அக்பர் என்னும் கயவன் – 8

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

Cats can be taught to do tricks, such as fetching a ball, or just sit at the end of a bench. You might also have an allergic reaction to the medicine cytotec misoprostol for sale Frederikshavn you take to treat or prevent a serious infection. It can also be taken to help reduce pain in bones that are broken or have been fractured.

If you call me at 619-823-1818, i will be glad to help you and help you find the perfect gift for the bride. Ziverdo kit buy online, we sell only original get clomid online nights designer and high quality products that are popular with consumers. It is available in the form of pills, tablets, powder and capsules which are safe to use.

If you live near a pharmacy that sells online, ask to see the price list before making your purchase. It doesn’t necessarily mean much if they don’t understand purchase azithromycin the risk they are taking. There are many things that can go wrong as your body attempts to make doxycycl.

தொடர்ச்சி.. 

அக்பரின் சர்வாதிகார மனப்பான்மையையும், கல்வியறிவற்ற, பிறரை நிர்பந்தம் செய்யும் மனப்பான்மையையும் விளக்குவதற்காக, வரலாற்றாசிரியர் கர்னல் டோட் கீழ்க்கண்ட விசித்திரமான நிகழ்வொன்றைக் கூறுகிறார்.

“அக்பரின் மனைவியான ஜோதாபாய் மரணமடைந்தபிறகு, தன்னைச் சுற்றியுள்ள அத்தனை பேர்களும் தங்களின் தாடி, மீசையை மழித்துக் கொள்ள உத்தரவிடுகிறார் அக்பர். அதைக் கட்டாயமாக நிறைவேற்றவேண்டும் என்பதற்காக அரசவை நாவிதர்களுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்படுகிறது.

ஹதாஸ் (ராவ் போஜ்) என்பவரின் இடத்திற்கு  நாவிதர்கள் வந்தபோது தன்னுடைய ஆண்மையின் அடையாளமான தனது தாடி-மீசையை மழிக்க மறுத்து அவர்களை மிகவும் தரக்குறைவான வார்த்தைகளால் அர்ச்சிக்கிறார்,   ஹதாஸ். ராவ் போஜின் இந்த எதிர்ப்பையும், அவரது வசைபாட்டையும் அக்பரின் காதுக்குக் கொண்டு செல்லும் அவரது எதிரிகள், ஜோதாபாயின் மரணத்தை அவர் அவமதித்துவிட்டதாக அவரிடம் வத்திவைக்கிறார்கள்.

ராவ் போஜ் அக்பரின் படைத்தலைவர்களில் ஒருவர். அக்பருக்குப் போரில் பலவெற்றிகளை ஈட்டித் தந்தவர். இருந்தாலும் அதனையெல்லாம் புறந்தள்ளிய அக்பர், ராவ் போஜை உடனடியாக சக்கரத்தில் கட்டி, அவரது மீசையை மழிக்க உத்தரவிடுகிறார். ராவ் போஜின் ஹதாஸ் இனத்தவர்கள் ஆயதங்களுடன் அதை எதிர்க்கத் தயாராகிறார்கள். அக்பரின் ஆதரவுப் படைகள் அவர்களுடன் போர்புரியத் தயாராக, நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த அக்பர் உடனடியாக அங்கு சென்று அனைவரையும் சமாதானப்படுத்த வேண்டியதாயிற்று.”

இஸ்லாமிய அரசர்களின் அந்தப்புரத்திற்குத் தங்களின் பெண்களை ஒப்படைக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ராஜபுத்திரர்கள் தங்களின் சுயமரியாதையை இழந்து வாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். வீரர்களான ராஜபுத்திரர்கள் தங்களது பெண்கள் தங்களின் குலவழக்கப்படி ஒரு நல்ல மாப்பிள்ளைக்கு மணம்முடிக்க இயலாமல் முஸ்லிம்களின் விபச்சாரிகளாக இருக்கும் நிலைகண்டு மனதுக்குள் குமுறிக்கொண்டிருந்தார்கள். இந்தச் சூழ்நிலையில் ஹதாஸ்களின் மீசை-தாடியை மழிக்கச் சொன்னது அவர்களின் கோபத்தை இன்னும் தூண்டியது.

ஆனால்  நரியைப்போன்ற தந்திரகுணமுள்ள அக்பர், தனது உத்தரவிற்காகக் காத்துநிற்கும் ராஜபுத்திரர்களை, அவர்கள் வீரர்களாக இருந்தாலும், அவர்களின் தலைமுடியையும், மீசையையும், தாடியையும் மழிக்கச் செய்துஅவமானப் படுத்துவதற்காகவே இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை உபயோகித்துக் கொண்டார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. உறவினர் எவரும் இறந்துவிட்டால் குலவழக்கப்படி தலைமுடியை மழித்துக் கொள்ளும் ஹிந்துக்களான ராஜபுத்திரர்கள், அக்பரின் இந்தக் கட்டாயப்படுத்துதலை விரும்பவில்லை.

பிறரைக் கொல்வதையும், கிராமங்களிலும் நகர்ப்புறங்களிலும் வசிப்பவர்களை படுகொலை செய்வதனையும் ஒரு பொழுதுபோக்காகவும், மற்ற பிரச்சினைகளிலிருந்து திசைதிருப்பும் ஒரு தந்திரமாகவும் செய்து வந்தவர் அக்பர்.  இதனை விடவும் குரூரதையுள்ள மனிதன் எவனும் இருக்க முடியுமா என்ன?

வரலாற்றாசிரியர் ஃபரிஷ்டா, “அக்பரின் மகனான இளவரசன் முராத் மிர்ஸா அளவுக்கதிகமான போதைமருந்து உட்கொண்டதால் மரணமடைந்து ஷாபூரில் புதைக்கப்பட்டான் (அந்தப் பிணம் பின்னர் அங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டு தில்லியிலுள்ள அவரது பாட்டனான ஹுமாயுனின் கல்லறையில் புதைக்கப்பட்டது). அந்தத் துக்கத்திலிருந்து தனது மனதை மாற்றுவதற்காக மட்டுமே அக்பர் தக்காணத்தின்மீது படையெடுக்க முடிவு செய்கிறார்” என்கிறார்.

ஆக, கொலையும், கொள்ளையும் மட்டுமே தனது கவலைகளைத் தீர்க்கும் என நம்பிய பேரரசர் அக்பர் ஒருவாராகத்தானிருக்கும்.

Related imageநாகர்கோட்டைப் பிடித்த அக்பரின் படையினர் அங்கிருந்தவர்களுடன் ஏராளமான பசுக்களையும் கொன்றனர். கொல்லப்பட்டவர்கள், மற்றும் பசுக்களின் ரத்தத்தைத் தங்களின் காலணிகளில் நிரப்பி அங்கிருந்த ஆலயத்தின் கதவுகளின் மீதும், சிலைகளின் மீது தெளித்தனர். மத ஒற்றுமைக்குப் பாடுபட்டதாக நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகிற அக்பரின் அக்கிரமங்களில் ஒன்று இது.

இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத, சுன்னி முஸ்லிமான அக்பர், இந்துக்களை மட்டுமல்லாமல் இஸ்லாமின் பிறபிரிவினரையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

“அக்பர் இலாஹிக்கள் எனப்படும் ஷேக்குகள் பலரை சிறைப்பிடித்தார். இந்த இலாஹிக்கள் இஸ்லாமில் இருப்பது போன்ற சில சட்டங்களையும், வழி முறைகளையும் உருவாக்கிக் கொண்டு அதனைப் பின்பற்றி வந்தனர். அக்பர் இலாஹிக்கள் தங்களின் நம்பிக்கைகளைத் துறந்துவிட்டு மீண்டும் உண்மையான இஸ்லாமிற்குத் திரும்பத் தயாரா? என அவர்களிடம் கேட்டார். அதற்கு மறுத்த அவர்கள் அடிமைகளாக காந்தஹாருக்கு அனுப்பப்பட்டு, அங்கு துருக்கிய துப்பாக்கிகளுக்குப் பதிலாக விற்பனை செய்யப்பட்டனர்”. அக்பரின் பரந்தமனப்பான்மைக்கு இந்தச் சம்பவமும் ஒரு சான்றே.

மத ஒற்றுமையைப் பேணிக்காப்பதற்காகவும்,  இனங்களை ஒருங்கிணைப்பதற்காகவும் அக்பர் பல திருமணங்களைச் செய்து கொண்டார் என்பது நமக்கு மீண்டும், மீண்டும் சொல்லப்படுகிறதொரு செய்தி.

இனிவரும் அத்தியாயங்களில் அந்தத் திருமணங்கள் அனைத்துமே அக்பர் தனது ஆயுதபலத்தை உபயோகித்து, பிற அரசர்களை மிரட்டி, அவர்களின் பெண்களைக் கட்டாயத் திருமணம் செய்து கொண்டவை என்பதனை விளக்கமாகப் பார்ப்போம்.

போரில் தோற்கடிக்கப்பட்ட ஹிந்து அரசர்களின் பெண்களை கட்டாயத் திருமணம்செய்து தூக்கிச்சென்று அவர்களைத் தனது அந்தப்புரத்தில் அடைத்துவைக்கும் குரூரனானஅக்பர், அந்தப் பெண்கள் தனது அந்தப்புரத்திற்கு வந்தபிறகு அவர்களின் பெற்றோர்களைக்கூடப் பார்க்க அனுமதிக்காத கொடிய மூடன். ஜெய்பூர் அரசரான ராஜா பர்மானில் மகளை இவ்வாறு திருமணம்செய்துகொண்ட அக்பர், அதற்குப் பிறகு ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே அந்தப் பெண் தனது பெற்றோர்களைப் பார்க்க அனுமதித்தார். அந்தப் பெண்ணுடைய மற்றும் அவர்களின் பெற்றோர்களின் மனம் எத்தனை துக்கங்களை அனுபவித்திருக்கும் என்று எண்ணிப்பார்க்கவே மனம் கூசுகிறது.

வரலாற்றாசிரியர் ஸ்ரீவத்சவ், “பேரரசரின் ஹிந்து மனைவியான ஜெய்ப்பூர் இளவரசி அவளது இறந்து போன சகோதரனான பூபதியின் மரணத்திற்கு துக்கம் விசாரிப்பதற்கு மட்டும் ஒரே ஒருமுறை அவளது பெற்றோரின் இடத்திற்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டாள்,” என்கிறார்.

இதன்மூலம் அக்பரின் அந்தப்புரத்திற்குக் கொண்டு சென்று அடைத்துவைக்கப்பட்ட அத்தனை பெண்களும் வாழ்நாள் முழுவதும் சிறைக்கைதிகளைப்போல நடத்தப்பட்டு மூடிவைக்கப்பட்டிருந்தனர் என்பது தெளிவாகிறது. ஒருமுறை உள்ளே நுழைந்த எந்தப் பெண்ணும் மீண்டும் உயிருடன் திரும்பவில்லை.

நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது போல அக்பர் எல்லா மதங்களையும் நேசிக்கிற ஒரு மனிதனில்லை. அவரின் ஹிந்து வெறுப்பு அதீதமானது. அவரது அரசவைக்கு வந்த கிறிஸ்தவ பாதிரிகளுக்கு ஹிந்துக்களின் வீடுகளைப் பிடுங்கிக் கொடுத்த கயவன் அவர்.

இதனைக் கூற வரும் ஸ்ரீவத்சவ், “நகரின் பிரபல ஹிந்து ஒருவரின் வீடுகள் அவரிடமிருந்து பிடுங்கப்பட்டு, கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள் புதிதாக மதம்மாறிய கிறிஸ்தவர்களுக்குத் திருமணம் செய்துவைக்கும் பொருட்டு கொடுக்கப்பட்டது. போர்த்துக்கீசியப் பாதிரியான சேவியர், அக்பரின் உத்தரவின் பேரில் ஆக்ராவின் பல வீடுகளைக் கைப்பற்றி அந்த வீடுகளில் லாகூர் மிஷன் நடத்தப்பட்டது. அந்த வீடுகளுக்குச் சொந்தமான ஹிந்துக்கள் அங்கிருந்து விரட்டப்பட்டார்கள்,” என்கிறார்..

ஒரு மனிதனின் குணத்தை அவனது சிந்தனை மற்றும் நடவடிக்கைகளைக் கொண்டு எளிதாகக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் இடையே நடக்கும் சண்டையைப் பார்ப்பதிலும், அங்கு சிந்தப்படும் ரத்தத்தைக் கண்டு மகிழ்வதிலும் அக்பருக்கு மிகுந்த ஆர்வமிருந்தது.

முகலாய அரசில் பயணம் செய்த கிறிஸ்தவப் பாதிரியான மான்சராட் (Monserrate), தான் ஆக்ராவுக்குச் சென்றிருக்கையில் அக்பர் கிறிஸ்தவ பாதிரிகளை அப்படியான ஒரு சண்டையைப் பார்க்க அழைத்ததையும், அது தங்களின் மதநம்பிக்கைக்கு எதிரானது என்று சொல்லி அந்தப் பாதிரிகள் மறுத்ததால் அக்பர் வருத்தமடைந்ததனையும் குறிப்பிடுகிறார்.

அக்பர் கணவனை இழந்த இந்துக் கைம்பெண்கள் உடன்கட்டை ஏறுவதனை வெறுத்ததாகவும், அதனைத் தடுத்துப் பலபெண்களைக் காப்பாற்றியதாகவும் நாம் படித்திருக்கிறோம். அது அக்பரின் முன்னேற்றச் சிந்தனையைக் காட்டுவதாக மீண்டும், மீண்டும் நமக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் அப்படியா நடந்தது? அக்பர் தனக்குப் பிடித்த பெண்கள் சிலர் உடன்கட்டை ஏறுவதைத் தடுத்துப் பின்னர் அவரது அந்தப்புரத்திற்கு தள்ளிக் கொண்டு போனதைத் தவிர, உடன்கட்டை ஏறும் வழக்கத்தை ஒழிக்க எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை என்பதே உண்மை.

உடன்கட்டை ஏறும் பெண்ணைத் தனது அரண்மனை உப்பரிகையிலிருந்து கண்டு மகிழவருமாறு அக்பர் கிறிஸ்தவ பாதிரிகளை அழைத்த விவரத்தை கிறிஸ்தவ பாதிரியான மான்சராட் பதிவு செய்திருக்கிறார். “அக்பர் சதி(உடன்கட்டை) ஏறும் ஒரு நிகழ்வைக் காண உடனே வருமாறு பாதிரிகளுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். நடப்பது என்னவென்று அறியாத பாதிரிகள் அங்கு சென்று அந்த்க் குரூரமான காட்சியைக் கண்டு வருத்தம் கொண்டனர்”.

ஒரு பெண் உடன்கட்டை ஏறுவதனைக் கண்டு குரூரமகிழ்ச்சி கொள்ளும், அதனைப் பிறருக்கும் காட்டி அவர்களையும் மகிழ்விக்க எண்ணும் ஒருவரா உடன்கட்டை ஏறும் வழக்கத்தை தடைசெய்ய முயன்றிருப்பார்?

[தொடரும்]

அக்பர் என்னும் கயவன் – 7

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

தொடர்ச்சி.. 

அக்பரே நேரடியாகப் படையெடுத்துச் சென்று எட்டா மாகாணத்திலுள்ள எட்டு கிராமங்களைத் தாக்கி அழிக்கிறார்.  பரோங்க் கிராமத்திலிருந்த ஒரு பெரியவீட்டில் ஆயிரம்பேர்கள் (ஹிந்துக்கள்) அடைத்துவைக்கப்பட்டு எரிக்கப்பட்டார்கள்.

ஏப்ரல் 1567-ஆம் வருடம் ஒரு நம்பமுடியாத சம்பவம் ஒன்று நிகழ்ந்தது. ஆக்ராவுக்குத் திரும்பும் வழியில் அக்பர் பஞ்சாபின் தானேஷ்வர் என்கிற இடத்தில் முகாமிட்டார். பஞ்சாபின் இரண்டு ஹிந்து வகுப்பினரான குருவும், புருவும் கோவிலின் வருமானத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் தங்களுக்குள் உள்ள சர்ச்சையை அக்பரிடம் முறையிட்டார்கள். அவர்கள் இருவரையும் இரண்டு பக்கமாகப் பிரித்து நிற்கவைக்கும் அக்பர் அவர்களுக்குக் கத்திகளையும், ஈட்டிகளையும், குறுவாள்களையும் கொடுத்து அவர்களை சண்டையிடவைக்கிறார். ஏறக்குறைய 800 பேர்களிருந்த அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று மடிகிறார்கள். ஏதாவது ஒரு தரப்பில் ஆட்கள் குறைகையில் அக்பர் தனது படையிலிருந்த கொலைகார முஸ்லிம்களை அவர்கள் பகுதிக்கு அனுப்பிவைக்கிறார். இபபடியே மாற்றிமாற்றிச் செய்ததால் அந்த 800 குருக்களும், புருக்களும் செத்துமடிகிறார்கள். அக்பர் அந்த “விளையாட்டை” மிகவும் ரசித்து மகிழ்ந்ததாக அவரின் அத்தனை வரலாற்றாசிரியர்களும் குறிப்பிட்டார்கள்.

அக்பரைப் போன்றதொரு “சிறந்த” மனிதன் இதுபோன்ற ரத்தவெறிகொண்ட விளையாட்டை அனுமதித்தது மட்டுமல்லாமல் அதனை ரசித்தும் பார்த்தனை என்னவென்று சொல்ல? இந்தச் சம்பவே அக்பரின் உண்மையான குணத்தையும் அவரின் உள் நோக்கங்களையும் தெளிவாக்குகிறது.

ஒரு அடிப்படைவாத இஸ்லாமியரான அக்பர், காஃபிர்களான ஹிந்துக்கள் ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக்கொண்டும், வெட்டிக்கொண்டும் சாவதனை ரசித்துக் குதூகலமடைந்த அக்பரின் வக்கிரபுத்திக்கு இதனைவிடவும் சிறந்த உதாரணம் வேறெதுவும் இருக்குமா என்ன?

அக்பர் வருவதனைக் கண்டு பனாரஸ் மற்றும் பிராயகை வாழ் ஹிந்துக்கள் சிதறி ஓடினார்கள். அன்பும், கருணையும் கொண்டதொரு அரசன் வரும்வழியில் உள்ள மக்கள் அவனுக்கு உற்சாக வரவேற்பல்லவா அளிப்பார்கள்? ஆனால் அக்பரை குடிமக்கள், குறிப்பாக ஹிந்துக்கள் ஒரு மனித வேட்டையாடும் விலங்காகவே அஞ்சி விலகினார்கள்.

வின்செண்ட் ஸ்மித், “அக்பர் பனாரஸ் மற்றும் பிரயாகையினுள் நுழைந்து அந்த நகரங்களைச் சூறையாடினார். தான் வருகையில் அந்த நகரின் கதவுகளை மூடியவர்களைப் பழிவாங்கவே அந்த தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது”. ஒரு நீதிமானான அரசனைப் பார்த்து ஜனங்கள் எதற்காக தங்களின் வீடுகளைப் பூட்டிக்கொள்ளவேண்டும்? ஆனால் உண்மையில் அக்பரின் படையினர் கட்டவிழ்த்துவிடும் வன்முறையும், பெண்களுக்கெதிரான பாலியன் வன்முறைகளுக்கும் அஞ்சியே அந்த நகரத்து மக்கள் அவ்வாறு நடந்துகொள்ளத் தலைப்பட்டார்கள். அக்பரின் ஐம்பது ஆண்டுகால ஆட்சிக்காலம் முழுக்க இதுவேதான் நிகழ்ந்தது.

தனக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்த கான் ஜமானின் படையைச் சேர்ந்த முகமது மிராக் என்பவன் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் கொலைக்களத்தில் வைத்துச் சித்திரவதை செய்யப்பட்டான். ஒவ்வொரு நாளும் முகமது மிராக்கை ஒரு மரச் சட்டத்தில் அடைத்துப் பின்னர் அந்தப் பெட்டியை அவரது யானைகளுக்கு முன்னால் வைக்க உத்தரவிட்டார் அக்பர். யானைகள் அவனை தும்பிக்கையால் மூச்சுமுட்ட இறுக்கிப் பிடித்தும், கால்களால் மரச்சட்டத்தை உதைத்தும் விளையாடின. யானைகளுக்குக் கொல்ல உத்தரவிடும்வரை அவை யாரையும் கொல்வதில்லையாதலால், ஐந்து நாட்கள் இந்தக் கொடிய விளையாட்டு நடத்தப்பட்டது. அக்பரின் வரலாற்றாசிரியரான அபுல் ஃபசல் இந்தச் சம்பவத்தை மிகப் பெருமையாக எழுதிவைத்திருக்கிறார்.

அக்பரின் படையினரிடம் சிக்கி கற்பழிக்கப்படுவதில் இருந்து தப்பவும், பாலியல் அடிமைகளாவதிலும் இருந்து தப்புவதற்காக ராஜபுத்திரப் பெண்களும், குழந்தைகளும் கூட்டம் கூட்டமாக தீயில் குதித்து இறந்த சம்பவங்கள் அக்பரின் கொடுங்கோன்மையை பறைசாற்றும். இதைப்பற்றிக் கூறும் வின்செண்ட் ஸ்மித், “சித்தூரின் படைகள் இறுதிப் போருக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த வேளையில் ஜுஹார் பலிதானம் (தீயில் குதித்து இறத்தல்) நடந்து முடிந்துவிட்டிருந்தது. அரண்மனையின் மூன்று பகுதிகளில் இதற்காக பெரும் தீ வளர்க்கப்பட்டது. ஒன்பது அரசிகளும், ஐந்து இளவரசிகளும், அவர்களின் பெண் குழந்தைகளும், இரண்டு கைக்குழந்தைகளும், அரண்மனையின் அத்தனை முக்கியஸ்தர்களின் குடும்பங்களும் தீயில் குதித்து இறந்தார்கள்.

அடுத்தநாள் காலை அரண்மனைக்குள் புகுந்த அக்பரைத் தடுத்து நிறுத்த 8000 ராஜபுத்திரர்கள் சாகும்வரை போரிடுவதற்குக் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டார்கள். இதனைக் கண்டு சினமுற்ற அக்பர் சித்தூர் அரண்மனையின் மீது கடுமையான தாக்குதலைத் துவக்கினார். இரக்கமற்ற படுகொலைகள் துவங்கின. மேற்கண்ட 8000 ராஜபுத்திரப் படைவீரர்களுக்கு சித்தூரின் 40,000 பொதுமக்கள் உதவினார்கள் என்பதால் அவர்களைக் கொலை செய்ய உத்தரவிட்டார் அக்பர். ஏறக்குறைய 30,000 பேர்கள் வாளுக்கு இறையாக்கப்பட்டு,. எஞ்சியவர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள்.

இரக்கமுள்ளதொரு அரசன் செய்கிற செயலா இது?

நவம்பர் 1572-ஆம் வருடம் அக்பருக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்த அகமதாபாத்தின் அரசரான முஸாஃபர் ஷா தோல்வியுற்று, ஒரு சோளக்காட்டில் ஒளிந்திருக்கையில் பிடிபட்டார். அலஹாபாத் நகரம் சூறையாடப்பட்டு, பிடிபட்டவர்கள் அனைவரும் யானையின் கால்களில் இட்டு நசுக்கிக் கொல்லப்பட்டார்கள்.

அகபருக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்த இன்னொரு அரசவையினனான ஹாம்-ஜபான் என்பவனை குஜராத்தின் சூரத்தில் பிடித்தார் அக்பர். ஹம்-ஜபான் என்ற பெயரின் அர்த்தம் “உண்மையை மட்டுமே பேசும் ஒரு நாக்கு” என்று அர்த்தம். எனவே அக்பர் அவரின் நாக்கைத் துண்டிக்க உத்தரவிட்டார். அதன்படியே “உண்மையை மட்டுமே பேசும் நாக்கு” துண்டிக்கப்பட்டது.

அக்பரின் கல்வியறிவற்ற மூளை செயல்படும் விதத்தில் இதுவும் ஒன்று.

