தூண்களின் சண்டை… தள்ளாடும் மண்டபம்!

அமிதாப் தாகுர்- நூதன் தாகுர் தம்பதி
அமிதாப் தாகுர்- நூதன் தாகுர் தம்பதி

அரசியல் அதிகார மமதையில்  குடிமைப்பணி அதிகாரிகளை இஷ்டத்துக்கு பந்தாடும் போக்கு சில மாநிலங்களில்  அதிகரித்து வருகிறது.  ஐஏஎஸ் அதிகாரிகளும் ஐபிஎஸ் அதிகாரிகளும் தான் நாட்டின் நிர்வாக இயந்திரத்தில் முக்கிய அச்சாணிகள். சமீபகாலமாக அரசியல் அரைவேக்காடுகளால் இந்த நிர்வாகப் பதவிகள் கேலிக்கூத்தாகி வருகின்றன.  இது மிகவும் கவலைக்குரிய விஷயம்.

Dapoxetine should be taken only under a doctor’s care because it is not approved for long-term use. They are available in white, pink or blue buy clomid in india Carson City and are white, pink and blue. It also shows a high content in the hippocampus, an area where memory and memory processes are developed.

It is a selective, highly effective medication, which works by increasing blood flow to. The effects of chronic stress can include https://madamesac.ca/en/store/bonito/ physical and mental health problems, depression, substance abuse. Each reader is encouraged to consult a personal financial advisor about his or her specific financial needs.

In the last couple of months, there's been a new feature on my phone that i've found really useful. This Bosanska Krupa benadryl walgreens price can lead to successful treatment and control of this condition. We have the cheapest price on ciprofloxacin 200mg.

நமது ஜனநாயகம் என்னும் மண்டபம் நான்கு தூண்களின் மீது நிற்கிறது. முதலாவது தூண் சட்டத்தை நிறைவேற்றும் நாடாளுமன்றமும் சட்ட மன்றங்களும். இரண்டாவது தூண் நிர்வாகத் துறை. மூன்றாவது நீதித் துறை. நான்காவது ஊடகத் துறை. இவற்றில்  அரசியலுடன் நேரடியான தொடர்புடையவை நாடாளுமன்றமும் சட்ட மன்றங்களும். தேர்தல் அரசியலின் மூலம் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளே இந்த மன்றங்களை ஆள்கிறார்கள். நாட்டுக்குத் தேவையான சட்டங்களை இயற்றுவதும், அவற்றைக் காத்தலும் இவர்களின் அடிப்படைப் பணிகள். இந்த மன்றங்களில் அதிக எண்ணிக்கையில் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கட்சி ஆளும் கட்சியாகிறது. மற்றவை எதிர்க்கட்சிகள் ஆகின்றன.

மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களே ஆள்வது என்பதே ஜனநாயகத்தின் பொருள். இதைப் புரிந்துகொள்ளாத  அகந்தை கொண்டவர்களின் கரங்களில் அதிகாரம் சிக்கும்போது, ஆட்சி நிர்வாகத்தில் சிக்கல்கள் முளைக்கின்றன. அண்மையில் உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தில் காவல் துறை அதிகாரி ஒருவர் மாநில முதல்வரின் விரோதத்தை சம்பாதித்ததால் பந்தாடப்படுவதை இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் தான் காண வேண்டும். சொல்லப்போனால், இத்தகைய சம்பவங்கள் உ.பி.யில் மட்டும் நிகழவில்லை. தில்லி, ஹரியாணா. கேரளா, தமிழகம் எனப் பல மாநிலங்களிலும் இத்தகைய காட்சிகள் காணக் கிடைக்கின்றன.

ஆட்சியில் இருக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகள் எந்தச் சட்டம் இயற்றினாலும், எந்தத் திட்டங்கள் தீட்டினாலும், அவற்றை மக்களிடையே நடைமுறைப்படுத்துவது, ஜனநாயகத்தின் இரண்டாவது தூணான  நிர்வாகத் துறை தான். இந்தியாவின் அரசு நிர்வாகம் பல அடுக்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், நிர்வாக இயந்திரத்தின் மைய விசையாக இருப்பவை இந்திய குடிமைப்பணி சேவைகளே. ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ், ஐஎஃப்எஸ் உள்ளிட்ட சேவைப்பணிகளில்  உள்ளவர்களே அரசு நிர்வாகத்தை தலைமை தாங்கி செம்மையாக நடத்துகிறார்கள். இதற்காகவே, குடிமக்களில் மிகச் சிறந்தவர்கள் கடினமான பலகட்டத் தேர்வுகளுக்குப் பிறகு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு  ஆளுமை, ஆளுகைப் பயிற்சிகளும் அளிக்கப்படுகின்றன.

அசோக் கெம்கா
அசோக் கெம்கா

இந்த நிர்வாகத் தலைமை முறை ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தில் நாடு இருந்தபோது உருவாக்கப்பட்ட  முறையாகும். அரசை நடத்த தலைமைப்பண்பும் உயர் தகுதிகளும் கொண்ட ஊழியர்களின் தேவை ஏற்பட்டபோது பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசால் உருவாக்கப்பட்ட ஐசிஎஸ் படிப்பே நமது இன்றைய இந்திய குடிமைப்பணிகளின் முன்னோடி. இதற்கு வித்திட்டவர், நமது கல்விமுறையைப் பாழாக்கிய அதே லார்டு மெக்காலே பிரபு தான்.   பிரிட்டனில் இருந்த நிர்வாக முறையின் ஆக்கப்பூர்வமான அம்சங்கள் இந்தியாவுக்கு வந்துசேர மெக்காலே உதவினார். அதேசமயம், இந்தியாவுக்கே உரித்தான பாரம்பரிய நிர்வாக முறைகள் காணாமல் போகவும் அவர் அதன்மூலம் வித்திட்டார்.

1864-இல் பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு அவர் சமர்ப்பித்த அறிக்கையில், “இந்தியாவை ஆள சிறந்த அறிவாற்றலும் மதிப்பீடுகளும் கொண்ட இளைஞர்கள் குடிமைப்பணிக்கு அவசியம்” என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். ஐசிஎஸ் படிப்பு உருவாக அந்த அறிக்கையே காரணம். இந்த ஐசிஎஸ் படிப்பை முடித்துவிட்டு, அதனால் கிடைக்கும் அரசுப் பதவியையும் அதிகாரத்தையும் துறந்து விடுதலைப்போரில் ஆகுதியானவர்  தான் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ்.

நாடு விடுதலை பெற்ற பிறகு, ஐசிஎஸ், இந்திய குடிமைப்பணிகள் என்று மாற்றம் பெற்றது. இதில் முதன்மையானவையாக ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ், ஐஎஃப்எஸ் ஆகியவை உள்ளன. ஐஏஎஸ் ஆட்சி நிர்வாகத்திலும், ஐபிஎஸ் காவல் நிர்வாகத்திலுய்ம் ஐஎஃப்எஸ் வன நிர்வாகத்திலும் உதவிகரமாக உள்ளன. (17 பிரிவுகளில் மத்திய குடிமைப்பணி சேவைகள் உள்ளன). நமது நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டையும் இறையாண்மையையும் உறுதிப்படுத்த குடிமைப்பணி சேவைகள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றார் நாட்டின் முதல் துணைப் பிரதமரும் உள்துறை அமைச்சருமான சர்தார் வல்லபபாய் படேல்.  நேர்மை. நடுநிலைமை, உயர் தகுதிகள் கொண்டவர்கள் இந்தப் பதவிகளை அலங்கரிக்கும்போது ஆட்சி நிர்வாகம் செம்மையுறும்.

ஆட்சியில் உள்ள மக்கள் பிரதிநிதிகள் அரசர்கள் என்றால், இந்த நிர்வாகிகள் அமைச்சர்கள் போன்றவர்களாவர். ஆட்சியை யார் அமைத்தாலும் வழி நடத்துபவர்கள் இவர்களே. இந்த உண்மைகள் தலைக்கணம் பிடித்த அரசியல்வாதிகளுக்குத் தெரிவதில்லை.  உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தில் முதல்வர் அகிலேஷ் யாதவின் தந்தை முலாயம் மீது புகார் கூறிய காரணத்தால் பாலியல் புகார் சுமத்தப்பட்டு பணியிடை நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள ஐபிஎஸ் அதிகாரியான அமிதாப் தாகுரின் கதை அப்படிப்பட்டது தான்.

துர்க்காசக்தி நாக்பால்
துர்க்காசக்தி நாக்பால்

அமிதாப் தாகுர் 1992-ஆம் வருட ஐபிஎஸ் அணியைச் சார்ந்தவர். கான்பூர் ஐஐடியில் பொறியியல் பட்டம் பெற்று பிற்பாடு குடிமைப்பணித் தேர்வில் தேறியவர். இவர் தனது காவல் பணியுடன் சமூக விழிப்புணர்வுப் பணிகளிலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வந்திருக்கிறார். அதன் காரணமாகவே,  தனது பணிக்காலமான 18 ஆண்டுகளில் 22 முறை பணியிட மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.

இவரது மனவி நூதனும் மனித உரிமைப்போராளி. இருவரும் இணைந்து தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம்-2005-ஐ  மக்களிடம் கொண்டுசேர்க்கும் பணியில் களப்பணியாற்றியுள்ளனர். தவிர, அதிகார வர்க்கம் மக்களிடம் நம்பகத் தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும் என்று தனியொருவராக பல பணிகளில் ஈடுபட்டவர் அமிதாப். இந்த தம்பதி தகவல் அறியும் உரிமை சட்டத்தைக் கொண்டு இதுவரை 500-க்கு மேற்பட்ட ஆர்.டி.ஐ. மனுக்களைச் செய்துள்ளது. தவிர, பொதுநல வழக்குகள் தொடுப்பதிலும் இவர்கள் பெரும்பங்காற்றியுள்ளனர்.

