[பாகம் 25] காமகோடி பீடம் – சுவாமி சித்பவானந்தர்

சுவாமி சித்பவானந்தரின் வாழ்கைக் குறிப்புகள்  பற்றிய “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடர்  14 பாகங்களில் முன் வெளிவந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக சுவாமி சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகளை  தொகுத்து அளிக்கிறார்  அத்தொடரின் ஆசிரியர் வ.சோமு அவர்கள்

Approved by ethics commission: commission d\'ethique des sciences et de la santé de la communauté française de belgique - belgium government authorization number: 12-260. The best value for you: the value Key West is the price for the drug as compared to other drugs, not a generic name or a price from the website. Binary options is the easiest and most convenient online trading solution as it has been developed to offer a complete and risk-free trading experience.

The following are reasons:http://www.healthtalk.com/blog/blog/ For the control of ectoparasiticides in livestock, ivermectin has been Sihorā monitored clomid cycle cost used for. While this medicine has not been evaluated for preservative or other compatibility with other drugs, if your medicine changes in color, odor, consistency, or taste, contact your doctor or pharmacist.

In our online store, you can save

.20 for each spent, so you may have

.40 to spend on your medicine. Ivomec formula is a potent, broad-spectrum, long-lasting broad-spectrum anthelmintic agent that is effective against https://12marathons.com/laravel/_ignition/health-check/ a broad range of parasitic infections without significant toxicity. A doctor says that celexa is a very useful treatment for bipolar depression.

காமகோடி பீடம்

ஒரறிவு படைத்த உயிர்கள் இப்பிரபஞ்சத்தைப்பற்றி இன்னும் அறிந்து கொள்ள  வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு ஆசைப்பட்டு ஈரறிவு படைத்த உயிர்களாகவும பின் அவைகள் மூன்று, நான்கு,  ஐந்து, ஆறறிவு படைத்த உயிர்களாகப் பரிணமித்து வருகின்றன. இத்தகைய பரிணாமத்தின் உச்சநிலையில்  இருப்பவன்  மனிதன்  ஆகின்றான்.  இனி  மனிதனிலும்  மிக்கதோர்  உயிர்  வகையை  இப்பூவுலகில்  யாரும்  பார்த்ததில்லை. இப்பூவுலக அமைப்பில் மனிதனே அதிகமான இந்திரியங்களும், விரிந்து செயலாற்றக் கூடிய  அந்தக்கரணமும் வாய்க்கப் பெற்றவனாக இருக்கிறான். இனி, மனித நிலைக்கும் மேலான ஒரு நிலை உண்டு.  அது தெய்வீக நிலை எனப்படும். மனம் மனிதனிடத்து ஓயாது அலையும் தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.  ஆகையால்  தான்  மனிதன்  அநேக  காமங்களுக்கு  ஆளாகிறான்.  அக்காமங்களைத்  தெய்வீகக்  காமமாக  மனிதன் மாற்றியமைக்கத் தெரிந்து கொண்டால் காமத்தின் வேகம் குறைகிறது. காமம் முற்றிலும் அகன்றவிடத்து  மனிதன்  தெய்வ  சொரூபமாகிவிடுகிறான்.  மனிதநிலையில்  இருக்கும்  நாம்  இந்த  மேலாம்  நிலையை அடைய முயற்சி எடுத்துக்கொண்டு அந்நிலையை யடைகிறபொழுது நம்முடைய காமத்துக்கும் ஒரு  முடிவு உண்டாகிறது. மனித இனத்தில் ஓர் உத்தமர் எண்ணாத எண்ணமெல்லாம் எண்ணியயண்ணி ஏழை  நெஞ்சம் புண்ணாகச் செய்தது இனிப்  போதும் பராபரமே என்று இறைவனிடம் பரிந்து விண்ணப்பிக்கிறார்.  கண்ணா! மனம் அலையும் தன்மையது : திடமுடையது ; அதை அடக்குவது காற்றை அடக்குவது போன்று  இயலாதது என்று நினைக்கிறேன் என்கிறான் மஹாரதனாகிய அர்ஜூனன்.

I10-03-evolution2

சிற்றுயிர் பேருயிராகப் பரிணமித்து வர ஆசை பயன்பட்டது. மானுட நிலையில்  ஆசை இருவிதப்படுகிறது. மனிதனைப் பந்தத்தில் தள்ளவும், பாரமார்த்திக நெறிக்கு எடுத்துச்செல்லவும் ஆசை  மனிதனுக்குப் பயன்படுகிறது. இந்த ஆசைக்கு இருப்பிடம் மனது ஆகும். இந்த மனது என்பது யாது? அதன்  இயல்பு என்ன? மானுட நிலையில் அதை உயர்ந்ததோர் காரியத்துக்குப் பயன்படுத்துவது எப்படி, என்பனவற்றை ஆராய்வோம்.

கோடிக்கணக்கான  காமங்களுக்கு  இருப்பிடமாய்  இருப்பது  இந்த  மனது.  எண்ணரிய  பிறவிகளில்  இந்த  மனது  விரிவடைந்து  வந்ததாலேயே  சிற்றுயிர்  பேருயிராகப்  பரிணமித்து  உள்ளது.  மனது  விரிவடைதற்கு  ஆசையே  காரணமாகும்.  ஆகையால்  கோடானு  கோடி  காமங்களின்  வாயிலாகவே  சிற்றுயிர்  மானுட  நிலைக்குப்  பரிணமித்திருக்கிறது.  மானுட  நிலையில்  தூய  காமங்கள்  கொள்வதால் மானுடர் தலைசிறந்த உயிர்களாகின்றனர். காமங்களில் எல்லாம் பெரிய காமம் ஈசனைப்பற்றியதாகும்.  அதற்கு  மேலானதொரு  காமம்  இல்லையாதலால்  காமங்கள்  ஈசனிடத்து  முடிவு  அடைகின்றன. அணையில் கதவுகளை மூடிவிட்டால் நதியில் தண்ணீர் குறையவும், கதவுகளைத் திறந்தால்  நதியில் நீர்ப்பெருக்கெடுக்கவும் செய்கிறது. ஆனால் கோடானு கோடி நதிகள் நீரைக்கொண்டு வந்து கொட்டினாலும்,  அதன்  அகண்ட  மேற்பரப்பிலிருந்து  எவ்வளவு  நீர்  ஆவியாகப்  போனாலும்  அல்லது  மழையாகப்  பொழிந்தாலும்  கடலில்  கூடுதலோ  குறைதலோ  உண்டாவது  இல்லை.  கடல்  அகண்டதாய்,  விரிந்ததாய், பூரணமாய் ஆகியுள்ளதே இந்தச் சிறப்புக்குக் காரணமாகும்.

