக்கக் கூடாது என்று சொல்லுவதும்கூட  ஆபிரகாமிய மனநிலையே. இந்த மனநிலையினால் ஏசு, முகம்மது, கார்ல் மார்க்ஸ் போன்ற மற்றொரு இறைத்தூதரை இந்துக்களிடையேயும் உருவாக்கி விடும் நிலை ஏற்பட்டு விடுகிறது. அல்லது இந்து சாதிக் கொடுமைகள் பற்றி மட்டுமே விமர்சிக்க வேண்டும், மற்ற கொடுமைகளை, வன்முறை வடிவுகளைத் தம் ஆதர்ச உலகாகக் கொண்டு ‘புரட்சியாளர்’ என்ற முகமூடியோடு நம்மிடையே உலவுவாரை விமர்சிக்கக் கூடாது என்ற வற்புறுத்தலும் புற்று நோயைக் களைய ஏதும் உதவாது.

சமயோசித அரசியல் என்ற பெயரில் இந்தப் புற்றுநோயின் பல வடிவுகளில் சிலவற்றைத் தற்காலிக நட்பாகக் கொண்டு பிற வடிவுகளை ஒழித்துக் கட்டுவோம் என்று சிலர் செயல்படுகிறார்கள்.  பரிதாபப் படவேண்டிய மனிதர்கள் இவர்கள். ஆனால் இவர்கள் கையில் அதிகாரம் சிக்கினால் நாம்தான் பரிதாபப்படும் நிலையில் இருப்போம்.  சாமானிய மனிதரின் நலன் காக்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு அவர்கள் தம் வாழ்வை அணுகும் முறைகள் எல்லாம் தவறு, தம் ‘ஆய்ந்தறிந்த’ முறைகளே சரி என்று உறுதியாக அறிவித்து, பின் சாமானிய மனிதர்கள் தாம் வரையறை செய்யும் முறைகளின் வழிதான் வாழ வேண்டும் என்று முடிவு கட்டும் ஆய்வாளர்/ அறிவாளர்களே இன்று கருத்துலகை ஆட்சி செய்கிறார்.  இந்த அணுகல் தம் முதல் அறிவிப்பை முற்றிலும் நிராகரிக்கிறது என்பதை இவர்கள் அறியாதவர்கள் அல்ல, ஆனால் அதை ஒத்துக் கொள்ளுமளவு ‘திறந்த’ புத்தி இவர்களிடம் இல்லை.  முந்தைய இறைத் தூதர்களைப் பின்பற்றுவோரும், இறைத்தூதர்கள் என்று யாரும் இல்லை என்று அறிவித்து விட்டுத் தாமே இறைத் தூதராக நடந்து கொண்டவர்களுமாக உலகின் பல வக்கிர வடிவுகளும் இன்று இந்தியாவில் பரவலாக அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.

இந்த இறைத்தூதர் சிந்தனைகள்தான் பல வடிவங்களில் இன்று உலகை ஆள்கிறது என்று கூட நாம் காண முடியும்.  இந்தச் சிந்தனையின் கீழ் அதிகாரம் பெறுபவர்கள் எவரும் தம்மை மற்றவர் கண்காணிப்பதையோ, எல்லாருக்குமான விதிகளுக்கு உட்பட்டுத் தாமும் வாழ வேண்டும் என்பதையோ ஏற்பதில்லை. மேலும், இவர்கள் முன்வைக்கும் சமத்துவ உலகின் இயல்பான பலவீனங்கள் இவர்களை எதிர்க்கவோ, மாற்றவோ முடியாதபடி செய்துவிடுகின்றன. இவர்கள் உருவாக்கும், விதிகளை அமல்படுத்தும் ஒரு அதிகார அமைப்பு, சீக்கிரத்திலேயே அனைவருக்கும் மேல்பட்ட ஒரு அதிகார அமைப்பாக மாறுவதைத் தடுக்க சமத்துவ சமுதாயத்திடம் எந்தக் கருவியும் கிடையாது. சமத்துவ சமுதாயங்கள் பெரும்பாலும் வெகு சீக்கிரம் சர்வாதிகார அடுக்கமைப்புக்குள் சிறைப்படுவதும் இதனாலேயே நேர்கிறது.

ஒரு முறை உருவாகிவிட்ட இத்தகைய அமைப்பை அழித்து, அதன் பின் அமைக்கப்படும் மாற்று அமைப்புகளுக்கும் கூட வேறுபட்ட வழிமுறைகள் சாத்தியம் ஆவதில்லை. அவர்கள் உருவாக்கும் புதிய அடுக்கமைப்பு உண்மையில் புதியதல்ல.  மாற்று வடிவங்களில் சுரண்டல் தொடர்கிறது. சமத்துவ சமுதாயங்களின் இருண்ட மூலைகளில் பதுங்கி அமைப்பை வக்கிரமாக்கிய சிலர், அவர்களுடைய அமைப்பு கலகலத்ததும் வெளி வந்து, அதிகார அமைப்பை வசப்படுத்தி பெருநாயகராகி விடுவர்.  புடினும், சீனத் தலைவர்களில் பலரும், நேற்றைய கிழக்கு-ஐரோப்பிய நாடுகளின் தற்காலிகச் சர்வாதிகாரிகளும் இத்தகையவரே.  மானுடச் சந்தை இந்த நாயகர்களின் கையில் பராக்கிரமம் நிறைந்த வன்முறைக்கான ஒரு கருவியாகவும், சுரண்டல்+ வன்முறை நாயகர்களைக் காக்கும் நல்ல கவசமாகவும் மாறிவிடுகிறது. இந்தக் கவசங்கள் பல பெயர்களைப் பெற்றுள்ளன: கேள்விக்கு அப்பாற்பட்ட புனிதமான மனிதர்கள், அமைப்புகள், நம்பிக்கைகள் – என்ற பல பெயர்களில் இந்தக் கவசங்கள் ரோந்துப் பணி செய்கின்றன.

பிறரை அழிக்கும் நோக்கத்தோடே எல்லாரையும் அணுகாமல், நம் பார்வை ஒன்றே சரி என்றும் கருதாமல், உண்மையாகவே பல பண்பாடு, பல பார்வைகள், பல தேர்வுகள் மீது ஒரு குறைந்த பட்ச மரியாதையுடன் துவங்கி, நாம் கலந்து உரையாடி, ஏன் ஒவ்வொரு குழுவும் என் பாட்டையே ராஜபாட்டை என்று சாதிக்கிறது என்பதை அறிய முயன்றால், ஒருவேளை நமக்கு மாற்று சமூகச் சிந்தனைகள் பற்றி யோசிக்க முடியலாம்.

ஆனால், அதில் கூட புனிதம், கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்ட மனிதர், குறை சொல்லக்கூடாத அமைப்புகள் என்று வரையறைகள் விதித்தால் அந்த விவாதஙகள் பயனற்றுப் போகும்.  புனிதமற்ற வாழ்க்கைதான் மானுடருக்கு லபித்திருக்கிறது.  புனிதம் என்பதே ஒரு ஆதர்சம்.  இல்லாதது என்பதால்தான் அத்தனை கவர்ச்சியாக அது தெரிகிறது.

adaptation_cartoonஉயிர்கள் எல்லாம் அழிவன. அழிவு என்பது அவற்றின் துவக்கத்திலேயே அந்த உடல்களில் விதைக்கப்பட்டு உள்ளது.  அழியும் உடல்களைப் புனிதமாக்கி, தெய்வமாக்கி அந்த நம்பிக்கைக்கு நம் உடல்களை அடிமையாக்குவதைப் போல அபத்தம் ஏதும் இல்லை.  மாறும் சூழல்கள் மாறும் கருத்துகளையே கேட்கின்றன, விதிக்கின்றன, சுமத்துகின்றன.  ஏனெனில் உயிர்கள் தப்பிப் பிழைக்க சூழல்களுக்கு ஏற்ப தம் வாழ்வை மாற்றி அமைத்துக் கொள்வது அவசியம் என்பதை அனேகமாக உள்ளுணர்வாலோ, ஊகத்தாலோ, அலசி அறிவதாலோ தெரிந்து கொள்கின்றன.  அந்தத் தெரிவுக்கு ஏற்ப தேர்வுகளை அவை மேற்கொள்ளுமா இல்லையா என்பதுதான் அவை என்ன அளவுக்குக் காலத்தில் தொடர்ந்து பயணம் செய்யும் என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது.  Adaptation= Survival  (maybe. )  ஏனெனில் என்ன வளைந்து கொடுத்து தப்பினாலும், கணிப்புகளுக்கு அடங்காத தற்செயல் நிகழ்வுகள் என்ற ஒரு காரணி எதையும் அழிக்கும் வல்லமை உள்ளது.  அதுவும் அண்ட பேரண்டத்தில் உலவுகிறது, அதுவும் ஒரு எதிர்பார்க்கவியலாத சமன்பாடுகளைக் கொணர்கிறது.  முழு அழிப்பும் சில நேரம் அதன் இயக்கத்தின் விளைவாகலாம்.

முன் சொன்ன ஆபிரகாமிய விதிமுறைகள் வேறு வடிவிலும் அறிவீனத்தைப் பாதுகாக்கும் குணம் உள்ளவை. முன்னரே அறிந்த ஒன்றைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்வதால் புதியதாக எதுவும் தெரியப் போவதில்லை என்றும் அவை அறிவுறுத்தலாம். இந்நாள் வரை மனிதருக்குத் தோன்றாத ஒன்று நமக்குத் தோன்றப் போகிறதா என்றால், அது சாத்தியமென்று சொல்லவே நான் விரும்புவேன்.