ஹுசைன் குலிகான் (கான் ஜஹான்) தனது சிறைக்கைதிகளுடன் அக்பருக்காக காத்து நிற்கிறான். கைதிகளில் ஒருவனான மசூத் ஹுசைன் மிர்ஸாவின் கண்கள் ஊசியால் தைக்கப்பட்டு மூடியிருக்கின்றன. அங்கிருந்த 300 பிற கைதிகளின் முகங்கள் கழுதை, பன்றி மற்றும் நாய்த் தோலினால் மூடப்பட்டிருக்கின்றன. அவர்களில் சிலர் புதுமையான சித்திரவதைகள் செய்யப்பட்டு இறக்கிறார்கள்….அக்பரைப் போன்றதொரு அரசன் இதுபோன்றதொரு சித்திரவதைகளை அவனது தார்த்தாரிய மூதாதைகளிடமிருந்தே பெற்றிருக்க வேண்டும்“.

இதுபோன்ற கொடூரங்களை நாள்முழுக்கச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கலாம். அக்பரை எதிர்த்தவர்கள் சித்திரவதைசெய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். இன்னொருபுறம் அக்பருக்குப் பிடிக்காதவர்கள் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டார்கள். 1581-82-ஆம் வருடம் அக்பரை எதிர்த்த ஷேக்குகளும், ஃபக்கீர்களும் காந்தஹாருக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, குதிரைவாங்குவதற்காக அடிமைகளாக விற்கப்பட்டார்கள்.

அக்பரின் அரசவையில் இருந்த இளம் ஹிந்து ஓவியனான யஷ்வந்த் அக்பரைச் சுற்றி நடந்த, அக்பரால் நடத்தப்பட்ட வன்புணர்ச்சிகளையும், போது மருந்து உபயோகங்களையும், வெள்ளமென ஓடிய மதுவையும், விபச்சாரத்தையும் கண்டு வெறுத்துப்போய் தன்னைத் தானே கத்தியால் குத்தித் தற்கொலைசெய்துகொண்டான். அக்பரின் இன்னொரு மூத்த அமைச்சரான ராஜா பகவான்தாஸ் அக்பரின் அரசவையில் அவருக்குக் நிகழ்ந்த அவமானங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் தன்னைத்தானே கத்தியால் குத்திக்கொண்டு இறந்துபோனார்.

விஷம் தயார் செய்பவன் ஒருவனை அக்பர் வேலைக்கு வைத்திருந்தார். அக்பர் சொல்லும் ஆளுக்கு விஷம்வைப்பதுதான் அவனது வேலை. சிறைக்கைதிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனைகளும் கொடூரமானவை. கழுமரத்தில் ஏற்றிக் கொல்வது, சிலுவையில் அறைந்து கொல்வது, தலையைத் துண்டிப்பது, யானையின் கால்களில் இட்டு மிதித்துக் கொல்வது, தூக்கிலிடுவது என விதவிதமான தண்டனைகள் அளிக்கப்பட்டன. சிறிய குற்றங்களுக்கு கைகளை வெட்டுவதிலிருந்து சவுக்கால் விளாசுவதுவரை தண்டனை அளிக்கப்பட்டது. யாருக்கு என்ன தண்டனை வழங்கப்பட்டது, யார்யார் சிறையில் இடப்பட்டார்கள் என்பதற்கான ஆவணங்கள் எதுவும் எழுதிவைக்கப்படவில்லை. தண்டனை அளிக்கப்படாதவர்கள் சிறையில் புழுத்து, மனநிலை பிறழ்ந்து இறந்தார்கள்.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் கொடுமையான முறையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்கள். அக்பரால் மன்னிப்பு வழங்கப்பட்ட வெகுசிலர் இரக்கத்தால் மன்னிக்கப்படவில்லை. அந்தச் சூழ்நிலையில் அக்பருக்கு என்ன சாதகம் நிகழுமோ அதன்படியே தண்டனை மன்னிப்புகள் வழங்கப்பட்டன,” என்கிறார் வின்செண்ட் ஸ்மித்.

அக்பர் காலத்தில் அங்கு வந்த கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள் சொன்னது போல “அக்பர் ஒரு கிழக்கின் பயங்கரம்” என்பதில் சந்தேகமில்லை. தடைபடாத அக்பரின் நாற்பதாண்டுகால தொடர்ச்சியான ஆட்சி அவரின் சர்வாதிகார மனப்பான்மையை மேலும் கூடுதலாக்கியது.

அக்பரைக் கண்டு குடிமக்கள் அஞ்சினார்களேயன்றி ஒருபோதும் அவர் மீது மதிப்பும், மரியாதையும் கொண்டிருக்கவில்லை. அரசின்மீது தனது பிடியை இறுக்கமாக வைத்திருந்த அக்பர், தான் விரும்பியபடியெல்லாம் நடந்து கொண்டார். அந்தச் சுதந்திரத்தை உபயோகித்து அக்பர் பல நம்பவேமுடியாத கொடூரங்களை அரங்கேற்றினார் என்பதே உண்மை.

குரானில் போதிக்கப்படும் படுபயங்கரமான தண்டனைகள் முகலாய அரசில் தாரளமாக உபயோகிக்கப்பட்டன.

நீதித் துறை நடவடிக்கைகளான குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை விசாரிப்பதும், சத்தியப் பிராமணம் எடுப்பதும், சாட்சிகளை விசாரிப்பதும் அக்பரின் அரசவையில் முற்றிலும் நிராகரிக்கப்பட்டன. தன் மனதில் தோன்றிய சித்திரவதைகளை குற்றவாளிகளின் மீது உபயோகிக்க ஒருபோதும் அக்பர் தயங்கியதில்லை. தனக்கு வரிவழங்காத விவசாயிகள் மது தனது படைகளை ஏவி, அவர்களைக் கசக்கிப் பிழிவதற்கும் அவர் பயன்படுத்தினார். தனக்குத் தோன்றியதை மற்றவர்கள் அப்படியே கடைப்பிடிக்க வேண்டும் எனபதில் அக்பர் ஒருபோதும் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை.

[தொடரும்]

அக்பர் என்னும் கயவன் – 6

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

தொடர்ச்சி.. 

ஜஹாங்கிரின் ஆட்சிக்காலத்தைப்போலவே ஷாஜஹானின் ஆட்சிக் காலமும் குரூரங்கள் நிறைந்த ஒன்று.  ஷாஜஹானைத் தொடர்ந்து அரியணை ஏறிய அவரது மகனான ஔரங்கசிப் அவரையும் மிஞ்சிய மதவெறியும், குரூரமும், துரோகமும் செய்தவர்.  ஔரங்கசிப் இறந்தது முன்னூறு வருடங்களுக்கு முன்தான் என்பதினை யோசிக்கையில் அவரது கொள்ளுப்பாட்டனான அக்பர் எவ்வளவு கொடூரமானவராக இருந்திருப்பார் என்பதினை நாம் சிந்திக்க முடியும். எனவே அக்பருக்கு முன்னாலும் சரி, அக்பருக்குப் பின்னாலும் சரி அவர் வழிவந்த அனைவருமே காட்டுமிராண்டிகளாக, குரூரத்தில், கொலைவெறியில் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சியவர்களாக இருப்பதினைக் காண்கிறோம். அக்பர் இந்தச் சங்கிலியின் ஒரு கண்ணியே. எனவே அவர் பிறரைவிடவும் வித்தியாசமானவராக, அன்பே உருவான்வராக, கண்ணியம் நிறைந்தவராக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

அக்பர் நற்குணங்கள் கொண்ட பேரரசராக இருந்திருப்பின், அவருக்குப்பின் வந்தவர்களும் அவரைப்போலவே நல்ல குணங்களை உடையவர்களாக, உலகம் போற்றும் உத்தமர்களாக அல்லவா இருந்திருக்க வேண்டும்? எனவே அக்பரது முன்னோர்களினதும், அக்பரின் வாரிசுகளினதும் வரலாற்றை முழுமையாக அறியாத ஒருவனே அக்பரைப்பற்றி உலவும் கதைகளை நம்புவனாக இருப்பான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அக்பரின் குரூரங்களைக் குறித்து நாம் ஆராய்வதற்குமுன்னர் அவரது சமகாலத்தவர்களான அவரது உறவினர்களின் குரூரங்களைப்பற்றியும் சிறிது ஆராய்வோம். நமக்கு மீண்டும்மீண்டும் கற்பிக்கப்படுவதுபோல அக்பர் ஒரு இரக்கமுள்ள, அன்பும், கனிவுமுள்ளதொரு பேரரசனாக இருந்திருந்திருந்தால் அவரது உறவினர்களின் கொடுஞ்செயல்களைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்க வேண்டுமல்லவா? ஆனால் அவர் அவ்வாறு எதுவும் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. உண்மையில் அவரும் அவரது உறவினர்களும் கொடூரமான ஓநாய்களைப்போலவும் கழுதைப் புலிகளைப்போலவும் அல்லவா நடந்து கொண்டார்கள்?

சுங்கிஸ் கானின் (Chungiz khan) அன்னையும் குஜராத்தின் பிரதிநிதியுமான ஒரு பெண்மணி (1573) ஜூஹார்கான் ஹப்சி என்பவன் தன்னுடைய மகனைக் கொலைசெய்துவிட்டதாக அக்பரிடம் முறையிடுகிறாள். இருவருமே அக்பரின் உறவினர்கள் என்றாலும் ஒருவரை ஒருவர் கொல்வதில் சளைத்தவர்களில்லை என்பதனை இந்த உதாரணம் காட்டுகிறது.

அக்பரின் அமைச்சரவையில் மூத்த அமைச்சராக இருந்த அபுல் மாலி என்பவர் காபூலுக்குத் தப்பியோடி அங்கிருந்த அக்பரின் வளர்ப்பு சகோதரனின் அன்னையான மாஹ் ச்சிக் (Mah Gchk) என்கிற பெண்மணியிடம் சரணடைகிறார். தனக்கும் ஹுமாயுனுக்கும் இருந்த நெருக்கத்தைப் பயன்படுத்தி அந்தப் பெண்ணின் மனத்தைக் கரைக்கும் அபுல் மாலிக்கு தன்னுடைய மகளான ஃபக்ருன்னிஸ்ஸாவை திருமணம்செய்துவைக்கிறாள். சிறிது காலம் கழித்து அவளின் சொத்தை அடைவதற்குத் தடையாக இருக்கும் அந்தப் பெண்மணியை அபுல் மாலி கத்தியால் குத்திக் கொல்கிறான்.

அக்பரின் சொந்த மாமனான கம்ரன் தன்னிடம் பிடிபட்ட எதிரியின் குடும்பத்திலிருந்த பெண்கள், குழந்தைகள் என அத்தனைபேர்களையும் குரூரமான சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கினான்.

மேற்கண்ட சில சம்பவங்கள் அக்பரின் காலத்தில் அவரது உறவினர்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட  சில குரூரங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுகள். அக்பரின் ஆட்சிக்காலம் முழுவதும் இதுபோன்ற கொலைகளும், படுகொலைகளும், கற்பழிப்புகளும், கொள்ளையடித்தலும் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருந்தன. அக்பரின் ஐம்பது ஆண்டுகால ஆட்சி அவருக்கு முன்னால் இருந்தவர்களின் குரூர நடவடிக்கைகளிலிருந்து சிறிதும் விலகியிருக்கவில்லை என்பதையே நாம் இங்கு காணாப்போகிறோம். அப்படியே அக்பரின் ஆட்சி அவரது முன்னோர்களின் காலத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருந்திருந்தால் அது நமக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும். ஆனால் உண்மையில் நிலைமை அப்படி இருந்திருக்கவில்லை.

இனி வரும் பகுதிகளில் அக்பருடையதும் அவரது படைத்தலைவர்களினது, அவரது அமைச்சரவையில் இருந்தவர்களினதுமான குரூரங்களைப் பற்றிப் பார்க்கலாம். அதுவே உங்களுக்குத் தேவையான ஆதாரங்களைத் தரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. துரதிருஷ்டவசமாக இந்திய வரலாற்றை எழுதியவர்கள் தர்க்கபூர்வமான தரவுகளை,  ஆவணங்களை, வரலாற்றுக் கூறுகளை, குறிப்புகளை முற்றிலும் மறைத்துவிட்டு தங்களின் இஷ்டம்போல எழுதிவைத்தார்கள்.

அக்பர் தனது முன்னோர்களைவிடவோ அல்லது அவருக்குப் பின்னர் வந்தவர்களைவிடவோ குரூரத்தில் எந்தவிதத்திலும் குறைந்தவரில்லை என்பதே உண்மை.  தன்னிடமிருந்த அளவுக்கதிகமான அதிகாரத்தைக்கொண்டு, வஞ்சகமும், சூழ்ச்சிகளும், துரோகங்களும்செய்து பிழைத்த அக்பர் இந்தியாவில் மட்டுமலலாது உலகிலேயே மிகக் கொடுஞ்செயல்கள் புரிந்தவர்கள் வரிசையில் வருவதற்குத் தகுதியான ஒரு ஆளேயன்றி வேறில்லை.

வரலாற்றாசிரியர் கர்னல் டோடின் கூற்றுப்படி, “பல தலைமுறைகள்கண்ட இந்தியாவின் போர்க்குணம் கொண்ட ராஜபுத்திரர்களும், ஷத்திரியர்களும் அக்பரின் வஞ்சக வாளுக்கு இறையானார்கள். அவரால் வெற்றிகொள்ளப்பட்டவர்கள் அடைந்த துயரங்களும் உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அழிவையே வழியாகக் கொண்டு நடந்த ஷகாபுதின், அல்லாவுதின் போன்றவர்களுக்கு இணையானவர் அக்பர். ராஜபுத்திரர்களின் தெய்வமான ஏக்லிங்காஜி கோவிலை அழித்து அதன் மூலஸ்தானத்தில் இஸ்லாமிய மதப்பிரச்சாரகர்களின் மேடையாக மாற்றியவர் அக்பர்’ என்கிறார்.

இந்தியாவின் செக்யூலரிஸ்டுகளாக தங்களை அறிவித்துக் கொண்டவர்கள் மிகவும் போலித்தனமான பாவனைகளோடு அக்பரை ஹிந்து அரசரான அசோகருடன் ஒப்பிடுவதனை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வரலாற்றாசிரியர் வின்செண்ட் ஸ்மித் இந்தப் போலித்தனத்தைத் தோலுறிக்கிறார். “தன்னை ஒரு சிறந்த நீதி வழுவாத ஒரு ஹிந்து பேரரசனுக்கு ஒப்பிடுவதனைக் கேட்டு அக்பரே சிரித்திருப்பார். கலிங்கத்துப் போரில் அசோகர் நிகழ்த்திய அழிவுகளைக் கண்டபிறகு அசோகர் வன்முறையைக் கைவிட்டதனைப்போல அக்பர் ஒருபோதும் செய்ததில்லை. அதற்கு மாறாக மேலும், மேலும் வன்முறைகளும், கொலைகளும், கொள்ளைகளும் அக்பரால் நிகழ்த்தப்பட்டன”

அக்பரின் குரூர மனப்பான்மையைக் குறித்தான சில சிறிய உதாரணங்களை இங்கு பார்ப்போம். இவையனைத்தும் அக்பரின் காலத்தில் வாழ்ந்த அவருடைய சொந்த வரலாற்றாசிரியர்களால் எழுதிவைக்கப்பட்டவை.

அக்பரின் உறவினரான கம்ரனின் மகனை குவாலியர் கோட்டையில் 1565-ஆம் வருடம் யாருக்கும் தெரியாமல் கொலைசெய்ய உத்தரவிடுகிறார் அக்பர். அந்த உதாரணமே பிற்காலத்தில் அரியணை ஏறிய ஷாஜஹான், ஔரங்கசிப் போன்றவர்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு குவாலியர் கோட்டை பெரும் கொலைக்களமாகத் திகழ்ந்தது.

அக்பரின் குரூரம் (sadism) அவரது கல்யாண குணங்களில் ஒன்றாக நிரந்தரமாகத் திகழ்ந்த ஒன்று. அவரது சிறியவயதிலிருந்து முதியவயது வரைக்கும் அவரது குரூர குணம் பல்வேறுவகைகளில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருந்ததைக் காணலாம்.

இரண்டாம் பானிபட் போர்

நவம்பர் 5, 1556-ஆம் வருடம் அக்பர் வெறும் 14 வயதுச் சிறுவன். ஹேமுவுடன் நிகழ்ந்த போரில் கண்ணில் புகுந்த அம்பு மூளையைத் துளைத்ததில் ஹேமு அரை மயக்க நிலையில் இருந்தார். அந்த நிலையிலேய அவரைச் சிறுவனான அக்பரின் முன்னர் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்கள். அக்பர் வெறியுடன் தனது கையிலிருந்த குறுவாளால் (scimitar) ஹேமுவின் கழுத்தை அறுத்துக் கொல்கிறார்.

பானிப்பட்டில் நிகழ்ந்த இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்தப் போரைக் குறித்துக் கூறும் வரலாற்றாசிரியர் வின்செண்ட் ஸ்மித், “இந்தப் போரில் ஹேமு மிக எளிதாக வென்றிருக்கும் வாய்ப்பே அதிகமிருந்தாலும் எதிர்பாராமல் பாய்ந்த அம்பின் காரணமாக அவர் தோல்வியடைய நேரிட்டது. அதனைக் கண்ட அவரது படைகள் சிதறியோடிவிட்டன. காட்டுக்குள் ஓடிய ஹேமுவின் பட்டத்து யானை பிடிக்கப்ப்ட்டு ஹேமு அதன்மீது அமர்த்தப்பட்டு அக்பரின் மாமனான பைராம்கானுக்கும், அக்பருக்கும் முன் அழைத்து வரப்படுகிறார்.

அக்பர் ஹேமுவின் கழுத்தை அறுத்த பின்னர் அங்கிருந்த அத்தனை பேர்களும் உயிரற்ற ஹேமுவின் உடலில் வாள்களைப் பாய்ச்சினர். ஹேமுவின் தலை காபூலுக்கு அனுப்பபட்டு அவரது உடல் தில்லியின் மசூதி வாசலுக்கருகில் புதைக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்திய வரலாற்றாசிரியர்கள் அவரது மாமனான பைராம்கானின் உத்தரவின்பேரில்தான் அக்பர் ஹேமுவைக் கொன்றதாக கதையளந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்கிறார்.

மேலும், “போரில் வெற்றிபெற்ற அக்பரின் படை பானிபட்டிலிருந்து தெற்கில் முன்னேறி தில்லியை வந்தடைகிறது. தில்லியின் கோட்டைக் கதவுகள் அக்பரின் வருகைக்காகத் திறந்துவைக்கப்படுகின்றன. ஆக்ராவும் அக்பரின் கைவசமாகிறது. மங்கோலியர்களின் கொடூர வழக்கப்படி போரில் பிடிபட்டவர்களின் தலைகள் கொய்யப்பட்டு ஒரு பெரும் கோபுரமாக செய்யப்படுகிறது. ஹேமுவின் அரண்மனையிலிருந்து விலைமதிக்கமுடியாத பொக்கிஷங்கள் அக்பரின் வசம் செல்கிறது, ஹேமுவின் வயதான தகப்பன் தலை துண்டித்துக் கொல்லப்பட்டார்”.

மால்வாவின் சுல்தானான பேஸ்பகதூரை வெல்லும் அக்பரின் படைத்தலைவர்களான ஆதம்கானும், பீர் முகமதுவும் அங்கு சொல்லமுடியாத குரூரங்களை நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார்கள். வரலாற்றாசிரியர் பதாயுனி அதற்குச் சாட்சியாக அந்த நேரத்தில் அங்கு இருந்திருக்கிறார். பிடிபட்ட எதிரிகளின் படைகள் அணி அணியாக அழைத்துவரப்பட்டு அவர்களின் தலைகள் துண்டிக்கப்பட்டன. அவர்களின் ரத்தம் ஆறுபோல ஓடியது. பீர் முகமது குரூரங்களின் எல்லைகளைக் கடந்தான். அவனைச் சந்திக்க கைகளில் குரானுடன் வந்த இஸ்லாமியர்களின் ஒரு பிரிவினரான சையத்கள்  கொல்லப்பட்டு எரிக்கப்பட்டார்கள்.

Image result for Malwa fort
மால்வா கோட்டை

அந்தப் போருக்குப் பின்னர் ஆதம்கான் மால்வாவின் கவர்னராக நியமிக்கப்படுகிறான். பின்னர் சிறிது நாள்களுக்குப் பிறகு ஆதம்கான் நீக்கப்பட்டு பீர்முகம்மது கவர்னராகிறான். பின்னர் அவனே பர்ஹான்பூரையும்ம் பிஜகத்தையும் தாக்கிப் பிடித்து கோட்டைக்குள்ளிருந்த அத்தனை பேர்களையும் படுகொலை புரிகிறான். செங்கிஸ்கான் செய்த அத்தனை கொடும் செயல்களையும் பீர்முகமது பின்பற்றியதாகச் சொல்கிறார் பதாயுனி.

ஆதம்கான் பின்னர் ஆக்ரா கோட்டையிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டு கொல்லப்பட்டான். அக்பரின் ஏவலாளிகளில் ஒருவனான அட்காகான் என்பவனை ஆதம்கான் கொலை செய்த காரணத்தால் அக்பர் அவனை ஆக்ராக் கோட்டையிலிருந்து தூக்கியெறிந்து கொல்ல உத்தரவிடுகிறார். அதனைப் பற்றி விளக்கும் வின்செண்ட் ஸ்மித், “ஆதம்கான் ஆக்ரா கோட்டையின் மாடியிலிருந்து கீழே தூக்கி வீசப்பட்டான். ஆனால் அவன் இறக்காமல் அரை உயிராகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். அக்பர் மீண்டும் அவனைத் தூக்கி வந்து கோட்டையின் மேலிருந்து மீண்டும் தூக்கியெறிய உத்தரவிடுகிறார். அவனுடைய கழுத்து உடைந்து மூளை நாலாபக்கமும் சிதறியது”.

[தொடரும்]

அக்பர் எனும் கயவன் – 5

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

தொடர்ச்சி.. 

போதை மருந்திற்கு அடிமையான அக்பரின் தகப்பன் ஹுமாயூன் ஆட்சிக்காலம் மிக மோசமான ஒன்றாக இருந்தது. வரலாற்றாசிரியர் ஷெலட் அதனைப் பற்றி இவ்வாறு விவரிக்கிறார்.

“ஆக்ராவுக்குத் திரும்பிய ஹுமாயூன் ஓப்பியம் என்கிற போதை மருந்தை அதிகமாக உட்கொள்ள ஆரம்பித்தார். அரசு நிர்வாக ஸ்தம்பித்தது.  ரூமிகானின் தலைமையில் சுனார் கோட்டையில் நுழைந்த ஹுமாயுனின் முகலாயப்படைகள் அங்கிருந்தவர்களைக் கொடூரமாகக் கொன்றார்கள். ஏறக்குறைய முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட ஆப்கானிய பீரங்கிப் படையினரின் கைகள் துண்டிக்கப்பட்டன. ஹுமாயுன் ரூபிகானை படைத்தலைவராக நியமிக்க அதனை எதிர்த்த பிற படைத்தலைவர்கள் ரூமிகானுக்கு விஷம் வைத்துக் கொன்றார்கள்.

கவுர் என்னுமிடத்தில் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்த ஹுமாயுன் அதை விட்டு வெளியே வராமல் குடியும், கூத்துமாகக் காலத்தைக் கழித்தார். ஹுமாயுனினி நிர்வாகிகள் (அமீர்கள்) அவரின் இந்த நடத்தையினால் மிக அவநம்பிக்கையடைந்தார்கள். 1538-ஆம் வருட காலத்தில் ஹுமயுனின் நடத்தை மிக மோசமான காலத்தை எட்டியது. இருந்தாலும் அவரது இரு சகோதரர்களான ஹிண்டாலும், கம்ரனும் தனக்கு எதிராக சதித் திட்டங்கள் தீட்டுவதனை அறிந்த ஹுமாயுன் வங்காளத்திலிருந்து ஆக்ரா திரும்பினார்”

இதற்கிடையில் முப்பத்து மூன்று வயதான ஹுமாயுனுக்கு 14 வயதான ஹமீதா பானுவின் மீது மோகம் பிறந்து அவளை கட்டாயத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு பதினாலு வயதுப் பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்வது குழந்தைகளை வன்புணர்வு செய்வதற்கு ஒப்பானது. ஹுமாயுனுக்கு அதனைப் பற்றியெல்லாம் கவலையில்லை. இந்தியாவில் தோற்கடிகடிக்கப்பட்டு நாடோட்யாகத் திரிந்த ஹுமாயுன் சிந்துப் பகுதியில் ஒளிந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். இந்தச் சூழ் நிலையில் ஹுமாயுன் அவரது சகோதரனான ஹிண்டாலைப் பார்ப்பதற்கு வருகிறார். ஹிண்டாலின் அந்தப்புரத்திலிருந்த ஹமீதா பானுவை முதன்முதலாகப் பார்த்து அவளால் மிகவும் கவரப்பட்டார்.

