ஓடிப்போனானா பாரதி? – 11

பாரதி என்னதான் சொன்னான்?

A good antibiotic will not only kill or inhibit the pathogenic bacteria, but will also help prevent the infections from spreading to the other parts of your body. It is difficult to choose a right online pharmacy, but in case https://hotelnoucasablanca.com/experiencias/ you want to buy cialis, Per favore non usare le tue istruzioni e usare il form di contatto (fcc) di facebook o twitter.

Nolvadex online is a natural herbal supplement that can help in lowering the level of androgens, in both males and females. This can inelegantly be done by asking your pharmacist for ciprofloxacin 500 mg visa. Doxycycline prescribing information for treating skin and soft tissue infections (sstis) has been published in a range of journals since 2006, including:

You can compare online shops and choose a reliable site. Lipoatrope is the online clomid prescription Arāria generic in the ciprofloxacino group of medicines. A study has been conducted on the effect of water on the dissociation reaction of lithium chloride with sodium azide.

bharathi
முனைவர் இறையரசன் அவர்கள், ‘பொருத்தமாக இல்லை’ என்று அபிப்பிராயப்படும் பாரதியுடைய தலையங்கப் பகுதியை எடுத்துக் கொள்வோம். அது பாரதியுடைய கருத்து இல்லை. இப்போது, ஜஸ்டிஸ் மன்றோ தன்னுடைய தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டிருப்பதிலிருந்து ஒரு பகுதியை எடுத்துக் கீழே தருகிறேன்:

“எதிரி தனக்குப் பத்திரிகை வைத்து நடத்தச் சாமர்த்தியமும் பணமும் இல்லை என்று வழக்காடுகிறான். எதிரி மெட்ரிகுலேஷன் பரீட்சை பாஸ் பண்ணி இருக்கிறான். மேற்படி மெட்ரிகுலேஷன் பரீட்சை பாஸ் பண்ணி நான்கு வருஷமான பிறகு குற்றம் சாட்டப்பட்ட வியாசங்களை எழுதச் சாதாரணமாக யாருக்கும் கூடுமேன்று எதிரிக்குத் தமிழ் கற்றுக் கொடுத்த உபாத்தியாயர் சொல்கிறார். எதிரிக்கு எந்தவிதமான சொத்தும் கிடையாதென்று
ஒரே சாட்சிதான் வாக்குமூலம் கொடுத்திருக்கிறது. இது யோஜித்துப் பார்த்தால்அவ்வளவு நம்பத்தக்கதல்ல.

[1]

இந்தப் பகுதியைத்தான் பாரதியுடைய இந்தியா கேஸ் என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த தலையங்கம் மேற்கோளாகக் காட்டுகிறது. ‘பொருத்தமாக இல்லை’ என்று முனைவர் இறையரசன் அபிப்பிராயப்படும் அந்தப் பகுதியின் முழுப் பத்தியையும், தீர்ப்பையும் (குறைந்தது, தீர்ப்பின் மேற்கோளாகக் காட்டப்பட்டுள்ள இந்தப் பத்தியையும்) ஒருமுறை ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். தீர்ப்பில் சொல்லப்பட்டுள்ள இந்தப் பத்தியின் சாராம்சமும் அதில் இருப்பது தெரியவரும். அது மட்டுமேயல்லாது, அந்தப் பத்தியில்
பாரதி குறித்திருப்பது வக்கீல் கௌடல் செய்த பிரதிவாதத்தின் சாரம்தான் அந்தப்பத்தியின் இறுதிப் பகுதியில் இடம்பெற்றுள்ளது என்பதும் தெரியவரும். ‘*அவர் செய்தது குற்றம் என்றே தீர்ப்பாகிவிடும் பக்ஷத்தில் அதற்காக அனுதாபப்பட்டு
மன்னிப்புக் கேட்டிருக்கிறார் என்றும்* சொல்லி *எதிர்வாதம் செய்தார்**’* என்ற பகுதியையும், அதைத் தொடரும் ‘எல்லோரும் எதிர்பார்க்கக்கூடியபடியே ஜட்ஜியும் ஜூரர்களும் அவ்விதமான எதிர்வாதத்தை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை’ என்ற (அந்தத்
தலையங்கத்தின்) அடுத்த வாக்கியத்தையும் சேர்த்தே படிக்கவேண்டும். ஏதோஅங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வாக்கியங்களைத் துண்டாடித் தேர்ந்து கோத்துக்காட்டுவது, உண்மையைக் காட்டாது என்பது மட்டுமன்று; உண்மைக்குப் புறம்பானதும் ஆகும் என்பதைத் தெளிந்துகொள்ள வேண்டும்.