இக்காலம் வரை எக்குழுவிற்கும் கிட்டாத நடைமுறை நமக்குக் கிட்டுமா என்று வினவினால், தொடர்ந்த முயற்சியில் ஒரு கட்டத்தில் நாம் அதை நெருங்கக் கூடும் என்றே நான் கூறுவேன். அத்தகைய சாத்தியம் இன்னும் சில நூறாண்டுகள் வரையில் கூட சாத்தியமாகாது என்பது என் தனிப்பட்ட புரிதல். இருந்தாலும் தொடர்ந்து முயல்வது அவசியம் என்பது என் கருத்து.

அசமத்துவம் படிப்படியாக, தொடர்ந்த பத்தாண்டுகளில் குறைக்கப்பட்டு, வன்முறைக்கான வித்துகள் அதிலிருந்து நீக்கப்பட்டு ஒரு ஜனநாயக அமைப்பை நிறுவ வேண்டும். இது நமது கடமை என்றோ, அல்லது குறிக்கோள் என்றோ நாம் எண்ண வேண்டும். ஆனால், இந்த சமத்துவ உலகை நாளைக் காலையிலேயே நிறுவி விடுவோம் என்று சண்டைக்கு நிற்பதோ, முந்தைய அனைத்து மனிதரும் அயோக்கியரே என்று கருதுவதும் எவருடைய ஒத்துழைப்பையும் கொணராது. அப்படி வலியுறுத்துவதாலேயே நாம் புனிதராகி விடமாட்டோம், எதிர்ப்புகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லி விட்ட சண்டியராகவும் மாட்டோம்.

அதே நேரம், நம் தனிவாழ்வின் வரலாற்றுச் சிறையில் இருந்தே நாம் ஒவ்வொருவரும் உலகை நோக்குகிறோம் என்பதையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். பிறருடைய மனிதத்தின் விழைவுகளை நாம் அங்கீகரிப்பதன் மூலம் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளுக்கு பிறரும், நாமும் இணைந்து நகர முடியும். இதற்கும், நம்முடைய வரலாற்றுச் சிறையைப் பற்றித் தெளிவு ஏற்படவும், மற்றவரின் விழைவுகளை அங்கீகரிக்கவும் தொடர்ந்து வெளிப்படையாக உரையாடுவது அவசியமாகிறது.

இப்படிப் பொதுப்படையாகப் பேசி, நடைமுறைக்கான படிகளைப் பற்றிப் பேசாமல் இருப்பதால் என்ன லாபம் என்று கேட்கலாம்.  தற்போதைய சூழலில் செயலாற்ற முன்வருபவர்கள் மனம் வருந்தும் கருத்துக்களைப் பேசுவது நடைமுறை புத்திசாலித்தனம் இல்லை என்றும் வரையறுக்கப் படலாம். இத்தகைய வரையறைகள் உருவாக்கும் நடைமுறைப் பகுத்தறிவால் பலன்கள் உண்டுதான். ஆனால், வரையறுக்கப்பட்ட வட்டங்களைத் தாண்டி ஓடும் பகுத்தறிவும் பலன்களைத் தரக் கூடியதே.

இவ்விரண்டும் இணையாமல் தனித்து இயங்குமானால் மலட்டுத்தனம் மிக்கதாகவும், ஏன் மனச்சிதைவு கொண்டதாகக் கூட மனித இனம் மாறிவிடும். ஆனால், இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையே கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் ஏற்படுமானால், ஓரளவு சமநிலை கொண்ட, அதிக அளவு பலன்களை நெடுங்காலம் தரக்கூடிய ஒரு சூழல் உருவாகும். இந்தச் சூழலில் தனிமனிதர்களின் படைப்பூக்கத்திற்குத் தேவையான முழுச் சுதந்திரம் இருக்கும். அதே சமயம், அவர்களுடைய தனிப்பட்ட திறமைகள் சமூகத்திற்குப் பலன் உள்ளதாகவும் அமையும்படி இந்தச் சூழலே செய்து விடும்.

max_weber_1894இதையே மாக்ஸ் வெபரும் (Max Weber) வேறு வகையில் சொல்லுகிறார் [1]. கட்டுப்பெட்டியான தளத்தில் இருந்தவர்களுக்கும், கட்டுப்பாடற்ற போக்கில் இருந்தவர்களுக்கும் இடையே இணக்கம் ஏற்பட வேண்டும் என்ற ஆவலில் அவர் பொதுவாகச் சொல்லுகிறார். இந்த இரண்டு பார்வைகளிலும் உள்ள தீவிரப் போக்குள்ளவர்கள் எப்போதும் உண்டு. இவர்களிடையே சமரசம் உண்டாக்குவது எளிய வேலை இல்லை.

தனது கடைசிக் காலத்த்தில் வெபர் மிகுந்த மன உளைச்சலுடன் இருந்தார். அது ஏன் என்பது வெபருடைய கருத்துகளை ஊன்றிப் படித்து அவற்றின் செயல்முறைச் சாத்தியப்பாடுகள் பற்றி யோசிப்பவர் எவருக்கும் தெரியும்.  அறிந்ததால் மகிழ்ச்சி கிட்டாது என்பதற்கு  வெபரே ஒரு சாட்சி.  அதனால் அறியாமையே மகிழ்ச்சி என்றும் நாம் முடிவு கட்டி விட முடியாது.

பின் குறிப்புகள்:

[1]  இருபதாம் நூற்றாண்டின் சமூக சித்தாந்தங்கள் மற்றும் அரசியல் கோட்பாட்டு ஆய்வுகளில் பெரும் தாக்கம் செலுத்தியவர்  ஜெர்மானிய சிந்தனையாளரும், சமூகவியல் அறிஞருமான மாக்ஸ் வெபர்.  வெபர் சொன்னது:

Normative rationality is not totally infertile.  Nor is Instrumental rationality. Either alone will be sterile and perhaps lead to more perversions of humanity. But interactively they may help us forge a sensible system that meets the challenge of freeing individuals for creative purposes at the same time harnessing their talents for social purposes- with their consent and motivated participation.

சமபாதத்தில் உறைந்து விட்ட இந்திய நடனங்கள் – 3

முந்தைய பகுதிகள்: 1, 2

(7)

danceஏன் இந்தக் கேள்வி? ஏன் உதற வேண்டும்? சரி, இதற்குப் பதில் சொல்ல அடிப்படையான சில விஷயங்களுக்குப் போகலாம். நடனம் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்வது என்பது, நாம் ஒரு மொழியை, ஏதோ ஒரு மொழியைக் கற்றுக் கொள்வது போல. ஒவ்வொரு மொழிக்குமான ஒலி, எழுத்துருவ குறியீடுகள் உள்ளது போல, ஒவ்வொரு நடன வடிவமும் தனக்கேயான சங்கேதங்களை தன் தொடர்பு சாதனமாகக் கொண்டது. நடனத்தின் சங்கேதங்கள் உடல் மொழியால் ஆனது. முக பாவங்களால், அங்க அபிநயங்களால் ஆனது. நடனம் கற்றுக்கொள்வது என்பது அதற்கான அபிநயங்களை, அதன் வெளியீட்டு முறைகளை, அவை எல்லாவற்றையும் ஒரு கோர்வையாகவும், அழகுறவும் சொல்லும் இலக்கண விதிகளை அறிவது ஆகும். மொழி என்றால், ஒலிக்குறியீடுகள், அதன் வார்த்தை வடிவாக்கம், வாக்கிய அமைப்பு, வார்த்தைகளை ஒன்றோடு ஒன்று பிணைக்கும் விதிகள் இப்படியான விதிகளை அறிவது போலத்தானே நடனம் அதன் விதிகளை இலக்கண கட்டமைப்பை அறிவதும்..

பரதமோ, குச்சிபுடியோ, மோஹினி ஆட்டமோ, ஏதோ ஒரு நடனத்தைக் கற்றுக்கொண்டாயிற்று என்றால், அதன் மொழியையும் வெளிப்பாட்டு முறையையும் கற்றுக்கொண்டாயிற்று என்று அர்த்தம். அப்படியென்றால், ஒரு மொழியின் வெளிப்பாட்டு முறை தெரிந்து கொண்டபிறகு, தான் சொல்ல விரும்புவதை அந்த மொழியில் வெளிப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டாயிற்று என்றும் தனக்கு இனிச் சொல்ல இருப்பதைச் சொல்லலாம் என்றும் அர்த்தமாகிறது.. சொல்ல வேண்டியது தானே. அவர்கள் கலைஞர்கள் தானே. அவரவர்க்கு சொல்வதற்கு என்று ஏதோ இருக்கும் தானே. ஏன் சொல்வதில்லை? கற்றுக்கொடுத்த பாடத்தையே, சொல்லிக்கொடுத்ததையே, சொல்லிக்கொடுத்த பாணியிலேயே திருபத் திரும்ப காலம் காலமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது எப்படி ஒருவரைக் கலைஞராக அடையாளப்படுத்தும்? இன்னமும் “நித்திரையில் வந்து நெஞ்சில் இடம் கொண்ட உத்தமன் யாரோடி தோழீ….. என்று அதே கேள்வியை, அதே தோழியை எத்தனை நூற்றாண்டுகளாகக் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பது? அந்தத் தோழி தான் அலுப்பு சலிப்பு இல்லாமால் நின்று இதே கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பாள்?

