இந்துக்களுக்கு இத்தனை தெய்வங்கள் ஏன்?

இந்துக்களின் கடவுள்கள் குறித்தும் கோவில்கள் குறித்தும் இந்துமத வெறுப்பாளர்கள் பலவித குற்றச்சாட்டுகளை தெரிவித்து வருகிறார்கள். இந்துக்களின் மனதை வருத்தி வருகிறார்கள். 

Other retailers offer online drug stores that can be searched at your convenience from home or work. Dulcolax 10 mg/kg is an antinausea medication used to http://torrallardona.net/es/servicios/camion/ treat cold sores and other sore throats. Clomid is the generic term for a drug that is used to treat ovary cysts and endometriosis.

The dapoxetine 30 mg tablet price in india drug, also known as paroxetine, is an antidepressant. But for others who take an atypical antidepressant, https://tree.nu/tag/japan/ the effects can be even more dangerous. Nizoral cream is an antifungal antibiotic used in the treatment of candida yeast infections.

Doxycycline taper, can you purchase a low dose from a compounding pharmacy.. I am not sure whether it is just me or if everyone clomid online no prescription else experiencing problems with your blog. You should not take other medicines for a short period, and do not take them more.

இந்துக்களுக்கு இத்தனை தெய்வங்கள் ஏன் என்பது பொதுவாக பலரும்  போகிறபோக்கில் ஏனோதானோவென்று கேட்டு விட்டுச் செல்லும் கேள்விகளுள் ஒன்று,

நம் சனாதன மதத்தைப் பற்றி நமக்கே சரியாகத் தெரிவதில்லை. மூத்தோர் கூறும் சம்பிரதாயங்களை மூடப் பழக்கங்களாக ஒதுக்கித்தள்ளும் நாகரிகம் ஓங்கியுள்ளது.

சனாதன தர்மம் என்றால் என்ன? அதனை எங்கிருந்து எவ்வாறு அறிவது? பண்டிகைகளை ஏன் கொண்டாடுகிறோம்? எதைக் கொண்டு பண்டிகைகளின் வருகையைக் கணக்கிடுகிறோம்? இயற்கைக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் என்ன தொடர்பு? நதிகள், சூரியன், பூமி, பசுமாடு இவையெல்லாம் கூட தெய்வங்களா? இது போன்ற கேள்விகளை இன்றைய இளைஞர்கள் கேட்டால் பெரியவர்களுக்குக் கூட சரியாக பதில் கூறத் தெரிவதில்லை.

‘இது நம் சனாதன தர்மம்’ என்ற நூலில் பிரம்மஸ்ரீ டாக்டர் சாமவேதம் சண்முக சர்மா அவர்கள் அறிவியல்பூர்வமாக அளிக்கும் விளக்கம் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. இந்த நூலில் நாத்திகர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கும் ஆத்திகருக்கு எழும் ஐயங்களுக்கும் பதில்கள் உள்ளன. இந்த நூல் சனாதனதர்மம் குறித்த என்சைக்ளோபீடியா என்றால் மிகையில்லை. இதில் உள்ள 195 சின்னச்சின்ன கட்டுரைகளும் கற்கண்டு கட்டிகளாக இனிப்பதோடு நம்மை சிந்திக்கவும் தூண்டுகின்றன. அவற்றிலிருந்து சில துண்டுகள் நம் சிந்தனைக்கு இங்கே!

“சாதாரண மனிதர்களுக்கு பனி என்பது ஒரே விதமாக வெண்மையாகவே தென்படும். எனவே ‘பனி’ என்றால் எல்லா பனியும் ஒன்றே என்று எண்ணுவோம். ஆனால் பனியோடு அதிக சமீபத்தில் வாழும் துருவப் பிரதேசவாசிகளான எஸ்கிமோக்களுக்கு பனியில் பல ரகங்களைத் தெரியும்.
பனியில் 48 விதங்கள் இருப்பதாக அவர்களின் விஞ்ஞானம் தெரிவிக்கிறது. அத்தனை வித பனிகள் பற்றிய ஆழ்ந்த அறிவு அவர்களுக்கு ஏற்படக் காரணம் பனியோடு அவர்களுக்குள்ள அருகாமையும், நெருக்கமுமே. அதைப்போல ‘ஒன்றே கடவுள்!’ என்று உணர்ந்து நிரூபித்து விளக்கிய போதிலும் கடவுளோடு அதிக நெருக்கமும் முழுமையான அனுபவமும் பெற்ற காரணத்தால் இறைவனை அனேக வித தேவதைகளின் வடிவத்தில் ஹிந்து தர்மம் தரிசிக்க முடிந்தது. விவரிக்கவும் முடிந்தது. கடவுளோடு அப்படி ஒரு நெருங்கிய, நித்தியத் தொடர்பு கொண்ட உண்மையான தெய்வ தரிசனம் ஹிந்துக்களுடையது”