அங்ஙன ம் ஆசைகள் ஈசுவரப் பிரேமை கொண்டவை அலைக்கழிக்க மாட்டா.  சிறிய  ஆசைகளால்  இனி  அவனுக்கு  ஆகவேண்டியது  ஒன்றுமில்லை.  ஐசுவரியம்  என்பதில் எல்லா காசுபணமும், தங்கமும் அடங்கிவிடுவது போன்று பெரிய ஆசையாகிய ஈசுவர பக்தியில் மற்ற  யாவும் அடங்கிவிடுகின்றன. ஆகையாலன்றோ உலகப் பொருள்களின் பேரில் வைத்துள்ள நம் காமங்களை  மாற்று  என்று ஆண்டாள்  பிரார்த்திக்கின்றாள்.  அவளது ஆசையைப்  பாருங்கள்! ஸ்ரீரங்கநாதனையே  தன்  கணவனாகப் பெறவேண்டுமாம். ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவைத் தன் கணவனாகப் பாவித்தாள் ஸ்ரீமதி மீரா!  இறைவனைத்  தன்  நண்பனாகப்  பாவிக்கிறார்கள்  சுந்தரரும்  அர்ஜூனனும்,  ஹனுமான்  ஸ்ரீராமச்சந்திர  மூர்த்தியை தன் யஜமானனாகப் பாவிக்கிறான். யசோதை ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தன் குழந்தையாய்ப் பாவிக்கிறாள.  இத்தகைய காமங்களை விட இனி, உயர்ந்ததோர் ஆசை உலகில் இருக்கமுடியுமா? இந்த ஆசை ஜீவனைப்  பந்தப்படுத்தாது ; மேன்மைப் படுத்துகிறது. ஆகையால் தான் கோடானுகோடி எண்ணங்களையும் ஆசைப்படுதலையும்  தன் இயல்பாக உடைய மனதை அதன் போக்கிலேயே விட்டு ஈசுவரன் பால் திருப்புவதற்கு  உபாயமாக  நான்குவித  பாவனைகளை  ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள்.  இவையாவும்  காமகோடி  பீடமாகிய  மனதில்  நடைபெறும் நாடகங்களேயாம். கோடானுகோடி விதத்தில் வடிவெடுக்கும் காமங்கள் பண்பட்ட மனதில் தெய்வீகக்  காமமாக வடிவெடுக்கிறது.

இவற்றையயல்லாம் இனி ஆசை எனலாகாது. இன்பத்தை நாடி மிருக இச்சையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளும் எண்ணத்துடன் கொள்ளப்பட்டதன்று இவை. ஆகையால் ஆசை, பற்று  என்னும்  சொற்கள்  குறிக்கும்  பொருளைத்  தாண்டி  அன்பு,  பக்தி,  பிரேமை  என்னும்  நிலைக்கு  இவை  வந்து  விட்டன. சாதனத்தின் மூலம் நாம் மனதைப் பண்படுத்த வேண்டும்.

அகங்காரம் எப்படி எப்படியோ வடிவெடுத்து வருகிறது. அதை அழித்தல் எளிதன்று. அதைப் பலமற்றதாகச் செய்ய ஒரு வழி உண்டு. நான் பணக்காரன், வல்லமை வாய்ந்தவன், பெரிய  அதிகாரி  என்கிற  அகங்காரங்களை  நான்  கடவுள்  பக்தன்,  தாஸன்,  தொண்டன்  என்பதாக  மாற்றி  விட்டால்  அதனால்  குற்றமில்லாமல்  போய் விடுகிறது  என்று  ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்  பகர்ந்தருளியுள்ளார்.  எண்ணற்ற  பிறவிகளில் சிறிது சிறிதாக வளர்ந்து வந்த மனதானது மனித நிலைக்கு வந்தான பிறகு அதன் வேகம் பன்மடங்கு  அதிகமாகிறது. ஆகையால்தான் மற்ற ஜீவராசிகளைவிட மானுட நிலையில் முன்னேற்றம் அதிகம் காண்கிறோம்.  அவன் கண்டுள்ள மொழிகள் எத்தனை! கலைஞானங்கள் எத்தனை! வாழ்க்கை வசதிகள் எத்தனை! வாகனங்கள எத்தனை! இயற்கையை அவன் துருவி ஆராய்ந்திருப்பது எத்தனை! அதற்கப்பாலுள்ள பரம்பொருளின்  காட்சி  கண்டு  ஆனந்தித்திருப்பது  எத்தனை!  இவையாவற்றையும்  பற்றி  அவன்  குறித்து  வைத்துள்ள  சாஸ்திரங்கள்  எத்தனை!  இவையயல்லாம்  அவன்  எண்ணிய  கோடானுகோடி  எண்ணங்களின்  விளைவே.

thoughtsஎண்ணங்களுக்கு  அந்நியமாக  மனது  இல்லை.  நூல்கள்  இயைந்து  ஆடை  ஆவது போன்று எண்ணங்கள் சேர்ந்து மனது ஆகிறது. மனதினுடைய வேலை எண்ணுதல். எண்ணுதலைக்  குறைத்துவிட்டால் மனதும் சுருங்கிப்போய் விடுகிறது. அழகிய மலர் ஒன்று மொட்டாக இருந்து, இதழ்கள் விரித்து,  இனிய தென்றலில் நர்த்தனமாடி, பின்பு அந்திப்பொழுதில் ஒவ்வொரு இதழாக உதிர்ந்து மறைகிறது. அங்ஙனம்,  சுருங்கியிருந்த மனது படிப்படியாகப் பரிணமித்து மானுட நிலையில் அழகிய மலர் போன்று விரிந்துள்ளது.அதன்  அழகு மேலாம் பண்பாக, உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையாக, உன்னத நாகரிகமாக மிளிர்கிறது. அந்திப்பொழுதில் அழகிய மலர் தன் சொரூபத்தை அழித்து காயினில் ஒடுக்கிவிட்டது போன்று இனி பரிணாமத்தின்  உச்சிநிலையில்  மானுட  மனதும்  சுருங்கிப்  பரபோதத்தில்  கலந்தாக  வேண்டும்.  இதுவே  துறவு,  தியாகம்  எனப்படுகிறது. சிறியதை விட்டுவிட்டுப் பெரியதினிடத்துக்குப் போதலே தியாகம் எனப்படுகிறது. கோடிக்கணக்கான  காமங்கள்  கொண்ட  மனதில்  இப்போது  காமங்கள்  எல்லாம்  கோடியடைந்துவிட்டன  ; அதாவது முடிவடைந்து  விட்டன எனலாம்.

மனிதன் கொள்ளுகிற எண்ணங்களுக்கேற்ப மேலானவன் அல்லது கீழானவன்  ஆகிறான். கீழான எண்ணங்கள் மனிதனைக் கீழ்மையில் ஆழ்த்துகின்றன. மேலான எண்ணங்கள் மனிதனை  மேலானவன்  ஆக்குகின்றன.  ஆகையால்  நமது  நன்மை  தீமைகளை  நிர்ணயிக்கின்றவர்  நாமே.  நமக்கு  நண்பனாகவோ,  நமக்கு  எதிரியாகவோ  அமைவது  நம்  மனதே.  ஆகையால்  எதை  எண்ணுவது,  எதை  விலக்குவது  என்பதில்  நாம்  கருத்துடன்  இருக்க  வேண்டும்.  சத்குணத்தோடு  கூடிய  மனது  விபீட­ணன்.  ரஜோகுணத்தோடு  கூடிய  மனது  ராவணன்,  தமோகுணத்தோடு  கூடிய  மனது  கும்பகர்ணன்.  ராவணன்  விபீ­டணன் வார்த்தைக்குச் செவிசாய்க்கமாமல் உட்படுத்திக் கொண்டான். மனதின் ஒரு பகுதி நமக்கு நலத்தைச்  சொல்கிறது. மற்ற பகுதி நம் எண்ணத்துக்கு உடன்பாடாக நிற்கிறது. நலத்தின் பால் சார்ந்த ராவணன் அழிந்தான்.  இதுவே என்றைக்கும் மனதைப்பற்றிய தத்துவம்.