2010 –ல் நடனமாடும் பெண்ணுக்கு தன் தோழியிடம் கேட்க எத்தனையோ கேள்விகள் இருக்கும். “இன்னமும் அவள் கந்தனென்றால் வேலைக்காணும், கண்ண னென்றால் குழலைக் காணோம் என்பதுவா அவள் பிரசினையாக இருக்கும்? நாம் இங்கிலீஷ் கற்றுக்கொண்டோம் என்றால், ஆரம்பப் பாடங்களையேவா திருமபத் திரும்ப பார்க்கிறவர்களிடமெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டி ருக்கிறோம்? இங்கிலீஷில் பேச வேறு ஏதுமே இல்லையா நமக்கு? ”தாயே யசோதா” வையே பாடி ஆடிக் கொண்டிருந்தால் அவர்களுக்கு சொல்ல ஏதும் இல்லை என்று பொருள். அப்படியென்றால் அவர்கள் கலைஞர்கள் இல்லை என்று அர்த்தம். சொல்லிக் கொடுத்ததையே திரும்பச் சொல்வது, அதற்கு மேல் எதுவும் தெரியாது என்றால், நாயை, வண்டி மாட்டை, பழக்குவது போன்ற சமாசாரமா இது? பழக்கியதற்கு மேல் அவற்றிற்கு ஏதும் தெரியாது. அப்போது நடனம் என்பது, இப்போது அது நம் முன் ஆடப்பட்டு வரும் குணத்தில் பாவ்லோவிய அனிச்சை செயல் (Pavlovian Reflex) என்று தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

(8)

காலம் காலமாக, காற்றில் பரவி வரும் கதை ஒன்று சொல்லப்பட்டு வருகிறது. தன் அரசவையில் நடனம் ஆடும்படி ஒரு மன்னர் அழைப்பு விடுத்ததும், கிராமத்திலிருந்து ஒரு குச்சிப்புடி நடனக் குழு மன்னர் இருக்கும் நகரம் நோக்கி பயணம் மேற்கொண்டார்களாம். வழியில் அவர்கள் செல்லுமிடமெல்லாம் மக்கள் பஞ்சத்திலும் பசியின் கொடுமையிலும் அவதிப்படுவதைப் பார்த்துக்கொண்டே செல்கிறார்கள். இந்த நிலையிலும் வரி வசூலிக்க வரும் மன்னர்களின் அதிகாரிகள படுத்தும் கொடுமைகளைத் தாங்க முடியாது தவிப்பதையும் கண்டு அக்குழுவினர் மனம் பதைக்கிறார்கள். இதை எப்படி மன்னர் அறியாதிருக்கிறார் என்று அவர்கள் வருந்துகிறார்கள். அவர்கள் கடைசியாக மன்னரின் தர்பாரை அடைந்து மன்னரின் ஆணைப்படி நடனம் ஆடுகிறார்கள்.

kuchipudi_danceஅவர்கள் ஆடியது வழக்கமான ‘கிருஷ்ண சப்தமோ” அல்லது “பாமா கலாபமோ” இல்லை. புதிதாக அவர்கள் சிருஷ்டித்து. அவர்களது பயணம் தந்த அனுபவமும், அவர்கள் மன்னனுக்கு சொல்ல விரும்பியதும் அவர்கள் ஆடிய நடனத்தை வடிவமைத்தது. வழியில் கண்ட பஞ்சம், பசிக்கொடுமை, மக்களின் பரிதவிப்பு, அதிகாரிகளின் கொடூரம் எல்லாம் நடனமாக மன்னருக்கு முன் ஆடப்பட்டது என்றும், மன்னர் இப்படி தம் மக்கள் அவதியைத் தானறியாது இருந்துவிட்டதுக்கு மனம் வருந்தி உடனே அம்மக்களுக்கு வரிவிலக்கு மட்டுமல்ல, பணமும் தானியமும் கொடுத்து உதவினான் என்பதும் கதை. இது வரலாற்றில் எந்தக் கல்வெட்டிலும் பதிவு பெறாத கதையாக, காற்றிலே மிதந்த கதையாகவே இருக்கட்டும். ஆனால் தலைமுறை தலைமுறையாக சொல்லப்பட்டு வரும் கதை. அதற்கும் மேல் வக்கற்ற மக்கள், தம் அவதியை மன்னருக்கு பிராது சொல்லக் கூட குச்சிப்புடியில் என்ன எந்த நடனத்திலுமே சொல்லலாம் அதற்குத் தான் அந்த நடன வடிவம் இருக்கிறது என்பது தெரிகிறது. சாதாரண பிராது அதிகாரிகளின் கோப்புகளில் சிக்கிக் கொள்ளும். நடன வடிவ பிராது எந்த இடைத்தரகரின் தயவும் இன்றி நேரே மன்னரிடமே அவர் மனம் ம்கிழ்ந்திருக்கும் நேரத்தில் வைக்கப்படும் என்பதும் தெரிகிறது.

இந்த வாய்மொழி மரபில் வந்த கதை இருக்கட்டும். நான் நேரில் சாட்சிபூதமாக இருந்த ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்கிறேனே. 1967 அல்லது 1968-ஆக இருக்கும். கென்னெத் க்ளார்க் என்னும் ஒரு அமெரிக்க கவிஞர். அவர் க்விதைத் தொகுப்பு அந்தக காலத்தில் பென்குவின் வெளியிட்டிருந்தது. அவர் ஜப்பானிய கவிதைகளை மொழிபெயர்ப்பதில் ஆர்வம் காட்டுபவர். அவர் தில்லி வந்திருந்தார். அவருக்கு அப்போது சாகித்ய அகாடமியின் செக்ரடரியாக இருந்த டாக்டர் பிரபாகர் மாச்வே தன்னுடைய வீட்டில் தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு விருந்தளித்தார். அதற்கு க.நா.சுப்ரமணியமும் நானும் போயிருந்தோம். அந்த விருந்திற்கு தாரா ராமஸ்வாமி என்னும் பரதம் ஆடும் பெண்மணி, தன் தாயுடன் வந்திருந்தார். நான் அப்போது தான் தாரா ராமஸ்வாமியைப் பார்க்கிறேன். அதற்கு முன் நான் அவரை அறிந்தவனில்லை. பேசிக்கொண்டிருந்த போது, தாரா ராமஸ்வாமி, கென்னத் க்ளார்க்கை கௌரவப் படுத்தும் முகமாக, அவர் தன் கவிதைத் தொகுப்பிலிருந்து அவருக்குப் பிடித்த கவிதைகளை ஒவ்வொரு வரியாக மெதுவாகப் படிப்பாரானால், தாம் அதற்கு பரதம் ஆடிக்காட்ட விரும்புவதாகச் சொன்னார்.

இது யாரும் எதிர்பார்க்காதது. அந்த க்ஷணத்தில் அந்த பரவசத்தில் அவருக்குத் தோன்றிய விருப்பம் அது. இது எல்லோருக்கும் ஆச்சரியத்தையும், வியப்பையும் அளித்தது. இப்படி ஒரு ஜப்பானிய கவிதை அதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் அந்த க்ஷணத்தில் படிக்கப் படிக்க, அதே தன் நடனத்திற்கான பதமாக எடுத்துக்கொண்டு ஒருவர் ஆடுவார். ஆடமுடியும் என்பது யார் சிந்தனையிலும் உதிக்காத ஒன்று. எல்லோருக்கும் எதிர்பாராது கிடைத்த பரிசு போல ஒரு குதூகலம். இதுகாறும் நடக்காத ஒன்று நடக்க விருப்பது தம் முன்னால் என்னும் சந்தோஷம். எல்லோரும் கிட்ட வந்து ஒரு வட்டமாக சுற்றி எங்கள் நாற்காலிகளை நகர்த்திக்கொண்டோம். கென்னெத் க்ளார்க் ஓவ்வொரு வரியாக நிறுத்திப் படிக்கப் படிக்க தாரா நடனமாடினார். அபிநயங்களின் கோர்வையாக. வார்த்தைகளுக்கு அவர் அபிநயங்களும் உடனுக்குடன் அவருக்குத் தோன்றியது மட்டுமல்லாமல் அவரால் தடையேதுமின்றி, ஆற்றொழுக்கு என்பார்களே அது போல அவரது சலனம் இருந்தது. எப்படி உங்களால் அப்போதே கேட்ட ஒரு பதத்துக்கு, அதுவும் ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்பட்ட ஜப்பானிய கவிதைக்கு ஆட முடிந்தது? என்று நான் என் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன். தாரா ராமஸ்வாமியோ, ஒரு புன்சிரிப்புடன் (இது கூட தெரியவில்லையே என்று என் அறியாமையைக் கண்ட் கேலிப் புன்னகையோ என்னமோ) “ஏன் முடியாது? இதில ஆச்சரியப்பட என்ன இருக்கிறது? அந்த கவிதையில் சொல்லப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் ஆன நேத்ர ஆங்கீக அபிநயம் எனக்குத் தெரியும். பரதத்தில் இருக்கிறது. அவர் சொல்லச் சொல்ல நான் அபிநயி த்தேன் அவ்வளவு தான். இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்று மில்லை. ஒருத்தருக்கு மனசு இருக்கணும். ஆர்வம் இருக்கணும். அவ்வளவு தான். “ என்றார் அவர்.