இப்படிக் கூறியது டேவிட் ப்ராலே என்ற அமெரிக்க அறிஞர். ஹிந்து தர்ம நூல்களையும், பிற தேசங்களின் விசுவாச கொள்கைகளையும், உலகின்  அனைத்து தத்துவ சிந்தனைகளையும் கூர்ந்து ஆராய்ந்து, சத்தியத்தின் தேடலில் பயணித்த இந்த ஞானிக்கு ஹிந்து மதத்தில் பதில் கிடைத்தது. தன் பெயரை வாமதேவ சாஸ்திரி என்று மாற்றிக்கொண்டு அமெரிக்கன் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் வேதிக் ஸ்டடீஸ் என்ற அமைப்பை உருவாக்கி,  இந்து மத தத்துவ நூல்கள் பலவற்றை விளக்கமாக எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

பல நூற்றாண்டுகளாக இப்படி நம் சனாதன தர்மத்தை ஆராய்ந்து பார்த்து இது சிறப்பான, புராதனமான, சாசுவதமான சித்தாந்தம் என்று புரிந்து கொண்ட அறிஞர்கள் பலர்  உள்ளனர்.

இவர்கள் பிரசங்கங்கள் மூலமோ, பிரச்சாரங்கள் மூலமோ ஈர்க்கப்படவில்லை. தெளிவான நேர்மையான ஆராய்ச்சி நோக்கத்தில் உண்மையை உணர்ந்த அசலான மேதாவிகள். கடந்த நூற்றாண்டில் சிஸ்டர் நிவேதிதா, பாண்டிச்சேரி மதர், அன்னிபெசன்ட்,  டாக்டர் ஜான்உட்ராப் போன்ற பலர் சனாதன பாரதிய தத்துவ சிந்தனையில் மூழ்கி உய்வடைந்தனர். பிரான்சிஸ் கோதியே, ராபின்ஸ் போன்ற எண்ணற்ற மேல் நாட்டவர் நம் நாட்டு தத்துவத்தை ஆராய்ந்து சிறந்த நூல்களைப் படைத்துள்ளனர்.

டாக்டர் ஜான். டி. மில்வே என்ற கலிபோர்னியா பல்கலைக் கழக பேராசிரியர், காசி க்ஷேத்ரத்தில் உள்ள பன்னிரண்டு சூரியன்  கோவில்களை ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்து, சூரிய சக்தியை ஏராளமாக கிரகிக்கும் கேந்திரங்களாக அவை அமைக்கப்பட்டுள்ளன என்று விஞ்ஞான ரீதியாக நிரூபித்தார். காசியில் உள்ள  56 கணபதி கோயில்களும் விஸ்வ சக்தியை குவிக்கும் கேந்திரங்கள் என்று  கண்டறிந்து நிரூபித்துள்ளார்.

“நாங்கள் விஞ்ஞான கருவிகளின் உதவி கொண்டுதான் இவற்றைக் கண்டு பிடிக்க முடிகிறது.  ஆனால் எந்த வித கருவியும் இன்றி புராதன காலத்திலேயே பாரத நாட்டு விஞ்ஞானிகள் இந்த கோயில் கட்டப்பட்ட இடங்களில் திவ்ய சக்தி குவிக்கப்பட்டிருப்பதை எவ்வாறு கண்டறிந்து ஆலயங்களை நிர்மாணித்தார்களோ!  ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.  ஒரு வேளை அந்த மகரிஷிகள்  அதற்குத் தகுந்த விஞ்ஞானத்தை அறிந்திருந்தார்கள் போலும்.  அல்லது அற்புதமான தியான சக்தியைக் கொண்டு கண்டறிந்திருக்க வேண்டும்” என்று கூறி அவர் வியப்புற்றார்.

அதேபோல் மத்திய பிரதேசத்திலுள்ள உஜ்ஜயினியில் ஒரு மலை உள்ளது. அங்கு ‘மங்கள நாதர்’ கோவில் உள்ளது. அது அங்காரக தேவதை பிரதிஷ்டை செய்த சிவாலயம் என்பது தலவரலாறு. அங்கு சிவனுக்கு பூஜை செய்தால் செவ்வாய் தோஷங்கள் விலகும் என்பது ஐதீகம். மற்றொரு விந்தையான செய்தி என்னவென்றால் அதற்கு அருகிலேயே ‘விண்வெளி கிரக, நட்சத்திர ஆராய்ச்சி மையம்’ உள்ளது. அந்த இடம் செவ்வாய் கிரகத்தை படித்து அறிவதற்கேற்ற சூழல் கொண்டது என்று அறிவியல் அறிஞர்கள் நிர்ணயித்து அந்த ஆப்சர்வேட்டரியை  அமைத்துள்ளார்கள். அங்கிருந்து கொண்டு கருவிகளின் உதவியால் செவ்வாய் கிரகத்தை ஆராய முடியும். அந்த இடத்தில் செவ்வாய் கிரகத்துடன் தொடர்புடைய ஆலயத்தை புராதன காலத்திலேயே கட்டி வைத்த  நம்மவர்களின் விஞ்ஞான அறிவைப் பாராட்டாமல் இருக்கமுடியாது.