முனைவர் இறையரசன் சொல்வதுபோல் ‘பொருத்தமாக இல்லை’ என்ற கருத்து செல்லுபடியாக வேண்டுமானால், ஒவ்வொரு பத்திரிகை ஆசிரியரும் (எதிலிருந்தேனும்) குறிப்பிட்ட சில
பகுதிகளை மேற்கோள் காட்டுவதையே விட்டுவிட வேண்டிவரும். வக்கீலின் வாதத்தையும், தீர்ப்பின் சாரத்தையும் இணைத்துச் சுருக்கமாக விவரித்திருக்கும் பத்தி, சீனிவாசன்மேல் பாரதி வைத்த தீர்ப்பாகாது. இதழாளர் பாரதி புத்தகம் மேற்கோள் காட்டியிருக்கும் பகுதி அப்படியொரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பது
துரதிர்ஷ்டவசமானது. சொல்லப் போனால் பாரதியுடைய கருத்து அது இல்லை. தலையங்கத்தின் அடுத்த பத்தியில் பாரதி சொல்கிறான்:

‘இதனால் அவருக்குக் கிடைத்த சிக்ஷை சரியென்றும் அவர் குற்றவாளி யென்றும் நாம் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.’ இதன் பிறகு, அரசாங்கத்தார் பேரிலும், ஆட்சி முறையைப்பற்றியும் தலையங்கம் பேசிக்கொண்டு போகிறது. சீனிவாசன்மேல் எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் காண முடியவில்லை.

குற்றச்சாட்டாக எதையேனும் காட்டவேண்டுமானால், தலையங்கத்தின் பிற்பகுதியில் காணப்படும் இந்தப் பகுதியைச் சொல்ல்லாம். இதைத்தான் இந்தத் தலைப்பில் ஆய்ந்த
பெரும்பாலான ஆய்வாளர்களும் மேற்கோள் காட்டி வருகிறார்கள்:

‘நம்முடைய தேசபக்தியை அவர்கள் ராஜத்துரோகம் (இ.பி.கோ. 124A செக்ஷன்) என்று சொல்லுகிறார்கள். நம்முடைய சுதேசாபிமானத்தை அவர்கள் ‘அன்னியரைப் பகைத்தல்’(153
செக்ஷன்) என்கிறார்கள். நாம் அதற்குச் சொல்வதென்ன? நாம் எது செய்யினும் தேசத்துரோகம் செய்யோம். தேசத் துரோகிக்கு என்றும் மீளாத நரகமே பிராப்தம்.

‘ராஜத்துரோகக் கேசிலகப்பட்டுக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு பத்திராசிரியரும் சொல்லவேண்டியதும் அதுவே. அப்படியே பிரம்மஸ்ரீ திலகர் சொன்னார். அப்படியே பூபேந்திரநாதர் சொன்னார். அப்படியே பிரம்மபாந்தவ உபாத்தியாயர் சொன்னார். மற்றவிதமான
வாக்குமூலம் இந்தியன் என்ற அந்தஸ்துக்குத் தகாது.

இந்த இடம், சீனிவாசன் மேல் நேரடியாக இல்லாமல், மறைமுகமாக வைக்கப்படும் விமரிசனம்தான். ஒன்றை நினைத்துப் பாருங்கள். சீனிவாசனுக்குக் கிடைத்த தண்டனை சரியானதே என்று பாரதி சொல்லவில்லை. மாறாக, சட்டத்தை இவ்வாறெல்லாம்
பயன்படுத்தும் அரசாங்கத்தைக் கண்டிக்கவே செய்திருக்கிறான். நாம் எதை தேசபக்தி என்கிறோமோ, அதை அவர்கள் ராஜதுரோகம் என்கிறார்கள் என்ற தெளிவான விளக்கத்தை ஏனோ எல்லோரும் தவறவிட்டு விடுகிறார்கள்.

இன்னொன்றையும் நினைத்துப் பார்க்கவேண்டும். எம் பி திருமலாசாரியார், எஸ் என் திருமலாசாரியார் ஆகியோரோடு சேர்ந்துகொண்டு, *முரப்பாக்கம் சீனிவாச*னும் இந்தியா
பத்திரிகையைத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியா பத்திரிகையை நிறுவுவதற்காக சீனிவாசன் பணம் போட்டிருந்ததும்; அதில் பங்குதாரராக (partner) இருந்ததும் அவருடைய வாக்குமூலத்திலேயே வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இப்படி, பத்திரிகையை நிறுவியதிலும், அதற்கான பணம் போட்டதிலும் அதன் முக்கியமான நிர்வாக முடிவுகளை எடுத்ததிலும் பங்கேற்ற சீனிவாசன், தன்னுடைய வாக்குமூலத்தில்,
மற்ற இருவர்களிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்துக் கொண்டு, தான் வெறும் குமாஸ்தாதான் என்று வழக்காடியது பொருத்தமற்றதல்லவா? பங்குதாரர் என்ற முறையில், சீனிவாசனுடைய ஒப்புதலும் இல்லாமலா, மற்ற இரு திருமலாசாரிகளும் மட்டுமே நிர்வாக முடிவுகளை
எடுத்திருக்க முடியும்?