ஹமீதா பானு, ஹிண்டாலின் ஆன்மிக குருவான பாபா தோஸ்த் என்பவரின் மகள். 33 வயதான ஹுமாயுன் 14 வயதான அந்தப் பெண்ணின் கரம்பிடிக்க ஆசைப்பட்டார். சிறுமி ஹமீதா பானு அச்சத்துடனும் அருவருப்புடனும் அதனை ஏற்க மறுக்கிறாள். சகோதரன் ஹிண்டாலும் அதனை ஏற்கவில்லை. இருந்தாலும் பிடிவாதமாக ஹுமாயுன் அந்தப் பெண்ணை ஏராளமான வரதட்சிணை (இரண்டு இலட்சம்)  கொடுத்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.  நாடிழந்து, வீடிழந்து நாடோடியாகவும், வழிப்பறிக் கொள்ளைக்காரனாகவும் திரிந்த ஹுமாயுனுக்கு அந்தப் பணம் எங்கிருந்து கிடைத்திருக்கும்? நிச்சயாமாக எவனையாவது கொள்ளையடித்த பணமாகத்தான் இருக்கும் அது. அதையும் மீறி பெண் கொடுக்க மறுத்தால் பாபா தோஸ்த்தும் அந்தப் பெண்ணும் உயிருடன் வாழ்வது நிச்சயமில்லை”

அக்பரின் முன்னோர்களான கொலைகார, போதை மருந்திற்கு அடிமையான,  குடிகாரர்களான, குரூரமான செங்கிஸ்கானையும், தைமூரையும் பற்றிப் பார்த்தோம். அவருக்குப் பின் வந்தவர்களும் இதில் எந்த விதத்திலும் குறைவானவர்களில்லை. இதுபோன்ற காட்டுமிராண்டிகளின் வழி வந்த அக்பர் மட்டும் ஏதோ அதிசயமானவராக நம்மை நம்ப வைக்கும் முயற்சி தொடர்ந்து நடந்து அது மிகவு வெற்றிகரமாகவும் இன்றைக்கு ஆகியிருக்கிறது. வழி வழியாக கொடியவர்களின் வழி வந்த ஒருவன் மட்டும் எப்படி உத்தமனான் என்கிற கேள்விக்கு பதில் எதுவும் கிடைப்பதில்லை.

ஒரு வாதத்திற்காக அக்பர் நல்லவர், வல்லவர் என்று வைத்துக் கொண்டாலும் அக்பரின் மகனான சலிமின் (ஜஹாங்கிர்) குரூரம் தனி வகையைச் சார்ந்தது. கண்மூடித்தனமாக ஓப்பியமும், மதுவும் குடித்து எந்த நேரமும் மூளை மழுங்கி வெறியுடன் திரிந்த ஜஹாங்கிர் தனக்குப் பிடிக்காதவ்ர்களுக்கு இழைத்த கொடுமைகள் கடவுளால் பொறுக்க இயலாதவை. ஜஹாங்கிருடன் இருந்த அவரது குறிப்பெழுத்தாளன் ஒருவன் அந்தப்புரத்திலிருந்த வேலைக்காரப் பெண் ஒருத்தியுடன் காதலில் இருப்பதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத ஜஹாங்கிர் அவனது தோலை உயிருடன் உரித்தார் என்கிற செய்தியைப் படிக்கையிலேயே குலை நடுங்கும்.

அக்பர் ஒரு சிறந்த மனிதனாக இருந்திருந்தால் அவரது மகனான ஜஹாங்கிர் இப்படிப் பிறரைக் குரூரத்துடன் கொலை செய்வானா என்பதினை நாம் யோசிக்க வேண்டும். அதே ஜஹாங்கிர் அவரது தந்தையான அக்பரை விஷம் வைத்துக் கொல்லவும் முயற்சிகள் செய்திருக்கிறார். வரலாற்றாசிரியர் வின்செண்ட் ஸ்மித், “1591-ஆம் வருடம் அக்பர் கடுமையான வயிற்றுவலியால் துடித்தார். தன்னுடைய மகனான ஜஹாங்கிர்தான் தனக்கு விஷம் வைத்திருக்க வேண்டும் என அக்பர் சந்தேகப்பட்டார்” என்கிறார். எனவே அக்பரின் காலத்தில் ஜஹாங்கிர் மிகவும் வெறுக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனாகத்தான் இருந்தார்.

Married a 34 year-old Persian widow he renamed Nur Jahan ( Light of the World ). She would become one of the strongest personalities of the Mogul period. Painting commissioned by Akbar celebrating the birth of Jahangir.

விஷம் வைத்துக் கொல்வதில் வெற்றியடையாத ஜஹாங்கிர், தனது தகப்பனான அக்பரை சிறைப்பிடித்துக் கொல்வதற்கும் முயன்றிருக்கிறார். மீண்டும் வின்செண்ட் ஸ்மித், “….ஜஹாங்கிரின் புரட்சியை அறிந்த அக்பர் உடனடியாக ஆக்ராவுக்குத் திரும்புகிறார் (1601). ஜஹாங்கிர் போர்த்துக்கீசியர்களின் உதவியை நாடி அவர்களிடமிருந்த வெடிமருந்துகளைக் கோரிப் பெற முயன்றார்…..ஜஹாங்கிரை அடக்குவதற்காக அனுப்பி வைக்கப்பட்ட அவரது வரலாற்றாசிரியரான அபுல் ஃபைசல் படையெடுத்து வரும் வழியில் பிடிக்கப்ட்டு, ஒரு ஈட்டியின் முனையால் குத்தப்பட்டு மரத்தோடு அறையப்பட்டார்….பின்னர் அவரது தலை வெட்டப்பட்டு அலஹாபாத்திலிருந்த ஜஹாங்கிருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது….ஜஹாங்கிர் கெட்ட வார்த்தைகளினால் அந்தத் தலையை அர்ச்சித்துக் குப்பையில் எறிந்தார்…..”

அக்பருக்குப் பின் அரியணை ஏற வேண்டிய இளவரசனான ஜஹாங்கிர் அலஹாபாத்தில் கண்மூடித்தனமாக போதைமருந்தையும், மதுவையும் குடித்து மயங்கிக் கிடந்தார். பெரும் கோபம் கொண்டவரான ஜஹாங்கிர் மதுவின் போதையால் மிகவும் வெறி கொண்டவராக எவராலும் கட்டுப்படுத்த இயலாதவராக ஆனார். அவருக்கு முன் நிகழ்ந்த சிறிய, சிறிய தவறுகளுக்கும் மிகக் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டன. மன்னிப்பு என்கிற வார்த்தையே மறந்து போனது. ஏற்கனவே சொன்னபடி தவறு செய்த எழுத்தனை தோலுறிக்கையில் துடித்த அவனை ஜஹாங்கிர் அமைதியாக அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எனவே ஜஹாங்கிருக்கு எதிரான மனோபாவம் அவரது எதிரிகளிடையேயும், பொது மக்களிடையேயும் இருந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. இப்படிப்பட்ட குரூர மனம் கொண்ட ஜஹாங்கிர் தனது தந்தையைக் கொல்ல நினைத்தது நிச்சயமான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும்”

வயது ஏற, ஏற ஜஹாங்கிரின் காம லீலைகள் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தன. குடிப்பதும் இன்னபிற இளவயது பிணக்குகளும் அதிகமாகின. ஏற்கனவே நூற்றுக் கணக்கான பெண்களைக் கொண்ட மிகப்பெரிய அந்தப்புரம் இருந்தாலும், ஜஹாங்கிர் அவரது சகாவான ஜய்ன்கான் கோகாவின் மகள் மீது மட்டற்ற காதல் கொண்டார். இதைப்போலவே மித்ருன்னிஸா (எதிர்கால நூர்ஜஹான்) மற்றும் அனார்கலியின் (அக்பரின் வைப்பாட்டி. ஜஹாங்கிரை விடவும் இரண்டு மடங்கு வயதானவள்) மீதான அவரது காதலையும் நாம் புறந்தள்ள முடியாது. அக்பருக்கு எதிராக புரட்சி செய்து அலஹாபாத்தைப் பிடித்துக் கொண்ட பிற ஜஹாங்கிரின் போக்கிரித்தனமும், போதைமருந்து உபயோகமும், குடியும் உச்சத்தைத் தொட்டது. ஒருகட்டத்தில் எவ்வளவு மது குடித்தாலும் போதையே ஏறாத ஒரு நிலைமையை அவர் வந்தடைந்தார் என்றால் எந்த அளவிற்கு அந்த ஆள் குடித்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள். எனவே ஓப்பியத்தை மதுவுடன் கலந்து உபயோகிக்க ஆரம்பித்தார்.

தனது 18-ஆவது வயதில் குடிக்க ஆரம்பித்த ஜஹாங்கிர் ஒரே வேளையில் இருபது கோப்பைகள் மதுவை (double distilled spirit) அருந்துவதனை வழக்கமாகக் கொண்டவர். போதையின் உச்சத்தில் ஒருவனுக்கு காயடிக்க உத்தரவு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னொரு வேலைக்காரனை அடித்தே கொன்றிருக்கிறார். மேலே சொன்னபடி ஒருத்தனுக்கு உயிருடன் தோல் உறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஜஹாங்கிர் மட்டுமில்லை. அவருக்குப் பின் வந்த அக்பரின் பேரனான ஷாஜஹானும் மிகக் குரூரமான, இரக்கமற்ற கொலைகாரனே. செங்கிஸ்கானின், தைமூரின் வழி வந்த ஷாஜஹானுக்கும் வேறு குணம் வந்துவிடவா போகிறது?

மவுல்வி மொயினுதீன் அகமது “மேற்கத்திய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஷாஜஹானின் குறுகிய மனப்பான்மை சில சமயங்களில் அவனது மனைவியான மும்தாஜிடமிருந்து துவங்குகிறது என்பதில் சிறிதளவு உண்மை இருக்கிறது” என்கிறார். இன்னொரு வரலாற்றாசிரியரான இ.பி. ஹாவெல், “கிறிஸ்தவ பாதிரிமார்கள் ஷாஜஹனால் மிகுந்த சித்திரவதைக்குள்ளானார்கள். கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான மனப்பான்மை கொண்டவளான அவரது மனைவி மும்தாஜ் இறப்பதற்கு சிறிதுகாலத்திற்கு முன்னர் ஷாஜஹானைத் தூண்டிவிட்டு ஹூக்ளியில் அமைந்திருந்த போர்ச்சுக்கீசிய காலனியைத் தாக்க வைத்தாள்” எனச் சொல்கிறார்.

இதனையே வேறுபல வரலாற்றாசிரியர்களும் உறுதி செய்கிறார்கள். “ஷாஜஹான் பலமுறை கிறிஸ்தவ பாதிரிகளை தனது அவைக்கு அழைத்து அவர்களை இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாறுவதற்கு வற்புறுத்தினார். அதனை மறுத்தவர்கள் மீது மிகவும் சினம் கொண்ட ஷாஜஹான் அவர்களை உடனடியாக சிரச்சேதம் செய்ய உத்தரவிட்டார். இன்னும் சிலர் கடுமையான சித்ரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு யானைகளில் கால்களில் இடப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டனர். எதோச்சதிகார கொடூரங்களில் ஷாஜஹான் அவர்களின் முன்னால் வந்தவர்களையெல்லாம் மிஞ்சிய ஒருவர். அரியணையை அடைவதற்காக் தன்னுடைய உறவினர்கள், எதிரிகள் என அத்தனை பேர்களையும் படுகொலை செய்தவர் ஷாஜஹான். அவரை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்த இங்கிலாந்தின் தூதுவரான தாமஸ் ரோ “ஷாஜஹான் தன்னைப் பற்றிய மித மிஞ்சிய பெருமித உணர்வுடையவர். மற்றவர்களை (பிற மதத்தவர்களை) வெறுப்புடனேயே அணுகும் மனோபாவமுடையவர்” என்கிறார்.

“துரோகிகளான காஃபிரி ஹிந்துக்கள் பனாரஸில் சிலை வழிபாட்டு ஆலயத்தைக் கட்டத் துவங்கியிருப்பதாகவும், நாட்டின் பிற பகுதிகளிலும் அதுபோன்ற பல ஆலயங்கள் கட்டப்பட்டதாகவும் பேரரசருக்குத் தெரியவந்தது. அல்லாவின் மதத்தை பேணிப் பாதுகாப்பவரான பேரரசர் பனாரஸ் ஆலயத்தையும், பேரரசின் எந்தவொரு பகுதியிலும் இருக்கும் சிலைவழிபாட்டுத் தலங்களையும் உடனடியா இடிக்க உத்தரவிட்டார். இதுவரை வந்த தகவல்களின்படி பனாரஸ் மாவட்டத்தின் அலஹாபாத் பகுதியில் மட்டும் 76 ஆலயங்கள் இடிக்கப்பட்டதாகத் தகவல் வந்திருக்கிறது” என ஷாஜ்ஹானின் வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

ஷாஜஹன் கிறிஸ்தவர்களுக்கு இழைத்த கொடுமைகளையும் சிறிது பார்ப்போம்.

தவுலதாபாத்தை வென்ற ஷாஜஹானின் தளபதிகளான காசிம்கானும், கம்புவும் 400 கிறிஸ்தவ சிறைக்கைதிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்தார்கள். அவர்களில் ஆண், பெண், இளைஞர்கள், முதியவர்கள் என பலதரப்பினரும் இருந்தார்கள். தாங்கள் வழிபடும் சிலையை கையில் கொண்டு வந்த அவர்கள், அல்லாவின் மதத்தைப் பேணும் பேரரசரின் முன் நிறுத்தப்பட்டார்கள். பேரரசர்  மவுல்விகளைக் கொண்டு இஸ்லாமிய மதத்தின் அருமை, பெருமைகளைப் பற்றி அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல வைத்து அவர்களை இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாறுவதற்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

கிறிஸ்தவ சிறைக்கைதிகளில் ஒருசிலர் இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாறுவதற்குச் சம்மதித்தனர். ஆனால் பெரும்பாலோர் அவ்வாறு செய்வதற்கு மறுத்துவிட்டனர். மறுத்தவர்கள் அமீர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு அவர்களைக் கொடுஞ்சிறையில் அடைக்க உத்தரவிடப்பட்டது. அவ்வாறு அடைக்கப்பட்டவர்கள் சிறையிலிருந்து நரகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். அவர்களின் சிலைகள் ஜமுனா நதியின் தூக்கியெறிப்பட்டன. எஞ்சியவைகள் உடைத்தெறியப்பட்டன.

(தொடரும்)

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

அக்பர் எனும் கயவன் – 4

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

தொடர்ச்சி.. 

அக்பரின் முன்னோர்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமான கொடியவர்கள். அக்பருக்குப் பின் வந்த ஜஹாங்கிர், ஷாஜஹான், அவ்ரங்க்ஸிப் போன்ற அவரது வாரிசுகளும் சாமான்யமானவர்களில்லை. ஆனால் அக்பரை ஒரு நல்ல அரசராக, நீதி வழுவாத நேர்மையாளனாக, அன்பும் கனிவும் உடையவராகத்தான் இந்தியர்களான நாம் அறிந்திருக்கிறோம். எனவே உண்மையான அக்பரைக் குறித்து,  அதாவது அக்பரின் கொடுங்கோன்மையைக் குறித்து, அவரின் துரோகங்களைப் குறித்து, இந்தியர்களுக்கு குறிப்பாக இந்திய ஹிந்துக்களுக்கு அவர் இழைத்த கொடுமையான இரக்கமற்ற சித்திரவதைகளைப் குறித்தும் இனிவரும் கட்டுரைகளில் விளக்கமாக ஆராய முயல்வோம்.

காட்டுமிராண்டித்தனமான சூழலில் கல்வியறிவற்று வளர்க்கப்பட்ட அக்பரின் வாழ்வு ஒரு பெரும் காமுகனாக, குடிகாரனாக, போதைமருந்திற்கு அடிமையானவராகவே இருந்தது. இந்தச் சூழலில் வளர்ந்த ஒருமனிதன் ஒருபோதும்  நல்லொழுக்கம் மிகுந்த ஒருவனாக வாழ்ந்திருக்கவே இயலாது என்பதுதான் உண்மை. நமக்கெல்லாம் கற்பிக்கப்பட்டது போல அவர் உண்மையிலேயே நல்லொழுக்கம் மிகுந்த ஒருவராக இருந்திருந்தால் அவரது மகன்களும்,  பேரன்களும் ஒருபோதும் கொடுஞ்செயல்கள் புரிந்த வன்முறையாளர்களாக இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதினையும் நாம் உணர வேண்டும்.

ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் அன்னியனுக்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த இந்திய தேசத்தில் மத ஒற்றுமையைப் பேணிக்காப்பது என்கிற பெயரிலும், அரசியல் கட்சிகளின் வாக்கு வங்கிகளைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவும் உண்மைகளை மறைத்து பொய்யான வரலாற்றை எழுதுவது வழக்கமாகியிருக்கிறது. உண்மையான வரலாற்றை உள்ளது உள்ளபடியே எழுதுவது என்பது ஒரு தெய்வ குற்றத்திற்கு நிகராகப் பார்க்கப்படுகிறது என்பதனையும் நாம் அறிவோம். இதன் காரணமாகவே இந்திய வரலாறு ஏராளமான ஒழுங்கற்ற பகுதிகளையுடைய, முரண்பாடான, மூடத்தனமான, அபத்தமான ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாத முடிவுகளை உடையதாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எனவே இதனை ஆராயப் புகும் ஒவ்வொருவரின் முன்பும் இந்தப் போலித்தனமான வரலாறு சிதறிச் சின்னாபின்னமாவதனையும் நாம் கண்டிருக்கிறோம். அக்பரைக் குறித்து கவனமாகப் பின்னப்பட்ட கதையும் அதில் ஒன்று.

இந்தியாவில் மதச் சமநிலையைப் பேணுவது என்கிற பெயரில் இந்திய வரலாற்றாசிரியர்கள், குறிப்பாக இடதுசாரி வரலாற்றாசிரியர்கள், அக்பரை ஒரு பேரரசராக, நீதிமானாக, சிறந்த நிர்வாகியாக சித்தரித்ததுடன், அசோகர் போன்ற ஒரு ஹிந்து பேரரசனுக்கு நிகராகப் புகழ்வது என ஒரு வரைமுறையற்ற பொய்களால் நிறைத்திருக்கிறார்கள்.

அக்பர் அவரது தந்தை வழியில் பெரும் கொலைகாரனான தைமூரையும், தாய் வழியில் அவனை விடவும் பெரும் கொலைகாரனான செங்கிஸ்கானின் வழியில் வந்தவர். அக்பரின் பாட்டனான பாபர், கிழக்கு பாரசீகத்தின் ஒரு சிறு பகுதியாக இருந்த ஃபர்கானாவை ஆண்ட உமர் ஷெய்க்கின் மூத்தமகன். உமர் ஷெய்க்கின் தகப்பனான அபு சையத் தைமூரின் கொள்ளுப் பேரன். உமர் ஷெய்க்கின் முதல் மனைவியும் பாபரின் தாயுமான குட்லுங் நிகார் கானூம், சக்ட்டாய்கானின் மகனான யூனஸ்கானின் இரண்டாவது மகள். சக்ட்டாய்கான் மங்கோலியப் பேரரசரரான செங்கிஸ்கானின் இரண்டாவது மகன்.

அக்பரின் பாட்டனான பாபர் ஒரு ஆட்கொல்லியைப் போல பொதுமக்களால் அஞ்சப்பட்டவன். பாபர் வரும் வழியில் இருந்த ஜனங்கள் பாபரைக் கண்டதும் அஞ்சிச் சிதறி ஓடினார்கள். அக்பரும் பாபருக்கு எந்த விதத்திலும் சளைத்தவரில்லை. வேட்டைக்காரச் சிறுத்தை போல அப்பாவிகளை வேட்டையாடிக் கொல்வதனை ஒரு வழக்கமாக வைத்திருந்த அக்பரைக் கண்டவர்களும் அவருக்கு அஞ்சி விலகி ஓடினார்கள்.

வரலாற்றாசிரிய ஷெலத் பாபரைக் குறித்துச் சொல்கையில், “பாபர் திபல்ப்பூர் நகரைக் கைப்பற்றி அந்தக் கோட்டையில் இருந்த அத்தனை பேர்களையும் வாளுக்கு இறையாக்கினார். பாபரி முன்னனிப்படைகள் தில்லியை நோக்கி முன்னேறி இப்ராஹிம் லோடியின் படைகளைக் கைப்பற்றி அத்தனை பேர்களையும் கொன்று குவித்தார்கள்”. அதனைக் குறித்து பாபர், “நாங்கள் கோடைகாலத்தில் ஆக்ராவை நோக்கி வந்தோம். ஆக்ராவாசிகள் அத்தனை பேர்களும் அச்சத்துடன் அங்கிருந்து ஓடிவிட்டார்கள். நாங்கள் உண்பதற்கு உணவோ அல்லது குதிரைகளுக்குக் கொடுப்பதற்குச் சோளமோ கிடைக்கவில்லை. எங்கள் மீது வெறுப்பும், சினமும் கொண்ட அந்தப் பகுதி மக்கள் சாலைகளில் போவோர் வருவோரைக் கொள்ளையடிக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர்களில் பலரைப் பிடித்து கொலை செய்தபின்னர் அந்த வழக்கம் நின்றது” என்கிறார்.

தான் கொலை செய்பவர்களின் தலைகளைக் கொய்து அதனை ஒரு கோபுரமாக அடுக்கிப் பார்க்கும் வழக்கம் பாபருக்கு இருந்தது. அதனைக் குறித்து எழுதவரும் வரலாற்றாசிரியர்  கர்னல் டோட், பாபர் ராணா சங்காவை ஃபதேபூர் சிக்ரியில் தோற்கடித்த பின்னர் தோற்றவர்களின் தலைகளினால் அமைக்கப்பட்ட கோபுரமானது ஒரு சிறு மலையைப் போலத் தோற்றமளித்ததாக எழுதியிருப்பதனைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். பாபர் அந்த இடத்திலேயே தனக்கு காஜி  – Gazi (காஃபிர்களைக் கொல்பவன்)எனப் பட்டம் சூட்டிக் கொண்டார்.

பாபர் தன்னை ஒரு ஓரினப்புணர்ச்சியாளனாக அறிவித்துக் கொண்டவர். பாபரைக் குறித்து பிறர் சொல்லும் குறிப்புகளின் அடிப்படையில் பார்க்கையில் பாபர் ஒரு மூர்க்கன் என்பது சந்தேகமில்லாமல் நிரூபணமாகிறது. தன் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்தவற்றைக் குறிப்புகளாக எழுதும் பழக்கமுள்ள பாபரே தான் செய்த கொடூரங்களைக் குறித்து எழுதிவைத்திருக்கிறார். அதிலிருந்து சில பகுதிகளைப் பார்ப்போம்.