இதேபோல் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நம் நடராஜர் சிலைகளில் உள்ள விஞ்ஞான சக்தியை கண்டு மேல் நாட்டு அணு விஞ்ஞானி அறிஞர் டாக்டர் பிரிட்ஜாப் காப்ரா என்பவர் வியந்து போனார். “அணு மண்டலத்தில் உள்ள  சைதன்ய உயிர்ப்புச் சக்திக்கு இது ஒரு உதாரணம்” என்றார். 

படைத்தல், காத்தல்,  அழித்தல் ஆகிய செயல்கள் ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒவ்வொரு அணுவில் மட்டுமின்றி பிரம்மாண்டத்திலும் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. இந்த சைதன்ய ஜாலங்களே சிவ தாண்டவம். இதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு நிர்மாணித்த நடராஜர் உருவம் உலகின் இயங்கு சக்தியின் வடிவமே  என்று புகழ்ந்தார் காப்ரா. ‘தாவோ ஆஃப்  பிசிக்ஸ்’ என்ற நூலில் சிவனின் தாண்டவத்தை ‘காஸ்மிக் டான்ஸ்’ என்று புகழ்ந்து வர்ணித்து அதனை ஆராய்ச்சி பூர்வமாக நிரூபித்தார். அவருக்குப் பிறகு டாக்டர் கென்னத் பார்ட், டேவிட் ஸ்மித் போன்றோர் நடராஜரின் மேல் பரிசோதனை நடத்தி சிறந்த நூல்களை எழுதியுள்ளனர்.

அதோடு கூட, ஒவ்வொரு கோயிலுக்கும் ஒவ்வொரு ஆகம சாஸ்திரம் உள்ளது. புருஷ விக்ரகம் செதுக்கும் பாறை வேறு, பெண் விக்ரகம் செதுக்கும் பாறை வேறு. மூல விக்ரகத்திற்கு உபயோகிக்கும் பாறை வேறு, பரிவார தேவதைகளுக்கான பாறை வேறு. இப்படி கற்களில் கூட சிறப்பு வேறுபாடுகள் உள்ளன.

ஆலயத்தின் அளவுகளில் கூட வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆலயம், கோபுரம், கர்ப்பகிருகம், அதிலுள்ள லிங்கம், மூல விக்ரகம் இவற்றை அமைப்பதற்கான நிச்சயமான சாஸ்திர பரிமாணங்கள் உள்ளன. எந்தெந்த திசையில் எந்தெந்த சிலைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கும் சாஸ்திரம் உளது. அதே போல் அந்தந்த கோயில்களில் நிர்வகிக்கப்படும் பூஜை கைங்கர்யங்களால் வெளிப்படும் தெய்வ சக்தியின் அளவில் கூட சிறப்பம்சங்கள் உள்ளன.

இந்த அம்சங்களை எல்லாம் பரிசீலித்துப் பார்க்கையில், நாம் ஏதோ வேண்டுதலுக்காக உள்ளே சென்று கும்பிடு போட்டு விட்டு வரக் கூடிய சர்வ சாதாரணமான விஷயம் அல்ல கோயில் என்பது புரிய வருகிறது.  வாரத்தில் ஒரு முறை போய் மன்னிப்பு கோரும் இடங்கள் அல்ல நம் கோயில்கள்.

நம் ஆலயங்களின் கட்டட அமைப்பின் பின்னால் ஒரு ஒழுங்கு முறை உள்ளது. ஒரு விஞ்ஞானம்  இருக்கிறது. அபூர்வமான கலையின் சௌந்தர்யம் மட்டுமின்றி கட்டப்பட்ட முறையிலுள்ள நெளிவு சுளிவுகளை உற்று கவனித்தால், அந்தந்த பகுதியின் இயற்கை சூழ்நிலை, நீர்நிலைகள், இடம், காடுகள் இவற்றைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, அவற்றை செழிப்பாக்கும் விஞ்ஞான ரகசியம் அவற்றில் மறைந்திருப்பது புரிய வரும்.  ஆனால், அந்தோ! நம் அரசியல் பலமுள்ள மேதாவிகளோ, விஞ்ஞானிகளோ இவற்றை கண்டுகொள்வதில்லை. 