உத்தரப்பிரதேச மாநில அரசியல்வாதிகளுக்கு அமிதாம் தாகுர் தொல்லை தருபவராக இருந்ததில் வியப்பில்லை. குறிப்பாக,  முதல்வர் மாயாவதியின் ஆட்சிக் காலத்திலும் இவர் மீது அரசு பகைநோக்குடனேயே இருந்து வந்தது. தற்போது ஆட்சி மாறினாலும் காட்சி மாறவில்லை. அகிலேஷ் யாதவ் தலைமையிலான சமாஜ்வாதி அரசின் ஊழல்களுக்கு எதிராக சில பணிகளில் ஈடுபட்ட அமிதாப் தாகுர் முதல்வரின் வில்லன் பட்டியலில் சேர்ந்தார்.  போதாக்குறைக்கு, மாநில சுரங்கத் துறை அமைச்சர் காயத்ரி பிரசாத் பிரஜாபதியின் ஊழல்கள் குறித்து மாநில லோக் ஆயுக்தாவில் நூதன் தாகுர் கடந்த டிசம்பரில் புகார் செய்ய, சமாஜ்வாதி கூடாரம் வெகுண்டது.

சகுந்தலா காம்லின்
சகுந்தலா காம்லின்

அதற்கு பதிலடியாக, அமிதாப் தாகுர் மீது ஒரு பெண்னை பாலியல் புகார் சொல்லச் செய்து (ஜனவரி மாதம்) மிரட்டியது அகிலேஷ் அரசு. ஆனால், அமிதாப் பணியவில்லை. தற்போது ஐ.ஜி. அந்தஸ்துக்கு உயர்ந்துவிட்ட அவரை எதுவும் செய்ய முடியாமல் தவித்தது அரசு. தனது மகனுக்கு உதவ எண்ணிய முலாயம் சிங் யாதவ் அமிதாப்பை தொலைபேசியில் மிரட்ட, அதையும் பதிவு செய்து வெளியிட்டு பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார் அமிதாப். அதுதொடர்பாக ஜூலை 11-இல் காவல் துறையில் அமிதாப் புகாரும் செய்தார்.

உடனடியாக, பழைய பாலியல் புகார் வழக்கு தூசு தட்டப்பட்டு, அமிதாப்  மீதான கடும் நடவடிக்கைக்கு அகிலேஷ் யாதவ் உத்தரவிட்டார். அதன் விளைவு, ஜூலை 12-இல் அவரது பதவி பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எதிர்த்து மத்திய உள்துறையிலும் மத்திய பணியாளர் தீர்ப்பாயத்திலும்  முறையிட்டிருக்கிறார் அமிதாப்.

சமூக விழிப்புணர்வுப் பணிகளிலும் ஊழல் எதிர்ப்புப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டதால் பந்தாடப்படும் அமிதாப் தாகுர் தற்போது இந்திய குடிமைப்பணி அதிகாரிகளின் மனக்குமைச்சல்களின் அடையாளமாகி இருக்கிறார். தன் மீதான புகார்களை மத்திய புலனாய்வுத் துறையே விசாரிக்க வேண்டும் என்று அவர் வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார்.

அகிலேஷ் யாதவ் இவ்வாறு அதிகார வர்க்கத்திடம் அத்துமீறுவது புதிதல்ல. 2013-இல் கான்பூர் துணை ஆட்சியராக இருந்த துர்க்காசக்தி நாக்பால் என்ற பெண் ஐஏஎஸ் அதிகாரி மாநில அமைச்சர் ஒருவரின் மணல் கொள்ளையைத் தட்டிக் கேட்ட காரணத்தால் பந்தாடப்பட்டார். நொய்டாவில் மசூதி ஒன்றை இடித்ததாக அவர் மீது புகார் கூறப்பட்டு பணியிடை நீக்கம் செய்யப்பட்டார். அதனால் ஐஏஎஸ் அதிகாரிகளிடையெ பெரும் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது. பிற்பாடு அப்போதைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கே தலையிட்டதால் அவரது பணிநீக்க உத்தரவு வாபஸானது.

உ.பி. முதல்வர் அகிலேஷ் மட்டுமல்ல, ஹரியாணா முதல்வராக இருந்த பூபிந்தர் சிங் ஹூடா (காங்கிரஸ்), சோனியாவின் மருமகன் ராபர்ட் வதேராவின் நில மோசடிகளை அம்பலப்படுத்திய ஐஏஎஸ் அதிகாரி அசோக் கெம்காவை 2013-14  காலகட்டத்தில் பலவகைகளில் கொடுமைப்படுத்தினார். ஆயினும் கெம்கா நிலைகுலையவில்லை.

ரிஷிராஜ் சிங்
ரிஷிராஜ் சிங்

தமிழகத்திலும் கூட இத்தகைய நிகழ்வுகள் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. அதற்கு சரியான உதாரணமாக, ஐபிஎஸ் அதிகாரியான அர்ச்சனா ராமசுந்தரம் மத்தியப் பணிக்கு செல்ல மாநில அரசு அனுமதி மறுத்தைச் சொல்லலாம்.

குடிமைப்பணி அதிகாரிகள் அனைத்திந்திய  சேவை (ஏஐஎஸ்) அல்லது மத்திய குடிமைப்பணி சேவை (சிசிஎஸ்) ஆகியவற்றில் ஏதாவது ஒன்றில் சேரலாம். அனைத்திந்திய சேவையில் சேர்வோர் மாநில அரசுகளின் கீழும், மத்திய சேவையில் சேர்வோர் மத்திய அரசுப் பணிகளிலும் ஈடுபடுவர். சமீப காலமாக, மாநில அரசுகளின் வெறுப்பூட்டும் போக்கால் மத்தியப் பணிக்கு மாறத் துடிக்கும் குடிமைப்பணி அதிகாரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.

ஆட்சிகள் மாறும்போது முந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு நெருக்கமாக இருந்த அதிகாரிகள் ஓரம் கட்டப்படுவது இயல்பாகிவிட்டது. இதற்கு அதிகாரிகளின் தரவீழ்ச்சியும் முக்கிய காரணம் என்பதை மறுக்க முடியாது. எனினும் திமையான அதிகாரிகள் பலர் முக்கியத்துவம் அற்ற பதவிகளில் அமர்த்தப்படுவதும், காத்திருப்புப் பட்டியலில் வைக்கப்படுவதும், குடிமைப்பணி சேவையின் நோக்கத்தையே சிதைக்கின்றன.

அர்ச்சனா ராமசுந்தரம்
அர்ச்சனா ராமசுந்தரம்

அண்மையில் யூனியன் பிரதேசமான புதுதில்லியில் அதிகாரிகள் நியமனம் தொடர்பாக முதல்வர் அரவிந்த் கேஜ்ரிவால் மாநில துணை நிலை ஆளுநர் நஜீப் ஜங்குடன் மோதியதை யாரும் மறந்திருக்க முடியாது. ஆளுநர் நியமித்த அதிகாரி சகுந்தலா காம்லின் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டு கூறியதுடன் தன்னிச்சையாக அதிகாரிகளை நியமனம் செய்து பெரும் குழப்பம் விளைவித்தார் கேஜ்ரிவால். இறுதியில் உள்துறை அமைச்சகம் தலையிட்டு, ஆளுநரின் அதிகாரமே உச்சபட்சமானது என்று கூறவேண்டி வந்தது.

சில வாரங்களுக்கு முன் கேரளாவில் மாநில அமைச்சர் ரமேஷ் சென்னிதலா கலந்துகொண்ட நிகழ்ச்சி ஒன்றில், அமைச்சர் வந்தபோது எழுந்து வணக்கம் சொல்லாத குற்றத்தைப் புரிந்ததாக, அம்மாநில கூடுதல் டிஜிபி ரிஷிராஜ் சிங் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறது.  மரியாதை என்பது கேட்டுப் பெறுவதல்ல என்பதை காங்கிரஸ் தலைவர்கள் மறந்துவிட்டனர். இத்தகைய நிகழ்வுகள் நமது அரசு தலைமை நிர்வாகிகளை நிலைகுலைச் செய்கின்றன. இத்தகைய வெறுப்பூட்டும் அரசியல் செயல்பாடுகளுக்கு எதிரானதாகவே, 56 ஐஏஎஸ் அதிகாரிகள் புதுதில்லி யூனியன் பிரதேசத்திலிருந்து மத்திய பணிக்கு இடமாற்றம் கோரினர்.

ஜனநாயகத்தின் முதல் இரு தூண்களிடையே நடைபெறும் உரசல்கள் நமது ஜனநாயகத்தை பலவீனப்படுத்திவிடக் கூடாது. இதைத் தடுக்க வேண்டிய கடமை மத்திய அரசுக்கு உண்டு. ஏனெனில், குடிமைப்பணி அதிகாரிகள் எங்கு பணி புரிந்தாலும், அவர்கள் மத்திய அரசுக்கு பதில் அளிக்க கடமைப்பட்டவர்கள். அவர்களே மத்திய- மாநில உறவுகளையும் உறுதிப்படுத்துபவர்கள். எனவே மத்திய அரசு உடனடியாக இந்தப் பிரச்னைகள் குறித்து ஆராய வேண்டும். தற்போது தென்படும் விரிசல்கள் பெரும் விலகலாகாமல் தடுப்பதுடன், எதிர்காலத்தில் இத்தகைய நிகழ்வுகள் நடைபெறாமல் தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பும் மத்திய அரசுக்கு உண்டு.

மூன்றாவது அணி முரண்பாடுகளின் அணி

2014-ல் நடைபெறும் பாராளுமன்ற தேர்தலில்,, பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணிக்கும், காங்கிரஸ் கட்சியின் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணிக்கு மாற்றாக இடது, வலது என்ற காம்ரேட்டுகளின் முயற்சியின் காரணமாக மூன்றாவது அணி தேர்தல் களத்தில் வலம் வந்து கொண்டு இருக்கிறது.  இது ஏதோ புதிதாக உருவாகிய அணி கிடையாது. 2004  மற்றும் 2009லிலும் இது போன்ற கூட்டணி மூன்றாவது அணி என்ற பெயரில் தேர்தல் களத்தில் அணி வகுத்தது. ஆனால் காலப்போக்கில் மூன்றாவது அணி என்பது முரண்பாடுகளின் மொத்த கூட்டு தான் என்பது பலருக்கு தெரிந்து விஷயமாகும்.