(9)

ஆமாம் மனசு இருக்கணும். அதற்கும் மேல் தான் கற்றுக் கொண்டது ஒரு மொழி, தன் உடலால், அங்கங்களால் பேச, கற்றுக்கொண்ட மொழி. அதைக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டதால், தான் இனி அந்த மொழியை தான் பேச, தான் சொல்ல விரும்புவதைச் சொல்ல, தன் அனுபவத்தை, தனதேயான அனுபவத்தை, தன் பார்வையை, தன் உணர்ச்சிகளைச் சொல்ல அந்த மொழியைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்ற சிந்தனையும் உணர்வும் முதலில் இருக்கவேண்டும். சுருக்கமாக அந்த மொழி தன்னைப் பற்றிச் சொல்ல ஒரு சாதனம். அந்த சாதனத்தில் தன் அனுபவத்தைச் சொல்ல் குறியீடுகள் இல்லையெனில் புதியதாக குறியீடுகளை சிருஷ்டிக்க, புதிய சங்கேத மொழியை உருவாக்க, அதன் இலக்கணம் இச்செயலுக்கு குறைபட்டதாக இருப்பின் புதிய இலக்கணத்தையே உருவாக்கும் திறன் இருக்கவேண்டும். பின்னரும் கூட அது தான் கற்ற கதக்கோ, பரதமோவாகத் தான் இருக்கவேண்டும். இருக்கும். தான் கற்றதன் நீட்சிதான் தான் இப்போது தன் தேவைகளுக்கு உருவாக்கியதும் என்ற சிந்தனை ஒரு கலையாக தான் கற்ற நடனத்தை உணர்ந்தால், தான் ஒரு கலைஞராக உணர்ந்தால், இதெல்லாம் சாத்தியமாக வேண்டும். இல்லையெனில் ஒரு பாட்டு வாத்தியார் தான், ஒரு பள்ளிக்கூட வாத்தியார் தான் தான் என்ற உணர்வு வரவேண்டும். அங்கீகரிப்பு இருக்கவேண்டும் தன்னைப்பற்றி.

ஆமாம், இதில் நட்டுவனாரைப் ப்ற்றிப் பேச்சே காணோமே. ஜதிகள் எங்கே, பதங்களுக்கும் சங்கீதத்துக்கும் என்ன ஆயிற்று? என்று கேட்கலாம்.

(10)

இதற்கு எத்தனையோ வழிகளில் பதில் சொல்லலாம்.

நான் இதை கவிதை என்று ஒப்புக் கொள்ள மாட்டேன். இது எந்த வகை யாப்பிலும் வருவதாகத் தெரியவில்லையே. இதில் எதுகை எங்கே, மோனை எங்கே, அணிகள் எங்கே, சந்தம் எங்கே என்று கேட்பது போல் இருக்கிறது. கேட்டார்கள் தாம். பின்னர் அது பற்றிப் பேசுவதையே இப்போது நிறுத்திவிட்டார்கள் தாம். தெரிந்து தான் நிறுத்தினார்களா, இல்லையெனில் அவர்களையும் மீறி காரியங்கள் நடந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து வெறுத்துப் போய், அலுத்துப் போய் நிறுத்தினார்களா தெரியாது. ஏனெனில், கவிதை என்பது இவர்கள் தேடிய எதுகை மோனை சரக்குகளால் வருவதில்லை. இவற்றையும் மீறித்தான் கவிதை பிறக்கிற்து. இவை இருந்தும் கவிதை இல்லாமல் போகலாம். இல்லாமலேயே கவிதை பிறந்துவிடலாம். கவிதை என்பது உச்சாடனம் செய்து பெறுவதல்ல. அதன் ஜீவன் உணரப்படுவது மட்டுமே. அதற்கு கேளாத சந்தம் ஒன்று ஒவ்வொரு கவிதையிலும் உருவாகும். சொல்லப்ட்டதற்கும் மேல் எழும் எழுச்சி அது. சொலலப் பட்டதை மீறி எழும் எழுச்சியும் தான். பாடப்புத்தகத்தில் காணும் அடவுகளும், சாரிகளும் நடனமாவதில்லை என்று சொன்னால் அதை யாமினி கிருஷ்ணமூர்த்தியும், சோனால் மான்சிங்கும் ஒப்புக்கொள்வார்கள் என்று நினைக்கிறேன். இவையெல்லா வற்றையும் மீறி எழும் நாம் உள்ளூர உணரும் மாயம் (mystique) தான் நடனம். அந்த மாயம் (mystique) அடவுகளிலோ, அபிநயங்களிலோ, முத்திரைகளிலோ, ஜதிகளிலோ இல்லை. சங்கீதத்திலும் இல்லை. இவையெல்லாவற்றையும் தரும் நடன கலைஞரிடம் தான் இருக்கிறது என்றால் அது சரிதானா?

uday_shankarநான் முன்னாலேயே சொன்னேன். நமக்கு எல்லாப் புதிய பார்வைகளும், புதிய பார்வைத் திருப்பங்களும் வெளியிலிருந்து தான் வந்துள்ளன. வெளியிலிருந்து வரும் குரல்களுக்குத் தான் நாம் செவி சாய்ப்பது என்பது நம் வரலாறாகவே இருந்துள்ளது. உதய சங்கரையே எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவரது முதல் அடி வைப்பு நடனத்தில் இல்லை. இருப்பினும் அவர் தான் நடனத்தை தாளத்திலிருந்தும் பாட்டிலிருந்தும் மீட்டவர். பாடடுக்கு அபிநயம் என்பதைத் தவிர்த்தவர். தாளக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து சாரியையும் மீட்டவர் அவர். இருந்தாலும் அவர் நடன நிகழ்ச்சியைக் கண்டவர்களுக்குத் தெரியும் அதில் சங்கீதமும் உண்டு, அபிநயமும் உண்டு.

முன்னர் இருந்த கட்டுக்களை மீறியதற்காக, தன் முன் வந்தவர்கள் செய்து வந்ததை உதறித் தன் வழியில் சென்றதற்காக, டி.எஸ் எலியட் எழுதியது கவிதை ஆகாமல் இல்லை. வான் கோ தீட்டியவை ஓவியங்கள் அல்ல என்று யாரும் சொல்லவில்லை. உதய சங்கர் தன் வெளிப்பாட்டிற்கு எது எதெல்லாம் தேவையில்லை, தடையாயிருக்கும் என்று நினைத்தாரோ அவற்றையெல்லாம் உதறியதனால் தான் அவரால் புதிய நடன வெளிப்பாட்டைக் காண முடிந்தது. ஆனால் ஒரு விஷ்யத்தை நான் சொல்லியாக வேண்டும். உதய சங்கரின் ’கல்பனா’வை நான் பார்த்தது அறுபதுகளில். அதாவது அது வெளிவந்து இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின். அப்போது அவரது நடனத்துக்கு அவர் பெற்ற புகழ், உலகம் முழுதும் அவர் சுற்றியது, அவரது குடும்பம் எல்லாவற்றையும் அறிந்த பின்னரே கல்பனா நான் பார்த்தேன் என்றாலும், அது என்னை ஒன்றும் அதிகமாக பாதித்துவிடவில்லை. எனக்கு அது பற்றி ஒன்றும் பிர்மாதமான அபிப்ராயங்கள் கிடையாது. ஆயினும், அவர் எதிர் நின்ற பழம் மரபுகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் உடைத்தெறிந்து தன்க்கென தனிப்பாதை வகுத்துக்கொண்டது ஒரு மிகப் பெரிய சாதனை, அது பிற்காலத்தில் இன்னும் சிறந்த சாதனையாளர் களிடமிருந்து பெரும் கலைப் படைப்புக்கள் வரும் சாத்தியங்களுக்கு வழி வகுத்துள்ளது என்று தான் நான் நினைக்கிறேன். அவர் தன் முயற்சிகளைத் தொடங்கிய போது அவர் ஏதும் நடனப் பயிற்சி பெற்றவரில்லை. இருப்பினும் இப்போது அறுபது வருடங்களுக்குப் பிறகும் மற்றவர்கள் நடன மணிகள் நினைத்துப் பார்க்காத, நினைப்பு தோன்றினாலும் புதிய பாதைகளில் அடி வைக்கும் தைரியமற்று இருப்பதைப் பார்க்கும் போது, உதய சங்கர் முன்னோடியாக செயல்பட்டது பெரிய காரியம் தான்.

(11)

ஆனால் சோகம் என்னவெனில், புதிய பாதை காணல், புதிய வடிவ சோதனைகள் எல்லாம் இருக்கட்டும், விட்டு விடலாம். பழைய மரபாகிவிட்ட கட்டமைப்புக்குள் கூட ஏதும் புதிதாக தாம் சொல்லிக் கொடுக்கப் பட்டதை மீறி அவர்கள் ஏதும் செய்து விடுவதில்லை. அப்படி யாரும் ஏதும் செய்யத் துணிந்தால் அதுவும் மிகவும் மகிழ்ச்சி தரும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. கொஞ்ச வருடங்கள் முன்பு (1988-ல் எழுதுகிறேன்) யாமினி க்ருஷ்ணமூர்த்தி, சந்திரனில் மனிதன் கால் வைத்ததைக் கொண்டாடியோ அல்லது இந்திரா காந்தியைப் புகழ்ந்தோ என்னவோ, எனக்குச் சரியாக நினைவில் இல்லை. ஒரு நடன நிகழ்ச்சியை நிகழ்த்தினார். இரண்டிற்கும் பயன் பட்டது இரண்டு சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்கள். அந்த ஸ்லோகங்கள் எதிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்பது எனக்குத் தெரியாது. அனேகமாக, யாமினியின் தந்தை கிருஷ்ணமூர்த்தி பெரிய சமஸ்கிருத வித்வானாதலால் அவர் யாத்ததாகவே இருக்கக் கூடும். எனக்குத் தெரியாது. ஒன்று சம்ஸ்கிருத ஸ்லோகம். இரண்டு அது சொல்வது ஒரு புராணக் கதையை, புராண பாத்திரத்தைப் ப்ற்றி. ஆக ஒரு விஞ்ஞான தொழில் நுட்ப நிகழ்வை, இந்த யுகத்தின் மிகப் பெரிய சாதனையை, புராணச் சிமிழுக்குள் அடைதது விடட சௌகரியம். இந்த மாதிரியான பழகிய, விவரணைகளில் ஒரு புதிய செய்தியைச் சொல்லிவிட்டால், யாமினி போன்ற ஒரு சிறந்த் நடனக் கலைஞருக்கு அது பெரிய சாதனையே இல்லை. யாமினியின் அபிநயங்களையும், ஸ்லோகம் சொல்லும் செய்திகளையும் கேட்டால், அது ஏதோ ஒரு புராணக் கதையை, ஒரு அசுரனைக் கொன்ற சம்பவத்தை நடனமாக்கியதாகத் தெரிந்தது. சௌகரியம் தான். செய்ததையே திரும்பச் செய்து புதிதாகச் செய்துவிட்ட பெருமிதத்தை தானும் கொள்ளலாம். பார்வையாளருக்கும் அந்தப் பெருமிதத்தைத் தரலாம்.