ஒவ்வொரு கோயிலுக்கும் அதற்கான பிரத்யேகமான சிறப்பு உள்ளது. ஆன்மிகம், விஞ்ஞானம், சமுதாயம், தெய்வீகம், கல்வி, கலை இவற்றின் ஒன்றிணைந்த அமைப்பே பாரத நாட்டு ஆலயங்களின் கட்டட அமைப்பு. நம் கோயில்களும் அவற்றில் உள்ள கட்டுமானத் திறனும், விஞ்ஞானச் செல்வமும் உலக நாகரீகத்திலேயே சிறந்தவை.

பழங்கால கோயில்களுக்கு வெறும் கட்டடம் மட்டும் முக்கியமன்று. அவை கட்டப்பட்ட இடத்திலும் அற்புத சக்தி ரகசியம் மறைந்துள்ளது.  இவற்றைக் கொண்டு, நம் இஷ்டத்திற்கு பழங்கால கோயில்களில் உள்ள தெய்வச் சிலைகளையும் அவற்றின் இடங்களையும் மாற்றக் கூடாதென்பது புரிகிறது.

ஏதேதோ வியாபாரத் தொடர்புகளை ஆலய நிர்வாகத்தில் புகுத்துகின்ற அரசியல் வியாபாரிகள் கோவில்களின் பழமையையும் தெய்வீக வைபவத்தையும் புரிந்து கொள்ளாமல் அவற்றின் ஸ்தானங்களை அசைத்து விட வேண்டும் என்றும் அகற்றிவிட வேண்டும் என்றும் துடிதுடிக்கிறார்கள்.

‘நம் முன்னோர்கள் விஞ்ஞான அறிவு அற்றவர்கள்’ என்ற பாவனை நம்மில் திடமாக ஊன்றி விட்ட காரணத்தால்தான் இத்தனை அலட்சியமாக நம் ஆலயங்களை மதிப்பிடுகிறோம்.  இது வருந்தத்தக்க விஷயம்.

இதுவரை எத்தனையோ சக்தி மிகுந்த க்ஷேத்திரங்களையும் ஆலயச் செல்வங்களையும் சாத்திர நூல்களையும் அந்நியர் ஆட்சியிலும் படையெடுப்பிலும் நாம் இழந்துவிட்டோம். தற்போது நம் அலட்சியப் போக்காலும் வெளிநாட்டு மோகத்தால் மேலும் அழிவைச் சந்தித்து வருகிறோம்.

இதற்கு நம்முடைய சனாதன தர்மத்தின் மீது புரிதல் இல்லாமை என்பது ஒரு பெரிய காரணம்.  “என் மதம் உயர்ந்தது. எனக்குத் தாய் போன்றது! தத்துவச் சிந்தனை, தர்மம், கலாச்சாரம் போன்ற உயர்ந்த கருத்துக்களைக் கொண்டது” என்ற தன்மானம் நமக்கு இல்லாமல் போனது மற்றுமொரு காரணம். நம் தலைமுறைப் பெரியவர்கள் நம் பாரம்பரியத்தைத் தாமும் கடைபிடிக்காமல் குழந்தைகளுக்கும் சொல்லிக் கொடுக்காமல் போனது இன்னொரு காரணம். ஆடம்பரத்திற்கு அடிமையாகி பேராசைக்கு ஆளாகும் பாவச் சிந்தனை முக்கியக் காரணம். கல்வி அமைப்பில் நம் கலாச்சாரம், நம் சித்தாந்தங்களின் அறிவு போன்ற போதனைகள் இல்லாமல் இருப்பது கூட இவற்றுக்கு உதவி செய்கிறது.

நம் புண்ணியத் தலங்கள் மற்றும் கலாச்சாரம், கலை, யோகம், மந்திரம் முதலிய பாரம்பரிய செல்வங்களின் சிறப்பினை  உலகமே கவனித்து பாராட்டும் தருணத்தில் அவற்றை பாதுகாக்க வேண்டிய கடமையும் பொறுப்பும்  நமக்கு இல்லையா?

இது நம் சனாதன தர்மம்
தெலுங்கு மூலம் – பிரம்மஶ்ரீ சாமவேதம் சண்முக சர்மா.
தமிழாக்கம்- ராஜி ரகுநாதன்
பக்கங்கள்: 673
விலை- ₹ 350.
(தபால் செலவு தனி)
வெளியீடு: ரிஷிபீடம்

நூலைப்பெற பதிப்பாளரை கீழ்க்கண்ட முகவரியில் நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்ளவும்:

Rushipeetham Charitable Trust,
Plot No. 1-19-46, HIG-A-40,
Dr.A.S.Rao Nagar,
Hyderabad – 500062

Ph: 040-27134557, 040-27132550, 9441677389
Email: sales.subscriptions@rushipeetham.org
Website: www.rushipeetham.org

நின்மாலியம் தந்த தெய்வப் பாடல் – சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்

இன்று மகாசிவராத்திரி. 