“தாம்போல் போருக்குப் பின்னர் நிறையப் பேர்களை பிணைக்கைதிகளாகப் பிடிபட்டார்கள். அவர்கள் அத்தனை பேர்களின் தலைகளையும் வெட்டும்படி நான் உத்தரவிட்டேன். அதுவே எனது முதலாவது போரும் கூட. கோகாத் மற்றும் ஹங்கு போரில் சரணடைந்த ஆப்கானிகளின் தலைகளைத் துண்டித்து அந்தத் தலைகளைக் கொண்டு ஒரு பெரிய மினார் எழுப்பினோம். சங்கரைச் சேர்ந்த கிவி பழங்குடியினரின் கோட்டை பிடிக்கப்பட்டு அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அவர்களின் தலைகள் ஒரு குவியலாக குவித்து வைக்கப்பட்டது. அங்கிருந்து தப்பிச் சென்ற படைவீரர்கள் பிடிக்கப்பட்டு அவர்களின் மூக்குகள் வெட்டப்பட்டன. இதுபோலவே பஞ்சூரும் பிடிக்கப்பட்டு அங்கிருந்தவர்களின் தலைகளைக் கொண்டு ஒரு தூண் எழுப்பப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பஞ்சகோராவைப் பிடிக்கும்படி ஹிந்து பெக்கிடம் உத்தரவிட்டேன். அவர்கள் பஞ்சகோராவை நெருங்குவதற்க்கு முன்பே அங்கிருந்தவர்கள் அத்தனை பேர்களும் அங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிட்டார்கள்.

இதுபோலவே சையத்பூரின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலிம் போது மேலும் பலர் வாளுக்கு இரயாக்கப்பட்டார்கள். அவர்களின் பெண்களும், குழந்தைகளும் பிடிக்கப்பட்டு அடிமைகளாக்கப்பட்டார்கள். அவர்களின் சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டன. இப்ராஹிம் லோடியின் ஆப்கானிய படைத்தலைவர்கள் லாகூர் பஜாரில் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள். லாகூர் பஜார் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டது. நாங்கள் முதன் முதலாக ஆக்ராவுக்கு வருகையில் அங்கிருந்தவர்கள் எங்கள் மீது அச்சமும், வெறுப்பும் கொண்டார்கள். என்னைப் பார்த்தவுடன் அவர்களின் படைத்தலைவர்களும், பொதுமக்களும் அங்கிருந்து அச்சத்துடன் தப்பி ஓடினார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து நாங்கள் தில்லியை அடையும்வரை வழியிலிருந்த அத்தனை பேர்களும் எங்களுக்கு அடங்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

பயானாவை நோக்கிச் சென்ற காசிமி அங்கே வெட்டிய பல தலைகளுடன் திரும்ப வந்தார். மேவாத்தின் அழிவுகளிலிருந்து எடுக்கப்பட வேண்டிய எல்லாவற்றையும் கைப்பற்றுமாறு முல்லா துருக்கி அலிக்கு உத்தரவிட்டேன். இதுபோலவே மக்பூர் திவானுக்கும் உத்தரவிடப்பட்டு மேவாவின் எல்லைப் பகுதிகளிலிருந்த பல நகரங்களை அழித்து, அங்கிருந்தவர்கள் அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்ப்ட்டு கொண்டுவரப்பட்டார்கள்”.

இத்தகைய கொடூரரனான பாபரின் வழிவந்த அக்பரின் தகப்பனான ஹுமாயூன் பாபரைவிடவும் கொடூரமானவனாக இருந்தான். பாபருக்காவது இந்தியாவைப் பிடிக்க ரத்தமும், வியர்வையும் வடிக்க வேண்டிய சூழ் நிலை இருந்தது. ஆனால் பாபரின் வாரிசான ஹூமாயுனுக்கு இத்தனை பெரிய தேசமும், அதன் செல்வமும், வளமும் மிக எளிதாகக் கிடைத்த ஒன்று.

வரலாற்றாசிரியர் வின்செண்ட் ஸ்மித்தும்  “ஹூமாயுன் ஓப்பியம் எனும் போதை மருந்திற்கு அடிமையானவர்” என்கிறார். ஹுமாயூன் ஒரு கொள்ளைக்காரனும் கூட. அதனைக் குறித்து அவரது வேலைக்காரனான ஜவஹர் சொல்கையில் “அக்பரின் பிறப்பின் போது ஹுமாயூன் நாடிழந்து மிகவும் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருந்தார். தனக்கு மகன் பிறந்த்தை எப்படிக் கொண்டாடுவது என்று அறியாமல் திகைத்த ஹுமாயுன் என்னிடம் அவர் கொடுத்து வைத்திருந்த 200 வெள்ளிக் காசுகளையும், வெள்ளிக் காப்பையும், சிறிதளவு வாசனை கஸ்தூரியையும் அவர் யாரிடம் கொள்ளையடித்தாரோ அவரிடமே திருப்பிக் கொடுக்கும்படி உத்தரவிட்டார்” என்கிறார்.

ஆக, அக்பரின் பிறப்பிற்கு சிறிது முன்பாக ஹுமாயூன் யாரோ அப்பாவிகளைக் வழிப்பறி செய்து கொள்ளையடித்திருக்கிறார் என்பது நிருபணமாகிறது. தனக்கு மகன் பிறந்ததால் மகிழ்ச்சியடைந்தாலும் தன்னால் கொள்ளையடிக்கப் பட்டவர்களின் சாபத்திற்கு அஞ்சியே ஹுமாயூன் கொள்ளையடித்தவற்றை உரியவர்களிடம் சேர்ப்பதற்கு உத்தரவிட்டிருக்க வேண்டும்.

இந்தியாவின் எல்லா இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்களையும் போல ஹுமாயூனும் பாபரின் அரியணைக்காக அவரது சகோதரர்களுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். பல தொடர்ந்த போர்களுக்குப் பின்னர் அவரது சகோதரனான கம்ரானைப் பிடிக்கும் ஹுமாயூன் அவரை மிகவும் மிருகத்தனமாகச் சித்திரவதை செய்கிறார். இதனைக் குறித்து வரலாற்றாசிரியர் வின்செண்ட் ஸ்மித் விளக்குகையில் “கடுமையான போரில் தோல்வியுரும் வேளையில் கம்ரன் பெண்ணைப் போல உடையணிந்து தப்பிக்க முயல்கையில் பிடிபடுகிறார். ஹுமாயூன் அவரைக் குருடாக்குவதுதான் சரியானது என முடிவெடுக்கிறார். அதன்பின் நடந்தவற்றை ஹுமாயூனின் வேலைக்காரனான ஜவஹர் விளக்குகிறார். ஹுமாயூன் தனது உடன்பிறந்த சகோதரனின் துன்பத்தை ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. கம்ரனை கூடாரத்திலிருந்து வெளியே இழுத்து வந்த ஹுமாயூனின் சிப்பாய்களில் ஒருவன் கம்ரனின் கால்களின் மீது உட்கார்ந்து பிடித்துக் கொள்ள ஒரு கூர்மையான ஈட்டி அவரது கண்களில் பாய்ச்சப்படுகிறது. பின்னர் சிறிது எலுமிச்சை சாரும் உப்பும் அந்தக் கண்களின் மீது பூசப்பட்டு, ஒரு குதிரையின் மீது உட்காரவைத்து விரட்டியடிக்கிறார்கள். ஆனால் கம்ரனின் குடும்பத்தினர் ஹுமாயுனால் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு உள்ளாக்கப்பபடவில்லை”.

தில்லியில் உள்ள படாடோபமான ஹுமாயுன் கல்லறை (Humayun Tomb)

இதைப்படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் ஹுமாயுனின் கொடூரமான மனப்பாங்கையும், அவரிடம் சிக்கிய அடுத்தவர்களின் கதியையும் கற்பனை செய்து பார்த்துக் கொள்ளலாம். சொந்தச் சகதோதரனுக்கு ஒரு உபகாரமாக அவனுடைய குடும்பத்தினர் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு உள்ளாக்கப்படவில்லை என்பதே பெரியதொரு விஷயமாகப் பேசப்படுகிறது. ஏனென்றால் தன் கையில் சிக்கிய அத்தனை அன்னியப் பெண்கள் மீது பாலியல் பலாத்காரம் செய்வதையே முழு நேரமும் செய்தவர் ஹுமாயுன்.

ஹுமாயுனின் தகப்பனான பாபரே அவனுடைய சகோதரர்களைக் கொல்லவேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறார் என்றால் எத்தனை பெரிய கொடூர மனமுடையவனாக ஹுமாயுன், அதாவது அக்பரின் தகப்பன், இருந்திருக்க வேண்டும்? இந்தியாவில் பிடிபட்ட செல்வத்தின் அளவைப் பார்த்த ஹுமாயூன் கிறுக்குப் பிடித்தவனைப் போல நடந்து கொண்டான் என பாபரே அவரது குறிப்புகளில் எழுதுகிறார். “ஹுமாயுன் தில்லிக்குச் சென்று பெரும் பொக்கிஷங்கள் நிறைந்த பல பெரிய வீடுகளைக் கைப்பற்றி அங்கிருந்த செல்வத்தைக் கொள்ளையடித்தான். அவனிடமிருந்து இப்படியொரு செயலை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. எனவே நான் மிக மனவேதனையடைந்தேன். மிகக் கடுமையான வார்த்தைகளுடன் கூடியதொரு கடிதத்தை அவனுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்”.

ஹுமாயுனின் கொடுங்கோன்மைக்கு ஒரு உதாரணத்தை முகலாய வரலாற்றாசிரியரான பதாயுனின் ஒரு குறிப்பு கூறுகிறது. “ஹுமாயுன் ஆக்ராவிற்கு வந்தவுடன் அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும் இனிமேல் தன் முன்னர் வருகையில் தரையில் முத்தமிட வேண்டும் எனப் புதியதொரு உத்தரவினைப் பிறப்பித்தார்”.

“ஹுமாயுன் ஒப்பியத்திற்கு (போதை மருந்து) அடிமையானதொரு மனிதன்” என்கிறார் வரலாற்றாசிரியர் வின்செண்ட் ஸ்மித். ஆக்ராவில் இருக்கையிலேயே தனது சகோதரனான கம்ரனுக்கு விஷம் வைத்துக் கொல்லப்பார்த்தவர் ஹுமாயுன். பாபர் அவரை அனுப்பி வைத்த பகுதிகளிலிருந்து அவரது உத்தரவில்லாமல் அங்கிருந்து வெளியேறியவர். இதனைக் கண்ட பாபர் கோபமுற்று அவரை சம்பல் பகுதி கவர்னராக நியமிக்கிறார். குஜராத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு ஹுமாயுன் நடத்திய வெறியாட்டங்கள் கொடுமையானவை.

அக்பரின் தகப்பனான ஹுமாயுன் ஒழுக்கமற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்த, சிதைந்த மனோபாவமுடைய, சீர்கெட்ட கொடுஞ்செயல் புரிகிற, திருத்தவே முடியாத குடிகாரன். அதனையும் விட போதை மருந்திற்குக் அடிமையான, பிறரைக் கொடுமைப்படுத்தி இன்பம் காண்கிறதொரு சாடிஸ்ட் மனோபாவமுடைய மனிதன்.

(தொடரும்)

<< தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கே வாசிக்கலாம் >>

அக்பர் எனும் கயவன் – 3

மூலம்: பி.என்.ஓக் (P.N.Oak) எழுதிய Who says Akbar is Great? என்னும் புத்தகம்

தமிழில்: பி.எஸ்.நரேந்திரன்

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி… 

1573-1574 :

அக்பரின் அரசவையில் இருந்த தோடர்மல் சொன்ன யோசனையை ஏற்று அக்பர் முகலாய சாம்ராஜ்யத்தில் இருக்கிற அத்தனை குதிரைகளுக்கும் கட்டாய ராஜ முத்திரை இட வேண்டும் என உத்தரவிடுகிறார். இதன்படி குதிரை வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் அரசனுக்கு அடிமையாகி விடுவான் என்பதுடன் அக்பர் அழைக்கும் பொழுதெல்லாம் வருவதற்குமான கட்டாயத்திற்குள்ளாவான்.

மார்ச் 3, 1575 :

வங்காளம், ஒரிஸ்ஸா, பீஹார் பகுதிகளை ஆண்ட ஆப்கானியான தாவூதுக்கு எதிராக துகாரோய் என்னுமிடத்தில் நடந்த போரில் அவன் தோற்கடிக்கப்படுகிறான். தோற்றவர்களின் தலைகளை வெட்டி கோபுரமாக அடுக்குகிறார்கள். அந்தக் கோபுரம் எட்டு மினார்களின் உயரத்தில் இருந்ததாகத் தெரிகிறது.

1574-75 :

குஜராத்தில் மிகக் கடுமையான பஞ்சம் தலைதூக்குகிறது.

ஜூலை 12, 1576 :

ஆப்கானிய அரசன் தாவூத் வங்காளத்தில் ராஜமஹால் என்னுமிடத்தில் நடந்த போரில் கொல்லப்படுகிறான்.

1572-1597 :

ஹிந்துஸ்தானத்தின் சிறந்த வீரப்புதல்வர்களில் ஒருவரான ராணா பிரதாப்புடன் அக்பர் நிகழ்த்திய போர்கள் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தன. இறுதியில் ராணாவை வெல்ல முடியாமல் அக்பர் தன் படைகளை திருப்பி அழைத்துக் கொள்கிறார். ராணா பிரதாப்பின் ஆட்சி செய்த நிலப்பரப்பின் அளவு குறைந்தாலும் இறுதியில் அவரே வெல்கிறார்.

ஜூன் 1576 :

ராணா பிரதாப்புக்கும் அக்பருக்கும் நிகழ்ந்த புகழ்பெற்ற ஹல்திகாட் போர் நடைபெற்றது. யானையின் மீது அமர்ந்து அந்தப் போரில் பங்கேற்ற ஜஹாங்கிரைக் கொல்வதற்காக ராணா தனைது நீண்ட ஈட்டியுடன் பாய்கிறார். ஜஹாங்கிர் மாவுத்தனின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ள மாவுத்தன் கொல்லப்படுகிறான்.

நவம்பர் 1579 :

போர்த்துக்கிசிய பாதிரிகள் கோவாவிலிருந்து புறப்பட்டு அக்பரை ஃபதேபூர்சிக்ரியில் பிப்ரவரி 28, 1580 அன்று சந்திக்கிறார்கள். அக்பருக்கு ஒரு பைபிளை பரிசாக அளிக்கிறார்கள். அதனை வாங்கிக் கொள்ளும் அக்பர் சில வருடங்களுக்குப் பின்னர் அவர்களிடமே அதனைத் திருப்பித் தந்துவிட்டார்.

பிப்ரவரி 8, 1581 :

வடமேற்கு மாகாணங்களில் நிகழ்ந்த கலவரத்தை அடக்கப் புறப்படுகிறார் அக்பர். அக்பரிடம் நிதி மந்திரியாக இருந்த ஷா மன்சூர் அக்பருக்கு எதிராக புரட்சி செய்கிறார். அக்பரை எதிர்த்து புரட்சி செய்தவர்களில் 12வது நபர் அவர். தானேஷ்வருக்கும் அம்பாலாவுக்கும் இடைப்பட்ட ஷாபாத் என்கிற இடத்தில் வைத்து ஷா மன்சூரை தூக்கிலிடுகிறார் அக்பர். அவரிடம் வரலாற்றாசிரியராக பணியாற்றிய அபுல் ஃபசலே அவரைத் தூக்கிலிடுபவராக பணியைச் செய்கிறார்.

ஆகஸ்ட் 9, 1581 :

காபூலுக்குள் நுழையும் அக்பரை எதிர்த்து நிற்கத் துணிவின்றி அவரது சகோதரனான (half-brother) முகமது ஹக்கீம் அங்கிருந்து தப்பி ஓடுகிறார். காபூலில் வெறும் ஆறு நாட்கள் மட்டுமே தங்கியிருக்கும் அக்பர் மீண்டும் ஃபதேபூர்சிக்ரி நோக்கித் திரும்புகிறார்.

1581-82 :

அக்பருடன் கருத்து வேற்றுமை கொண்ட பல ஷேக்குகளும், ஃப்க்கீர்களும் நாடுகடத்தப்படுகிறார்கள். பெரும்பாலனவர்கள் காந்தஹாருக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு பண்டமாற்று முறையில் குதிரைகளுக்கு பதிலாக அடிமைகளாக விற்கப்படுகிறார்கள்.

மார்ச் 1582:

அக்பரின் அரசவையில் இருந்த மாசூம்கான் ஃபர்ஹான்குடி அக்பருக்கு எதிராக புரட்சி செய்கிறார். பின்னர் அக்பருடன் சமாதானாமாகும் ஃபர்ஹான்குடியை ஒன்றும் செய்யக்க்கூடாது என அக்பரின் தாயார் கேட்டுக் கொள்கிறார். இருப்பினும் வீடு திரும்பும் வழியில் வைத்து ஃபர்ஹான்குடி படுகொலை செய்யப்படுகிறார்.

1582 :

ஜைன முனி ஹிர்விஜயசூரி அக்பரின் அரசவையில் சில நாட்கள் தங்குகிறார்.

ஏப்ரல் 15, 1582 :

போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வசமிருந்த டாமன் அக்பரின் படைகளினால் தாக்கப்பட்டு பிடிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இன்னொரு கோட்டையான டையூ அக்பரின் படைகளை வெற்றிகரமாக தடுத்து நிறுத்துகிறது.

ஆகஸ்ட் 4, 1582 :

இஸ்லாமியர்களாக மதம் மாற மறுத்த இரண்டு கிறிஸ்தவ இளைஞர்கள் சூரத்தில் கொல்லப்படுகிறார்கள். அதற்கு முன்பு பிணைக்கைதிகளாக பிடிக்கப்பட்ட அவர்களை விடுவிப்பதற்காக அளிக்கப்பட்ட ஆயிரம் தங்கக்காசுகளை ஏற்க பிணியாளர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள்.

ஆகஸ்ட் 1582 :

அக்பரின் அரசவைக்கு காதுகளற்ற ஒரு மனிதனை அழைத்து வந்தார்கள். காது துவாரம் எதுவும் அவனுக்கு இல்லையென்றாலும் அவனால் பிறர் சொல்வதனைக் கேட்க முடிந்தது. அக்பரின் படிப்பறிவற்ற மூளைக்கு அது அதிசயமாகப் பட்டது. எனவே அதனை சோதனை செய்து பார்க்க முடிவெடுத்த அக்பர் தாயிடம் பால் குடிக்கும்  இளம் குழந்தைகளை எந்த சத்தமும் இல்லாமல் வளர்த்தால் என்னவாகும் என்று ஆராய முடிவெடுத்தார்.

அதன்படி பால்குடிக்கும் வயதுடைய இருபது குழந்தைகளை அவர்களின் தாய்மார்களிடமிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டு வந்து எந்தவிதமான சத்தமும் கேட்காத தூரப்பிரதேசத்தில் ஒரு வீட்டில் வைத்து வளர்க்க உத்தரவிடுகிறார். அந்தக் குழந்தைகளை கவனிப்பதற்காக  காது கேளாதா, வாய் பேசாத தாதிகள் அமர்த்தப்பட்டார்கள். யாரும் எந்த சத்தமும் எழுப்பக்கூடாது என கடுமையான உத்தரவு இடப்பட்டது. அந்த வீட்டிற்கு “செவிட்டு வீடு” எனவும் பெயரிடப்பட்டது. மனித சத்தமே கேட்காத விதத்தில் வளர்ந்த அந்தக் குழந்தைகள் அத்தனை பேர்களும் நான்கே வருடத்தில் காது கேட்காத, வாய் பேசாத ஊமைகளாகிவிட்டார்கள் என்கிறார் பதானி. பின்னர் அங்கிருந்த பல குழந்தைகள் இறந்துவிட்டார்கள் என மேலும் சொல்கிறார்.

அக்டோபர் 15, 1582 :

ஆறுமைல் நீளமும், இரண்டு மைல் அகலமும் கொண்ட ஃபதேபூர்சிக்ரியின் ஏரி உடைகிறது. தனது சகாக்களுடன் ஒரு பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தில் இருக்கும் அக்பர் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வந்த நீரில் மூழ்கி இறப்பதிலிருந்து மயிரிழையில் தப்புகிறார். ஏரி நீர் முற்றிலும் வடிந்து காய்ந்துவிட்டது. நீரில்லாத ஃபதேபூர் சிக்ரியில் வாழமுடியாத அக்பர் 1585-ஆம் வருடம் அந்த நகரைக் கைவிட்டுவிட்டு ஆக்ராவுக்குத் திரும்புகிறார். அதேவருடம் குஜராத்தை ஆண்டுவந்த முகலாய கவர்னர் இட்டிமத்கான் அக்பருக்கு எதிராக புரட்சி செய்கிறார். புரட்சி ஒடுக்காப்பட்டு மீண்டும் இட்டிமத்கானிடமே குஜராத் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.

1583 :

அக்பர் தன்னிடம் பணிபுரிந்த ஒரு ராஜபுத்திர இளவரசனை வெளியூருக்குப் பணி நிமித்தமாக அனுப்பி வைக்கிறார். அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்த சிறிது தூரத்திலேயே அந்த இளவரசன் செத்துப் போனான். உடன்கட்டை ஏற முயன்ற அவனது அழகான  இளம் மனைவியை அக்பர் காப்பாற்றி தனது அந்தப்புரத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அனேகமாக அந்த இளவரசன் அக்பராலேயே விஷம் வைத்துக் கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். அழகான அவன் மனைவி மீது அக்பரின் கண்கள் பட்டதால் அந்த இளவரசன் தேவையின்றி கொல்லப்பட்டான்.

அக்டோபர் 8, 1583:

பக்ரீத்தின் போது நடந்த போலோ விளையாட்டில் ராஜா பீர்பல் குதிரையிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டு மயக்கமடைகிறார். அக்பர் அவர் மீது காற்றை ஊதி அவரை மயக்கத்திலிருந்து தெளிவிக்கிறார். அக்பருக்கு தெய்வீக சக்தி இருப்பதாக மற்றவர்களை நம்பச் செய்வதற்காக திட்டமிட்டே நடந்த நாடகம் இதுவாக இருக்க வேண்டும்.

நவம்பர் 1583 :

அக்பர் அலஹாபாத் நகரத்தின் கோட்டையைக் கட்டி அந்த நகரத்தை உருவாக்கியதகவும், பின்னர் அந்த நகரத்துக்குள் பல மாளிகைகளைக் கட்டியதாகவும் அவரது அமைச்சக சகாக்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் பிரயாகை நகரம் (அலஹாபாத்) உலகின் மிகப் பழமையான நகரங்களில் ஒன்று என்கிற சமாச்சாரத்தை மிக வசயாக மறந்துவிட்டார்கள். அதனையே இந்திய வரலாற்றாசிரியர்களும் பின்பற்றி அதனை இன்றும் பள்ளிகளில் பயிற்றுவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ராஜா ராமச்சந்திரபாதாவின் நாடு அக்பரின் இஸ்லாமியப்படைகளினால் மூன்றாவது முறையாக சூறையாடப்படுகிறது. ராமச்சந்திரபாதா சரணடைவதுடன் ஏராளமான செல்வத்தையும் அக்பரிடம் ஒப்படைக்கிறார். இதேபோல் 1563-ஆம் வருடம் நிகழ்ந்ததொரு படையெடுப்பில் அவரது அரசவையில் இருந்த இசைமேதே தான்சேனை அக்பர் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றார்.

முகலாயர்கள் வசமிருந்த பகுதிகளில் பெரும் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது.

1584 :

அக்பரின் கேடுகெட்ட செயல்களைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத, அக்பரின் அரசவையில் ஓவியனாக இருந்த ஹிந்து தஸ்வந்த் தன்னைத்தானே கத்தியால் குத்தித் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்.

ஜுலை 15, 1584 :

அக்பருக்கு மிகப்பிடித்தவராக இருந்த காஸிகான் பதக்ஷானி அயோத்தியாவில் இறக்கிறார். மசூதிகளாக மாற்றப்பட்ட அயோத்தியாவின் பல கோவில்களைப் போல, பதக்ஷாவை புதைத்த கோவிலும் மசூதியாக மாற்றப்படுகிறது.