பங்குதாரர்களில் ஒருவரான சீனிவாசன், பத்திரிகையின் நிர்வாகப் பொறுப்புகளை கவனித்துக் கொண்டார். பத்திரிகைக்கு இன்னார் உரிமையாளர், இன்னார் ஆசிரியர் என்று காவல்துறை கமிஷனர் அலுவலகத்தில் நேரடியாகச் சென்று பதிவு செய்தவரும்
அவர்தான். தீர்ப்பில் ஜஸ்டிஸ் மன்றோ இதைக் குறிப்பிடுகிறார்: ‘போலீஸ் கமிஷனர் ஆபீஸ் குமாஸ்தாவாகிய நீலமேகாச்சாரி யென்பவர் எதிரி* 1907ஆம் வருஷம் ஆகஸ்டு மாதம் 18ம் தேதியன்று ‘இந்தியா’ பத்திரிகைக்குத் தான் அச்சிடுவோனென்றும், வெளிப்படுத்துவோனென்றும், பிரஸ் ஆக்ட் (பத்திரிகை சட்டத்தின்) படி ‘டிக்ளரேஷன்’ பத்திரம் எழுதிக் கையெழுத்துப் போட்டதற்குச் சாட்சியம் சொன்னார்‘. ஆகவே, நிர்வாகத்துறையைத் தன் நேரடிப் பொறுப்பில் வைத்துக் கொண்டிருந்த்தும், கவனித்துக் கொண்டிருந்த்தும் முரப்பாக்கம் சீனிவாசன்தான் என்பது தெளிவாகிறது. இப்படி இருக்கும்போது, எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளிலும், பதிப்பிக்கப்பட்ட கட்டுரை, கவிதைகளிலும் தனக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை என்றும், பாரதியும் மற்ற இரு திருமலாசாரியார்களுமே அவற்றுக்குப் பொறுப்பு என்றும், தன்னுடைய பொறுப்பைக்கைகழுவி விட்டபடி நழுவ முயன்றது நாகரிகத்தின்பாற்பட்ட செயலன்று. (* எதிரி:இந்த இடத்தில் முரப்பாக்கம் சீனிவாசனைக் குறிக்கும் சொல்.)

இவ்வளவு கடுமையான நெருக்கடியில்கூட, இப்படிப்பட்ட உண்மைகளை இந்தியா பத்திரிகையில் பிரசுரித்தோ, ‘இவரும் இந்தச் செயல்களில் நேரடியாக சம்பந்தப்பட்டவர்தான்’ என்ற வகையிலோ எழுதாமல், பிரசுரிக்காமல் இருந்ததே மற்ற
இரண்டு பங்குதாரர்களின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது. பாரதியின் இந்தக் குறிப்பிட்ட தலையங்கம் மிகமிக அடக்கி வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சொல்லியிருக்க வேண்டிய (சீனிவாசனுக்கு சங்கடத்தை உண்டுபண்ணக்கூடிய—மற்றவர்களுக்கு அவர் சங்கடத்தை உண்டுபண்ணிய போதிலும்) உண்மைகளை எடுத்து வைக்காமல், அவற்றைப் பெரும்போக்காக மறைத்தபடி, பொதுவான அம்சங்களையும், இப்படிப்பட்ட ராஜதுரோக கேசில் அகப்பட்டுக்கொள்ளும் பத்திரிக்கை அதிபர்கள் செய்யவேண்டுவது என்ன என்பது பற்றிய சிறிய குறிப்பையும் மட்டுமே வெளியிட்டு, சீனிவாசனுக்குக் கிடைத்த தண்டனைக்கு
அரசின் தவறான போக்கே காரணம் என்று சுட்டி நிறுத்தியிருப்பது பெருந்தன்மைக்கும், மன்னிக்கும் சுபாவத்துக்கும் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கின்றன.

சீனிவாசன், நீதிமன்றத்தில் மற்ற இரு பங்குதாரர்களுக்கும் பாரதிக்கும் குந்தகம் விளைவிக்கும் வகையில் சாட்சியமும் வாக்குமூலமும் அளித்திருந்தும்கூட, இந்தியா
கேஸ் என்ற இந்தத் தலையங்கம், பொது அரங்கில் பத்திரிகையாளர்கள் கையாள வேண்டிய நாகரிகத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. ‘உள்வீட்டுச் செய்தியெல்லாம்
ஊரம்பலத் துரைப்பார்’ என்று கண்ணன்-என் சேவகனில் பாரதி பாடுவதுபோல் இல்லாமல் உள்வீட்டுச் செய்தி, உள்வீட்டுச் செய்தியாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்ற நிலைப்பாடு, நான் மேலே எடுத்து வைத்துள்ள ஆதாரங்களிலிருந்து தெள்ளத் தெளிவாகப் புலப்படுகிறது.