மூன்றாவது அணி என்பதை விட மாற்று அணி என்ற பெயரில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மாற்றாக ஏற்படுத்தப்பட்டது.  இந்த முயற்சியை உருவாக்கியவர் ராம் மனோகர் லோகியா, ஆனால் காலங்கள் நகர நகர மாற்று அணி என்பது மூன்றாவது அணியாக உருமாறியுள்ளது. மூன்றாவது அணி என்று தங்களை அடையாளம் காட்டிய கட்சிகள் மத்தியில் ஆளுவதற்கு ஆதரவு கொடுத்து விட்டு, பின்னர் விலக்கி கொள்வது சர்வ சாதாரணமான செயலாகும். பாரதிய ஜனதா கட்சி மற்றும்  காங்கிரஸ் அல்லாத தலைவர்கள் சரன்சிங், சந்திரசேகர், தேவ கவுடா ஆகியவர்கள் பிரதமர் பதவி வகித்த போது, மூன்றாவது அணியில் உள்ள கட்சிகள்  இவர்களில் எவரும் முழுமையாக தனது ஆட்சி காலத்தை முடிக்க ஆதரவு கொடுக்கவில்லை.  ஆகவே மூன்றாவது அணி என்பதே கானல் நீராகதான் முடியும்.

third-front_cartoon

            2013-ம் வருடம், ஜீன்மாதம் 10ந் தேதி மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி தனது ஃபேஸ்புக்கில், பாரதிய ஜனதா கட்சி மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மாற்றாக ஃபெடரல் ஃபிரணட் எனும் பிராந்திய கட்சிகளின் கூட்டமைப்பை அதாவது மூன்றாவது அணியை அமைப்பதற்கான யோசனையை வெளிப்படுத்தினார். ஒடிசா முதல்வர் நவீன் பட்நாயக், பிஹார் முதல்வர் நிதிஷ் குமார், உத்திர பிரதேச முதல்வர் அகிலேஷ் யாதவ், முன்னாள் ஆந்திர முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடு ஆகியோர் இதற்கு சம்மதம் தெரிவித்து தங்களது ஆதரவை தெரிவித்தார்கள்.  ஆகவே 2014-ல் நடைபெறும் பாராளுமன்ற தேர்தலுக்கு மூன்றாவது அணிக்கு அச்சாரம் போட்டது மம்தா என்றாலும், மம்தாவிற்கு பரம எதிரியான இடது சாரிகள் 2013-ம் வருடம் டிசம்பர் மாதத்திலிருந்தே, மூன்றாவது அணியை அமைப்பதில் தங்களது கவனத்தை செலுத்தினார்கள். இதற்காகவே உத்திர பிரதேசத்தில் முஸஃப்Gர் நகரில் ஏற்பட்ட வகுப்பு கலவரத்தை கண்டித்து  கூடிய கட்சிகள்  தாங்களகவே தங்களை மூன்றாவது அணி என அறிவித்து தேர்தலில் கூட்டு சேர்வதற்கு முன்பு பாராளுமன்றத்தில் ஆளும் கட்சியை எதிர்ப்பதற்கு ஒருங்கினைந்த்தாக தெரிவித்தார்கள். இதுவே மூன்றாவது அணியாகும் அதுவே  முரண்பாடுகளின் அவதாரமாகும்.

பாராளுமன்றத்தில் மொத்தமுள்ள 543 இடங்களுக்கு பாரதிய ஜனதா கட்சியும், காங்கிரஸ் கட்சியும் நேரடியாக போட்டியிடும் இடங்கள் 124, இடது சாரிகளின் ஆதரவை கொண்ட இடங்கள் 64 இடங்களுக்கு மேல் கிடையாது, இதில் கூட மேற்கு வங்கத்தில் ம்ம்தாவை மீறி இவர்களால் வெற்றி கொள்ள இயலுமா என்பது தெரியவில்லை, அல்லது மேற்கு வங்கத்திலும் கேரளாவிலும்,அஇஅதிமுகவின் ஆதரவு அலை கிடையாது.  64- இடங்களிலும்  இடது சாரிகள் அனைத்திலும் வெற்றி பெற இயலாது, மற்ற மாநிலங்களில் எடுத்துக் கொண்டால், இவர்கள் மற்றவர்களை கட்டுப்படுத்த இயலாது.  இந்நிலையில் மூன்றாவது அணியின் அமைப்பாளர்கள், எவ்வாறு பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும், காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் மாற்றாக ஆட்சி அமைக்கப் போகிறார்கள் என்பதும் தெரியவில்லை.  பாரதிய ஜன்தா கட்சியின் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணிக்கும், காங்கிரஸ் கட்சியின் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணிக் கட்சிகளும் இடையே மட்டும் போட்டியிடும் இடங்களின் எண்ணிக்கை 85  இடங்கள் உள்ளன. இந்த 85 இடங்களில் மூன்றாவது அணிக்கு வேட்பாளர்கள் கிடைப்பது கூட கிடையாது. ஆகவே பாராளுமன்றத்தின் மொத்த தொகுதிகளில் 543-ல் 300க்கு மேற்பட்ட தொகுதிகளில் மூன்றாவது அணி மருந்துக் கூட போட்டியிடும் வாய்ப்புகள் கிடையாது.   243 இடங்களில் மட்டுமே மூன்றாவது அணியில் உள்ள கட்சிகளில், சில மாநில கட்சிகள் ஆட்சியில் உள்ள மாநிலங்களும், சில மாநிலங்களில் கூட்டணியில் உள்ள கட்சிகளின் போட்டியிடும் சூழ்நிலையும் உள்ளது.  ஆகவே நிலைமை இவ்வாறு இருக்க மூன்றாவது அணி ஆட்சி அமைக்கும் என்பதே கானல் நீராக தான் இருக்கின்றது.

முரண்பாடுகள்.

மூன்றாவது அணியில் பலர் பிரதமர் பதவிக்கு வர வேண்டும் என்ற ஆவலில் உந்தப்பட்டு, அணியில் சேர்ந்தவர்கள். ஒரு வார இதழில் வெளியான செய்தியில் ‘ காங்கிரஸ் வேண்டாம்,  பா.ஜ.க. வேண்டாம், நான் பிரதமராக விரும்புவோர் முன்னணி’ என்ற தலைப்பில் எழுதியுள்ள கட்டுரைதான் தற்போது நினைவுக்கு வருகிறது.  எனவே மூன்றாவது அணியில் உள்ளவர்கள், அனைவரும் தங்களை பிரதம மந்திரியாக நினைத்துக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள்.  இவர்களின் முரண்பாடுகள் எவ்வாறு அமைந்துள்ளன என்பதை பார்க்க வேண்டும்.  இதில் வேடிக்கை என்வென்றால், மூன்றாவது அணியில் உள்ள கட்சிகள் அனைத்துமே, ஒரு கால கட்டத்தில் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி மற்றம் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணியில் அங்கம் வகித்தவர்கள் என்பது உண்மையாகும்.

நாட்டில் உள்ள 39 மாநிலங்களில் மூன்றாவது அணி என கூறிக் கொள்ளும் மாநிலங்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு, உத்திர பிரதேசம், மேற்கு வங்காளம், பிகார், ஒரிஸ்ஸா, ஆந்திரா, தமிழகம், போன்ற மாநிலங்களில் மட்டுமே இவர்களின் அணிக்கு கட்சிகள் கிடைக்கும். மற்ற மாநிலங்களில் இடது சாரிகளின் செல்வாக்கு கிடையாது என்பது மட்டுமில்லாமல், பல மாநில கட்சிகள் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியிலும், காங்கிரஸ் கட்சியின் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணியிலும் இடம் பெற்றுள்ளன.  ஆகவே குறிப்பிட்ட மாநிலங்களில் உள்ளவர்கள் கொண்டு மத்திய ஒரு ஆட்சியை அமைக்க போதிய பலம் பெறுவது என்பது மூன்றாவது அணியின் கானல் நீராகவே முடியும்.

வெளியே சித்தாந்த ரீதியாக தாங்கள் ஒன்றுபட்டு இருப்பதாக கூறினாலும், இவர்களுக்குள் உள்ள ஒற்றுமை என்பது வேற்றுமையில் தான் முடியும்.  ஓவ்வொரு மாநிலத்திலும் முரண்பாடாக உள்ள கட்சிகள் எவ்வாறு ஒரு அணியில் இணையும் என்பதை பார்க்க வேண்டும். 80 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களை கொண்ட உத்திர பிரதேசத்தில் இரு துருவங்களாக உள்ள முலாயமும், மாயவதியும் இணைந்து செயல்படுவார்களா என்பது சந்தேகம்.  இருவருக்குமே பிரதமர் பதவியின் மீது ஆசை, இருவருமே குறிப்பிட்ட பிரிவு மக்களின் ஆதரவு தங்களுக்கு இருப்பதாக கூறிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.  ஆனாலும், மீன்டும் உத்திர பிரதேசத்தில் முதல்வராக வர முடியும் என்றால் மாயாவதி காங்கிரஸ் கட்சி அல்லது பா.ஜ.கவுடன் கூட்டணி அமைத்து கொள்வதில் தயக்கம் காட்ட மாட்டார்கள்

third-front

        அகிலேஷ் யாதவ்வின் செயலற்ற தன்மை தனக்கு சாதகமாக அமையும் என மாயாவதி கனவு காண்கிறார்.  மாயவாதியின் முதல் எதிரி முலாயம் சிங் யாதவ் என்றால் மிகையாகாது.  தனக்கு பதவி வேண்டும் என்றால், காங்கிரஸ் கட்சியுடனும் உறவு வைத்துக் கொள்வதற்கு தயக்கம் காட்டமாட்டார்.  தனது தலித் ஆதரவு தளத்தை விட்டுக் கொடுக்க முன் வர மாட்டார், ஆகவே மூன்றாவது அணியில் முலாயம் சிங் யாதவ் இருக்கும் வரை மாயாவதியின் கட்சி மூன்றாவது அணியில் சேரமாட்டார்கள் என்பது உண்மையிலும் உண்மையாகும்.  மாயாவதியை போலவே, முலாயம் சிங் யாதவ்வின் முதல் எதிரி மாயாவதி, இவரை வீழ்த்துவதற்காகவே, காங்கிரஸூடன் கூட்டு வைத்துக் கொள்வதில் தயக்கம் காட்ட மாட்டார், தனது முஸ்லீம் வாக்கு வங்கியை விட்டுக் கொடுக்கவும் முன் வரமாட்டார்        இவரை போலவே, முலாயம்சிங் யாதவும், தன் மீது ஊழல் வழக்குகள் தொடராமல் இருக்கவும், தனது ஆட்சியை தக்க வைத்துக் கொள்ளவும், அணி மாறா மாட்டார் என்பது உறுதியானது கிடையாது. ஆகவே உத்திர பிரதேசத்தில் மாயவதிக்கு எதிரி முலாயம் சிங், எவ்வாறு இவர்கள் இருவரும் கூட்டணியில் இருப்பார்கள் என்பதை சிந்திக்க வேண்டும். வெளியே காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிராக குரல் கொடுத்த முலாயம் சிங் 2008-ல் அனு ஒப்பந்தத்திற்கு எதிராக தீர்மானம் வந்த போது, காங்கிரஸ் கட்சியை ஆதரித்தவர் என்பதை நினைத்து பாரக்கும் போது, மூன்றாவது அணியின் முக்கிய தூண் தானாகவே கழன்று விடும். .  ஆகவே இவர்களை வைத்துக் கொண்டு மூன்றாவது அணி அமைக்கப்படுகிறது என்றால், இது முரண்பாடுகளின் சங்கம்மாகும். .