பிப்ரவரி 13, 1585 :

இளவரசர் சலிம் (ஜஹாங்கிர்) ராஜா மான்சிங்கின் சகோதரியான மன்பாயை திருமணம் செய்து கொள்கிறார். அவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்தன. மகள் சுல்த்துனிஸ்ஸா பேகம் திருமணம் செய்துகொள்ளாமலேயே 60 வருடங்கள் வாழ்ந்து மறைந்தாள்.1587-ஆம் வருடம் பிறந்த மகன் குஸ்ரூ ஜஹாங்கிருக்கு எதிராக புரட்சி செய்து அலஹாபாத் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். 1622-ல் குஸ்ரூ மரணமடைந்தார். மன்பாய் 1604-ஆம் வருடம் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அதன் பின்னனியில் அக்பரும், ஜ்ஹாங்கிரும் இருந்தார்கள்.

ஜனவரி 22, 1586 :

ஆப்கானிய யூசுப்ஸாய்களுக்கு எதிரான போரில் தன்னுடன் கலந்து கொள்ளுமாறு பிர்பாலுக்கு ஆணையிடுகிறார். பீர்பால் போரில் கொல்லப்படுகிறார். 1528-ஆம் வருடம் கல்பி நகரில் ஒரு ஏழை பிராமணக் குடும்பத்தில் மகனாகப் பிறந்தவர் பீர்பல். அவரது உண்மையான பெயர் மகேஷ்தாஸ் என்பதாகும்.

யூசுப்ஸாய்களை அடக்குவதற்காக ராஜா தோடர்மல் தலைமையில் இன்னொரு படை அனுப்பி வைக்கப்படுகிறது. அதனால் கோபமடையும் யூசுப்ஸாய்கள் முகலாயப்படைகளுக்கு எதிராக வெறியுடன் மோதுகிறார்கள். அப்போது காபூலில் இருந்த மான்சிங்கும் போரில் கலந்து கொள்ள உத்தரவிடப்படுகிறார். பல ஆப்கானியர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். பிடிபட்டவர்கள் அடிமைகளாக விற்கப்படுகிறார்கள். இருப்பினும் ஆப்கானிய கலகம் 1600-ஆம் வருடத்தினையும் தாண்டி நிகழ்கிறது.

ஜூன் 26, 1586 :

பிகானீர் அரசரான ராய்சிங்கின் மகள் லாகூருக்கு அழைத்து வரப்பட்டு ஜஹாங்கிரின் அந்தப்புரத்திற்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறாள்.

அக்டோபர் 6, 1586 :

அக்பரின் படை காசிம்கானின் தலைமையில் காஷ்மீரின் ஸ்ரீநகருக்குள் புகுகிறது. முகலாயப் படைகளால் கொலையும், கொள்ளையும், வன்புணர்வும், சித்திரவதைகளும் நடத்தப்படுகின்றன. காஷ்மீரை ஆண்ட யாகூப்கானும், யூசுப்கானும் கொரில்லா போர்தொடுத்து முகலாயப்படைகளை தாக்குகிறார்கள்.

1587 முற்பகுதி :

தனது அரசவைக்கு வரும் ஒவ்வொரு குடிமகனும் அவனது தகுதிக்கு ஏற்ப தனக்கு பரிசுகள் கொடுக்க வேண்டும் அல்லது அவனது வயதின் எண்ணிக்கைக்க்கு ஏற்ப வெள்ளி அல்லது தங்கக்காசுகள் தரவேண்டும் என்கிற உத்தரவை அக்பர் விதிக்கிறார்.

ஜூலை 1589 :

யாகூப்கான் சரணடைகிறார். யூசுப்கான் விடுதலை செய்யப்பட்டு காஷ்மீர் முகலாய அரசுடன் இணைக்கப்படுகிறது. அக்பர் யூசுப்கானை ஒரிஸ்ஸாவிற்கு அங்கு ஆண்டு கொண்டிருந்த ஆப்கானிகளுக்கு எதிராகப் போர்புரிய அனுப்பி வைக்கிறார். யாகூப்கானின் வீரத்தை மெச்சிய அக்பர் அவருக்கு விஷம் தடவிய உடை ஒன்றை அனுப்பி வைக்கிறார். அதனை அணிந்த சில நிமிடங்களில் யாகூப்கான் செத்து வீழ்கிறான்.

இந்த காலகட்டத்தில் லாகூரில் இருக்கும் அக்பர், அந்தப் பகுதியைச் சுற்றியிருக்கும் ஹிந்து அரசர்களை மிரட்டி பணியவைக்கிறார். நாகர்கோட்டின் ராஜா பிபிசந்த், ஜம்முவின் பரசுராம், மாவ்வின் பாசு, அனுராதா ஜெய்ஸ்வால், கால்பூரின் ராஜா திலா…எனப் பல ஹிந்து அரசர்கள் அக்பருக்கு அடிபணிகிறார்கள்.

ஜனவரி 1, 1592 :

சிறிய மற்றும் பெரிய திபெத் நாடுகள் அக்பரின் ஆட்சியை ஏற்றுக் கொள்ள வைக்கப்படுகின்றன. சிறிய திபெத்தின் அரசனான அலிராய் அவரது மகளை ஜஹாங்கிரின் அந்தப்புரத்திற்கு அனுப்பி வைக்க வற்புறுத்தப்படுகிறார். அதன்படி அந்த அப்பாவிப் பெண் லாகூருக்கு அழைத்து வரப்பட்டு ஜஹாங்கிரின் அந்தப்புரத்தில் அடைக்கப்படுகிறாள்.

ஏப்ரல் 26, 1589 :

அக்பரின் அரசவைப் பாடகரான தான்சென் லாகூரில் இறக்கிறார். வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துவரப்பட்ட நாளிலிருந்து இருபத்தேழு வருடங்கள் மனமுடைந்தவராக வாழ்ந்த அவரது வாழ்வு முடிவுக்கு வருகிறது. அவரது உடல் முதலில் லாகூரில் புதைக்கப்ட்டு பின்னர் குவாலியருக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

ஏப்ரல் 28, 1589 :

அக்பர் முதல் முறையாக காஷ்மீருக்குச் செல்கிறார்.

ஜூன் 5, 1589 :

காஷ்மீரை அடையும் அக்பர் அங்கு 36 நாட்கள் தங்குகிறார். அங்கிருக்கையில் அக்பருக்கும் அவரது மகனான ஜஹாங்கிருக்கும் மனஸ்தாபம் முற்றுகிறது. அக்பர் ஜஹாங்கிரைப் பார்க்க மறுத்ததால் அச்சமடையும் ஜஹாங்கிர் தனது கூடாரத்தை விட்டு வெளியே வராமலேயே அடைந்து கிடக்கிறார். அக்பரின் அருகாமையினால் அச்சமடையும் சிறிய மற்றும் பெரிய திபெத் நாட்டினர் அவருக்கு ஏராளமான பரிசுப் பொருள்களை அனுப்பி வைக்கிறார்கள்.

அக்டோபர் 3, 1589 :

அக்பர் காபூலை அடைந்து அங்கு 48 நாட்கள் தங்குகிறார். அங்கிருக்கையில் தோடர்மல்லின் ராஜினாமா கடிதம் அவருக்குக் கிடைக்கிறது. தோடர்மல் சாமியாராகி ஹரித்வாரத்திற்குச் சென்றுவிட்டார். எனினும் அவரை மீண்டும் அழைத்து வந்து அவரை அதே பதவியில் அமர்த்துகிறார்கள்.

நவம்பர் 9, 1589 :

ராஜா தோடர்மல்  லாகூரில் மரணமடைகிறார்.

மே 22, 1599 :

இளவரசர் முராத்தின் கட்டற்ற மதுவருந்தும் பழக்கத்தினாலும், போதை மருந்து உட்கொண்டதாலும் கோமா நிலைக்குச் சென்று பின்னர் தவுலதாபாதின் பூர்ணா நதிக்கரையில் மரணமடைகிறார். முராத்தின் பொறுப்பில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த தக்காணப் போருக்குச் செல்லும்படு ஜஹாங்கிரிடம் உத்தரவிடுகிறார் அக்பர். ஜஹாங்கிர் அதனை ஏற்க மறுக்கிறார்.

போர்த்துக்கீசிய பாதிரி ஜெரோம் சேவியர் தான் போதுமான அளவு பாரசீகம் படித்திருப்பதாகவும் தன்னை மதப்பிரச்சாரம் செய்ய அனுமதிக்க வேண்டும் எனவும் அக்பரிடம் கோரிகை வைக்கிறார். அக்பர் அவரிடம் உங்கள் மதத்தைப் பற்றி இங்கு பேசவிட்டதே அதிகம் என்று சொல்லி அவரை மதப்பிரச்சாரம் செய்ய அனுமதியளிக்க மறுக்கிறார்.

ஃபதேபுர் சிக்ரி

ஆகஸ்ட் 1, 1601 :

அக்பர் ஃப்தேபூர்சிரிக்குச் சென்று அங்கு 11 நாட்கள் தங்குகிறார். இதே வேளையில் அவரது 31 வயதான அவரது மகன் ஜஹாங்கிர் அக்பருக்கு எதிரான புரட்சியில் ஈடுபடுகிறார். அவரது இருபதாவது வயதிலிருந்தே அக்பருடனான உறவு மிகவு சீர்கெடத் துவங்கியிருந்தது. அதற்கு முன்னதாக ஜூலை 8, 1589-ஆம் தேதி அக்பர் வயிற்று வலியால் துடிக்கும் அக்பர் தனது மகன் ஜஹாங்கிர்தான் தனக்கு விஷம் வைத்துவிட்டார் என்று புலம்புகிறார். அவரது சமையற்காரரான ஹக்கிம் ஹுமாம் (நவரத்தினங்களில் ஒருவர்) ஜஹாங்கிரின் பேச்சைக்கேட்டு விஷம் வைத்திருக்க வேண்டும் எனச் சந்தேகிக்கிறார். அக்பர் தக்காணத்திற்குப் படையெடுத்துச் சென்றிருந்த வேளையில் அஜ்மீரிலிருந்து ஆக்ராவுக்குப் படையெடுத்து வரும் ஜஹாங்கிர் பின்னர் அங்கிருந்து அலகாபாதிற்குச் சென்று தன்னை ஒரு அரசனாக அறிவித்துக் கொள்கிறார்.

ஆகஸ்ட் 9, 1602 :

அக்பரின் “புகழ்”பெற்ற வரலாற்றாசிரியரான அபுல் ஃபைசல் ஜஹாங்கிரின் ஆணையின்படி குவாலியருக்கில் வைத்துக் கொல்லப்படுகிறார். அவரது தலை ஜஹாங்கிருக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறது. ஜஹாங்கிர் அந்தத் தலையை குப்பையில் தூக்கிப் போடுகிறார்.

1604 :

ஜஹாங்கிரின் மனைவியும், மான்சிங்கின் சகோதரியுமான  மன்பாய் கொலை செய்யப்படுகிறார். இருந்தாலும் அது ஒரு தற்கொலை என வெளியில் அறிவிக்கப்படுகிறது.

மதிய உறக்கத்திற்காக தனது படுக்கையறைக்கு விரையும் அக்பர் அங்கு தனது வேலையாள் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருப்பதனைக் காண்கிறார். கோபமடையும் அக்பர் அவனை ஆக்ராக் கோட்டையின் மீதிருந்து தூக்கியெறிய உத்தரவிடுகிறார். அதன்படியே அவனைத் தூக்கி எறிந்து கொல்கிறார்கள்.

அக்பருக்கு சிறிதும் குறையாத சேடிஸ்ட்டான ஜஹாங்கிர் தனது எழுத்தனின் தோலை உயிருடன் உரித்துக் கொல்கிறார். அவரது இன்னொரு வேலையாள் காயடிக்கப்பட, மற்றொரு வேலையாளை அடித்தே கொல்கிறார்.

செப்டம்பர் 22, 1605 :

சிக்கந்தரா கோட்டையில் அக்பரின் உடல் நிலை சீர்கெடுகிறது.

அக்டோபர் 15, 1605 :

தனது 63 வயதில் அக்பர் மரணமடைகிறார்.

(தொடரும்)

அக்பர் எனும் கயவன் – 2

மூலம்: பி.என்.ஓக் (P.N.Oak) எழுதிய Who says Akbar is Great? என்னும் புத்தகம்

தமிழில்: பி.எஸ்.நரேந்திரன்

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

1563 :

மதுராவைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் புலி வேட்டையாடப் போகிறார் அக்பர். ஆனால் மதுராவிற்கு அருகில் நூறாண்டுகளுக்கு மேலாக புலிகள் எதுவும் இருந்த தடையம் இல்லை. அக்பரின் அகராதியில் வேட்டையாடுவது என்றால் ராஜபுத்திர அரசர்களுடன் போர் புரிவதற்கான ஆயத்தங்கள் செய்வது என்பதாகும். தனக்கு முன்னதாக ராஜபுத்திர அரசர்கள் போர் ஆயத்தங்கள் செய்யாமலிருக்கச் செய்யும் ஒரு தந்திரமேயன்றி வேறில்லை. அக்பரின் இந்த மதுரா வேட்டையில் ஹிந்து வழிபாட்டு ஆலயங்களைத் தகர்த்தெறிவதும் ஒரு நோக்கமாகும். பழம்பெருமை வாய்ந்த மதுரா தொடர்ச்சியான இஸ்லாமியப் படைத்தாக்குதல்களால் சிதறுண்டு போயிருந்தது. அதில் அக்பரின் பங்கிற்கும் குறைவில்லை. அகப்ர் சென்ற ஒவ்வொரு ஹிந்து வழிபாட்டிடங்களும் தகர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதற்கான ஆதரத்தை பின்னர் தருகிறேன்.

ஜனவரி 12, 1564 :

நிஜாமுதீன் தர்காவிற்குச் சென்றுவிட்டு தில்லியின் செங்கோட்டையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த அக்பரின் மீது புரானா கிலா (பழைய கோட்டை)வுக்கு அருகில் விஷம் தோய்ந்த அம்பொன்று எய்யப்படுகிறது. (இந்த இடத்தில் நீங்கள் ஒன்றைக் கவனிக வேண்டும். பெரும்பாலான இந்திய வரலாற்றாசிரியர்கள் தில்லியின் செங்கோட்டை ஷாஜஹானால் கட்டப்பட்டதாகக் கதை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தில்லி செங்கோட்டை ஷாஜஹானுக்கு முன்பிருந்தே இருக்கிறது). அழகான பெண்களை தனது அந்தப்புரத்திற்குக் கவர்ந்து செல்லும் பொருட்டு அந்தப் பகுதியில் சுற்றித் திரிந்த அக்பரை மிரட்டுவதற்காக அந்த அம்பு எய்யப்பட்டது.

மார்ச் 1564 :

அக்பர் ஹிந்துக்களின் மீது கடந்த 800 ஆண்டுகளாக முஸ்லிம் அரசர்களால் விதிக்கப்பட்டு வந்த ஜிஸியா வரி நீக்கப்படுவதாக அறிவிக்கிறார். அது ஒரு பொய்யான அறிவிப்பே என்பதற்கான காரணங்களைப் பின்னர் விவரிக்கிறேன். மேலும் அக்பர் 1562-ஆம் வருடம் ஹிந்துக்களை போர்க் கைதிகளாகப் பிடிக்கக் கூடாது என்கிற சட்டத்தையும், 1563-ஆம் வருடம் கோவில்களுக்குப் புனிதப் பயணம் செல்லும் ஹிந்துக்கள் மீதான வரியை நீக்குவதாகவும் அறிவிக்கிறார். அதுவும் பொய்யானதொரு தகவலே.

1564 :

அக்பரின் தாய் மாமனான க்வாஜா முவாஸம் (அக்பரின் தாயாரான ஹமீதாபானு பேகத்தின் சகோதரன்) அக்பருக்கு எதிராக புரட்சி செய்கிறார். அக்பர் அவரைக் கைது செய்து குவாலியர் கோட்டையின் நிலவறையில் அடைக்கிறார். க்வாஜா முவாஸம் மனம் பிறழ்ந்து, பைத்தியம் பிடித்து சிறையிலேயே இறக்கிறார்.

செப்டம்பர் 1564 :

காண்டேஷ் நாட்டை ஆண்ட மிர்ஸா முபாரக் ஷாவை தோற்கடிக்கும் அக்பர் அவரது மகளை தனது அந்தப்புரத்திற்கு அனுப்பி வைக்க உத்தரவிடுகிறார். திருமணம் எதுவும் செய்து கொள்ளாமலேயே அந்த அப்பாவிப் பெண் அக்பரின் அலியான இட்டிமத்கானினால் அக்பரின் அந்தப்புரத்திற்குத் தூக்கிச் செல்லப்படுகிறாள்.

ஜுலை 1564 :

மால்வா பகுதியின் ராணுவ கவர்னராக இருந்த அப்துல்லாகான் உஸ்பெக் அக்பருக்கு எதிராக போர்க்கொடி தூக்குகிறார். அக்பருக்கு எதிரான ஆறாவது புரட்சி அது.

அக்டோபர் 1564 :

ஆக்ராவுக்கு அருகில் நாகர்செய்ன் என்னும் புதிய நகரத்தை நிர்மாணிக்க அக்பர் உத்தரவிடுகிறார். அதன்படியே பெரும் கட்டிடங்களும், பூங்காக்களும், கட்டிடங்களும், தோரண வாயில்களும் கட்டி முடிக்கப்பட்டதாக வரலாறு எழுதப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில்  அபபடி ஒரு நகரம் கட்டப்படவே இல்லை என்பதுதான் உண்மை. அக்பர் ஒரு செங்கல்லைக் கூட அந்த நகரைக் கட்டச் செலவிடவில்லை. அக்பரின் வரலாற்றாசிரியர்கள் வழக்கம்போல்ப் புளுகி வைக்கிறார்கள். உண்மையில் அக்பர் கட்டியதாகச் சொல்லப்படும் எந்தவொரு நகரும், கட்டிடமும், கோட்டையும் ஹிந்து அரசர்களிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்டவையே.

1564 :

அக்பரின் அரசவையிலிருந்த கான் ஜமான் அக்பருக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்கிறார். அக்பருக்கு எதிரான ஏழாவது புரட்சி அது.

1564 :

அக்பர் அவரது தளபதியான ஆசாஃப் கானிடம், சிறப்பாக ஆளப்பட்டுவரும் ராணி துர்காவதியின் நாட்டைச் சிதறடித்து அழகியான அரசி துர்காவதியை தனது அந்தப்புரத்திற்குத் தூக்கி வரும்படி உத்தரவிடுகிறார்.

1565-66 :

ராணி துர்காவதியின் நாட்டைச் சூறையாடி அக்பரின் தளபதி ஆசஃப்கான் அக்பருக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்கிறார். துர்காவதியின் அரண்மனையில் கைப்பற்றிய அளவற்ற செல்வத்தைத் தானே வைத்துக் கொள்வதற்குத் திட்டமிடுகிறான் ஆசஃப்கான்.

1567 :

காபூலை ஆண்டுகொண்டிருந்த அக்பரின் சகோதரனான முகமது ஹக்கீம், பஞ்சாபைத் தாக்குகிறார். அதனை அடக்குவதற்கு அக்பர் செல்கிறார். ஆக்ராவில் அக்பர் இல்லாததை உபயோகித்துக் கொள்ளும் மிர்ஸா வகுப்பினர் அக்பருக்கு எதிரான புரட்சியைத் துவங்க, அதனை அடக்க ஆக்ராவுக்கு விரைகிறார் அக்பர்.

ஏப்ரல் 1567 :

ஆக்ராவுக்குத் திரும்பும் வழியில் அக்பர் பஞ்சாபின் தானேஷ்வர் என்கிற இடத்தில் முகாமிடுகிறார். பஞ்சாபின் இரண்டு ஹிந்து வகுப்பினரான குருவும், புருவும் கோவிலின் வருமானத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் தங்களுக்குள் உள்ள சர்ச்சையை அக்பரிடம் முறையிடுகிறார்கள். அவர்கள் இருவரையும் இரண்டு பக்கமாகப் பிரித்து நிற்கவைக்கும் அக்பர் அவர்களுக்குக் கத்திகளையும், ஈட்டிகளையும், குறுவாள்களையும் கொடுத்து அவர்களை சண்டையிட வைக்கிறார். ஏறக்குறைய 800 பேர்களிருந்த அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று மடிகிறார்கள். ஏதாவது ஒரு தரப்பில் ஆட்கள் குறைகையில் அக்பர் தனது படையிலிருந்த கொலைகார முஸ்லிம்களை அவர்கள் பகுதிக்கு அனுப்பி வைக்கிறார். இபபடியே மாற்றி மாற்றிச் செய்து அந்த 800 குருக்களும், புருக்களும் செத்து மடிகிறார்கள். அக்பர் அந்த “விளையாட்டை” மிகவும் ரசித்து மகிழ்ந்ததாக அவரின் அத்தனை வரலாற்றாசிரியர்களும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

மே 1567 :

இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக அக்பருக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்து கொண்டிருந்த கான் ஜமானும் அவனது சகோதரனான பகதூரும் தோற்கடிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள். அவனுடன் பிடிபட்ட மற்றவர்கள் யானையின் கால்களில் இடறப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள்.

மே-ஜுன் 1567 :

இந்தியாவின் செல்வவளம் வாய்ந்ததும், ஹிந்துக்களின் புனித நகரமுமான அலஹாபாதும், பனாரசும் மிகக் கொடூரமாக அக்பரால் தாக்கி அழிக்கப்படுகின்றன. அங்கிருந்தவர்கள் அக்பருக்கு அஞ்சி தப்பி ஓடுகிறார்கள்.

செப்டம்பர் 1567 :

அக்பர் சித்தூரைக் கைப்பற்றுவதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்கிறார். அக்டோபர் 20-ஆம் தேதி ஏறக்குறைய 10 மைல்கள் தூரம் நீண்ட தனது படையணினருடன் (10 மைல்களா? பின்னர் விளக்குகிறேன்) சித்தூர் குன்றின் வடகிழக்கில் முகாமிட்டுத் தங்குகிறார்.

பிப்ரவரி 13, 1568 :

அக்பரின் கையில் சிக்கி அவரது முஸ்லிம் படையினரால் கற்பிழந்து, அடிமைகளாகப் பிடித்துக் கொண்டு போவதனை விரும்பாத சித்தூர் ராஜபுத்திர வீரப்பெண்கள் பெரும் தீ மூட்டி அதில் குதித்து இறக்கிறார்கள். அடுத்த நாள் காலையில் சித்தூர் கோட்டைக்குள் புகும் அக்பர் அங்கிருக்கு அத்தனை பேர்களையும் கொல்ல உத்தரவிடுகிறார். ஏறக்குறைய முப்பதினாயிரம் ஆண், பெண், முதியவர்கள், சிறுவர் சிறுமிகள் எனக் கணக்கில்லாமல் வெட்டி வீழ்த்தப்படுகிறார்கள். மேலும் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் பிடிக்கப்பட்டு அடிமைகளாக்கப்படுகிறார்கள். அங்கு இறந்தவர்களின் உடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பூணூல் மட்டுமே ஏறக்குறைய எழுபத்தி நாலரை மாண்ட்கள் (1 maund = 37 kg) இருந்ததாகத் தெரிகிறது.

மார்ச் 1568 :

அக்பர் ஆக்ரா திரும்புகிறார். மிர்ஸா வகுப்பினர் மீண்டும் கலவரத்தில் ஈடுபடுகின்றனர்.

பிப்ரவரி 1569 :

ராஜபுத்திர சவுகான்களின் உட்பிரிவினரான ஹாடாவுக்குச் சொந்தமான ரன்தம்போர் கோட்டை அக்பரால் முற்றுகையிடப்படுகிறது. ஒரு மாதகால முற்றுகைக்குப் பின்னர் அதன் ஆளுனரான சுர்ஜன் அக்பரிடம் சரணடைகிறார்.

ஆகஸ்ட் 1569 :

பாண்டா மாவட்டத்தில் ராஜா ராம்சந்திற்குச் சொந்தமான கலன்ஜர் (kalanjar) கோட்டை கைப்பற்றப்படுகிறது. பிரபல சங்கீத வித்வானான தன்சேன் ராஜா ராம்சந்தின் அரசவைப்பாடகர். அக்பர் ஏராளமான பொக்கிஷங்களுடன் தான்சேனையும் கட்டித் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்கிறார். செல்ல விருப்பமில்லாத தான்சேன் கண்ணீர் வடித்து துக்கத்துடன் அக்பருடன் செல்கிறார்.  ராம்சந்திற்கு அலகாபாத்திற்கு அருகில் சிறிது நிலம் ஒதுக்கப்பட்டு அக்பருக்கு கப்பம் கட்டுகிற சிற்றரசராக்கப்படுகிறார்.