bharathi4இன்னும் குறிப்பாக ஒன்று சொல்ல வேண்டுமானால், நான் முதலில் குறிப்பிட்ட பாரதி அன்பர் சொல்லியிருப்பதைப்போல், “நீதிமன்றத்தில் தாம் பிரிட்டிஷ் விசுவாசி என்று
வாக்கு மூலம் தருகிறார் அந்த அப்பாவி! இதைக் கண்டித்துப் புதுவையிலிருந்து பாரதியாரின் ‘இந்தியா’ தலையங்கம் எழுதுகிறது! வீரமாக எதிர்த்து நின்றிருக்க வேண்டாமா? என்று” என்ற பகுதி, (அவர் எந்த அடிப்படையில் இப்படியொரு கருத்தை
மனத்துக்குள் ஆழமாக விதைத்து வளர்த்துவருகிறார் என்பதை நான் அறியேன்) உண்மைக்கு மாறானது; தவறானது என்பது தெரியவருகிறது. பாரதி இந்தத் தலையங்கத்திலும் சரி,
இந்தியா பத்திரிகை மீதான வழக்கு தொடர்பான மற்ற எந்தக் கட்டுரைகளிலும் சரி, பாரதி உரைநடைப் பகுதியில் இடம்பெற்றிருக்கும் (சீனி விசுவநாதன் இதுவரையில்
வெளியிட்டிருக்கும் எல்லாக் கட்டுரைகளையும் சேர்த்தே சொல்கிறேன்) இப்படி ஒருவாக்கியத்தையோ, அல்லது இப்படி ஒரு பொருள்படும் கருத்தையே சீனிவாசனுக்கு எதிராகச் சொல்லவில்லை, சொல்லவில்லை, சொல்லவே இல்லை.

அப்படியானால், வழக்கு நடைபெற்றதற்கும், சீனிவாசன் தண்டனை பெற்றதற்கும் காரணமான கட்டுரைகளை எழுதியவன் பாரதிதானே? அதற்கு அவனுக்குப் பொறுப்பில்லையா என்று கேட்பீர்கள். அதற்கு வருகிறேன்.

——————————

[1]
இந்தப் பகுதியில் தரப்பட்டுள்ள அனைத்து விவரங்களும் சீனி. விசுவநாதன் தொகுத்துள்ள ‘கால வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள்’ தொகுதி 3ல்இருக்கின்றன. தீர்ப்பு முதலான விவரங்கள் இந்தியா பத்திரிகையில் வெளியானவை என்று சீனி. விசுவநாதன் தெரிவிக்கிறார். இது குறித்து மேலும் விவரம் வேண்டுவோர், இந்த நூலிலிருந்து பெறலாம்.

ஹரி கிருஷ்ணன் அவர்கள் இதுகாறும் தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் எழுதி வந்த இத்தொடர் 2009 சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சி சமயத்தில் புத்தகமாக வெளிவருகிறது என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

தளத்தில் வெளிவரும் தொடரின் இறுதி பாகம் இது தான். பின்வரும் பாகங்களைப் புத்தகத்தில் படித்துத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

புத்தகம் பற்றிய விவரங்கள் கூடிய விரையில் தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் அறிவிக்கப்படும்.

– ஆசிரியர் குழு

ஓடிப் போனானா பாரதி? – 07

இவரா அப்பாவி?

இது வரையில் வெளிவந்துள்ள எல்லா ஆய்வுகளின்படியும் முரப்பாக்கம் சீனிவாசன் அவருடைய வாக்குமூலத்தில் ‘இந்தப் பத்திரிகைக்கு எப்போதுமே பாரதிதான் ஆசிரியராக இருந்து வந்திருக்கிறார். நான் இந்தியா பத்திரிகையின் கரெஸ்பான்டன்ஸ் வேலை பார்த்து வந்தேன்,’ என்பது. அதாவது, சீனிவாசன் ‘இந்தியா’ பத்திரிகையில் குமாஸ்தாவாக வேலை பார்த்தவர். அவருக்குப் பத்திரிகை நடத்தும் அளவுக்கு சக்தி கிடையாது. அவர் ஓர் ஏழை. மெட்ரிகுலேஷன் தேறி, ரயில்வே ஆடிட்டர் அலுவலகத்தில் மாதம் 15 ரூபாய் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்தார். எஸ்.என். திருமலாசாரி, சீனிவாசனுடைய பள்ளித் தோழர். அவர், தன்னுடைய பத்திரிகையில் வந்து வேலை செய்யுமாறு அழைத்த காரணத்தால், இரயில்வே ஆடிட்டர் அலுவலகத்தில் பார்த்து வந்த உத்தியோகத்தை விட்டுவிட்டு, ‘இந்தியா’ பத்திரிகையில் பணிக்கு வந்து அமர்ந்தார்.

