ஆதி சங்கரரின் ஆன்ம போதம் – 11

adi_sankara_with_sunசீவராசிகளின் பரிணாம வளர்ச்சி எனும் ஏணியின் உச்சியில் ஒருவேளை மனிதன் இல்லாது போனாலும், சுற்றுமுற்றும் பார்த்து அவன் அறிந்தவைகளில் அந்த ஏணியின் மேல்நிலைகளில் தான் இருப்பது அவனுக்குக் கண்கூடு. அவன் அந்த நிலையில் இருப்பதாலும், மேலும் அந்த வளர்ச்சிக்கு அவன் உதவலாம் என்பதாலும், அதற்கு உதவவேண்டிய கடமை தனக்கு இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். அதனால் உந்தப்பட்ட அவன் அனைத்து சீவராசிகளையும் உள்ளடக்கி ஒரு சமத்துவப் பார்வையை வளர்க்கும் ஆன்மா எனும் பேரறிவைப் பெறுவதே தனது பிறப்பின் பயன் என்று, உலகில் அப்படி வாழ்ந்து காட்டிச்  சென்ற ஆன்றோர்களின் மூலம் அறிகிறான்.உலகில் மற்ற விஷயங்களை அறிவது சாதாரண அறிவென்றும், பிறப்பின் பயனை உணர்வதே பேரறிவு என்றும் தெளிவு பெற்ற அவன், அதனை அடைய முயற்சிக்கும் போது ஒரு முமுக்ஷு ஆகிறான்.

Several studies have demonstrated that human eosinophils are also the carriers of mf in eosinophilic mycosis \[[@cr12]\]. The side effects of clomid for perceptibly clomiphene pills price men in are mainly temporary, however, and most people experience only a few. If you need to take a drug that is used to treat a bacterial infection, you will have to discuss with your doctor if it is right for you.

However, there is a great deal of variation in the prices charged in different countries. Order flagyl tablets with levonorgestrel are made in clomid 50 mg tablet price in india Sūrat a range of strengths, dosage forms, and colors and are used to treat a wide variety of medical conditions. How to get rid of the side effects of generic drugs.

When you do get credit, you can apply for a home loan. That’s exactly what we’ll do to help people who have Tarkwa buy clomid without a prescription been abused. L-carnitine boosts energy and prevents fat from piling up on your belly.

 

 

21. देहेन्द्रियगुणान्कर्माण्यमले सच्चिदात्मनि |

अध्यस्यन्त्यविवेकेन गगने नीलतादिवत् ||

 

தேஹேந்த்ரியகுணான்கர்மாண்யமலே சச்சிதாத்மனி |

அத்யஸ்யந்த்யவிவேகேன ககனே நீலதாதிவத் ||

 

தேகம் பொறிகள் திகழ் குணங்கள் வினைகள்

ஆகுமிவை தூய சச்சிதான்மாவில் – மோகத்தால்

கற்பிப்பர் சுத்த ககனத்தில் நீலமுதல்

கற்பித்தல் போலக் கருது

 

(நிறமற்ற பரிசுத்தமான ஆகாயத்தில் நீலம் போன்ற வர்ணங்கள் இருப்பதாக ஒருவன் கற்பனை செய்வதுபோல, தூய்மை நிறைந்த சச்சிதானந்த சொரூபமான ஆத்மாவில் உடல், ஐம்பொறிகள், அவைகளினால் வரும் குணங்கள், நல்வினை, தீவினை ஆகிய இவை எல்லாவற்றையும் பகுத்தறிவில்லாத அவிவேகிகள் கற்பனை செய்துகொள்வார்கள் என்று தெரிந்துகொள்.)

 

நமது உண்மையான நிலையை உணர்வதற்கு உடல் ஒரு கருவி என்று முன்பு பார்த்தோம். அந்த உடல் உலகில் இயங்கும் போது நாம் பிறந்தது, வளர்ந்தது, பார்ப்பது, கேட்பது போன்ற இயக்கங்களும், நம் வளர்ச்சியில் உள்ள இளமை, முதுமை போன்ற நமது நிலைகளும், ஆன்மாவைச் சார்ந்தது என்று ஆன்மாவைப் பற்றி அறியாத பாமரர்கள் கருதுவார்கள். அதில் உள்ள தவறை ஓர் உவமை மூலம் இங்கு சங்கரர் விளக்குகிறார். பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்றான ஆகாயம் நிறம், குணம் இவை எதனையும் கொண்டிராதபோதும், அதைப் பற்றி அறியாதவன் ஆகாயம் நீல நிறத்துடன் கூடியது என்று எப்படிக் கருதுவானோ அதே போல அவிவேகி ஆன்மாவை குணத்தோடு சம்பந்தப்படுத்தி தவறாக அறிகிறான். தொலைவில் இருப்பதால் ஆகாயம் நீல நிறமாகக் காணப்படுகிறது என்பதை விவேகி அறிவதுபோல ஆன்மாவையும் அவன் உடல், இந்திரியங்களுடன் சம்பந்தப்படுத்தாது அவை அனைத்துக்கும் மூல காரணம் என்றும் அறிகிறான்.