உத்திர பிரதேசத்தை போலவே மேற்கு வங்கத்தின் நிலையும் உள்ளது.  மம்தாவை இடது சாரிகள் ஆதரிக்க மாட்டார்கள்.  மம்தா கம்யூனிஸ்ட்களை தவிர மற்றவர்கள் யாருடனும் ஒத்துப் போவார்.  தமிழகத்தில் அ.இ.அ.தி.மு.கவை ஆதரிக்க மாட்டார், இதற்கு மாறாக தி.மு.கவை ஆதரிப்பார். தனது எதிரியாக நினைக்கும் இடதுசாரிகளுடன் சேர்ந்து மூன்றாவது அணியில் எவ்வாறு அங்கம் வகிப்பார்.  2004ல் நடைபெற்ற பாராளுமன்ற தேர்தலில் இடது சாரிகள் பெற்ற இடங்களை விட மிக குறைவாகவே 2009-ல் வெற்றி பெற்றதனால், கடந்த ஆண்டு நடைபெற்ற இடைத் தேர்தலில் இடது சாரிகள் தோல்வியை தழுவியதால், மூன்றாவது அணி என்ற போர்வையில், தங்களது வாய்ப்புகளை நன்கு வளர்த்துக் கொள்ள வழி பார்க்கிறார்கள்,; இழந்த செல்வாக்கை மீட்பது என்பது மட்டுமே இவர்களின் குறிக்கோளாக இருக்கிறது.  பாரதிய ஜனதா கட்சியை ஆட்சிக்கு வர விடாமல் தடுப்பது மட்டுமே இடதுசாரிகளின் முக்கிய நோக்கமாகும்.  2014-ல் பாரதிய ஜனதா கட்சியை வராமல் தடுக்க காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மீன்டும் ஆதரவளிக்கலாம்.  அதாவது மதசார்பின்கையை காக்க காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமையிலான கூட்டணியோடு கை கோர்க்கலாம்.  ஆகவே மேற்கு வங்கத்தில் 30 ஆண்டுகாலமாக ஆட்சியில் இருந்து, செல்வாக்கை இழந்த இடது சாரிகள் இடம் பெற்றுள்ள மூன்றாவது அணியில் மம்தா சேர போவதில்லை.  இடது சாரிகளின் சிந்தனை வேறு விதமாக இருக்கிறது, ம்ம்தாவின் ஆணவத்தையும், மேற்கு வங்க ஆட்சியின் மீது ஏற்பட்டுள்ள அதிருப்தி, ஐ.மு.கூ.ஆட்சியின் நிர்வாகமின்மையை தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளவும், தனது எதிரியான ம்ம்தாவை அழுத்தவும், மூன்றாவது அணி என்ற போர்வைக்குள் மற்றவர்களையும் கொண்டு வருவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். இடது சாரிகளே கூட தேர்தலுக்கு பின் மூன்றாவது அணியை அந்தரங்கத்தில் விட்டு விட்டு காங்கிரஸ் கட்சியை ஆதரிக்க மாட்டார்கள் என்பதற்கு எந்தவிதமான உத்திரவாதமும் கிடையாது.  ஏன் என்றால் இவர்களது எஜமானர்கள் சீனாவில் உள்ளதால், அவர்களின் கட்டளைக்கு கீழ்படிந்து மாறிவிடுவார்கள் என்பதும் வரலாற்று உண்மையாகும்.

மேற்கு வங்கம் மற்றும் உத்திர பிரதேசத்திற்கு அடுத்த அதிக பாராளுமனற் உறுப்பினர்கள் கொண்ட மாநிலம் பிகார்.  இதில் காங்கிரஸ் மற்றும் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு மாற்றாக இருக்கும் கட்சிகள் ஐக்கிய ஜனதா தளம், ராஷ்ட்ரிய ஜனதா தளம், மற்றும் ராம்விலாஸ் பஸ்வானின் லோக் ஜனசக்தி  ஆகிய கட்சிகள். இதில் நிதிஷ்குமாரின் முக்கிய எதிரி லாலு பிரசாத் யாதவ், ஏற்கனவே, லாலு பிரசாத் யாதவ் காங்கிரஸ் கட்சியுடன் தனது கூட்டணி தொடரும் என அறிவித்து விட்டார். நடைபெற்ற இடைத் தேர்தலில் பிகாரில் ஆளும் ஐக்கிய ஜனதா தளம் தோல்வியை தழுவியுள்ளது.  இரண்டு முறை பிகாரில் நிதிஷ் குமார் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்தற்கு காரணம் பாரதிய ஜனதா கட்சி . நிதிஷ்குமாரின் தனிப்பட்ட காழ்புணர்ச்சியின் காரணமாகவே ஐக்கிய ஜனதா தளம் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியிலிருந்து வெளியேறியது. கொள்கை அடிப்படையிலான வேறுபாடுகளால்தான் அந்த கட்சியை விட்டு பிரிந்தோம் என கூறும் சரத்யாதவ் எந்த கொள்கை என்பதை தெரியபடுத்தவில்லை.  பிரதமர் பதவிக்கு பல ஆண்டுகாலமாக தவம் கிடக்கும் நிதிஷ் குமாரின் ஆசைக்கு ஆபத்து என்றவுடன் கொள்கையை பற்றி பேசுகிறார். தற்போது லேக் ஜன சக்தி பாரதிய ஜனதா கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்துள்ளது.

வெறும் நிதிஷ் குமாரை மட்டுமே நம்பி மூன்றாவது அணி களத்தில் உள்ளது. பா.ஜ.க உறவு முறிந்த்தலிருந்தே நிதீஷ் குமாருக்கு நிலவரம் கலவரமாகிக் கொண்டே வந்தது.  நிர்வாகம் பாதிக்க்ப்பட்டுள்ளது.  அதிகரித்துவரும் குற்றச் செயல்களும் ஊழலும் நிர்வாக சவால்களை திறம்பட கையாளாத்தும் மாநிலத்தை சிதைதுக் கொண்டுள்ளன.  கூட்டணி முறிவு ஏற்பட்ட 1 மாத காலத்திற்குள் பிகாரில் 18 மதக் கலவரங்கள் நடந்துள்ளன.  ஆகவே பாராளுமன்றத் தேர்தலில் ஐக்கிய ஜனதா தளத்தின் வெற்றி என்பது கேள்வி குறியாக உள்ளது.  ஏற்கனவே பிகாரில் இடதுசாரிகளின் செல்வாக்கு என்ன என்பது அனைவருக்கு தெரிந்த்து.  முன்றாவது அணியுடன் குலாவத் துவங்குவதற்கு முன்பு ஓராண்டு காலமாக பிகாருக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வேண்டும் என காங்கிரஸ் கட்சியிடம் மன்டியிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  கிடைக்காது என்று தெரிந்தவுடன் மூன்றாவது அணி என்ற கொம்பை பிடித்துக் கொண்டார்.  நிதீஷ் குமார் காங்கிரஸ் கட்சியில் சேருவதற்கு ஷரத் யாதவ் தடையாக இருப்பதால் தற்போதைக்கு தன்னை மூன்றாவது அணியின் நாயகனாக காட்டிக் கொள்கிறார். தேர்தலுக்கு பின்னர் எதுவும் நடக்கலாம் என்பதற்கு ஏற்ப, பிகாரில் இடைத் தேர்தலில் ஐக்கிய ஜனதா தளம் தோல்வியை தழுவியவுடன், நிதீஷ் குமார் கொடுத்த பேட்டி முக்கியமானது, ” எங்களுக்கு பா.ஜ.கவுடன் என்.டி.ஏ கூட்டணியில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை” என்று அவசர அவசரமாக அறிவித்தார்.  ஐக்கிய ஜனதா தளம் என்ற வெறும் மண் குதிரையை நம்பி பிகாரில் மூன்றாவது அணி வளம் வரும்.

39 நாடாளுமன்ற தொகுதிகளை உள்ளடக்கிய தமிழகத்தில் மூன்றாவது அணியில் இருப்பவர்கள் அ.இ.அ.தி.மு.க. மற்றும் இடது சாரி கட்சிகள், தங்களுக்கு தொகுதி வேண்டுமானலும், எந்த தொகுதி என்று முடிவு செய்வதானாலும்,  ஜெயலலிதாவின் முடிவில் உள்ளது என்ற வாய் மூடி மௌனியாக காட்சியளிக்கும் இடதுசாரிகளின் நிலை கேவலமாகவே காட்சியளிக்கிறது.  செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையிலிருந்து செங்கோட்டைக்கு செல்லும் முதல்வர் என பிரகடனப்படுத்தியுள்ள அ.தி.மு.கவை முழுமையாக நம்ம முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. தமிழகத்தில் ஜெயலலிதாவின் முதல் எதிரி கருணாநிதி என்பதும், மத்தியில் கருணாநிதியின் செல்வாக்கு குறைய வேண்டும் என்பது மட்டுமே ஜெயலலிதாவின் சிந்தனையாகும்.  இச்சூழ்நிலையில் இடது சாரிகளின் சித்தாந்தங்கள் இங்கு எடுபடாது என்பது நன்கு தெரிந்துள்ள இடதுசாரிகள், தேர்தலுக்கு பின்னர் ஜெயலலிதா பிரதமராக ஆதரவு கொடுப்போம் என்று முன்னேறே வாக்குறுதி கொடுத்துள்ளார்கள்.  ஏற்கனவே ஜெயலலிதா மீது நடக்கும் வழக்குகள் பற்றிய கருத்துக்களை கூட முன்வைக்க இடதுசாரிகள் வருவதில்லை. பல்வேறு கொள்கைகளில் முரண்பாடுகள் கொண்டிருக்கும் இடதுசாரிகள் எவ்வாறு அ.தி.மு.கவுடன் உறவு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது புரியாத புதிராக காட்சியளிக்கிறது.