சீனிவாசன் சொல்கிறார்: ‘1906ஆம் வருஷம் மே மாதத்தில் ‘இந்தியா’ என்னும் பத்திரிகையை (எஸ் என் திருமலாசாரி) ஏற்படுத்தினார். இவருக்குத் தன்னுடைய சொந்த ஊருக்குப் போகவேண்டியிருந்த படியால் அந்தப் பத்திரிகையை என் பேருக்கு மாற்றி வைத்தார். பிறகு அவர் ஊருக்குச் சென்றார்.’

மேற்படிப் பத்தியில் சீனிவாசன் குறிப்பிடுவது மே மாதம் முப்பத்தோராம் தேதி, 1907ஆம் வருடம் பாரதியை ஆசிரியராகவும், சீனிவாசனை உரிமையாளராகவும் செய்யப்பட்ட பதிவைப் பற்றியாகத்தான் இருக்க முடியும். (இந்த விவரங்களுக்குப் பகுதி 3 பார்க்கவும்.) ஏனெனில், அதற்கு அடுத்த பத்தியில் பின்வருமாறு சொல்கிறார்:

‘1907ஆம் வருஷம் நவம்பர் மாதம் எம்.பி. திருமலாசாரியார் பம்பாய் செல்ல எண்ணம் கொண்டிருப்பதாகவும், ஆகையால் பத்திரிகையை என்னிடத்திலேயே ஒப்புவித்துப் போவதாகவும், ஸி. சுப்பிரமணிய பாரதி பத்திராசிரியராக இருப்பார் என்றும் என்னிடம் சொன்னார். பம்பாயிலிருந்து எம்.பி. திருமலாசாரி நான் பத்திரிகைச் சட்டத்தின்படி போலீஸ் கமிஷனரிடம் ‘டிக்ளரேஷன் எழுதிக் கையெழுத்துச் செய்யவேண்டும் என்று எழுதினார். நான் அவ்வாறே எழுதி வைத்தேன். ஸி. சுப்பிரமணிய பாரதி பத்திரிகாசிரியராக ரூபாய் 50 மாதம் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். நான் கரஸ்பாண்டென்ஸ் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பேப்பர், காலத்தில் அனுப்பப் படுவதை மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.’

இதுவரைதான் பொதுவாக எல்லா ஆய்வாளர்களும் எடுத்துச் சொல்லி வந்திருக்கிறார்கள். யாருமே சீனிவாசன் கொடுத்த வாக்குமூலத்தின் முழு வடிவத்தைத் தந்ததில்லை. இது வரையில் சொல்லப்பட்டிருப்பதை வைத்துப் பார்க்கும் போது, சீனிவாசனுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது என்றும், அவருடைய நண்பர் எஸ்.என். திருமாலாசாரியார் அவரை நம்ப வைத்து, அவருடைய பெயருக்குப் பத்திரிகையைப் பதிவு செய்ய வைத்து, அவருக்கு ‘ஒன்றுமே தெரியாத நிலையில் இருக்கும் போது,’ இப்படிச் சும்மா ஒளஒளாக்காட்டிக்கு அவரைப் பொறுப்பேற்கச் சொல்லிவிட்டு, அவரை நன்றாக ஏமாற்றிவிட்டார் என்பதும் போன்ற ஒரு தோற்றம் ஏற்படுகிறது. (இந்தக் கட்டத்திலும், ஏமாற்றியதாகவே இருந்தாலும், அது இரண்டு திருமலாசாரியார்களின் அளவில் நிற்கும் ஒன்றே ஒழிய, பாரதி சம்பந்தப்பட்டதில்லை என்பது தெளிவு.) இருந்த போதிலும் இந்த வாக்குமூலத்தில் சில வினோதங்கள் இருப்பது பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிகிறது:

