புதிய மரபணு ஆய்வு ஆரியர் படையெடுப்பை நிரூபித்துவிட்டதா? கொஞ்சம் பொறுங்கள் – ஸ்ரீகாந்த் தலகேரி

And i’m pretty sure i’ve gotten all the facts out there. In order to achieve an erection that lasts for a long period of time, it is advisable to use a clomid tablet cost inefficiently phosphodiesterase type 5 inhibitor before sexual activity. But my son is 8 years-old and every single day has acne all over his body, so i decided to research.

I had a friend come over from work and bring me a honda accord and then a new set of tires. Health.com is your daily source for everything health and wellness in https://frenchwarveterans.com/?tag=anne-claire-legendre the world. The drug is not known to be effective for other conditions as a treatment of depression.

A little piece of advice, if you are on a diet that is restricting your calorie intake, or if you are following a specific diet, you may want to consult your doctor about this before starting you drug. Prednisone zithromax pfizer price was the first drug that came on the market for treating allergies. Puhutti kahta valkoisen maaliun pahasti erinäisten nauhojen läpi niin kovakuoksee, että valkoinen maalinen tuli oli yksi niistä keskenestä.

மூலம்: ஸ்ரீகாந்த் தலகேரி ஸ்வராஜ்யா இதழில் எழுதிய கட்டுரை (மார்ச் 2019)
தமிழில்: எஸ்.எஸ்.ராகவேந்திரன்

ஆசிரியர் குறிப்பு: இக்கட்டுரையின் ஆசிரியர் ஸ்ரீகாந்த் தலகேரி (Shrikant Talageri) கல்விப் புலங்கள் எதையும் சாராமல் சுயமாகவே கற்று மாபெரும் ஆய்வாளராக வளர்ந்த வரலாற்றாசிரியர். வரலாறு, மொழியியல், கலாச்சாரம், தேசியம், மதங்கள் ஆகியவை குறித்து சிறப்பான ஆய்வுகளைச் செய்துள்ள தலகேரி சம்ஸ்கிருதம், கொங்கணி, மராத்தி உட்பட இருபது மொழிகளில் வல்லுனர். வேதகாலம் மற்றும் இந்தியாவின் தொல்வரலாறு குறித்து The Rigveda: A Historical Analysis, Rigveda and the Avesta: Final Evidence, The Aryan Invasion Theory and Indian Nationalism, Genetics and the Aryan debate ஆகிய நான்கு மாபெரும் நூல்களை இவர் எழுதியுள்ளார்.

டோனி ஜோசப், ஒரு வணிக இதழாளர். அவரது புதிய புத்தகம் ஒன்று “ஹரப்பாவில் வாழ்ந்தவர்கள் யார்?” “ஆரியர்கள் வந்தேறிகளா?” “ஜாதிய முறை எப்போது துவங்கியது?” என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கு பதில்கள் தன்னிடம் உள்ளதாகச் சொல்கிறது. இந்த நூலின் தலைப்பு “Early Indians: The Story of Our Ancestors and Where They Came From” (ஆதிகால இந்தியர்கள்: நமது மூதாதையர்களின் கதை, அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?). இது ஆரியர் படையெடுப்பு கொள்கையை நிறுவும் இன்னொரு முயற்சி. அந்தக் கொள்கைக்கு தொல்லியல் சான்றுகள் இன்றுவரை கிடையாது. இதையும் மீறி, மரபணுவியல் மூலம் இந்த முறை எப்படியாவது படையெடுப்பை ஸ்தாபிக்க முயன்றுள்ளார்.

ஆரியர் படையெடுப்பு (Aryan Invasion Theory – AIT) எனும் கொள்கைக்கு மாற்றாக, “இந்தியாவிலிருந்து வெளிப்போதல்” (Out Of India Theory – OIT) என்னும் கொள்கை இன்று பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. “இந்தியாவில் இருந்து வெளியே சென்ற மக்கள் இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி, கலாசார ஒற்றுமைக்குக் காரணமாக இருக்கலாம்” என்பதுதான் OIT. ஆனால், பல ஐரோப்பிய, அமேரிக்க இந்தியவிலாளர்கள் படையெடுப்புக் கொள்கையை கைவிடத் தயாராக இல்லை.