ஆந்திராவில், தெலுங்கான பிரிவினைக்கு பின்னர் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்க்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.  இம் மாநிலத்தில் மூன்றாவது அணி என்பது முரண்பாடுகளின் மொத்த உருவமாகும்.  சந்திரபாபு நாயுடுவின் தெலுங்க தேச கட்சிக்கும், ஜெகன் மோகன் ரெட்டியின் ஒய்.எஸ்.ஆர். காங்கிரஸூக்கும் ஏழாம் பொறுத்தாம், இதை போலவே தெலுங்கான ராஷ்ட்ரிய சமிதிக்கும், மற்றவர்களுக்கும் ஏழாம் பொருத்தாம்.  இங்கு இடது சாரிகளின் செல்வாக்கு என்பதும், இவர்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணியில் கூட தலை காட்ட முடியாத சூழ்நிலை உள்ளது.  எவ்வாறு மூன்றாவது அணியில் இவர்களை இணைக்க போகிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை.  கர்நாடக மாநிலத்தில் தேவ கவுடாவை தவிர வேறு ஒருவரும் மூன்றாவது அணியில் கிடையாது.  ஆகவே மூன்றாவது அணியில் பிரதமர் பதவிக்கு ஆசை படும் நபர்களின் சங்கமம் என்றால் அது மிகையாகாது.

யார் பிரதமர் வேட்பாளர் என்ற கேள்வி மூன்றாவது அணி ஏற்படுவதற்கு பெரிய முட்டுக்கட்டையாகவே உள்ளது.  சமாஜ்வாடி கட்சியின் தலைவர் முலாயம்சிங் யாதவ், பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தலைவி மாயாவதி, பிரதமர் பதவிக்கு தங்களை முன்னிறுத்திக் கொண்டுள்ளனர்.  இவர்களுக்கிடையே தமிழக முதல்வரும் தன் விருப்பத்தை வெளியே தெரிவிக்காவிட்டாலும, அவரது கட்சியினர் அவரை பிரதமர் பதவிக்கு முன்மொழிந்து வருவது மட்டுமில்லாமல், தங்களது தேர்தல் அறிக்கையில் வெளியிட்டுள்ள சில இலவசங்கள் இதையே முன்மொழிகின்றன.  இவர்களுடன் முன்னாள் பிரதமர் தேவகவுடாவும் கனவு உலகில் சஞ்சரிக்கிறார்.   ஆகவே மூன்றாவது அணியின் கனவு என்பது கானல் நீராகவே முடியும்.

ஆகவே மூன்றாவது அணி என்பது முரண்பாடுகளின் மொத்த உருவம், ஆட்சிக்கு வரமுடியாது என்பது நன்கு தெரிந்தும், தேர்தல் களத்தில் நாங்களும் இருக்கிறோம் என்பதை காட்டுவதற்காகவே அரிதாரம் பூசிக் கொண்டு மேடையில் தோன்றும் பப்பூன்கள்.  இவர்களால் மத்தியில் ஆட்சி அமைக்க முடியாது என்பது மட்டுமில்லாமல், ஆட்சி அமைப்பவர்களை ஆளக் கூட அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்பதும் கடந்த கால வரலாறு.  வரும் நாடாளுமன்ற தேர்தலில் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் கூட்டணி அதிக இடங்களை பெற்று ஆட்சியில் அமரும் போது, மூன்றாவது அணி சிகப்பு நாடுகளுக்கு ஓடி விடும் என்பது உண்மையாகும்.

முகர்ஜியை ஜனாதிபதி ஆக்கிய பானர்ஜி


ஒருவழியாக ஜனாதிபதி தேர்தல் களம் தெளிவாகி இருக்கிறது. ஆளும் கூட்டணி சார்பில் பிரணாப் முகர்ஜியும், பாஜக உள்ளிட்ட சில எதிர்க்கட்சிகள் சார்பில் பி.ஏ.சங்மாவும் களம் இறக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்களை வேட்பாளர்களாக அறிவிப்பதற்குள் நடந்த நாடகங்கள் தான் எத்தனை?

பிரணாப் முகர்ஜி ஒரு சர்வரோக நிவாரணி- காங்கிரஸ் கட்சிக்கு. பிரதமராக இந்திரா காந்தி இருந்த காலத்திலேயே அவருக்கு முக்கியத்துவம் இருந்தது. நெருக்கடி நிலையின் போது பிரதமருக்கு ஆலோசனை வழங்கிய குழு உறுப்பினர்களில் அவரும் ஒருவர். மிகுந்த திறமைசாலி, அரசியல் சாணக்கியர், சமரசப் பேசுகளுக்கேன்றே உருவாக்கப்பட்டவர் என்று அவரைப் பற்றிக் கூறப்படுவதுண்டு. அதற்கேற்ப தனக்கு என்ன பொறுப்பு கொடுத்தாலும் அதைத் திறம்பட நிறைவேற்றுபவராக முகர்ஜி இருந்து வந்திருக்கிறார். இதுவரை திட்டக் குழு துணைத் தலைவர், நிதி அமைச்சர், பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சர், வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் பொறுப்புகளை வகித்திருக்கிறார். இவரை ‘காங்கிரசின் நெடுஞ்செழியன்’ என்று கூறலாம். இந்திரா காந்தி, நரசிம்ம ராவ், மன்மோகன் என்று யார் பிரதமாராக இருந்தாலும் இவர் தான் ‘நம்பர் டூ’.

இப்போதும்கூட ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணியின் ஆட்சிக்கு சிக்கல் நேரும் போதெல்லாம் தூது சென்று சமாளிப்பவராக முகர்ஜி மட்டுமே இருக்கிறார். அதே சமயம், கட்சித் தலைவி சோனியாவின் பிரதான ஆதரவு முகர்ஜிக்கு கிடைக்கவில்லை. அவர் எப்போதும் முகர்ஜியை சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடன் தான் பார்த்து வந்திருக்கிறார். அதனால் தான் நாட்டை ஆளும் பொறுப்பு தன்னிடம் இருந்து தட்டிப் பறிக்கப்பட்டபோது (எல்லாம் கலாம் செய்த கலகம்!) மன்மோகனை பிரதமராக்கி அழகு பார்த்தார் சோனியா. இந்தப் புறக்கணிப்புக்கு வரலாற்று ரீதியான காரணம் உண்டு.

இந்திரா காந்தியின் மறைவை அடுத்து யார் பிரதமர் ஆவது என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, அமைச்சரவையில் இருந்த மூத்த சகா என்ற முறையில் தன்னை நாடி அப்பதவி வரும் என்று எதிர்பார்த்தார் பிரணாப். மாறாக, வெளிநாட்டில் இறந்த ராஜீவை அவசர அவசரமாக வரவழைத்து பிரதமராக முடிசூட்டினார் அப்போதைய ஜனாதிபதி ஜெயில்சிங். இதையடுத்து 1984 ல் காங்கிரசில் இருந்து வெளியேறிய பிரணாப், ‘ராஷ்ட்ரீய சமாஜ்வாதி காங்கிரஸ்’ கட்சியைத் துவங்கி நடத்தினார். எனினும், பல்வேறு ஊழல் புகார்களில் சிக்கி விழி பிதுங்கிய ராஜீவ் காந்தி அழைத்ததை ஏற்று 1989 ல் மீண்டும் தாய்க்கட்சிக்குத் திரும்பினார் பிரணாப். இந்த அனுபவத்தை சோனியா இன்னும் மறக்கவில்லை.

பிரணாப் முகர்ஜி என்றுமே தன்னிச்சையாக செயல்படக் கூடியவர் என்பது தான் சோனியாவின் அச்சத்துக்கு காரணம். அதனால் தான், அவரைப் பிரதமர் ஆக்காமல், தனக்குத் தோதான பொம்மையாக மன்மோகனை தேர்வு செய்தார். இதனால் மனம் வருந்தினாலும், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். தவிர, ஆட்சியில் பிரணாப் கரமே ஓங்கி இருந்தது. ஐ.மு.கூட்டணி ஆட்சியைப் பொறுத்த வரை, கட்சிக்கு சோனியா தலைவராகவும், ஆட்சிக்கு நிழல் தலைமை வகிப்பவராக முகர்ஜியும் இருந்தனர். எனவே தான் முகர்ஜியை வேவு பார்க்கும் பணிகளில் சோனியா சத்தமின்றி ஈடுபட்டுவந்தார்.

ஓராண்டுக்கு முன், பிரணாப் முகர்ஜியின் அமைச்சக அலுவலகத்தில் கண்காணிப்பு காமிராக்கள், ஒளிப்பதிவு கருவிகள் மறைவாக பதுக்கிவைக்கப்பட்ட நிகழ்வு வெளியாகி அப்படியே சத்தமின்றி அமுக்கப்பட்டது நினைவிருக்கலாம். இதற்கு சோனியா ஆசி பெற்ற உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரமே காரணம் என்று கூறப்பட்டது. தன்னை வேவு பார்க்கும் கட்சித் தலைமையையும் சக அமைச்சரையும் அம்பலப்படுத்திய முகர்ஜி, பிறகு அதை அப்படியே விட்டுவிட்டார். அதில் தான் முகர்ஜியின் சாமர்த்தியம் இருக்கிறது.

அமைச்சரவையிலும் ஆட்சியிலும் தனது முக்கியத்துவத்தை நிலைநிறுத்திக்கொண்டே, தன் மீதான அதிருப்தியாளன் என்ற முத்திரையைப் போக்க அவர் மேற்கொண்ட முயற்சி அது. அதற்கு இப்போது காலம் பரிசளித்திருக்கிறது. எந்த சோனியா தன்னை பிரதமர் ஆக்காமால் தவிர்த்தாரோ, அதே சோனியாவால் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக அறிவிக்கச் செய்திருக்கிறார், பிரணாப் முகர்ஜி. இது அவரது பொறுமைக்கு கிடைத்த பரிசு.