  1. எஸ் என் திருமலாசாரியார் சொந்த ஊருக்குப் போன காரணத்தால், ‘இடைக்கால உரிமையாளராக’ (அப்படி ஒரு பதவி சட்டப்படி இருந்ததில்லை என்றாலும், வாக்குமூலம் சொல்வதன்படி இது ஓர் இடைக்கால ஏற்பாடு என்பது போன்ற தோற்றமே கிடைக்கிறது) சீனிவாசன் பதிவு செய்யப்பட்டார்.
  2. அடுத்ததாக எஸ் என் திருமலாசாரியார் சென்னைக்குத் திரும்பி வந்தார். அப்படி வந்த போதிலும், பத்திரிகை மீண்டும் அவர் பெயருக்கு ‘உரிமையாளர்’ என்ற விதத்தில் மாற்றப்படவில்லை. இப்போது ‘உரிமையாளர்’ என்று பதிவுபெற்றவர் எஸ் என் திருமலாசாரியாரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரரான எம் பி திருமலாசாரியார். (பகுதி 3ல் தரப்பட்டுள்ள காலவாரி உரிமையாளர், ஆசிரியர் பதிவுப் பட்டியலைப் பார்க்கவும். இந்த மாற்றம் 1907ஆம் வருடம் ஆகஸ்ட் மாதம் நடந்திருக்கிறது. அந்தச் சமயத்தில் ஆசிரியர் சுப்பிரமணிய பாரதியே என்கிறார் சீனிவாசன். செய்யப்பட்டிருக்கும் பதிவின்படி, உரிமையாளரே ஆசிரியர். அதாவது எம் பி திருமலாசாரியாரே ஆசிரியர்.)
  3. அடுத்த சில மாதங்களில் எம் பி திருமலாசாரியார் பம்பாய்க்குப் போனார். ஆகையினாலே, உரிமையாளர் பொறுப்பை மு. சீனிவாசன் ஏற்றார். அப்போதும், ஸி. சுப்பிரமணிய பாரதிதான் ஆசிரியர் என்று சீனிவாசனுக்குச் சொல்லப்பட்டது. ஆனாலும், ஆசிரியர் என்ற பதவியில் சி. சுப்பிரமணிய பாரதி பதிவுசெய்யப்படவிலலை. பிறகு, எம் பி டி ஆச்சாரியா, பம்பாயிலிருந்து கடிதம் எழுதி, போலீஸ் கமிஷனரிடம் டிக்ளரேஷன் கொடுக்கச் சொன்னார். வாயில் விரலை வைத்தால் கடிக்கத் தெரியாத சீனிவாசர் போய் அப்படியே செய்தார்.

இங்கே ஒரு பொய் வெளிப்படுகிறது. ஒன்றல்ல, இரண்டு. பத்திரிகை உரிமையாளர் அல்லது ஆசிரியர் வெளியூருக்குச் செல்லவே கூடாது என்று சட்டம் இருந்ததா? ஏன் பத்திரிகை ஆசிரியர் வெளியூருக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் அதன் உரிமையாளர் பெயர் மாற்றிப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்? அவசியமே இல்லையே! சம காலத்திலும் சரி, அதற்கு முன்னாலும் சரி, இப்படி மற்ற பத்திரிகை ஆசிரியர்கள் வெளியூர்களுக்குச் சென்ற போது இப்படி மாற்று ஏற்பாடுகள் எதுவும் செய்யப்படவில்லையே! எடுத்துக்காட்டாக, ஹிந்து பத்திரிகையின் அப்போதைய ஆசிரியரான (பின்னாளில் சுதேசமித்திரனைத் தொடங்கிய) ஜீ. சுப்பிரமணிய ஐயர் 1897 மார்ச் மாதத்தில் வெளியூர் என்ன, வெளிநாட்டுக்கே சென்றார். ஹிந்து சொல்கிறது: “And the opportunity came to the Editor of The Hindu to present his case before such a Royal Commission, when G. Subramania Aiyer was invited to London on March 19, 1897, to give evidence before the Royal commission on Indian Expenditure presided over by Lord Welby.” (A Hundred Years of the The Hindu, An Editor in London, Page 104) இதன் பின்னர், ‘இந்தியா’ பத்திரிகையின் சீனிவாசன் கைது செய்யப்பட்ட போது, இதே ஜீ. சுப்பிரமணிய ஐயரும் கைது செய்யப்பட்டார் அல்லவா, அப்போது அவர் எங்கே இருந்தார்? குற்றாலத்தில் அல்லவா? அவர் வெளியூர் செல்லும்போதெல்லாம் இப்படி மாற்று ஏற்பாடுகள் ஏதும் செய்யவில்லையே!

சரி. அதுதான் அப்படி இருக்கட்டும். இப்போது இரண்டாவது பொய்க்கு வருவோம். பாரதியே ஆசிரியராக இருப்பார் என்று சீனிவாசனுக்குச் ‘சொல்லப்பட்டது.’ எம் பி டி ஆசாரியா பம்பாய்க்குப் போன காரணத்தால், பத்திரிகையை நவம்பர் 1907ல் தன் பெயருக்குப் பதிந்துகொண்டார். அங்கே போய் உட்கார்ந்துகொண்டு, ‘போய் உன் பெயரை போலீஸ் கமிஷனரிடம் கொடுத்துப் பதிந்துகொள்,’ என்று அவர் சொன்ன காரணத்தால் அப்படியே அந்த வார்த்தையை நிறைவேற்றினார். சரி. அப்படியானால் அவர் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? பத்திரிகை உரிமையாளராகத் தன்னைப் பதிவு செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும். ஆசிரியராக பாரதியைப் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். என்ன செய்தார்? பகுதி 3ல் உள்ள பட்டியலை மீண்டும் ஒருமுறை பாருங்கள். இந்த நவம்பர் 1907 பதிவின்படி, சீனிவாசனே உரிமையாளர். அவரே ஆசிரியர். உரிமையாளராகப் பதிவு செய்யச் சொன்னது எம் பி திருமலாச்சாரியார். சரி. ஆசிரியராக அவரை அவரே பதிவு செய்துகொள்ளும்படி, சீனிவாசனுக்கு யார் சொன்னார்கள்? பிறகு ஏன் அப்படிப் பதிவு செய்துகொண்டார்?