மரபணுவியல் ஒரு நவீன விஞ்ஞானம். ஆனால் இந்தக் குறிப்பிட்ட விவாதத்துக்கு மரபணு ஆதாரம் முழுமையாகப் பொருந்தாத ஒன்று. இதன் மூலம் ஊன்குருத்தின் DNA எந்தத் திசையில் நகர்ந்தது என்று மட்டுமே கணிக்க முடியும். இந்தோ-ஆரிய கலாசாரம், மொழி போன்றவை அதே விதமாக நகரவேண்டும் என்கிற தேவை கிடையாது. மேலும், மொழி, கலாசாரம் போன்றவற்றை மரபணு மூலம் கண்டறிய வழியும் கிடையாது. மரபணுக்களும், கலாச்சாரமும் ஒன்றுக்கு ஒன்று தொடர்புடன், ஒரே திசையில்தான் பயணிக்க வேண்டும் என்கிற தேவை கிடையாது. இந்த அடிப்படையில், மரபணுவியலை வைத்து, கலாசார நகர்வைத் தீர்மானிப்பது எடுத்த எடுப்பிலேயே பிழையான முயற்சி.

உதாரணமாக, ஆங்கிலமும் ஸ்பானிஷ் மொழியும் ஐரோப்பாவில் இருந்து அமெரிக்கக் கண்டங்களுக்குப் பரவியது. ஆனால் இதனை ஐரோப்பாவில் ஆங்கிலம் மற்றும் ஸ்பானிஷ் மொழி பேசும் மக்களின் மக்களின் மரபணுக்களை வைத்து கணிக்க முடியுமா? இன்று அமெரிக்கப் பழங்குடிகள், மற்றும் ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்கள் இம்மொழிகளைப் பேசுவது மரபணு நகர்வின் மூலம்தான் என்று கூறலாமா? பௌத்த மதம் இந்தியாவில் இருந்து தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் (துவக்கத்தில்) மேற்கு ஆசியாவுக்கும்கூடப் பரவியது.

இந்தப் பரவலைக் கணிக்க “பௌத்த மரபணு” உள்ளதா என்ன? சதுரங்க விளையாட்டு இந்தியாவில் இருந்து சென்றதுதான். அது வடக்கில் மங்கோலியா, கிழக்கில் வியட்நாம், மேற்கில் அரேபியா வரை பரவியுள்ளது. பல ஆசிய நாடுகளின் தேசிய விளையாட்டு. இதனை “சதுரங்க மரபணு கூட்டம்” மூலமாகக் உறுதிசெய்ய வழியுண்டா?

இந்த விவாதம் அபத்தத்தை நோக்கி போய்கொண்டு இருக்கிறது, தீர்வு வருவதகாத் தெரியவில்லை. இரண்டு பக்கங்களும் தங்கள் விவாதங்களையே திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக்கொண்டு இருகிறார்கள். இந்திய வெளியேற்றக் கொள்கைதான் வெல்வதாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு படையெடுப்புக் கொள்கைக்காரர்கள் பதில் சொல்லக்கூட மறுக்கின்றனர். (இதுபற்றி பல புத்தகங்களும், கட்டுரைகளும் எழுதியுள்ளேன்).

ஜோசப், விவாதத்துக்குள் புகும்போதே, தன்னிடம் ஆரியர் படையெடுப்பை இறுதியாக நிரூபிக்கத் எல்லா ஆதாரங்களும் உள்ளன எனும் துணிபுடன் நுழைகிறார். அவரது வாதங்களை தகர்க்கும் முன்பாக, இந்தப் புத்தகத்தின் நல்ல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். இந்த நூலில்:

  1. அண்டவியல், புவியியல் பற்றிய சுவாரசியமான தகவல்கள் உள்ளன [பக்கம் 1-6]
  2. சரித்திரத்துக்கு முந்தைய மானுடவியல் மற்றும் மரபணுவியல் பற்றியும் சுவைமிக்க கருத்துகள் உள்ளன [பக்கம் 13-60]
  3. வேளாண்மையின் சரித்திரமும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது [பக்கம் 61-97]

மேற்கண்ட துறைகளுக்கு இவையெல்லாம் சிறந்த முன்னுரைகள். ஹரப்பவுக்கு முந்தைய நாகரீகம், ஹரப்பா நாகரீகம் போன்ற சரித்திர விவரணைகளையும் மிக நன்றாக எழுதியுள்ளார். [99-132] “அக்காடிய முத்திரைகள், இந்திய நீர் எருமைகளின் சித்திரங்கள் போன்றவை, மெசபடோமிய கலாசாரத்தில் உள்ளன. இவற்றின் மூலம் ஹரப்பா நாகரீகத்தின் தாக்கம் அங்கே இருந்தது” என்று சிறப்பாகக் காட்டியுள்ளார் ஜோசப்.

