“காமாச்சியைக் கரையேத்தணும்!”

முன்குறிப்பு: இக்கதை நடந்ததாகக் குறிப்பிடும் காலம் பதினேழாம் நூற்றாண்டுத் துவக்கம்.  அப்போதைய தமிழ்நாட்டில் ஒருசிலரைத்தவிர யாருக்கும் ஆங்கிலம் என்று ஒரு மொழி இருப்பதாகவே தெரியாது.  மக்கள் தனித்தனிக் குமுகமாக வாழ்ந்தார்கள். அவர்களின் வாழ்வுமுறை முற்றிலும் வேறுவிதமாக இருந்தது. பலவிதமான கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன.  செவிவழிக்கேட்ட ஒருகட்டுப்பாட்டைப்பற்றி ய கதையே இது.

The purpose of it is to determine the presence of the chemical components in the body, and to diagnose the state of the body. Acv3 was originally designed to decrease the mortality of Ducheng neonates infected with herpes simplex virus type 2 and type 1, which causes chicken pox and varicella zoster, respectively. The book’s title came from a passage in which he says, “it has never yet been established with complete certainty whether man exists in a state of moral evil, or whether he is only a little above or below the plane of perfect goodness.”[9]

The first two images of the new england journal of medicine featured this article by jennifer j. The drops commendable clomid prescription cost should not be used if the condition is not caused by inflammation, but rather by allergies. The use of prednisolone should be avoided while breastfeeding because it has been shown to cause harm to breastfed infants.

If you think you may have a serious allergic reaction to. This medication walmart price on clomid may also be sold over the counter in some countries. Amoxicillin for cats and amoxicillin for dogs are both commonly known antibiotics.

 “கடைசியாத்து காமாச்சி போயிட்டாளாம்.   ஒரே அமக்களமா இருக்கு!” என்று தன் தந்தையின் மூன்றாம் தாரத்து மகள் பாரவதி யாரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பது முத்தண்ணா காதில் விழுந்தது. எல்லோருக்கும் அவர் முத்தண்ணாதான்.  அவர் பெயர் முத்துசுப்பிரமணியம் என்பது அந்த கிராமத்தில் யாருக்குமே தெரியாது.  எண்பத்தொன்பது வயதான அவர்தான் அந்த கிராமத்திலேயே மூத்தவர் என்பதாலும், அவருக்கடுத்த முதியவர் அவரைவிட இருபத்திரண்டு வயது குறைந்த மூதாட்டி என்பதுமே காரணம்.

“எலே, கறுப்புக்கண்ணா, இங்கே வாடா!” என்று இரைந்தார் முத்தண்ணா.

“இப்ப கருப்பனை எதுக்குக் கூப்பிடறேள், முத்தண்ணா?” என்று வாசலில் எட்டிப்பார்த்தவாறே பதிலுக்கு இரைந்தாள் அறுபது வயதான பார்வதி.

“உன்னால முடியாத காரியத்துக்குத்தான் அவனைக் கூப்பிடுவேன்!  எலே, கருப்பா? எங்கேடா போயிட்டே!” என்று மீண்டும் குரலை உயர்த்தினார் முத்தண்ணா.

“இங்கேதான் இருக்கேன் சாமி.  மாட்டுக்கு கழனி காட்டிக்கினு இருந்தேன்,” என்று துண்டை இடுப்பில் கட்டுக்கொண்டு ஓடிவந்muththannaaதான் கறுப்புக்கண்ணன் என்று அழைக்கப்பட்ட கருப்பன்.

பெயருக்கேற்றபடி கருநீலக்கருப்பு, எடுப்பான நாசி, வேலைசெய்துசெய்து உரமேறிய உடல்கட்டு;  சுருட்டை சுருட்டையான தலைமயிரைப் பின்னால் இழுத்துப் பெரிய குடுமியாக முடிந்திருந்தான்.  பத்துப் பதினைந்து நாளாக மழிக்கப்படாத முகத்தில் மிளகுப்போடியில் உப்பை ஆங்காங்கே தூவிவைத்ததுபோல கருப்பில் கொஞ்சம் நரைமுடி கலந்த முடிகள் அரிசி நீளத்திற்கு வளர்ந்திருந்தன.

முப்பத்தேழு வயதான அவனுக்குத் நினைவு அறிந்த நாள் முதல் தெரிந்ததெல்லாம் முத்தண்ணாவுக்குச் சேவை செய்வதுதான்.

“கோடியாத்து மாமி போயிட்டானு காதுலே விழுந்தது.  அங்கே என்ன நடக்கறதுன்னு பார்ந்த்துண்டு வாடா!” என்று முத்தண்ணா சொன்னதும் தலையைச் சொறிந்தான் கருப்பன்.

“என்னடா மரமாட்டம் நிக்கறே!  சொன்னது காதுல விழுந்ததோல்லியோ?” என்று மீண்டும் விரட்டினார் முத்தண்ணா.

அவர் குரலில் அதட்டல் இருந்தாலும், உள்ளத்தில் இல்லை என்று நன்கு உணர்ந்திருந்த கருப்பன், “என்ன சாமி, இப்படிக் கேக்குறீக?  சாமிமாரு வூட்டுல கேதம் விழுந்தா, அங்கிட்டு நா போகலாங்களா?  சும்மா உட்டுடுவாகளா?” என்று அவர் சொன்னதைச் தான் செய்ய இயலாத நிலைமையில் இருப்பதைத் தெரிவித்தான்.

“ஆமாம்.  அது ஒண்ணுதான் இந்த ஊருக்குக் கொறச்சல்!  கட்டையிலே வச்சதுக்கு அப்பறம் வேகவைக்கறதையும் இவனுகளே செய்வானுங்களா? அப்பமட்டும் தலையாரி வேணாமா இவனுகளுக்கு!” என்று அலுத்துக்கொண்டவர், “ஒனக்குத்தான் கண்ணும் காதும் தீட்சண்யமாச்சே! தள்ளிநின்னு பாத்து, என்ன விவரம்னு தெரிஞ்சுண்டு வா.  பார்வதி, என் கைத்தடிய எடுத்துக்கொடு, எங்கேயோ மறந்து வச்சிட்டேன்!” என்று தன் தங்கையும் அதேகுரலில் விரட்டினார்.

“நான் என்ன சின்னப் பொண்ணுன்னு நெனப்பா, முத்தண்ணா!  சும்மா வெரட்டிண்டே இருக்கேள்!” என்று மெல்ல எழுந்து, அவரது தடியை எடுக்கச்சென்றாள் பார்வதி.

இருபது வயதிலேயே கணவனை இழந்து, பிறந்தவீட்டுக்கு வந்தவள் — தனது தந்தையின் மூத்தமகனும், முப்பது வயதிலேயே மனைவியையும், மூன்று குழந்தைகளையும் வைசூரிக்குப் பறிகொடுத்துவிட்டு, இனித் திருமணமே வேண்டாம் என்று தனிக்கட்டையாக் இருந்துவிட்ட —  தன்னைத் தந்தையாக வளர்த்து ஆளாக்கிய தமையனுமான முத்தண்ணாவுக்குத் துணையாக இருந்துவிட்டாள்.

அண்ணன் தடி எங்கு இருக்கிறது என்று மறந்துபோய்த் தன்னை விரட்டவில்லை, வம்புபேசாதே என்று மறைமுகமாகச் சொல்லுகிறார் என்பதையும் உணர்ந்துதான் இருந்தாள்.  தனக்கு அறுபது வயதாகியும், ஆறுவயதுக் குழந்தையாக நடத்தப்படுவதுதான் அவளுக்குப் புரியாத புதிராக இருந்தது.  இருந்தாலும், தந்தையாக நினைக்கும் முத்தண்ணாவை எதிர்க்கேள்வி கேட்கத் தோன்றவில்லை.

“பக்கத்திலேயே கைத்தடியை வச்சுண்டு, ஊர்பூராத் தேடினா, எங்கே கெடைக்குமாம்?” என்ற திட்டலுடன் அவர் அருகில் கிடந்த தடியை எடுத்து, தரையில் ஒரு தட்டுத்தட்டி, அவரிடம் நீட்டினாள்.

“பொணம் போறவரைக்கும் சாப்பிட முடியாது.  சமையக்கட்டுலே இருக்கறதத் தூக்கி கழனித் தொட்டீல கடாசு!” என்று தடியை ஊன்றிக்கொண்டு எழுந்தார் முத்தண்ணா.

அவர் வாயிலுக்கு வருவதற்கும், கருப்பன் திரும்பவருவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

‘சாமி, எதோ தகராறு நடக்குது.  ஊருசாமிகளெல்லாம் சேந்து எதோ சத்தம் போட்டுக்கினு இருக்காக.  எளவுவீட்டுச் சின்னசாமி மத்தசாமிகள ஏதோ கெஞ்சிக்கினு இருக்காக.  முடியாது, முடியாதுங்கற பேச்சுத்தான் கேக்குது.” கருப்பன் தகவல் தந்தான்.

“ஆமாம், வைத்தா அங்கே இருக்கானா?”

வைத்தாதான் ஊர் விசேஷங்களுக்கு உபாத்தியாயம் செய்பவர். பிறக்குமுன்னர் செய்யும் சடங்குகளில் இருந்து, முடிவுவரை அவர்தான் எல்லாவற்றிற்கும் வரவேண்டும்.

“இருக்காரு சாமி.”

“சரி!  என்னோட வா!” என்று தடியை ஊன்றிக்கொண்டு விடுவிவென்று நடந்தார் முத்தண்ணா.

“நா அங்கிட்டு வர்றது சரியா இருக்குமா சாமி?  நா வேணும்னா தலையாரிக்குத் தகவல் சொல்லட்டுமா?” தனித்த குரலில் கேட்டான் கருப்பன்.

“நான் பெரியவனா, நீ பெரியவனா?  எதுக்கு மேப்பேச்சுப் பேசறே?  வேண்டியதில்லை.  நான் இருக்கறச்சே எவனும் நீ ஏன் என்கூட வரேன்னு கேக்கமுடியாது.  வாய மூடிண்டுவா, என்கூட,”  என்று கடிந்துவிட்டு வேகத்தைக் குறைக்காமலேயே நடந்தார் முத்தண்ணா.

அமைதியாக அவரைப் பின்தொடர்ந்தான் கருப்பன்.

அந்தச் சிற்றூர் – குக்குடநல்லூர் —  எப்பொழுதோ எந்த மன்னனாலோ முத்தண்ணாவின் முன்னோருக்கு பிரம்மதேயமாக வழங்கப்பட்டதாம்.  மொத்தம் இருநூறுபேர்களுக்கும் குறைவாகவே உள்ள அந்தச் சிற்றூருக்கு ஒரு தலபுராணமும் உண்டு.  அந்தக்கதை இப்போது வேண்டாம்…

…ஒவ்வொரு குமுகத்திற்கும் ஒரு கோவில். பதினெட்டு வீடுகள் உள்ள அந்தணர் தெரு, கிட்டத்தட்ட அதே எண்ணிக்கை உள்ள வேளாளர் தெரு, இன்னும் பல குடிசைகள், என்று அவரவர்கள், அவரவர்கள் தொழிலைச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.  அதேமாதிரி அந்தந்தக் குமுகங்களுக்கு அவரவர்கள் நீதி, கட்டுப்பாடு.  ஒருவர் விஷயத்தில் மற்றொருவர் தலையிடுவதில்லை.

முத்தண்ணாவின் குடும்பம் மட்டுமல்ல, எல்லோரின் குடும்பமுமே பெரிதாகத்தான் இருந்தன.  அப்பொழுது குக்குடநல்லூரின் எண்ணிக்கை அறுநூறுக்கும் மேலாக இருந்தது.  எப்போதும்போல் திடுமென்று வந்த வைசூரி, முக்கால்வாசிப்பேரை வாரிக்கொண்டுபோய்விட்டது.  முத்தண்ணா குடும்பத்தில் மிஞ்சியவர்கள் அவரும், அவர் தங்கையும்தான்.

அந்த ஊரில் முத்தண்ணாதான் மிகவும் கற்றவர்.  யஜுர்வேதம், சம்ஹிதை, கணம், பல உபநிஷத்துகள், ஜோசியம், இன்னும் வைதிகச் சடங்குகள் எல்லாம் தெரியும்.  நிறைய நிலபுலங்கள் உண்டு.  இருந்தாலும், நிலத்தில் பயிரிடுபவர்களிடம் தடலடி செய்து எதையும் வாங்குவதில்லை.  அவர்களாகக் கொண்டுவந்து கொடுப்பதிலேயே வீட்டுக்குதிர் நிரம்பி வழியும்.

அதிலும், தனக்கு வேண்டியதுபோக மீந்ததைத் தேவையானவர்களுக்கு வழங்கிவிடுவார். அவரை எதிர்த்துப்பேச ஊரில் எவருக்குமே துணிவுகிடையாது.  ஆனால், பின்னால் பேசுபவர்கள் அவர் குமுகத்தில் நிறைய உண்டு…

…”என்ன நடக்கிறது இங்கே?  காமாச்சி போய்ட்டானு பார்வதி சொன்னா.  இங்கே எதோ தகராறுன்னு கருப்புக்கண்ணன் கண்ணுலே பட்டது.  அதான் என்னனு பாக்கலாம்னு வந்தேன்.” என்று தான் வந்த நோக்கத்தை யாரும் கேட்பதற்குமுன்பே கணீர் என்று அறிவித்தார்.

brahminsயாரிடமிருந்தும் பதில்வரவில்லை.

“டேய் ராமா, எண்டா பச்ச மட்டை வல்லே?  காமாச்சி காஞ்சிரங்காடு (சுடுகாடு இருக்குமிடம்) போகவேணாமா?” என்றவர், “டேய் வைத்தா, அபர காரியத்துக்கு ஒண்ணுமே நீ கொண்டுவல்லையேடா.  அவ இங்கேந்து போனாத்தானே நாம புண்டம் திங்கமுடியும்?” என்று வைத்தாவை விரட்டினார்.

வைத்தா தலையை நிமிரவே இல்லை.

“கிச்சா, சொல்லுடா.  என்ன தகராறு இங்கே?” என்று கிருஷ்ணசாமியை – இறந்த காமாச்சியின் ஒரே மகனைக் கேட்டார்.

பதினாறு வயதான கிச்சாவின் கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்தது.

அருகில் சென்று அவன் தலையை வருடினார் முத்தண்ணா.

“சொல்லுடா, கிச்சா! ஒன் கொள்ளுத்தாத்தா வயசாறது நேக்கு.  காமாச்சி என்பேத்தி மாதிரி.  ஏன் எல்லோரும் பித்துப்பிடிச்சமாதிரி, காரியங்களைக் கவனிக்காம நின்னுண்டிருக்கேள்?”

“யாரும் அம்மாவைக் கொண்டுபோக முடியாதுங்கறா, முத்தண்ணா!”  ஓவென்று ககதறி அழுதான் கிச்சா.

“என்னது?  எவண்டாது அப்படிச் சொன்னது?”  கிழட்டுச் சிங்கமாக உறுமினார் முத்தண்ணா.

“ஆத்துலே திரண்ட(வயதுக்குவந்த) பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுக்காம ரெண்டு வருஷமா ஆத்திலே வச்சிருக்கா.  நாங்க என்னசொல்லியும் காமாச்சி கேக்கமாட்டேனுட்டா.  நம்ம சம்பிரதாயமே கெட்டுப்போச்சு.  திரண்டபொண்ணு சும்மா இருப்பாளா? அவனை, இவனைப் பாத்து வலைவீசமாட்டாளா?  இப்படிப்பட்ட, ஜாதிகேட்ட வீட்டுக்கு சம்ஸ்காரம் ஒண்ணுதான் கொறச்சல்!”  முத்தண்ணா பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது.

“யாரடாது பின்னலேந்து பேசறது?  முன்னால வாடா!” என்று அதட்டினார் முத்தண்ணா.

பதிலே வரவில்லை.

“பொம்மனாட்டிப்பசங்க!  முன்னால வந்து நிக்காம பின்னால பேசறாங்க, தலையைச் செறச்சு முட்டாக்குபோட்டுண்டு ஒக்காந்துக்கவேண்டிய பசங்கல்லாம்!   பார்வதிய பழம் போடவைத் தரச்சொல்லறேண்டா, கட்டிக்குங்கடா!”  அவர் குரலில் இருந்த உஷ்ணம் எல்லோரையும் சுட்டது.

“நான்தான் சொன்னேன், முத்தண்ணா!” என்று முன்னால் வந்து நின்றார் ஐம்பது வயதான அய்யாச்சாமி.

“நீ எப்பலேந்துடா ஊருக்குப் பெரியமனுஷன் ஆனே?”

“ஏன் முத்தண்ணா, நியாயத்தை எடுத்துச்சொல்ல பெரியமனுஷனாத்தான் இருக்கவேணுமா?  உங்களைத் தவிர வேற பெரியமனுஷாளே இந்த ஊரில இருக்கப்படாதா?”

“ஓகோ, அப்படியா விஷயம்?  என்னடா நியாயம் இங்கே இருக்கு?  ஒருத்தி கட்டையிலே போகவேணும்.  அதைச் செய்யவிடாம தடுக்கறது எந்தவிதத்துலடா நியாயம்?”

“உங்களுக்குத் தெரியாததில்லே, முத்தண்ணா!  பெரியமனுஷி ஆகி, மூணுமாசத்துக்குள்ளே கல்யாணம் பண்ணிவைக்கணும், அப்படி இல்லாட்டி, அந்தப் பொண்ணு யாரைவேணும்னாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சாஸ்திரம் சொல்லியிருக்கு.  அப்படி நடக்கக்கூடாதுன்னுதானே பொண்ணு பெரியமனுஷி ஆகறத்துக்குமுன்னாலே கல்யாணம் பண்ணிவைக்கணும்கற சம்பிரதாயத்தை நாம அனுஷ்டிக்கிறோம்!  அதை ஒத்தத்தரா மீற ஆரம்பிச்சா, நம்ப சாஸ்திர சம்பிரதாயங்கள்ளாம் காத்தோடபோயிடும்!”

“அதுனால…”

“அதுனாலதான் ஒன் தங்கையைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறேன்னு….  கிச்சா மாட்டேன்னுட்டான்!”

“அடி சக்கை!  ஒனக்கு அம்பது வயசாறது.  உனக்கு பதினஞ்சுவயசுப் பொண்ணு கேக்கறதாக்கும்!  ஓம் பையனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறதுதானே, அவனுக்கு இருபத்தாறு வயசுதானே ஆறது!”  முத்தாண்ணாவின் குரலில் கிண்டல் இருந்தது.

“அதெப்படி?  அவனுக்குத்தான் ஒரு பொண்டாட்டி இருக்காளே!”

“இருந்தா என்னடா?  ரெண்டு பொண்டாட்டி கல்யாணம் பண்ணிக்கப்படாதுன்னு சாஸ்திரம் எங்கேயாவது சொல்றதா?”

“கிச்சாவோட அப்பன் சொத்தையெல்லாம் கண்ட எடத்துலே கொண்டுபோயி அழிச்சிட்டான்.  அவனுக்கு எல்லாக் கெட்டபழக்கமும் இருந்துது. அப்படிப்பட்டவன் பொண்ணை நான் கல்யாணம் செஞ்சுக்கறேன்னு வரதே பெரிசு.”

“எப்படிடா இப்படிப் பேசறே!  அப்பன் எப்படி இருந்தா எப்படிடா?  காமாச்சியும், அவ கொழந்தைகளும் தங்கக்கம்பிகள்டா!  பொண்ணு முக்கியமா, அல்லது செத்துப்போன அவன் அப்பன் முக்கியமா?”

“முத்தண்ணா, என் பையனுக்குக் கல்யாணம் செஞ்சுவச்சா, சீரு செனத்தி என்ன செஞ்சானு கேள்வி வரும்.  என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிண்டா அப்படிக் கேள்வி ஒண்ணும்….”

“சீ!  வாயக் கழுவு.  வாயால மட்டும் பேசுடா.  வேறு இன்னோத்தால பேசாதேடா.  அதுக்கும், காமாச்சி பொறப்படறதைத் தடுக்கறதுக்கும் என்னடா சம்பந்தம்?”

“பாடம் கல்பிச்சாத்தான் இனிமே தப்பு நடக்காது.”

“அப்படியாடா அண்ணாவி?”  என்றவர், அங்கிருந்த கூட்டத்தை நோக்கிக் கேட்டார்.  “உங்க முடிவு என்னங்கடா?  டேய் வைத்தா, காரியத்தை ஆரம்பிப்பியா, மாட்டியா?” என்று வைதிகர் வைத்தாவை அதட்டினார்.

vaithaa“முத்தண்ணா,  நீங்க சொல்றேள்னு நான் எதையாவது செஞ்சா, என்னை கிராமத்தை விட்டு இவா ஒதுக்கிவச்சுடுவா.  நான் மூணு பொண்குழந்தைகளைக் கரையேத்தணும்.  இப்பவேணும்னா நீங்க என்னை சம்ரட்சணை பண்ணுவேள்.  அப்பறம்….” என்று இழுத்தார் வைத்தா.

“இன்னும் எத்தனை வருஷம் இருந்து என்னை சம்ரட்சணை பண்ணப்போறேன்னு கேக்கறே!  வேற நீ என்னடா பண்ணுவே!  அது ஒருவிதத்திலே நியாயம்தான்னாலும், ஒரு பிராமணன், அதிலும் ஒரு வைதிகன், குரு ஸ்தானத்திலே இருக்கறவன், இப்படி சுயநலத்தோட இருந்தா மழைபெய்யுமாடா?  நீங்க இப்படி இருக்கறதுனாலதான் வைசூரி, காலரான்னு நாம அழிஞ்சுபோறோம்.  அதிலேயும் பிராமணன் பண்ற தப்பு இந்த ஒலகத்தையே பாதிக்கும்டா.  இதை என்னிக்குத்தான் நீங்க புரிஞ்சுக்கப்போறேளோ?” என்றவர், மற்றவர்களை நோக்கித் திரும்பினார்.

“டேய் பசங்களா!  ஊருக்குப் பெரியவன்கற முறையிலே கேக்கறேங்கடா!  இப்ப காமாச்சியை வழியனுப்ப நீங்க வரப்போறீங்களா இல்லையா?”

பதிலே இல்லை.

“இங்கே யாருடா உங்களுக்கு மூப்பு, வாடா இந்த முத்தண்ணா முன்னாலே!”

முத்தண்ணாவின் சவாலை ஏற்றுக்கொள்வதுபோல அவர் முன்னால் வந்துநின்றார் அய்யாச்சாமி.

“நான்தான் முத்தண்ணா இவங்களைத் தடுத்தேன்!  இப்ப எல்லோரும் என் வார்த்தைக்குத்தான் கட்டுப்பட்டுண்டு இருக்கா.  நாங்க எல்லோரும் எங்க வழியைப்பார்த்துண்டு போறதாத்தான் இருந்தோம்.  நீங்க வரேளேன்னுதான் இங்கே நின்னுண்டு இருந்தோம்.”

அய்யாச்சாமியை ஏற இறங்கப்பார்த்தார் முத்தண்ணா.

“எண்டா அய்யாச்சாமி!  அப்ப காமாச்சி இங்கே நாறிண்டே இருக்கணுங்கறதுதான் உங்க தீர்மானமா?”

பதிலே இல்லை.

‘காமாச்சி இங்கே இருக்கறவரை யார் ஆத்திலேயும் அடுப்பு எரியாது.  கோவில்லே சாயரட்சை பூஜை நடக்காது. அது பரவாயில்லையாடா நோக்கு?”  கேள்வியில் தீப்பொறி பறந்தது.

“அப்ப கிச்சாப்பயலை எங்க வழிக்கு வரச்சொல்லுங்கோ!”

“அப்படீன்னா?”

“அவன் தங்கையை எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுக்க சம்மதம்னு சொல்லச்சொல்லுங்கோ!’”

பளார் என்று அய்யாச்சாமியின் கன்னத்தில் ஒரு அறை விழுந்தது.  அதிர்ந்துபோய் இரண்டடி பின்னல் எடுத்துவைத்தார் அய்யாச்சாமி.

“எப்ப, எதைப் பேசறதுன்னு தெரியாத நீ ஒரு மனுஷன், உனக்குப் பின்னால ஒரு பட்டாளம்!  தூத்தெறி!” என்று காறி உமிழ்ந்தார் முத்தண்ணா.

“எந்திருந்து போங்கடா, போக்கத்த பசங்களா!  காமாச்சியைக் கரையேத்தறது எப்படீன்னு எனக்குத்தெரியும்.  டேய் வைத்தா, உன் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுன்னு ஒருநாளைக்கு கேப்பான், இந்த அய்யாச்சாமி.  அப்ப உன்பாடு, அவன்பாடு.  அப்ப அதுக்கு மட்டுமில்லே, எதுக்குமே இன்னிலேந்து நீ எங்காத்து வாசல்படி ஏறி வரக்கூடாது. தெரிஞ்சுக்கோ.” என்று உறுமிய அவர், குனிந்து வைத்தாவின் ஒலைப்பையைப் பிடுங்கினார்.

“காமாச்சியை அனுப்பி வச்சுட்டு, இந்தப்பையைத் தலையைச் சுத்தி வீசி எறியறேன்.  பொறுக்கிக்கோ!” என்றவர்,  கருப்பன் பக்கம் திரும்பி, “டேய் கருப்புக்கண்ணா, நெல்மூட்டை ஏத்திண்டு வருவியே, அந்த வண்டியைக் கொண்டுவாடா! ஏன் என்னன்னு கேள்வி கேக்காதே!  பச்ச மட்டை ரெண்டையும் கொண்டுவந்து போடு.” என்று வழக்கம்போல அதட்டும் குரலில் விரட்டினார்.

“இதோ சாமி!”  என்று ஓடினவனிடம், “அப்படியே தலையாரியையும் மசானத்துக்கு வந்து மத்த ஏற்பாட்டை நான் கவனிக்கச்சொன்னதா சொல்லிடு.  எவனாவது உன்னைத் தடுத்து நிறுத்தினா, அவன் கையைக் காலை உடைச்சிடு.  எவன் என்னபண்ணுவான்னு நான் பார்க்கறேன்!” என்று இரைந்தார்.

தலையை ஆட்டியபடி ஓடினான் கருப்பன்.

“முத்தண்ணா, நீங்க பண்றது அநியாயம்.  உங்களுக்கும் ஒருநாள் எங்க தேவை வரும்.  உங்களையும் நாங்கதான் கரைசேக்கணும்  மறந்துடாதீங்கோ!”

குரல் வந்த திசையை நோக்கித் தன் கைத்தடியைச் சுழற்றினார்.

“ஆ!” என்று அய்யாச்சாமியிடமிருந்து ஒரு கத்தல் கிளம்பியது.

“டேய், என்னை எப்படி கரையேத்திக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்டா.  உங்க கொட்டத்த எப்படி அடக்கணும்னும்கறதும் எனக்குத் தெரியுங்கடா.  மனுஷனுக்கு மனுஷனா உபகாரம் செய்யலேன்னா, நரகலைத் திங்கற மிருகத்துக்கும் உங்களுக்கும் என்னங்கடா வித்தியாசம்!” என்றவர், கிச்சாவின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

கட்டைவண்டிசிறிது நேரம் சென்று வெளிவந்த அவர், பச்சைமட்டையுடன் வண்டியில் வந்த கறுப்பனைப் பார்த்து விரல்களால் சைகை செய்துவிட்டு உள்ளேசென்றார்.

கருப்பன் அரிவாளால் மட்டையை வெட்டி, பாடைபின்னத்துவங்கினான்.

நேரம் சென்றது.

“கருப்புக்கண்ணா, உள்ளே வாடா!” என்று முத்தாண்ணாவின் அதட்டல் குரல் ஒலித்தது.

“நானா?  வூட்டுக்கு உள்ளேயா  சாமி?” என்று இரைந்து குரல் கொடுத்தான் கருப்பன்.

“ஆமாண்டா மடசாம்பிராணி! உன்னத்தான்.  காது செவிடாயிடுத்தா நோக்கு?” என்று திரும்பவும் அதட்டல் வந்தது.

கலைந்து கிடந்த மயிர்க்கற்றையை அள்ளிமுடிந்துகொண்டு உள்ளே போன கருப்பன், சிறிதுநேரத்தில் காமாச்சியின் உடலைக் குழந்தையைத் தூக்குவதுபோலத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தான். முத்தண்ணா கண்ணைக்காட்டவே, பாடையை வண்டியில் தூக்கிவைத்தான் கிச்சா.

காமாச்சியைப் பாடையில் கிடத்தினான் கருப்பன்.

தீச்சட்டியைக் கீழேவைத்த முத்தண்ணா, கிச்சாவைப்பார்த்து தலையை ஆட்டினார்.

தீச்சட்டியை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பிப்பார்க்காமல் மயானத்தைநோக்கி நடந்தான் கிச்சா.

மாட்டின் மூக்கணாங்கயிறைப் பிடித்தவாறே வண்டியை மெல்ல நடத்திச்சென்றான் கருப்பன்.

தடியை ஊன்றியவாறே அவனைப் பின்தொடர்ந்த முத்தண்ணா, கதறி அழுதுகொண்டிருந்த கிச்சாவின் தங்கையைத் திரும்பி பார்த்து, தனக்கே உரிய உரத்த அதட்டும்குரலில், “நாங்க காமாச்சியைக் கரையேத்திவிடப் போறோம்மா. காலம் கெட்டுக்குக்கெடக்கும்மா, பொறுக்கிநாய்க்கூட்டம் காத்துக்கெடக்கு.  பத்திரமா, கதவைத் சாத்தித் தாப்பாப் போட்டுக்கோ!” என்று இரைந்துவிட்டு நடக்கத் துவங்கினார்.

*** *** ***

காஸ்ட்ரோ சேகுவேரா நேரு புரட்சி வீழ்ச்சி

1959ல் கியூபாவை ஆண்ட பாடிஸ்டா எனும் அமெரிக்க ஆதரவு சர்வாதிகாரியை விரட்டி விட்டு காஸ்ட்ரோவும், சேகுவேராவும் ஆட்சியை பிடித்தார்கள்.

ஆட்சியை அவர்கள் பிடித்ததே ஒரு விந்தைதான். பாடிஸ்டா அமெரிக்க ஆதரவுடன் ஆட்சிக்கு வந்து இருந்தாலும் பின்னாளில் அமெரிக்காவுடன் முட்டிகொன்டார். அதனால் கியூபா மேல் பொருளாதார தடை விதித்து, ஆயுத ஏற்றுமதிக்கு தடை விதித்திருந்தது அமெரிக்கா.

இந்த சூழலில் 200 போராளிகளுடன் சிறு படகுகளில் வந்து கியூபாவை பிடித்தார் காஸ்ட்ரோ. பாடிஸ்டா படையில் அப்போது 37,000 பேருக்கு மேல் இருந்தார்கள். 37,000 பேரை 200 பேர் எப்படி தோற்கடித்தார்கள்? காஸ்ட்ரோவிடம் இருந்தது நவீன ஆயுதங்கள். அமெரிக்க பொருளாதர தடையால் பாடிஸ்டாவின் விமான படை சுத்தமாக செயல் இழந்து இருந்தது. பாடிஸ்டாவின் படையில் பெரும்பாலும் பயிற்சி இல்லாத வீரர்கள் மட்டுமே இருந்தார்கள். டொம் என குன்டு விழுந்தால் ஆயுதங்களை போட்டுவிட்டு ஓடிவிடுவார்கள்.

இப்படி 200 பேருடன் ஒரு நாட்டையே காஸ்ட்ரோவும், சேகுவேராவும் பிடித்தது அனைவருக்கும் வியப்பு அளித்தது…சில ஆண்டுகள் கழித்து பதிலடியாக சுமார் 1500 கியூபர்களுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து சில சி.ஐ.ஏ அதிகாரிகள் உதவியுடன் கியூபாவை பிடிக்க அனுப்பினார் கென்னடி. அவர்களும் கியூபாவில் இறங்கி வீரமாக தான் சண்டை போட்டார்கள். அதற்குள் கியூபா ராணுவத்தை பக்காவாக தயார் செய்திருந்தார் காஸ்ட்ரோ. போர் முடிவில் 118 அமெரிக்க ஆதரவு புரட்சிராணுவ வீரர்கள் மரணம், 4000 கியூப ராணுவ வீரர்கள் மரணம். வீரர்களை படகுகளில் ஏற்றி தப்ப விட்டது அமெரிக்கா. மூன்று எதிர்புரட்சிவீரர்களும், இரு சி.ஐ.ஏ அதிகாரிகளும் பிடிபட்டு தூக்கில் இடபட்டார்கள்.

ஆக பெரிய அளவில் யுத்தம் இன்றி கியூபாவை பிடித்தார் காஸ்ட்ரோ. அவரது வெளியுறவுதுறை அமைச்சர் சேகுவேரா. சேகுவேரா ஐநா சபையில் ஆற்றிய உரை அவரை திரும்ப பார்க்க வைத்தது. வெளியுறவுதுறை அமைச்சராக இந்தியாவுக்கு கூட வந்தார் சேகுவேரா.

Cheguevra_Nehru
இந்தியாவுக்கு வந்த சேகுவேராவை பிரதமர் நேரு, இந்திரா, ராஜிவ், சஞ்சய் காந்தி அனைவரும் சந்தித்தார்கள். நேரு அவருக்கு விருந்தும் கொடுத்தார். அந்த விருந்து, அரசு மரியாதை எல்லாம் சேகுவேராவுக்கு புரியாத விஷயமாக இருந்தது. முழுக்க, முழுக்க இந்திய உணவுகளை கொடுத்து அது என்ன உணவு, எப்படி உண்பது என்பதை விளக்கினார் நேரு. அவை எதுவும் சேகுவேரவுக்கு பிடிக்கவில்லை. 2 மணிநேரம் நடந்த விருந்து நல்ல காமடியாக சென்றது

சேகுவேரா: மிஸ்டர் பிரைம் மினிஸ்டர். கம்யூனிச சீனாவை பற்றி என்ன கருதுகிறீர்கள்?

நேரு: இந்த ஆப்பிளை சாப்பிடுங்கள். மிக இனிப்பா இருக்கும்

சேகுவேரா: (ஆப்பிளை கடித்தபடி) மாசேதுங்கின் நூல்களை படித்துள்ளீர்களா?

நேரு”; உங்களுக்கு இந்த ஆப்பிள் பிடிப்பது மகிழ்ச்சி

இப்படி போன விருந்தில் சேகுவேராவுக்கு மிக போர் அடித்துவிட்டது. அதன்பின் இந்திய கம்பனிகள், அரசு விருந்துகள் என சென்றார் சேகுவேரா. கல்கத்தா சென்று அன்றைய காங்கிரஸ் முதல்வர் பி.சி.ராயை கூட சந்தித்தார். ஆனால் அன்று அவரை சந்திக்காமல் அவரது விசிட்டை முழுக்க புறக்கணித்தார்கள் அன்றைய கம்யூனிஸ்டுகள். இதற்கு சொல்லபடும் காரணங்கள் 1) அன்று அவர் முக்கியத்துவம் இல்லாத குட்டிநாட்டின் வெளியுறவுதுறை அமைச்சர் 2) அவரது ரஷ்ய எதிர்ப்பு

ஆல் இந்தியா ரேடியோவின் பானுமதிக்கு அளித்த பேட்டியில் சேகுவேரா “லத்தீன் அமெரிக்காவில் மக்கள் கடும் ஏழ்மையால் துன்பபடுகிரார்கள். உங்கள் ஊரில் காந்தி இருந்தது போல் எங்கள் ஊரில் அவர்களை நல்ல வழிக்கு கொன்டுவர தலைவர்கள் இல்லை. அதனால் நான் ஆயுதம் ஏந்த வேண்டி இருந்தது” என்றார். காந்தியின் சத்தியாகிரகம், அகிம்சை அனைத்தும் அவருக்கு பிடித்ததாக கூறினார்.

ஊருக்கு திரும்பியதும் காஸ்ட்ரோவுக்கும் அவருக்கும் மனஸ்தாபம் ஏற்பட்டது. அமெரிக்காவுக்கு பதில் இப்போது ரஷ்யா மூன்றாம் உலகநாடுகளை சுரண்டுவதை லேட்டாக புரிந்துகொண்டார். புதிதாக இன்னொரு நாட்டை பிடித்து புரட்சியை உருவாக்க போவதாக சொல்லி விடைபெற்று காங்கோவுக்கு போனார். ரஷ்யா அவருக்கு உதவ மறுத்துவிட்டது. காங்கோவில் நடந்த போராட்டம் தோற்று, பொலிவியா திரும்பினார். அங்கே அவரை பிடிக்க அனுப்பபட்டவர் பெலிஸ் ரோட்ரிக்ஸ் என்ற சி.ஐ.ஏ அதிகாரி. இவர் வேறு யாரும் அல்ல…கியூபாவை பிடிக்க அமெரிக்கா அனுப்பிய ஆயுதம் தாங்கிய கியூப படை தலைவர் தான். சேகுவேராவால் அகதியாக அமெரிக்கா செல்ல நேர்ந்தது குறித்து அவருக்கு கடும்கோபம்.

பொலிவியாவிலும் தோற்று பிடிபட்டு பெலிக்ஸ் ரோட்ரிக்ஸ் முன் நிறுத்தபட்டார் சேகுவேரா. அங்கே அவர் என்கவுண்ட்டர் செய்யபட்டார்.

பெலிக்ஸ் ரோட்ரிக்ஸ் சி.ஐ.ஏவின் உயரிய விருதுகளை பெற்று சி.ஐ.ஏவில் பணியார்றி ஓய்வு பெற்று நல்ல நிலையில் உள்ளார்.

கியூப புரட்சி அதன்பின் திசைமாறியது. நாடு பாடிஸ்டா ஆட்சியை விட மோசமான நிலையில் வீழ்ந்தது.

ஒரு புரட்சியின் எழுச்சியும், வீழ்ச்சியும் இப்படிதான் அமைந்தன.

(செல்வன் தனது  ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

பஞ்சம், படுகொலை, பேரழிவு: கம்யூனிசம் – புத்தக விமர்சனம்

‘புலிநகக் கொன்றை’ நாவலில் ஒரு இடம்.

மதுரையில் ஒரு படு சுமாரான லாட்ஜில் ரூம் போட்டிருப்பான் கண்ணன். கதவைத் தட்டி ராத்திரிக்கு ஏதாவது ஏற்பாடு செய்யட்டுங்களா என்று கேட்கும் சீப்பான லாட்ஜ். மார்க்சீய ஞான தாகத்துடன் அலையும் துடிப்பான இளைஞன் அவன். அவனது ரூம் முழுக்க கல்லாகக் கனக்கும் காகிதக் கட்டுகளில் மார்க்ஸ், லெனின், எங்கல்ஸ். உழைக்கும் வர்க்கத்திற்காக உயிரையே தரத் துடித்தாலும் அவனும் மனிதன் தானே.. காவியேறிய பற்களுடன் அறைக்குள் வருபவளது நாற்றத்தையும் சகித்துக் கொண்டு, அருகே இழுக்கிறான். ‘தலகாணி இல்லையா? இடுப்புக்கு அண்டக் குடுக்கணும்ல என்று சுற்று முற்றும் பார்க்கும் அவள் லெனினின் இரண்டு பாகங்களை எடுத்துக் கட்டில் மீது வைக்கிறாள்.

“… கண்ணனுக்கு முடியவில்லை. அவள் உதவி செய்யவில்லை. கடைசியில் அவள் இல்லாமலே அவனால் என்ன செய்திருக்க முடியுமோ அதைச் செய்தாள்.. லெனினுக்கு சேதமில்லை. இரண்டாம் பாகத்தின் நீல அட்டை தான் சிறிது கசங்கிய மாதிரி இருந்தது.”

‘பஞ்சம், படுகொலை, பேரழிவு: கம்யூனிஸம்’ புத்தகத்தைப் படித்து முடித்து வைத்ததும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எழுதியிருக்கும் நாவலின் இந்தப் பகுதி நினைவில் எழுந்தது. மார்க்சியம் புகுந்த இடங்களில் சேதம் இல்லாதது ஏதாவது உண்டா என்ற எண்ணம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. எதிர்மறை சித்தாந்தங்கள் மீதான கசப்புணர்வு மனதில் பீறிட்டது.

“இந்தத் தேசத்தின் ஒற்றுமைக்கும் இறையாண்மைக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் மேலாகச் சித்தாந்தத்தை வைக்கும் எந்த அமைப்பும் இயக்கமும் ஒதுக்கப் படவேண்டியதே. இது தான் நமது வரலாறும் உலக வரலாறும் நமக்குக் கற்றுத் தரும் ஒரே பாடம்.”

என்னும் புத்தகத்தின் கடைசி வரிகளின் நிரூபணமே அதற்கு முந்தைய அத்தியாயங்களில் முழுதுமாக விரிந்து கிடக்கிறது.

புத்தகத்தை ஏற்கனவே ஹரன்பிரசன்னா அறிமுகப் படுத்தி இருக்கிறார். இது குறித்து இன்னும் சில கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாமென்று நினைக்கிறேன்.

கம்யூனிசம் பற்றிய ‘நடுநிலையான’ பார்வையை இந்த நூல் தரவில்லை. தலைப்பில் ஆரம்பித்து எல்லாமே ஒரு பக்கச் சார்புடையதாக இருக்கிறது என்று சில வாசக நண்பர்கள் என்னிடம் கூறினார்கள். ‘தீபத்தின் ஒளியில் திருக்குறள் படிக்கலாம், வீட்டுக் கூரையையும் எரிக்கலாம். அறிவியல் அணு குண்டையும் உருவாக்கியிருக்கிறது, உயிர் காக்கும் மருந்துகளையும் அளித்துள்ளது. அது போலத் தான் கம்யூனிசமும். அதில் நல்லதும் இருக்கிறது, கெட்டதும் இருக்கிறது. இந்து மதத்துல கூடத் தான் எவ்வளவு மூட நம்பிக்கை இருக்கிறது’ என்றெல்லாம் குன்சாக ஒரு ‘தத்துவ’ வாதத்தை எடுத்து விடுகிறார்கள்.

உண்மையில் இது அவர்களது புரிதல் குறைபாட்டையும், கம்யூனிசம் குறித்த முழு அறியாமையையும் தான் காட்டுகிறது என்று நான் கூறினேன். கம்யூனிசம் தீபமும் அல்ல, அறிவியலும் அல்ல. அடிப்படையில் அது ஒரு சித்தாந்த வைரஸ். கம்யூனிசம் குறித்து வரலாறும், கம்யூனிசப் பிரசாரங்களுமே நம் கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தும் எல்லா விஷயங்களும் பிறழ்வுகளோ, வழிதவறல்களோ அல்ல. அந்த சித்தாந்தத்தின் முகங்களே அவை தான். இந்த முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

“லெனினும் ஸ்டாலினும் மா சே துங்கும் போல் பாட்டும் காஸ்ட்ரோவும் விதிவிலக்குகள் அல்லர். அவர்களே மார்க்சிய அரசுகளின் நாயகர்கள். மார்க்ஸிய விதிகளைப் பயன்படுத்தி சர்வாதிகாரிகள் ஆனவர்கள் அல்லர் அவர்கள். மார்க்ஸிய விதிகளால் சர்வாதிகாரிகள் ஆனவர்கள். மானுட விடுதலையின் பெயரால் மானுட உயிர்களைத் துச்சமாக மதிக்கவும் அழித்தொழிக்கவும் அவர்களுக்கு மார்க்சியம் சித்தாந்தப் பயிற்சி அளித்தது. வேறு ஏதேதோ காரணங்களால் மானுட விடுதலைக்கான ஆயுதமாக அவர்கள் மார்க்ஸியத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். ஆனால் அது, அதிகாரத்தை மனித இதயமின்றிப் பயன்படுத்தும் சித்தாந்த வலிமையை அவர்களுக்கு அளித்தது.”

– கம்யூனிஸம், பக். 144

இவ்வளவு தெளிவாக, உறுதியாக வாசகருக்கு இந்தக் கருத்தை எடுத்துரைப்பது தான் இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி.

இந்திய அளவில், அம்பேத்கர் முதல் அருண் ஷோரி வரை பல சிந்தனையாளர்கள் கம்யூனிசத்தின் அடிப்படைகளையும், வழிமுறைகளையும் கடுமையாக விமர்சித்துள்ளனர். இந்துத்துவ சிந்தனையாளர்களில், சீதா ராம் கோயல், ராம் ஸ்வரூப் ஆகியோர் 1950களிலேயே ஸ்டாலினின் படுகொலைகள் பற்றி அரசல் புரசலாக வந்த செய்திகளைக் கவனப் படுத்தி கம்யூனிசத்தை நிராகரித்தவர்கள். அந்தக் காலகட்டத்தை “நேருவின் சோஷலிச காதல் முக்கோணம்” என்று துல்லியமாக புத்தகம் சித்தரிக்கிறது.

“சோவியத் யூனியன் – நேரு – இந்திய கம்யூனிஸ்டுகள் என்ற ஒரு காதல் முக்கோணத்தின் மூலம் இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளையும் காங்கிரஸுக்குள் இருந்த எதிர்ப்பையும் தன்னால் நிர்வகிக்க முடியும் என்று நேரு நம்பினார். கொள்கை மோகம் மட்டுமல்ல, சுய-அகங்கார நோக்கங்களும் நேருவை ஸ்டாலினின் சோவியத் யூனியனுடன் மையல் கொள்ள வைத்திருந்தன.”

– பக், 215

காஷ்மீர் விவகாரத்திலும், 1962 சீனப் படையெடுப்பின் போதும் இந்த மையல் எந்த அளவுக்கு இந்தியாவின் நலனுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் ஊறு விளைவித்தது என்பதை விலாவாரியாக புத்தகம் எடுத்துக் காட்டுகிறது. கிருஷ்ண மேனன், டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் ஆகிய தலைவர்களையும் கூட விட்டு வைக்கவில்லை. குறிப்பாக 1962ல் சி.ஐ.ஏ தயாரித்த ரகசிய ஆவணம் (இப்போது ரகசிய நீக்கம் செய்யப் பட்டுள்ளது) கூறும் தகவல்கள் அப்போது இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சி செய்த தேசத்துரோகத்தின் “விஸ்வ ரூப தரிசனத்தை” நமக்கு அளிக்கின்றன. இந்திய கம்யூனிஸ்டுகள் எப்படி இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதிகளைப் பிரித்தெடுத்து சீனாவுடன் இணைக்கவும், இந்தியாவெங்கும் மிகப் பெரும் சட்டம் ஒழுங்கு பிரசினைகளை ஏற்படுத்தவும் அன்னிய சக்திகளுடன் கைகோர்த்து திட்டம் தீட்டினார்கள் என்பது குறித்த ஆதாரங்கள் மறுதலிக்க முடியாதவை.

‘நான் வஞ்சிக்கப் பட்டேன்’ என்று கசங்கிய காகிதத்தில் தனது கையெழுத்தில் எழுதி வைத்துச் செத்துப் போன அவர் யாரோ ஒரு சாதாரண பிரஜை அல்ல, ஒரு இந்தியப் பிரதமர். லால்பகதூர் சாஸ்திரியின் மரணத்தின் பின்னணியில் ஒருக்கும் கம்யூனிஸ்டு சதி வலையையும் துரோகங்களையும் ஒரு புனைவின் விறுவிறுப்புடன் எடுத்துரைக்கிறது ‘சுதந்திர இந்தியாவில் துரோகங்கள்’ எனும் அத்தியாயம். இந்தியாவின் தொழில் வளர்ச்சிக்கு சோவியத் அளித்த “உதவி”க்கு இந்தியா தந்த பொருளாதார விலையை மதிப்பிட்டால், இந்தியா எப்படி பலியாடாகத் தன்னை ஒரு மாபெரும் சுரண்டலுக்கு ஆட்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிய வருகிறது. சோவியத் உளவுத்துறை ஒரு கட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமரின் குடும்பம் முதற்கொண்டு இந்தியாவின் பெரும்பாலான ஊடகங்களையும் செய்தி அமைப்புகளையும் எந்த அளவு கட்டுப் படுத்தியிருக்கிறது என்பதைப் படித்தால் நம் ஊடகங்கள் மீது நமக்கு இருக்கும் அவநம்பிக்கை இன்னும் அதிகரிக்கிறது.

சமீபத்தில் 2008ம் ஆண்டில் கூட இந்தியாவில் உள்ள சீன தொழில் நிறுவனங்களில் பணிபுரிய 50,000 சீனர்களுக்கு தொழில் முறை விசாக்கள் வழங்க இந்திய அரசு நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டது. இந்தியாவில் உள்ள சீன முதலீட்டு நிறுவனங்களில் இந்திய உழைப்பாளிகளைத் தவிர்த்து விட்டு, சட்டவிரோதமாக சீனர்களை நேரடியாக சீனாவிலிருந்து இறக்கிக் கொள்ள சீனா கடைப்பிடிக்கும் வழிமுறை இது. இதற்கான அரசியல் நெருக்கடியை உருவாக்குவது இந்திய இடது சாரிகள். (பக் – 251). சீனாவிலேயே கம்யூனிசப் பாசக் கயிற்றின் முறுக்குகள் பொசுங்கி, அந்த நெருப்பில் சீன அரசபோக வர்க்கமும், ஊழல் பெருச்சாளிகளும் சுருட்டு பிடித்துக் கொண்டிருக்க, இங்கே துரோக வரலாறு இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

*****

பொன்னுலகாளீரோ புவனமுழுதாளீரோ
நன்னலப் புள்ளினங்காள்

என்று வானில் சிறகடித்துப் பறக்கும் பறவைக் கூட்டங்களைப் பார்த்து நம்மாழ்வார் பாடுகிறார். சுதந்திர ஞானத் தேடலையும், அனைத்து உயிர்களையும் அரவணைக்கும் மானுட நேயத்தையும் எக்காலத்தும் போற்றிக் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு பண்பாட்டில் எழுந்த கவிக்குரல் அது.

ஆனால் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டில் பொன்னுலகக் கனவை உலகெங்கிலுமாக முன்வைத்து வைரஸ் போலப் பரவிய கம்யூனிச சித்தாந்தம் உலகுக்கு அளித்ததெல்லாம் இருட் கொடைகள் மட்டுமே.

இன்றைக்கு தமிழ் நாட்டில் தங்கள் மூளையைத் தொலைத்த இளைஞர் கும்பல் ஒன்று சே குவேராவின் படத்தை டி ஷர்ட்களில் அணிந்து கொண்டு திரிகிறது. புரட்சி பற்றி சே குவேரா சொன்ன இந்தப் பொன்மொழியையும் சேர்த்து அந்த டி ஷர்ட்கள் வெளியிடப் பட்டால், இந்த புரட்சி நாயகனைப் பற்றி அனைவரும் தெரிந்து கொள்ள இன்னும் வசதியாக இருக்கும் –

‘போராட்டத்தில் வெறுப்பு ஒரு முக்கியமான அம்சம். எதிரியை எல்லா விதத்திலும் வளைந்து கொடுக்காத விதமாக வெறுக்க வேண்டும். அந்த வெறுப்பு ஒரு மனிதனை அவனது இயற்கையின் விளிம்புக்கே கொண்டு செல்ல வேண்டும். திறமையான, வன்முறை நிறைந்த, பச்சை ரத்தத்தில் தயக்கமின்றித் தேர்ந்தெடுத்துக் கொன்று குவிக்கும் இயந்திரமாக அவனை அந்த வெறுப்பு மாற்ற வேண்டும். இதையே நாம் நம் போர் வீரர்களிடம் எதிர்பார்க்கிறோம்..”

– பக். 268

கம்யூனிசத்தின் ஆரம்ப கணங்களிலேயே அதன் ரத்தவெறியும் வன்முறையும் ஆட்டம் போட ஆரம்பித்து விட்டது. ‘ஆகாவென்றெழுந்தது பார் யுகப்புரட்சி’ என்று வாழ்த்துச் சொன்ன பாரதியார், அதற்கடுத்த வருடம் தான் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், ஸ்ரீமான் லெனின் தனது எதிராளிகளைக் கொன்றொழிக்கும் உபாயங்கள் முற்றிலும் தர்ம விரோதமாக இருப்பதாகவும் அவை ஏற்கத் தக்கவை அல்ல என்றும் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

எதிராளிகள் மட்டுமல்ல, உழைக்கும் வர்க்கத்துக்காக தங்கள் உடல் பொருள் ஆவி அனைத்தையும் துறந்து இயக்கத்தில் சேர்ந்த காம்ரேடுகளின் பெரும் பகுதியினர் எப்படி கம்யூனிச சர்வாதிகாரத்தாலேயே வேட்டையாடி அழிக்கப் பட்டனர் என்பது பற்றிய வரலாறுகள் பதற வைப்பவை. இந்த வேட்டையில் லெனின், ட்ராட்ஸ்கி, சே குவேரா யாருமே தப்பவில்லை. இவற்றை ஒரு பறவைப் பார்வையாக, அதே சமயம் உணர்ச்சி குன்றாமல் கச்சிதமாக புத்தகம் விவரித்துச் செல்கிறது.

‘எனக்கு விஷமிடப் பட்டுள்ளது, என் மனைவியிடம் சொல்லுங்கள்’ என்று கடைசி கணங்களில் தன் சமையல் காரரிடம் கதறுகிறார் லெனின். மானுட சமத்துவத்தைத் தன் அறிவின் வீச்சால் சிந்தித்தலைந்த டிராட்ஸ்கியின் தலை ஸ்டாலினின் ஏஜெண்டால் பனிப்பாறைகள் உடைக்கும் கோடாலியால் பிளக்கப் படுகிறது. புகாரினின் கண்ணீரும் ரத்தமும் என்றென்றைக்குமாக வற்றாமல் ‘பின் தொடரும் நிழலின் குரலாக’ தமிழ் இலக்கிய வாசகனின் இதயத்தில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. முதலாளித்துவ சதியை மிஞ்சும் வகையில் “சோஷலிச சதி” செயல்பட்டு சேகுவேராவைச் சித்திரவதை செய்து கொன்று அவரை “என்றென்றைக்குமாக புரட்சியின் போஸ்டர் பையனாக” மாற்றுகிறது.

தன்னை மோதியவர்களையும், அணைத்தவர்களையும், உரசியவர்களையும் மட்டும் அழிக்கவில்லை இந்த சித்தாந்தம். அது பரவிய பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த மனிதத் திரள் முழுவதன் மீதும் அதன் கொடுங்கரம் இறுகியது.

“மாவோவின் ராஜ்ஜியம் முடிவடைந்த போது, மிகக் குறைவாக மதிப்பிட்டப் படும் கணக்குகளின் படி – அதாவது கட்சியின் சொந்தக் கணக்குகளின் படி, 2,50,000* முதல் 5,00,000 சீனர்கள் மாவோவுக்குப் பலி கொடுக்கப் பட்டிருந்தனர். சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 1966-69ல் நான்கு லட்சம் மக்கள் இறந்ததாக ஒப்புக் கொள்கிறது. டெங் ஜியோபிங் சொல்லும் கணக்கின் படி கட்சி நடத்திய கும்பல் வன்முறைகளில் 10 லட்சம் சீனர்கள் இறந்தனர். 1966ன் இலையுதிர் காலத்திலும் வசந்த காலத்திலும் மட்டும் கட்சி உறுப்பினர்களில் மார்க்சியக் கொள்கைக்கு எதிரானவர்கள் எனக் கண்டுபிடிக்கப் பட்டுக் களை எடுக்கப் பட்டவர்கள் 4 லட்சம் என்கிறார் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சராக இருந்த மார்ஷல் சென் யீ.”

– பக், 156 (* – புத்தகத்தில் 2,50,0000 என்று ஒரு 0 கூடுதலாக அச்சாகியிருக்கிறது)

வர்க்க எதிரிகள், குலாக்குகள், களைகள், துரோகிகள், பிற்போக்குவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தப் பட்டு ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியவர்களுமாகப் படுகொலை செய்யப் பட்டதைப் பக்கம் பக்கமாகப் படிக்கும் போது, மரணங்கள் வெறும் புள்ளி விவரங்களாக ஆகி விட்ட நிதர்சனம் மனதைச் சுடுகிறது.

மார்க்சிய சித்தாந்தக் கருத்துக் குருடர்கள் திட்டமிட்டு உருவாக்கிய பஞ்சங்களால் மக்கள் நரமாமிசம் உண்ணும் நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டு, ஏன் தங்கள் குழந்தைகளையே சமைத்து உண்ணும் நிலைக்குத் தள்ளப் பட்ட அவலம் பற்றிய சித்தரிப்புகள் எந்த இரும்பு நெஞ்சத்தையும் உலுக்கிப் போடக் கூடியவை. Churchill’s secert War புத்தகம் விவரிக்கும் பிரிட்டிஷார் உருவாக்கிய 1942-43களின் வங்காளப் பெரும் பஞ்சம் பற்றிய விவரணங்களைப் படித்த போது அதிர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் மார்க்சியப் பஞ்சங்களின் கொடூரங்கள் அதைத் தூக்கிச் சாப்பிடுவதாக உள்ளன.

‘திபெத்தில் எரிந்த நாலந்தா’அத்தியாயத்தைப் படித்து முடித்த போது, காட்டெருமையின் குளம்புகளில் சிக்கிக் கொண்ட குழந்தை என்று வெங்கட் சாமிநாதன் அவர்கள் ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்த வர்ணனை தான் மனதில் எழுந்தது. நமது மார்க்சிய சமூகவியலாளர்கள், வரலாற்றாசிரியர்கள், கி.பி. மூன்றாம், நான்காம் நூற்றாண்டுகளில் வைதீக இந்து மதம் பௌத்தத்தை அராஜக வன்முறைகள் மூலம் அழித்தது என்று சலிக்காமல் கதையாடல்களை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். இவை சம்பந்தமில்லாத உதிரித் தகவல்களைச் சேர்த்து, சட்டகங்களின் அடிப்படையில் புனையப் பட்ட ஊகங்கள். அடுத்த முறை ஒரு மார்க்சியவாதி அப்படிப் பேசும் போது அவர் முகத்துக்கு நேரே நீங்கள் நீட்ட வேண்டியது இந்த அத்தியாயம். புத்த மத பெண் துறவிகளை பாலியல் ரீதியாக சித்திரவதை செய்தது, பல நூற்றாண்டுகளாக பௌத்த புனித பாரம்பரியம் கொண்ட லாமாக்களைப் படுகொலை செய்தது, தங்கள் மடாலயங்களையும் புனித நூல்களையும் திபெத்தியரைக் கொண்டே எரியூட்டச் செய்தது, புத்தமதத்தைப் பின்பற்றிய ஒரே காரணத்துக்காக சிறைச்சாலைகளில் மலச் சட்டிகளில் உணவுண்ண வைத்தது, கம்யூன்கள் என்ற பெயரில் பள்ளிகள் உருவாக்கி திபெத்தியர்களை முற்றாக மூளைச் சலவை செய்து புத்தமதத்தை அவர்கள் மனங்க்ளில் இருந்து அழிக்கத் திட்டமிட்டது. 20,000க்கும் மேற்பட்ட பழம்பெருமை வாய்ந்த திபெத்திய தெய்வ விக்கிரகங்களை உலோகமாக உருக்கி ஓடவிட்டது, திபெத்திய மக்கள் தொகையைக் குறைக்க நச்சு ஊசிகள் மூலம் கிராமங்களில் கருக்கலைப்பு செய்தது … இப்படி கடந்த 60 ஆண்டுகளில் பௌத்த மதத்திற்கு மிகப் பெரும் சேவை புரிந்த சித்தாந்தம் எது என்று அவர்களிடம் கேளுங்கள். புத்தனின் பெயரை உச்சரிக்கக் கூட, மார்க்சியவாதி என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளும் எவருக்கும் தார்மீக உரிமை கிடையாது.

இத்தகைய புத்தகத்திற்கு மிகவும் தேவைப்படும் ஒரு குரூர நகைச்சுவைப் பரிமாணத்தை அளிப்பவை சர்வாதிகாரிகளின் பாலியல் கள்ள உறவு குறித்த துணுக்குகளும், மற்றும்’அறிவியலும் மார்க்சியமும்’ என்ற அத்தியாயமும். லெனினின் மூளை எப்படி மற்ற மேதைகளின் மூளையை விட உயர்தரமானது என்று நிரூபிக்க நடக்கும் பரிசோதனைகள். மன நிலை சரியில்லாதவர்கள் குறித்த மாவோவின் அரசு நடைமுறைகள். ஒரே இனச் செடிகள் பக்கத்தில் பக்கத்தில் நடப்பட்டால் வர்க்க ஒற்றுமையுடன் போட்டி போடாமல் வளரும் என்ற அபார கண்டுபிடிப்பு. இவையெல்லாம் படிப்பதற்கு உண்மையிலேயே சுவாரசியமாக இருக்கின்றன. அரசியல்வாதிகள் மட்டுமல்ல, அறிவியல் அறிஞர்களையும் பலி கொண்டுள்ளது மார்க்சியம் என்பது நம் சூழலில் பலர் அறியாதது. நிகோலாய் வாவிலோய் என்ற அறிவியல் அறிஞரின் வாழ்வு மிகவும் பரிதாபகரமானது. பள்ளிகளில் பாடமாக வைக்கப் பட வேண்டியது. சூழலியலை உலகளாவிய இயக்கமாக எடுத்துச் செல்லும் வாய்ப்பு பெருமளவில் இருந்தும், எப்படி தங்கள் சித்தாந்தக் குருட்டுத்தனத்தால் மார்க்சியர்கள் அந்த வாய்ப்பைத் தவற விட்டனர் என்பதையும் நேர்மையுடன் அலசுகிறது இந்தப் புத்தகம்.

கம்யூனிசம் முழுவதுமே இப்படித் தான் என்றால், ஈ கே நாயனார், நல்லகண்ணு போன்ற நேர்மையான அரசியல்வாதிகள் அந்த அரசியல் முகாமில் இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன என்ற கேள்வி இயல்பாக எழக் கூடியதே. ‘தவளை மனிதர்களின் மனவியல்’ என்ற கடைசி அத்தியாயம் இந்த பிரசினை குறித்து அறிவு பூர்வமாக ஆராய்கிறது. டபிள்யூ.ஆர்.வரதராஜன் போன்று கடைசி வரை மார்க்சியராக வாழ்ந்து கடாசப் பட்டவர்களும், சுந்தர ராமசாமி போன்று தன் சிந்தனை முதிர்ச்சியால் சித்தாந்த இருட்சிறைகளில் இருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்டவர்களுமாக, இரண்டு தரப்புக்கும் உதாரணங்கள் நம் சூழலில் உள்ளன. இவ்வளவு தூரம் கம்யூனிச வரலாற்றை அறிந்து கொண்ட பிறகு, மானுட நேயத்தில் வேரூன்றிய வைணவ மரபில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தும் எப்படி எஸ்.என்.நாகராஜனை மார்க்சிய சித்தாந்தம் கருத்தளவில் சே குவேராவுக்கு ஈடான வெறுப்பாளராகவே மாற்றியது என்பது நமக்கு ஆச்சரியமளிப்பதில்லை. ஆனால் இந்த நாகராஜனை எப்படி ஜெயமோகன் தமிழின் நவீனகாலத்திய “முதற்சிந்தனையாளர்களில்” ஒருவர் என்று பட்டியலிடுகிறார் என்பது உண்மையிலேயே ஆச்சரியமளிக்கிறது.

இந்தியாவில் நக்சல் இயக்கம், மாவோயிஸ்டு பயங்கரவாதம் என்று சிலவற்றுக்கு அப்பால் கம்யூனிசத்தின் வன்முறைக் கொடும் கரம் பரவ முடியவில்லை என்பது உண்மையில் ஆறுதல் தரும் விஷயம். ஆனால் இதற்குக் காரணம் கம்யூனிசம் அல்ல. புரட்சிக்கு இடையூறாக இந்திய மார்க்சியர்கள் எப்போதும் கருதி வந்த இந்து மதமும், இந்தியப் பண்பாடும், காந்தியமும், இந்திய ஜனநாயக அரசியல் அமைப்புமே இதற்குக் காரணம். அரசியல் கடைதலில் தோன்றிய கம்யூனிச விஷத்தையும் தன் வீரியத்தால் உண்டு அழியாதிருக்கும் திருநீலகண்டமாக இந்தியப் பண்பாடு திகழ்கிறது. கருத்தளவில் அதே தன்மையைக் கொண்டிருந்தும் கூட ஏன் ஆரிய – திராவிட இனவாதம் இந்தியாவில் ருவாண்டாவைப் போல இனப்படுகொலைகளை நிகழ்த்தவில்லை என்பதற்கான விடையையும் இதனுடன் இணைத்து சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.

*****

கம்யூனிசம் ஏற்கனவே அடித்துத் துவைத்துப் பிழியப் பட்ட சப்ஜெக்ட் தானே என்று கேட்கலாம். ஆனால் இத்தகைய ஒரு புத்தகத்தை எழுதுவதற்கு அரவிந்தன் நீலகண்டன் தந்திருக்கும் உழைப்பு சாதாரணமானதல்ல. புத்தகத்தின் இறுதியில் சான்றுக் குறிப்புகளே (References) 26 பக்கங்களுக்கு இருக்கிறது. அனேகமாக எல்லா சான்றுகளுமே கம்யூனிஸ்டுகளே வெளியிட்டுள்ள பல நூல்களில் இருந்தும், ரஷ்ய, சீன பதிப்புகளில் இருந்துமே தரப்பட்டிருப்பது குறிப்பிட்டுக் கவனிக்க வேண்டியது. கடிதங்கள், அரசு ஆவணங்கள், பத்திரிகை செய்திகள், சோவியத் பிரசுரங்கள் என்று சான்றளிக்கப் பட்ட தரவுகளின் வீச்சும் பரந்து பட்டதாக இருக்கிறது. மேலும், கம்யூனிசம் பற்றிய மற்ற புத்தகங்களில் நீங்கள் அறிய வராத சில விஷயங்களையும் இந்தப் புத்தகம் கவனப் படுத்துகிறது. பொது வாசகர்கள் படிக்கும் படியும் இருக்க வேண்டும், அதே சமயம் தீவிர கம்யூனிச சித்தாந்திகளும் மறுதலிக்க முடியாதபடி உறுதியான ஆதாரங்கள் தர வேண்டும் என்பதற்காக ரொம்பவே மெனக்கட்டிருக்கிறார் அரவிந்தன். ஒரு ஆய்வு நூலுக்கான ஆழமும், நல்ல வெகுஜன அபுனைவுக்கான கச்சிதமும் எளிமையும் இணைந்த ஒரு நூல் இது என்று சொல்வேன்.

சில எடிட்டிங் பிழைகளும், அச்சுப் பிழைகளும் உள்ளன. உதாரணமாக,பெரியா என்பவரை அறிமுகப் படுத்தும் முன்பே அவரது கொலை சாகசங்க்ள் வந்துவிடுகின்றன. ஒருசில இடங்களில் வருடக் கணக்கு சரியாக இல்லை. கம்யூனிசத்தின் அழிவு சக்தியைப் பற்றி சந்தேகம் எதுவும் இல்லை என்றாலும் சில புள்ளிவிவரங்களில் எண்கள் தவறுதலாக அச்சிடப் பட்டிருக்கலாமோ என்ற ஐயம் ஏற்படுகிறது. இந்தச் சிறு குறைகள் அடுத்த பதிப்பில் களையப் படவேண்டும்.

ஜெயமோகனின் ‘பின் தொடரும் நிழலின் குரல்’ தமிழில் கம்யூனிசத்தின் கோர முகத்தை வெளிப்படுத்திய அமரத்துவம் வாய்ந்த இலக்கியப் படைப்பு. ஆனாலும், அது ஒரு புனைவு என்பதால் புனைவிற்கே உரிய அதன் நெருக்கம், அதே சமயம் அதன் எல்லைகள் இரண்டையும் அதைப் படிக்கும் வாசகர்கள் கருத்தில் கொள்ளக் கூடும். தமிழில் புறவயமாக கம்யூனிசத்தை ஆதார பூர்வமாக விமர்சிக்கும் ஒரு நல்ல சமகால அபுனைவு நூல் இல்லாதிருந்தது. அந்த வகையில் அரவிந்தன் நீலகண்டனின் இந்தப் புத்தகம் தமிழுக்கு ஒரு கொடை.

சொல்லப் போனால் ஆங்கிலத்தில் கூட கம்யூனிசத்தை ஒட்டுமொத்தமாகவும், இந்தியப் பார்வையிலும் விமர்சிக்கும் இத்தகைய ஒரு நூலை சமீபத்தில் இந்திய எழுத்தாளர் யாரும் எனக்குத் தெரிந்து எழுதவில்லை. எனவே இது தேசிய அளவிலும் ஒரு முக்கியமான நூலாகிறது. இந்த நூல் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பட வேண்டும்.

பஞ்சம், படுகொலை, பேரழிவு: கம்யூனிசம்
ஆசிரியர்: அரவிந்தன் நீலகண்டன்

பக்கங்கள்: 312
விலை: ரூ. 160

வெளியிட்டோர்:
கிழக்கு பதிப்பகம்
177/103, அம்பாள் பில்டிங், லாயிட்ஸ் ரோடு,
ராயப்பேட்டை, சென்னை – 600 014

இந்தப் புத்தகம் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் கிழக்குப் பதிப்பக அரங்கில் கிடைக்கும்.
இணையம் மூலம் வாங்க: https://www.nhm.in/shop/

எமர்ஜென்ஸி – ஜே.பி.யின் ஜெயில் வாசம்

தமிழ் புத்தக பதிப்பில் ஒரு புரட்சியையே ஏற்படுத்தியது கிழக்குப் பதிப்பகம் எனலாம். நாம் யாரைப் பற்றியெல்லாம் தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறோமோ அவர்களைப் பற்றிய jpபுத்தகம் நிச்சயம் கிழக்கில் இருந்து வெளிவந்திருக்கும்.

உலக அரங்கில் நமக்குத் தெரிந்த கிட்டத்தட்ட எல்லாத் தலைவர்களைப் பற்றியும் ஒரு புத்தகமாவது கிழக்கு வெளியிட்டிருக்கிறது என நிச்சயமாகச் சொல்லலாம். அதேபோல பல வலைப்பதிவர்களை எழுத்தாளர்களாக்கியதில் கிழக்குக்கு மிக முக்கிய பங்குண்டு.

தலைவர்கள் வரிசையில் இந்தியாவின் இரண்டாம் மஹாத்மா திரு ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண்னின் ஜெயில் வாசத்தின் நேரடி வர்ணனை இப்புத்தகம்.

இந்தியாவில் காந்தி, நேரு பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள் தவிர மற்றவர்களெல்லாம் இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட வேண்டியவர்களே என்ற உயர்ந்த கொள்கையாலும், இந்திராவை எதிர்த்து அவரது கொடுங்கோலாட்சியிலிருந்து நாட்டை மீண்டும் ஜனநாயகப் பாதைக்கு திருப்பிவிட்டதாலும் வேண்டுமென்றே மக்களின் நினைவிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக அகற்றப்பட்டவர் ஜெ.பி என்ற ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண்.

நிகழ்வு -1

அரசியல்வாதி ஜெயலலிதாவுக்கு எதிரான தீர்ப்பு.. விளைவு 3 அப்பாவி மாணவிகள் உயிரோடு கொளுத்தப்படுகிறார்கள்.

நிகழ்வு -2

அரசியல்வாதி கருணாநிதி குடும்பத்தில் யாருக்கு செல்வாக்கு அதிகம் என ஒரு விஷமத்தனமான வாக்கெடுப்பு.. விளைவு மூவர் உயிரோடு கொளுத்தப்படுகிறார்கள். அதுவும் ஒரு பத்திரிக்கை அலுவலகத்தில் வேலை செய்வோர்.

ஆட்சியில் இருப்பவர்களின் அடிவருடிகளாலும், ஆட்சியில் இருப்பவர்களது உறவினர்களாலும் செய்யப்பட்டது மேற்சொன்ன முதல் மற்றும் இரண்டாம் வன்முறைகள்.

அதேசமயம்,

இந்தியாவில், குறிப்பாய் வட மாநிலங்களில் மக்கள் இயக்கம் என்ற அவரது இயக்கத்தினால் பயனடைந்த மக்களின் செல்வாக்கு அதிகம் பெற்ற ஒரே தலைவர், திரு.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண். இந்திராவின் தேர்தல் முறைகேடுகளையும், அதிகார துஷ்பிரயோகத்தையும் கடுமையாக எதிர்த்த இவரை இந்திரா அவசரச் சட்டம் மூலம் ( மிசா) நாட்டின் முதல் எதிரி என முத்திரை குத்தி சண்டிகரில் சிறையில் அடைத்தார். ஜெ.பி நினைத்திருந்தால் மக்கள் புரட்சி ஏற்படுத்தி இருக்க முடியும். இந்தியாவில் ஆட்சியைக் கூட கைப்பற்ற எல்லா முகாந்திரங்களும், வாய்ப்புகளும் இருந்தன. ஆனால் அவற்றையெல்லம் பற்றி நினைக்காமல், நாட்டை எப்படி இக்கட்டிலிருந்து வெளிக்கொணர்வது என்பதைப் பற்றியும் அதை அஹிம்சா வழியிலும் செய்து முடித்தவர் ஜெ.பி எனப்படும் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண்.

loknayak_jp_meetingஜனநாயகமே இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு வழி என உண்மையாய் உணர்ந்து அதை அடைய இரண்டாம் சுதந்திரப் போராட்டத்தை துவக்கி அதில் வெற்றியும் கண்டார்.

திரு. எம்.ஜி.தேவசகாயம் என்பவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய JP in Jail என்ற புத்தகத்தை ஜெ.ராம்கி என்பவர் தமிழில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். சாதாரனமாக மொழி பெயர்க்கப்பட்ட கட்டுரைகள், புத்தகங்களை படிக்க நேரும்போதெல்லாம் ஒரு வித பயத்துடனேயே படிக்க வேண்டியிருக்கும். மூலஆசிரியர் சொல்லவந்ததில் தனது குறிப்பையும் சேர்த்து எழுதுதல் மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் வழக்கம். அல்லது அவர்களுக்குத் தெரிந்தது போல மொழிபெயர்த்து மூலத்தை வாசிக்க வாய்ப்பு கிடைக்காதவர்களுக்கு மூலப் புத்தகத்தையே தவறாக நினைக்கும் அளவு மொழிபெயர்த்து விடுவது.

ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தை தேவசகாயம் படித்தால்கூட தான் ஆங்கிலத்தில் சொல்லியிருப்பதை தமிழில் இவ்வளவு அழகாக தடையின்றியும், தெளிவாகவும் மொழிபெயர்த்திருப்பதை நினைத்து பெருமைப் பட்டிருப்பார்.

அவ்வளவு சீரான மொழிபெயர்ப்பு. உண்மையைச் சொன்னால் மொழிபெயர்ப்பு என்பதை புத்தக அட்டையில் பார்த்துதான் நாம் கண்டுகொள்ள முடியும். அவ்வளவு தெளிவான மொழிபெயர்ப்பு, தேவசகாயமே நேரடியாக தமிழில் எழுதியதுபோல.

இன்றைய தலைமுறைக் குழந்தைகளுக்கு எமர்ஜென்ஸி என்ற ஒன்றைப் பற்றி தெரிந்திருக்குமா என்று எனக்கு சந்தேகமாயிருக்கிறது. சுதந்திரம் குறித்தாவது அவ்வப்போது தமிழ் தொலைக்காட்சிகளில் முதல் முறையாக வெளியாகும் திரைப்படங்கள் உடன் சேர்ந்து இதைப்பற்றி கொஞ்சமாவது அறிந்திருப்பர். ஆனால் எமர்ஜென்ஸி குறித்து ஏதும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நமது குழந்தைகளுக்கு அவசியம் எமெர்ஜென்ஸி குறித்தும், ஜெ.பி என்ற உன்னத மனிதர் குறித்தும் அவசியம் சொல்லித்தர வேண்டும். நமது நாடு பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து முதலிலும், பின்னர் காங்கிரஸ் கட்சியிடமிருந்து இரண்டாம் முறையும் விடுதலை அடைந்தது என்ற உண்மை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்..

முதல் சுதந்திரம் பெற உழைத்த காங்கிரஸ் கட்சியினரே இரண்டாம் அடக்குமுறைக்கு காரணமாகிவிட்டது காலத்தால் அழியாத கறை. படிப்பறிவற்ற மக்களை ஏமாற்றிதான் இன்றுவரை நாட்டிற்கு சுதந்திரம் வாங்கிக் கொடுத்த கட்சி என சொல்லி காங்கிரஸால் வாக்குகள் வாங்க முடிகிறது. இன்றைக்கு காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் இத்தாலியில் பிறந்து வேண்டா வெறுப்பாக இந்தியக் குடியுரிமை வாங்கிய சோனியா. நேரு பரம்பரையினர் காந்தி என்ற குடும்பப் பெயரை அடைமொழியாக வைத்துக் கொண்டு செய்யும் அநியாயங்களை நாடறியும்.ஆனால் சுதந்திரத்திற்காக உழைத்த காங்கிரஸுக்கும், சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் இருக்கும் காங்கிரஸுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது என்பதை நமது அடுத்த தலைமுறைக்குச் சொல்லித்தர வேண்டும்.

இப்படி மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைக்க விரும்பாத, இப்படிப் பிழைப்பதையே கேவலமாக நினைத்த ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண்னின் சிறை வாழ்க்கையின் தினசரிக் குறிப்பே இப்புத்தகம். ஜெ.பியை கண்கானிக்க அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட தமிழகத்தைச் சேர்ந்த அரசுஅதிகாரியின் நேரடி வர்ணனையாக இப்புத்தகம் இருப்பதால் நம்பகத் தன்மைக்கு குறைவில்லை.

எந்த இடத்திலும் ஜெ.பியைப் பற்றிய வாணளாவிய புகழாரங்களோ, அல்லது அவரை மஹாத்மா என்று சொல்லவைப்பதற்காக சேர்க்கப்பட்ட மசாலாவோ ஏதுமின்றி உள்ளதை உள்ளபடியும், நடந்ததை நடந்தபடியும் சொல்கிறது.

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணின் பெருந்தன்மையும், அக்காலத்திய அரசியல்வாதிகளின் நாகரீகமும் புத்தகத்தில் தெளிவாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.

நாட்டிற்காக, நாடு ஜனநாயகத் தன்மைக்கு திரும்புவதற்காக தனது மக்கள் இயக்கத்தையே முடக்க ஒப்புக்கொண்டு வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பிஹார் மாநில மக்களுக்கு உதவ முன்வருகிறார் ஜெ.பி. இயக்கமா, மக்களா என வரும்போது மக்களையே தேர்கிறார் ஜெ.பி.

தனது கொள்கைக்கு நேர் மாறான ஜனசங்கத்தைச் சேர்ந்த அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் அவர்களிடம் உதவி கேட்க ஜெ.பியால் முடிகிறது. தாய்நாட்டிற்கு முன்னால் வேறு எதுவும் பெரியதில்லை என ஜெ.பியின் வேண்டுகோளுக்கு செவி சாய்க்கிறார் வாஜ்பாய்.

நாடு அடிமைத்தனத்தை விரும்பி ஏற்றுக்கொள்வதையும், குனியுங்கள் எனச் சொன்னால் தரையில் புரளக்கூடிய அளவு முதுகெலும்பில்லாத மக்களையும், எதிர்க்கட்சியினரயும் நினைத்து வருந்துகிறார் ஜெ.பி. ஆனால் மக்களை சோற்றால் அடித்த பிண்டங்கள் என்றெல்லாம் சபிக்காமல் மாற்றத்திற்காக காத்திருக்கும் பக்குவமும், பொறுமையும் அவருக்கு இருப்பதை நாம் உணர முடிகிறது.

985_jayaprakash_narayanஒரு நாட்டின் ஜனநாயகத் தன்மை அதன் மக்களால்தான் காக்கப்பட முடியும். ஆனால் அவர்களோ எமர்ஜென்ஸியை ஊழல் நிறைந்த ஆட்சிக்கு மாற்றாக நினைக்கத் தலைப்பட்டு விட்டனர். இந்திராவின் ரகசிய திட்டங்கள் பற்றியோ, அவரது மோசமான மகனான சஞ்சய் காந்தி மற்றும் அவரது நண்பர்கள்தான் இந்தியாவை மறைமுகமாக ஆள்வது என்பதைப் பற்றியோ அறியாமல் இருப்பதை நினைத்து வருதுகிறார். ஜெ.பியோ அதற்காக மனம் தளராமல் நாட்டு மக்கள் இது ஒரு பொய்த்தோற்றம் என உணர்ந்து இந்திராவுக்கு எதிராக திரள்வார்கள் என நம்புகிறார்.

கைதியாய் இருந்த சூழலில் ஒருமுறைகூட ”நான் யார் தெரியுமா?” என தனக்கு பாதுகாப்பிற்கு இருக்கும் அதிகாரிகளை மிரட்டாமல் பண்புடன் நடந்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் சிறையில் கேட்ட அதிகபட்ச வசதி காலார நடக்க இடம் வேண்டும் என்பதுதான். அவருடன் இருந்த ஒரு அதிகாரியால் இவ்வளவுதூரம் வாஞ்சையுடன் ஜெ.பியை நினைவுகூற முடிவதே அவரது பண்பைச் சொல்கிறது. இன்றைய அரசியல் கைதுகளையும், அரசியல் கைதிகளையும் நினைத்தால் நாம் எவ்வளவு கீழிறங்கிவிட்டோம் எனத் தெளிவாய்த் தெரியும்.

கிங்மேக்கர் என எல்லோராலும் அறியப்பெற்றவரும், இன்றுவரை தமிழகத்தில் காங்கிரஸும், இதர கட்சியினரும் கொடுக்க விரும்பும் ஆட்சியாக தமிழகத்தை வளர்ச்சிப்பாதையில் செலுத்திய கர்ம வீரர் காமராஜர், அடுத்த கிங்மேக்கரான மூப்பனார் முதல் இன்றைய தங்கபாலு மற்றும் மூப்பனாரின் மகன் ஜி.கே.வாசன்வரை எல்லோரும் நேரு, காந்தி பரம்பரைக்கு கிட்டத்தட்ட அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுத்ததைப் போல நடந்துகொண்டுள்ளனர்.

அன்று காமராஜர், தகுதி இருந்த எல்லோரையும் நிராகரித்துவிட்டு, நேருவின் மகள் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக இந்திராவை பிரதமர் ஆக்கினார். அதன் மூலம் ஒரு கொடுங்கோலாட்சி ஏற்பட்டு இந்தியாவில் ஒரு இருண்ட காலம் ஏற்பட காரணமாயிருந்தார். தனது இறுதிக்காலத்தில் இத்தவறை நினைத்து முகத்தில் அறைந்துகொண்டு அழுதிருக்கிறார்.. தவறு செய்துவிட்டேனே என்று. அந்தக் குற்ற உணர்சியே அவருக்கு எமனாகிவிட்டது.

அதன் நீட்சிதான் இன்று சோனியாவையும் நேரு பரம்பரை என நம்பி இந்தியாவையே சோனியாவின் காலடியில் அடகுவைத்த பெருமை இன்றைய காங்கிரஸ் அடிமைகளையே சாரும்.

காங்கிரஸால் பொதுஜனத்தின் பிரக்ஞையிலிருந்து அகற்றப்பட்ட ஒரு மாமனிதனின் வாழ்க்கையில் போராட்டமான காலத்திய பகுதியைப் படித்ததிலேயே அவர்மீது மதிப்பும், மரியாதையும் வருகிறது. அவரது மக்கள் இயக்கத்தைப் பற்றியும், ஜெ.பியின் முழுமையான வரலாற்றையும் தமிழில் படிக்கக் கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாய் இருக்கும்?

புத்தகத்தை எழுதிய தேவசகாயம் நிச்சயம் நாட்டிற்காக உழைத்த ஒரு நல்ல மனிதரைப் பற்றிய உண்மையான குறிப்புகளை எழுதிவைத்து விட்டார். நிச்சயம் அடுத்த தலைமுறை வாசிக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடனும், வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்துடனும்.. அவருக்கு ஒரு வாழ்த்து

கொஞ்சம்கூட தொய்வின்றி இதை சிறப்பாக மொழிபெயர்த்த ஜெ.ராம்கி அவர்களுக்கும் ஒரு வாழ்த்து..

கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் சேவை தொடரட்டும்.

இப்புத்தகத்தை ஆன்லைனில் வாங்க..

எது உழைப்பாளர் தினம்?

மே ஒன்றாம் தேதி உழைப்பாளர் தினம் எனக் கூறப்படுகிறது. இது அகில உலக உழைப்பாளர் தினமா? இது எப்படி ஆரம்பித்தது ?

இதன் வேர்களை நாம் அலசுவோம்.

வட அமெரிக்காவில் தொழிலாளர் இயக்கம் 1886ல் மே 1ம் தேதி தொடங்கப்பட்டது. ஒரு நாளைக்கு எட்டு மணிநேரம் மட்டுமே வேலை தரவேண்டும் எனக் கோரி வேலை நிறுத்தத்தில் தொழிலாளர்கள் ஈடுபட்டனர். இதனைத் தொடர்ந்து ஒரு வெடிகுண்டு தாக்குதல் சிகாகோவில் நடந்தது. அதில் காவல்துறையினர், தொழிலாளர் உட்பட 12 பேர் இறந்தனர். இதன் பின்விளைவாக தொழிலாளர்களின் தினசரி வேலைக் கால அளவு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. russian_poster

இந்த நாளை ஐரோப்பிய அமெரிக்க இடதுசாரி இயக்கங்கள் உலகத் தொழிலாளர் தினமாக அனுசரிக்கத் தொடங்கின.  சோவியத் அரசு உருவான போது அவர்களுக்கு வருடாந்திர சடங்கோற்சவங்கள் தேவைப்பட்டன. அதற்காகத் தொழிலாளர் தினமாக அனுசரிக்கப்பட்டது மே 1. உலகெங்கும் உள்ள சோவியத் தொண்டரடிப்பொடிகள் அதை அப்படியே சிரமேற்கொண்டு தங்கள் நாடுகளில் செயல்படுத்த ஆரம்பித்தனர். இதுதான் மே ஒன்று சர்வ தேசத் தொழிலாளர் தினமான கதை.

இக்கதையின் ஊடே ஓடும் ஐரோப்பிய மையப் போக்கினை அதிகம் விளக்கத் தேவையில்லை.

தொழிலாளர் தினமாகச் சொல்லப்படும் மே 1 அது தோன்றிய அமெரிக்காவில் இன்று பெரும்பாலும் வழக்கொழிந்து போய்விட்டது.$ அந்தக் கொண்டாட்டத்திற்கு மாறாக வேறு பல கொண்டாட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன. அவை அனைத்தும் கிறுத்துவத்துக்கு முந்தைய பேகெனீயக் (Pagan) கொண்டாட்டங்கள். இந்த பேகெனீய மே 1 கொண்டாட்டங்கள் பல தெய்வ வணக்கம் செய்கிற, செழுமையையும் இயற்கை மேன்மையையும் கொண்டாடுகிற நிகழ்வுகளாக இருக்கின்றன.

வரலாறு சொல்லும் இந்த உண்மை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். தொழிலாளர் தினத்தை தொழிலாளர்களுக்காக உண்மையாகக் கொண்டாடத்தான் முடியவில்லை. ஆனால், தொழிலாளர் தினம் அனுசரிக்கும் ஐரோப்பிய மையவாதப் பார்வை கொண்டவர்களால் அவர்கள் கூறிய பாட்டாளிகளின் பொன்னுலகையாவது கொண்டுவர முடிந்ததா ?

இல்லை. அப்படிப்பட்ட பொன்னுலகம் இன்னமும் நம்பிக்கையில் உயிர்வாழும் வெற்றுக் கனவாகவே இருக்கிறது. ஏனெனில், இந்த ஐரோப்பிய மையவாதப் பார்வை கொண்டவர்கள் ஆலைத் தொழிலாளர்களை உன்னத போராட்ட குணம்கொண்ட மேன்மக்களாக சித்தரித்தனர். அதே சமயம் மண் சார்ந்த, விவசாயம் சார்ந்த மக்களைப் பிற்போக்கானவர்களாக அவர்கள் கருதினர். அதனால், அவர்கள் ஆண்ட நாடுகளில் எல்லாம் பஞ்சமும் பட்டினியும் தலைவிரித்தாடின.

13உதாரணமாக, பாட்டாளிகளின் சுவர்க்கமான சீனாவை எடுத்துக் கொள்வோம். மா சேதுங்கின் “மகா முன்னகர்தல்” (Great Leap Forward) பெரும் பஞ்சத்தைச் சீனாவில் உருவாக்கியது. 1.4 கோடிகளிலிருந்து 1.6 கோடிகள்வரை மக்கள் இந்த பஞ்சத்தில் இறந்திருக்க வேண்டும் என 1980ல் பெய்ஜிங் பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர் ஸு ஸுங்காய் வெளியிட்ட புள்ளியறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன.

சீனப் பொருளாதார நிபுணரான அவர் 1981ல் இன்னும் அதிகமான புள்ளி விவரங்களை வெளியிட்டார். சீனா முன்னேற்றத்துக்கு கொடுத்த “இரத்தப்பணம்” என அவர் அதை விவரித்தார். இதன்படி, புள்ளி விவரங்கள் சொல்லுவதைக் காட்டிலும் இன்னும் அதிகமாக மக்கள் இறந்திருக்க வேண்டும். 1960ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 90 இலட்சம் மக்கள் இறந்திருந்தார்கள் என அவர் தெரிவித்தார். இன்றைக்குச் சீனா வெளியில் காட்டும் ‘சாதனைகள்‘ அனைத்தும் இந்த கோடிக்கணக்கான பிணங்களின் மீது உருவானவைதான்.

chineseboyvictimoffamineஇந்த மானுட இழப்பிற்கான காரணத்தை நாம் உணர்ந்து கொள்வது மிக அவசியம். சீனப் ‘புரட்சி’ ஏற்பட்ட போது ஒரே இரவில், சீனா முழுவதையும், கிராமப்புற விவசாய பொருளாதாரத்திலிருந்து தொழில்மயமான ஆலை உற்பத்தி பொருளாதாரத்துக்கு முற்றிலும் மாற்றவேண்டும் என விரும்பினார் மா சேதுங். அதனால், பேகென்களைப் போல மண் சார்ந்த, கிராமங்களில் நடைபெறும் விவசாயத்தைச் செய்யாமல், ஐரோப்பிய மையவாதப் பார்வையான சோஷலிச சுவர்க்கம் நோக்கும், நகரம் நோக்கிய ஆலைகள் சார்ந்த வேலைகளை மக்கள் செய்ய ஆரம்பித்தனர். இதன் விளைவு என்ன? மா சேதுங் எதிர்பார்த்த பொருளாதார முன்னேற்றமா ? இல்லை. உணவுத் தட்டுப்பாடு.

முதல் பஞ்சம் ஹுனான் பிரதேசத்தில் 40 இலட்சம் மக்களை காவு வாங்கியது.

பஞ்சத்தின் உச்சத்தில் தவித்த கிராமப்புற மக்களுக்கு பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் கட்சி பிரதிநிதிகள் அதிரடி கட்டளைகளைக் கொடுத்தனர்:

மக்கள் தங்கள் சொந்த வீட்டில் நடக்கும் மரணங்களைக் கூட வெளியே தெரிவிக்கக் கூடாது.

அவ்வாறு தெரிவிப்பது தேசத்தின் முன்னேற்றத்தின் உத்வேகத்துக்கு ஊறுவிளைவிக்கும்.

21 இந்த ‘அறிவுரைகள்‘ உள்நாட்டில் செய்யப்பட்ட பிரச்சாரங்கள். முற்றிலும் வேறுபட்ட பிரச்சாரம் வெளியுலகிற்குச் செய்யப்பட்டது.  இதன்படி பஞ்சத்தின் உச்சக்கால கட்டத்தில்கூட (1959ல்) ஒரு சீனனுக்கு 1050 கிலோ தானியங்கள் கிடைக்கும் என வெளியுலகுக்குச் சொல்லப்பட்டது.

ஆனால், சீன அரசுக் கிட்டங்கிகளில் இருந்த தானியங்களின் அளவு மிக மிகக் குறைவு. அங்கே உண்மையில் இருந்த தானியங்கள் உண்மையிலேயே விநியோகிக்கப்பட்டு இருந்தால் ஒரு சீனனுக்கு 186.5 கிலோக்கள் மட்டுமே கிடைத்திருக்கும்.

இருந்தாலும், இந்த கொடூர பஞ்சங்களால் பொய்யான நம்பிக்கை உடைபட கம்யூனிஸ்ட்டுகள் விரும்பவில்லை. கிராமம் சார்ந்த பேகென்களின் தொழிலான விவசாயத்தைவிட, நகரம் சார்ந்த ஐரோப்பிய மைய வாதப் பார்வை முன்வைக்கும், ஆலைகள் சார்ந்த தொழில்களே உயர்ந்தவை எனக் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் உறுதியாக நம்பினர். தான் தோற்றுவித்த மூடநம்பிக்கைகளை உறுதியாக்க கம்யூனிசம் முனைந்தது.

சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மாநாட்டில் கம்யூனிசப் பிரதிநிதிகள் தங்கள் நாடு ஆசிய விவசாய நாடு என சொல்லிக் கொள்ளவே வெட்கப்பட்டனர். அத்தகைய தாழ்வான நிலையிலிருந்து தாங்கள் மீண்டு வந்துவிட்டதாக அவர்கள் பிரகடனப்படுத்தினர்.

1950களின் கதை மட்டுமல்ல இது. மாவோவின் “நெடும் பீடுநடை” (Long March), பீடைநடையாக இன்றைக்கும் சீன கிராமப்புறங்களில் பிணமருந்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. தொடர்ந்து பிணமருந்திக் கொண்டு இருக்கும் இந்தக் காலத்திலும்கூட, இந்தப் பீடைநடையின் உண்மைத் தன்மையை மறைத்து, அது குறித்த உயர்வான பிம்பங்களை உருவாக்கும் உத்திகளை தொடர்ந்து கம்யூனிசமும் செய்து வருகிறது. பீடைநடையும் பிரச்சாரமும் கைகோர்த்து பவனி வருகின்றன.

உதாரணமாக, ஜனவரி 26, 1995ல் “நெடும் பீடு நடை-2” எனும் பெயர் வைக்கப்பட்ட ராக்கெட் ஒன்று சீனாவிலிருந்து விண்ணுக்கு செலுத்தப்பட்டது. சில கணங்களில் அது அருகாமையிலிருந்த கிராமங்களின் மீது விழுந்தது.

பிப்ரவரி 14, 1996ல் செலுத்தப்பட்ட அடுத்த பீடுநடை இதே போல, அதுவும், கிராமங்களின் மீதுதான் விழுந்தது.

மா சேதுங் ஆரம்பித்த “பெரும் பீடு நடை” கிராமங்களை அழித்தது போல, அதே பெயரில் செலுத்தப்பட்ட ராக்கெட்டுகள் கூட, அதே போலக் கிராமங்களையே அழித்தது வேதனையான ஒற்றுமை. ஆனால், இந்த உண்மை வெளியே தெரியலாமா ?

இந்த விண்ணூர்தி செலுத்தப்படுவதைக் காண வந்திருந்த வெளிநாட்டு பத்திரிகையாளர்கள் சீன இராணுவத்தால் ஐந்து மணிநேரம் அடைத்து வைக்கப்பட்டனர். அழிக்கப்பட்ட கிராமங்கள் படமெடுக்கப்படுவது தடை செய்யப்பட்டது. இந்த விண்ணூர்திகள் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு ஏவல் செய்ய உருவாக்கப்பட்டவை. எனவே, மேற்கத்திய நாடுகளும் இதைப் பெரும் பிரச்சினை ஆக்கவில்லை. சீன விண்ணூர்திக்காக எத்தனை கிராமவாசிகள் பலியானார்கள் என்பது உலகுக்குத் தெரியவே போவதில்லை.hambre3

உண்மையும் உயிர்களும் பலியாவது கம்யூனிசம் எனும் சித்தாந்தத்திற்குக் கவலைக்குரியவை இல்லை. கம்யூனிச சித்தாந்தத்தில் உயிர்கள் முக்கியமானவையும் இல்லை. அதிலும் ஒரு விவசாயியின் உயிருக்கு மதிப்பு கிடையாது. தொடக்க கட்டங்களில் மட்டுமே, புரட்சிகளில் ஈடுபடத் தேவைப்படும் மக்கள் மந்தைக்காக மட்டுமே, உழவர்கள் மார்க்சியத்தில் பேசப்படுவார்கள்.

புரட்சிக்கு பிறகு ஏற்படும் பொன்னுலகில்‘ உழைக்கும் பாட்டாளி வர்க்கமென்பது நகர்ப்புற ஆலைத் தொழிலாளிகள் மட்டுமே. வேறு வழியில்லாமல் பொறுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டிய வெறும் எரிச்சல்கள் மட்டுமே கிராமப்புற விவசாயிகள். அவர்களைக் காவு கொடுப்பதும் பூச்சிகளைப் போல அழித்தொழிப்பதும் மார்க்சிய சித்தாந்த வாதிகளுக்கு பிரச்சினையே இல்லை. இந்த மனோபாவம்தான், விவசாயிகளுக்குச் சம்பந்தம் இல்லாத ஆலைத் தொழிலாளர்கள் நடத்திய போராட்டமான மே 1ஐ “உலக உழைப்பாளிகள் தினம்” என அறிவிப்பதிலும் உள்ளது.

41மே 1 உலக உழைப்பாளிகள் தினம் அல்ல. கோடானுகோடி மக்களை இரக்கமின்றி அழித்தொழிக்கும் ஒரு அரக்க சித்தாந்தம் அற உணர்ச்சி முலாம் பூசி நடிக்கும் ஒரு நாடக தினமே மே 1.

ஆனால், நமது மனசாட்சி இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்கக்கூடும். தொழிலாளர்களுக்கு நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாமா ? அவர்கள் ஒரு தேசத்தின் முதுகெலும்பு இல்லையா ?

ஆம். அவர்கள் நன்றி சொல்லப்பட வேண்டியவர்கள். ஆனால், நகரம்-கிராமம், ஏழை-பணக்காரன், முதலாளி-தொழிலாளி, உடல் உழைப்பு-மூளை உழைப்பு, விவசாயத் தொழிலாளி-ஆலைத் தொழிலாளி என்று பாகுபடாமல், இயற்கையும் மானுடமும் இணைந்து பணியாற்றும் ஒரு தினமாக அது கொண்டாடப்பட வேண்டும்.

51அப்படிப்பட்ட ஒரு தினம் ஐரோப்பிய மையவாதம் சார்ந்த, பேகெனிய மரபுகளை ஒதுக்குகிற, மேற்கத்திய நாடுகள் முன்வைக்கும் தொழிலாளர் தினமாக இருக்க முடியாது. ஆனால், கிராமங்களை நோக்கிய, பேகனீய மரபு கொண்ட, மண் சார்ந்த, பன்மையில் ஒருமை காணுகிற ஒரு இந்துத்துவ கொண்டாட்ட தினமாக மட்டுமே அப்படிப்பட்ட ஒரு தினம் இருக்க முடியும்.

ஏனெனில், மேற்கத்திய நாடுகளின் தொழிலாளர் குறித்த பார்வைக்கும் நம் தேசத்தின் தொழிலாளர் குறித்த பார்வைக்கும் ஒரு முக்கிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

அங்கே தொழில் என்பது ஒரு சாபம். வேறுவழியின்றி மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு கடின சூழல். அதிலிருந்து பெறும் விடுப்பே சந்தோஷம். ஏன் இப்படி இருக்கிறது ?

ஏனெனில், மேற்கத்திய இறையியல் தொழில் செய்வதை, உழைப்பதை ஒரு சாபமாகக் கருதுகிறது. மேற்கத்திய இறையியல் காட்டும் சுவர்க்கத்தில் உழைப்பே கிடையாது.

31உழைப்பின்றி சர்வமும் கிடைக்க மனிதன் வாழ்ந்த வாழ்வே பொன்னுலகாக வர்ணிக்கப்படும் ஏடன் தோட்டம். அத்தகைய வாழ்வை மனிதர்களுக்குத் தடை செய்து, உழைத்துப் பிழைக்கும்படி சபித்ததுதான் ஆபிரகாமிய ஆண்டவன் மனிதருக்குத் தந்த தண்டனை. அந்த உழைப்பு எனும் தண்டனையை ஐரோப்பிய மையவாதப் பார்வையால் எப்படிக் கொண்டாட முடியும் ?

ஆனால், பாரதத்திலோ உழைப்பு என்பது ஒரு படைப்பூக்கச் செயல். இறைவனே ஆதி தொழிலாளிதான். விஸ்வகர்மா எனும் முதல் தொழிலாளி.

தொழில் என்பது இங்கு வழிபாடு. உழைப்பு ஒரு சாதனை. தன் உழைப்பால் உணவு உற்பத்தி செய்து, வியர்வையால் உணவை இங்குள்ளோர் உருவாக்குவர். அங்கனம் உருவாக்கிய உணவை நகரம்-கிராமம், ஏழை-பணக்காரன், முதலாளி-தொழிலாளி, உடல் உழைப்பு-மூளை உழைப்பு, விவசாயத் தொழிலாளி-ஆலைத் தொழிலாளி என்று பாகுபடாமல், பகுத்துண்பதே பண்பாடு. கிராமத்து மனிதர்களைக் கொல்லாமல், பல்லுயிர் ஓம்புதல் மனிதனை வானுறையும் தெய்வத்துள் சேர்க்கும் ஆத்மசாதனை.

an-indian-potter-arranges-011இந்த வாழ்க்கை முறையின் தொன்ம வடிவுதான் விஸ்வகர்மா.

மண்பாண்டமும் மரச்சட்டகமும் செய்யும் நம் தொழிலாளர்கள், எதையும் தன் வியர்வையால் உருவாக்கும் நம் தொழிலாளர்கள் விஸ்வகர்மாவின் உயிர் வடிவங்கள்.

அவர்களை வணங்குவோம். அவர்களாக விளங்குவோம்.

வையகம் மேன்மையுற சமுதாயம் அனைத்தும் இன்புற உலகத் தொழிலாளர்களே உலகை ஒன்றுபடுத்துவோம்.

இவ்வருடத்திய உழைப்பாளர் தினம் நமக்குப் பழக்கமான கிரிகேரியன் நாட்காட்டியின்படி செப்டம்பர் 17 அன்று (மே 1 அல்ல) வருகிறது. அதாவது, வானவியல் வளர்த்த விவசாயிகளான நமது மூதாதையர் பின்பற்றிய பஞ்சாங்கத்தின்படி, நமது தொழிலாளர் தினம் கன்யா சங்கிராந்தி அன்று வருகிறது. அதற்கு நம் முன்னோர் இட்ட பெயர்: விஸ்வகர்மா ஜெயந்தி.

$ செப்டம்பர் மாதத்தில் வரும் முதல் திங்கட்கிழமையையே உழைப்பாளர் நாளாக அமெரிக்கா அனுசரிக்கிறது.

மேலதிகம் அறிய:

சாதிகள்: ஒரு புதிய கண்ணோட்டம் – 5

எழுதியவர்கள்: அரவிந்தன் நீலகண்டன், ஜடாயு, பனித்துளி

முந்தைய,  மற்ற பகுதிகள்

ஐயன் காளி வரலாறு – தொடர்ச்சி..

ayyankali_2புலையர் சமுதாய அக்கறையில் ஈடுபாடு கொண்ட மற்றொருவர் பி.கெ.கோவிந்தன் பிள்ளை. இவரும் பி.ராஜகோபாலாச்சாரியாருமாக இணைந்து புலையர்களுக்கு பட்டா செய்து தர வேண்டிய நிலத்தைக் குறித்து ஆலோசனை செய்தனர். கோவிந்தன் பிள்ளையே அந்த நிலப் பட்டாவைத் தயாரிக்க ஏற்பாடாயிற்று. இது பற்றி நடந்த கூட்டத்தில், புலையர்களுக்கு இன்னமும் பள்ளிகளில் கல்வி மறுக்கப்படுவது, அவர்களுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட இடங்கள் பெயரளவிலேயே இருப்பது ஆகியவை பற்றிய உண்மை நிலவரத்தை எடுத்துக் காட்டி, புலையர்கள் வாழும் இடங்களிலேயே இரவு கல்விக்கூடங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும், அனைத்து மருத்துவமனைகளிலும் பாரபட்சமின்றி புலையர்களுக்கும் சிகிச்சை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் உணர்ச்சி ததும்ப ஆதார பூர்வமாக பேசினார் கோவிந்தன் பிள்ளை.

பிப்ரவரி 13 , 1911 இல் கோவிந்தபிள்ளை எனும் அந்த ‘மேல்-சாதி’ மனிதர் புலையர்களின் ஊனோடு கலந்து உணர்ச்சிகளில் உருகிப் பேசியது, இன்றைக்கும் புலையர்களால் மட்டுமல்ல, அவர்களைப் போன்றே சாதீய விலங்குகளால் விலங்கு பிணிக்கப்பட்ட அனைத்து சமுதாயத்தினரின் முன்னேற்றத்துக்கும் முக்கிய குரலாகக் கருதப்படுகிறது. இறுதியாக தமது பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தினார் கோவிந்தன் பிள்ளை. இச்சபையில் தாம் பேசுவதைக் காட்டிலும் புலையர் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த ஒருவரே தம் நிலைகளை விளக்குவதே தகுந்தது எனவும் எனவே அதற்கு ஆவன செய்யவேண்டும் என்றும் கூறினார்.

கனத்த மௌனம் நிலவியது அங்கே. திவான் ராஜகோபாலாச்சாரியார் இது குறித்து சபையினைக் கேட்டார். ஒருவர் கூட எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. திவானைக் காண ஐயன் காளி சென்றார். ஆனால் திவானின் காவலாளிகள் அவரை உள்ளே விட மறுத்தனர். திவானுக்கு ஒரு தந்தி அனுப்பினார் ஐயன் காளி. ஐயன் காளியைக் கூப்பிடனுப்பிய திவான் அவர் வந்ததும் முதலில் காவலாளிகளை மன்னிப்பு கேட்கச் செய்தார். ஸ்ரீமூலம் மக்கள் சபைக்கு புலையர் பிரதிநிதியாக அய்யன் காளி நியமிக்கப்படுவது குறித்து பேச்சு நடந்தது. ஐயன்காளி மன நிறைவுடன் திரும்பினார்.

1911 டிசம்பர் 5: “சாது ஜனபரிபாலன சங்கத்தைச் சேர்ந்த மதிப்பிற்குரிய அய்யன்காளி திருவிதாங்கூர் ஸ்ரீமூலம் மக்கள் சபை உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்” என அரசாங்க கெசட்டில் அறிக்கை வெளியானது. ஐயன் காளி தம் சமுதாய மக்களின் பல நலன்களுக்காக குரல் கொடுத்தார்.

valmiki_smஐயன் காளி படிப்பறிவற்றவராக இருக்கலாம், ஆனால் சமுதாயத் துன்பத்தைத் தானேற்றவர். அந்தக் காலகட்டத்தில் ஐயன்காளி ஆற்றிய உரைகளைப் பார்க்கையில், அவர் இதயத்தில் வேத தருமமும் அவர் நாவில் அந்த தருமத்தின் தேவதையான அன்னை சரஸ்வதியுமே ஆட்சி செய்தனர் என்று கூறுவது மிகையாகாது. கிரௌஞ்ச பட்சிகளுக்காக இளகிய மனவேதனை வால்மீகி என்ற வேடனை ஆதிகவியாக்கியது.  ஐயன் காளியோ பட்சிகளுக்காக அல்ல, ஆறறிவு படைத்தும் சக-மனிதரை மாக்களாக நடத்துகிற ஒரு சமுதாய அமைப்பையே அல்லவா கண்டு வேதனைப் பட்டார்! எனவே கல்வியறிவுக்கு அப்பாலானதோர் இதயத்தின் நல்லறிவு அவரது வார்த்தைகளுக்கு ஆற்றல் அளித்தது.

1913, 1914 ஆம் ஆண்டுகளில் அய்யன் காளியைத் தவிர சரதன் சாலமன், வெள்ளிக்கர சோதி ஆகியோரும் ஐயன்காளியின் முயற்சியால் புலையர்களின் பிரதிநிதிகளாக நியமிக்கப்பட்டனர். ஆனால் சரதன் சாலமன் தான் புலைய கிறிஸ்தவர்களுக்கு மட்டுமே பிரதிநிதி என்பது போல நடந்துகொண்டார்.
ஐயன் காளியின் பேரர் அபிமன்யுவின் வார்த்தைகளில், ‘1913 இல் ஐயன்காளியின் பரிந்துரையின் பேரில் சரதன் சாலமன் பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆனால் அவரது பிந்தைய நடவடிக்கைகள் புலையக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு மட்டுமே சாதகமாக அமைந்தன. அச்செயல் ஐயன் காளிக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை.’ சபையிலேயே சாலமனது கருத்து சாது ஜனபரிபாலன சங்கத்துக்கு முற்றிலும் எதிரானது என ஐயன் காளி தெரிவித்தார்.

1912 இல் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்ட நெடுமங்காடு சந்தையில் ஐயன்காளி நுழைந்தார். ’மேல்சாதி’ என்ற வெறிபிடித்து அலைந்த சாதிய மிருகங்களுடன் இம்முறை இஸ்லாமிய வெறியர்களும் சேர்ந்து கொண்டனர். ஆனால் ஆதி சக்தி அருளுடன் அணிதிரண்ட ஐயன் காளி சேனை இந்த சாதி மத வெறி பிடித்த கும்பலை ஓட ஓட விரட்டியது. அதன் பின்னர் அனைவரும் சந்தையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.

ஆனால் மீண்டும் பள்ளி உரிமைகள் கிடைக்காமல் போயின. ஐயன் காளி மனம் சோர்ந்த நிலை அடைந்த போது அவரது அகக்கண்ணில் அவரது குரு சுவாமி சதானந்தர் தோன்றினார். “உரிமைகளை யாரும் கூப்பிட்டுக் கொடுக்க மாட்டார்கள் நாம் அவற்றை தேடிச் சென்றடைய வேணும்” எனும் அவரது அமுத மொழி ஐயன்காளியின் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.

அர்ஜுனன் காண்டீபத்தை மீண்டும் உறுதியாகப் பிடித்தான். புலையக் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு பள்ளிகளுக்குள் ஏறினார் ஐயன் காளி. தரும நெறிக்கு எதிரான மத மற்றும் சாதீய மிருகங்கள் தாக்கின. பதிலடி அளித்தார் காளி. கலவரங்கள் வெடித்தன.

1914 இல் கல்வித்துறை தான் வெளியிட்ட தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கான உத்தரவு செயல்படுத்தப் படுகிறதா என பார்க்கலாயிற்று. புலையக்குழந்தைகள் நுழையும் பள்ளிகளில் மேல்சாதிக் குழந்தைகள் கூட்டம் கூட்டமாக வெளிநடப்பு செய்தனர். இதனையடுத்து மிச்சல் குழந்தைகள் வெளியேறுவதற்குக் தக்க காரணங்கள் தரப்பட்டு இருந்தால் அவற்றை ஆவணப் படுத்துமாறு தலைமை ஆசிரியர்களைப் பணித்தார்.

இந்நிலையில் சோதனையை சாதனையாக்கிட முடிவெடுத்தார் ஐயன் காளி. 1905 இல் அவர் ஏற்கனவே நிறுவிய பள்ளிக்கு இப்போது அரசு அங்கீகாரம் தரப் பட்டது. அடுத்து தகுந்த ஆசிரியரைத் தேடி அலைந்தனர். பரமேஸ்வரன் பிள்ளை என்பவர் முன்வந்தார். ‘ஹரி ஸ்ரீ ஓம்’ எனச் சொல்லிப் பாடம் நடத்தத் தொடங்கியதுதான் தாமதம், வெறி பிடித்த ஈன ஜன்மங்கள் பள்ளியைத் தாக்கின. அன்று இரவு பள்ளி தீக்கிரையானது. ஆனால் ஐயன் காளி ஓய்ந்துவிடவில்லை. இது ஒரு மாபெரும் இயக்கமாக மாறி, அனைவருக்குமான பள்ளிகள் பல இடங்களில் எழுந்தன.

pulaya_womenதாழ்த்தப் பட்ட சமூகப் பெண்கள் கல் நகை அணியும் வழக்கத்தினை கைவிட்டு நல்நகைகள் அணிய வைக்கும் உரிமையை வாங்கித் தந்தது இந்து மதப் பெரியவரான அய்யன்காளியின் மற்றொரு சாதனையாகும். இது குறித்து ஐயன் காளி நடத்திய பிரச்சார கூட்டங்களில் மேல்சாதி ஈனர்கள் நடத்திய தாக்குதல்களுக்கு தக்க பதிலடி கொடுத்தனர் ஐயன் காளி படையினர். பெரும் கலவரங்கள் எங்கும் பெருகின.

இந்நிலையில் நாயர் சர்வீஸ் சொசைட்டி என்ற முற்போக்கு எண்ணம் கொண்ட அமைப்பு ஐயன் காளியுடன் இணங்கி வந்தது. இதன் மூலம் ஐயன் காளியின் தரப்பினர் தங்கள் உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்காமல் சமுதாய நல்லிணக்கம் ஏற்படும் சாத்தியம் உருவானது. நாயர் சர்வீஸ் சொசைட்டி தலைவர்களில் ஒருவரான சங்ஙனாச்சேரி பரமேஸ்வரன் பிள்ளை தலைமையில் நடந்த சமுதாய நல்லிணக்க மாநாட்டில் பரமேஸ்வரன் பிள்ளை அறிவித்தார், “ஸ்ரீ ஐயன் காளியின் ஆக்ஞைக்கு இணங்க நமது சகோதரிகளின் கல்மாலைகளை அறுத்தெறியவே நாம் முழு சம்மதத்துடன் இங்கு கூடியிருக்கிறோம்.” அந்த மேடையிலேயே அருவாள் கொண்டு கல்மாலைகள் அறுத்தெறியப்பட்டன. கலவரங்களால் ஏற்பட்ட வழக்குகளையும் ஐயன் காளி பொருளாதார நெருக்கடிக்களுக்கிடையே நடத்தி நல்லபடியாக முடித்தார்.

ஆனால் போக வேண்டிய தூரமோ இன்னும் நிரம்ப இருந்தது. தீண்டாமையையும் வறுமையையும் பயன்படுத்தி மதமாற்றங்கள் தொடர்ந்தன. மீண்டும் இப்பிரச்சனையை எழுப்பினார் அய்யன் காளி.

இதோ ஸ்ரீ மூலம் மக்கள் சபையில் ஐயன் காளியின் குரலைக் கேளுங்கள்:

“தற்போது நிலவி வரும் தீண்டாமை எந்த தெய்வ நம்பிக்கையையும் ஆதாரமாகக் கொண்டதல்ல. மிருகங்களை விடக் கேவலமான விதத்தில் நடத்தப்படும் புலையர் மக்கள் கிறிஸ்தவத்திற்கோ இஸ்லாமிற்கோ மாறினால் இக்கொடுமைகள் சட்டென்று அகன்று விடுகின்றதைப் பார்க்கிறோம்… எனது இனத்தவர்களுக்கு வீடோ, பூஜை நடத்த கோவிலோ கிடையாது. எனவே இவ்விஷயத்தில் வேறு சமுதாயத்தினருக்குச் செய்வதை விடக் கூடுதலாக எங்களுக்கு அரசாங்கம் செய்து தரவேணுமென்று வேண்டுகிறேன். எங்கள் தேவைகளுக்காக கிணறுகளும், கோயில்களும் நிர்மாணித்துத் தரவேண்டும். நீதி மன்றம் போன்ற அரசாங்க அலுவலகங்களில் சில புலையர்களையேனும் பணியாளர்களாக நியமிக்க வேண்டும். புலையக்குழந்தைகளுக்கு ஆரம்பக் கல்வி சொல்லித் தரும் ஆசிரியர்களுக்கு ஊக்க தொகை வழங்கவேண்டும்.”

திவான்: பொது வழிபாட்டுக் கூடங்கள் நிர்மாணிப்பது அரசாங்கத் திட்ட வரம்புக்குள் இல்லை. மதமாற்றம் சம்பந்தமாக அரசாங்கம் எதுவும் செய்ய முடியாது (1923 மார்ச் 21).

இதுதான் சாதிய சமுதாயத்தின் தற்கொலை போக்கு!

ஆயினும் சாதுஜனபரிபாலன சங்கம் நன்றாகவே வளர்ந்து வந்தது. 1930ல் நடந்த ஆண்டுவிழாவில் ஹிந்து பத்திரிகையின் நிறுவனரும், தேசபக்தருமான வி.எஸ்.சுப்பிரமணிய அய்யர்  தலைமை தாங்கினார்.

ஐயன் காளிக்கு மிகவும் பிடித்த சங்க பிரார்த்தனை பாடல்களில் ஒன்றினை இன்றும் அவரது முதிய சகாக்கள் பாடுவதுண்டு –

ஆனந்த சின்மயா ஜோதி ரூப மூர்த்தியே ஆனந்த சின்மயா
அழகிய பாத மலர்களை வணங்குகிறோம் ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ணா
ஆனந்த சின்மய தேவா
மாதாவும் நீயே பிதாவும் நீயே சுற்றமும் நட்பும் நீயே தேவா

இந்துமகாசபையின் சாதீய எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் முழுமையாக ஆதரித்தார் ஐயன் காளி.

ஐயன்காளியின் வாழ்வில் நடந்த மூன்று வரலாற்று நிகழ்வுகளை இங்கே குறிப்பிடவேண்டும்:

1933 : கோவில் நுழைவு பிரகடனம்.
1937 : ஜனவரி 14 வெங்ஙானூர் வந்து மகாத்மா காந்தி அய்யன் காளியை சந்தித்தது.
1939 : அய்யன் காளிக்கு கொடுப்புனா ஊர் மக்கள் கொடுத்த வரவேற்பு.

முதுமைப் பிராயத்தில் ஐயன் காளி ஆஸ்துமாவால் நோயுற்று தளர்ந்தார். அப்போது கிறிஸ்தவ மிஷநரிகள் தம் கைவரிசையை காட்டினர். ஜான் ஜோசப் என்கிறவரையும் ஜான் ஜோஷ்வா என்பவரையும் வைத்து ஐயன் காளிக்கு போட்டியாக மாற்றுமத பிரச்சாரகர்கள் செறுமன் சபை என்று ஒன்றை கூட்டினார்கள். இந்து புலையர்களை சாது ஜனபரிபாலன சங்கத்திலிருந்து விலகி இதில் வந்து சேர ஆசை காட்டினர். ஜான் ஜோசப் இதன் செயலாளர். ஆபிரகாம் ஐசக் என்பவர் தலைவர்.

ஐயன் காளியின் உற்ற துணைவர்களான கேசவன் சாஸ்திரி, டிவி தேவன், ஆரன்முள பி.கெ. தாஸ் ஆகியோர் இந்த மதவாதப் போக்கை எதிர்த்தனர். இந்த கிறிஸ்தவ சதியை முறியடிக்க, தனது இயக்க வாரிசாக ஐயன்காளி தேர்ந்தெடுத்த கேசவன் சாஸ்திரியால் உருவானதுதான் சமஸ்த கேரள புலையர் மகாசபை. புலையவர்களின் புதிய தலைவராக விளங்கிய டி.டி.கேசவன் சாஸ்திரி  பெரும் சமஸ்கிருத பண்டிதர்  என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

1941 ஜுன் 18 அன்று இவ்வுலக வாழ்க்கையை நீத்தார் தலித் போராளியும், மாபெரும் இந்து சமுதாய சிற்பியுமான ஐயன் காளி.

(தொடரும்)

ஆலமும் அமுதமும்: திருவாரூர் கலியாண சுந்தரன்

சமயம் இந்நாளில் திரிபாகக் கொள்ளப் படுகிறது, அது வாழ்க்கையின் ஒரு கூறாகக் கருதப்படுகிறது. வெறும் புறக்கோலம் சமயம் என்று எண்ணப்படுகிறது. இவ்வாறெல்லாம் சமய நோக்கம் திரிபுண்டமையால் சில இடங்களில் அதன் மூலமே வெறுக்கப் படுகின்றது. திரிபுக்கு அடிப்படையான காரணங்கள் பல கூறலாம். முன்னே சில சொன்னேன். இங்கே ஒன்றைக் குறிக்கலாமென்று நினைக்கிறேன். அது மேல்நாட்டு நாகரிகத்தின் எழுச்சியும் கீழைநாட்டு நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சியுமாகும்.

மேல்நாடு

மேல்நாட்டு நாகரிகம் சமயத்தினின்றும் அரசியல் வாணிபம் தொழில் முதலியவற்றை வேறுபடுத்தியது. அந்நாகரிகம் சமயத்தை ஒரு கூறாகக் கொண்டது. அது வாழ்க்கையைச் சமயமாகவும் சமயத்தை வாழ்க்கையாகவும் ஏற்கவில்லை. அதனால் விளைந்ததென்ன? வாழ்க்கையில் போராட்டம் வளர்ந்ததே விளைந்த பயன். போராட்டம் அந்த நாகரிகத்தை இப்பொழுது அரிக்கிறது; எரிக்கிறது. மேல்நாடு நல்லறிவு பெற்று “சமயமே வாழ்க்கை – வாழ்க்கையே சமயம்” என்று வாழுங்காலம் நெருங்கியிருக்கிறது. மேல்நாடு நல்வாழ்க்கை பெற ஆண்டவன் அருள் செய்வானாக.

கீழ்நாடு

divine_familyகீழ்நாட்டு நாகரிகம் சமயத்தை வேறாகவும் அரசியல், வாணிபம் ஆகியவற்றை வேறாகவும் பிரிக்கவில்லை.  எல்லாம் சமயத்தில் ஒன்றி நிலவுமாறு செய்தது. வாழ்க்கைக் கூறுகளெல்லாம் சமயமே என்று கொண்டது. கீழ்நாடு தன் நாகரிகத்தை மேல்நாட்டில் பரப்ப முயலாது, அஃது இதன் நாகரிகத்தை ஏற்று நடிக்க முயன்றது. அதனால் கீழ்நாட்டிலுங் கேடு சூழ்ந்தது. இந்நாளில் கீழ்நாட்டு நாகரிகம் கதம்பமாய்க் கிடத்தல் கண்கூடு.

நாடோறுமோ வாரந்தோறுமோ திங்கள் தோறுமோ விரதநாட்களிலோ ஒரு சிறுபொழுதைக் கோயிலுக்கென்று செலவழிப்பது சமயமாகாது. சமயம் புறக்கோலத்தளவில் கட்டுப்பட்டு நிற்பதுமன்று. சமயம் ஓர் இறைப்பொழுதும் வாழ்க்கையை விடுத்து அகன்று நிற்பதில்லை. அத்தகைய ஒன்றை வாழ்க்கைக்கு வேறுபட்டதென்று கருதச்செய்யும் நாகரிகம் விழுப்பமுடையதாகுமா?

”தினைத்துணைப் பொழுதும் மறந்துய்வனோ” என்று அலமருகிறார் அப்பர்.

”உண்ணுஞ் சோறு பருகும்நீர்
தின்னும் வெற்றிலையுமெல்லாம்
கண்ணன் எம்பெருமான்”

என்று நம்மாழ்வார் அருள்கிறார்.

”அழுக்கு மெய்கொடுன் திருவடி அடைந்தேன்
அதுவு நாள்படப் பாலதொன் றானால்
பிழுக்கை வாரியும் பால் கொள்வ ரடிகேள்
பிழைப்ப னாகிலும் திருவடிப் பிழையேன்
வழுக்கி வீழினும் திருப்பெய ரல்லால்
மற்று நானறி யேன்மறு மாற்றம்
ஒழுக்க என்கணுக் கொருமருந் துரையாய்
ஒற்றி யூரெனும் ஊருறை வானே”

என்று வன்றொண்டர் அறிக்கை செய்கிறார்.

இப்பெருமொழிகளுக்கு விளக்க உரையாக,

”இருக்கினும் நிற்கும் போதும்
இரவுகண் துயிலும் போதும்
பொருக்கென நடக்கும் போதும்
பொருந்திஊன் துடக்கும் போதும்
முருக்கிதழ் கனிவா யாரை
முயங்கிநெஞ் சழியும் போதும்
திருக்களா உடைய நம்பா
சிந்தையுன் பாலதாமே”

எனவரும் அதிவீரராம பாண்டியர் பாடல் திகழ்கிறது.

கீழ்நாடு தனது நடிப்பை விடுத்து மனந்திரும்பித் தனது நாகரிகத்தைக் காலதேச வர்த்தமானத்துக்கேற்ற முறையில் வளர்த்து வாழ்வு பெறுவதாக.

கீழைச் சமதர்மம்

கீழ்நாட்டின் பழம்பெரும் நாகரிகம் வாழ்க்கையை வேறாகவும் சமயத்தை வேறாகவுங் கொள்ளாமையால் அதன் அடியில் சமதர்மம் நிலவுவதாயிற்று. சமதர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்கியது கீழ்நாட்டு நாகரிகம் என்று உலகம் உணர்வதாக. சமதர்மம் கீழ்நாட்டுக்கு புதிதானதன்று. கீழ்நாட்டு நாகரிகம் வளர்ந்து வளர்ந்து அது சமதர்மமாக பரிணமித்தது. பாரத நாட்டு பழைய தர்ம சாத்திரங்களை ஆராய்ந்தால் அவைகளில் கிராமம் கிராமத்தாருடையது என்பதையும், கேணியும் குளமும் ஏரியும் ஆறும் காடும் மலையும் பிறவும் மக்கட்குப் பொதுவுடமையாய்ப் பயன்பட்டன என்பதையும், அதனால் மக்கள் உழைப்புக்களெல்லாம் சகோதரநேயக்கட்டினின்றும் பிறந்தன என்பதையும் இன்ன பிறவற்றையுங் காணலாம். ….

எந்நாடு?

இக்கால உலக எரியைத் தணிக்கும் ஆற்றல் சன்மார்க்கத்துக்கே உண்டு. சன்மார்க்கம் தண்மை வாய்ந்தது. அத்தன்மை பொழியும் இடம் எது? நாடு எது? தேம்ஸ் நாடா? தானியூப் நாடா? வால்கா நாடா? மிஸ்ஸோரி-மிஸிஸிபி நாடா? யங்டிஸ் கியாங் – ஹோ யாங்கோ நாடா? பஸிபிக் நாடா? இந்நாடுகட்கே இப்பொழுது தண்மை தேவை. இவைகள் எப்படித் தண்மையைப் பொழிவனவாகும்? பின்னை எந்நாடு?

அது நமது கங்கை நாடு.

சாந்தம் சாந்தம் சிவம்

nilkanthகங்கையின் தாயகம் எது? பனிமலை. அம்மலையின் முடி எது? கௌரி சங்கரம். கௌரி சங்கரம் எப்படி நிற்கிறது? சொல்லற்ற சாந்தம் சாந்தம் சிவம்! சாந்த சிவத்தின் கருணை கங்கையாய்ப் பாய்கிறது. சாந்தச் செல்வம் கௌரி சங்கரம், ஹிமயம், கங்கை, பழமையான பாரதம், உபநிடதம். அச்செல்வம் பாரத நாட்டில் அங்காங்கே காவியங்களாகியது. ஓவியங்களாகியது. காவிய ஓவிய அறிகுறிகள் நாடு முழுவதும் பொலிவு தருகின்றன. அவைகளுள் பாரத நாட்டையே உளங் கொண்டவை மூன்று. அம்மூன்றும் பாரத தேசத்தின் ஒருமைப்பாட்டை உணர்த்துவனவாம். அவை கயிலை, காசி, இராமேசம்.

பாரதக் கொடை

பழமையான பாரதப் பெரியோர் நமக்குக் குண்டு பீரங்கி முதலிய கொலைக்கருவிகளை உதவினாரில்லை. சாந்தச் செல்வத்தை அருளினர். அதுவே சன்மார்க்கத் தண்மை – அந்தண்மை. அத்தண்மையில் பாரத நாடு நீண்டகாலம் பண்பட்டது. அதற்கு இடைநாட்களில் சில கூட்டுறவால் சிறு அசைவு நேர்ந்தது. இப்பொழுது தோன்றியுள்ள பெரும் போர் அவ்வசைவைப் போக்கி வருகிறது.

பணி

பாரத நாட்டின் முன்னே பெரும் பணி நிற்கிறது, அப்பணியில் நமக்கும் பங்கு உண்டு. அப்பணிக்கென்று நாம் இங்கே – ஆலவாயில் – கூடியிருக்கிறோம். மதுரையில் கூடியிருக்கிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன். நம் முன்னே நிற்கும் பணி யாது?….சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜத்தின் முன்னிற்கும் பணிகள் பல உள்ளன. அவைகளுள் தலையாயது மனந்திரும்ப முயல்வது. இது காலத்துக்கு உரியதென்று யான் கருதுகிறேன். மற்றைப் பணிகளை யான் பலமுறை விரித்துள்ளேன்.

புரட்சி

உலகம் எத்தனையோவிதப் புரட்சிகளைக் கண்டது. கொள்ளைப் புரட்சிகளும் கொலைப் புரட்சிகளும் நமக்கு வேண்டா. அவைகள் கொள்ளையையும் கொலையையுமே பெருக்கும். நமது நாட்டில் நிகழ்ந்த அறப்புரட்சிகள் நம் முன்னே நிற்கின்றன. அவைகளைக் குறிக்கொண்டு நடப்போமாக. விருஷப தேவர், புத்தர், சம்பந்தர், சங்கரர் முதலியோர் பெரும் பெரும் புரட்சி வீரர். அவர்கள் அஹிம்ஸையாலும் சீலத்தாலும் பாட்டாலும் அறிவாலும் புரட்சி செய்தனர். இப்பொழுதும் ஒரு பெரும் புரட்சி தேவை. அப்புரட்சியை எப்படி அழைக்கலாம்? அன்புப்புரட்சியென்று அழைக்கலாம்; அதற்கு மனந்திரும்பிப் பாவங்களை முறையிட்டு அழும் பணி வேண்டும். அப்பணி செய்ய விரைவோமாக.

ஆலவாய்ப் பெருமானே! மதுரை அரசே! மறிகடல் விடமுண்ட வானவா! நாங்கள் உன்னை மறந்தோம்! உன் அருளை மறந்தோம்! பாவங்களில் புரண்டோம். நாங்கள் குறைபாடு உடையவர்கள். வழுக்கி வீழ்கிறோம். என் செய்வோம்! எங்கள் பாவங்களெலலாம் திரண்டு திரண்டு குண்டு மழையாய்ப் பொழிகின்றன. எரிகிறோம் எரிகிறோம். உன்னை அடைந்து நிற்கிறோம்.

நீ பன்றிக்குட்டிக்குப் பால் கொடுத்தவன். மாபாதகனுக்கு அருள் செய்தவன் நாரைக்கும் கரிக்குருவிக்கும் விடுதலை அளித்தவன். உன்னடியில் அடைக்கலம் அடைகிறோம். அடைக்கலம்! அடைக்கலம்! ஆண்டருள்க! பொங்கி வரும் யுத்த ஆலத்தை ஒடுக்கியருள்க; புது உலக அமுதைப் பொழிந்தருள்க.

ஏது பிழை செய்தாலும் ஏழையேனுக் கிரங்கித்
தீது புரியாத தெய்வமே – நீதி
தழைக்கின்ற போரூர்த் தனிமுதலே நாயேன்
பிழைக்கின்ற ஆறு நீ பேசு – சிதம்பர சுவாமிகள்

இம்முறை யான் சாத்திரம் பேசவில்லை; தத்துவம் பேசவில்லை; அத்துவிதத்தில் நுழைந்தேனில்லை; வேறுபல ஆராய்ச்சிகளில் நுழைந்தேனில்லை; மனந்திரும்பலைச் சாற்றினேன். முறையீட்டை முறையிட்டேன். அழுகையை அழுதேன்; அன்புப்புரட்சியை அறைந்தேன். அப்புரட்சியை நாடோறும் நீங்கள் செய்யலாம். உண்மை அழுகைக்கு பலர் வேண்டுவதில்லை. ஒரு சிலர் போதும். அஃது உலகை உய்விக்கும். ஆண்டவன் அருள் நமது அழுகை வாயிலாக வெளிவந்து ஆலத்தை உண்ணும். அமுதத்தைப் பொழியும். வரும் ஆண்டுக்குள் புது உலகத்தைக் காண, எழுங்கள்! எழுங்கள்! வித்தகம் பேசவேண்டா; பணி செய்ய எழுங்கள்! எழுங்கள்!

வாழ்க அந்தணர் வானவ ரானினம்
வீழ்க தண்புணல் வேந்தனு மோங்குக
ஆழ்க தீயதெல் லாம்அரன் நாமமே
சூழ்க வையக முந்துயர் தீர்கவே

திருச்சிற்றம்பலம்.

திருவாரூர் வி.கலியாணசுந்தரன்   27-12-1943 இல் மதுரையில் சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜத்தின் முப்பதெட்டாவது ஆண்டுவிழாக் கூட்டத்தில் “ஆலமும் அமுதமும்” எனும் தலைப்பில் ஆற்றிய தலைமையுரையிலிருந்து.  இந்த உரை தமிழ்நாட்டில் முதன்முதலில் தொழிற்சங்கம் அமைத்த பெருந்தகை திருவிக எனப்படும் திரு.வி. கலியாணசுந்தரம் அவர்களால் இன்றைக்கு 66 ஆண்டுகளுக்கு முன் இரண்டாம் உலகப்போரின் போது மதுரையில் பேசப்பட்டது. இன்றைக்கு உலக யுத்தத்தால் உலகம் எரிகொள்ளவில்லை. ஆனால் மானுடம் மேற்கத்திய நாகரிகத்தால் உலகத்தை எரிகொள்ள செய்கிறது. சிறிது சிந்தித்தால் அரை நூற்றாண்டுக்கு அப்பாலும் திருவிகவின் இந்த உரை இன்னும் பொருள் உள்ளதாகவே திகழ்கிறது.