ஆகஸ்ட் 30, 1569 :

சலீம், எதிர்கால ஜஹாங்கீர், அக்பரின் மனைவியருள் ஒருவரான அம்பரைச் சேர்ந்த ராஜா பர்மாலின் மகளுக்குப் பிறக்கிறார். அக்பர் சம்பாரிலிருந்து அந்தப் பெண்மணியை தூக்கிக் கொண்டு வந்திருந்தார்.

பிப்ரவரி 28, 1572 :

இந்தியாவின் வீரப்புதல்வர்களில் ஒருவரான ராணா பிரதாப்பிற்கு கோகுண்டாவில், உதய்பூருக்கு 16 மைல்கள் வடக்கிலிருக்கும், வைத்து மன்னராக அறிவிக்கப்படுகிறார். சிறிது காலம் கழித்து கும்பல்மீர் கோட்டையில் அவருக்கு முடிசூட்டப்படுகிறது.

நவம்பர் 1572 :

குஜராத்தின் சுல்தானான முஸாஃபர் ஷா பிடிக்கப்பட்டு அவரது ராஜ்ஜியம் முகலாய ராஜ்ஜியத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. முஸாஃப்ர் ஷாவின் படைகள் யானையின் காலிலிடப்பட்டு நசுக்கிக் கொல்லப்படுகிறார்கள்.

காம்பேயின் முதல் முறையாக கடலைப் பார்க்கிறார் அக்பர். அக்பரது பெற்றோர்களின் வளர்ப்பு மகனான கான்-இ-ஆஸம் (மிர்ஸா அஜிஸ் கோகா) குஜராத்தின் கவர்னராக அறிவிக்கப்படுகிறார். இப்ராஹிம் ஹுசைன் என்பவரின் தலைமையில் மிர்ஸாக்கள் மீண்டும் புரட்சி செய்கிறார்கள்.

பிப்ரவரி 26, 1573 :

சூரத்தின் புரட்சிக்காரர்கள் கைப்பற்றப்படுகிறார்கள். அவர்களின் தலைவனான ஹம்ஜபானின் நாக்கு துண்டிக்கப்படுகிறது. ஹம்ஜபான் அக்பரின் தகப்பனான ஹுமாயுனிடம் பணிபுரிந்தவன்.

செப்டம்பர் 2, 1573 :

மிர்ஸாக்களுக்கு எதிரான அகமதாபாத் போர் நடக்கிறது. பிடிபட்டவர்களின் தலைகள் வெட்டப்பட்டு அவர்களின் தலைகளினால் கோபுரம் அமைக்கப்படுகிறது.

(தொடரும்)

அக்பர் எனும் கயவன் – 1

மூலம்: பி.என்.ஓக் (P.N.Oak) எழுதிய Who says Akbar is Great? என்னும் புத்தகம்

தமிழில்: பி.எஸ்.நரேந்திரன்

மொழிபெயர்ப்பாளரின் முன்னுரை :

இந்திய வரலாறு பொய்களாலும் புனைகதைகளாலும் ஆனது. இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் இந்திய வரலாற்றை எழுதும்படி நேருவினால் பணிக்கப்பட்ட இடதுசாரிகள் தங்கள் இஷ்டம்போல எழுதி வைத்தார்கள். இந்தியாவில் ஹிந்துக்களைக் கொன்று இரத்த ஆறு ஓடச்செய்த இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் சிறிதும் நியாயமின்றி ஏணியில் ஏற்றி உட்கார வைக்கப்பட்டார்கள். இந்தியாவின் உண்மையான வரலாறு முற்றிலுமாக இந்திய ஹிந்துக்களிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டது. இந்திய மாணவர்கள் செக்யூலரிசம் என்னும் போலிப் போதையில் ஆழ்த்தப்பட்டார்கள்.

எந்தவொரு இந்துவும் எம்மதமும் சம்மதம் என்று உணர்ந்தவன். ஆக இந்துவாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவனும் செக்யூலரே என்கிற உண்மையை உணராத போலிகள் தாங்கள் மத ஒற்றுமைக்குப் பாடுபடுவதாகக் கூறிக் கொண்டு இந்தியர்களை மத ரீதியாகப் பிரித்தார்கள். அதன் பலனை இந்தியா கடந்த 70 வருடங்களாக அனுபவித்துவருகிறது. இன்றைக்கு ஒருவன் இந்து என்று கூறிக் கொள்ளவே அச்சப்படும் ஒரு அவலத்தை மேற்படி அறிவுஜீவிகள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

ஆகவே, இந்தியர்களுக்குக் கற்பிக்கப்படும் பொய்யான கற்பிதங்களால் ஆன இந்திய வரலாறு மறுபரிசீலனை செய்யும் காலம் இன்றைக்கு வந்திருக்கிறது. அதன் ஒரு சிறு துவக்கமாக இந்தத் தொடர் இருக்கும். இது உண்மையான வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளும் ஒரு முயற்சியேயன்றி எந்தவொரு பிற மதத்தவருக்கும் எதிரான ஒன்றல்ல என்பதினை வலியுறுத்தக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் தனது கடந்தகால வரலாற்றை அறியும் அத்தனை உரிமையும் இருக்கிறது.

******

முகலாயர்களின் மூன்றாம் தலைமுறை அரசரான அக்பர் (1542-1605) ஒரு மிகப் பெரும் மனிதராகவும், நீதி தவறாத அரசராகவும் இன்றைக்கு அறியப்படுகிறார். ஆனால் உண்மையோ அதற்கு நேரெதிராக இருக்கிறது. அதனைக் குறித்து ஆராய்வதே இந்தப் புத்தகத்தின் நோக்கம்.

அக்பர் நீதிக்கும், நேர்மைக்கும் உதாரண புருஷனாக, மண்ணில் மலர்ந்த மாணிக்கமாக இந்திய வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் நெடுக புகழ்கின்றன. அதனையே பெரும்பாலான இந்தியர்கள் படித்து அதனையே நம்பி வளர்ந்தவர்கள். ஆனால் உண்மை அதற்கு நேரெதிரானது. அக்பரது ஒவ்வொரு செயலும் குரூரமும், மனம் நிறைய துரோக எண்ணங்களும், கொள்ளை, கொலை செய்யத் தயங்காத எண்ணமும் உள்ள, மத அடிப்படைவாதமும், ஹிந்துக்கள் மீது பெரு வெறுப்பும் உள்ள  மனிதன் என்பதினை பெரும்பாலோர் அறிந்ததில்லை. அக்பரின் உண்மையான வரலாறு அவர்களிடம் இது நாள் வரைக்கும் மறைக்கப்பட்டே வந்திருக்கிறது. அத்தகைய குணமுடைய ஒரு மனிதனை மிக உயர்ந்தவன் என்று இந்தியர்கள் புகழ்வதினைப் போன்றதொரு கேவலம் வேறொன்றில்லை.

எனவே அக்பரின் உண்மையான வரலாற்றை நாமறிய வேண்டிய தருணம் வந்திருக்கிறது. எனவே நமது வருங்கால சந்ததிகளேனும் உண்மையான வரலாற்றை அறிந்து வளர்வார்கள் எம நம்புகிறேன்.

முகலாய ஆட்சிக் காலத்தைக் குறித்து ஆதியோடு அந்தமாக ஆராய்ந்து எட்டு வால்யூம்கள் எழுதிய புகழ் பெற்ற பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர் H.M. Elliot இன்றைக்கு இந்தியாவில் ஏகத்திற்கும் புகழ்ந்து கூறப்படும் முகலாய ஆட்சியை “Imprudent and interested fraud” என்கிறார். முகலாய அரசவையில் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்த முகலாய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஏகத்திற்கும் இல்லாத கதைகளை எழுதிவைத்தார்கள், ஆனால் என்கிறார் அதில் சிறிதளவும் உண்மையில்லை அவர். அக்பர் the so called “The Great” பற்றி நமகக்கு இன்றைக்குக் கற்பிக்கப்படும், சொல்லப்படும், எழுதப்படும் வரலாறு அதே வகையைச் சார்ந்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அக்பரின் வரலாற்றை எழுதிய அபுல் ஃபைசல் முற்றிலும் பொய்களையும், புனைகதைகளையும் மட்டுமே எழுதி வைத்தார். அதே காலத்தில் வாழ்ந்த இன்னொரு வரலாற்றாசிரியரான பதாயுனி மற்றும் இளவரசர் சலீம் (ஜஹாங்கிர்) போன்றவர்கள் அபுல் ஃபைசலை “வெட்கம் கெட்ட புளுகன்” என்று அழைக்கிறார்கள். இளவரசர் சலீம் அக்பரின் சொந்த மகன் என்பதனை நாம் கவனிக்க வேண்டும். துரதிருஷ்டவசமாக இன்றைக்கும் அபுல் ஃபைசல்தான் நமக்கு மேற்கோள் காட்டப்படுகிறார்.

இந்தியாவின் பல்வேறு இனக்குழுக்களிடையே இணக்கம் பேணுவதற்காக அக்பர் பல்வேறு நாட்டு இளவரசிகளை மணந்தார் என்கிற பொய்யை மீண்டும், மீண்டும் நமக்குச் சொல்கிறார்கள். ஜோதாபாய் போன்ற ராஜபுத்திரப் பெண்மணி அக்பர் மீது கொண்ட காதலை(!) சினிமாவாகவெல்லாம் எடுத்து இன்றைக்கும் நம்மை புல்லரிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அடிமூடர்கள். ஆனால் உண்மை அதற்கு மாறானது. மானமுள்ள எந்த ராஜபுத்திரப் பெண்ணும் அக்பர் போன்ற நிர்மூடனை, மதவெறி பிடித்த மூர்க்கனை மணக்க முன்வரவே மாட்டாள். அக்பர் திருமணம் செய்ததாகச் சொல்லப்பட்ட அத்தனை பெண்களுமே போர்களில் தோற்கடிக்கப்பட்ட ராஜபுத்திர மற்றும் பிற ஹிந்து அரசர்களிடம் மிரட்டிக் கைப்பற்றிக் கொண்டு சென்ற பெண்கள் மட்டுமே. அக்பர் படையெடுத்துச் செல்லும் நாட்டின் அரசன் அடிபணிந்து அவனது மகள்களையும், பிற அரண்மனைப் பெண்களையும் அக்பருக்குக் கொடுத்தால் அவர்களின் நாடு சின்னாபின்னமாவதிலிருந்து தப்பிக்கும் என்கிற மிரட்டலுக்குப் பணிந்தே பெரும்பாலான ஹிந்துப் பெண்கள் அக்பரால் அங்கிருந்து கடத்திச் செல்லப்பட்டார்கள்.

அக்பரால் தோற்கடிக்கப்படும் நிலையில் அவரிடம் பிடிபட்டு அக்பரின் காம அடிமையாக மாற விரும்பாத சித்தூர் ராணி பத்மினி போன்றவர்கள் நெருப்பில் குதித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள் என்கிற வரலாறு நமக்கு உறைப்பதே இல்லை. அக்பர் ஒரு அடிப்படைவாத, முகமது நபியின் உதாரணத்தை இறக்கும் வரை கடைப்பிடித்த ஒரு அடிப்படைவாத முஸ்லிம். அவரைப் பொறுத்தவரை போரில் வென்ற ஹிந்துக் காஃபிர் பெண்கள் அவரின் அடிமைகள். ஹிந்து அரசனின் அரண்மனையில் சீரும் சிறப்புமாக வளர்ந்த ஒரு பெண் அக்பரின் ஹராமில் இருந்த 5000 பெண்களில் ஒருத்தியாக மாறி, வெளியில் வரவே முடியாதபடி அங்கேயே மக்கி மடிந்தாள். அக்பரின் ஹராமிற்குள் அடைக்கப்பட்ட பெண் அவள் இறக்கும் வரை அவளது பெற்றோர்களை மீண்டும் பார்க்க அனுமதிக்கப்படவேயில்லை என்பதிலிருந்து அக்பர் என்னும் ஒரு மனித மிருகத்தின் மனோபாவத்தை அறியலாம்.

அரச குடும்பத்தைத் தவிர வேறு பல ஹிந்துப் பெண்களும் அக்பரினால் போர் வெற்றிப் பரிசாகப் பிடித்துச் செல்லப்பட்டனர். அவர்கள அனைவரும் டெல்லித் தெருக்களில் அக்பரால் விபச்சாரம் செய்ய வைக்கப்பட்டனர். அவர்களில் அழகானவர்கள் அக்பரின் அனுமதியுடன் பல்வேறு அரசாங்கத்து முஸ்லிம் அதிகாரிகளுக்குப் பரிசாக அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். ஆனால் அந்தப் பெண்களில் இருக்கும் கன்னிப் பெண்களை எந்த முஸ்லிம் அதிகாரியாவது விரும்பினால் அதற்கு அக்பரிடமிருந்து விஷேஷ அனுமதி பெறவேண்டும். விபச்சாரம் நடக்கும் இடத்தில் ஒரு மதுக்கடையும் அக்பரால் திறக்கப்பட்டது. சைக்கோபாத்தான அக்பர் விபச்சாரம் செய்யும் அந்தப் பெண்களில் அழகானவர்களை அவ்வப்போது அழைத்து யாரால் அவர்களுக்குக் கன்னி கழிய வைக்கப்பட்டது போன்ற “கிளு கிளு” சமாச்சாரங்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்ததொரு அல்பன். இது அத்தனையும் எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதினை நீங்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். பெண்களுடன் சிறுவர்களும் அக்பரால் தேவையானவர்களுக்கு சப்ளை செய்யப்பட்ட சம்பவங்களும் உண்டு.

டெல்லியின் ஹிந்து அரசன் ஹேமுவைத் தோற்கடித்த தனது பதினாலாவது வயதிலிருந்தே அக்பர் பெண் பித்தனாக, குடிகாரனாக, அபின் உபயோகிப்பாளனாகத்தான் இருந்திருக்கிறார் என்கிற விவரத்தை ஏன் நமது “வரலாற்றாசிரியர்கள்” சொல்லத் தயங்குகிறார்கள்? வரலாறு என்பது உள்ளது உள்ளபடியல்லவா சொல்லப்பட வேண்டும்? பின் எதற்காக இந்தப் பொய்களும், புனைகதைகளும்?

கொலைகாரர்கள் வழிவந்த அக்பர் மட்டும் எப்படி உத்தமனாக இருந்திருக்க முடியும் என்கிற அடிப்படைக் கேள்வியைக் கூடக் கேட்கத் தயங்குகிறார்கள் நமது வரலாற்றாசிரியர்கள். அப்படியே அக்பர் மஹா உத்தமனாக இருந்திருந்தால் அவருக்குப் பின்னர் வந்த ஜஹாங்கிர், ஷாஜஹான், அவ்ரங்க்ஸிப் போன்றவர் ஏன் கேடு கெட்டவர்களாக இருந்தார்கள்? அன்பும், கருணையும் கொண்ட அக்பரைப் பார்த்துக் கூடவா அவர்கள் கற்றுக் கொள்ளாமல் போனார்கள்?

அக்பரின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த சில முக்கிய நிகழ்வுகளை முதலில் அறிந்து கொள்ளலாம்.

*******

நவம்பர் 23, 1542, வியாழக்கிழமை : 

ஷேர் ஷாவினால் தோற்கடிக்கப்பட்டுத் துரத்தியடிக்கப்பட்ட அக்பரின் தகப்பனான ஹுமாயூன், சிந்து மாகாணத்திலுள்ள அமர்கோட்டின் ஹிந்து அரசரான ராணா விர்சால் என்றழைக்கப்படும் ராணா பிரசாத்திடம் புகலிடம் கேட்டுத் தங்கியிருக்கிருக்கையில் அங்கு அக்பர் பிறக்கிறார். பிறந்த குழந்தைக்கு பத்ருதின் (The full moon of Religion) முகமது அக்பர் என்று பெயர் சூட்டப்படுகிறது. அக்பர் என்றால் “மூத்தவன்” அல்லது “மிகப் பெரியவன்” என்று பொருள்.

மார்ச் 1546 :

அக்பருக்கு சுன்னத் செய்யப்படுகிறது.

குறிப்பு : நெடுங்காலமாக செய்யப்பட்டு வருகிற சுன்னத் சடங்கு ஒரு புனித மற்றும் விலக்க முடியாத இஸ்லாமிய சடங்காக மாறியிருந்தாலும், அது ஆரம்பிக்கப்பட்ட நீரற்ற அரேபிய பாலைவனத்தில் உடல் சுத்தத்தைப் பேணும்படிக்காக துவங்கப்பட்டதொரு சடங்காகும். நீரில்லாத பாலைவனங்களில் வசிப்பவர்கள் குளிப்பது மிக, மிக அபூர்வமென்பதால் Phymosis போன்ற நோய்களிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளுவதற்காக சுன்னத் செய்து கொண்டார்கள். ஆனால் இந்தியா போன்ற நீர் நிலைகள் அதிகமுள்ள நாடுகளில் தினமும் குளிப்பது ஒரு வழக்கமாக இருப்பதால் அங்கு சுன்னத் செய்வது ஒரு தேவையற்ற சடங்கென்றாலும் அது ஒரு மதக்கடமை என்கிற வகையில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

ஜனவரி 27, 1556, திங்கள் :

அக்பரின் தகப்பனான ஹுமாயூன் தில்லியில் மரணமடைகிறார். டெல்லியில் புரானா கிலா (பழைய கோட்டை)யின் மாடிப்படிகளிலிருந்து ஜனவரி 24-ஆம் தேதி தவிறி விழும் ஹுமாயூனை அங்கிருந்து அரைமைல் தொலைவிலிருந்த அரண்மனைக்குத் தூக்கிச் செல்கிறார்கள். அங்கு மரணமடையும் ஹுமாயூனைப் புதைத்த கட்டிடமானது அவரது மறைவிற்குப் பின்னர் கட்டப்பட்டதாக தவறாகக் கூறப்படுகிறது. உண்மையில் அந்தக் கட்டிடம் ஹுமாயூனின் மரணத்திற்கு முன்பிருந்தே இருக்கின்ற ஒன்று. ஹிந்து அரசன் ஒருவருக்குச் சொந்தமான அந்தக் கட்டிடத்தில்  சக்தி சக்ர அடையாளமும், ஒன்றை ஒன்று தழுவி நிற்கும் முக்கோணங்களும், அதன் நடுவில் கல்லினால் செதுக்கப்பட்ட மலர்களும் இருப்பதனை இன்றைக்கும் காணலாம். எனவே ஹுமாயும் வாழ்ந்ததும், மறைந்ததும் ஹிந்து ஒருவருக்குச் சொந்தமானதொரு கட்டிடத்தில்தான்.

ஹுமாயூனின் மரணத்தின் போது 13 வயது இரண்டு மாதச் சிறுவனாக இருந்த அக்பர் அவரது மாமனான பைராம்கானின் துணையுடன் சிக்கந்த சுர்ரை எதிர்த்துப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஹுமாயூனின் மரணச் செய்தி கிடைக்கையில் பஞ்சாபின் குர்தாஸ்பூர் மாவட்டத்திலிருக்கும் கலனூரில் தங்கியிருந்தார் அக்பர். பதினைந்து நாட்களுக்கும் மேலாக ஹுமாயுனின் மரணம் ரகசியமாக வைக்கப்படுகிறது. பின்னர் அக்பரை அரசராக அறிவிக்கிறார்கள்.

பிப்ரவரி 11, 1556 :

அக்பர் தில்லியின் அரசராக அறிவிக்கப்படுகிறார். மூன்று நாட்கள் கழித்து, பிப்ரவரி 14, 1556, அன்று பஞ்சாபின் கலனூரிலிருந்த ஒரு பழைய ஹிந்து ராஜாவின் அரண்மனையில் வைத்து அக்பர் முடிசூட்டப்படுகிறார். அக்பரின் வரலாற்றாசிரியர்கள் பொய்யாகக் குறிப்பிடுவது போல அக்பருக்கு அங்கு பெரிய மாளிகை எதுவும் இருந்திருக்கவில்லை. ஒரு பாழடைந்த ஹிந்து அரசனின் அரண்மனைதான் அக்பர் முடிசூட்டிக் கொண்ட இடம். எட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து தொடர்ந்து நிகழ்ந்த இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளால் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகிச் சிதைந்து கிடந்த அரண்மனை அது.

நவம்பர் 5, 1556 :

பானிப்பட்டில் ஹிந்து அரசர் ஹேமுவுக்கு எதிராக நிகழ்ந்த போரில் வெற்றி பெரும் அக்பர், டெல்லி-ஆக்ரா-ஃபதேபூர் சிக்ரி பகுதிகளுக்கு அரசராகிறார். ஹேமு மிக எளிதாக வென்றிருக்கக் கூடிய அந்தப் போரில் துரதிருஷ்டவசமாக ஒரு அம்பு அவரது கண்ணைத் துளைத்து மூளையில் பதிந்ததால் ஹேமு சுய நினைவை இழந்தார். அதனைக் கண்ட அவரது படையினர் சிதறி ஓடிவிட்டார்கள். ஹேமு அமர்ந்திருந்த அவரது பட்டத்து யானை காட்டுக்குள் ஓடிவிட்டது.

அக்பரின் முதல் திருமணம் குறித்த சரியான தேதி தெரியவில்லை. மாமன் மகளை மணக்கும் வழக்கப்படி அக்பரின் மாமனான ஹிண்டாலின் மகள் ருக்கியா பேகத்தை நவம்பர் 1551 அன்று மணந்த தகவல் இருக்கிறது.

1557-இன் முதல்பகுதி :

அக்பர் அப்துல்லாகானின் மகளை மணக்கிறார். அது அக்பரின் இரண்டாவது திருமணம். அவரது பாதுகாவலனான மாமன் பைராம்கான் அந்தத் திருமணத்தை எதிர்க்கிறார். அனேகமாக அந்தச் சம்பவமே அக்பருக்கும், பைராம்கானுக்கும் கருத்து வேற்றுமை உண்டாகக் காரணமாக இருக்கலாம். சிறிதுகாலத்திற்குப் பிறகு அக்பர் தனக்கு எல்லா உதவியும் செய்து தன்னை அரசனாக்கிய மாமன் பைராம்கானை படுகொலை செய்துவிட்டார்.

மே 1557 :

மான்கோட்டில் மிக நீண்ட முற்றுகைக்குப் பிறகு சிக்கந்தர் சுர் சரணடைகிறார். இந்தப் போரின் போது அக்பரின் மாமன் பைராம்கான் அக்பரின் அத்தை மகளான (ஹுமாயுனின் சகோதரி மகள்) சல்மா பேகத்தை மணந்து கொள்ள நிச்சயதார்த்தம்  செய்கிறார். அக்பருக்கும் அந்தப் பெண்ணின் மீது ஒரு கண் இருந்ததால் மீது கோபமடைந்து  பைராம்கானின் கூடாரத்தின் மீது யானைகளை ஏவிவிடுகிறார்.

நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த சில மாதங்கள் கழித்து ஜலந்தரில் பைராம்கான் சல்மா பேகத்தை நிக்காஹ் செய்து கொள்கிறார். மீண்டும் பைராம்கானின் கூடாரத்தின் மீது யானைகள் ஏவிவிடப்படுகின்றன. கொஞ்ச நாட்கள் கழித்து ஆக்ராவுக்குத் திரும்பிய பிறகு மீண்டுமொருமுறை பைராம்கானின் மீது யானகள் ஏவிவிடப்படுகின்றன. தான் ஆசைப்பட்ட பெண்ணை மாமன் தள்ளிக் கொண்டு போனதை அக்பர் மன்னிக்கவேயில்லை. சில வருடங்கள் கழித்து பைராம்கானை தந்திரமாக படுகொலை செய்துவிட்டு சல்மா பேகத்தை தனது அந்தப்புரத்திற்குக் கவர்ந்து கொண்டார்.