 

இளமையும் முதுமையும் உடலைச் சார்ந்த நிலைகள் போல, பார்த்தல், கேட்டல் போன்றவை இந்திரியங்களைச் சார்ந்த தொழில்கள். இவைகளை ஆன்மாவுடன் தொடர்புகொண்டு பார்ப்பது ஆன்மாவைப் பற்றிய அறியாமையால். விவேகம் எனப்படுவது தேக, இந்திரியங்களின் குணங்களையும், ஆத்ம சொரூபத்தின் லக்ஷணத்தையும் பிரித்து அறிவதே ஆகும். ரமணர் கூறுவதுபோல் “உள்ளதை உள்ளபடி உள்ளத்தே உள்ளுவதே” உண்மை ஆகும்.

 

 

22. अज्ञानान्मानसोपाधेः कर्तृत्वादीनि चात्मनि |

कल्प्यन्तेsम्बुगते चन्द्रे चलनादि यथाम्भसः ||

 

அஞ்ஞானான்மானசோபாதே கர்த்ருத்வாதீனி சாத்மனி |

கல்ப்யந்தேம்புகதே சந்த்ரே சலனாதி யதாம் பஸஹ ||

 

மனமாம் உபாதி மருவு கர்த்தத்வ

இனமாய் அவற்றை அறிவின்மை – எனும் மயலால்

ஆன்மாவில் கற்பிப்பர் அப்பு அலைவை நீர் தோன்றும்

வான் மதியில் கற்பிக்குமாறு

 

(வானத்தில் அசையாது நிற்கும் நிலவானது, நீரில் பிரதிபலிக்கும்போது அந்தத் தண்ணீரின் அசைவுகளால், நிலவே அசைவதாகப் பார்க்கப்படுவது நமது கற்பனை என்பதுபோல, மனமாகிய உபாதியால் ஏற்படும் “நான் செய்கிறேன்”, “நான் அனுபவிக்கிறேன்” என்னும் அறியாமை மயக்கத்தினால் நடக்கின்ற அனைத்தையும் ஆத்மாவினுடையதாக நினைக்கின்றனர்.) Atman

 

முன்பு இதே போன்ற வேறோர் உவமையை நாம் பார்த்தோம். சூரியன் எழுவதால் உலகில் பல காரியங்கள் நடந்தாலும், அவைகளின் பயன் சூரியனை அடையாது என்று கண்டோம். அதைப் போலவே இங்கு கிட்டத்தட்ட அசையாது நிற்கும் நிலவையும், நீரில் அதன் பிம்பத்தின் அசைவையும் எடுத்துக்கொண்டு ஆத்மாவின் சன்னிதானத்தில் காரியங்கள் இயற்றப்பட்டாலும் ஆன்மா அதற்கு பொறுப்பாகாது என்று விளக்குகிறார். ஒவ்வொருவனும் தான் ஆன்ம சொரூபம் என்பதை அறிவால் மட்டும் தெரிந்துகொண்டு, தான் செய்யும் காரியங்களையும் அதனால் அடையும் அனுபவங்களையும் “நான் செய்கிறேன்”, “நான் அனுபவிக்கிறேன்” என்று எண்ணுவதாலும், தான் ஆன்ம வடிவம் என்பதை தெரிந்து கொண்டதாலும், இயற்றப்படும் காரியங்களையும் அடையப்பெறும் அனுபவங்களையும் தேக இந்திரியங்கள் தொடர்பானவை என்று புரிந்துகொள்ளாமல், ஆத்மாவினுடையது என்று தவறாக கணிக்கிறான். ஆன்மாவிற்கு எந்தச் செயலும் கிடையாது என்பதால், இந்தக் கணிப்பு தவறானது என்பதை அசையா நிலவின் அசைவுகள் என்ற இந்த உவமையால் சங்கரர் விளக்குகிறார்.

 

நீர் அசைவதால் தண்ணீரில் தெரியும் சந்திரன் அசைவதுபோல் தெரிகிறதே தவிர சந்திரனே அசைவதில்லை என்பதுபோல், தேக இந்திரியங்களின் இயக்கத்தால் நடைபெறுவதை ஆன்மாவினுடையது என்று கருதுவது தவறு. அதன் உண்மை புரிவதற்கு தண்ணீரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதனின் பார்வையை நிலவின் பக்கம் திருப்புதல் அவசியம். அப்போதுதான் அவனுடைய பிரமை விலகும்.

 

உபாதி என்பது ஆதாரம் ஆகும். இங்கு மனம்தான் ஆதாரம் என்பதால் “மனமாகிய உபாதி” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நிலவின் பிரதிபிம்பம் நீரில் தோன்றுவதுபோல, ஆன்மாவின் சைதன்ய ஒளிக்கதிர்கள் நமது மனம் மூலம் நமக்குப் பிரகாசிக்கிறது. அதாவது ஆன்மாவே மனத்தை ஒளிர்விக்கிறது. எப்படி உடல் நமக்கு ஒரு தூலக் கருவியோ, அதேபோல மனம் நமது நுண்ணிய கருவியாகும். இவைகளின் மூலமே நாம் ஆன்மாவை அறியவருகிறோம். ஆனாலும் அவைகள் கருவிகளே அன்றி அவைகளே முடிவானவை அல்ல.