நான் மேலே குறிப்பிட்டிருப்பது போல், இதுவரையில் இந்தத் தலைப்பில் ஆய்ந்தவர்கள் எல்லோரும் சீனிவாசனுடைய வாக்குமூலத்தை ஊன்றிப் படிக்கவில்லையோ என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. சீனி. விசுவநாதன் வெளியிட்டிருக்கும் ‘கால வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள்’ (தொகுதி 3) இந்த வாக்குமூலத்தின் முழு வடிவத்தைத் தந்திருக்கிறது. இந்த வாக்குமூலத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான பகுதி எப்படி இத்தனை நாள், இவ்வளவு தேர்ந்த ஆய்வாளர்களின் கண்களில் படாமல் போனது என்ற வியப்பே மேலிடுகிறது. முரப்பாக்கம் சீனிவாசன் தன் வாக்குமூலத்தில் சொல்கிறார்:

நான் பேப்பர் நடத்துவதற்காகப் பணம் கடன் வாங்கி இருப்பதையும், பத்திரிகை நடத்துவதில் உள்ள மற்ற கஷ்டங்களையும் எடுத்துச் சொல்லிப் பேப்பரை என் மானேஜ்மென்ட்டை விட்டு நீக்கிவிட வேண்டும் என்று எஸ் என் திருமலாச்சாரியைக் கேட்டுக்கொண்டேன்.

ஆனால், அவர் முதலில் சம்மதித்த போதிலும், பிறகு மாற்றிக்கொள்ள மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டார். நான் பேப்பர் நடத்துவதற்காக வாங்கின கடனைக் கொடுத்து என்னைக் கடன் ஹிம்சையை விட்டு நீக்க வேண்டும் என்று எஸ் என் திருமலாசாரியைக் கேட்டுக் கொண்டேன். எம் பி திருமலாச்சாரி பிந்தித் தருவதாகச் சொன்னார். நான் கொடுத்த டிக்ளரேஷனைத் தள்ளிவிடும்படியாகக் கேட்டு அதைத் தள்ளுபடி பண்ணிக் கெண்டேன். பிறகு இந்தப் பத்திரிகையை எம் பி திருமலாச்சாரி பேருக்கு அவர் பணம் கொடுத்துக் கடனைத் தீர்த்தாலும் தீர்க்காவிட்டாலும் பத்திரிகையை எம் பி திருமலாச்சாரி பேருக்கு மாற்றி வைக்கச் சம்மதித்தேன்.’

இது பெரிய திகைப்பை ஏற்படுத்தக் கூடிய ஒன்றாக இருக்கிறது. சீனிவாசனுடைய வக்கீல்களில் ஒருவரான ஏ எஸ் கெளடெல் செப்டம்பர் 1908ல் அரசாங்கத்துக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில், “He is not a journalist and had no control of the Editor’s Department. His duties were to assist generally and superintend the printing. He was throughout acting under others. He has no means and had no stake in the paper; but was paid a small salary for his services,” என்று குறிப்பிடுகிறார். He had no stakes in the paper என்ற வாக்கியத்தைக் கவனிக்கவும்.

‘நான் ஏழை. எனக்கு ஒரு பத்திரிகை வைத்து நடத்துவதற்கான பணமும் சாமர்த்தியமும் கிடையாது,’ என்று தொடங்கும் சீனிவாசனின் வாக்குமூலம், திடுமென மேற்படித் திருப்பத்தை எடுக்கிறது. அவர் சொல்லியிருக்கும்படி, சீனிவாசன்,