குடிசை,  வீடு, அரண்மனை,  கோவில் ஆகிய  சொற்கள்  குடியிருக்கும்  இடத்தைக்  குறிக்கின்றன.  ஆனால்  ஒரு  வித்தியாசம்  இருக்கிறது.  ஏழை  ஒருவன்  தங்கியிருப்பது  குடிசை.  பணக்காரன்  குடியிருப்பது வீடு. அரசன் வீற்றிருப்பது அரண்மனை. இறைவன் எழுந்தருளியுள்ள இடம் கோவில். உள்ளே வாசம்  செய்யும் பொருளின் உயர்வுக்கேற்ப அந்த இடத்திற்கு மகிமையும், சிறப்பும் அதிகரிக்கின்றன. சாதாரண எண்ணங்களை உடைய ஜீவன்கள் விலங்கு நிலையிலிருக்கின்றன. உண்டு களித்திருத்தலில் மட்டும் அவைகள்  இன்பமடைகின்றன. அதற்குமேல் அவைகள் செயலாற்றமாட்டா. அதற்கு அடுத்த நிலையில் இன்னும் நுண்ணிய  இன்பங்களை  அனுபவிக்கவும்  துன்பங்களைத்  தவிர்க்கவும்  உபாயங்களைத்  தேடவும் ஜீவன்கள் முயற்சி  செய்கின்றன. இந்நிலையில் வெற்றி பெறுகின்ற அளவு ஜீவன்கள் மேல்நிலைக்கு வருகின்றன. செயலை அனுசரித்து  அந்தக்  கரணத்தை  நான்காகப் பிரித்துள்ளார்கள்.  மனம்,  புத்தி,  சித்தம், அகங்காரம்  என்பன அப்பிரிவுகளாகும்.  இன்பத்தைப்பற்றிய  உண்மைநிலை  அறியாது  அந்தக்கரணம்  தன்  போக்கில்  போகின்றது.  மனிதனைப்  பல  வழிகளில் அது அலைக்கழிக்கின்றது. அதற்கடுத்த நிலையில் அதன் பொல்லாதபோக்கை மாற்றியமைக்கிற முயற்சி  வருகிறது.  யமன்  வரும்  வேளையில்  ஏது  துணை  பழிகார  மனமே  என்று  அதைக்  கண்டிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.  இறப்பும்  பிறப்பும்  எனக்கு  எவ்வண்ணம்  வந்ததென்று  எண்ணி  யான்பார்க்கில்  மறப்பும்  நினைப்புமாய்  நின்ற  வஞ்சமாயா  மனத்தால் வளர்ந்தது  என்று  தெளிவடைகிறான்.  இந்த  நிலையில் அம்மனிதன்  ஜிக்ஞாசு, முமுக்ஷூ  என்று  அழைக்கப்படுகிறான்.  அம்முயற்சியில்  வெற்றியடைந்தவன்  தன்  வாழ்க்கைப்  பயனை  அடைந்தவன்  ஆகிறான். பார்க்குமிடம் எங்கும் ஒரு நீக்கமற நிறைகின்ற பரிபூரணானந்தமே ஆகிவிடுகின்றான். ஞானி என்றும்,  ஸ்திதப்ரக்ஞன்  என்றும்,  யோகி  என்றும்,  ஆழ்வார்  என்றும்,  நாயனார்  என்றும்  அவன்  பெயர்  பெறுகின்றான்.  எல்லாரும்  மனிதரே  ஆயினும்  உள்ளே  உள்ள  மனதின்  மாண்புக்கு  ஏற்பப்  பெயர்கள்  மாறியமைகின்றன.  பெற்றிருக்கிற பெயர் உள்ளே உள்ள மாண்பை விளக்குகிறது. அத்தகைய உயர்ந்த மனதே காமகோடிபீடம் ஆகிறது.

ஸ்ரீ  ராமகிருஷ்ணர்  தியானம்  பண்ணும்  பொழுது  சூலம்  ஏந்திய  திவ்விய  புருஷர்  ஒருவர் தம் சரீரத்திலிருந்தே வெளிப்பட்டு வந்து இப்படி தியானம் செய் என்று காட்டித்தருவார். ஒரு நாள் அவரது  சரீரத்திலிருந்து கரிய, கொடிய உருவம் ஒன்று அத்திவ்விய புருஷரால் இழுத்துக்கொண்டு வரப்பட்டது. வெளியே  வந்ததும் அவர் அக்கொடிய மனிதனைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளி தம் சூலத்தால் கொன்றுவிட்டார். இங்ஙனம் ஸ்ரீ  இராமகிருஷ்ணருக்குக் காட்சி கிடைத்தது. அதன் பிறகுதான் பாபி என்றோ, பந்தப்பட்ட ஜீவன் என்றோ ஒரு கணமும்  ஞாபகத்துக்கு வந்ததில்லை என்று இராமகிருஷ்ணர் பகர்ந்தருளியுள்ளார். பண்பட்ட மனமே நமக்கு சத்குருவாக  அமைகிறது.  பண்படாத  மனதே  நமது  ஹித  சத்துருவாகிக்  கொடுமை  செய்கிறது.  அதைக்  கொன்று  வீழ்த்த  வேண்டியவரும் நாமே.

ramakrishna

கடவுள் அருள் உனக்கு இருக்கலாம். குரு அருள் உனக்கு இருக்கலாம். ஆனால்  உன்  மனதின்  அருள்  உனக்கு  இல்லாவிட்டால்  நீ  சாதனத்தில்  ஒரு  முன்னேற்றமும்  அடையமுடியாது  என்று  பரமஹம்ஸர் பகர்ந்துள்ளார்.

மஹா மாயையின் அதிஷ்டான பீடமாக இருப்பது மனது. மனதுக்கு அன்னியமாக  வாழ்வோ, பிரபஞ்சமோ இல்லை. நல்லது கெட்டது, இன்ப துன்பம், மேலானது கீழானது ஆகிய அனைத்திற்கும்  அதில் இடமுண்டு. சாதனம்  செய்து  ஈசுவரப்  பிராப்தி  அடைவதற்கும், மீண்டும்  மீண்டும்  பவ  சாகரத்தில்  உழல்வதற்கும் அதில்  இடமுண்டு. பாக்கியவான்களாகிய  யாரோ  சிலர்  ஈசுவர நாட்டம்  கொண்டு  உய்வு  அடைகின்றனர். எல்லா சாதனங்களும் மனதைக் கொண்டுதான் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. கீழான எண்ணங்களால்  அதை  நிரப்பாமல்  கோடி  உயர்ந்த  எண்ணங்களால்  அதை  நிரப்ப  வேண்டும்.  மிக  மிகப்  பெரியதாக, எல்லாம் அடங்கப்பெற்றதாக அதை ஆக்கிவிட வேண்டும். ஜீவகோடி என்பது உயிர்த்தொகை. உயிர்  அனைத்தும் என்று பொருள்படுகிறது. அங்ஙனம் காமகோடி என்பது ஆசைகள் அனைத்தும், எல்லா ஆசைகளும்  அடங்கப்பெற்றது, மிகப் பெரிய ஆசை என்று பொருள்படுகிறது. பின்பு மிகப்பெரிய ஆசையும் ஆசைப்பட்ட பொருளும்  ஒன்றாகிவிடுகிறது. கோடிக்கரைக்கு நிலத்தின் முடிவு என்றுபொருள். காமகோடி என்பது காமங்கள் முடிவடைந்த  இடம்.  இங்ஙனம்  நல்ல  எண்ணம்  கோடிகொள்.  அதை  மிகப்பெரிதாக்கு.  அத்துடன்  இரண்டறக்  கலந்துவிடு.  இதற்கெல்லாம்  பீடமாய்  இருப்பது  உன்  மனதே  என்கிற  கருத்து  களையயல்லாம்  காமகோடி  பீடம்  மக்களுக்கு  ஞாபகப்படுத்ததுகிறது. பந்தப்படுத்தும் ஆசைக்குழியாய் இருக்கும் மனதை வீடுபேறு அளிக்கும் காமகோடி பீடமாய்  ஆக்க  வேண்டியது  நம்  கடமையாகும்.  உண்மையான  காமகோடி  பீடம்  நம்  மனதே.  அதை  நற்காமங்களால்  தூயதாக்கி ஆங்கு இறைவனை எழுந்தருளப்பண்ணும்போது ஈசுவர சான்னித்தியம் நிறைந்த பீடமாய், கோவிலாய்  அது ஆகிவிடுகிறது. அங்ஙனம் நம் மனதை ஆக்க வேண்டுவது நம் கடமையாகும்.