 

எப்படி நீரின் குணங்களும், நிறங்களும் ஆகாயத்தில் இருக்கும் நிலவைப் பாதிக்காதோ, அதேபோல மனதின் விசேஷங்கள் ஆன்மாவைப் பாதிக்காது. ஆனால் நீரில் பிரதிபலிக்கும் நிலவின் பிம்பம் பாதிக்கப்படுவதுபோல, மனதளவில் உருவாகும் எண்ணங்களும் செயல்களும் வினைச்சக்கரச் சுழற்சியால் பாதிக்கப்படும். அப்படிப் பாதிக்கப்படுவது மனமே அன்றி ஆன்மாவல்ல. ஆனாலும் இவ்விரண்டையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாதவர்களுக்கு மனத்தின் சலனங்களும் ஆன்மாவின் சலனங்களாகவே தோன்றும். ஆக வினையை ஆற்றுவதும் அதன் பலன்களை அனுபவிப்பதும் மனம் எனும் உபாதியே அன்றி, ஆன்மாவல்ல. இதனை அனுபவத்தில் உணர்ந்துகொள்ள ஒருவன் ஆன்மாவை நோக்கி தன் முழு கவனத்தையும் திருப்ப வேண்டும்.

 

 

23. रागेच्छासुखदुःखादि बुद्धौ सत्यां प्रवर्तते |

सुषुप्तौ नास्ति तन्नाशे तस्माद्बुद्धेस्तु नात्मनः ||

 

ராகேச்சாசுகதுக்காதி புத்தெள சத்யாம் ப்ரவர்த்ததே |

சுஷுப்தோ நாஸ்தி தன்னாஷே தஸ்மாத்புத்தேஸ்து நாத்மனஹ ||

 

விருப்பு ஆசை துன்பு இன்பு மேலும் இவை போல்வ

இருப்பவாம் புத்தி இருப்பால் – இருப்பில்லாத்

தூக்கத்தில் இன்று அதனால் சொந்தம் அவை புந்திக்கே

ஓர்க்குக ஆன்மாவிற்காகுமோ

 

 

(அன்பு, ஆசை, துன்பம், இன்பம் தவிர இவை போன்றவை எல்லாமும் நமது புத்தியினால் உண்மையில் இருப்பன போன்று தோன்றுகின்றன. புத்தி செயல்படாது இருக்கும் நம் உறக்கத்தில் அவை எதுவுமே தோன்றாததனால், அவைகள் புத்தியை மட்டுமே சார்ந்தவை ஆகும். அவை ஆத்மாவிற்கானது என்று சொல்ல முடியுமோ என்று கூர்ந்து ஆராய்ந்து அறிக!)

 

ஒருவனது வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பார்த்தால், அவைகளை சில பொருட்களின் மேல் இருந்த அவனது விருப்பங்களால் விளைந்தவைகளாகவும், சிலவற்றின் மேல் அவனுக்கு இருந்த வெறுப்புகளால் விளைந்தவைகளாகவும் காண்பான். இப்படியாக அவனது மனத்தில் தோன்றிய விருப்பு-வெறுப்பு எண்ணங்களுக்கு ஏற்ப அவனது உடல் மற்றும் மனதளவில் அவைகள் இன்பமோ துன்பமோ கொடுத்திருந்தன. அத்தகைய மனமும் அதை இயக்கும் அவனது புத்தியும் அவனுக்கு எழும்பாத அவனது ஆழ்ந்த உறக்கத்தில், அவனுக்கு விருப்பமோ வெறுப்போ எதுவும் தோன்றுவது இல்லை.

 

உறக்கத்தில் இல்லாத விருப்பும், வெறுப்பும் ஒருவனது நனவு மற்றும் கனவு நிலைகளில்தான் தோன்றுகின்றன. முழு நினைவோடு உள்ள நிலையான நனவு நிலையில் ஒருவனுக்குத் தூல உடலும் அது சம்பந்தமான அனுபவங்களும் அமைகின்றன. ஒருவனது கனவு நிலையில் அவனுக்கு நுண்ணிய உடலும், அதற்கேற்ற அனுபவங்களும் நேர்கின்றன. நாம் காணும் கனவு அனுபவங்கள் கனவு நிலை இருக்கும் வரையில் நனவு அனுபவங்களைப் போலவே நீடிக்கின்றன. ஆகையால் இவ்விரு அனுபவங்களுக்கும் தகுந்தபடியான வெவ்வேறு உடலும், மனமும் அதை இயக்கும் புத்தியும் தேவைப்படுகின்றன. கனவு நீங்கியவுடன் அங்கு இருந்ததெல்லாம் நீங்கியும், ஆனால் நனவில் உள்ளவைகள் மீண்டும் தொடர்ந்து வருகின்றன என்ற ஒரு வித்தியாசத்தைத் தவிர நனவு-கனவு அனுபவங்களில் வேற்றுமை ஏதும் இல்லை. கனவிலிருந்து விடுபட்டு நாம் நனவு நிலை திரும்பியதும்தான் நாம் அதுவரை கண்டது நிலையற்ற ஒன்று என்று தெளிகிறோம். அத்தகைய நனவு மற்றும் கனவு நிலைகளில்தான் நமது விருப்பு-வெறுப்பின் காரணமாக இன்ப-துன்பம் அடைகிறோம்.