இறைவனுக்குச் சாத்திக் களைந்த மலர் மாலை நின்மாலியம் எனப்படும். அது இலையாயினும் பூவாயினும் மிகப் புனிதமானதாகக் கருதப்படும். இக்கோட்பாடு சைவம் வைணவம் இரண்டுக்கும் உரியதாம். நின்மாலியத்தின் உயர்வை விளக்கும் நிகழ்ச்சிகள் வரலாற்றிலும் உண்டு; புராணத்திலும் உண்டு

சேரன் செங்குட்டுவன் ‘வடதிசை மருங்கின் மன்னர்தம் முடித்தலைக், கடவு ளெழுதவோர் கற்கொண்டு ‘ வருவதற்கு, ‘நிலவுக்கதிர் முடித்த நீளிருஞ் சென்னி, உலகுபொதி யுருவத் துயர்ந்தோ’னாகிய சிவனின் சேவடியை வெட்சிமாலையொடு சிரசில் புனைந்து, மானிடர் யாரையும் வணங்காச் சென்னி இறைஞ்சி கடக்களியானைப் பிடர்த்தலை ஏறினன். அப்பொழுது ‘குடக்கோக் குட்டுவன் கொற்றங் கொள்க’ என, ஆடக மாடத்தறி துயி லமர்ந்தோனாகிய அனந்தபத்மநாபனின் சேடம் (நின்மாலியம்) கொண்டு வந்து அந்தணர் சிலர் ஏத்தினர்.

சேரன் செங்குட்டுவன், சைவன், ‘தெண்ணீர் கரந்த செஞ்சடைக் கடவுளின் வண்ணச் சேவடியைத் தன் முடிமேல் வைத்தவன். ஆகவே, அனந்தபத்ம நாபனின் சேடத்தை வாங்கித் தன் அணிமணிப் புயத்தில் தாங்கினன். சைவனேயாயினும், சேரன் செங்குட்டுவன், திருமாலின் சேடத்தை அலட்சியம் செய்யாது, பணிவுடன் பெற்றுத், தோளில் தாங்கினான். சேடத்தைச் சிரசில் தாங்குதல்தான் முறை. சேரன் செங்குட்டுவனின் சிரசில் நீங்காமல் சிவனின் சேவடி உள்ளது. அதன்மேல் அல்லது அதற்கு நிகராகத் திருமாலின் சேடத்தை வைக்கச் சைவனான அவன் உள்ளம் இடம் கொடுக்கவில்லை. எனவே, தோள்மீது தாங்கி அதற்கு உரிய மரியாதையைச் செய்தான். சைவர்கள் திருமாலின் சேடத்திற்கும் தரும் மரியாதையைச் சேரன் செங்குட்டுவன் தன் செயலில் காட்டினான்.

பரஞ்சோதி முனிவரின் திருவிளையாடற்புராணம் நின்மாலியத்தை அலட்சியம் செய்த இந்திரனும் அவன் வாகனமாகிய வெள்ளையானையும் அடைந்த தண்டனையைக் கூறுகின்றது.

கருவாசனையை கழிக்கும் காசி நகரில் துருவாசமுனிவர் விசுவநாதனை ஆகம முறைப்படி வழிபட்டு , இன்புற்று அருச்சனை செய்தார். அருச்சனை முடிவில் பெருமானின் சிரசிலிருந்து தாமரை மலரொன்று சரிந்து விழுந்தது. அதனைத் துருவாசமுனிவர் கரத்தில் ஏந்தினார். பரமனின் சிரசிலிருந்து சரிந்த அந்த உயரிய நின்மாலியத்தை உயர்ந்த ஒருவனுக்கு அளிக்க விரும்பிய முனிவர் இந்திரலோகத்தை அடைந்தார்.

இந்திரன் தன் செல்வச் செருக்கெல்லாம் வெளிப்படத் தன் வெள்ளையானைமீது ஊர்ந்து பவனி வந்து கொண்டிருந்தான். இந்திரனைத் தாங்கிவரும் பெருமையினால் ஐராவதமும் மதக் களிப்புடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

துருவாசமுனிவர் பரமனின் நின்மாலியத்தினை இந்திரனிடம் அளித்து வாழ்த்தினார். பெரியோர் அளிக்கும் நின்மாலியத்தை இருகரம் நீட்டிப் பெறுவதுதான் முறை. ஆனல் அறிவிலாத இந்திரன் மரியாதையின்றி ஒருகரம் நீட்டி வாங்கி அதை அலட்சியமாக யானையின் மத்தகத்தின் மீது வைத்தான்; யானை மத்தகத்தின்மீது இருந்த மணமலரைத் தன் துதிக்கையினால் எடுத்துத் தரையில் வீசித் தன் நெடுந்தாளால் மிதித்துச் சிதைத்துச் சென்றது. சினமுற்ற துருவாசர், இந்திரனை நோக்கி, ’ உன்னுடைய சென்னி செழியரில் (செழியர் – பாண்டியர்) ஓர் வீரனின் வளையால் (வளை ஒருவகை படைக்கலன்) சிதறுக. உன்னுடைய நாற்கோட்டு வெண்ணிறத்த குஞ்சரம் காட்டு யானையாக அலைக’ எனச் சாபமிட்டார்.