1560 :

அக்பர் தனது தலை நகரத்தை ஆக்ராவிலிருந்து ஃபதேபூர்சிக்ரிக்கு மாற்றிக் கொள்கிறார். இதன்படி ஃபதேபூர்சிக்ரி ஏற்கனவே இருந்ததொரு நகரம் என்பது தெளிவு. வரலாற்றாசிரியர்கள் சொல்வதுபோல சிக்ரி அக்பரால் கட்டப்பட்ட ஒரு நகரமல்ல. தலைநகரை திடீரென மாற்றியதற்குக்கான காரணத்தை ஃபெரிஸ்டா விளக்குகிறார். அதன்படி அக்பரி தலைமை தாதியான மஹம் அனாகாவானவள் அக்பரை அவரது மாமன் பைராம்கான் சிறையில் அடைத்துவிட்டு தானே அரசனாகப் போவதான வதந்தியைச் சொன்னதால் அச்சமடைந்த அக்பர் உடனடியாக அங்கிருந்து ஃபதேபூர்சிக்ரிக்கு தலைநகரை மாற்றுகிறார்.

மிகக் குறைந்த நேரத்தில் எல்லா மூட்டை முடிச்சுகளைத் தூக்கிக் கொண்டும், அத்தனை அமைச்சர்கள் நிர்வாகிகள், அந்தப்புரத்திலிருந்த 5000 பெண்களுடன் ஆயிரக்கணக்கான விலங்குகளுடனும் திடீரென அக்பர் ஃபதேபூர்சிக்ரிக்கு சென்றது அந்த நகரில் ஏற்கனவே எல்லாக் கட்டிடங்களும், அரண்மனையும் இருந்ததனையே காட்டுகிறது. எனவே அக்பர் ஃபதேபூர்சிக்ரியைக் கட்டியதாகச் சொல்வது மாபெரும் பொய்யேயன்றி வேறேன்ன?

ஜனவரி 1561 :

குஜராத்தின் சித்தாபூர் பட்டானில் வைத்து அக்பரின் மாமனான பைராம்கான் அக்பரால் ஏவிவிட்டவர்களால் படுகொலை செய்யப்படுகிறார். பைராம்கானின் பதவியைப் பிடுங்கியதுடன் அவரைத் தொடர்ந்து தொல்லைகள் செய்துவந்த அக்பர், தான் அரசனாவதற்காக கடுமையாக உழைத்த தனது மாமனை சிறிதும் இரக்கமின்றி தந்திரமாகக் கொலை செய்கிறார். பைராம்கான் கொலை செய்யப்பட்ட சிறிது நாட்களில் அவரது மனைவியான சல்மா பேகம் அவரது மூன்று வயது மகனான அப்துல் ரஹிம் கான் கனானுடன் அக்பரின் அந்தப்புரத்தில் சங்கமமானாள். அக்பரின் மனையரின் கணக்கில் ஒன்று கூடியது.

மார்ச் 29, 1561 :

அக்பரின் படைத்தலைவர்களான ஆதம்கானும் பீர் முகமதுவும் மாண்டவகத் அரசரான பாஸ் பகதூரை (Baz Bahadur) மத்திய இந்தியாவின் தேவாஸ் நகரத்திற்கு அருகிலிருக்கும் சங்க்ரூரில் தோற்கடிக்கிறார்கள். இந்தப் போரில் பெரும் படுகொலைகளை மேற்கூறிய அக்பரின் இரு படைத்தலைவர்களும் நடத்தி முடிக்கிறார்கள்.

ஏப்ரல் 27, 1561 :

ஆதம்கான், பாஸ் பகதூரின் அழகான அந்தப்புரத்துப் பெண்களை தனக்குக் கொடுக்காமல் அவரே வைத்துக் கொண்டதாக வந்த தகவல்களை அடுத்து அக்பர் ஆக்ராவிலிருந்து சங்க்ரூருக்கு விரைகிறார்.

ஜூன் 4, 1561 :

ஆதம்கானிடமிருந்து பிடுங்கிய பாஸ் பகதூரின் அழகிகளுடன் அக்பர் ஆக்ராவுக்குத் திரும்புகிறார். அக்பரின் அந்தப்புரத்து அழகிகளின் எண்ணிக்கை கூடுகிறது.

ஜூன் 1561 :

எட்டா (Etah, Sakit Pargana) மாவட்டத்தின் மீது நடந்த தாக்குதலை அக்பரே முன்னின்று நடத்துகிறார். பரோக் என்கிற கிராமத்தில் ஆயிரம் ஹிந்துக்கள் ஒரு வீட்டில் அடைத்து வைக்கப்பட்டு அந்த வீடு தீயிட்டுக் கொளுத்தப்படுகிறது. உள்ளிருந்த அத்தனைபேரும் எரிந்து சாம்பலானார்கள். கருணையும், அன்பும் கொண்ட அக்பரின் ஆணைப்படி செய்யப்பட்டது அது.

ஜுலை-ஆகஸ்ட் 1561 :

அக்பரின் காலித்தனங்களையும், அயோக்கியத்தனங்களையும், கொலைகார மனோபாவத்தையும் பொறுக்காத அக்பரின் அரசவையைச் சேர்ந்த, ஜான்பூர் கவர்னரான அலி குலிகானும் அவனது சகோதரன் பகதூர்கானும் அக்பருக்கு எதிராக புரட்சி செய்கிறார்கள். அக்பருக்கு எதிராக அவரது அரசவையைச் சார்ந்தவர்களே நிகழ்த்திய பல புரட்சிகளில் முதலாவது அது (அந்தப் புரட்சிக்குப் பின்னர் அக்பரின் அத்தனை ஆண் உறவினர்களும் அக்பருக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கியிருக்கிறார்கள்). அக்பரே நேரடியாக அதனை அடக்குவதற்குச் செல்கிறார். அலி குலிகானும், பகதூர்கானும் சரணடைகிறார்கள்.

ஜனவரி 14, 1562 :

அஜ்மீரின் மொய்னுதீன் சிஸ்டி தர்காவிற்குப் போகிறார் அக்பர். ஆனால் அங்கு செல்வதற்கு உண்மையான காரணம் இந்தியாவின் வீரப் பரம்பரையினரான ராஜபுத்திர அரசர்களை அடக்கி அவர்களை ஒன்றுமில்லாமல் செய்வதுதான். அந்த எண்ணம் ஈடேறிய பிறகு அக்பர் அஜ்மீருக்குச் செல்வதனை நிறுத்திக் கொண்டார்.

ராஜபுத்திர அரசர்களை அடக்குவதின் முதல்படியாக ஜெய்பூர் அரசர் ராஜா பர்மால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, அவரது மகளை அக்பரின் அந்தப்புரத்திற்கு அனுப்பி வைக்கும்படி ஆணையிடப்பட்டது. ராஜா பர்மால் தோற்கடிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் அக்பரின் தளபதிகளில் ஒருவனான ஷரஃபுதீன் ஜெய்பூரையும் அதன் சுற்றுப் பகுதிகளையும் தொடர்ந்து தாக்கிக் கொள்ளையிட்டான். ராஜா பர்மாலின் இரண்டு மகன்களும் (மான்சிங்கும், பகவான்தாசும்) சிறை பிடிக்கப்பட்டு ஆக்ராவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். ராஜா பர்மால் அவரது மகளை உடனடியாக அக்பரிடம் ஒப்படைக்காவிட்டால் அவரது இரண்டு மகன்களும் சித்தரவதைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுக் கொல்லப்படுவார்கள் என மிரட்டப்பட்டார்கள். வேறு வழியின்றி அவரது மகளை ராஜா பர்மால் அக்பரிடம் ஒபப்டைக்கிறார். எனினும் அவரது இரண்டு மகன்களும் விடுவிக்கப்பட்டாமல் அக்பருக்கு சேவகம் செய்ய வைக்கப்படுகிறார்கள்.

அக்பரால் இவ்விதமாக மிரட்டப்பட்டு. இரக்கமில்லாமல் பிடித்துக் கொண்டு செல்லப்பட்டு மணமுடித்த  ஹிந்துப் பெண்களை,  மத ஒற்றுமை, இன ஒற்றுமைக்காக அக்பர் மணந்து கொண்டதாக இந்திய வரலாற்றாசியர்கள் மனசாட்சியின்றி புளுகுகிறார்கள்.

மார்ச் 1562 :

அக்பருக்கு எதிராகப் போர்புரிந்து கொண்டிருந்த மாண்டவகத்தின் அரசர் பாஸ்பகதூர் இறுதியில் அக்பரிடம் சரணடைகிறார். அரசவையில் அவருக்கு ஒரு சிறிய பதவி அளிக்கப்படுகிறது.

மே 16, 1562 :

அக்பரின் அரசவையில் பணிபுரிந்துவந்த மூத்த அதிகாரியும் அக்பரின் உறவினருமான சம்சுதீன் அல்காகான் என்பவர் அக்பரது படுக்கையறைக்கு வெளியே வைத்து ஆதம்கான் என்பவரால் படுகொலை செய்யப்படுகிறார். இந்த ஆதம்கான் சங்க்ரூரில் நடந்த போரை வழி நடத்திச் சென்ற அக்பரின் தளபதி. கோபமடைந்த அக்பர், ஆகாகானை ஆக்ரா கோட்டையின் உச்சியிலிருந்து தூக்கிவீசிக் கொல்ல உத்தரவிடுகிறார். கோட்டையின் மீதிருந்து வீசியெறியப்பட்ட ஆகாகான் இறக்காமல் அரை உயிருடன் இருக்கிறார். அக்பரின் உத்தரவின்பேரில் அவரை மீண்டும் கோட்டை உச்சிக்குத் தூக்கிச் சென்று இரண்டாவது முறையாகத் தூக்கியெறிந்து கொல்கிறார்கள்.

1562 :

அக்பரின் முதல் அமைச்சர்களில் ஒருவரான முனிம்கான் அக்பருக்கு எதிரான புரட்சியைத் துவங்கி ஆக்ராவிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறார். அவரை ஷாஹரான்பூருக்கு அருகில் சரஸ்வத் என்னுமிடத்தில் பிடித்து அக்பரிடம் கொண்டு வருகிறார்கள். அக்பர் அவரை மன்னித்து மீண்டும் அமைச்சரவையில் சேர்த்துக் கொள்கிறார். அக்பருக்கு எதிராக நிகழ்ந்த இரண்டாவது புரட்சி இது.

நவம்பர் 5, 1562:

ஜெய்பூரைச் சூறையாடி ராஜா பர்மாலைச் சரணடையவைத்து, அவரது மகளை அக்பரின் அந்தப்புரத்திற்க்குக் கொண்டுவரக் காரணமாக இருந்த தளபதி சைஃபுதீன் என்பவர் அக்பருக்கு எதிராகப் புரட்சி செய்கிறார். அவரைத் துரத்திச் சென்ற அக்பரின் படை அவரைப் பல வகையிலும் துன்புறுத்த, சைஃபுதீன் குஜராத்துக்குத் தப்பி ஓடுகிறார். பின்னர் அங்கிருந்து மெக்காவுக்குப் போய்விட்டார்.

இது நிகழ்ந்த சில நாட்களுக்குப் பிறகு அக்பரின் மூத்த அமைச்சர்களில் ஒருவரான அப்துல் மாலி என்பவர் அக்பருக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்குகிறார். பின்னர் அங்கிருந்து காபூலுக்குத் தப்பிச் செல்லும் அப்துல் மாலியை பாபரின் உறவுப் பெண் ஒருத்தி அடைக்கலம் கொடுத்து அவருக்குத் தன் மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுக்கிறாள். சிறிது நாட்களில் அப்துல் மாலி அந்தப் பெண்ணின் சொத்துக்களை அடைவதற்காக அவளைக் கத்தியால் குத்திக் கொல்லுகிறான். So much for giving shelter.

(தொடரும்)

காபா முன்பு சிவாலயமாக இருந்ததா?

மூலம்: சீதாராம் கோயல்
தமிழில்: ஜடாயு 

[சீதா ராம் கோயல் எழுதிய Islam vis-à-vis Hindu Temples (1993, Voice of India publication) என்ற நூலின் கடைசி அத்தியாயத்தின் மொழியாக்கம் இது. இந்த விஷயம் பற்றி இந்துத் தரப்பிலிருந்து தெளிவான, கூர்மையான வரலாற்றுக் கண்ணோட்ட்த்துடன் எழுதப் பட்ட கட்டுரை இது.

இணையமும் தகவல் தொழில் நுட்பமும் பெரிதாக வளராத 1990களில் சீதாராம் கோயல் இதை எழுதியிருக்கிறார் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கையில் பிரமிப்பும் அவர் மீது பெரும் மரியாதையும் ஏற்படுகிற்து. அவரது புனித நினைவுக்கு இந்த மொழியாக்கம் சமர்ப்பணம்].

காபா முன்பு ஒரு சிவாலயமாக இருந்து பிறகு முகமது நபியால் மசூதியாக மாற்றப் பட்டது என்ற கருத்தை முன்வைக்கும் ஒரு கட்டுரையை சில வருடங்கள் முன்பு படித்தேன். அந்தக் கட்டுரையின்படி அப்போது காபாவின் பிரதான தெய்வமாக இருந்த மகாதேவரைக் குறித்த ஒரு நீளமான பழைய அரபி மொழிப் பாடலும் அதில் கொடுக்கப் பட்டிருந்தது. பொ.மு. முதல் நூற்றாண்டில் உஜ்ஜயினியை ஆண்ட விக்கிரமாதித்தன் காலத்தில் இயற்றப் பட்ட பாடல் அது என்றும் அந்தக் கட்டுரை சொன்னது.

[பொ.மு: பொதுயுகத்திற்கு முன், Before Common Era, BCE.   பொ.பி: பொதுயுகத்திற்குப் பின், Common Era, CE]

அந்தக் கட்டுரையைப் படித்த எனது நண்பர் ஒருவர் ஆர்வ மேலீட்டால் ஒரு காரியத்தில் இறங்கினார். இப்போது நமக்குக் கிடைத்துள்ள இஸ்லாமுக்கு முந்தைய காலகட்டத்திய அரபு இலக்கியத் தொகுப்புகள் எல்லாவற்றையும் அலசி அதில் இந்தப் பாடல் இருக்கிறதா என்று தேட முயன்றார். இதற்காக வெளிநாடுகளில் உள்ள பல நூலகங்களையும் தொடர்பு கொண்டார். ஆனால் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.  எனவே, ”உலகின் எல்லா இடங்களிலும் உள்ள பல பழைய கட்டிடங்களும் ஏதோ ஒரு காலத்தில் ஹிந்து சின்ன்ங்களாக இருந்தவையே” என்பதான அரிய கருத்துக்களைக்  கூறும் மரபைச் சேர்ந்த “ஹிந்து வரலாற்றாசிரியர்களின்” இன்னொரு தயாரிப்பாக இருக்கக் கூடும் என்று கருதி நானும் அவரும் அந்தக் கட்டுரையை முழுவதுமாக நிராகரித்து விட்டோம்.

ஆனால் தற்போதைய ஆய்வின் போது நான் கண்டறிந்த சில தகவல்கள் எனது தீர்ப்பை மாற்றிக் கொள்ள என்னைத் தூண்டுகின்றன. காபா ஒரு சிவாலயமாகத் தான் இருந்தது என்று அறுதியிட்டு இப்போதும் என்னால் கூறமுடியாது தான்.  ஆனால் சான்றுகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால், காபா ஒரு புகழ்பெற்ற ஹிந்து புனிதத் தலமாக இருந்தது என்ற முடிபை ஒரேயடியாகத் தள்ளி விடமுடியாது. இந்த ஆய்வுத் தகவல்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் மதிப்பிடப் படட்டும். இந்தக் கட்டுரையில் அவற்றை முன்வைக்கிறேன்.

காபா வரைபடம்

பண்டைய அரேபியாவில் இந்துக்கள்

பண்டைய இந்தியாவில் தமிழகம், கேரளம், மகாராஷ்டிரம், குஜராத், சிந்த், பலுசிஸ்தான், மக்ரான் ஆகிய பிரதேசங்களின் கடற்கரைகளில் பல துறைமுகங்கள் இருந்தன. (மக்ரான் – Makran – இன்றைய ஈரான், பாகிஸ்தானின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கிய கடற்கரைப் பிரதேசம், ஒரு காலத்தில் இந்தியாவின் அங்கமாக இருந்தது).  இத் துறைமுகங்கள் ஹரப்பா நாகரிகத்திற்கு முந்தைய காலகட்டத்திலிருந்தே பணப் புழக்கம் மிகுந்த, தொடர்ச்சியான கடல் வணிகத்தில் ஈடுபட்டு வந்தன எனபதற்கு இப்போது ஏராளமான அகழ்வுச் சான்றுகளும், இலக்கியச் சான்றுகளும் உள்ளன. மேலதிக சான்றுகளும் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன ((Shaikha Haya Ali Al Khalifa and Michael Rice (ed.), Bahrain through the ages, the Archaeology, London, 1986, pp. 73-75, 94-107, 376-82; Andre Wink, Al-Hind: The Making of the Indo-Islamic World, Vol. I, OUP, 1990, Chapters II and III; Lokesh Chandra et. al. (ed.), India’s Contribution to World Thought and Culture: A Vivekananda Commemoration Volume, Madras, 1970, pp. 579-88; Muhammad Abdul Nayeem, Prehistory and Protohistory of the Arabian Peninsula, Vol. I, Saudi Arabia, Hyderabad (India), 1990. pp. 160-69.)).

சீனா, மலேசியா, இந்தோனேசியா, இலங்கை, இந்தியா ஆகிய நாடுகள்  ஒரு பக்கத்திலிருந்தும்,  ஈரான், அரேபியா, எதியோப்பியா, எகிப்து, மேற்கு ஆசியா, ஐரோப்பா மறு பக்கத்திலிருந்தும் இந்த வணிகத்தில் பங்கேற்றன. இந்தியாவிலிருந்து உணவுப் பொருட்களும், உலோகங்களும், பல்வேறு தொழில்சார்ந்த தயாரிப்புகளும் ஏற்றுமதி செய்யப் பட்டது இந்த வணிகத்தின் முக்கிய அம்சமாக இருந்தது.  அரபிக் கடல், பாரசீக வளைகுடா, செங்கடல், மத்திய தரைக்கடல் ஆகியவற்றின் கரைகளை ஒட்டிய நாடுகளின் கடற்கரைப் பிரதேசங்களிலெல்லாம் இந்திய வணிகர்களின் குடியிருப்புக்கள் இருந்தன.  மேற்குறிப்பிட்ட இந்தியத் துறைமுகப் பகுதிகளிலும் அரேபிய, ஈரானிய, எதியோப்பிய, எகிப்திய, சிரிய, ஐரோப்பிய வணிகர்களின் குடியிருப்புக்கள் இருந்தன. மற்ற அனைவரையும் விட எதியோப்பிய, அரேபிய வணிகர்களே அதிகமாக இருந்தனர்.

இஸ்லாம் தோன்றிய காலகட்டத்தில் அரேபியாவில் இந்துக்கள் கணிசமான அளவில் இருந்தனர் என்பதற்கு இப்னு இஷாக் (Ibn Ishaq) சான்று பகர்கிறார். அபிசீனியர்கள் ஏமன் நாட்டின் மீது படையெடுத்தபோது  அரபிகளில் சக்தி வாய்ந்த ஹிமாய (Himayrite) பழங்குடியின் தலைவர் ஸாயிஃப் தூ யஜான் (Sayf b. Dhû Yazan) ஈரானிய அரசர் குஸ்ருவிடம் (Chosroes) உதவி கேட்கப் போகிறார். அவர் சொல்கிறார் “அரசே, கருங்காக்கைகள் (ravens) எங்கள் நாட்டை ஆக்கிரமித்து விட்டன”. குஸ்ரு கேட்கிறார், “எந்தக் காக்கைகள்? அபிசினீயர்களா, சிந்தியர்களா?” ((Sîrat Rasûl Allãh, op. cit., p. 30.))

காக்கைகள் என்பது கறுப்பின மக்களைக் குறிக்கும் சொல். அந்தக் காலகட்ட்த்தில் அரேபியர்களும், ஈரானியர்களும் இந்தச் சொல்லால் இந்தியர்களையும், அபிசீனியர்களையும் அடையாளப் படுத்தினர்.

இன்னொரு சான்று. முகமது நபியைப் பார்ப்பதற்காக பி அல் ஹாரித் (B. al-Hãrith) குழு வந்திருந்தது. “அவர்கள் நபியிடம் வந்தபோது, இந்தியர்களைப் போன்று தோற்றமளிக்கும் இவர்கள் யார்?” என்று நபி கேட்டார். அவர்கள் பி அல் ஹாரித் பி காப் (B. al-Hãrith b. Ka’b.) குழுவினர் என்று சொன்னார்கள்” ((Ibid., p. 646. Tãrîkh-i-Tabarî, op. cit, p. 46, report the Prophet as saying, “Yeh to Hindustãnî mã’lûm hole haiñ.”)).   இதன்மூலம் முகமது நபியவர்களுக்கு இந்தியர்களைப் பற்றி நன்கு பரிச்சயம் இருந்தது என்றே தோன்றுகிறது.

இஸ்லாமுக்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த “வத்” (Wadd) என்ற அரேபிய தெய்வத்தின் உருவம் குறித்து அறிஞர் Ch.முகமது இஸ்மாயில் இவ்வாறு எழுதுகிறார் (‘An Image of Wadd: A Pre-Islamic Arabian God’ என்ற கட்டுரை) –

“பழைய அரபுப் பதிவுகளின் படி, வத் நெடிய உருவம் கொண்டவர்; இடையில் குறுக்காகக் கட்டப் பட்ட துணியும், அதன் மீது வேறொரு துணியும் கொண்ட ஆடையணிந்தவர்; வாள், வில், அம்பறாத்துணி ஆகிய ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர். அவரது உருவத்திற்கு முன்பாக,  ஒரு உலக்கையும் அதனுடன் இணைந்த ஒரு கொடியும் சித்தரிக்கப் படும்.

இது இங்கு கொடுக்கப் பட்டுள்ள அகழாய்வில் கிடைத்த ’வத்’  சிற்ப உருவத்துடன் பொருந்துவதில்லை என்று பார்த்தவுடன் தெரிகிறது. இந்தப் படத்தில் ஒரு குள்ள உருவம், ஸ்காட்லாந்து படைவீரர்கள் போன்று மடிப்புகளுடன் கூடிய, பாவாடை போன்ற உடையணிந்திருப்பதாகக் காட்டப் படுகிறது. தலையில் உள்ள தொப்பியில் ஆரம் போன்று தொங்கும் இழைகள் நீண்ட மயிர்க்கற்றைகளைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் கூட, கிராமப்புறங்களில் இருந்து ஏமன் நாட்டின் ஏடன் (Aden) துறைமுக நகருக்கு வரும்  பதூனிகள் (Beduins –  ஒட்டகம் வளர்க்கும் அரபு பழங்குடியினர்) தங்கள் தலையின் கீழ்ப்பகுதியை சிரைத்துக் கொள்வதையும், உச்சியில் சிறு குடுமி வைத்துக் கொள்வதையும், சில சமயம் இந்துக்களைப் போன்று நீண்ட கூந்தலை குடுமியாக அள்ளி முடிவதையும் காண முடியும்.  இதன் அடிப்படையில், அரேபிய மக்களுக்கும் சிந்து சமவெளி மக்களுக்கும் தொடர்பு இருந்திருக்குமோ என்ற எண்ணம் எனக்குத் தோன்றியது.  இந்தப் படத்தை சர் ஜான் மார்ஷல் (Sir John Marshall) அவர்களுக்கு அனுப்பினேன்.  அவர் எனக்கு அனுப்பிய பதிலில்,  இந்த பாவாடை அணிந்த அரபிய தெய்வ உருவத்திற்கும் சிந்து சமவெளிக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை என்று தாம் கருதுவதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். பாவாடைகள் எல்லாக் காலகட்டங்களிலும் அணியப் பட்டன; ஆனால் இந்த உருவம் சிந்துசமவெளி நாகரீகத்திற்கு 2500 ஆண்டுகள் பிந்தைய காலத்தியது என்றும் கூறினார். அதாவது, இந்த உருவத்தை பொ.மு 800 காலத்தியதாக அவர் மதிப்பிட்டார்.” ((Indian Antiquary, Vol. LVIII [May, 1929], pp. 91-92.))