 

ஆனால் ஆன்மாவோ எங்கேயும், எப்போதும் உள்ளது எனப்படுகிறது. அதனால் விருப்பும், வெறுப்பும் ஆன்மா சம்பந்தப்பட்டது என்றால், அந்த அனுபவங்கள் நமது உறக்க நிலை உட்பட எல்லா நிலைகளிலும்  தோன்றவேண்டும். ஆனால் நமது உறக்க நிலையில் நமக்கு உடலைப் பற்றிய உணர்வோ, மனமோ, புத்தியோ கிடையாது என்றாலும், “நன்கு உறங்கினோம்” என்று பின்பு சொல்லக்கூடிய அளவிற்கு ஓர் ஆனந்த அனுபவம் மட்டும் இருக்கிறது. அந்த அனுபவம் நனவு-கனவு நிலைகளில் உள்ளதுபோல விருப்பு-வெறுப்பு காரணமாக அமைவதில்லை. ஆகையால் விருப்பு-வெறுப்பு குணங்களையும், இன்ப-துன்ப நிலைகளையும் புத்தியுடன் கூடத்தான் தொடர்புபடுத்திச் சொல்லமுடியுமே அல்லாது, எப்போதும் இருக்கும் ஆன்மாவுடன் எப்படி சம்பந்தப்படுத்திச் சொல்ல முடியும்? அவைகள் ஆன்மா சம்பந்தப்பட்டது என்றால், உறக்கத்திலும் இன்ப-துன்பங்கள் நேர வேண்டும். ஆனால் அப்போது நமக்கு ஆனந்த அனுபவம் ஒன்றே அமைகிறது.  ஆன்மா எப்போதும் உள்ளது என்றால், உறக்கத்தில் கிடைக்கும் அந்த ஆனந்த அனுபவம் நனவு நிலையிலும் இருக்க வேண்டும் என்றாகிறது. அப்படியென்றால் அதை நாம் ஏன் உணர்வதில்லை என்றுதானே பார்க்கவேண்டும்?

 

 

24. प्रकाशोsर्कस्य तोयस्य शैत्यमग्नेर्यथोष्णता |

स्वभाव: सच्चिदानन्दनित्यनिर्मलतात्मनः ||

 

பிரகாஷோர்கஸ்ய தோயஸ்ய ஷைத்யமக்னேர்யதோஷ்ணாதா |

ஸ்வபாவஹ சச்சிதானந்தநித்யநிர்மலதாத்மானஹ ||

 

அருக்கன் தனக்கொளி அப்புக்குத் தட்பம்

எரிக்கு உட்டணமும் இயல்பாய் – இருக்கையெனச்

சத்து சித்து ஆனந்தம் சார் நித்தம் சுத்தம் இயல்பு

ஆன்மாவுக்கு என்று ஓர்

 

(சூரியனுக்குப் பிரகாசமும், நீருக்குக் குளிர்ச்சியும், நெருப்புக்குச் சூடும் அதனதன் இயல்பாக அமைவது போல, ஆன்மா சத்தாகவும், சித்தாகவும், ஆனந்தமாகவும் இருப்பதோடு நித்தியமாயும், நிர்மலமாயும் இருப்பதே அதன் இயல்பு என்பதை உணர்வாயாக.)

 

இங்கு ஆன்மாவின் லக்ஷணங்கள் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. “சத்” என்றால் இருப்பு, “சித்” என்றால் அறிவு, “ஆனந்தம்” என்றால் பேரின்பம். இவைகள் அனைத்தையும் கொண்டுள்ளது என்பது தவிர, ஆன்மா இங்கு உண்டு அங்கு இல்லை என்றில்லாது, இப்போது இருக்கிறது அப்போது இருக்காது என்றில்லாது எங்கும், எப்போதும் உள்ளதால் அது நித்தியமாயும், அது சுத்தமாய் எந்தவித கலப்பும் இல்லாததால் நிர்மலமாயும் இருப்பது அதன் இயல்பு. ஆதலால் இவை அனைத்தையுமே ஆன்மாவிலிருந்து பிரித்து அறியமுடியாது. சூரியனிடமிருந்து பிரகாசத்தையும், நீரிலிருந்து தண்மையையும், நெருப்பிலிருந்து உஷ்ணத்தையும் அதனதனிடமிருந்து எப்படி தனியே பிரித்து அறியமுடியாதோ, அதேபோல ஆன்மாவிடமிருந்தும் மேற்சொன்ன அதன் தன்மைகளைப் பிரித்து அறியமுடியாது.

 

கூட்டத்தில் ஒருவர் தொப்பி போட்டுக்கொண்டிருந்தால், அவரை “தொப்பி போட்டிருப்பவர்” என்று தற்காலிகமாகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்வதை “தடஸ்த லக்ஷணம்” என்று சொல்வார்கள். அதேபோல ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளுதல் என்றிவ்வாறான தொழில்களைக் குறிப்பிட்டு இறைவனை வர்ணிப்பதும் “தடஸ்த” லக்ஷணப்படியே தான். இவைகளை இறைத்தன்மையில் இருந்து பிரித்து அறியமுடியும். ஆனால் இறைவனின் “ஆன்ம மயம்” என்ற ஸ்வரூப லக்ஷணத்தை அப்படிப் பிரித்து அறியமுடியாது. அப்படிப் பிரித்து அறியமுடியாத ஒன்றை அப்பொருளின் “தர்மம்” என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்படுகிறது. அதாவது நீரின் தர்மம் குளிர்ந்து இருப்பதும், நெருப்பின் தர்மம் வெப்பமாயிருப்பதும் போல, சச்சிதானந்தமும், நித்யத்வ நிர்மலமும் ஆத்மாவிலிருந்து பிரித்து அறியமுடியாத தர்மங்கள் ஆகும்.

 

நீருக்குக் குளிர்விக்கும் குணத்தையும், நெருப்பிற்குச் சுடும் குணத்தையும், காற்றுக்கு சலித்துத் திரட்டும் குணத்தையும் யார் கற்பித்தார்கள்? அவை இயற்கையாகவே அதனதன் குணமாக இருப்பதுபோல, மனத்திற்கு ஒரு பொருளைப் பற்றும் குணமும், பற்றிய பொருளை அனுமானிக்கும் குணம் புத்திக்கும், அனுமானித்த பொருளை தனது என்று அபிமானிக்கும் குணம் அகங்காரத்திற்கும், அபிமானித்த பொருளை சிந்திக்கும் குணம் சித்தத்திற்கும் இருப்பது இயற்கையாக நிகழ்வதே. இவை எதையுமே அடக்க அடக்க அவை மேலும் மேலும் எழும்பி ஒருவனை வதைக்கும். அவை அனைத்தையுமே இயல்பாக இருக்கும் ஆன்மாவின் சந்நிதானத்தில் நிகழும் நிகழ்வே என்றும், அதற்கும் தன் இருப்பிற்கும் தொடர்பில்லை என்று ஆன்மாவை முன்னிறுத்தி இருப்போமானால் நமது உள்ள நிலை காலப்போக்கில் தெளிவாகும்.

 

 

25. आत्मनः सच्चिदंशश्र्व बुद्देर्वृत्तिरिति द्वयम् |

संयोज्य चाविवेकेन जानामीति प्रवर्तते ||

 

ஆத்மனஹ சச்சிதம்ஷச்ரவ புத்தேவ்ருத்திரிதி த்வயம் |

சம்யோஜ்ய சாவிவேகேன ஜானாமீதி ப்ரவர்த்ததே ||

 

சத்து சித்து என்னத்தகும் ஆன்ம அம்சமும்

புத்தி விருத்தி புகல் ஒன்றும் – ஒத்த

இரண்டோடு மூடத்தால் யான் அறிகின்றேன் என்று

ஒருத்தன் தொழில் படுவன் ஓர்

 

il_fullxfull.214417904(“சத்” உருவம் எனப்படும் ஒருவனது இருப்பும், “சித்” உருவம் எனப்படும் ஒருவனது அறிவும் நமக்குத் தெரிகின்ற ஆன்ம சைதன்ய வெளிப்பாடுகள். அவைகள் நம் புத்தியின் விருத்தியுடன் இணைந்து அறியாமையினால் “நான் அறிகின்றேன்” என்று ஒருவன் செயல்படுகிறான் என்பதை அறிவாயாக.)

 

ஒருவன் ஒரு செயலில் ஈடுபட்டாலும், ஈடுபடாவிட்டாலும் அவனது இருப்பைப் பற்றி எவருக்கும் சந்தேகம் இருக்கமுடியாது. அதேபோல நல்ல விதமாகவோ, அல்ல வேறு விதமாகவோ இயங்கும் அறிவு  ஒவ்வொருவனுக்கும் இருப்பதையும் நாம் நன்கு அறிகிறோம். இவை இரண்டுமே ஆன்மாவின் வெளிப்பாடுகள்தான் என்றாலும், அவை அவனவன் புத்தியினால் இருப்பதாகவும், இயங்குவதாகவும் அறியப்படுவது ஒருவனது அஞ்ஞானத்தினால் தான். ஆத்மா பார்ப்பதும் இல்லை, பார்க்கப்படுவதும் இல்லை. “சத்”தாகிய ஆன்மா “நான்” என்று சொல்லாது; “ஜடம்” ஆகிய உலகமும் தன்னை “நான்” என்று அறிவிக்காது. ஆத்மாவின் “சத்சித்” அம்சத்தையும், புத்தியின் விருத்தியில் ஒன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து இடையில் தோன்றும் ஜீவன் ஒருவன் “நான் அறிகின்றேன்” என்று செயல்படுகிறான். இவ்வாறு சித்தையும், ஜடத்தையும் இணைத்து உருவாகும் ஜீவனை “சித்ஜடக் கிரந்தி” என்று சொல்வார்கள்.

 

ஆத்மா புத்தியில் பிரதிபலிக்கும்போது அதன் “சத்-சித்” சொரூபம் புத்திக்கே உள்ளதாகத் தோன்றுகின்றது. அந்த புத்தியே தானாக ஒருவன் நினைக்கும்போது அவனுக்கு அகந்தை உண்டாகிறது. அப்போது அவன் தான் வேறு, தான் காண்பதால் உலகம் வேறு என்று நினைக்கிறான். இதனால் உலகம் உள்ளதை உள்ளபடி உணராமல், ஒவ்வொருவனும் தனக்கே உரிய உலகத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறான். ஆனால் ஞான விசாரத்தினால் அஞ்ஞானம் அழிந்த ஜீவனுக்கு, ஜீவ பாவம் அழிந்து ஆன்ம சொரூபம் ஒன்றே விளங்குகிறது. அந்த நிலையை அனுபவத்தில் உணர்வது ஒன்றே பிறந்த ஒவ்வொரு சீவராசியின் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் இறுதி நிலை.

(தொடரும்)

[பாகம் 16] சித்பவானந்தரின் சிந்தனைகள்- திருவாய்மொழி

சுவாமி சித்பவானந்தர் குறித்த “வாழ்ந்து காட்டியவரோடு வாழ்ந்தேன்” தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்:

 

தொடர்ச்சி…

உயிர்களனைத்திடத்தும் மனம் என்பது ஒன்றுண்டு. மனம் தோற்றத்துக்கு வர வர உயிர்கள் மேல்நிலைக்கு வருகின்றன. மனிதனிடத்து மனம் முற்றிலும் தோற்றத்திற்கு வந்திருக்கிறது. மனதிற்கு வேகம் கொடுப்பது ஆசையாகிறது. மனிதனைத் தவிர மற்ற உயிர்கள் உண்பதிலும் உறங்குவதிலும் உடலின்பத்தைப் பெறுவதிலும் ஆசைவைக்கின்றன. இவ்வாசை நிறைவேறியதும் அவ்வுயிர்கள் திருப்தியுறுகின்றன. அழிந்து போகும் இழிநிலையிலுள்ள இவ்வுடல் சம்பந்தமான ஆசை கீழான ஆசையாகிறது. இக்கீழான ஆசையில் அளவில்லை. அவனுடைய ஆசை இவ்வுடல் சம்பந்தத்தோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. லெளகீக அறிவையும் ஆற்றலையும் பெருக்க வேண்டுமென்று அவன் விழைகிறான். இது அவனிடத்துள்ள அகங்காரத்தை வளர்த்துக்கொண்டே போகிறது. இந்த அகங்காரத்தை வளர்க்கும் ஆசைக்கு எல்லை காணாமல் திண்டாடுகிறான். இன்ப துன்பம் என்னும் சூழலில் அகப்பட்டு உண்மையை அறியாது மயங்கிக் கிடக்கின்றான். ஆனால் மனிதர்களில் ஒரு சிறுபான்மையோர் மட்டும் லெளகீக ஆசையை ஒழித்துவிட்டுப் பரத்தினிடத்து ஆசைகொண்டிருக்கின்றனர். பரம்பொருளிடத்துக்கும் பற்றுதலே மேலானது. அதனினும் உயர்ந்தது வேறொன்றும் இல்லை. இவ்வுயர்ந்த பற்றுதலையுடைவர்கள் முமுக்ஷூக்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். கீழான உயிர்கள் மேலான உயிர்கள் ஆகிய அனைத்திடத்தும் இறைவன் ஒரே தன்மையுடையவனாக இருந்து வருகிறான்.

இவ்வுயிர்களின் வடிவங்களில் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாது தன்னை முற்றிலும் உணர்ந்த நிலையில் அவ்வுயிர்களிடத்து இறைவன் இருக்கிறான். இறைவன் இருக்கும் நிலை உயிர்களுக்கு மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இம்மறைப்பு நீங்கி இறைவனை உணர்கின்ற நிலை வருகிறபொழுதுதான் வாழ்வின் லட்சியம் அடையப்பட்டதாகிறது. ஆனால் இது சுலபத்தில் ஆகக்கூடிய காரியம் அல்ல. இதற்காக எண்ணரிய பிறவிகள் எடுத்து அப்பிறவிகளிலெல்லாம் உயிர்கள் முயன்று வருகின்றன. ஆனால் இவ்வுலக சுகதுக்கத்துக்கு ஆளாகி இறைவனை உணர்ந்தாக வேண்டும் என்னும் குறிக்கோளை அடிக்கடி இவ்வுயிர்கள் மறந்துவிடுகின்றன. பல பிறவிகள் எடுத்துச் சுகதுக்கத்தில் உழன்றபின் முயற்சியெல்லாம் வீணாகப் போகிறது என்று உணர்கின்ற நிலை ஒன்று வருகிறது. அப்பொழுதுதான், படமாட்டேன் இனித்துயரம், பட்டதெல்லாம் போதும் என்கின்ற உணர்வு வருகிறது. மனிதப் பிறவியில்தான் இந்த உணர்வு உண்டாகிறது. அதன்பின் பரம்பொருளுக்காகவென்று முயற்சி எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றது. தாங்களாகவே வேண்டியவாறு முயன்று, வழி ஒன்றும் தெரியாது திண்டாடும் சாதகர்கள் குருவை நாடிப் போகின்றனர். பின் குரு புகட்டுகின்ற யோக மார்க்கத்தில் நெடுங்காலம் முயன்று வருகிறார்கள். அப்பொழுதும் இறைவன் எத்தகையவன் என்பதை அறிய முடியாது தவிக்கின்றனர். இக்கருத்தை, உணர்ந்து உணர்ந்து உணரிலும் இறைநிலை உணர்வு அரிது என்ற நம்மாழ்வார் சொற்றொடர்கள் விளக்குகின்றன.

இறைவன் சகுணமாகவும், நிர்க்குணமாகவும் இருக்கிறான். நிர்க்குண உபாசனை செய்வது தேகாத்ம புத்தி படைத்தவர்க்குக் கடினமானது. சகுண உபாசனை அவர்களுக்கு எளிதாகிறது. சகுண உபாசனையில் இறைவனுக்கு எண்ணரிய நாமரூபங்கள் உண்டு. எனவே அவன் பல கடவுள்களாகப் போற்றப்படுகின்றான். சிருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹாரம் ஆகிய முத்தொழிலைச் செய்யும் கடவுள்கள் மும்மூர்த்திகள் என அழைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் முறையே பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என அழைக்கப்படுகின்றனர். இவ்வடிவங்களுள் சாதகர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமான தெய்வத்தை உபாசனா மூர்த்தியாக வைத்துக் கொள்ளலாம். மனம் புற உலகில் சென்றே பழகியிருக்கிறது. சாதனையின் மூலம் அதை உள்ளே இழுத்துப் பழக வேண்டும். சாதகர்கள் தங்கள் இஷ்ட தெய்வத்தை வழிபடுவதன்மூலம் மனதை உள்ளே திருப்பிப் பழகும் பயிற்சி பெறலாம். மனம் எதைப் பற்றிப் பிடிக்கிறதோ அதன்பால் அது கவரப்படுகிறது. இஷ்டதெய்வத்தின் மீது மனதிற்குப் பற்றுதல் உண்டாகிவிட்டால் அதை நாடிப் போவது மனதின் இயல்பாகிவிடும். இனி இஷ்ட தெய்வத்தின் மீது பற்றுதல் உண்டாவதற்கு என்ன செய்யவேண்டுமென்ற கேள்வி எழுகிறது. இஷ்டதெய்வத்தின் நாமத்தை ஓயாது உச்சரிப்பதின் மூலமும், அவருடைய புகழை எடுத்துரைக்கும் நூல்களை ஓதுவதின் மூலமும், அவருடைய வடிவத்தைத் தியானிப்பதின் மூலமும் அவரிடத்து பற்றுதல் உண்டாகிறது.

பாழ்த்த வினைகள் சாதகர்களுடைய மனதை இறை நாட்டத்தில் செல்லாது தடுக்கின்றன. அவ்வினைகள் குறைந்து அழிந்து போகின்றபொழுது மனதுக்கு சதா இறைவனுடைய நினைவிலேயே இருப்பது சாத்தியமாகிறது. இறைவனுடைய நாமத்தை மனது உச்சரிக்கின்றபொழுது பாழ்த்த வினைகளின் வேகம் குறைகின்றது. நாம உச்சாரணை மூன்று விதத்தில் நிகழலாம். வாய்விட்டு உரக்கச் சொல்லுதல் ஒருமுறை. இதன் விளைவு மூன்றாந்தரமானது. அதனின் மேலானது உதடு அசைகின்ற பாங்கில் நாமத்தை உச்சரிப்பதாகும். இது இரண்டாந்தரமானது. இதனினும் மேலானது மனதுக்குள்ளேயே நாம உச்சாரணை நிகழ்வதாகும். இதுவே தலைத்தரமானது. மனது நாம உச்சாரணையில் ஆழ்ந்துபோக வேண்டும். ஆழ்ந்துபோதல் என்பது அந்த நாமத்தைப் பற்றிய எண்ணத்திலேயே மனது ஈடுபட்டு இருப்பதாகும். வேறு சிந்தனைககு இடங்கொடாது நாமத்திலேயே மனது ஈடுபடுகின்றபொழுது அந்நாமத்துக்குரிய வடிவம் மனதால் கிரகிக்கப்படுகிறது. இறைவன் வேறு, அவனுடைய நாமம் வேறல்ல. பாலும் வெண்மையும், மாணிக்கமும் அதனுடைய ஒளியும், ஒன்றை ஒன்று பிரியாது இணைந்தே இருக்கின்றன. மனதுமுற்றிலும் ஓசையைப் பற்றுகின்றபொழுது அவ்வோசைக்குரிய பொருளைப் பற்றுவதும் எளிதாகிறது.

‘சிவசிவ என்றிட தீவினை மாளும்’என்று திருமூலரும், ‘ஆழ்க தீயதெல்லாம் அரன் நாமமே சூழ்க வையகமும் துயர் தீர்கவே’ என்று ஞானசம்பந்தரும் இறைவனுடைய நாமத்தின் பெருமையை எடுத்து உரைத்திருக்கிறார்கள். எனவே இறைவனுடைய நாமத்தை உச்சரிக்கும் சாதகர்கள் கூட்டம் பெருகப் பெருக தீயதெல்லாம் அழிந்து போய் வையகத்தின் துயரும் தீருகின்றது.

இறைவனைப் பற்றிப் பேசும் சாஸ்திரங்களை ஓதுவதும், உள்ளத்தை இறைவன்பால் செலுத்துவதற்கு ஓர் உபாயம் ஆகிறது. சாஸ்திரங்களைப் பாண்டித்தியம் பெறுவதற்காகப் படிப்பவர்களுண்டு. தர்க்க வாதத்தில் வெற்றிபெறும் நோக்கத்தோடு சாஸ்திரங்களை ஆராய்பவர்களுண்டு. இத்தகைய நோக்கங்களோடு ஸ்வாத்தியாயம் செய்வது சாதனையில் முன்னேறுவதற்குப் பயன்படாது. சாஸ்திரத்தை ஓதுவதும், இறைவனைச் சிந்திப்பதும் சேர்ந்தே நிகழவேண்டும். இம்முறையில் சாஸ்திரங்களை ஓதினால்தான் சாதகர்கள் சாதனையில் முன்னேற்றம் காணலாம்.