இந்த இரண்டு நிகந்ழ்ச்சிகளும் நின்மாலியத்தின் சிறப்பினை உணர்த்துவன. இனி, நின்மாலியத்தால் தோன்றிய தெய்வப் பாடலை அறிவோம்.

புஷ்பதந்தர் என்னும் கந்தர்வ தலைவர், காசிமன்னனான வாகு என்பவன் தன்னுடைய போகத்துக்கு அமைத்திருந்த நந்தன வனத்திலிருந்து நாள்தோறும் உயர்ந்த மணமிக்க மலர்களைக் கவர்ந்து சென்று சிவபூசை செய்து வந்தார். இவர் , நிலத்தில் கால் பதியாது, வானத்தில் சஞ்சரிப்பவ ராதலால் நந்தனவனத்தைச் சுற்றிலும் இருந்த கடுமையான காவல் பயனற்றதாயிற்று.

அரசன் நுண்ணறிவுடையவ னாதலால் மலர்க் கள்வனைப் பிடிக்க அரியதொரு சூழ்ச்சியினைச் செய்தான். நந்தன வனமெங்கும் சிவ நின்மாலியங்களைத் தூவச் செய்தான். மலர் பறிக்க வந்த புட்பதந்தர், சிவநின்மாலியங்களை மிதித்துச் சிவாபராதத்துக்கு ஆளானார். ஆகாயத்தில் பறக்குமாற்றலை இழந்தார்; மண்ணுலகில் தங்க வேண்டியவரானார்.

சிவாபராதத்திலிருந்து உய்யவும் மீண்டும் கந்தர்வ நிலைபெற்று ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் ஆற்றல் பெறவும் சிவபெருமானின் பெருமைகளைப் பாடித் தோத்தரிக்க விரும்பினார்.ஆனால் பெருமானின் பெருமைகளை எடுத்துப் புகழும் ஆற்றல் தனக்கு இல்லையே எனவும் வருந்தினார். இறைவன் அருள் புரிந்தார். சிவபரம்பொருளின் மகிமைகளை எடுத்துக் கூறித் துதிக்கத் தொடங்கினார்.

சிவனின் மகிமைகளை எடுத்தோதிப் போற்றும் நூலாதலின் இது ‘சிவமஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்’ எனப் பெயருடைய தாயிற்று.

வடமொழியில் உள்ள இந்த அருமையான நூல், பரஞ்சோதி முனிவரால் தம்முடைய திருவிளையாடற் புராணத்தில்,

“பந்தநான் மறைப்பொருட் டிரட்டென வடபாடல் செய்தெதிர் புட்ப
தந்தனேத்த” (திருமணப்படலம் 112)

எனப்புகழப்படுகின்றது. இந்த அரிய நூலுக்கு வடமொழியில் ஜகந்நாத சக்ரவர்த்தி என்னும் வங்காள அறிஞர் உரை எழுதியுள்ளார். அதனை ஆங்கிலத்தில் வங்காள உயர்நீதி மன்ற நீதியரசர் ஸர் ஜான் உட்ரூஃப் எனும் ஆங்கிலேயப் பெரியவர் ‘ஆர்தர் ஆவலான்’எனும் புனைபெயரில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த் துள்ளார். சுவாமி விவேகாநந்தரும் இந்நூலில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

இந்த நூலில் 36 பாடல்கள் உள்ளன. அனைத்தும் சிவபரம்பொருளின் பெருமையை எடுத்துமொழிவன. அவற்றுள் சிலவற்றை எடுத்துச் சுவைப்போம்.

*******

‘உன்னுடைய அநந்த கல்யாண குணங்களில் எதை எவ்வாறு அறிந்து எப்படிப் பாடித் துதிப்பேன்’ எனச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் கவலைப்பட்டதைப் போன்றே, புஷ்பதந்தரும் ‘உன்னுடைய எல்லையற்ற மகிமைகளில் எதை எப்படி இயம்புவேன்’ என ஏங்கினார். இந்த ஏக்கமே முதற்பாட்டாக அமைந்தது. இப்பாட்டு இந்த நூலின் உட்பொருளையும் ஆசிரியரின் மனக் கருத்தையும் எடுத்துக் காட்டும் பாயிரமாகவும் அவையடக்கமாகவும் உலகோரை ஆற்றுப் படுத்தும் அற உரையாகவும் அமைந்தது.