ராஜீவ் காந்தியைப் புகழ்ந்து அவர் எழுதிய சமஸ்கிருத கவிதை “ராஜீவ் லோசனா” என்று வார்த்தைகளோடு ஆரம்பிக்கிறதோ இல்லை இடையில் செருகப்பட்டதோ நினைவில் இல்லை. அது பற்றி ஒரு பத்திரிகை கிண்டல் செய்த போது, தரப்பட்ட விளக்கம், ”இது தாமரை போன்ற கண்களையுடையவனே என்பது தான் இதற்குப் பொருள். ராஜீவ் அவருடைய பெயராக இருந்தால் அதற்கு யார் என்ன செய்யமுடியும்? “ என்பதாகும்.

(தொடரும்)

நற்செய்திகளுக்கு நடுவே சில வெறும் தகவல்கள்

அறிந்த தகவல் 1:

இருசொற்கள் சேரும்போது, வினைச்சொல்லில் அதன் வேர்ச்சொல் மட்டும் இருந்து,
காலத்தைக் காட்டும் பகுதி மறைந்து அதாவது ”தொக்கி” இருந்தால், அது வினைத்தொகை.

உதாரணம்: ஊறிய காய், ஊறும் காய், ஊறப் போகும் காய் என்று காலத்தை மறைத்து எப்போதும் வினை நடக்கும் வாய்ப்புள்ள ஊறுகாய் எனும் வார்த்தை வினைத்தொகை என அறிக.

அடுக்கு மொழித் தகவல்:

தெரிஞ்சுக்கோடா தொக்கின்னா அது கொக்கி
தொக்கித்தாண்டா வரும் தொகை
எனக்கும் தெரியும் அதோட வழிவகை
பரவிட்டுப் போகுதுடா பகை
கிடைக்கிற தொகைய வச்சு நாம விடுவோமுடா புகை

வள்ளுவர் சொல்லாத தகவல்:

உறுமீன் வரும்வரை
கொக்கிதேடி நிற்குமாம் அந்தக் கொக்கு
ஊறுகாய நக்குமாம் அதோட நாக்கு

அறிந்த தகவல் பற்றிய அறியாத தகவல்:

ஒரு வாக்கியத்தில் பல வார்த்தைகள் உண்டு. அவற்றில் வினைத்தொகையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வினைத்தொகை வார்த்தை ஒன்றில் காலம் மட்டும் அல்ல, வினை பற்றிய விவரமும் மறைந்தே இருக்கிறது. அந்த வாக்கியத்தில் உள்ள மற்ற வார்த்தைகள் தரும் தகவல்களைக் கொண்டு எப்போதும் நடக்கும் சாத்தியமுள்ள வினை பற்றிய விவரத்தை அறிய விரும்புபவர்கள் அறிந்து கொள்வர். எனவே, ஊறுகாய் என்ற வார்த்தை வெறும் ஊறுகாய் விவகாரம் இல்லை என நீவிர் அறியக் கடவீர்.

சினிமா தகவல் 1:

ஒரு தமிழ் சினிமாவில் பள்ளியில் படிக்கும் மாணவி பைக் மெக்கானிக்கைக் காதலிக்கிறாள். அவனை சந்திக்க தன்னுடைய ஸ்கூட்டியை வேண்டுமென்றே ரிப்பேர் செய்துகொள்கிறாள். அப்போது பக்கத்தில் இருக்கும் அவள் தோழி சொல்லும் வசனம்:

“உங்க போதைக்கு நாந்தான் ஊறுகாயா”

சினிமா தகவல் 2:

அந்தப் படத்தை தியேட்டரில் போய் பார்த்தபின் புனிதமான பெயரைக் கொண்ட எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தின் பெயரை இந்தப் படம் கெடுத்துவிட்டது என்று பிரச்சினை செய்ததால் படம் மீண்டும் ஸென்ஸார் செய்யப்பட்டது.

சினிமா தகவல் 3:

இந்துத் தெய்வங்களைக் கேலி செய்தும், கிராமத்து உயர்நாகரீகத்தை மட்டம்தட்டியும், இந்துக்களின் பழக்கவழக்கங்களை இகழ்ந்தும் வருவதால் ஒரு நடிகருக்கு (?) பத்மஸ்ரீ வழங்கப்பட்டது.

தெரிந்த, புரியும் தகவல் 1:

வினை [ viṉai ] , s. act, action, deed, work, தொழில்; 2. thought, temper (good or bad) கருத்து; 3. malignity, evil, misfortune, malice, தீவினை; 4. a verb, வினைச்சொல்; 5. war, போர்.

தெரிந்த, புரியும் தகவல் 2:

sec⋅u⋅lar⋅ism/ˈsɛkyələˌrɪzəm/ [sek-yuh-luh-riz-uhm] – noun

1. secular spirit or tendency, esp. a system of political or social philosophy that rejects all forms of religious faith and worship.
2. the view that public education and other matters of civil policy should be conducted without the introduction of a religious element.

Origin:
1850–55; secular + -ism
——
sec•u•lar•ism n. [sěk’yə-lə-rĭz’əm]

Religious skepticism or indifference.
The view that religious considerations should be excluded from civil affairs or public education.
——
Sec”u*lar*ism, n.

1. The state or quality of being secular; a secular spirit; secularity.
2. The tenets or principles of the secularists.
——-
secularism – noun

a doctrine that rejects religion and religious considerations

தெரிந்த புரியும் தகவல் 3:

Secular noun மதச்சார்பற்ற, சமயச் சார்பற்ற, உலகியல் சார்ந்த

தெரிந்தும் புரியாத தகவல்கள்:

1. கிருத்துவர்களால் கிருத்துவர்களுக்காகத் தமிழ்நாட்டில் நடத்தப்படும் கட்சியின் பெயர்: இந்திய கிறிஸ்தவ மதச்சார்பற்ற கட்சி

2. செக்யூலரிசத்திற்காக என்று சொல்லிக்கொண்டு ஏற்படும் கூட்டணிகளில் எப்போதும் இடம் பெறும் கட்சி ஒன்றின் பெயர் “முஸ்லீம் லீக்”.

3. சிறுபான்மையினரான கிருத்துவ இஸ்லாமியர்களுக்கு ஆதரவாக இந்திய வரிப்பணத்தின் பெரும்பங்கு செலவிடப்படவேண்டும் என்று போராடும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் தங்களை மதச் சார்பற்றவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்கின்றனர்.

4. இந்தியாவில் மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் உள்ள பார்ஸிகளும், யூதர்களும் சிறுபான்மை அந்தஸ்து கோராவிட்டாலும் உயர்ந்த நிலைகளில் இருக்கின்றனர்.

5. இந்துக்களின் அன்பிற்கு மட்டுமல்ல மரியாதைக்கும் உரியவர்களான பார்ஸிகளும், யூதர்களும் “ஐயோ கொல்றாங்களே” வசனம் பேசாமல், “இந்துக்கள் எங்கள்மீது அன்பு செலுத்துகிறார்கள்” என்று சொல்லுகிறார்கள். தங்களின் உழைப்பால் உயருகிறார்கள். அடுத்தவர் வரிப்பணத்திற்கு ஆசைப்படுவதில்லை.

6. இந்திய அரசாங்கத்தின் வருடாந்திர பட்ஜெட்டைவிட பலமடங்கு அதிகமான அந்நிய நாட்டு நன்கொடைகளைப் பெறும் சிறுபான்மை கல்வி நிலையங்களுக்கு சலுகைகள் அதிகமாகவும், இந்துக்களால் நடத்தப்படும் கல்விநிலையங்களுக்கு கட்டுப்பாடுகள் அதிகமாகவும் இருக்கின்றன.

சமீபத்திய நற்செய்தி:

karuna_award
கத்தோலிக்க பிஷப் அமைப்பு தரும் “வாழ்நாள் சாதனை” விருது பெறும் கருணாநிதி

2009 தேர்தலுக்கு முன், இந்திய கிறிஸ்தவ மதசார்பற்ற கட்சியின் நிர்வாகிகள் கூட்டம் நிறுவன தலைவர் டாக்டர் மார்ட்டின் தலைமையில் கீழ்ப்பாக்கத்தில் நடந்தது. கூட்டத்தில் நிறை வேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களில் ஒன்று:

பாராளுமன்ற, சட்ட மன்ற தொகுதிகளில் வெற்றி, தோல்விகளை நிர்ணயிக்கின்ற சக்தியாக கிறிஸ்தவர்கள் உள்ளனர். தமிழ்நாட்டில் 20 சதவிகிதம் உள்ள கிறிஸ்தவர்களை அரசியல் கட்சிகளும் கண்டு கொள்வதில்லை. இந்த நிலை மாற கிறிஸ்தவர் பெயரில் உள்ள அரசியல் கட்சிகளை மட்டுமே கிறிஸ்தவர்கள் ஆதரிக்க வேண்டுமென இக்கூட்டம் கேட்டுக்கொள்கிறது.