இஷ்டமூர்த்தியின் வடிவத்திற்கு நீராட்டுவது, அலங்காரம் செய்வது, நைவேத்தியம் படைப்பது, கற்பூர ஆராதனை செய்வது, வீழ்ந்து வணங்குவது முதலிய வந்தனை வழிபாடுகள் செய்வது உள்ளத்தில் பக்தியை உண்டாக்குகிறது. புறத்தே தெய்வத்தின் விக்கிரகம் ஒன்றை அமைத்து, மேற்கூறிய முறைகளில் பூஜை நிகழ்ந்தால் அதற்கு ‘பாஹிய பூஜை’ என்று பெயர். இதைவிடச் சிறந்தது மானஸ பூஜையாகும். மனத்தில் இஷ்டதெய்வத்தின் வடிவத்தை எழுந்தருளப் பண்ணி, மேற்கூறிய முறைகளில் அம்மூர்த்திக்கு வழிபாடு நடந்தால் அது ‘மானஸ பூஜை’ எனப்படுகிறது. மானஸ பூஜையின் மூலமாக மனத்தை இறைவனுடன் நிலைத்திருக்கச் செய்வது ஆழ்ந்த பக்தியை உண்டாக்குகிறது.

இங்ஙனம் மனதை முறையாக இறைவனிடம் செலுத்திப் பழகுகின்றவர்களுக்குத் தெய்வப் பெற்றிகள் யாவும் வந்து அமைகின்றன. பிறகு அவர்களுடைய மனது கடவுளை விட்டுத் திரும்புவதில்லை. எத்தொழிலைச் செய்தாலும் ஏதவஸ்தைப் பட்டாலும் அவர்களுடைய மனம் ஈசனையே பற்றிக் கொண்டிருக்கும். யாண்டும் ஈசனையே பற்றிக்கொண்டிருக்கிற உள்ளம் யோகத்தில் நிலைத்து நிற்கிறது. உள்ளன்போடும், உறுதியோடும் யோகத்தில் நிலைத்து நிற்கின்றவர்களுக்கு இறைவனது மகிமை சிறிது சிறிதாக விளங்குகிறது. இறைவனது மகிமை விளங்க விளங்க அவனை அறிகின்ற வல்லமையும் புத்திக்கு உண்டாகிறது. மனதிலுள்ள அஞ்ஞானம் அகன்று ஒருமுகப்பட்ட தியானம் கூடும்பொழுதே உள்ளத்தில் ஞானஒளி உண்டாகிறது. உள்ளத்தில் ஞானஒளி பெற்றவர்களே இறைவனுடைய உண்மையான காட்சியைக் காண்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இறைவன் சகுண பிரம்மமாகவும், நிர்குண பிரம்மமாகவும் இருப்பது தெற்றென விளங்குகிறது. பக்தி யோகத்தின் மூலம் முறையாக இறைவனை இறைஞ்சுகின்றவர்களுக்கு, இறைவனின் மெய்க்காட்சி கிட்டுவது சாத்தியமாகிறது.

இக்கருத்தை,

“உணர்ந்து உணர்ந்து, உரைத்து உரைத்து  
    அரி, அயன், அரன் என்னும் இவரை
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து  
     இறைஞ்சுமின் மனப்பட்டது ஒன்றே”

என்ற சொற்றொடர்களால் நம்மாழ்வார் விளக்குகிறார்.

கடவுள் கிருபைகூர்ந்து தன்னைத் தோற்றுவிக்கும்வரை அவரை யாராலும் அறியமுடியாது. ஆனாலும் அவரையே சார்ந்து அவரிடம் பக்தி கொண்டிருக்க வேண்டியது உயிர்களின் கடமையாகும். இறைவனுடைய கருணை எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் வரட்டும். அவரிடம் பக்தி பூண்டிருக்க வேண்டியது உயிர்களின் செயலாகும் என்பதை உயிர்களுக்கு வலியுறுத்திச் சொல்லுகின்றார்.

(தொடரும்…)

இக்கட்டுரை ஆசிரியர் திரு.வ.சோமு அவர்கள் தனது பன்னிரெண்டாம் வயதிலிருந்து சுவாமி சித்பவானந்தரை அறிந்தவர். 1974 முதல் 1985 வரை உடனிருந்தவர். இன்றும் தபோவனத்துடன் தொடர்பில் இருந்து தொண்டுகள் புரிந்து வருகிறார்.

www.rktapovanam.org மற்றும் rkthapovanam.blogspot.com ஆகிய இணையதளங்களை நடத்தி வருகிறார். தர்ம சக்கரம், ஆன்மீக ஆலயம், ராமகிருஷ்ண விஜயம், அன்புக் குரல், வாராஹி விஜயம் ஆகிய பத்திரிகைகளில் ஆன்மீக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.