  1. பத்திரிகை நடத்தக் கடன் வாங்கியிருந்தார்.
  2. பத்திரிகை நடத்துவது சிரமமான ஒன்றாக இருந்தது.
  3. மேற்படிக் காரணங்களால், ‘இந்தியா’ பத்திரிகையின் பொறுப்பிலிருந்து, தான் விலகிக் கொள்ள விரும்பினார்.
  4. தான் பத்திரிகைக்காக வாங்கயிருக்கும் கடனை அடைத்து, தன்னைப் பொறுப்பிலிருந்து விடுவிக்குமாறு தன்னுடைய பள்ளிநாள் நண்பனான எஸ் என் திருமலாசாரியைக் கேட்டுக்கொண்டார். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், ‘பத்திரிகை நடத்துவது என்பது மிகவும் சிரமமான ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆகவே, பத்திரிகையில் நான் கடன் வாங்கிப் போட்டிருக்கும் பணத்தைக் கொடுத்துவிடு. நான் விலகிக் கொள்கிறேன்.’
  5. இந்த ஏற்பாட்டுக்கு ஆரம்பத்தில் சம்மதித்த எஸ் என் திருமலாசாரி, பின்னால் மறுத்துவிட்டார். எம் பி திருமலாசாரி, சிறிது காலம் கழித்து (பணத்தைத்) திருப்பித் தருவதாகச் சொன்னார்.
  6. பெரும் ‘அழுத்தங்களால்’ பாதிக்கப்பட்ட சீனிவாசன், ‘நீ பணத்தைத் திருப்பித் தந்தாலும் சரி; தராவிட்டாலும் சரி. என்னை விட்டால் போதும்,’ என்று பத்திரிகையை எம் பி திருமலாசாரி பேருக்கு மாற்றித் தந்துவிட்டார்..
  7. வேடிக்கை என்னவென்றால், அப்படி விலகிக் கொண்ட சீனிவாசன், அதே பத்திரிகையில் ‘குமாஸ்தா’ வேலைக்கு, முப்பது ரூபாய் சம்பளத்தில் – ஆண்டுக்கு மூன்று ரூபாய் சம்பள உயர்வில் – சேருகிறார். பத்திரிகை நடத்துவதுதான் சிரமமான காரியமாயிற்றே! பிறகு ஏன் அங்கேயே ‘குமாஸ்தா’ உத்தியோகத்திலாவது இருந்து கஷ்டப்பட வேண்டும்?

இந்த வாக்குமூலம் ஒன்றைத் தெளிவாக்குகிறது. பரவலாக நம்பப்படுவது போல் சீனிவாசன் ஒரு குமாஸ்தா உத்தியோகம் பார்த்துக்கொண்டும், முதலாளிகள் சொன்னபடியினால், ‘வேறு வழியில்லாமல்’ தன்னை உரிமையாளராகவும், ஆசிரியராகவும் பதிவு செய்துகொண்டவர் அல்லர். அவர் ‘இந்தியா’ பத்திரிகையை நடத்துவதற்குப் பணம் முதலீடு செய்திருக்கிறார். அது சொந்தப் பணமாகவும் இருந்திருக்கலாம்; வாக்குமூலத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது போல், கடன் வாங்கிய பணமாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், வாக்கு மூலங்களில் இப்படிப்பட்ட நேரங்களில் இரக்கத்தைத் தூண்டுவதற்காக ‘கடன் வாங்கியதாக‘ இப்படி ஒரு வேடம் புனையப்படுவது எப்போதும் நடக்கும் ஒன்றுதான்.

எது எப்படியோ, பணம் முதலீடு செய்த அந்த உரிமையினாலேயே அவர் தன்னை ‘உரிமையாளராக’ப் பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறார். என்ன காரணத்தாலோ, அவரிடத்தில் யாரும் சொல்லாத போதிலும் – அதற்கு முந்தைய கால கட்டங்களை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு – உரிமையாளரே ஆசிரியர் என்று பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறார்.

எனவே, நடந்தது முழுக்க முழுக்க பத்திரிகை உரிமையாளர்களுக்கு இடையே நடந்த ஒன்று. இந்த நடவடிக்கைகளுக்கும் பாரதிக்கும் சம்பந்தம் இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. சூழ்நிலைச் சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் (on the basis of circumstantial evidence) ‘பாரதிக்கும் இதற்கும் தொடர்பில்லை’ என்றே எழுத முடியும். ஆனால் என் நேர்மை உணர்வினால் உந்தப்பட்டு ‘தொடர்பிருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை’ என்று எழுதியிருக்கிறேன். வழக்கு பதியப்பட்ட எந்த ஒருவரும் செய்வது போலவே சீனிவாசனுடைய வக்கீலும், ‘இவர் ஓர் அப்பாவி,’ என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி இவரைத் தப்புவிக்க முயன்றிருக்கிறார் என்பது வெளிப்படை.

இந்தக் குற்றச்சாட்டில் அடுத்த கட்டம், சீனிவாசனுக்குச் சிறைத் தண்டனை விதித்துத் தீர்ப்பு வந்தபோது ‘இந்தியா’ பத்திரிகையில் ‘இந்தியா கேஸ்’ என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த தலையங்கம். இந்தத் தலையங்கத்தை பாரதியைத் தவிர வேறு யாரும் எழுதியிருக்க முடியாது என்பது உண்மையே. இந்த உண்மையை நடையே சொல்லிவிடுகிறது.

பாரதியின் இந்தத் தலையங்கம் என்ன சொல்கிறது? அது ஒரு புறம் இருக்க, பாண்டிச்சேரிக்குப் போனதைப் பற்றி பாரதியின் நிலைப்பாடு என்னவாக இருந்திருக்க முடியும்?