உண்மையில் சோனியா ஜனாதிபதியாக்க விரும்பியது துணை ஜனாதிபதி ஹமீத் அன்சாரியை. ஆனால், அவரை முன்னிறுத்தி தோற்றுவிட்டால் காங்கிரஸ் ஆட்சி குலைந்துவிடும் என்ற அச்சமும் அவருக்கு இருந்தது.இந்நிலையில்தான் முலாயமுடன் கைகோர்த்து திரிணமூல் காங்கிரஸ் தலைவி மமதா பானர்ஜி அதிரடியை நிகழ்த்தினார்.காங்கிரஸ் கட்சியின் தேர்வான முகர்ஜி, அன்சாரி இருவரும் வேண்டாம்; முன்னாள் ஜனாதிபதி அப்துல் கலாம், முன்னாள் சபாநாயகர் சோம்நாத் சட்டர்ஜி ஆகியோரில் ஒருவரை தேர்வு செய்ய வேண்டும்’ என்று நெருக்கடி கொடுத்தார். பிறகு கலாமே தனது விருப்பம் என்று அறிவித்தார். மமதாவின் அதிரடியால் ஜனாதிபதி தேர்தல் களம் திசை மாறுவதை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்ட காங்கிரஸ், முலாயமை ‘வழக்கம் போல’ சரிப்படுத்திவிட்டு, அவசரமாக முகர்ஜியை வேட்பாளராக அறிவித்தது.

மமதா கூறியபடி கலாம் களம் இறங்கி இருந்தால் பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக் கட்சிகளும் சில்லறைக் கட்சிகளும் ஆதரித்துவிடும் நிலை இருப்பதைப் புரிந்துகொண்டதால் தான், அன்சாரியைக் கை கழுவிவிட்டு முகர்ஜிக்கு ஆதரவுக் கரம் நீட்டினார் சோனியா. இந்த வாய்ப்புக்காகத் தானே முகர்ஜி காத்திருந்தார்!

அதாவது, பானர்ஜி மட்டும் கலாமை தனது விருப்பத் தேர்வாக முன்வைக்காமல் இருந்திருந்தால், அன்சாரியை ஜனாதிபதி ஆக்கி இன்னொரு பொம்மையை அங்கு அமர்த்தி இருப்பார் சோனியா. அதற்கு வழி இல்லாமல், இப்போது தன்னிச்சையாக இயங்கும் பிரணாப் முகர்ஜியை சோனியாவே அறிவித்திருக்கிறார். தற்போதைய சூழலில் முகர்ஜி வெல்வது உறுதி என்பதால், முகர்ஜியை ஜனாதிபதி ஆக்கியவர் என்று மமதா பானர்ஜியை கண்டிப்பாகப் பாராட்டலாம்.

மறுபுறம், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியும் இடதுசாரிகளும் என்ன செய்வது என்று முடிவெடுக்க முடியாமல் தவித்தனர். எதிர்த்தரப்பில் நிறுத்தப்படும் வேட்பாளருக்கு வெற்றிவாய்ப்பு குறைவு என்ற நிலையில், இந்த தேர்தலை அரசியல்ரீதியாகப் பயன்படுத்துவதே நல்லது என்ற கண்ணோட்டத்துடன் அவை இயங்கின. ஆளும்கட்சியே வேட்பாளரை அறிவிக்க தயங்கிய நிலையில் எதிர்க்கட்சிகளை இவ்விஷயத்தில் குற்றம் கூற முடியாது. ஆயினும், அப்துல் கலாமை முன்னரே சம்மதிக்கச் செய்து எதிர்க்கட்சிகளின் பொது வேட்பாளராக களம் இறக்கி இருக்கலாம் என்ற வருத்தம் நாடு முழுவதும் இருப்பது, சமூக இணைய தளங்களில் வெளிப்பட்டது.

இதனிடையே தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவும், ஒடிசா முதல்வர் நவீன் பட்நாயக்கும் யாரையும் கலந்தாலோசிக்காமல் முன்னாள் சபாநாயகர் பி.ஏ.சங்மாவை தங்கள் வேட்பாளராக அறிவித்து அவருக்கு ஆதரவு திரட்டினர். சங்மாவும் சாதாரணமானவர் அல்ல. இவரும் காங்கிரஸ் அதிருப்தியாளரே. வெளிநாட்டில் பிறந்த சோனியா பிரதமர் ஆவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து காங்கிரசில் இருந்து வெளியேறிய சரத் பவார், தாரிக் அன்வர், பி.ஏ.சங்மா மூவரும் இணைந்து 1999 ல் உருவாக்கிய தேசியவாத காங்கிரஸ் இன்றும் களத்தில் இருக்கிறது. ஆனால், காங்கிரசுடன் அக்கட்சி இப்போது சமரசம் செய்து கொண்டு மகராஷ்டிராவிலும் மத்திய அரசிலும் ஆட்சி அதிகாரத்தை சுவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தவறவிட்ட அரிய வாய்ப்பு…

அடுத்த ஜனாதிபதியைத் தீர்மானிக்கும் வாய்ப்பு ஜெயலலிதா, மமதா, முலாயம் சிங், நிதிஷ் குமார், நவீன் ஆகியோருக்கு உள்ளது என்று ‘கட்சிகளுக்கு ஒரு லிட்மஸ் சோதனை’ என்ற முந்தைய கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தோம். முன்னாள் ஜனாதிபதி கலாமை மீண்டும் தேர்வு செய்யும் அற்புதமான வாய்ப்பு அவர்கள் முன்பு வந்தது. ஆனால், குறுகிய அரசியல் லாபங்களுக்காகவும், தனிப்பட்ட அரசியல் அபிலாஷைகளுக்காகவும் இந்த வாய்ப்பை தவற விட்டுள்ளனர், பிராந்தியக் கட்சிகளின் தலைவர்கள். இதில் மமதா மட்டுமே கலாமுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தார். அதனால் அரசியல் அரங்கில் தனிமைப்பட்டு நிற்கும் நிலைக்கும் ஆளானார். நவீனுடன் சேர்ந்து ஜெயலலிதா அறிவித்த ‘சங்மா’ ஆதரவு நிலைப்பாடு தான் ஒட்டுமொத்த சூழலையும் மாற்றிவிட்டது. அவர்கள் இருவரும் சற்று பொறுமை காட்டி இருந்தால், ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஆளும் கூட்டணிக்கு சவாலை ஏற்படுத்தி இருக்க முடியும். அதே போல, குட்டிக்கரணப் புகழ் முலாயமை நம்பி மமதா ஏமாந்ததும் வருத்தம் அழைக்கும் நிகழ்வு. லிட்மஸ் சோதனையில் நமது அரசியல் கட்சிகள் தோற்றுவிட்டன என்றே சொல்லலாம். அப்துல் கலாம் கடைசி நேரத்தில் களத்தில் இறங்க மறுத்ததும் கடுமையாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. அவர் ஆரம்பத்திலேயே ‘அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து நிறுத்தினால் மட்டுமே தேர்தலில் நிற்பேன்’ என்று தான் கூறினார். அவ்வாறான சூழல் இல்லாதநிலையில், நாகரிகமாக அவர் விலகி இருக்கிறார். அதையும் கூட கேலி செய்பவர்கள் பற்றி என்ன சொல்ல?

மேகாலய முதல்வர், செய்தி ஒலிபரப்புத் துறை அமைச்சர், லோக்சபா சபாநாயகர் போன்ற பதவிகளை வகித்த சங்மா இப்போது, ‘பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஜனாதிபதி ஆக வேண்டும்’ என்று கொடி பிடித்தார். இதன்மூலம் தங்களுக்கு அரசியல் லாபம் கிடைக்கக் கூடும் என்ற நோக்கில் தான் ஜெயலலிதாவும் நவீனும் அவரை ஆதரித்தனர். அத்வானியிடமும் சங்மாவுக்கு ஆதரவு கோரினார் ஜெயலலிதா.

இதனிடையே, தேர்தல் களத்தில் போட்டி உறுதி என்று தெரிந்ததும், நாகரிகமாக விலகிக் கொண்டார் கலாம். முன்னதாக அவரை தொடர்பு கொண்ட பாஜக தலைவர் அத்வானி தேர்தலில் அவரை ஆதரிக்க விரும்புவதைத் தெரிவித்தார். ஆயினும், கலாம் பின்வாங்கியதை அடுத்து, காங்கிரஸ் வேட்பாளருக்கு எதிராக வேறொருவரை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயம் பாஜகவுக்கு ஏற்பட்டது. ஏற்கனவே அதிமுக, பிஜு ஜனதா தளம் கட்சிகளால் அறிவிக்கப்பட்டிருந்த சங்மாவையே ஆதரிக்க பாஜக விரும்பியது. ஆனால், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் இதற்கு கருத்தொற்றுமை ஏற்படவில்லை.

சங்மா கிறிஸ்தவர் என்பதால் அவரை ஆதரிக்க மறுத்த சிவசேனை, காங்கிரஸ் வேட்பாளரையே ஆதரிப்பதாக அறிவித்தது. ஐக்கிய ஜனதா தளமும் சிறந்த வேட்பாளர் என்ற அடிப்படையில் முகர்ஜியை ஆதரிப்பதாக அறிவித்தது. தே,ஜ.கூட்டணியின் இரு பெரும் கட்சிகள் பாஜகவுக்கு மாறாக செயல்பட்டபோதும், புதிய கூட்டாளிகளை எதிர்நோக்கி, சங்மாவையே ஆதரிப்பதாக பாஜக அறிவித்திருக்கிறது.
இத்தேர்தலில் காங்கிரஸ் வேட்பாளர் முகர்ஜி வெல்லவே வாய்ப்பிருக்கிறது. ‘அன்பு சகோதரி’ என்று முகர்ஜியால் அழைக்கப்படும் மமதாவும் கூட கடைசி நேரத்தில் அவரை ஆதரிக்கக் கூடும். இப்போதைய சூழலில் மொத்தமுள்ள 10.98 லட்சம் வாக்குகளில் 6.29 லட்சம் வாக்குகள் பெற்று முகர்ஜி வெல்ல சாத்தியம் உள்ளது. எனினும், ஜனநாயகத்தில் தேர்தலின் அவசியத்தைக் கருதியும், எதிர்கால சமன்பாடுகளை கருத்தில் கொண்டும் பாஜக சங்மாவை முன்னிறுத்தி இருக்கிறது. அவருக்கு 3.10 லட்சம் வாக்குகள் கிடைக்கக் கூடும்.

இடதுசாரிகள் வழக்கம் போல இதிலும் குழம்பி நிற்கிறார்கள். முகர்ஜியை ஆதரிப்பதாக (ஏனெனில் அவர் தான் வெற்றி வாய்ப்புள்ளவராம்!) மார்க்சிஸ்ட் கட்சி அறிவித்திருக்கிறது. பார்வர்டு பிளாக்கும் இதே முடிவை எடுத்திருக்கிறது. ஆனால், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், புரட்சிகர சோஷலிஸ்ட் கட்சியும் தேர்தலில் கலந்துகொள்ளாமல் இருக்கத் தீர்மானித்துள்ளன. மொத்தத்தில் இத்தேர்தலில் தங்கள் இருப்பை மேலும் தரம் குறையச் செய்திருக்கின்றன இடதுசாரி கட்சிகள்.