“அரனே ! உன்னுடைய பெருமைக்கு உயர்வெல்லையே இல்லை. உன் பெருமையை அறியாதவர் அதனைக் குறித்துப் பேசுதல் என்பது பிழையாம். வேதன் எனச் சிறப்புப் பெயருடையவனும் ஓதுதற்குக் கருவியாக நான்கு நாக்களைக் கொண்ட நான்முகமுடையோனுமாகிய பிரமன் முதலாய தேவர்கள் உன்னைத் துதிக்கும் மொழியும் குறைபடுதல் எனும் குற்றமுடையதாகும். (விரிக்கில் பெருகும்;சுருக்கில் எஞ்சும்) அதேசமயம், அன்பினால் உம் மகிமைகளை மனத்தில் எண்ணி, அவரவர் அறிவுக்கு எட்டிய அளவில் உன்னைப் புகழ்ந்து துதித்தால் அது குற்றமாகாது. அதனாலென்னுடைய உரையும் உனக்கு ஏற்புடைத்தாகும்.

பெருமையுன துயர்வெல்லை யில,தறியார்
பேசுவது பிழையா மென்னில்
சுருதியுணர் பிரமன்முத லியருமுனைத்
துதிமொழியுந் துரிசா மன்பால்
கருதியுணர் தமதுமதி யளவுபுகல்
பவரெவர்க்குங் கரிசின் றென்றால்
ஒருபிழையு மிலதாகு மரனேயென்
னுரையுமுனக் கேற்ப தாமே.

(பாடல் 1, சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்)

[கரிசு- பிழை. துரிசு – குற்றம்.]

மஹிம்ன​: பாரம்ʼ தே பரமவிது³ஷோ யத்³யஸத்³ருʼஶீ
ஸ்துதிர்ப்³ரஹ்மாதீ³னாமபி தத³வஸன்னாஸ்த்வயி கி³ர​: |
அதா²(அ)வாச்ய​: ஸர்வ​: ஸ்வமதிபரிணாமாவதி⁴ க்³ருʼணன்‌
மமாப்யேஷ ஸ்தோத்ரே ஹர நிரபவாத³​: பரிகர​:|| 1||

சிவனே முத்தொழிற்கும் முதல்

சிவனே படைத்தல் காத்தல் அழித்தல் மறைத்தல் அருளல் என்னும் திருவந்தொழில்களுக்கும் கருத்தா.

இவற்றில் முதல் மூன்றும் மாயையாகிய சடத்திலும் பின்னைய இரண்டும் சித்தாகிய உயிரிலும் நடைபெறும். ஐந்தொழிலை முத்தொழிலாகவும் கூறுதல் உண்டு. மறைத்தல் தொழிலைத் திதியாகிய காத்தலிலும் அருளல் தொழிலைச் சங்காரமாகிய ஒடுக்கலிலும் அடக்கிக் கூறுவர்.

சிவபெருமான் மாயாகாரியமாகிய முக்குணங்கள் இல்லாதவன். மாயாகாரிய நிர்குணனாகிய சிவன் சர்வஞ்ஞம் முதலிய அருட்குணங்கள் கொண்டவன். ஆன்மாவின் பொருட்டு சிருட்டி திதி சங்காரம் எனும் முத்தொழில்களை மாயை இடமாகச் செய்யும் போது, அத்தொழில்களுக்குரிய குணங்களோடு இயற்றுவன்.

“……. விண்முதல் பூதலம்
ஒன்றிய இருசுடர் உம்பர்கள் பிறவும்
படைத் தளித் தழிப்ப மும்மூர்த்திகளாயினை”
(ஞானசம்பந்தர், திருவெழுகூற்றிருக்கை)

“அரியாகிக் காப்பான் அயனாய்ப் படைப்பான்
அரனாய் அழிப்பவனுந் தானே” (11ஆம் திருமுறை)

“எதினின்று இந்தச் செந்துக்களெல்லாம் பிறக்கின்றனவோ, பிறந்தவை எதனால் நிலையுறுகின்றனவோ (திதி, திரோபவம்) , ஒழியுங்காலத்து அவை எதனுட் பிரவேசிக்கின்றனவோ , அதனை அறிதி; அது பிரஹ்மம்” (தைத்திரீயோபநிடதம்)

இதனால் படைத்துக் காத்து அழிப்பது (சிவப்)பிரஹ்மம் எனப் பெறப்படுகின்றது

முக்குணங்கள் – சாத்துவிகம், இராஜசம், தாமசம். இறைவன் ராஜதகுணவடிவாக அயனிடத்தும், சாத்துவிக குணவடிவாக அரியிடத்தும், தாமச குணவடிவாக உருத்திரனிடத்தும் நின்று படைத்தல், காத்தல், அழித்தலாகிய முத்தொழில்களைச் செய்கின்றான். ஆயினும் அவன் மும்மூர்த்திகளில் ஒருவனல்லன்.

“முக்குணத்தின் மூவுருவி னின்றுலகம்
முழுவதையும் படைத்துங் காத்தும்
ஒக்கவழித் திடுமுனது பேரிறைமை
மறைமூன்றும் உணர்த்தக் கேட்டும்
தக்கநிறை புண்ணிய மிலாதசிலர்
அதையிகழ்ந்து தருக்கும் கொள்வர்;
மிக்கமதி வாணர்களுக் கம்மொழிகள்
செவிசுடுமே விளங்கும் வள்ளால்.

(பாடல் 4, சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்)

தவைஶ்வர்யம்ʼ யத்தஜ்ஜக³து³த³யரக்ஷாப்ரலயக்ருʼத்‌
த்ரயீவஸ்து வ்யஸ்தம்ʼ திஸ்ருஷு கு³ணபி⁴ன்னாஸு தனுஷு|
அப⁴வ்யானாமஸ்மின்‌ வரத³ ரமணீயாமரமணீம்ʼ
விஹந்தும்ʼ வ்யாக்ரோஶீம்ʼ வித³த⁴த இஹைகே ஜட³தி⁴ய​:|| 4||

“ஈற்றில் நினையே சேர்வர் சிவமாம் தேவே”

சிவன் ஒருவனே தேவன். அவனை அடையும் மார்க்கங்கள் பல. ‘யாதொரு தெய்வங் கொண்டீர்! அத்தெய்வமாக மாதொரு பாகனே வருவன்”. ஆன்மாக்களின் மனப்பக்குவம், அறிவு பல திறத்தன. அவற்றிற்கேற்பவே சிவனும் குருவாய் வந்து அவ்வான்மாக்களை நெறிப்படுத்தினான். எனவே எல்லா நெறிகளும் அவனால் படைக்கப்பட்டனவே. ‘விரிவிலா அறிவினார்கள் வேறொரு சமயஞ் செய்தே எரிவினாற் சொன்னா ரேனும் எம்பிராற் கேற்றதே யாகும்”.

மலைமேல் பெய்த மழைநீர் ஆறாக சமதளத்தை நோக்கி வரும். அவ்வாறு வரும் நதிகளிற் சில நேரே கடலிற் புகும்; வளைந்து வளைந்து தடைபட்டுப் பட்டுப் பாயும் நதிகளும் இறுதியில் கடலில்தான் சங்கமம் ஆகும்.

அதுபோன்றே சமய உலகில் வேதாந்தம்., சாங்கியம்,யோகம், பாசுபதம் , வைணவம் எனப் பல சமயநெறிகள் உள்ளன. அவை தம்முள் வேறுபட்ட கொள்கைகளும் அனுட்டானங்களும் உடையன. ஒவ்வொன்றும் அபிமானத்தாலே தன்னுடைய கொள்கையே பெருமையுடையது, மேன்மையது என்று கூறிக் கொண்டாலும் , நேராகச் செல்லும் நதியும் வளைந்து செல்லும் நதியும் இறுதியில் கடலைச் சேர்ந்தே முடிவதுபோல எச்சமயத்தாரும் இறுதியில் சிவனைச் சேர்ந்தே முத்தி பெறுவர்.

அருமறையே சாங்கியமே யோகம்மே
பசுபத மரிமார்க் கம்மே
பெருமையுடைத் தெனவொன்றே பேணியொழு
குநருமிச்சா பேதத் தாலே
வருநதிகள் நேர்புகுவ வளைந்துசெலு
மவையும்வழி வழியே யீற்றில்
திருவின்மிகு கடல்புகுத லெனநினையே
சேர்வர்பர சிவமாந் தேவே.

(பாடல் 7 – சிவ மஹிம்ந ஸ்தோத்திரம்)

த்ரயீ ஸாங்க்²யம்ʼ யோக³​: பஶுபதிமதம்ʼ வைஷ்ணவமிதி
ப்ரபி⁴ன்னே ப்ரஸ்தா²னே பரமித³மத³​: பத்²யமிதி ச|
ருசீனாம்ʼ வைசித்ர்யாத்³ருʼஜுகுடில நானாபத²ஜுஷாம்ʼ
ந்ருʼணாமேகோ க³ம்யஸ்த்வமஸி பயஸாமர்ணவ இவ|| 7||

அருமறை- வேதாந்த நெறி. அரிமார்க்கம் – வைணவசமயம்.

இப்பரந்த கருத்தாலே சிவத்தைச் “சமயாதீதப் பழம்பொருள்” என்பர். சிவராத்திரியில் இச்சிவத்தின் மகிமைகளைத் தியானிப்போமாக.