பாராளுமன்ற தேர்தலில் இந்திய கிறிஸ்தவ மதசார்பற்ற கட்சிக்கு அரசியல் ரீதியான ஆதரவை எந்த கட்சி தருகிறதோ அதற்கு ஆதரவு கொடுப்பது எனவும் இல்லையென்றால் 40 தொகுதிகளிலும் தனித்து போட்டியிடவும் முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது.

அதிகம் அறிந்ததும், அதிகம் தெரியாததும்:

பல இடங்களில் நடக்கும் குண்டுவெடிப்புகள், கற்பழிப்புகள், ஆஸிட் வீச்சுக்கள், கொலைகள், கொள்ளைகள் இவற்றின் மூலமாகவும் “அமைதி மார்க்கம்” இந்தியர்களுக்கு அறிமுகமாகிக்கொண்டிருக்கிறது. அமைதி மார்க்கத்தின் தீவிரவாதத்தால் அழிந்துபோன வங்கதேச மக்களைப் பற்றி, காஷ்மீரத்து மக்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரியும். ஆனால், ”அன்பு மார்க்கம்”?

”அன்பே சிவம்” உள்ளிட்ட தமிழ் சினிமாக்களில் கிருத்துவ கன்னியாஸ்த்ரீகள் சேவைக்காக தங்கள் வாழ்க்கையை உருக்கிக் கொள்வதாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். எனவே, தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிருத்துவர்கள் கிருத்துவர்களுக்கு மட்டுமே ஓட்டுப் போடவேண்டும் என்று ஒரு கிருத்துவக் கட்சி வேண்டுகோள் விடுப்பது முதலில் விசித்திரமாகவும், பின்னர் ஏளனமாகவும் தோன்றலாம். ஒரு சில கிருத்துவர்களின் தனிப்பட்ட வேலையாகத் தெரியலாம். தீர்மானத்தை நிறைவேற்றிய கூட்டம் கீழ்ப்பாக்கத்தில் நடந்திருப்பது ஞாபகம் வரலாம். கிருத்துவர்களுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒரு கட்சி தமிழ்நாட்டில் வெற்றி பெறாது என்றும் நாம் நினைக்கலாம். சோனியா காந்தியின் தலைமையில் கிருத்துவர்களை எம்.பிக்களாக்க வேண்டும் என்று இந்தியாவெங்கும் வைக்கப்பட்ட ப்ரம்மாண்டமான கட்-அவுட்கள் புறக்கணிக்கத் தக்கவையாகத் தெரியலாம்.

உண்மை நிலவரம் என்ன? இந்த அன்பு மதத்தின் ஆக்கிரமிப்பு முகம் நமக்குத் தெரியாது என்பதே.

அறிந்த தகவல் 2:

பத்திரிக்கைகள் என்பவை லாபத்திற்காக நடத்தப்படும் கார்ப்பரேட்டு கம்பெனிகள். மண்கலங்கள் உடைந்து போவது போன்ற உப்புச் சப்பில்லாத செய்திகளை அவை வெளியிடுவதில்லை.

அறிந்த தகவல் 3:

தென்னிந்தியாவில் பா.ஜ.க முதன்முதலில் ஆட்சிக்கு வந்த மாநிலம் கர்நாடகம். அக்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது முதல் பத்திரிக்கைகள் வெங்கலப் பானைகள் உடைப்பிற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து வருகின்றன.

சினிமா தகவல் 4:

“நொங்ங்” என்று கொட்டினார் ப்ரூஸ் லீ.

ஷாவோலின் சீடன் தலையை தடவிக்கொண்டு விழித்தான்.

”It’s like a finger pointing away to the moon. Don’t concentrate on the finger, or you will miss all the heavenly glory”

பல அப்பாவிகளின் வாழ்வை அழித்துக்கொண்டிருக்கும் வில்லன் கூட்டத்தின்மீது வன்முறையை கட்டவிழ்க்கப் புறப்பட்டார் ப்ரூஸ் லீ.

அறிந்த தகவல் 4:

என்டர் தி எட்டியூரப்பா.

பா.ஜ.க ஆட்சியின்போது கர்நாடகாவில் சர்ச்சுகள்மீது வன்முறை கட்டவிழ்க்கப்பட்டதாக பத்திரிக்கைச் செய்திகள் தெரிவித்தன. vandalised, vandalism போன்ற வார்த்தைகள் பக்கங்களை நிறைத்தன. சர்ச்சுகள்மீது கல்லெறியப்பட்டதால் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் மரணமடைந்தனராம். பத்திரிக்கை வெளியிட்ட புகைப்படங்களில் சேதாரங்களைக் காட்டும் பாதிரியாரும், பாதிரியாரின் விரலும், விரலை வேடிக்கை பார்க்கும் பேஜ்3 பிரபலங்களும் தெரிந்தனர். சேதாரங்கள் தெரியவில்லை.

ஷாவோலின் சீடன் தலையை தடவிக்கொண்டு விழித்தான்.

அறிந்த தகவல் 5:

இருசொற்கள் சேரும்போது, இடையே வேற்றுமை உருபு மறைந்து இருந்தால், அது வேற்றுமைத்தொகை.

உதாரணம்: கல்லெறி = கல்லை + எறி. இதில் ‘ஐ’ என்ற வேற்றுமை உருபு தொக்கி நிற்கிறது.

தர்க்கமாகிப் போன தகவல்:

காவிரியில் தண்ணீர் வருகிறது. ஒக்கேனக்கலிலும் தண்ணீர் வருகிறது. அதனால் ஒக்கேனக்கல் கர்நாடகத்திற்கே சொந்தம்.

அறியாத தகவல் 1:

உண்மை நிலவரம் என்ன? இந்த அன்பு மத ஆக்கிரமிப்பின் கொடூரம் நமக்குத் தெரியாது.

அரசாங்கத்திற்கு அடுத்தபடியாக இந்தியாவில் நிலங்களின் உரிமையாளர்களாகக் கிருத்துவ அமைப்புக்கள் இருக்கின்றன. ஆனால், அது நமக்குத் தெரியாது. இந்த நிலங்கள் அனைத்தும் வெளிநாட்டுக் கிருத்துவ அமைப்புகளுக்குச் சொந்தம். அதாவது, இந்தியாவின் பெரும்பகுதி நிலம் யூரோப்பிய கிருத்துவ அமைப்புக்களுக்குச் சொந்தம். மிகப் பிரம்மாண்டமான இந்திய நிலப்பகுதிகள் யூரோப்பிய கிருத்துவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. அதுவும் நமக்குத் தெரியாது.

நிலவரம் இப்படி இருந்தாலும், நமது ஊரில், நமது வீட்டைச் சுற்றி கிருத்துவர்களின் சொத்துக்கள் அதிகரித்துவருவது வெளிநாட்டினரின் கையில் நமது சொத்துக்கள் கொள்ளை போகின்றன என்ற உண்மையை நமக்கு உணர்த்தவில்லை.

இந்தியாவின் வட கிழக்குப் பகுதி முழுவதும் கிருத்துவர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதை எந்தப் பத்திரிக்கையும் இதுவரை சொன்னதில்லை.

திரிபுராவில் இந்துக் கோயில்கள் அனைத்தும் மூடியே இருக்கின்றன. இந்துப் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடுபவர்களையும், கோயில் பூசாரிகளையும் திரிபுரா தீவிரவாதிகள் கொன்று வருகிறார்கள். அந்தத் தீவிரவாதிகளை வெளிப்படையாகவே சர்ச்சுகள் ஆதரிக்கின்றன.

நேபாளத்தில் இருந்து ஆந்திராவரை பரவியுள்ள நக்ஸலைட்டு அமைப்புகள் சீன அரசாங்கத்தால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கிருத்துவ சர்ச்சினால் நடத்தப்படுபவை என்பதும் நமக்குத் தெரியாது.

நாகலாந்தில் உள்ள தீவிரவாதக் குழுக்களை அந்த மாநிலத்தை எப்போதும் ஆண்டுகொண்டிருக்கும் மந்திரிகள்தான் நடத்திவருகிறார்கள் என்று அதிகாரபூர்வமற்ற தகவல்கள் வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கின்றன. இந்தக் குழுக்களில் மிகக் கொடிய தீவிரவாதக் குழுவின் சின்னம் சிலுவை. அவர்களின் கோஷம் “நாகலாந்தை கிருத்துவத்திற்கு மீட்போம்” என்பதை ஒத்தது.

ஒரிஸ்ஸாவிலும், அஸ்ஸாமிலும், சூனியக்காரிகள் என்று சொல்லி வயதான மூதாட்டிகளையும், ஆதரவற்ற பெண்களையும் வேட்டையாடுகிறார்கள். அவர்களைப் பிடித்து சூனியக்காரி என்று குற்றம் சுமத்தி அவர்கள் மார்பில் கூரிய ஆணி அறைந்து, பின்னர், ஒரு கட்டையில் கட்டிவைத்து, பைபிள் வாசித்தவாறே எரித்துவிடுகிறார்கள். செய்தித் தாள்களில் சூனியக்காரி வேட்டையால் ஒரு சில பெண்கள் கொல்லப்பட்டார்கள் என்ற தகவல், வயிற்றுவலியால் தற்கொலை செய்துகொண்ட பெண் பற்றிய செய்திக்குப் பக்கத்தில் தேடினால் கிடைக்கலாம்.