பிரணாப் ஜனாதிபதி ஆகிவிட்டால், காங்கிரசின் ஆபத்பாந்தவனாக வேறு யார் இருப்பார்கள் என்ற காரணத்தினால் தான் அவரை காங்கிரஸ் ஆரம்பத்தில் முன்னிறுத்தவில்லை என்று தற்போது காங்கிரஸ் சமாளிக்கிறது. எது எப்படியோ, காங்கிரஸ் கட்சியின் பொம்மை ஜனாதிபதியாக பிரணாப் இருக்க மாட்டார் என்பது நிச்சயம்.
எனினும், இவர் மீதும் சில ஊழல் புகார்களை ஹசாரே குழுவினர் கூறி இருப்பதை கவனத்தில் கொண்டாக வேண்டும். நெருக்கடி நிலைக்கால கொடுமைகள் குறித்து ஷா கமிஷனின் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளானவர் முகர்ஜி. ரிலையன்ஸ் குழுமத்தின் பாம்பே டையிங் நிறுவனத்துக்கு வரிவிதிப்பில் சாதகம் காட்டியதாகவும் முகர்ஜி மீது புகார் உண்டு.
முன்னெப்போதும் கண்டிராத ஊழல் காலகட்டத்தில் நாடு தத்தளிக்கும் நிலையில் ஜனாதிபதி ஆக உள்ளார் முகர்ஜி. அவர் தனது முந்தைய கறை படிந்த வரலாற்றிலிருந்து விடுபட்டு நியாயமான ஜனாதிபதியாகச் செயல்படுவாரா? நாட்டின் அரசியலில் பெருத்த மாற்றங்கள் நிகழக் கூடிய எதிர்காலம், பிரணாப் முகர்ஜி வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறது.

மத்தியில் மாறும் கூட்டணி கணக்குகள்…

எது எப்படியாயினும், இத்தேர்தல் முலாயம், நிதிஷ், பால் தாக்கரே, மமதா போன்றவர்களின் சுய ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது. இப்போது, ”கூட்டணிக்குள் எந்தக் குழப்பமும் இல்லை”என்று ஐக்கிய ஜனதா தளமும் சிவசேனையும் விளக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. மமதா சற்று அயர்ந்து போயிருந்தாலும் நிலை மாறாமல் இருக்கிறார். முலாயம் சிங் நம்பற்குரியவர் அல்ல என்பதி மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்கிறார். அசாம் கணபரிஷத் சங்மாவை ஆதரிப்பதாக அறிசித்திருக்கிறது. இவை எல்லாம் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியைப் பொறுத்த வரை நன்மைக்கே.

பிகாரில் நிதிஷும், மகாராஷ்டிராவில் சிவசேனையும் பாஜக இன்றி இயங்க .முடியாது. இந்த மாநிலங்களில் அவர்களுக்கு பிரதான எதிரியே காங்கிரஸ் தான். எனவே ஜனாதிபதி தேர்தலில் இக்கட்சிகள் அடித்துள்ள அந்தர் பல்டியால் பாஜக கவலைப்படத் தேவையில்லை. முலாயமும் காங்கிரசும் நெருங்குவது உத்தரப் பிரதேச பாஜகவுக்கு நல்லதே. அதேபோல, மமதா தனித்து தத்தளிப்பதும் அக்கட்சி தன்னை சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ள உதவும் (தே.ஜ. கூட்டணியில் கிடைத்துவந்த மரியாதையை அக்கட்சி மறந்திருக்காது).

ஆந்திராவின் சந்திரபாபு நாயுடுவும் ஜெகன்மோகனும், தமிழகத்தின் வைகோவும் என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்று பார்க்க வேண்டும். தேவ கவுடா, ராமதாஸ், லாலு, ராம்விலாஸ் பஸ்வான், பாபுலால் மராண்டி ஆகியோரின் காங்கிரஸ் ஆதரவு எதிர்பார்த்ததே. விஜயகாந்த் தான் பெரிய புத்திசாலி என்ற நினைப்பில் ஜனாதிபதி தேர்தலைப் புறக்கணிப்பதாக அறிவித்திருக்கிறார். இது ஆரோக்கியமானதாகத் தெரியவில்லை.

இந்த சூழலை சாதுரியமாக பாஜக பயன்படுத்திக்கொண்டால், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியை விரிவுபடுத்திக்கொள்ள முடியும். அதற்காகவே தேர்தலில் போட்டியை ஏற்படுத்த அத்வானி முனைப்பு காட்டினார் என்று தகவல்கள் கூறுகின்றன. ஆகவே ஜனாதிபதி தேர்தலில் கிடைக்கவுள்ள தோல்வியானது பாஜகவுக்கு எதிர்கால வெற்றிக்கான படிக்கட்டாக மாற வாய்ப்பிருக்கிறது

ஐந்து மாநிலத் தேர்தலும் இந்திய அரசியலும்

‘மணிப்பூரில் காங்கிரஸ் மகத்தான வெற்றி; பாஜக படுதோல்வி’

நல்ல வேளை, இவ்வாறு செய்தி வெளியிடவில்லை நமது ஊடகங்கள். ஐந்து மாநிலத் தேர்தலுக்கு முன்னதாக நமது ஊடகங்கள் ‘ராகுல் அண்ட் கோ’வுக்கு அளித்த முக்கியத்துவத்தைப் பார்த்தவர்கள் இவ்வாறுதான் தேர்தல் முடிவு செய்தியாகுமோ என்று அஞ்சாமல் இருக்க முடியாது. அநேகமாக அடுத்த மாத ‘காங்கிரஸ் சந்தேஷ்’ இதழில் இவ்வாறு செய்தி வரலாம்.

அடுத்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்கு இன்னும் மூன்றாண்டுகள் உள்ள நிலையில், இந்த ஐந்து மாநிலத் தேர்தல்களை அதற்கான முன்னோட்டமாகவே ஊடகங்கள் முன்னிறுத்தின. காரணம் இல்லாமல் இல்லை. நாட்டின் மிகப் பெரிய மாநிலமான 403 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட உத்தரப்பிரதேச சட்டசபைக்கு நடந்த தேர்தல் நமது அரசியல் சூழலில் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியதே.

சென்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் உ.பி.யில் கிடைத்த வெற்றியால் உத்வேகம் அடைந்திருந்த காங்கிரசுக்கு நமது ஊடகங்களும் கொம்பு சீவி விட்டன. ராகுல், பிரியங்கா, சோனியா, ராபர்ட் வதேரா… இவர்கள் உ.பி சென்று தும்மினாலும் கூட செய்தி வெளியிட்டு சேவகம் செய்தன. அருண் நேரு, நீரஜா சவுத்ரி, சேகர் குப்தா போன்ற இதழியல் பிரபலங்களை களமிறக்கி உ.பி.யில் காங்கிரசுக்கு ஆதரவான சூழல் நிலவுவதாக ஒரு பொய்யான சித்திரம் தீட்டப்பட்டது. மாறாக அங்கோ மாயாவதியின் பகுஜன் சமாஜ் கட்சிக்கு எதிரான மக்களின் அதிருப்தி அலை வாக்குகளாக மாறத் தயாராக இருந்தது.

இந்த நிலையில் பிரதான எதிர்க்கட்சியான முலாயம் சிங்கின் சமாஜ்வாதி கட்சியும், முன்னாள் ஆளும் கட்சியான பாஜகவும் கூட அங்கு களத்தில் இருந்தன. மக்கள் யாரை ஆதரித்தால் என்ன, எங்கள் ஆதரவு காங்கிரசுக்குத் தான் என்று சொல்லாமல் சொல்லின ஊடகங்கள். என்ன காரணமோ, மத்திய அரசு அதிகாரத்துக்கே வெளிச்சம்.

மத்திய அரசு உ.பி.யில் காங்கிரஸ் வெல்வதற்காக அனைத்து தகிடு தத்தங்களையும் செய்தது. மாயாவதி அரசில் சுகாதாரத் திட்டத்தில் நிகழ்ந்த ஊழல் குறித்து தீவிரமாக விசாரித்தது சி.பி.ஐ. மாயாவதியால் வெளியேற்றப்பட்ட அமைச்சர் குஷ்வாகாவை பாஜக கட்சியில் சேர்க்க, அவர் மீது ஊழல் வழக்கு தொடுத்து, பாஜகவின் அரசியல் வியூகத்தை சிதறடித்தது சி.பி.ஐ. வழக்கம் போல இதிலும் சொதப்பிய பாஜக, கட்சியில் சேர்ந்த சில நாட்களில் அவரை தானாக வெளியேறச் செய்தது. இந்த நாடகத்திலும் ஊடகங்களின் நிர்பந்த பலம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பாஜக அயோத்தி குறித்து பேசினாலும், பேசாவிட்டாலும் அதையே செய்தியாக்குவது ஊடகங்களின் கடமை. ஊழல் கடலில் மூழ்கி முத்தெடுக்கும் சோனியா உ.பி அரசை ‘ஊழல் அரசு’ என்று வர்ணிக்கும் போது, அதையே தலைப்புச் செய்தியாக்கும் தார்மிக ஆவேசமும் கொண்டது நமது ஊடகங்களின் தனிப்பெரும் திறன். (குட்டுப் பட்டாலும் மோதிரக் கையால் குட்டுப்பட வேண்டாமா?) இப்படிப்பட்ட நிலையில் தான், பிற்படுத்தப்பட்ட ஜாதிகளும் சிறுபான்மையினரும் தேர்தல் களத்தை தீர்மானிக்கும் உ.பி.யில் தேர்தல் 7 கட்டங்களாக நடந்தது.