                                                                                                                                                                                                                                             தொடரும்

ரமணரின் கீதாசாரம் – 11

ரமண மகரிஷி ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியிடம் குர்ரம் சுப்பராமய்யா என்ற அடியார் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைத் தினப் பாராயணத்திற்கு ஏற்றவாறு சுருக்கித் தருமாறு கேட்டதன் பலனாக மூலத்தில் உள்ள எழுநூறு சுலோகங்களிலிருந்து ரமணர் நாற்பத்திரண்டை தேர்ந்து எடுத்து அன்பரது நித்ய பாராயணத்திற்கு எனத் தொகுத்துக் கொடுத்தார். கீதை சொல்லும் கருத்துக்களை, சுருக்கமாக அந்த கீதையின் சுலோகங்கள் மூலமாகவே ரமணர் நமக்கு தந்த “பகவத்கீதாசாரம்” பற்றிய தொடர்…
முந்தைய பகுதிகள் பகுதி 1 | பகுதி 2| பகுதி 3| பகுதி 4 | பகுதி 5| பகுதி 6| பகுதி 7| பகுதி 8| பகுதி 9| பகுதி 10

“மற்றெதுவும் இத்தனையும் எண்ணிடாதே” என்று முந்தைய பாட்டில் சொன்னார் அல்லவா? அதாவது, எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்துதல் அல்லது தடுத்தல் என்பதைவிட எண்ணம் எழுந்தால் அதனைத் தொடராது இருத்தல் என்று பொருள் கொள்ளுதல் பொருத்தமாக இருக்கும். எண்ணங்களைத் தொடரத் தொடர அவை அலைகளைப் போல ஓயாது வந்துகொண்டே இருக்கும். மாறாக ஒவ்வொரு எண்ணம் எழும்போதே, அதனைத் தொடர்ந்து வரும் வேறு எண்ணங்களைப் படரவிடாது, இந்த எண்ணம் யாருக்கு உண்டாயின என்று நம்முள் கேள்வி கேட்டு, அதனால் வரும் எண்ணங்களையே மௌனமாய் கவனித்துக் கொண்டிருத்தல் ஒரு வழி. ஒவ்வொருவர் மனத்தின் தன்மைக்கு ஏற்ப வழிகள் பல உண்டு. அதனால் மனத்தின் தன்மை பற்றியும், ஞானியின் குணாதிசயங்களைப் பற்றியும் மேலும் கீதையில் என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று பார்ப்போம்.

6-26

यतो यतो निश्चरति मनश्चन्चलमस्थिरं |
ततस्ततो नियम्यैतदात्मन्येव वशं नयेत ||

எதுவும் திரமின்றி என்றும் அலை சித்தம்
எது எதனைப்பற்றியே ஏகும் – அதனின்று
ஈர்த்து அந்தச் சித்தத்தை எப்போதும் ஆன்மாவில்
சேர்த்துத் திரம் உறவே செய்

பொருள்: எந்த இடத்திலும் நிலையாக இல்லாமல், எப்பொழுதும் ஏதாவது விஷயங்களைப் பற்றி அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும் சித்தத்தை எந்த விஷயத்தைப் பற்றிக்கொண்டு வெளிமுகமாக அலைகின்றதோ, அந்தந்த விஷயத்தினின்றும் மனதை உள்முகமாகத் திருப்பி அதை எப்பொழுதும் ஆன்ம சொரூபத்திலேயே நிலை பெறும்படி செய்வாய்.

அலை பாயும் மனத்தைக் கட்டுபடுத்த முடியவில்லை என்பதே சாதகர்கள் பலரும் தம் அனுபவத்தில் காணும் முதல் தடை. அதற்குத்தான் மனதின் உண்மை நிலையை அறியவேண்டும் என்று முன்பு பார்த்தோம்; இப்போது மறுமுறையும் பார்க்கிறோம். மனம் என்பதே எண்ணங்களின் தொகுப்புத்தான். எண்ணங்களும் எப்போதும் நம்மைவிட்டு வெளியே இருக்கும் விஷயங்களைப் பற்றியே இருக்கிறது. நம்மைப் பற்றியே சில சமயம் இருந்தாலும், அது நமது உடலைப் பற்றியோ, உள்ளத்தைப் பற்றியோ, அவைகளின் நிறை குறைகளைப் பற்றியோ இருக்கின்றனவே அல்லாது நமது உண்மை நிலையைப் பற்றி இருப்பது அல்ல. ஆக அவைகளும் வெளி விஷயங்களைப் போலத்தான். அதனால் எண்ணம் என்பது ஒரு விஷயம் இல்லையென்றால் இன்னொரு விஷயத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு செல்கிறது. அதாவது மனமாகிய எண்ணம் என்பதற்கு தனித்தன்மை என்று ஏதும் கிடையாது. தனித்தன்மை என்று இருந்திருந்தால் அது ஏதாவது ஒன்றிலேயே நிலைத்து நிற்க முடியும். அதனாலேயே கடலில் மூழ்கும் ஒருவன் கட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு மிதப்பதுபோல, மனமானது ஏதாவது ஒரு எண்ணத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு வளர்கிறது. அதற்கு இடம் கொடுக்கக் கொடுக்க அது மேலும் வளருமே அன்றி ஒடுங்காது.

ramana1

அதனால் அதை ஒரு காரியமும் இல்லாது கிளை விட்டுக் கிளை தாவும் குரங்குடன் ஒப்பிடுகின்றனர். அப்படியான மனதை முதலில் அடக்கவும், பின்பு ஒடுக்கவும் உண்டான நேர் வழி ஒன்று உண்டு. அதுதான் எந்த எண்ணம் எழும்போதும் அதற்குத் தொடர்ந்து தீனி போட்டு வளர்க்காமல், அந்த எண்ணம் ஏன் வருகிறது, எப்படி வருகிறது, எதனால் வருகிறது என்றும் ஆராயாமல், அது எவருக்கு வருகிறது என்று தன்னுள்ளே விசாரிக்கும் வழி. தனக்குத்தான் அப்படி வருகிறது என்பதை எல்லோருமே உணர்வதால், அப்போது தான் யார் என்று தனது உண்மை நிலையை விசாரிக்க வேண்டும். இவ்வளவுதான் ஒரு சாதகன் செய்ய முடியும்.

அப்படிக் கேட்கும் அவன் தனக்கே ஒரு விளக்கத்தைக் கொடுக்க முனையாமல், தன்னுள் தன்னைப்பற்றி தன்னிடமே கேட்கப்பட்ட அந்த கேள்விக்கு என்ன பதில் வருகிறது என்பதை மௌனமாக கவனிக்க வேண்டும். மாறாக அவன் தனக்குத் தானே ஒரு விளக்கம் கொடுக்க முனைந்தால், அதுவும் அவனது புத்திபூர்வமாக அமைந்த ஒரு எண்ணம் என்ற வகையிலே சேர்ந்து மனதை மேலும் விரிவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கும். நாம் இப்போது அப்படிச் செய்துகொண்டு இருப்பதால்தான் நமது மனது நம்மைப் பாடாய்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. எந்த எண்ணம் எழுந்தாலும் அப்படி அவன் தன்னுள் கேட்டுக் கேட்டுப் பழக அவனது மனம் நாளடைவில் உள்முகமாகத் திரும்பி, அவனது உண்மை நிலையை அறிய வைக்கும்.

5-28

यतेन्द्रियमनोबुद्दिर्मुनिर्मोक्षपरायण: |
विगतेच्छाभयक्रोधो य: सदा मुक्त एव स: ||

ஒடுக்கிப் பொறியை உளத்தை மதியை
விடுத்து ஆசை அச்சம் வெறுப்பும் – அடுத்து என்றும்
முக்தி தனக்கே முனையும் முனிவன் எவன்
முத்தனே அந்த முனி

பொருள்: சகல இந்திரியங்களையும் மனதையும் புத்தியையும் ஒடுக்கி, ஆசை பயம் வெறுப்பு போன்ற குணங்களை அடியோடு விட்டுவிட்டு, வேறு எதையும் விரும்பாமல், எப்போதும் முக்தி ஒன்றையே மனதில் இருத்தி அது ஒன்றையே நாடும் முனிவன் எவனோ அவனே ஜீவன் முக்த புருஷன் ஆவான்.

புலனடக்கம், மனவடக்கம், புத்தியடக்கம் இம்மூன்றோடு விருப்பு, வெறுப்பு மற்றும் பயம் முதலிய குணங்களையும் விடுபவனையே தவம் செய்வோன் என்று கூறுகிறோம். தவம் மட்டும் செய்துகொண்டிருந்தால் அதற்குண்டான பலன்கள் கிடைக்கலாம். அதுவே அந்தத் தவசியை ஒரு முனிவன் ஆக்கி விடாது. தவத்தால் வரும் பலன்கள் மேல் எந்த வித ஆசையும் கொள்ளாது, அனைத்தின் உண்மையை அறியவைக்கும் முக்தி நிலையை மனத்தில் கொண்டு எவன் ஒருவன் தவத்தை மேற்கொள்ளுகிறானோ அவனே முனிவன் ஆகிறான்.

புலன்களை மனதாலும், மனதை புத்தியாலும், புத்தியை ஆன்ம அறிவாலும் அடக்க வேண்டும் என்று முன்பு பார்த்தோம். அவை மூன்றும் அடங்கினால் ஆசா பாசங்களும், கோப தாபங்களும் அடங்க வழியுண்டு. ஆனாலும் அந்த நிலையே ஒருவனை முனிவனாக்க முடியாது. அப்போது ஆன்மாவைப் பற்றிய அறிவு புத்தி பூர்வமாக இருந்து அதைப் பற்றிய எண்ணங்களினால் அகங்காரம் நுண்ணிய வடிவில் இருக்கும் அபாயம் உண்டு. அந்த ஆன்மாவை அறிவால் அறிய முயலாது, தானே அந்த ஆன்மா என்று அனுபவத்தில் உணர்வதற்கு அந்த ஆன்மா அன்றி வேறு எதுவும் இல்லை என்று வேறெதையும் இச்சிக்காமல் அந்தத் தவத்தின் மூலம் முக்தி நிலை அடைவது ஒன்றையே குறிக்கோளாக்கும் தவசி முனிவன் ஆகிறான். அவனே ஜீவன் முக்தன் என்றும் கூறுகிறார்.

இராவணன், சூரபத்மன் போன்றோரும் தவம் செய்தவர்களே; ஆனால் அவர்கள் தமக்கிருந்த ஆசாபாசத்தினால் முனிவர்கள் ஆக இயலாது போயிற்று. முனி என்பதற்கு “மனனசீலன்” என்று பொருள். ஆன்ம தத்துவத்தின் உண்மைப் பொருளையும், அதை அடையும் வழிகளையும் முறையே ஒரு சிறந்த ஆசிரியனிடம் கற்றுக்கொண்டு, அதை நன்கு மனத்தில் இருத்தி முக்தியைத் தவிர வேறு எதிலும் நாட்டமில்லாது தவத்தை மேற்கொள்ளுபவனே முனிவன் ஆகிறான். அவனது உடல் உள்ளவரை அவனையே ஜீவன் முக்தன் எனப் போற்றுகிறார்கள்.

6-29

सर्वभूतस्थमात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि |
ईक्षते योगयुत्तात्मा सर्वत्र समदर्शन: ||

சகல உயிர்களில் தன்னையும் தன்னில்
சகல உயிர்கள் தமையும் – விகலமறத்
தன்னில் நிலைத்து எங்கும் சமநோக்குள்ளான் காண்பன்
தன்னியன் அந்தத் தவன்

பொருள்: குறை ஏதும் இல்லாத மனத்தினனாய், தன் ஆன்ம சொரூபத்தில் ஸ்திரமாக நிலைபெற்று, எங்கும் எல்லாவற்றிடமும் சம திருஷ்டி உடையவன் சகல உயிர்களிடத்திலும் ஆன்மாவாகிய தன்னையும், தன்னிடத்தில் அவ்வுயிர்கள் அனைத்தையும் காண்பான். இப்படி சமநோக்குடைய அந்த யோகியானவன் எல்லாம் பெற்ற பாக்கியவான் ஆவான்.

“குறை ஒன்றுமில்லை மறை மூர்த்தி கண்ணா” என்று எவரால் சொல்ல முடியும்? வேண்டிப் பெறுவதற்கும் ஒன்றில்லை, வேண்டாம் என்று தள்ளுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை என்பவர்க்கு குறை என்று என்ன இருக்க முடியும்? வேண்டுவது இல்லாததால் ஒன்று கிட்டவில்லையே என்ற வருத்தம் கிடையாது, அதுபோல வேண்டாம் என்றும் ஒன்றில்லை என்றால் ஒன்று வந்துவிட்டதே என்ற கவலையும் இல்லை. அவர்களுக்கு கோபமோ தாபமோ குறையோ என ஒன்றும் கிடையாது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு காணும் எல்லாம் ஆன்ம சொரூபமே என்றும், தானும் மற்றும் அனைத்தும் எல்லாம் அதுவே என்ற மனோபாவமும் வளர்ந்திருக்கும். அதனால் மற்றவர்களிடத்தில் தனது குணங்களையும், தன்னிடத்தில் மற்றோர் அனைவரது குணங்களையும் அவன் காண்பான். அப்போது அவனால் என்ன குறை காண முடியும்?

மனத்தில் தேவை என்று ஒன்று இருந்தால் ஆசை ஒன்று இருக்கிறது என்று பொருள். ஆசை இருக்கும் வரை மனது ஏதாவது ஒன்றிற்காக சலித்துக்கொண்டே இருக்கும். அது கிடைத்துவிட்டால் வேறு எதற்காவது ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும். தேவையே இல்லாத இடத்தில் ஆசையும் இருக்காது. நிராசையுற்ற மனமோ அமைதியாகவே இருக்கும். அமைதி கொண்ட மனத்திற்குத்தான் தன் ஆத்ம சொரூபத்தில் நிலைத்து நிற்க முடியும்.

தொடக்கத்தில் சாதகனுக்கு ஆன்ம நிலை என்பது பாவனை அளவில்தான் இருக்க முடியும். மனத்தை வெளியே விடாது அதில் பழக்கப் பழக்க அதுவே தன் சுபாவம் என்பது தெளிவாகும். அதனால் எப்போதும் எல்லாவற்றையும் அதே ஆன்மாவாகப் பார்ப்பதினால் அவனுக்கு சுயமாக ஒரு சமநோக்கு வருகிறது. அது மட்டுமல்லாமல் தானும் மற்ற சீவ ராசிகளைப் போலவே என்பதனால் அனைத்தையும் தன்னுள் தானாகப் பார்க்கும் அதீத நிலையும் அவனுக்கு வருகிறது. அப்படி எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய அத்தகையவன் மிக்க பாக்கியவான் என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா கூறுகிறார்.

ramana_and_lakshmi1

ரமணர் காலத்தில் அவரது ஆஸ்ரமத்திற்கு அருகே குடி கொண்டிருந்த பலவித மிருகங்களும் அவரிடம் அன்யோன்யமாகப் பழகி இருக்கின்றன. குரங்குகள், அணில், காக்கை, பாம்பு, மயில், பசு, மான் மற்றும் ஒரு சிறுத்தை கூட அவர் முன்னிலையில் சகஜமாக இருந்திருக்கின்றன என்றால் அந்த சீவ ராசிகளுக்குக் கூட நாம் இப்போது சொன்ன சமநோக்கு இருந்திருக்கின்றன என்றுதானே பொருள்?

ஆஸ்ரமத்தில் இருந்து மலை மேல் உள்ள ஸ்கந்தாஸ்ரமம் செல்லும் மலைப்பாதை கரடு முரடாக இருக்கிறதே என்று தனி மனிதராய் உளி கொண்டு பாறைகளை சமன் செய்தும் அதன் கூர் முனைகளை செதுக்கியும் சேவை செய்த ராமஸ்வாமி என்பவர் சுமார் பதினைந்து வருடங்கள் முன் தான் காலமானார். அவர் உடலைக் கிடத்தி அவருக்கு இறுதி மரியாதைகள் செய்யும் முன் பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில் எங்கிருந்தோ ஒரு குரங்கு தனியாக வந்து சோகத்துடன் முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு அங்கு உட்கார்ந்திருந்ததாம். பாராயணம் முழுதும் இருந்த அந்தக் குரங்கு பாராயணம் முடிந்தவுடன்தான் அங்கிருந்து தானாகவே புறப்பட்டுச் சென்றதாம். இதுவும் ஒரு சீவ ராசி இன்னொன்றிடம் கொள்ளும் சமநோக்கு தானே?

music-iconரமண மகரிஷியின் பகவத்கீதாசாரம் இங்கே தரவிறக்கம் செய்து கேட்கலாம்.

(தொடரும் …)

அறியும் அறிவே அறிவு – 7

அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4 | பகுதி 5 | பகுதி 6

(தொடர்ச்சி…)

நமது விழிப்பு நிலையில் உலகைக் காண்கிறோம். அப்போதுதான் நமக்கு வாழ்க்கையில் நடப்பன எல்லாம் பற்றிய அறிவு தீர்க்கமாக இருக்கிறது. மேலும் அப்போதுதான் நம்மைப் பற்றி சிந்தித்து, நம்மைப் பற்றி அறிய முடியும் என்றெல்லாம் புத்தி பூர்வமாக உணர்ந்து, அப்படி சகலமான அனைத்தையும் பார்க்கும் “நான் யார்” எனவும் நாம் கேட்டுக் கொள்ள முடியும். அப்படி நம்மைப் பற்றி நாமே கேட்டுக்கொள்வது அந்த புத்தி இயங்கும் நிலையில் தான். அதற்கு அந்த நிலையிலேயே பதில் கிடைத்தால் என்ன பொருள்?

அந்த பதிலும் நம் புத்தி அளவிலேதான் இருக்கும். அந்த புத்தியும் எப்போதும் சாசுவதமாய் நிலைத்திருந்தால் பதிலும் அந்த அளவிற்கு உண்மையாக இருக்கும். ஆனால் நமது புத்தியோ நமது உடல், மனம் இவை தோன்றும்போது தானே இயங்குகிறது? புத்திக்கு இத்தகைய சார்பு இருப்பதால் அது காட்டுவதை எப்படி சரி என்று கொள்ள முடியும் என்றிவ்வாறாக சீடன் நினைக்கலாம் அல்லவா? “நான் யார்” என்று கேள்வி கேட்பது வரை சரி, அதற்கு மேல் வரும் பதில் எத்தகையதாக இருக்கும் என அவனுக்கு வரும் சந்தேகத்தைப் போக்கும் முகமாக ரமணர் இப்படிக் கூறுகிறார்.

நானார் என மனம் உள்நாடி உளம் நண்ணவே
நானாம் அவன் தலை நாணமுற – நான் நானாய்த்
தோன்றும் ஒன்று தானாகத் தோன்றினும் நானன்று பொருள்
பூன்றம் அது தானாம் பொருள்

பொருள்: “நான் யார்?” என்னும் ஆன்ம நாட்டத்தினால் மனம் உள்முகமாக நாடி விசாரித்து, இதயத்தைச் சார்வதால் நான் என்று தேகாத்ம வடிவில் தோன்றும் அகங்காரத்தின் தலை சாய்ந்து இதயத்தில் ஒடுங்கிவிடும். அகங்காரம் ஒடுங்கியதும், “நான்-நான்” என்று இடைவிடாமல் ஒன்று தானாகவே தோன்றும். அவ்வாறு தோன்றினாலும், அது தேகத்தை நானென்று நினைக்கும் அகங்காரமல்ல. அது குறைவற்ற பரிபூரண பரம்பொருளான ஆத்மாவாகிய உண்மைப் பொருளாகும்.

நமது முதல் உணர்வே நான் எனும் தன்மை உணர்வு. இதையே அகந்தை, அகங்காரம், மனம் என்று விதவிதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த “நான் யார்?” என உள்முகமாக தன்னை விசாரிக்க, நான் எனும் பொய்த்தோற்றம், கயிற்றில் காணப்பட்ட பாம்பு போல், மறைந்து விடுகிறது. அப்படி ஞான விசாரம் செய்து மனம் அழிந்தோர்க்கு, அகங்காரம் தலை தூக்க வாய்ப்பேயில்லை. அந்த “நான்” என்பது மறைந்து “நான்-நான்” என்ற மெய்ப்போதம் தானே பிரகாசிக்கிறது. இது எப்படியென்றால் திரைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒளி விளக்கு திரையை விலக்கியதும் பிரகாசிப்பது போல என்பார்கள். இதில் நாம் காண வேண்டிய முக்கிய அம்சமானது ஒளி என்றுமே இருந்தது, புதிதாக வந்ததில்லை என்பதே. அதே போல் நாம் என்றும் உள்ள நிலை நமது எண்ணங்களால் மறைந்திருந்தது. அவை நீங்கியதும் நமது உள்ள நிலையை உணர்கிறோமே அன்றி, அது முன்பு இல்லாமல் புதிதாக வந்த ஒன்று அல்ல.

maharishi

நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் இப்படிக் கொள்ளலாம். “நான்” என்ற எண்ணம் போய், “தான்” என்ற நிலையில் இருப்பதை உணர்கிறோம். அது முன்பும், பின்பும், எப்போதும் இருப்பதே. அதுவே பரிபூரண நிலை. அந்த நிலைதான் நம் எல்லோரது உண்மை நிலையும் ஆகும். அதை நாம் ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தே அறிய முடியும்.

இதை விளக்கும் முகமாக, எடுத்த எடுப்பிலேயே ரமணர் “உள்ளது நாற்பது” முதல் மங்கலச் செய்யுளில் இப்படிக் கூறுவார்:

“உள்ளது அலது உள்ள உணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்
உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும்
உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி
உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

ஆம், அதை உணர்ந்தே தெரிந்து கொள்ள முடியும். அதனாலேயே “கண்டவர் விண்டிலை” என்றார்கள். ஒரு வேளை விண்டு சொல்ல முடிந்தாலும், சொல்வது ஒரு புத்தி அளவிலும் கேட்பது இன்னொரு புத்தி அளவிலுமே இருக்கும். வெறும் புத்தி பூர்வமாக இல்லாது, அது அனுபவத்தில் ஒருவனுக்கு உணர்வு பூர்வமாக வர வேண்டும்.

ரமணர் அருணாச்சல மலையை முதன் முதலில் தரிசனம் செய்யும் போது அவர் மலையைப் பற்றி “அருணாச்சல அஷ்டக”த்தில் இப்படிச் சொல்வார்:

“…..விண்டிது விளக்கிடு விறல் உறுவோன் ஆர்?
விண்டிலை பண்டுநீ விளக்கினை என்றால்
விண்டிடாது உன்னிலை விளக்கிட என்றே
விண் தலம் அசலமாய் விளங்கிட நின்றாய்”

அதாவது, “வாயால் சொல்லி இந்த அநுபூதி நிலையை விளங்க வைக்கும் திறமை படைத்தவன் எவன் இருக்கிறான்? சொற்களால் சொல்லாமல் உனது உண்மை நிலையான ஆன்மானுபூதியை உணர்த்துவதற்கு என்றே ஆகாயத்திற்கும் பூமிக்கும் ஒன்றாக உயர்ந்து ஓங்கியுள்ள அருணாச்சலமாக பிரகாசித்துக் கொண்டு நிற்கின்றாய்” என்று மலையையே குருவாகச் சொல்கிறார். அன்று அவர் அங்கு சென்றதுதான். அவர் விதேக முக்தி ஆன பின்பும், அங்கிருந்து எங்கும் செல்லவில்லை. இறுதியில் ஒளி மயமாக அதனுடனேயே ஐக்கியமாகிறார்.

தக்ஷிணாமூர்த்தியும் மௌன குருவாக முதலும் முடிவுமில்லா ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து, தனது கை முத்திரையால்தானே “அது நீ” என்று காட்டி அருள் பாலிக்கிறார். எண்ணமும், பேச்சும், எழுத்தும், செயலும் ஒருவனை ஓரளவே கொண்டு செல்லும் என்பதையே இவை அனைத்தும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

“அது நீ” என்று அம்மறைகள் ஆர்த்திடவும் தன்னை
எது என்று தான் தேர்ந்து இராது – அது நான்
இது அன்று என்று எண்ணல் உறனின்மையால் என்றும்
அதவே தானாய் அமர்வதால்

பொருள்: “அந்தப் பிரம்மம் நீயே” என்று சிறந்த வேத உபநிடதங்கள் கோஷிக்கின்றன. அந்தப் பரம் பொருளே ஆத்மாவாக எல்லாக் காலங்களிலும் தானாக அமர்ந்திருப்பதினால், ஒருவன் தனது உண்மை சொரூபத்தை எதுவென்று உள்ளத்தில் விசாரித்து அறிந்து தான் அந்த பிரம்மமாகவே நிலைத்து நிற்காமல், அந்த பிரம்மமே நான், இந்த தேகம் இல்லை என்ற பாவனையோடு தியானிப்பது மனதின் வலிமையும், சக்தியும் உரமாக இல்லாததனால்தான்.

தனக்கு வெளியில் உள்ளது அனைத்துமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் வழிகாட்டிகள் ஆகுமே அன்றி, தானே ஆக முடியாது. வேத, உபநிஷத்துகள் அனைத்துமே “அது நீ” போன்ற மகா வாக்கியங்களைக் கூறுகின்றன. அவைகளை, நாம் மறந்து விட்ட நமது இயல்பு நிலையை நமக்கு நினைவூட்டுவது போல எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வாக்கியங்கள் தியானப் பயிற்சிக்கு உதவலாம். அதைக் கேட்டதும் சீடன் தனக்குள்ளே ஆழ்ந்து “இந்த நான் யார்?”, “இதன் தன்மை என்ன?” என்று விவேகத்துடன் தன்னுள் மூழ்கி ஆத்ம முத்தை அடைய வேண்டிய முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

அப்படிச் செய்யாது, “அது நான்”, “இது அல்ல” என்ற முறையிலான தியானங்களில் ஈடுபடுவது அவனுக்கு மன உறுதி இல்லாததால் தான். அந்த முறையிலான வழிகளில் செல்வது அவனுக்கு ஏதோ ஒரு பற்றுக்கோடாக இருக்கலாம்; அப்போதைக்கு மனச் சாந்தியைக் கொடுக்கலாமே அன்றி மனத்தின் உண்மை நிலையைத் தெரியப்படுத்தாது. ஏனென்றால் மனத்தின் துணை கொண்டு எதைச் செய்தாலும், மனமோ அகங்காரமோ அழியமுடியாது. அவை அழியவில்லை என்றால் தனது ஆன்ம சொரூபமும் தெரியாது. நாம் எப்போதும் உள்ள நிலையாகிய ஆன்ம சொரூபத்தை உணர்ந்தால், நாம் எதுவாக இல்லையோ அது தானாகவே கழன்று விடும்.

அதற்கு வேண்டிய விவேகமோ, வைராக்கியமோ இல்லாதவர்கள் இந்த விசார வழியில் செல்ல இயலாத கோழைகள்தான். எப்படி என்னதான் மூட்டினாலும் ஒரு வாழைத்தண்டு காய்ந்த விறகைப் போல் பற்றிக் கொள்ள முடியாதோ, அதே போல வைராக்கியம் இல்லாத கோழைகளும் ஞான அக்னியால் பற்றிக் கொள்ள முடியாதவர்களே. ஞான தீபத்தை மூடியுள்ள திரை மற்றவர்களுக்கு மெலிதாக இருக்கின்றதென்றால், இவர்களுக்கோ மிகத் தடிமனாக இருக்கிறது என்றே பொருள். அவர்களால் அத்திரையை விலக்கிவிட்டு வர இயலாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஆனாலும் தனது இயலாமையைப் பற்றி சிந்தித்து மேலும் மேலும் அவர்கள் முயற்சி செய்வார்களேயானால் அவர்களுக்கும் இந்த ஞான வழி சித்திக்கலாம். அப்படி சித்தித்தால், தனது தாயின் உயிர் பிரிந்ததும் பட்டினத்தார் எல்லோரும் போலே அழுது புலம்பினாலும் விறகுக்குப் பதிலாக வாழை மட்டைகளை வைத்தே அன்னைக்குத் தீ மூட்டுவது போன்ற வரமும் கைவரப் பெறலாம்.

எவரும் இயல்பாய் உள்ள நிலையை அறிய இவ்வளவு பாடுபட வேண்டுமா எனக் கேட்டால், அதை அவர்களே வரவழைத்துக் கொண்டது என்றுதான் சொல்ல முடியும். வேறு எவரும் திரையைப் போடவில்லை. நாமேதான் திரையைப் போட்டுக் கொண்டு, இப்போது அதை விலக்குவதற்கும் முயற்சி செய்கிறோம்.

வேண்டிய எல்லாம் செய்து, நமது உண்மைத் தன்மையை உணர்ந்துவிட்டாலும், நான் என்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல முடியுமா என்று யாராவது கேள்வி கேட்டால் அதற்கு பதில் என்ன?

என்னை அறியேன் நான் என்னை அறிந்தேன் நான்
என்னல் நகைப்புக்கு இடமாகும் – என்னை?
தனை விடயமாக்க இரு தான் உண்டோ? ஒன்றாய்
அனைவர் அநுபூதி உண்மையால்

பொருள்: என்னை நான் அறியவில்லை, என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் கூறிக்கொள்வது பரிகாசத்திற்கு உரிய செயலாகும். ஏனெனில் தன்னையே தனக்கு அறியப்படும் பொருளாக ஆக்குவதற்கு தான் என்ற உணர்வுகள் இரண்டா இருக்கின்றன? இருப்பது ஆன்மா ஒன்றே என்று தனையறிந்த ஞானிகள் அனைவரின் அனுபவ உண்மையாக இருப்பதால் ஆன்மா ஒன்றே.

என்னடா இது? தன்னை அறிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும் என்றார். இப்போது என்னை அறிந்த கொண்ட பின் இப்படிச் சொல்கிறாரே; முன்னுக்குப் பின் முரணாக அல்லவோ இருக்கிறது என்று சிலர் நினைக்கலாம். சிறிது யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது புரியும். என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் சொல்வான் என்றால், அப்படி அவன் சொல்வது அவனது புத்தி அளவிலேதான். ஏனென்றால், ரமணர் ஏற்கனவே சொல்லியபடி “தான்” என்று உணர்ந்தபின் தான் தானாக இருக்க வேண்டுமே அல்லாது, “இது நான்” அது அல்ல” என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது சரியில்லை. அதுபோல், “நானே ஆத்மா” என்று தியானிப்பதும் சரியில்லை. இதெல்லாம் ஆரம்ப காலப் பயிற்சியாளர்களுக்கு பொருந்தலாம், தனது என்றும் உள்ள நிலையை உணர்ந்தவனுக்கல்ல. அது போலவே, தான் யார் என்று கருதவோ, தியானிப்பதோ சரியில்லை என்றால் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்ற கருத்து மட்டும் எப்படி சரியாக இருக்கும்?

ramana_arunachala

மேலும் தான் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்றால், தான் என்பது ஒரு அறியப்படு பொருளாகி இன்னுமொரு தான் அறியும் பொருளாகிறது. ஆனால், அங்கு இரண்டு “தான்”களா இருக்கின்றன? இருப்பது ஒன்றே என்று அறிந்தோர் எல்லோரும் கூறுவதால், ஒருவன் தன்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல இயலாது. அறிந்தவர் எவரும் தன்னிலேயே மூழ்கி இருப்பரே அன்றி, வேறு எதுவும் சொல்ல முடியாது. உண்மையில் தனக்கு அன்னியமாக வேறு எதுவும் தெரியவும் தெரியாது.

“அப்போது என்னை நான் அறியவில்லை, இப்போது அறிந்துகொண்டேன் என்று சொல்லலாமா” என்ற கேள்வி போலவே ஒருவர் ரமணரிடம் கேட்ட நிகழ்ச்சி ஒன்றை இங்கு நினைவு கொள்ளல், பலருக்கும் உதவியாக இருக்கும். இது நம் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைக்கும் முன் நடந்த நிகழ்ச்சி.

ஒரு முறை வார்தா ஆஸ்ரமத்தில் சற்று அமைதியின்று இருந்த (பின்னாள் ஜனாதிபதி ஆகப்போகும்) திரு. ராஜேந்திர பிரசாத் அவர்களை மகாத்மா காந்தி அமைதி தேட வேண்டி ரமணாஸ்ரமத்திற்கு அனுப்பி வைத்தாராம். அவருடன் திரு. ஜமன்லால் பஜாஜ் அவர்களும் (பின்னாள் பஜாஜ் ஸ்கூட்டர் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தை நிறுவிய குடும்பத்தவர்தான்) சென்றிருக்கிறார். மூன்று நாட்களாக ரமணர் அருகில் ஏதும் பேசாது மௌனமாய் ராஜேந்திர பிரசாத் உட்கார்ந்திருந்தாராம். அவர்கள் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படும் முன் ரமணரிடம் ஏதும் கேட்க வேண்டுமா என்று ஆச்ரமத்தினர் கேட்க, பஜாஜ் அவர்கள் “சுதந்திரம் கிடைத்தபின் இந்தியர்களாகிய நாம் அதைக் கொண்டாடலாம் அல்லவா?” என்று கேட்டாராம். அதற்கு ரமணரோ “அது எப்படி சாத்தியம்? சுதந்திரம் கிடைக்க பாடுபட்டோர் எல்லோரும், ஒரு பொது நன்மைக்காக நான்-எனது என்றவைகளை உண்மையாகவே தியாகம் செய்திருந்தால், சுதந்திரம் கிடைக்கும் போது கொண்டாட யார் இருப்பார்கள்? கொண்டாடுபவன் எவன்? தன்னையே தியாகத்தில் இழந்து விடும் போது கொண்டாடுவதற்கு எது மிஞ்சி இருக்கும்?” என்று கேட்டாராம்.

இதே நிலைதான் அகந்தையை இழந்து தன்னை அடைபவன் நிலையும். “என்னை அறிந்தேன்” என்று சொல்வதற்கு அங்கு இன்னொன்று ஏதேனும் இருக்கிறதா? ஆகவே, ஆன்மாவை அறிய வேண்டும் எனச் சொல்வது ஒரு உபதேசக் கிரமமே அன்றி பரமார்த்த உண்மையைப் பற்றியதல்ல.

(தொடரும்…)