இதுபோன்ற சூனியக்காரி வேட்டையை ஆங்கிலத் திரைப்படத்தில் பார்த்து மகிழும் நமக்கு இதன் தீவிரம் தெரிவதில்லை. இந்துக்கள் அனைவரையும் சூனியக்காரர்களாகவே கிருத்துவம் கருதுகிறது என்பது பெரும்பாலான தமிழ்நாட்டுக் கிருத்துவர்களுக்கே கூடத் தெரியாத உண்மை.

இந்துத் தெய்வ வழிபாட்டை சைத்தான் வழிபாடு என்று கிருத்துவமும் இஸ்லாமும் போதிக்கின்றன. எனவே, கிருத்துவர்கள் தமிழ் இந்துக்களையும் சைத்தானை வழிபடுபவர்களாகத்தான் கருதுகிறார்கள். இவர்களின் கைப்பாவையாக இருக்கிற திராவிட கட்சிகளின் தலைவர்கள் மஞ்சள் துண்டு அணிவது, கோயிலுக்குப் போவது என்று சாத்தானின் கைப்பாவைகளாக மாறிக்கொண்டு இருப்பதால் இப்போது இவர்கள் தங்களது கட்சியை பலப்படுத்துவதோடு, தங்களுக்கு ஆதரவு அளிப்பவர்களை ஆட்சிபீடத்தில் ஏற்ற முடிவு செய்துள்ளார்கள்.

பைபிள் தகவல்கள்:

மத்தேயு 4:10 அப்பொழுது இயேசு: அப்பாலே போ சாத்தானே; உன் தேவனாகிய கர்த்தரைப் பணிந்துகொண்டு அவர் ஒருவருக்கே ஆராதனை செய்வாயாக என்று எழுதியிருக்கிறதே என்றார்.

மத்தேயு 16:23 அவரோ திரும்பிப் பேதுருவைப்பார்த்து: எனக்குப் பின்னாகப்போ, சாத்தானே, நீ எனக்கு இடறலாயிருக்கிறாய்; தேவனுக்கு ஏற்றவைகளைச் சிந்தியாமல் மனுஷருக்கு ஏற்றவைகளைச் சிந்திக்கிறாய் என்றார்.

வெளி 20:7 அந்த ஆயிரம் வருஷம் முடியும்போது சாத்தான் தன் காவலிலிருந்து விடுதலையாகி,…

தீமோத்தேயு 5:15 ஏனெனில் இதற்குமுன்னே சிலர் சாத்தானைப் பின்பற்றி விலகிப் போனார்கள்.

அறிந்த தகவல் 3:

வேற்றுமைப் புணர்ச்சியாவது, ஐ, ஆல், கு, இன், அது, கண், என்னும் ஆறுருப்புகளும் இடையில் மறைந்தாயினும் வெளிப்பட்டாயினும் வரச் சொற்கள் புணர்வதாம்.

உதாரணம்: சாத்தன்கை = சாத்தான்+அது+கை = சாத்தனதுகை

கவனிக்கப்படாத தகவல்:

ஒரிஸ்ஸா காடுகளில் பரிதாபகரமாக எரித்துக்கொல்லப்பட்ட ஒரு கிருத்துவ போதகரின் மனைவிக்கு பத்ம ஸ்ரீ பட்டம் வழங்கப்பட்டது. பட்டம் வாங்கிய பின்னர் எனது கணவரது பணியைத் தொடர்ந்து செய்வேன் என்று சொல்லிவிட்டு அம்மையார் ஆஸ்திரேலியா போய்விட்டார்.

தகவல் இல்லாத தகவல்:

இந்தியாவில் கிருத்துவப் போதகராக இருந்த ஒருவரின்மேல் ஆஸ்திரேலியாவில் கிரிமினல் குற்றச்சாட்டுக்கள் இருப்பதாக சொல்லப்படும் செய்திகளை யாரும் மறுக்கவோ, ஆதரிக்கவோ, நிறுவவோ இல்லை.

கிசுகிசு தகவல்:

இந்துப் பெயரை வைத்துக்கொண்டு, ஆனால், இந்துக்களையும், இந்துத் தெய்வங்களையும், இந்திய கிராமத்துப் பழக்கங்களையும் ஏளனம் செய்து பிழைப்பவரின் தாயார் தன் இளவயதில் கிருத்துவ மதத்தைத் தழுவியவர்.

மற்றொரு சினிமாக்காரர் பற்றிய தகவல்:

இலங்கைத் தமிழர்களுக்காக சிறைக்குப் போவதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் சீமானின் உண்மையான பெயர் சைமன் என்று சொல்லப்படுவதை அவரது ஆதரவாளர்கள் மறுத்து வருகின்றனர். ஆனால், அவர் எப்போதும் சட்டையில் காட்டும் சே குவாராவின் தேசத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ள ஒரே மதம் கிருத்துவம் மட்டுமே என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? சர்ச்சுகள் நிறைந்த க்யூபாவில் ஒரு மசூதிகூட கிடையாது. அரசாங்க நிலைப்பாடு நாத்திகம் என்று காட்டிக்கொண்டாலும், சர்ச்சுகள் மிகச் செழிப்பாக மந்தைகளை மேய்க்கின்றன. ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவால் கூட்டம் கூட்டமாகக் கொல்லப்படுவதிலிருந்து தப்ப யூதர்கள் நாட்டை விட்டு ஓடினர். ஆனால், அரசு மரியாதையோடு வரவேற்கப்பட்டார் போப்பாண்டவர்.

பழையவர் பற்றிய தகவல் 4:

விமானத்தில் இறங்கிய உடன் அந்த நாட்டு மண்ணை குனிந்து முத்தமிடுவது அவரின் கட்டுப்படுத்த முடியாத பழக்கம். க்யூபாவிற்குச் சென்றபோது அவருக்கு வயதாகிவிட்டது. குனிந்து முத்தமிட முடியாது என்பதால் க்யூபா நாட்டு மண்ணை ஒரு சட்டியில் போட்டு அவர் முத்தமிட ஏதுவாக உயர்த்தினார்கள். க்யூபா நாட்டு மண் கிருத்துவத்தின் வாய்க்குப் போனது.

தென்கொரியாவில் “வளர்ச்சி” பற்றி கிறிஸ்தவ தம்பட்டம் (Courtesy: ucanews.com)
தென்கொரியாவில் வளர்ச்சி பற்றி கிறிஸ்தவ தம்பட்டம் (Courtesy: ucanews.com)

அனைவரும் மறந்துபோன தகவல்:

இந்தியா வந்திருந்த போப்பாண்டவர் இந்தியாவில் உள்ள கிருத்துவர்கள் மற்ற இந்தியர்களை கிருத்துவ மதத்திற்கு அறுவடை செய்யச் சொன்னார்.

புதியவர் பற்றிய சமீபத்திய தகவல் 1:

கண்டம் விட்டு கண்டம் போய் காண்டம் வேண்டாம் என்றார் போப்.

On Africa trip, pope says condoms won’t solve AIDS.

YAOUNDE, Cameroon – போப் பெனடிக்ட் XVI சொன்னார் இவ்வாறு: எய்ட்ஸ் என்கிற ஆட்கொல்லி நோய்க்கு காண்டம்களால் பதில் சொல்ல முடியாது. உலகம் முழுவதும் 2007ம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட மரணங்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு எய்ட்ஸ் வந்து இறந்த ஆப்பிரிக்கர்களால் ஏற்பட்டது. ஏறத்தாழ 22 மில்லியன் ஆப்பிரிக்க மக்கள் எய்ட்ஸ் வியாதியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.”எய்ட்ஸ் வியாதியை காண்டம்கள் வழங்குவதன் மூலம் தடுத்துவிட முடியாது”

The pope told reporters aboard the Al italia plane heading to Yaounde. ”அதற்கு மாறாக, காண்டம்கள் இந்த பிரச்சினையை அதிகரிக்கின்றன.”

Treatment Action Campaign in South Africaஐச் சேர்ந்த Rebecca Hodes இது குறித்துப் பின்வரும் கருத்தைத் தெரிவித்தார்: எய்ட்ஸ் வியாதியை தவிர்க்க உதவும் காண்டம்களின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசாமல், “அதற்கு மாறாக, காண்டம்களுக்கு எதிராக அவர் பேசி வருவது ஆப்பிரிக்கர்களின் உயிரைவிட அவருடைய மதக் கொள்கை அவருக்கு அதிக முக்கியம் என்பதையே காட்டுகிறது.”

”காண்டம்களை உபயோகப்படுத்துவதால் மட்டும் எய்ட்ஸை முற்றிலுமாக அழித்துவிட முடியாது என்பது உண்மையாக இருப்பினும், தற்போது எய்ட்ஸ் என்கிற இந்தக் கொடூரமான ஆட்கொல்லி வியாதியைத் தவிர்க்க வேறு எந்த வழிகளாலும் முடியவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரியும் உண்மை” என்று Rebecca Hodes சொன்னார்.

1982ல் இருந்து காமரூனை சர்வதிகாரியாக ஆண்டு வரும் ஜனாதிபதி Paul Biya போப்பாண்டவரை அரசு மரியாதைகளோடு வரவேற்றார். இவர் தனக்கு மாறான கருத்துச் சொல்பவர்களை அழித்துவிடுகிறார் என்று அம்னெஸ்டி இண்டர்நேஷனல் அமைப்புக் குறை சொல்லியுள்ளது. காமரூனில் நிலவும் இந்த அரசியல் சூழல் குறித்து போப் நேரடியாக எதுவும் இதுவரை பேசவில்லை. ஆனால்,”நற்கதி அளிக்கும் நமது புனித நூலின் நற்செய்தியானது மிக உரக்கமாகவும் தெளிவாகவும் அறிவிக்கப்படுமானால் கிருஸ்துவின் ஒளியானது இருண்டுகிடக்கும் மக்களின் வாழ்வில் வெளிச்சத்தைக் காட்டும்” Benedict said as the president and other political leaders looked on.

இந்த நற்செய்தி உலகெங்கும் விமர்சனங்களை உருவாக்கிய வேளையில், ஆப்பிரிக்கக் கண்டம் முழுமைக்கும் நற்செய்தி பரப்ப தனது ஒருவார பயணத்தைத் தொடர்ந்தார் போப்.

மருத்துவ வரலாற்றுத் தகவல்:

அம்மை, காலரா, மலேரியா, ப்ளேக் முதலான ஆட்கொல்லி வியாதிகள் காலனி ஆதிக்கத்திற்கு முற்பட்ட காலகட்டங்களில் ஏற்படவில்லை. காலனி ஆதிக்கத்திற்குப் பின்பே அடிமையாக்கப் பட்ட மக்களுக்கு இவை பரவின.

Aztec smallpox victims
Aztec smallpox victims

தென்னமெரிக்க இன்கா இன மக்கள் அனைவரும் கிருத்துவ மதத்தைப் பரப்ப வந்த ஸ்பானிஷ்களிடம் இருந்து பரவிய இந்த வியாதிகளால் முற்றிலுமாக அழிந்தனர். சிகப்பு இந்திய பழங்குடிகளுக்கு சேவை செய்த கிருத்துவப் பாதிரிகள் அவர்களுக்குப் போர்வைகளைப் பரிசாக வழங்கினர். திடீரென்று சிகப்பு இந்தியப் பழங்குடிகள் மிகக் கொடூரமான தொற்று வியாதிகளால் பாதிக்கப்பட்டு தாங்களாகவே அழிந்து போயினர். ஏசுவின் நற்செய்தியை பரப்ப முடிவு செய்த பாதிரிகள் அந்தப் போர்வைகளில் இந்த தொற்று வியாதிக் கிருமிகளைத் தடவி இருந்தது பின்னால் தெரிய வந்தது.

“15ம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கீசியர்கள் நன்னம்பிக்கை முனையில் இருந்து மலபார் கடற்கரைக்கு விரைந்து சென்றனர். உருவ வழிபாட்டு நம்பிக்கையாளர்களான பழங்குடியினரிடையே கிருத்துவத்தின் ஆசிகளை வழங்குவதே அவர்களுடைய மிக முக்கிய குறிக்கோளாக இருந்தது. இந்தப் புனிதமான நன்மைதரக்கூடிய மத சேவையை செய்ய ஒரு பாப்பல் புல் (போப்பாண்டவரின் புனிதக் கட்டளை) வழங்கப்பட்டிருந்தது. இந்த யூரோப்பிய ஊடுருவலின் முதல் விளைவாக ரத்தத்தைச் சிதறவைத்த போர்களும், வெறுத்து ஒதுக்கவேண்டிய வியாதிகளும் ஆசிய கண்டத்திற்கு ஏற்பட்டன. இவை மிக விரைவாகப் பரவி சொல்லொண்ணாத் துயரங்களை ஏற்படுத்தின. இந்த வியாதிகள் பரவியபோது சின்ன அம்மைக்கு தடுப்பு மருந்து கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. இவ்வியாதிகள் முதன் முதலில் அறிமுகமானபோது சீன மற்றும் இந்துக் கோயில்களில் இந்த வியாதிகளைத் தவிர்க்கத் தேவையான தெய்வீக உருவங்கள் ஏற்படவில்லை.” – பக்கம் 34. The History of the Small Pox By James Carrick Moore.

அறிந்த தகவல் 5:

சுனாமி பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குச் சென்று கிருத்துவப் பாதிரிமார்கள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு சேவை செய்வதாகத் தொலைக்காட்சிகளில் காட்டினர். அறுவடை செய்யப்பட்ட ஆடுகளுக்கு வீடுகள் வழங்கப்பட்டன.

அறிந்த தகவல் 6:

அல்வழிப்புணர்ச்சியாவது, வேற்றுமையல்லாத வழியிற் புணர்வதாம். அது, வினைத்தொகை, பண்புத்தொகை, உவமைத்தொகை, உம்மைத்தொகை, அன்மொழித்தொகை, என்னும் ஐந்து தொகைநிலைத்தொடரும், எழுவாய்த்தொடர், விளித்தொடர், தெரிநிலை வினைமுற்றுத் தொடர், குறிப்பு வினைமுற்றுத்தொடர், பெயரெச்சத்தொடர், வினையெச்சத்தொடர், இடைச்சொற்தொடர், உரிச்சொற்றொடர், அடுக்குத்தொடர், என்னும் ஒன்பது தொகாநிலைத் தொடருமாகப் பதினான்கு வகைப்படும்.

உதாரணம் 1: தலைவணங்கு = தலை+யால்+வணங்கு.

இங்கு `ஆல்’ என்னும் மூன்றாம் வேற்றுமையுருபு மறைந்து வருவதால், இத்தொடர் மூன்றாம் வேற்றுமைத் தொகை நிலைத்தொடர் எனப்படும்.

உதாரணம் 2: பெட்டிப் பணம்.

இங்கு `இல்’ என்னும் ஏழாம் வேற்றுமை உறுபு தொக்கு நிற்றலால், இத்தொடர் ஏழாம் வேற்றுமைத் தொகை நிலைத்தொடர் எனப்படும்.

அறியாத தகவல் 2:

சுனாமி பாதிப்பின்போது வீடு வாசலை இழந்தாலும் மந்தைக்குள் மாட்டிக்கொண்டதால் கிடைத்த வீடுகள் மிக மோசமான தரமற்றவையாக இருப்பதாகவும், அந்த வீடுகளை “சில அமைப்புக்கள்” சுனாமி பாதிப்பின்போது கட்டிக்கொடுத்தன என்றும் தொலைக்காட்சி சேனல்கள் சில சமீபத்திய செய்திகளின் ஊடே தெரிவித்தன.

அறியாத தகவல் 3:

கத்ரினா சூறாவளியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆண்டவர் உதவிக்கரத்தை உடனே நீட்டவில்லை. ஆண்டவரின் பெயரால் ஆட்சிக்கு வந்தவர்களும் உதவி செய்யவில்லை. கத்ரினா சூறாவளியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே கிருத்துவ மதத்திற்கு மாறிவிட்டவர்கள். மந்தைக்கு வந்துவிட்டபின் மனிதாபிமானத்திற்கும் வந்தது கேடு.

அறியாத தகவல் 4:

காஷ்மீரத்தில் இருந்த பண்டிட்டுகளின் அழிவை வெறும் பத்திரிக்கைச் செய்திகளாக ”ஓரளவு” மட்டும் அறிந்த நமக்கு நாகலாந்தில் வாழும் ரியாங்குகள் அகதிகளாக மட்டுமே வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெரியாது. கிருத்துவ மதத்திற்கு மாற மறுப்பதால் லட்சக்கணக்கான ரியாங்குகள் வருடம் தோறும் அங்கே கொல்லப்படுகிறார்கள். இதை நீங்கள் வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் கணத்தில்கூட ஒரு இனப்படுகொலை இந்தியாவில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இது தகவலாகக்கூட உங்களுக்குத் தெரியாது.

சோமாலிய வறுமையைப் போலக் காஷ்மீரத்து இன அழிப்பு நமக்கு வெறும் தகவல் மாத்திரமே. இலங்கையில் அழியும் நம் சொந்த ரத்தமான தமிழர்களின் அழிவு நமக்கு மரத்துவிட்டது. ரியாங்குகளின் அழிவு பற்றி நமக்கு எதுவுமே தெரியாது. காஷ்மீரப் பண்டிதர்களின் அழிவு நமக்கு எந்தக் கவலையையும் ஏற்படுத்திவிடவில்லை.

அறியாத தகவல் 5:

தமிழ்நாட்டில் உள்ள தற்போதைய பிரமுகர்கள் பலர் இறையியல் கல்லூரிகளில் உருவானவர்கள். ஆனால், ஆரிய-திராவிட இனவாதத்தால் கண்கள் கட்டப்பட்ட தமிழினத்திற்கு இந்த உண்மைகள் எதுவும் தெரியாது.

உணராத தகவல் 9000:

இரண்டு சொற்களுக்கு இடையில் வேற்றுமை உருபுகள் மறைந்து வராமல் உவமை உருபு, பண்பு உருபு முதலியன மறைந்துவரச் சொற்கள் புணர்தல் (வேற்றுமை அல்லாத வழியில் சொற்கள் புணர்தல்) அவ்வழித் தொகை நிலைத்தொடர் எனப் பெயர் பெறும்.

உதாரணம்: கொள் சுரணை

எதிர்கால தகவல் 12:

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 0:0: நாளை தமிழகத்தில் நமது பிள்ளைகள் அகதிகளாகத் திரிவார்கள். அப்போது அவர்களின் உடம்பு துப்பாக்கிக்கு இரையாகும்போதும், நமது மகள்கள் கற்பழிக்கப்பட்டுக் கொடூரமாகக் கொல்லப்படும்போதும், குண்டை வெடிக்கச் செய்தும், குண்டால் வெடிபட்டும், நடுத்தெருவில் அவர்கள் உடல் சின்னாபின்னமாகச் சிதறி சாகும்போதும், நாசமாப் போகும்போதும், ………………

இந்த உலகம் இப்போது போலவே அப்போதும் இப்படி நிம்மதியாகவே சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்.