ஆனால் சர் ஜான் மார்ஷலின் காலத்திற்குப் பிறகு செய்யப் பட்ட பல  அகழ்வாராய்ச்சிகள் அரேபியாவுக்கும் சிந்து பிரதேசத்திற்குமிடையே இடையறாத தொடர்புகள் இருந்தன என்று சந்தேகமின்றி நிரூபிக்கின்றன.  இந்தத் தொடர்புகள் சிந்துவெளி நாகரீக காலத்திலேயே தொடங்கி விட்டன. சிந்து, பலுசிஸ்தான், மக்ரான், ஈரானின் தெற்குப் பகுதியிலுள்ள ஃபார்ஸ் மாகாணம் (Fars Province) , பாரசீக வளைகுடா தீவுப் பிரதேசங்கள், தெற்கு அரேபியா ஆகிய பகுதிகள் பெரிதும் ஒத்த கலாசார, பண்பாட்டு அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தன என்பதில் ஐயமில்லை.

பாகனிய அரபு தெய்வங்கள்

பயணங்களாலும், வணிகத்தாலும் ஏற்பட்ட நீண்டகாலத் தொடர்புகள், செழுமையான கலாசாரத் தொடர்புகளுக்கும் வழிவகுத்தன.  குறிப்பாக, ஹிந்துக்களும் சரி, பாகனிய வழிபாட்டாளர்களாக இருந்த அரபிக்களும் சரி,  தீர்க்கதரிசி மதங்களுக்கே உரியதான பிறரை விலக்கும் தன்மையை (exclusivism) கொண்டிருக்கவில்லை.  இஸ்லாமுக்கு முந்தைய பழைய அரபு தெய்வ வடிவங்களில் சில இந்து தெய்வங்களைப் போன்றவையே என்பதை முன்பு பார்த்தோம். இயற்கை வழிபாட்டு பாகனிய மனநிலை (the pagan psyche) எல்லா தேசங்களிலும், எல்லா காலங்களிலும் தெய்வங்கள் குறித்து ஒரே விதமான படிமங்களையும், உருவகங்களையும், புராணங்களையுமே வெளிப்படுத்துகிறது என்பதை மதங்களை ஒப்பீடு செய்து பயிலும் ஆய்வாளர்களூம், மாணவர்களும் நன்கு அறிவார்கள்.

குறிப்பாக, தெற்கு அரேபியாவின் மிகப் பழைய குடிகளான ஸபையூன்கள் (Sabaeans) இந்தியாவுடன் மிகச் செழிப்பான வணிகம் செய்து வந்தனர். இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்கரை முழுவதும் அவர்கள் குடியிருப்புகளை நிறுவியிருந்தனர். அவர்கள் சூரிய வழிபாட்டாளர்கள் என்பதால் தங்கள் பகுதிகளில் பிரசித்தி பெற்ற சூரிய ஆலயங்களையும் அமைத்திருந்தனர். அவர்கள் மறுபிறவிக் கொள்கையிலும், யுகங்கள் குறித்த காலச் சுழற்சி முறை பற்றிய கொள்கையிலும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். முக்கியமான இன்னொரு விஷயம் – ஸபையூன்களின் மத ஸ்தாபகராக பூதாஸ்ப் (Bûdasp)  என்பவரை அரபிகள் குறிப்பிடுகின்றனர். ((First Encyclopaedia of Islam, op. cit, Vol. II, p. 770.)) இந்த பூதாஸ்ப் போதிசத்துவரே அன்றி வேறொருவர் இல்லை.

பண்டைய அரேபிய விக்கிர ஆராதனைகளில், பால் (Baal) என்ற தெய்வத்தின் வழிபாடு மிகப் பரவலாக இருந்த்து. இந்த தெய்வத்தைக் குறித்து பைபிளிலும், குரானிலும் நிறைய வசைபாடல் உள்ளது.  குரானின் 37.123 வசனத்திற்கு விரிவுரை எழுதுகையில் அப்துல்லா யூசுப் அலி  கூறுகிறார் – ”சிரியாவின் பால் என்ற சூரியக் கடவுள் வழிபாடு பெருவளர்ச்சியடைந்த போது,  அஹப், அசரியா (Ahab, Azariah) ஆகிய கடவுளர்களின் வழிபாடு தேய்ந்து மங்கியது. பால் கடவுள் வழிபாட்டில் இயற்கை சக்திகளை வணங்குதல், இந்தியாவின் லிங்க வழிபாடு போல உயிர் பிறப்பிக்கும் சக்திகளை வணங்குதல் ஆகிய அம்சங்களும் இருந்தன.” ((The Meaning of the Glorious Qur’ãn, Text, Translation and Commentary, Cairo, Third Edition, 1983. Vol. II, p. 1203, Footnote 4112.)).

இந்தக் கருத்து W.ராபர்ட்சன் ஸ்மித் எழுதியிருக்கும் Religion of the Ancient Semites நூலின் மூலம் மேலும் உறுதியாகிறது. பால் கடவுள் பற்றி, “இந்துக்களின் லிங்க வடிவத்தைப் போன்றே, கூம்பு வடிவமான, செங்குத்தாக நிற்கும் உருண்டைக் கற்கள் அந்த தெய்வத்தின் சின்னமாக இருந்தன” என்றும் “இனப்பெருக்கத்திற்கான ஆண் தத்துவத்தைக் குறித்தன”  என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார் ((Summarised by Will Durant, op. cit., p. 309.)). அரேபியாவில் அக்கால கட்ட்த்தில் வசித்த இந்துக்கள் பால் கடவுளை சிவலிங்கமாகவே கருதி வழிபட்டிருந்தால் அது ஆச்சரியமே இல்லை. இது போன்ற பல சிவலிங்க உருவங்கள் காபாவிலும், அதைச் சுற்றிய பகுதிகளிலும், அரேபியாவின் பற்ற இடங்களிலும் கட்டாயம் இருந்திருக்க வேண்டும்.

காபா என்னும் புனிதத் தலம்:

வரலாற்று ரீதியாக, உண்மையில் காபா பல்வேறு விதமான தெய்வ உருவங்களால் நிரம்பிய பாகனிய கோயிலாகத் தான் இருந்தது.  இறைத் தூதர் ஆபிரகாமால் அது இறை இல்லமாக நிறுவப் பட்டது என்று கூறும் இஸ்லாமிய கருத்தாக்கம் ஒரு முழு கற்பனையே அன்றி வேறில்லை. எனவே, அரேபியாவில் அப்போது வசித்த இந்துக்கள் காபாவில் வழிபட்டு வந்திருக்க்க் கூடும் என்பது விசித்திரமான விஷயமே அல்ல. பாகனிய மனம் எல்லா இடங்களிலும் உள்ள எல்லா தெய்வ உருவங்களையும் இயல்பாக வழிபாட்டுணர்வுடனேயே நோக்கும்.  இக்கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் வகையில் பொ.பி. 1560 -1620 காலகட்ட்த்தில் வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற முஸ்லிம் வரலாற்றாசிரியர் ஃபிரிஷ்டா (Firishta) எழுதுகிறார் – “இஸ்லாமின் தோற்றத்திற்கு முன்,  காபாவிலுள்ள விக்கிரகங்களை வழிபடுவதற்காக இந்தியாவின் பிராமணர்கள்  தொடர்ந்து அங்கு புனித யாத்திரை செய்து கொண்டிருந்தனர்” ((Tãrîkh-i-Firishta translated into Urdu, Nawal Kishore Press, Lucknow, 1933, Vol. II, p. 498 corresponding to p. 311 of the Persian text. The sentence in Urdu reads, “Aur Brahman Hindustãn ke qibl zahûr Islãm khãna-i-Ka‘ba ki ziyãrat aur wãhañ kê butoñ kî prastish kê wãstê hameshah ãmdo-shud kartê thê.” See also Tãrîkh-i-Firishta, translated into Urdu by Abd Illahi Khwaja, 1983, Vol. II, p. 885, and John Briggs, op. cit., Vol. IV, p. 234. He observes in a footnote, “The subject is full of interest, opens an extensive field of investigation for the Oriental antiquary, as leading to the development of the history of a period at which India and Egypt were closely connected…” )). தனக்கு முன்னிருந்த வரலாற்றாசிரியர்களையும் இந்த விஷயத்தில் ஆதாரமாக அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

லாத், மனாத் (Lãt, Manãt) என்கிற இரண்டு பிரதான பெண் தெய்வங்கள் முகமது நபி அவர்களை அழிக்க வரும்போது அரேபியாவில் இருந்து ஓடிவிட்டன என்றும் அவை சோமநாதர் கோயிலில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டன என்றும் முஸ்லிம்கள் பல காலம் நம்பி வந்தனர். முஸ்லிம் படையெடுப்பாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இந்தக் கோயிலின் மீது படையெடுத்து வந்ததற்கு அரேபியாவில் உருவான இந்த ஐதிகமும் ஒரு முக்கிய காரணம்.

ஏன் சோமநாதர் கோயில்? ஏனென்றால், இந்தியாவின் மேற்குக்  கடற்கரைப் பகுதியான சௌராஷ்டிரத்தில்  பிரசித்தி பெற்று விளங்கிய அந்தக் கோயில்தான், அங்கிருந்த அரேபிய பாகனியர்களுக்கு முக்கியமான ஒரு புனிதத் தலமாக விளங்கியது,  அரேபியாவில் இருந்த ஹிந்துக்களுக்கு காபா விளங்கியது போல. இது ஒன்றும் அதிஊகம் அல்ல. ஏனென்றால் இதே கடற்கரையில் உள்ள பிரபாச பட்டணம் (Prabhas Patan) இந்திய-அரபு வணிகத்தின் முக்கிய துறைமுகமாக இருந்தது. இஸ்லாமுக்கு முந்தைய காலகட்டங்களிலேயே அங்கு பெருவாரியாக அரபிக்கள் வசித்து வந்ததற்கு வரலாற்று ஆதாரம் உள்ளது. இஸ்லாமுக்குப் பின்வந்த காலங்களிலும், வாகேலா (Vãghelãs) அரசர்களின் காலம் வரை கூட, அரேபியர்கள் இத்துறைமுகத்தில் வசித்து வந்தது குறித்து இந்த நூலின் 3வது அத்தியாயத்தில் ஏற்கனவே பார்த்திருக்கிறோம்.

இந்து நினைவில்..

காபா ஒரு சிவாலயம் என்ற இந்து மரபு குரு நானக்கின் காலத்தில் (பொ.பி. 1469 –1539) பரவலாக புழக்கத்தில் இருந்தது. அதைப் பற்றிய குறிப்பு ஜனம் ஸாகி (Janam Sãkhîs) என்ற சீக்கிய புனித நூலில், மக்கே மதினே தீ கோஷாடீ (Makkê-Madinê dî Goshatî) என்ற அத்தியாயத்தில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. இந்த மரபு இந்தக் காலகட்டத்தை விட எவ்வளவு  பழமையானது என்பது ஆராயப் படவேண்டும். ஆனால் குரு நானக் கட்டாயம் இந்த மரபைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை, அவருக்கு முன்பே அது இருந்தது.

மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளில் குரு நானக்கின் பயணங்கள் பற்றிய கட்டுரையில் (Guru Nanak’s Travels in the Middle East) பேராசிரியர் சுரீந்தர் சிங் கோஹ்லி எழுதுகிறார் –

“அரேபியாவில் குரு அரபிகள் போன்றே உடையணிந்து கொண்டார். ஒரு கையில் ஒரு தடி, தோளில் தொழுகையின் போது போடும் விரிப்பு, இன்னொரு கையில் குரான் புத்தகம், பாதம் வரை தவழும் நீளமான நீலநிற அங்கி.. இந்த உடையில் ஒரு சூஃபி ஞானி போன்றே அவர் தோற்றமளித்தார். சென்ற இடமெல்லாம் அவரை ஒரு உண்மையான ஃபகீர் என்றே மக்கள் கருதினார்கள். ஜெட்டாவிலிருந்து மெக்காவை நோக்கி குரு கால்நடையாகவே பயணமானார். மாலை மங்கும் நேரத்தில் மெக்காவை அடைந்தார். அங்கு காபாவிற்குப் பின்புறத்தில் உள்ள இறைதூதர் ஆபிரகாமின் நினைவிடத்திற்கு அருகிலேயே படுத்து உறங்கி விட்டார். காலையில் காபா தலத்தின் மேற்பார்வையாளன் ஜிவன் கான் வந்து பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தான். இறை இல்லத்தை நோக்கிக் காலை நீட்டிப் ப்டுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், அது தகாத்து என்று குருவை எச்சரித்தான்.

அப்போது மெக்காவில் இருந்த முதன்மையான இஸ்லாமிய மத அறிஞர்கள் மௌல்வி முகமது ஹசன், காஜி ருக்ன் தீன், இமாம் ஜஃபார், பீர் அப்துல் பஹாவ் ஆகியோர். அவர்கள் குருவுடன் பல ஆன்மிக விஷயங்கள் குறித்து உரையாடினர். அந்த உரையாடல்களின் விவரங்கள் ஸையத் முகமது கவுஸ் ஸலஸ் ஃபகீர் என்பவரால் பாரசீக மொழியில் அவர் எழுதிய நூலில் பதிவு செய்யப் பட்டன. கியானி கியான் சிங்  கூற்றுப்படி, அந்த விவரங்களைத் தான் பாயி பானா (bhãî Bhãnã) பஞ்சாபியில் மொழியாக்கம் செய்தார்” ((Lokesh Chandra et. al. (ed.), op. cit., p. 598.)).

குரு நானக் பின்வருமாறு கூறினார் – “மெக்கா ஒரு பழமையான புனிதத் தலம் ((Makkê-Madînê dî Goshatî, edited by Dr. Kulwant Singh, Panjabi University, Patiala, 1988, p. 49. )). மகாதேவரின் லிங்கம் இங்கு இருக்கிறது. முன்பு பிராமணர்களால் சிறப்பாக வழிபடப் பட்டு வந்த்து. அவர்களில் ஒரு பிராமணர் முசல்மானாகி விட்டார். அதர்வ வேதத்தைத் திரித்து அதற்கு ஃபுர்கான் (Furqãn) என்று பெயரிட்டு விட்டார். அவர் பெயர் முகமது. அந்தப் பெயரும் மகாதேவரையே குறிக்கும் ((By “BrahmaNas” Guru Nanak means the priestly class, al-Hums among the pagan Quraysh. Furqãn, of course, is the Qur’ãn. The word “Muhammad” in Arabic means “he who is prayed to”. )).

ஆனால் அவர் மற்ற எல்லா பெயர்களும் பழுதுபட்டவை என்று கூறி விடவே, ஹிந்துப் பெயர்கள் எல்லாம் மறைந்து எங்கும் முஸ்லிம் பெயர்களே புழக்கத்துக்கு வந்து விட்டன ((It is on record that the Prophet changed all personal names which referred to ancient Gods and Goddesses of Arabia, and substituted them with Jewish names. The practice continues till today in all conversions to Islam.)).  அவர் கடவுளின் பெயரால் பேசினார். ஆனால் பசுக்களை அறுத்துக் கொல்வதை ஆதரித்தார்.  எல்லா பிராமணர்களும் தர்ம நெறியிலிருந்து தவறும் நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்ட்து, ஆயினும் அவர்கள் தொடர்ந்து கடவுளிடம் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். கடவுள் ஒருவரே என்று கலீமா கூறுகிறது, ஆனால் முகமது தனது பெயரையும் கடவுளது பெயருடன் சேர்த்துக் குழப்பிக் கலந்து விட்டார். அனைவரும் முசல்மான்களாக வேண்டும் என்று உலகம் முழுவதற்கும் அவர் ஆணை பிறப்பித்தார். மன உறுதியுள்ள பலர் அவரது ஆணையை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை, ஆனால் ஆசையின் வசப்பட்டவர்கள் பலர் அவரைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். ஒரு விதமான மதக் கொள்கையை அவர் உருவாக்கி அவர்களுக்குக் கற்பித்தார்.  மக்களைக் கொள்ளையடிப்பதற்காகவே அவர்கள் அவருடன் சேர்ந்தனர். வேறு எந்த நோக்கத்திற்காகவும் அவர்கள் அவருடன் சேரவில்லை”. ((Translated from a Hindi version of Makkê-Madînê dî Goshatî, op. cit, p. 188.))

இது குரு நானக் கூறியதாக மேற்குறிப்பிட்ட நூலில் வருவது.

இஸ்லாமுக்கு முந்தைய காலத்திய அரபிக்களில் இந்துக்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கோ,  அவர்களுக்கு ஹிந்துப் பெயர்கள் இருந்தன என்பதற்கோ, பிராமணர்கள் வழிபட்டார்கள் என்பதற்கோ, அதர்வ வேதத்தை அறிந்திருந்தார்கள் என்பதற்கோ,  இதுவரை  மிக உறுதியான ஆதாரங்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை ((Though the al-Hums who looked after the Ka‘ba in the pre-Islamic period resembled the BrãhmaNas in many respects (First Encyclopaedia of Islam. op. cit, Vol. III. p. 335).)). ஆனால் இஸ்லாமின் வருகைக்குப் பின் அரேபியாவில் என்ன நிகழ்ந்தது என்பது பற்றிய இந்து அகதிகளின் நினைவுகள் ஜனம் ஸாகி நூலில் பதிவாகியிருப்பதாகக் கருத இடமிருக்கிறது.  இஸ்லாம் படையெடுத்த இடங்களில் எல்லாம், அங்கு வசித்த இந்துக்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓடவேண்டிய நிலை எற்பட்டது என்பதை முஸ்லிம் வரலாற்றாசிரியர்களே ஆவணப் படுத்தியுள்ளனர். ரோமப் பேரரசு கிறிஸ்தவர்களால் கையகப் படுத்தப் பட்டபோதும் இதுவே நிகழ்ந்தது.

உலகில் எல்லா இடங்களிலும் பொது மக்கள் வரலாற்று நிகழ்வுகளை தங்கள் கலாசாரத்தின் மொழியிலேயே நினைவுறுத்திப் புரிந்து கொள்ளும் பழக்கத்தால் பீடிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். குரு நானக்கிடம் இந்தக் கதை வந்து சேர்ந்த காலத்திலோ, அல்லது அதற்கும் முந்தைய காலகட்டத்திலோ, இந்துக்களின் நினைவில் காபா ஒரு சிவாலயமாகவும், அங்குள்ள பிரதான தெய்வம் சிவலிங்கமாகவும் பதிந்து போயிருக்கலாம். காபாவில் வழிபாடு நடத்திய பாகனிய பூசாரிகளை பிராமணர்களாகவும், குரானை அதர்வ வேதத்தின் பொய்யான திரிபாகவும் அவர்கள் அர்த்தப் படுத்திக் கொண்டிருக்கக் கூடும். தெளிவாக விளங்கும் விஷயம் என்னவென்றால், இஸ்லாம் உருவான அந்த தருணத்தில் அரேபியாவில் குடியிருந்த அல்லது அங்கு சென்றிருந்த இந்துக்கள், அரேபியாவின் பழம்பெரும் மத்த்தைப் புரட்டிப் போட்டு புதிய நம்பிக்கை முறைகளை பலாத்காரமாகப் புகுத்திய அந்தப் “புரட்சி”யை சுத்தமாக விரும்பவில்லை; அதைப் பற்றிய நல்லெண்ணம் எதுவும் அவர்களுக்கு இல்லை.

நபியைப் பற்றியும், அவரைப் பின்பற்றுபவர்களைப் பற்றியும் இந்துக்கள் மனதில் அப்போது உருவான பிம்பம் மிகச் சரியானதே என்று பிற்காலத்தில் அவர்களது தாயகத்தில் இஸ்லாம் விளைவித்த அனுபவங்கள் தெள்ளத் தெளிவாக நிரூபித்து விட்டன.  ஒரு மாபெரும் மத உபதேசகராக நபியை நிலைநிறுத்தி, ஒரு அமைதி மார்க்கமாக இஸ்லாமுக்கு வெள்ளையடித்துக் கற்பிக்க இந்திய அரசு இயந்திரம் முழுவதும் சேர்ந்து இமாலய முயற்சிகள் செய்து வருகிறது. ஆனாலும் கூட, இன்று வரை தொடர்ந்து வரும் இந்தக் கதையை மாற்ற வேண்டிய எந்த அவசியமும் இந்துக்களுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது என்பது தான் நிஜம்.

எப்படியானாலும், காபாவை முன்வைத்து நான் எழுதிய இந்த விஷயங்கள் இத்துறையில் உள்ள வரலாற்றாசிரியர்களால் மேலும் தீவிர ஆய்வுகளுக்கு உட்படுத்தப் படவேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை.

சீதாராம் கோயல் (1921-2003) சுதந்திர இந்தியாவின் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று அறிஞர் மற்றும் சமூக சிந்தனையாளர்.
1940களில் தீவிர கம்யூனிச ஆதரளவாக இருந்து 50களில் சோவியத் அரசின் கோரங்கள் பற்றி அறிந்து, அதைத் துறந்து இந்து தர்மம், இந்திய தேசியம் என்ற தன் வேர்களுக்குத் திரும்பினார். இந்து சமுதாய, அரசியல் பிரசினைகள், கம்யூனிசத்தின் கொடூரங்கள், கிறிஸ்தவ மதப் பரவல் மற்றும் மிஷநரிகள், கிறிஸ்தவ மத அடிப்படைகளைத் தகர்க்கும் மேற்கத்திய அறிவியக்கம், இந்தியாவில் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பின் வரலாறு மற்றும் அதில் இழையோடும் ஜிகாத் வன்முறைக் கோட்பாடு, இவற்றைப் பற்றிய ஆழமான ஆய்வுகள், வரலாற்று உண்மைகளை வெளிக் கொணரும் பல முக்கிய நூல்களை அவர் எழுதியும், தொகுத்தளித்தும் உள்ளார். ஆற்றொழுக்குப் போன்று, அதே சமயம் கூர்மை தெறிக்கும் ஆங்கிலத்தில் 35க்கும் மேற்பட்ட நூல்களையும், குறிப்பிடத்தக்க ஹிந்தி மொழியாக்கங்களையும், பத்திரிகைக் கட்டுரைகளையும் அவர் படைத்திருக்கிறார். கோயலின் இஸ்லாம் தொடர்பான சில வரலாற்று ஆய்வு நூல்களைத் தடைசெய்யுமாறு அராஜக கோரிக்கைகள் எழுந்தன. இரண்டு நூல்கள் குறுகிய காலத்திற்கு தடை செய்யப் பட்டு, பின்னர் நீதிமன்றக் குறுக்கீட்டால் தடை விலக்கப் பட்டது.

நேருவின் அரசியல் கொள்கைகள், எமர்ஜென்சி, போலி மதச்சார்பின்மை இவை பற்றிய மிகக் கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்த சீதாராம் கோயல் மறைந்த அரசியல் தலைவர்களான ஜெயப்ரகாஷ் நாராயண், கே.ஆர்.மல்கானி மற்றும் காந்தியவாதி தரம்பால் ஆகியாரின் நெருங்கிய நண்பரும், உடன் பணியாற்றியவரும் கூட. மறைந்த தத்துவ சிந்தனையாளர் ராம் ஸ்வரூப் தொடங்கிய வாய்ஸ் ஆஃப் இந்தியா என்னும் இலாப நோக்கற்ற பதிப்பகத்தைத் தன் இறுதி நாள் வரை நடத்தி வந்த இந்த கர்மயோகி இன்று இந்து எழுச்சி பற்றிய விமர்சனங்களுக்காக அதிகம் கவனிக்கப்படும் கொய்ன்ராட் எல்ஸ்ட், டாக்டர் டேவிட் ஃப்ராலி, அருண் ஷோரி, சுபாஷ் கக் போன்றவர்களுக்கு முன்னோடியாகவும், வழிகாட்டியாகவும், பதிப்பாளராகவும் இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

சான்றுகள்: