மகாமகம்: ஓர் அனுபவம்

திங்கட்கிழமை காலை (பிப்-15) கும்பகோணத்தில் குடும்ப சகிதம் மகாமக புண்ய ஸ்நானம், மிகவும் மனநிறைவும் புத்துணர்வும் அளித்தது. மகாமகக் குளத்திலும், பொற்றாமரைக் குளத்திலும் தீர்த்தமாடியபின் புண்ய கந்தமும் கூடவே குளோரின் வாசமும் ஏறிக் கொள்ளும் என்ற 21-ம் நூற்றாண்டுக் கலிகால மகாத்மியத்தை நன்கறிந்து தான் கடைசியாக பகவத் படித்துறையில் சலசலத்து ஓடும் காவேரியில் முழுகினால் தான் முழுமையான ஸ்நான பலன் என்று முன்னோர்கள் முறை ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள் போலும். அவர்களை மனதார வாழ்த்தி நீராடலை இனிதே முடித்தோம்.

Gnc provides great products and solutions that will help you to get back your health. The accumulation of over-production of sebum causes anaerobically the skin to look discolored, red, inflamed, and often itchy. In addition, the following list of side effects can be found.

It can also be used to treat nausea, stress, and mild to moderate weight loss. For example, a bottle of dapoxetine tablets costs .19 in the us and the same drug cost

.00 in canada, €0.00 in germany, £0.19 in the uk, allegra good rx Salqīn and ¥2.49 in japan. Discontinuing orlistat may not be indicated for everyone.

They act by increasing the blood flow to the brain by increasing the heart rate, dilating blood vessels, and stimulating neurotransmitters. Pravkar sam u povijesti pokrenula obiteljska knjiga ‘da li treba prescription dose claritin da živimo. Baclofene, a non-nucleoside reverse transcriptase inhibitor developed for the treatment of hiv infection was tested under the conditions of a phase ii clinical trial (clinicaltrials.gov identifier nct00121564).

mahamaham-tank-2016

தண்ணீரை இறைத்து விளையாடும் குழந்தைகளின் சிரிப்பலைகள், மஞ்சள் கரைந்து விழும் மங்கலப் பெண் முகங்கள், இணைந்து தீர்த்தமாடும் தம்பதிகளின் இல்லற நேசம், முதியவர்களை கவனத்துடன் அழைத்து வரும் இளையவர்களின் சிரத்தை, இறைநாமங்களைக்கூறிக் கொண்டு ஒவ்வொரு கிணற்றிலிருந்தும் நீர்மொண்டு ஊற்றுக் கொள்ளும் பக்தி என எல்லாம் கலந்து அந்த ஆறு ஏக்கர் மகாமகக் குளம் ஒரு தெய்வீகக் களியாட்டக் களம் (carnival ground) போலத் தோற்றமளித்தது. குளத்தின் சுற்றுப் புறமெங்கும் தொடர்ந்து வேத கோஷமும், சுலோகங்களும் திருமுறை இசையும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது அந்தச் சூழல் முழுவதும் தெய்வீகத்தை நிரப்பிற்று – நல்ல ஏற்பாடு. அதிகம் பக்தர்கள் வரும் காசி விஸ்வநாதர், கும்பேஸ்வரர் உட்பட எல்லா கோயில்களுக்குள்ளும் காவலர்களுக்கு சிரமம் தராமல் மக்கள் தாங்களாகவே வரிசை முறையை சீராகக் கடைப்பிடிப்பதைக் காண முடிந்தது.

முந்தைய நாள் மாலை குடந்தை வந்து விட்டோம். இரவில் வீதிகளில் சுவாமி புறப்பாடுகளை தரிசித்தோம். நாகேஸ்வரர் கோயிலில் சந்திர,சூரிய பிரபை வாகனத்தில் கொம்புகளும், சங்குகளும், தாளங்களும் கலந்த சிவ வாத்தியங்கள் துடிப்பாக முழங்கிச் செல்ல சுவாமி அம்பாள் பவனி. சாரங்கபாணி கோயில் வாசலில், பட்டாபிஷேக கோலத்தில் சீதாசமேத ஸ்ரீராமஸ்வாமி ரதத்திலும், சாட்டையைக் கையிலேந்தி ஸ்ரீராஜகோபாலன் சப்பரத்திலும் திவ்ய தரிசனம். நாதஸ்வரக் காரர் ஹிந்தோளத்தைப்பொழிந்து கொண்டிருந்தார். சோமேஸ்வரர் கோயில் திருவீதி உலாவையும் கண்ணாரக் கண்டோம். முன்பெல்லாம் மகாமகத்தின் போது எல்லாக் கோயில் வீதிகளிலும் பன்னிரண்டு மணி வரை நாதஸ்வரம் பொழிந்து கொண்டிருக்கும் என்று படித்தும் கேட்டுமிருக்கிறேன். அன்று பத்து மணிக்கே இசையொலிகள் சிறிது சிறிதாக மெலிந்து ஊரடங்கி விட்டது.

நகரிலும் குளத்தின் சுற்றுப் புறங்களிலும் ஏற்பாடுகள் சிறப்பாகவே இருந்தன. 1980கள் வரையிலும் கூட, கும்பகோணம் ஊர்மக்களே இணைந்து வந்தவர்களுக்கெல்லாம் அன்னமும் உறைவிடமும் அளித்து நடத்தி வந்த பெருமிதமிக்க திருவிழா இது. சமீப காலமாக கூட்ட அதிகரிப்பு, பாதுகாப்பு முதலிய பல காரணங்களால் அரசுத்துறைகள் நேரடியாக பெரிய அளவில் களமிறங்குகின்றன. ஒருவகையில் இது அவர்களின் கடமையும் கூடத் தான். ஆனால், மகாமகக் குளம் என்று அம்புக் குறி போட்டு அங்கங்கு வைக்கப்பட்டுள்ள வழிகாட்டிப் பலகை கூட விடாமல் ஜெயலலிதாவின் படத்தைப் போட்டு வைத்திருப்பது, மிகவும் அருவருப்பையும் கசப்புணர்வையும் ஏற்படுத்துகிறது. நம் நாடு முழுவதும் பல இடங்களில் கும்பமேளா உட்படஇத்தகைய புனித நீராட்டுத் திருவிழாக்கள் நடக்கின்றன. சமீபத்தில் கூட ஆந்திராவில் கோதாவரி மகாபுஷ்கரம் நடந்தது. எங்கும் அந்த மாநில முதல்வர் அல்லது அரசியல் தலைவர்களின் படங்கள் பூதாகாரமாக வியாபித்திருந்ததாக செய்தி இல்லை. தமிழகத்தின் சாபக்கேடு இந்தக் கீழ்த்தரமான அரசியல் நாயகி(க) வழிபாடு.

mahamaham-2016-logoஒவ்வொரு மகாமகத்தின் போதும் அன்னதானம், கூட்ட ஒழுங்கு, ஆன்மீகக் கண்காட்சி, கழிப்பறைகள் அமைப்பு உள்ளிட்ட பல சேவைகளைத் தாமாக முன்வந்து செய்து வரும் பல சேவை அமைப்புகளும் தன்னார்வலர் குழுக்களும் இங்குள்ளன. இந்த முறை அரசு நிர்வாகத்திலிருந்து ஒத்துழைப்பு மிகவும் மோசமாக இருப்பதாக அவர்கள் கருதுகிறார்கள் என்று தெரிய வந்தது. அன்னதானத்திற்குக் கூட அரசு அனுமதி பெறவேண்டும் என்று கெடுபிடுகள் விதிக்கப் படுவதாக சொல்கிறார்கள். கல்யாண மண்டபங்கள், விடுதிகள், பள்ளிகள் என எல்லா இடங்களையும் அரசு அதிகாரிகள், காவலர்கள் தங்குவதற்கு எடுத்துக் கொண்டு விட்டதால், இந்த இடங்களை அத்தகைய சேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தி வந்த அமைப்புகளுக்கு இது சங்கடத்தையும் சிக்கலையும் உண்டாக்கியுள்ளது. அரசின் தலையீடு, மக்களின் இயல்பான சமூக ஒருங்கிணைப்பை ஊக்குவிப்பதாக இருக்க வேண்டுமேயன்றி முட்டுக் கட்டை போடுவதாக இருக்கக் கூடாது.

1992ல் நான் கல்லூரி மாணவன். 2004ல் பெங்களூரில் வீடு கட்டிக் கொண்டிருந்த நேரம். எனவே அந்த இரண்டு மகாமகங்களின் போதும் அது பற்றிய கவனம் இருக்கவில்லை. கும்பகோணம் சில முறைகள் சென்று நல்ல பழக்கமான ஊர்தான் என்றாலும் இதுதான் நான் பங்கு கொள்ளும் முதல் மகாமகம். என் மனைவிக்கும் அப்படியே. என் தி(இ)ருமகள்களும் மிகவும் ஆர்வத்துடன், அசௌகரியங்களைப் பற்றி சிடுசிடுக்காமல், பார்க்கும் நல்ல விஷயங்களிலும் அப்பா சொல்லும் கதைகளிலும் கவனமும் ஈடுபாடும் கொண்டு ரொம்ப சமர்த்தாக வந்தார்கள். அவ்வப்போது செய்யும் கோயில் பயணங்களும் நதிக் குளியல்களும் ஏற்கனவே அவர்கள் மனதில் ஒரு தயாரிப்பையும் உற்சாகத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தன. முன்பே நண்பர் மூலம் விசாரித்து பதிவு செய்திருந்ததால் வெங்கட்ரமணா விடுதி ஒன்றில் சௌகரியமான தங்குமிடம் கிடைத்தது.

உங்களுக்கு ஜோதிடத்தில் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் (என்னைப் போல), குளத்தில் குளித்தால் பாவம் போகுதாமா என்று தோன்றினாலும் (பகுத்தறிவுக் கொழுந்துகளைப் போல), இந்த மகத்தான கோயில் நகரமும், புனித சங்கமும், மக்கள் திரளும் அளிக்கும் ஒரு அலாதியான ஆன்மீகமான அனுபவத்தைக் கருதி, வாய்ப்புக் கிடைக்கும் நண்பர்கள் தவறாமல் குடும்பத்துடன் மகாமகத்திலும் அது போன்ற மற்ற புனித நீராடல்களிலும் கலந்து கொள்ளுங்கள். அந்தக் குறிப்பிட்ட நாளில் தான் போகவேண்டுமென்பதில்லை, மகாமக பருவம் முழுவதும், மாசி மாதம் முழுவதும் கூட இந்த யாத்திரையை செய்யலாம்.

கங்கையும் காவிரியும் இந்த மண்ணில் மட்டுல்ல, நம் உதிரத்திலும் உணர்விலும் கலந்தவை என்பதன் பிரத்யட்ச தரிசனம் மகாமகம்.

(ஜடாயு ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியது)

சதுரகிரி பயணம் – ஓர் அனுபவம் – 2

மொத்த தூரத்தையும் கடந்து முடிக்க எங்களுக்கு சுமார் நாலரை மணி நேரம் ஆனது. இது ஆங்காங்கே இளைப்பாற மூன்று நான்கு முறை அமர்ந்த நேரத்தையும் சேர்த்தது. போகிற வழியில் ஆங்காங்கே சுக்கு மல்லி காபியில் ஆரம்பித்து, வெள்ளரி, ஐஸ்க்ரீம், மோர், முறுக்கு, வெங்காய பஜ்ஜி, கடலைபட்டாணி, சுண்டல், பாக்கெட் குடிதண்ணீர் என சகலமும் கிடைக்கிறது. மலைப்பாதையில் இருந்த தற்காலிகக் கடைகளின் மேலே வெயிலை மறைக்க போடப்பட்டிருந்த தார்ப்பாயின் கீழே நாங்கள் ஆங்காங்கே இளைப்பாறிக்கொண்டோம். இனி….

வியாபாரிகள் பொழுது சாய சாய கையில் இருக்கும் தின்பண்டங்களை பாதி விலைக்கு விற்றாவது சீக்கிரம் அடிவாரம் திரும்ப ஆர்வமாக இருக்கின்றனர். மிகச் சிலரே ஓரிரு இரவு தங்க ஏற்பாட்டோடு கடை போட்டிருந்தது தெரியவந்தது. சொற்ப வருமானத்திற்காக அவர்கள் இத்தனை உயரத்தில் உயிருக்கு உத்திரவாதமற்ற நிலையில் மிருக நடமாட்டம் நிறைந்த வனப்பகுதியில் தங்கியிருப்பதை பார்க்கும்போது அதிர்ச்சியாக உள்ளது.

விசேஷ நாட்களில் உங்கள் சுமையை சுமக்கவும் தேவைப்பட்டால் உங்களையே சுமந்து செல்லவும் கூலிக்கு ஆட்கள் இருக்கின்றனர். வழியில் சில பக்தர்கள் கோயிலில் நடைபெறும் நித்ய அன்னதானத்திற்கு நன்கொடையாக அளிக்க அரிசி பருப்பு மற்றும் மளிகை பொருட்களை சுமந்தபடி ஏறுவதையும் காண முடிந்தது. நேர்த்தி கடனாக இருந்தால் பக்தர்கள் சுமக்கலாம் அல்லது அடிவாரத்தில் இருக்கும் அலுவலகத்தில் சமர்ப்பித்துவிட்டால் இந்த சுமைதூக்கிகள் அதை கொண்டு மேலே கோயிலில் சேர்த்துவிடுகின்றனர். ஆனால் இவையனைத்தும் அமாவாசை மற்றும் பவுர்ணமி போன்ற விசேஷ நாட்களில் மட்டுமே.

மற்ற நாட்களில் போனால் கூட வருபவரே உங்களை அடித்துப் போட்டால் கூட கேட்க ஆளிருக்காது. மேலும் குடிக்க தேவையான ஒரு மிடறு தண்ணீர் உட்பட மொத்தத்தையும் நீங்களே சுமந்து செல்லவேண்டியிருக்கும். மலை ஏற ஆரம்பித்த சற்று நேரத்திலேயே எங்கள் கையகவிக்கும் வெளியுலகிற்குமான தொடர்பு அறுந்துவிட்டது. எனவே தப்பித்தவறி உங்களுடன் வந்தவர்களிடமிருந்து விலகி பாதை மாறி சென்றுவிட்டால் எங்கு இருக்கிறார்கள் என்பதை தொலைபேசி மூலம் தொடர்பு கொண்டும் கேட்கமுடியாது.

ஆரம்பத்தில் நண்பர்களோடு நடந்த நான் ஏதோ உந்துதலில் வேகமாக நடக்க அவர்கள் சற்றே பின்தங்கிவிட்டனர். வழியில் இரண்டு வெவ்வேறு இடங்களில் கருந்தேள்கள் நசுக்கி சாகடிக்கப்பட்டிருப்பதை பார்த்தேன். இரண்டு விரல் கனமிருந்த அதன் பருத்த அளவை பார்த்ததும் எனக்கு ஒரு நிமிடம் அப்படியே சிலிர்த்துவிட்டது. சிறுவயதில் ஓட்டு வீட்டில் வளர்ந்தவன் என்பதால் எனக்கு தேள்கடி அனுபவம் நிறைய உண்டு. ஓட்டுமறைவுகளில் வாழும் சிறுதேள்வகைகள் அதிக வெயில் நாட்களில் கீழே விழுந்து வீட்டில் உள்ளவர்களை கடிக்கும். அப்படி கடித்தால் இரண்டு நாட்களுக்கு கடிவாயில் மிகுந்த வலி இருந்துகொண்டே இருக்கும். அம்மாவும் பாட்டியும் மாற்றி மாற்றி வெந்நீர் ஒத்தடமும், சுண்ணாம்பு, செம்மண் என்று ஏதேதோ நாட்டு வைத்தியம் பார்த்தாலும் வலியும் வீக்கமும் கொஞ்சத்தில் போகாது. ஆனால் நான் பார்த்த காட்டுக் கறுந்தேள் கடித்தால் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் முதலுதவி செய்யாவிட்டால் நிச்சயமரணம் உறுதி. வேறு ஒரு இடத்தில் யாரோ ஒருவர் கட்டுவிரியனை அடித்துக்கொல்ல முயல, இன்னொருவர் “ஏங்க அறிவிருக்கா உங்களுக்கு… அதோட எடத்துக்கு நாம வந்துட்டு அதப்போய் அடிச்சுக்கொல்றீங்களே…. கல்ல விட்டெறிஞ்சா எங்காச்சும் போய் ஒளிஞ்சுக்கப்போது…. கோவிலுக்கு வந்த இடத்துல ஏன் பாவத்த சேத்துக்கறீங்க…” என்று பாம்பைக் கொல்வதில் குறியாக இருந்தவருக்கு உபதேசம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

நடைபாதையில் கிட்டத்தட்ட கோயிலை அடைய இன்னும் சில கிலோமீட்டர்கள் இருக்கும் நிலையில் ஒரு பெண்மணி தன் ஒன்பது வயது பெண் குழந்தையின் உதவியோடு மலை மீதேறி வரும் பக்தர்களுக்கு இலவசமாக தண்ணீர் வினியோகித்துக்கொண்டிருந்தாள். இவளுக்கு இந்த உயரத்தில் எங்கிருந்து தண்ணீர் கிடைக்கிறது என்பதை கவனித்தேன். மக்கள் நடக்கிற பாதைக்கு அருகே ஆபத்து நிறைந்த பள்ளமான பகுதியில் இறங்கி கொஞ்ச தூரம் நடந்தால் மலையில் இயற்கையாக நீர் சுரக்கிற ஒரு சுனை இருக்கிறது. அவரவர் வாய்க்கு வந்தபடி அந்த சுனைக்கு பெயர் வைத்துள்ளனர். அதிலிருந்து நீர் இறைத்து மேலே கொண்டுவந்து அவள் பக்தர்களுக்கு இலவசமாக வினியோகம் செய்வது உண்மையிலேயே சக்தி வாய்ந்த சிவத்தொண்டு. அந்த பெண்மணி தலைமீது வைத்து தூக்கி வரும் பெரிய அலுமினியக் குண்டுச்சட்டியிலுள்ள தண்ணீர் கீழே கொட்டிவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தாள். கால் தவறினால் அந்தக் குழந்தை அனாதையாகிவிடும். ஆனாலும் அதை கருத்தில் கொள்ளாமல் நான் அங்கே இளைப்பாறிய சிறிது நேரத்தில் இரண்டு முறை சென்று நீர் கொண்டு வந்தாள். யாரோ ஒரு பக்தர் அந்த குழந்தையிடம் பணம் தர முயல, தீவிரமாக வாங்க மறுத்த அவள் தயவுசெய்து அதை கோயில் உண்டியலில் போட்டு தனக்கும் சேர்த்து வேண்டிக்கொள்ள சொன்னாள். இப்படியும் சில மனிதர்கள் இருப்பதால்தான் அங்குமிங்குமாக மழை பெய்கிறது.

முதன்முறையாக பயணத்திட்டம் ஏதுமின்றி குறைந்தபட்சம் தண்ணீர் பாட்டில்கூட கொண்டு வராதவர்கள் இவள் பரம்பரைக்கே நன்றிக்கடன் பட்டவர்கள். அப்படியும் சிலர் மலை மேலேறி வந்திருந்தார்கள். வழியில் எல்லாம் கிடைக்கும் என்று எத்தனை நம்பிக்கை பாருங்கள் அவர்களுக்கு… தேவையான பொருட்களை முதுகில் மாட்டுகிற பையில் போட்டு வெளியில் தெரிவது போல இருபுறமும் தண்ணீர் பாட்டிலை வைத்துக்கொண்டு மேலேறி சென்ற என்னிடம் ஒரு சிலர் தாகமாக இருக்கிறது என்று தண்ணீர் கேட்க, தந்து உதவிவிட்டு கையோடு ஒரு கோரிக்கையும் வைத்தேன். அடுத்தமுறை நீங்கள் இங்கு வந்தால் இதே போல இரண்டு பாட்டில் தண்ணீர் கையில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், எதிர்படுபவர் யாராவது கேட்டால் என்னைப்போல் உதவுங்கள்….சரியா…? என்றேன். ஒருவரும் மருந்துக்குக்கூட சரியெனவில்லை. மாறாக என்னை ஏற இறங்க ஒரு மாதிரியாக பார்த்தார்கள்.

உச்சியை அடைவதற்கு முன்பாக பிலாவடி கருப்பசாமியின் கோவில் வருகிறது. பக்தர்கள் இங்கு அவருக்கு தேங்காய் உடைத்துவிட்டு பயணத்தை தொடர்கிறார்கள். அவ்வளவு உயரத்தில் தேங்காய் விற்பது ஆச்சர்யம். ஆனால் உடைத்த தேங்காய்களை பொறுக்கியெடுக்க யாரும் இல்லாததால் அவையனைத்தும் அங்கேயே மிதிபட்டு நாறிக்கொண்டிருக்கிறது. நாங்கள் பார்த்தவரையில் குறைந்தது இரண்டு லோடு தேங்காய் உடைந்து எங்கும் சிதறிக்கிடந்து அந்த பிரதேசத்தையே அழுகின தேங்காய் வாடையில் நிரப்பியிருந்தது. உணவுப்பொருள் இப்படி பயன்படாமல் சிதறிக்கிடப்பது சங்கடமென்றால் அதை அப்புறப்படுத்தக்கூட ஆளில்லாதது கொடுமை. அடுத்து வரும் விசேஷ நாட்களுக்குள் மலைக்குரங்குகள் தின்றது போக வெயிலில் வாடி, மழையில் அடித்து செல்லப்பட்டால் அந்த இடம் சுத்தமாகலாம்.

கோயிலை அடைவதற்கு முன்பாக ஓரிரு தகரக்கொட்டகைகள் வேயப்பட்டுள்ளன. அவை கோயில் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வருவதுபோல தெரியவில்லை. முன்னதாக வந்திருந்தவர்கள் அவரவர் கூட்டத்திற்கேற்ப படுக்க இடம் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இது தவிர சுந்தரமகாலிங்கம் கோயிலுக்கு அருகில் இருக்கும் கொஞ்சம் சமதளத்தில் புற்களை அகற்றிவிட்டு செப்பனிட்டு இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான பக்தர்கள் அங்கேயும், சந்தனலிங்கரை தரிசிக்க கோயிலுக்கு செல்லும் வழியிலுள்ள உயரமான மற்றும் நீள அகலமான சுமார் 100 படிக்கட்டுகளில் படிக்கட்டுக்கு ஒருவராகவும் இரவில் படுத்திருந்தனர். நண்பரின் உறவினர்கள் இந்து சமய அறநிலையத்துறையில் பணி புரிவதால் எங்களுக்கு கோயில் சார்பாக கட்டப்பட்டிருந்த பெரிய மண்டபம் போன்ற ஒரு இடத்தில் இரவு தூங்க இடம் கிடைத்தது. அங்கேயே கோவில் நிர்வாகியாக இருப்பவர் நிர்வாக அலுவலகத்திற்கு பின்புறம் இருக்கும் ஒரேயொரு உயரம் குறைந்த கழிவறையை தேவைப்பட்டால் பயன்படுத்திக்கொள்ளச் சொன்னார். அவரிடம் சென்று நமது அவசரத்தை சொன்னால் பூட்டிய கழிவறையின் சாவியைத் தருவதாக சொன்னார். நாளை காலை எனது இயற்கை அழைப்பினை இன்னொருவரிடம் சொல்லி சாவி வாங்கி கழித்து முடிக்கவேண்டிய அனுபவத்தை எனக்களித்த ஆண்டவனுக்கு நன்றி சொல்லி படுக்கப்போனேன்.

தூங்கப்போவதற்கு முன்னதாக கோயில் நிர்வாகியின் சிறப்புக்கட்டளையால் இரண்டு லிங்கத்திருமேனியர்களையும் ஆற அமர கண்குளிர தரிசித்தோம். நாங்கள் சென்றிருந்த வேளையில் சந்தனமகாலிங்கருக்கு பௌர்ணமி அபிஷேகம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. பால், தேன், விபூதி, இளநீர், சந்தனம், பஞ்சாமிர்தம் என எல்லாம் கொண்டு அபிஷேகம் முடித்து அலங்காரம் செய்ய நள்ளிரவாகிவிடும் என்றனர். நடந்து வருகிற வழியில் இளைப்பாற அமர்ந்த இடத்தில் சந்தித்த எட்டுவயது மதிக்கத்தக்க சிறுமியை மறுபடி சந்தனமகாலிங்க கோவிலில் சந்தித்தேன். போனமுறையை விட இந்த முறை நன்றாக பேசினாள். அவளிடம் பேசியதிலிருந்து அவளோடு சுமார் 40 பேர் வந்திருந்தார்கள் என்று தெரிந்தது. “எங்க தூங்கபோறீங்க” என்று கேட்டதற்கு “நாங்க இங்க தூங்கமாட்டோம்…. நைட்டே கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சுருவோம்” என்றாள். “இந்த இருட்டுல எப்படி போவீங்க” என்றேன். “எங்க எல்லார்கிட்டயும்தான் டார்ச் இருக்கே…..இன்னும் சிலவுங்க இறங்குற வழியில தீப்பந்தம் ஏத்திப்பாங்க” என்றாள். “அப்பகூட உனக்கு பயமா இருக்காதா” என்று அவளிடம் நான் கேட்டதற்கு “இதுல என்ன பயம்… அதான் இத்தன பேர் கூட இருக்காங்கள்ல…..” என்று அவள் அசட்டுத் துணிச்சலோடு தோள் குலுக்கி சொல்ல, நான் வாயடைத்துப்போய் அவளையே பார்த்தேன். பகலிலேயே நல்ல வெளிச்சத்தில் பாதை தெரிந்தும், சற்று அஜாக்கிரதையோடு காலை வைத்தால் கீழே விழ வாய்ப்பிருக்கிற இந்த மலையில், தரிசனம் முடிந்ததும் பொட்டு வெளிச்சம்கூட இல்லாத இரவில் மிருக நடமாட்டத்தை அலட்சியம் செய்து இறங்கிப் போகிற அளவிற்கு அவசரமும் முரட்டுத்துணிச்சலும் இருக்கும் இவர்கள் சியாச்சின் மலைப்பகுதிகளில் ராணுவத்தில் பணிபுரிய தகுதியுடைய பக்தர்கள் என்பது எனக்கு விளங்கிவிட்டது.

பாதி அபிஷேகத்தில் நான் மட்டும் நண்பர்களை விடுத்து மண்டபத்திற்கு வந்துவிட்டேன். முன்கூட்டியே சொல்லிவைத்து அங்கே வந்து மண்டபத்தில் எங்களுடன் தூங்குபவர்களையும் காண முடிந்தது. அதில் ஒருவர் மாதாமாதம் வருவதாகவும் கோயிலுக்கு அன்னதான நன்கொடை அளிப்பதால் இங்கே தங்க வசதியாக இடம் கிடைப்பதாகவும் சொன்னார். “வசதியாக” என்று அவர் எதை குறிப்பிடுகிறார் என்று எனக்கு சத்தியமாக புரியவில்லை. உயிர்கொல்லி ஜந்துக்களின் கடியிலிருந்து தப்பிக்கும் வகையில் சற்றே உயரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மண்டபத்தில் எல்லோர்க்கும் படுக்க ஒரு பனைஓலைப்பாய் தவிர வேறொன்றும் தரப்படவில்லை. (அதற்கும் அடிதடி நடந்தது) அவரவர் கொண்டுவந்திருந்த காற்றடைக்கும் தலையணை மற்றும் போர்வையை பயன்படுத்தி தூங்குவதை பார்த்தேன். மற்றபடி வெட்டவெளியில் சுமாராக செப்பனிடப்பட்ட சமதளத்தில் விஷக்கடி ஜந்துக்கள் பற்றிய எந்த பயமும் இன்றி தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கானவர்களின் நிலை குறித்து யோசிக்கும்போது எனக்கு சுத்தமாக தூக்கம் வரவில்லை. தெரிந்தோ தெரியாமலோ குழந்தைகளோடு வந்தவர்களும், பெண்களும் இயற்கை அழைப்பை கழிக்க இரவில் சுத்தமாக வெளிச்சம் இல்லாத மரங்கள் அடர்ந்த மறைப்புகளை பயன்படுத்தும்போது ஏதாவது கடித்தால் என்ன கடித்தது, அதற்கு விஷமுறிவு என்னவென்று ஆராய்வதற்குள் போய் சேர்ந்துவிடும் அபாயம் வேறு என்னை வெகுவாக பயமுறுத்தியது.

எங்களுடன் வந்திருந்த நண்பர் சுயதொழில் செய்பவர். குளிர்சாதன வசதியிருக்கும் காரில் பயணித்து கடையிலும் குளிர்சாதன வசதியுடன் தொழில் செய்து வருபவர். அவருக்கு இந்த மலையேறியதே பெரிய சாதனைதான். அந்த சந்தோஷத்திலும் மலையேறிய களைப்பிலும் கடலைக்கொட்டை அரைக்கும் மிஷினுக்கு சற்றும் சளைக்காத சத்தத்தில் குறட்டைவிட்டு தூங்க, மண்டபத்தில் இருந்த வேறு பலரும் அவருடன் ஜோடி சேர, எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை. படுக்கையைவிட்டு எழுந்து வெளியே வந்து நின்றேன். அந்த இரவினில் அடித்த மலைக்காற்று தூக்கத்தை மீறிய புத்துணர்ச்சியை தந்தது. எண்ணற்ற பெயர் தெரியாத மூலிகைகள் காற்றில் கலந்து அந்த இனம் புரியாத புத்துணர்ச்சியை தருவதை உணரமுடிந்தது. சற்று தூரத்தில் நின்றிருந்த, எங்களுக்கு தூங்க இடம் ஏற்படுத்தி தந்த கோயில் அதிகாரி, “என்ன சார் தூக்கம் வரலியா” என்று கேள்வியால் அழைத்தார் என்னை. “இல்ல சார் புது இடம்….” என்று இழுத்தேன். “ரொம்ப சக்தி வாய்ந்த இடம் சார்….. வருஷத்துக்கு ஒரு தடவ வந்து போனாவே அதோட பவர நீங்க உணரலாம்….” என்று அவருக்கு ஏற்பட்ட சில சித்து அனுபவங்களை என்னோடு பகிர்ந்துகொண்டது சிலிர்ப்பாக இருந்தது. “இப்டி சும்மா நின்னுக்கினு இருப்பேன் சார்……கொஞ்சம்கூட காத்தே இருக்காது…….அதோ எதிர்ல இருக்கு பாருங்க அந்த பெரிய மரம்…….அது மட்டும் பெரிய காத்துக்கு ஆடுற மாதிரி ஆடிட்டே இருக்கும்……யாரோ சிரிக்கிற மாதிரி பேசுற மாதிரி, மந்திரம் சொல்ற மாதிரி சத்தம் கேட்கும்……” “திடீர்னு ஒரு வயசான பெரியவரு பண்டாரம் மாதிரி வந்து எதிர நிப்பாரு………டேய் அப்பா………சாப்பிட்டு நாலு நாளாவுது ஏதாச்சும் சாப்பிட வெச்சிருக்கியான்னு கேப்பாரு………இந்த ஆள இதுக்கு முன்னாடி இந்த மலைல பாத்ததில்லயே………என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சா சரியா பதில் சொல்ல மாட்டாரு………சரின்னு சாப்பிட ஏதாச்சும் கொடுத்தா.……கைல வச்சு சாப்டுக்கிட்டே அப்டியே நாலு அடி நடந்து பொகையா மறஞ்சுடுவாரு………இங்க இருக்கற நாய் மட்டும் கத்தி ஊளையிடும்………அந்த மாதிரி விதவிதமா சித்தருங்க நடமாடிட்டே இருப்பாங்க………” அவர் சொல்லச்சொல்ல சிலிர்ப்போடு கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்.

இந்த மலையின் மீதுள்ள கோயில்கள் ஒன்றுக்கும் முறையான மின்சாரம் வழங்கப்படவில்லை. நான் விசாரித்தவரையில் ஜெனரேட்டர் பயன்படுத்தித்தான் மொத்த இடத்திற்கும் விளக்குக்கு வழி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. முறையான மின்சாரம் இருந்து பிரச்சனையானால் பயன்படுத்த வேண்டிய ஜெனரேட்டர் என்கிற விஷயத்தையே அடிப்படையாக பயன்படுத்துகிறார்கள். அதுவும் பழுதடைந்தால்…..? சுந்தரமகாலிங்கத்துக்கே வெளிச்சம். கோவில் சார்பாக கட்டப்பட்டுள்ள மண்டபத்தில் அதிகபட்சம் எழுபது பேர் மட்டுமே தங்கலாம். அவர்களுக்கும் குளியலறை மற்றும் கழிப்பறை வசதிகள் கிடையாது. நான் விசாரித்த வரையில் சந்தனமகாலிங்கக்கோவில் அருகிலும் இதேபோல் வெறும் தரையில் படுக்குமாறு மண்டபம் மட்டுமே கட்டப்பட்டுள்ளது. சமதளம் தவிர கோவில் படிக்கட்டுகளில் இருக்கும் வெளிச்சம் பாதுகாப்பானது என்று நம்பி பயணக்களைப்பில் தூங்குபவர்களிடம் பணம் மற்றும் நகைகளை சிலர் கொள்ளையடிக்கவும் இங்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது.

காலையில் எழுந்ததும் திறந்தவெளிப்பல்கலைக்கழக உறுப்பினர்களின் இயற்கை அழைப்புக்காட்சிகளை கவனமாக தவிர்த்து சாவி வாங்கி சமாசாரங்களை முடித்து, அன்னதானத்திற்கு கோவில் நிர்வாகியிடம் ஒரு தொகையை அளித்துவிட்டு பல் மட்டும் துலக்கி குளிக்காமல் கீழிறங்க கிளம்பினோம். மலையெங்கும் மனிதர்கள் மண்ணை சீய்த்தபடி நடக்கும் மண் வாசனையும், மலம் மற்றும் சிறுநீரின் வாடையும் ஒரு சேர கலந்து வயிற்றை என்னமோ செய்தது.

மேலே ஏறியதைவிடவும் கீழே இறங்குவது மிகக் கடினமாக தெரிந்தது. செங்குத்தான மலைப்பாதையில் இறங்கும்போது நமது உடல் எடையே நமக்கு எதிரியாகிவிடுகிறது. போதாதகுறைக்கு முதுகில் மாட்டியிருக்கும் பை வேறு…. பின்னங்கால் சதை தடதடவென்று ஆட ஆட மெதுவாக இறங்கி வந்தோம். இறங்கி வரும் வழியில் நாம் மட்டும் ஜாக்கிரதையாக நடந்தால் போதாது. மலைப்பாதைகளில் நடந்த அனுபவம் இல்லாத பெண்கள், மற்றபடி உடல் எடைகூடியவர்கள் பேலன்ஸ் தவறி நம்மீது விழாதபடிக்கு சர்வஜாக்கிரதையாக கீழிறங்க வேண்டும். ஒருவர் மீது ஒருவர் தள்ளியபடி சிறிய கற்குவியலில் விழுந்து கை கால் சிராய்த்துக்கொண்டவர்களையும் வழியில் பார்க்க நேரிட்டது.

ஒருவழியாக எந்த காயமும், பெரிய அளவில் உடல் உபாதைகளுமின்றி பத்திரமாக கீழிறங்கி பகல் 11 மணியளவில் அடிவாரம் வந்து சேர்ந்தோம். எந்தக்குறையுமின்றி எங்களை ஏற்றியிறக்கிய, மற்றவர்களைவிட ஒருபடி தரிசனத்திலும் சௌகர்யங்களிலும் அதிக வசதியை யார் மூலமாகவோ குறையின்றி செய்துகொடுத்து சிறப்பாக தரிசனம் தந்த சிவனுக்கு பெரிய நன்றிகளை மனதளவில் மானசீகமாக சமர்ப்பித்துக்கொண்டோம்.

பயணத்தில் அடுத்த இடம் போகும் வழியெங்கும் என்னை பல விஷயங்கள் அலைகழித்துக்கொண்டேயிருந்தன. சுத்தமான தண்ணீர், குறைந்தபட்ச தங்குமிடம், கழிப்பிட வசதிகள், அன்னதானம் தவிர மற்ற உணவகங்கள், நடைபாதையில் ஓய்வெடுக்க தற்காலிக கூரைகள், பொதுமக்களை கட்டுப்படுத்த போலீஸ் பாதுகாப்பு……… ஏதேனும் பெரிய அளவில் அசம்பாவிதம் நடந்தால் முதலுதவி…… இப்படி எந்த அடிப்படை வசதியும் இல்லாத இந்தக் கோயிலுக்கு எப்படி, எந்த அடிப்படையில் இத்தனை பேர் வருகிறார்கள்…… எப்படி மாவட்ட நிர்வாகம் இத்தனை வண்டி வாகனங்களை, இத்தனை ஆயிரம் நபர்களை குறிப்பிட்ட நாளில் அனுமதிக்கிறது….… கோயில் நிர்வாகம் அரசிடம் நிர்வாக சீரமைப்பிற்கு உதவி கேட்டுள்ளதா…..….. அப்படி கேட்டும் சபரிமலையில் ஏற்பட்டதுபோல உயிர்ப்பலி ஏதுமின்றி எல்லாம் சரியாகத்தானே போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று அரசு அலட்சியமாக உள்ளதா…..….. இப்படி விடை தெரியாத பல கேள்விகளோடும் எங்களுக்குள் நடந்த ஆச்சர்ய விவாதங்களோடும் எங்கள் பயண இலக்கில் அடுத்த இடமான இராமேஸ்வரம் நோக்கி விரைந்தோம்.

(முற்றும்)

சதுரகிரி பயணம் – ஓர் அனுபவம் – 1

பயணம் ஒரு மனிதனுக்கு கற்றுத்தருகிற பாடங்களும் அனுபவங்களும் ஏராளம். பயணம் மனிதனை ஆற்றுப்படுத்துகிற, அறிவை மேம்படுத்துகிற, அழகான அனுபவங்களை நெஞ்சில் சுமக்கச்செய்கிற ஒன்றாக இருக்கும்வரை அதை அவன் ரசித்துச் செய்கிறான். மேலும் தான் சென்று வந்த பாதையில் சந்தித்ததை, தான் சென்ற இடத்தில் கண்டு களித்ததை நண்பர்களுக்கும் மற்றவர்க்கும் வாழ்மொழியாகவோ வேறு வகையிலோ பிரகடனப்படுத்தி அவர்களும் சென்று வரவேண்டும் என்று ஆவல் கொள்கிறான்.

இப்படித்தான் காலம் காலமாக பல அற்புதமான சுற்றுலாத்தலங்களும் ஆன்மீகத் தலங்களும் யாரோ ஒருவரின் முதற்பார்வையில் பட்டு, மற்றவர் வருகையால் வெளிச்சம் பாய்ச்சப்பட்டு, இன்று ஜன சமுத்திரத்தில் நிரம்பி வழிகிறது. ஆனால் சதுரகிரிக்கு நான் மேற்கொண்ட முதற்பயணம் யாருக்கும் பரிந்துரைக்க முடியாத வண்ணம் சற்றே (மிக அதிக) சிரமத்துடன் நடந்து முடிந்தது. பொதுவாக ஆலயப் பிரயாணங்களிலும் ஆண்டவன் தரிசனத்திற்காகவும் பயணம் போய் வந்ததில் சந்தித்த சிரமங்களை சொல்லக்கூடாது என்பார்கள். ஆனால் உண்மையிலேயே ஒருவர் உடலளவில் மிகுந்த சிரமத்திற்கு ஆட்பட்டால் மட்டுமே இந்த ஆலயத்திற்கு போய் வருவது என்பது சாத்தியமாகும்.

இந்தியாவில் மலை வாசஸ்தலங்களில் இருக்கும் கோயில்கள் அனேகமாக எல்லாமே அற்புதமான அல்லது அடிப்படை சாலை வசதிகளோடு இருக்கும் இன்றைய நவீன யுகத்தில் சதுரகிரி மட்டும் கவனம் சிதறினால் உயிருக்கோ அல்லது உடல் உறுப்புகளுக்கோ ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடிய மிகக்கடினமான மலைப்பாதையில் பயணப்பட்டால் மட்டுமே ஆண்டவன் தரிசனம் சாத்தியம் என்கிற வகையில் வைக்கப்பட்டிருப்பதற்கு முக்கிய காரணம் இந்த பூமியில் இன்றும் சித்தர்கள் அரூபமாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதே.

நாம் புராணங்களில் படித்த பதினெட்டு சித்தர்களில் அனேகர் பகவத்பாதம் அடைந்துவிட்டனர் என்றாலும் இன்றும் சிலர் இந்த சதுரகிரி மலைகளில் அரூபமாக வாசம் செய்து தங்கள் தவ வலிமையை மேம்படுத்துவதிலும் மூலிகை மருத்துவத்தில் பலப்பல ஆராய்ச்சிகள் செய்வதிலும் மூழ்கியுள்ளனர் என்கின்றனர் இங்கு மாதந்தோறும் வருகின்ற சிவ பக்தர்கள். அவரவர் இறை சிந்தனைக்கேற்ப, மனப்பக்குவத்திற்கேற்ப சித்தர்களின் தரிசனம் இங்கு பலருக்கும் வாய்த்திருக்கிறது என்பது இந்த தலத்தின் மிக முக்கிய அம்சம்.

ஆனால் இங்கே வருகிற பக்தர்கள் இந்த மலையின் தெய்வீகத்தன்மை பற்றியோ, கால தேச வர்த்தமானங்களை கடந்த மூன்று காலங்களிலும் சஞ்சரிக்கிற திறன் படைத்த சித்தர்கள் அரூபமாக வசிக்கிற மலையில் இருக்கிறோம் என்பதைப்பற்றியோ உணர்ந்து செயல்படுகிறார்களா என்றால் நிச்சயம் கிடையாது என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. நுகர்ந்து தூக்கியெறிந்துவிடுகிற கலாசாரம் மிகுந்துவிட்ட இன்றைய அவசர யுகத்தில் எல்லா இடங்களிலும் எல்லா விஷயங்களும் பதனப்படுத்தப்பட்டு கிடைப்பது ஒருபுறம் நன்மையெனத் தெரிந்தாலும், இன்னொருபுறம் இதுபோன்ற இடங்களில் மனிதர்கள் தூக்கி எரியும் காகிதம் மற்றும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளின் மிகுதி அந்த வட்டாரத்தை எவ்வளவு தூரம் பாழ்படுத்துகிறது என்பதை பார்க்கும்போது வேதனையாக இருக்கிறது. மேலேறிச் செல்லும்போது வழியெங்கும் குவிந்து கிடந்த காலி தண்ணீர் பாட்டில்களை ஆன்மிக அமைப்பைச் சேர்ந்த அன்பர்கள் சிலர் கோணியில் சேகரித்துபடி கீழிறங்குவதை காண முடிந்தது. அவர்களால் ஆன, தன்னார்வத்தில் விளைகிற இந்த சமுதாயக்கடமையும் அங்கே நடைபெறமால் போனால் கொஞ்சகாலத்தில் கழிவுகளால் இந்த மலை நிரம்பி வழியும் அபாயம் கண் முன்னே காட்சியாக விரிந்தது.

நாம் ஒரு திரைப்படம் பார்க்க விரும்பினால் பொதுவாக அதுபற்றி விசாரிக்கும்போது அது அருகாமையில் எந்த திரையரங்கில் ஓடுகிறது, நீங்கள் படம் பார்த்துவிட்டீர்களா என்கிற அளவோடு நமது விசாரணை முடிந்துவிடும். அந்த திரையரங்கிற்கு சென்று வந்தபின்புதான் ஒலியமைப்பும் காற்று வசதியும் சரியில்லையென்பதும், அங்கே கழிவறை எவ்வளவு மோசமாக இருந்தது, குறைந்தபட்சம் குடிதண்ணீர் வசதிகூட செய்துதர தரமற்ற அளவிற்கு அந்த திரையரங்கம் நடத்தப்படுவது எல்லாம் நமக்கு தெரியவரும். இதையெல்லாம் முதற்கட்ட விசாரணையிலேயே அந்த திரையரங்கம் பற்றி நன்கு விசாரித்திருந்தால் தவிர்த்திருக்கலாம் என்றாலும் போகிற இடம் பற்றி அதிகம் கேள்வி கேட்காத இன்றைய சாமான்யனுக்கு இருக்கும் பொதுவான ஒரு எண்ணம் என்னவென்றால் நூறுபேர் வந்து போகிற இடம் என்பதால் ஓரளவிற்கு அடிப்படை வசதிகள் செய்யப்பட்டிருக்கும் என்பதே.

அப்படி ஏமாந்து சதுரகிரிக்கு சென்ற ஆயிரக்கணக்கானவர்களில் நானும் ஒருவன். இந்த மலைக்கு செல்ல மதுரைக்கு அருகேயிருக்கும் வத்திராயிருப்பில் இருந்து ஏறக்குறைய நான்கு கிலோமீட்டர் தூரமுள்ள மலையின் அடிவாரப்பகுதியான தாணிப்பாறையிலிருந்து போவதுதான் கடினம் குறைந்த பாதை என்கிறார்கள்.

பாதை கடினம் என்பது நடப்பவர் யார் என்பதை பொறுத்தது. முறுக்கி பிழிகிற அளவிற்கு உடல் உழைப்பை அதிகம் கேட்கிற வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த மலை ஏறுவது ஒரு விஷயமேயல்ல. குளிர் சாதன வசதிசெய்யப்பட்ட அடுக்குமாடி அலுவலகங்களில் உட்கார்ந்து வேலை பார்ப்பதற்கு இடையே கொறியுணவு உண்டு கொழுத்து, கழிவறைக்கு தனி செருப்பு அணிந்து செல்கிற, ஒரு மணிநேரம் மட்டும் உடற்பயிற்சி மையத்தில் வலுக்கட்டாயமாக வியர்வையை வெளியேற்றுகிற வழக்கத்தில் உள்ளவர்கள் இங்கு வந்தால் அந்து அவுலாகி….. நொந்து நூலாகி….. மொத்தத்தில் நாக்கு தள்ளிவிடும்.

நானும் எனது நண்பர்களும் மகிழுந்தில் பயணித்து மதுரைக்கு முன்பே வழிமுறித்து தே.கல்லுப்பட்டி வழியாக அழகாபுரி எனும் ஊரில் நுழைந்து வத்திராயிருப்பு வழியாக தாணிப்பாறை வந்து அடைந்தோம். பேருந்தில் பயணிப்பவர்கள் முதலில் மதுரையை அடைந்து பின்பு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் நெடுஞ்சாலை வழியாக பயணித்து கிருஷ்ணன் கோவில் வழியாக தாணிப்பாறை வந்தடையலாம். சொந்த வாகனத்தில் வருபவர்கள் வத்திராயிருப்பில் குறைந்தபட்ச தேவையான உண்பன குடிப்பன போன்றவற்றை வாங்கிக்கொள்ளலாம். தவறினால் என்னைப்போல நல்ல பசியில் பொறி உருண்டையும் பக்கோடாவும் சாப்பிட்டு இன்றைக்கு விதித்தது இதுதான் என்று ஓம் நமசிவாய சொல்லிவிட்டு மலையேறவேண்டியதுதான். வத்திராயிருப்பில் எங்களுக்கு தெரிந்து தங்கும் விடுதிகள் எதுவும் இல்லை. சென்னையிலிருந்தோ மற்ற ஊர்களிலிருந்தோ கிளம்பினால் நீண்ட தூரப்பயணம் என்பதால் குளிக்க மற்ற இதர விஷயங்களுக்கு வத்திராயிருப்பில் பேருந்து நிலையத்திலுள்ள கட்டண கழிப்பறைகளை பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். குறைந்தபட்ச சுத்த சுகாதாரத்திற்கு கியாரண்டி உண்டு. வேறு வசதிகள் எதுவும் இல்லாததால் இதைப் பரிந்துரைக்க வேண்டியுள்ளது. இந்த மலைக்கு முதன்முறை பயணம் செய்பவர்கள் குழந்தைகளையும் பெண்களையும் உடன் அழைத்து செல்வதை கட்டாயம் தவிர்க்க வேண்டும். ஒரு முறை சென்று வந்து விட்டால் அடுத்த பயணத்தின்போது அவர்களையும் உடன் அழைத்து போவதை பற்றி நீங்களே முடிவெடுத்துவிடுவீர்கள் என்பதால் அதைப்பற்றி நான் பேசப்போவதில்லை. மேலும் மிக மென்மையான வாழ்க்கை முறையில் வாழ்ந்த இளைஞர்கள், ரத்த அழுத்தம், சர்க்கரை நோய், மூச்சிரைப்பு ஆகியன உள்ள நபர்கள் எல்லாம் இந்த மலைக்கு ஓரிரு முறை போய் வந்தவர்களிடம் பயண அனுபவங்களை கேட்டு போக முடியாத மனவருத்தத்தை போக்கிக் கொள்ளலாம்.

சதுரகிரியில் இருந்து அருள்பாலிக்கும் சுந்தரலிங்கம் மற்றும் சந்தனலிங்கம் ஆகிய லிங்கத்திருமேனியனை தரிசிக்க அமாவாசை, பௌர்ணமி போன்ற விசேஷ தினங்களில் குறைந்தது 10000 முதல் 70000 பக்தர்கள் வரை இந்த மலைக்கு வருகிறார்கள். மோட்டார் வாகனங்கள் வருவதற்கு முன்னால் மாட்டுவண்டி கட்டிக்கொண்டு வரும் பக்தர்கள் மொத்தமாக மலையடிவாரத்தில் வண்டிகளை மாடுகளோடு சேர்த்து நிறுத்திவைக்க, எக்கச்சக்க மாட்டுவண்டிகளின் வருகையால் வண்டிப்பண்ணை என்ற பெயரோடு முதலில் அறியப்பட்ட இடம் பின்னால் தாணிப்பாறை என்று மாறியுள்ளது.

வெள்ளிக்கிழமை இரவு (12.08.2011) கிளம்பிய நாங்கள் சனிக்கிழமை வழியில் சில சொந்த அலுவல்களை முடித்துக்கொண்டு தாணிப்பாறையை அடையும்போது மணி நண்பகல் ஒன்றை நெருங்கிவிட்டது. சொந்த வாகனத்தில் வருபவர்கள் ஓட்டுனராகவும் மலையேறுபவராகவும் இருந்தால் வாகனம் பாதுகாப்பாக இருப்பதும் அல்லது வாகனத்தில் இருப்பவை பாதுகாப்பாக இருப்பதும் அவரவர் முற்பிறவி தர்ம பலன்கள் பொறுத்தது. முப்பது ரூபாய் வாகன நிறுத்தத்திற்காக பெறப்பட்டாலும் முறையான பாதுகாப்பு வசதி ஏதும் இல்லாத அவசரடி ஏற்பாடாகவே வாகன நிறுத்தம் இருப்பது தெளிவாக தெரிகிறது. நாங்கள் எங்கள் மகிழுந்தை நிறுத்த இடம் தேடி அலைந்து, பின்பு ஒரு வாகான இடம் பார்த்து நிறுத்திவிட்டு தேவையான பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு அடிவாரத்திலிருந்து கிளம்பும்போது மணி பிற்பகல் இரண்டு ஆகியிருந்தது.

கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும் முதலில் வருகிற கோயில் ஸ்ரீராஜயோக தங்க காளியம்மன் கோயில் என்கிற சிறிய அம்மன் ஆலயம். என்ன தங்கத்தில் அம்மனா…?! என்று ஆச்சர்யமாக எட்டிப் பார்த்தால் பெயர்தான் அப்படி…, மற்றபடி சாதாரணமாக கல்லில் வடிக்கப்பட்ட அம்மன் சிலையை வைத்து பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, மக்கள் மலை ஏறுவதற்கு முன் வணங்கிச் செல்லும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது இந்த சிறிய ஆலயம்.

இந்த மலை மீது ஏற முடிவு செய்வதற்கு முன்பே எனது நண்பர் மின்னஞ்சலில் எனக்கு அனுப்பியிருந்த வலைப்பூ தொகுப்புகளை படித்திருந்தேன். அதில் எழுதியிருந்த அனைவருமே பாதையைப் பற்றியும் தாங்கள் அனுபவித்த கஷ்டங்களைப் பற்றியும் ஓரளவு எழுதியிருந்தனர். ஆனால் நேரில் சென்று பார்த்தபோது அதன் பரிமாணமே வேறு மாதிரி இருந்தது. அடிவார மலையிலிருந்து மேலே கோயிலுக்கு சென்று சேரும் வரை வழியில் எங்கும் இளைப்பாற நிழல் தரும் கல் மண்டபங்களோ மற்றபடி ஓலையில் வேயப்பட்ட தற்காலிகக் கொட்டகைகளோ எதுவும் கிடையாது. பருவநிலை, மலையேறுபவர்களுக்கு சாதகமாக இருந்தால் அடிக்கிற காற்றில் ஒரளவு சமாளித்து ஏறிவிடலாம். பகலில் வெயிலில் நடந்தால் மரங்களின் நிழலில் சற்றே இளைப்பாறலாம். ஆனால் உச்சி வெயிலில் அதுவும் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் நாங்கள் போகும்போது மலையில் நல்ல வெக்கையை உணரமுடிந்தது. மொத்த தூரம் சிலர் பதினோரு கிலோமீட்டர் என்றும், வேறு சிலர் பதினான்கு என்றும் கூறினர். இன்னும் சிலரோ மைல் கணக்கு சொல்லி குழப்பியடித்தார்கள்.

மொத்த தூரம் சரியாக தெரியவில்லை என்றாலும் இந்த தூரத்தை சமதளத்தில் நடந்து கடந்தால் பெரிதாக ஒன்றும் வலி தெரியாது. ஆனால் பல இடங்களில் செங்குத்தாக கிட்டத்தட்ட 70 டிகிரி சாய்தளத்தில் ஏற வேண்டியதாயிருக்கிறது. இது போன்ற நெட்டுக்குத்தான பகுதிகள் போகின்ற பாதையில் மூன்று இடங்களில் வருகிறது. மொத்த தூரமுமே கொஞ்சம் கூட சமதளமோ அல்லது ஓரளவு படிக்கட்டுகள் போன்ற அமைப்போ இல்லாத, காலம் காலமாக மனிதர்கள் பயணப்பட்டு புல் முளைக்காத மண் மற்றும் கற்களாலான பாதையாகத்தான் உள்ளது. பொதுவாக மலைக்கோயில்களில் படிக்கட்டுகளும் பாதையும் சரியில்லாதபோதிலும் கீழே விழாமல் பக்தர்கள் ஏறிச்செல்ல பிடிமானமாக மூங்கில் சவுக்கு என்று ஏதேனும் ஒன்றை பக்கவாட்டில் கட்டிவைத்திருப்பார்கள். அதுவும் இங்கு இல்லை. ஏறிச்செல்லவும் இறங்கிவரவும் ஒரே பாதைதான். இப்படிப்பட்ட பாதையில் செருப்பு கூட அணியாமல் நடந்து சென்ற சிலரையும் பார்த்தேன். ஒருவாரம் கழித்து அவர்களின் கால் நிலவரம் குறித்து கேட்க, அவர்களின் தொலைபேசி எண் கேட்க ஆசைப்பட்டு, அடித்துவிடுவார்களோ என அச்சப்பட்டு அடங்கிவிட்டேன்.

திடீரென்று மழை வந்துவிட்டால் பாதி தூரத்தில் இருப்பவர்கள் கதி யோசிக்க பயமாயிருக்கிறது. சொட்டச்சொட்ட நனைந்தபடி மிச்ச தூரத்தை கடக்கவேண்டும், அல்லது கைவசம் குடை ரெயின் கோட் இருந்தால் எங்காவது ஒதுங்கலாம். ஆனால் அதுவும் இந்த மலையில் ஆபத்துதான். ஏனெனில் பாதை முழுவதுமே செப்பனிடப்படாத பாறைகளும் சரளைக்கற்களும், இறுகிய களிமண் போன்ற மண்ணாலான பாதையாகத்தான் உள்ளது. ஆகவே பலத்த மழையில் மண் சரிவு ஏற்பட நிறைய வாய்ப்புண்டு. மேலும் மலையில் சிங்கம், யானை தவிர மற்ற ஆபத்தான மிருகங்கள் உலவுவதாகவும் நிறையப் பேர் பார்த்ததாகவும் சொல்கின்றனர். ஆனால் அவை மனிதர்களை தாக்கியதாக இதுவரை பெரிய அளவில் பத்திரிக்கைகளில் செய்தி எதுவும் வரவில்லை. மழையில் அவைகளும் ஒளிய குகைப்பாங்கான இடம் தேடி அலையும்போது மனிதர்களை பார்த்துவிட்டால் தாக்கும் வாய்ப்புண்டு. கீழே கிளம்பும்போதே மழை அதிகமாக இருந்தால் வனச்சரகர்கள் அடிவாரத்தில் நடக்க ஆரம்பிப்பவர்களை தடுத்து நிறுத்திவிடுவதாக பக்தர்கள் சொல்கின்றனர். ஆனால் இது போன்ற இடங்களில் போகிற வழியில் மழை வருமா என்பதை தூர்தர்ஷனில் வானிலை அறிக்கை சொல்லும் ரமணனே கணிக்கமுடியாது.

மொத்த தூரத்தையும் கடந்து முடிக்க எங்களுக்கு சுமார் நாலரை மணி நேரம் ஆனது. இது ஆங்காங்கே இளைப்பாற மூன்று நான்கு முறை அமர்ந்த நேரத்தையும் சேர்த்தது. போகிற வழியில் ஆங்காங்கே சுக்கு மல்லி காபியில் ஆரம்பித்து, வெள்ளரி, ஐஸ்க்ரீம், மோர், முறுக்கு, வெங்காய பஜ்ஜி, கடலைபட்டாணி, சுண்டல், பாக்கெட் குடிதண்ணீர் என சகலமும் கிடைக்கிறது. பீடி சிகரெட்டும் சகஜமாக கிடைப்பதால், மலையிலாவது சுத்தமான மூலிகைக்காற்றை சுவாசிப்போமே என்று வந்திருப்பவர்களைப் பற்றி கவலையே படாமல் தன் சுகமே பெரிதென பிறர் சொல்லியும் கேட்காமல் புகைக்கிற ஜந்துக்கள் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்பதால் கவனமாக தவிர்க்கவும். மலைப்பாதையில் இருந்த தற்காலிகக் கடைகளின் மேலே வெயிலை மறைக்க போடப்பட்டிருந்த தார்ப்பாயின் கீழே நாங்கள் ஆங்காங்கே இளைப்பாறிக்கொண்டோம்.

“இந்த இருட்டுல எப்படி போவீங்க” என்றேன். “எங்க எல்லார்கிட்டயும்தான் டார்ச் இருக்கே…..இன்னும் சிலவுங்க இறங்குற வழியில தீப்பந்தம் ஏத்திப்பாங்க” என்றாள். “அப்பகூட உனக்கு பயமா இருக்காதா” என்று அவளிடம் நான் கேட்டதற்கு “இதுல என்ன பயம்… அதான் இத்தன பேர் கூட இருக்காங்கள்ல…..” என்று அவள் அசட்டுத் துணிச்சலோடு தோள் குலுக்கி சொல்ல, நான் வாயடைத்துப்போய் அவளையே பார்த்தேன். பகலிலேயே நல்ல வெளிச்சத்தில் பாதை தெரிந்தும், சற்று அஜாக்கிரதையோடு காலை வைத்தால் கீழே விழ வாய்ப்பிருக்கிற இந்த மலையில், தரிசனம் முடிந்ததும் பொட்டு வெளிச்சம்கூட இல்லாத இரவில் மிருக நடமாட்டத்தை அலட்சியம் செய்து இறங்கிப் போகிற அளவிற்கு அவசரமும் முரட்டுத்துணிச்சலும் இருக்கும் இவர்கள் சியாச்சின் மலைப்பகுதிகளில் ராணுவத்தில் பணிபுரிய தகுதியுடைய பக்தர்கள்… (அடுத்த பகுதியில்…)

(தொடரும்)