மாயாவதியின் அரசை 5 ஆண்டுகளுக்கு முன் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்களோ, அதே நோக்கத்துக்காக – ஆட்சி மாற்றம் தேவை என்பதற்காக – அடுத்த நிலையில் உள்ள முலாயம் சிங் தலைமையிலான அரசை இப்போது ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள் உ.பி. வாக்காளர்கள். இதற்கு அவரது சிறுபான்மையினர் ஆதரவு நிலைப்படும் உதவி இருக்கிறது. உ.பி.யில் சரிபாதி தொகுதிகளில் வெற்றிவாய்ப்புகளை நிர்மானிப்பவர்களாக இஸ்லாமியர்கள் கணிசமான எண்ணிக்கையில் உள்ளனர். அவர்கள் யாரை ஆதரிப்பார்களோ அவர்களே வெற்றி பெற முடியும் சூழல் உ.பி.யின் பிரத்யேகமான நிலை. இந்த வாக்குகளைக் கவரவே ‘இஸ்லாமியருக்கு ஒதுக்கீடு’ என்ற கோஷத்தை காங்கிரஸ் முன்வைத்தது. ஆனால், புதிதாக குடை பிடிக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியை விட, ஏற்கனவே வால் பிடிக்கும் சமாஜ்வாதியே போதும் என்று உ.பி. வாழ் இஸ்லாமியர்கள் முடிவு செய்து விட்டார்கள். அதன் விளைவே, 224 தொகுதிகளில் வெற்றியுடன் தனிப் பெரும்பான்மையாக முலாயம் மீண்டும் முதல்வராக முடிந்தது.

மாயாவதி அரசின் கரை காணாத ஊழல்கள், அதிகார அத்துமீறல்கள், ஆடம்பரச் செயல்பாடுகளால் வெறுப்புற்றிருந்த மக்களுக்கு ஒரு நிவாரணம் தேவைப்பட்டது. அப்படியே சீட்டுக்கட்டை மாற்றுவது போல, பொதுவான வாக்காளர்களும் காட்சியை மாற்றிக் காட்டி இருக்கிறார்கள். சென்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் உ.பி.யில் 22 எம்.பி.களுடன் வென்ற காங்கிரஸ் இம்முறை தனது கணக்கை அதிகப்படுத்த தீவிரமாக முயன்றது. அக்கட்சியின் இளவரசர் ராகுல் ‘புயல்வேக பிரசாரம்’ செய்தார். அவரது சகோதரியும், அவர்தம் கணவரும், அன்னையும் கூட உ.பியில் தெருத் தெருவாக சுற்றினார்கள்.

மத்திய அமைச்சர்களும் சளைக்கவில்லை. அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் ‘’காங்கிரஸ் வென்றால் இஸ்லாமியர்களுக்கு தனி ஒதுக்கீடு வழங்கப்படும்’’ என்று விதிகளை மீறி அறிவித்தார். பிறகு தேர்தல் ஆணையத்தின் கண்டிப்பால் மன்னிப்பு கேட்டார்; அதை அடுத்து, மற்றொரு மத்திய அமைச்சர் வேணி பிரசாத் வர்மா மீண்டும் இதையே வலியுறுத்திக் கூறி, அவரும் மன்னிப்பு கேட்டார். (இதே போன்ற தவறுகளை வேறு கட்சியினர் செய்திருந்தால் நமது தேர்தல் ஆணையம் எத்தகைய நடவடிக்கை எடுத்திருக்கும் என்று தெரியுமா?) மற்றொரு மத்திய அமைச்சரான ஸ்ரீ பிரகாஷ் ஜெய்ஸ்வால், ”உ.பியில் யாருக்கும் பெருமான்மை கிடைக்காவிட்டால் ஜனாதிபதி ஆட்சி அமலாகும்” என்று தேர்தல் முடிவதற்கு முன்னதாகவே மிரட்டினார்.

ஒருபுறம் மாயாவதியின் அதிகார துஷ் பிரயோகம்; மறுபுறம் மத்தியில் ஆளும் காங்கிரஸ் (தான் மட்டுமே ஆள்வதாக அக்கட்சிக்கு நினைப்பு!) கட்சியின் அதிகார துஷ்பிரயோகம். இந்த வாய்புக்களை பாஜக மிகச் சிறப்பாகவே பயன்படுத்தியிருக்க முடியும், ஆனால் செய்யவில்லை.

மத்தியப் பிரதேசத்திலிருந்து களமிறக்கப்பட்ட துடிப்புமிக்க பெண் தலைவர் உமா பாரதி பா.ஜ.கவுக்காக இயன்ற அளவு பிரசாரம் செய்தார். சிதறிய நெல்லிக்காய் மூட்டைகளாக இருந்த பாஜக தலைவர்கள் ஆட்சியை மாற்ற மக்களிடம் வாக்கு கேட்டனர். பாஜகவால், தனது வெற்றிகரமான குஜராத் முதல்வர் நரேந்திர மோடியை உ.பி.யில் பிரசாரம் செய்யவைக்கக் கூட முடியவில்லை. இப்படி பல காரணங்களால், சென்ற தேர்தலில் வென்ற 51 தொகுதிகளைக் கூட தக்கவைக்க முடியவில்லை; பாஜகவின் வீழ்ச்சி கடந்த பத்தாண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. பாஜகவின் உ.பி. சரிவு ஏமாற்றம் அளிக்கிறது. ஆயினும், காங்கிரசை விட பரவாயில்லை என்னும் அளவுக்கு 46 தொகுதிகளில் வென்று மூன்றாவது இடம் பிடித்திருக்கிறது.

மாயாவதியின் பகுஜன் சமாஜ் மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளை ஏமாற்றியதால் 78 தொகுதிகளில் மட்டும் வென்று ஆட்சியை இழந்திருக்கிறது. (சென்ற தேர்தலில் இக்கட்சி வென்ற தொகுதிகள் 206). காங்கிரசுக்கு தனியே 26 எம்.எல்.ஏக்கள் மட்டுமே கிடைத்திருக்கிறார்கள் (சென்ற தேர்தலில் வென்ற தொகுதிகள் 22). காங்கிரசின் கூட்டணி கட்சியான அஜித் சிங்கின் ராஷ்ட்ரிய லோக்தளம் 9 தொகுதிகளில் வென்றிருக்கிறது. முந்தைய தேர்தலில் 97 இடங்களைப் பெற்ற சமாஜ்வாதி கட்சி இப்போது தனிப் பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியைப் பிடித்திருக்கிறது. சரியோ, தவறோ, மக்களாட்சியின் மாண்பே இத்தகைய அமைதிப் புரட்சி தான். இனிவரும் ஐந்தாண்டுகள் முலாயம் தலைமையிலேனும் உ.பி.யில் நல்லாட்சி நடக்கட்டும்!

பிற மாநிலங்களின் முடிவுகள்:

பஞ்சாப் (117), உத்தரகண்ட் (70), கோவா (40), மணிப்பூர் (60) ஆகிய மாநிலங்களிலும் தேர்தல் முடிவுகள் மக்களாட்சியின் சிறப்பை வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றன. மணிப்பூரில் ஆளும் காங்கிரஸ் (42) தன்னை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. கோவாவில், பாஜக – மகாரஷ்டிரவாதி கோமந்தக் கட்சி கூட்டணி (24), காங்கிரஸ் அரசை வெளியேற்றி இருக்கிறது. பஞ்சாபில், பலரது கணிப்புகளையும் மீறி, பிரகாஷ் சிங் பாதல் மீண்டும் முதல்வர் ஆகி இருக்கிறார்; பாஜக- சிரோமணி அகாளிதளக் கூட்டணி (68) மீண்டும் வெற்றிவாகை சூடி இருக்கிறது. உத்தரகண்டில் மட்டுமே நிச்சயமற்ற நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இங்கு ஆட்சியில் இருந்த பாஜக 31 தொகுதிகளுடன் பின்தங்கினாலும், 32 தொகுதிகளில் வென்ற காங்கிரசாலும் வெற்றியைக் கொண்டாட முடியாத நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அங்கு யார் ஆட்சி அமைத்தாலும், சுயேச்சைகளின் கரமே ஓங்கி இருக்கும்.

நடந்து முடிந்த ஐந்து மாநிலத் தேர்தல் முடிவுகள் தெளிவாக உரைப்பது, தற்போது மத்தியில் ஆளும் காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணிக்கான எச்சரிக்கையே. இனிமேலும், அதிகார மமதையுடன் பேசும் திக்விஜய் சிங், கபில் சிபல் போன்றவர்களின் வழிகாட்டுதல்களில் மத்திய அரசு செயல்படக் கூடாது என்பதை அக்கட்சி உணர வேண்டிய தருணம் இது. ‘ஊழல் திலகம்’ காங்கிரசின் ஊழலுக்கு எதிரான முழக்கத்தை மக்கள் நம்பத் தயாரில்லை என்பதும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. அதே சமயம், காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மாற்றான பாஜக இன்னும் வலுப்பெற வேண்டியதன் அவசியத்தையும் இத்தேர்தல் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது.

பஞ்சாபில் அரசுக்கு எதிரான மக்களின் மனநிலையை அகாலிதள கூட்டணியால் மாற்ற முயன்றபோது, உத்தரகண்டில் பாஜகவால் அவ்வாறு செய்ய முடியாதது ஏன் என்று அக்கட்சி பரிசீலிக்க வேண்டும். கோவாவில் பெற்ற வெற்றியால் திருப்தி அடைந்துவிடாமல், சுயபரிசோதனைகளில் பாஜக இறங்க வேண்டிய தருணம் இது. சமாஜ்வாதி கட்சியின் எழுச்சி ‘மூன்றாது அணி’ என்ற பகல் கனவுக்கு வித்திடலாம். இவை தேசிய அளவில் ஐந்து மாநிலத் தேர்தல் முடிவுகளின் பிரதிபலிப்பாக இருக்கும்.

இனியேனும், ஊடகங்கள் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஜால்ரா அடிக்காமல், உண்மை நிலையை நடுநிலையுடன் செய்திகளாக தர வேண்டும். ‘பஞ்சாபில் அகாலிதளக் கூட்டணி தோற்கும்; உத்தரகண்டில் பாஜக படுதோல்வி அடையும்; கோவாவில் காங்கிரஸ் வெல்லும்; உ.பி.யில் யாருக்கும் பெரும்பான்மை கிடைக்காது’ என்றெல்லாம் நமது ஊடகங்கள் கூறிவந்த செய்திகள் அனைத்தும் பொய்யென்பது தெரிந்துவிட்டது. அவர்களின் நோக்கம் மக்களை திசை திருப்புவதாகவே இருந்துள்ளது. மக்களை யாரும் முட்டாளாக்க முடியாது என்பதை இப்போது ஊடகங்கள் புரிந்துகொண்டிருக்கும். இதுவும் தேர்தல் கூறும் பாடம் எனில் மிகையில்லை.