“இந்தியாவின் முதல் நாகரீகத்தை சேர்ந்த மக்களை என்ன பெயரிட்டு அழைப்பது?” என்பது பற்றியும் ஜோசப் ஒரு எளிமையான கருத்தை முன்வைக்கிறார். தொல்லியல், சரித்திர நிபுணர்கள் முதன்முதலில் கண்டுபிடித்த நகரம் ஹரப்பா. இதை மட்டுமே வைத்து, ஹரப்பா நாகரீகம் என்று அழைப்பதை அவர் ஒப்பவில்லை. சிந்து சமவெளி, அல்லது சிந்து-சரஸ்வதி நாகரீகம் என்று அழைப்பதையும் சரியாகவே மறுக்கிறார். அன்றைய இந்திய மக்கள் இந்த நிலப்பரப்புகளையும் தாண்டிப் பரவி இருந்தனர்.

ஆனால் அவரது சந்தேகத்துக்குரிய கூற்றுகள் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்திலேயே துவங்குகின்றன. இந்த நூலின் சாரம் முகவுரையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. “மனித இனத்தின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலவரிசை” என்று ஒரு சிறிய பட்டியல் கொடுத்துள்ளார் ஜோசப்.

இந்த ஆட்டவனையில், பொயுமு 2000-1000 எனும் இடத்தில் “அலையலையாக ஆயர் கூட்டங்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து தெற்கு ஆசியா நோக்கிப் பெயர்ந்தனர். இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளையும், புதிய மத, கலாசாரப் பழக்கங்கையும் தங்களுடன் கொண்டுவந்தனர்” என்று உள்ளது (pp xiv). [பொயுமு – பொதுயுகத்திற்கு முன் – Before Common Era – BCE]

“நமது மூதாதையர்களின் கதை, அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?” எனும் கேள்விக்கு நமது டோனி கொடுக்க விரும்பும் பதில் மொத்தமும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது. பொயுமு 2000 முதல் 1000 வரை புலம் பெயர்ந்தவர்களின் அடையாளம்தான் புத்தகத்தின் அட்டையில் உள்ள “ஹரப்பாவில் வாழ்ந்தவர்கள் யார்?” “ஆரியர்கள் வந்தேறிகளா?” “ஜாதிய முறை எப்போது துவங்கியது?” எனும் மூன்று கேள்விகளுக்கும் பதில்.

இந்தப் புத்தகத்தை பின்வரும் கேள்விகள், அவை தொடர்பான தகவல்கள் மூலம் ஆராயலாம்:

  1. ஹரப்பர்கள் திராவிட மொழி பேசியவர்களா?
  2. பொயுமு 2000 முதல் 1000 வரை மட்டும் என் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காலமாக இருக்கிறது?
  3. இந்த ‘மரபணு ஆதாரம்’ இந்தோ ஐரோப்பிய மொழிகளைப் பேசியவர்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து இந்தியாவுக்கு வந்தார்கள் என்று உறுதி செய்கிறதா?
  4. “பழைய” மற்றும் “புதிய” ரிக்வேதப் பகுதிகள் படையெடுப்பு Vs வெளிப்போதல் விவாதத்தில் என்ன தகவல்களைத் தருகிறது?
  5. நம்மிடம் காலக்கிரமம் பற்றிய என்ன ஆதாரம் உள்ளது? குறிப்பாக ரிக் வேதத்தின் காலக்கிரமம் எதன் அடிப்படையில் முடிவு செய்யப்பட்டது?
  6. மரபணு ஆதாரம் படையெடுப்பை உறுதி செய்கிறதா அல்லது வெளிப்போதலை மறுக்கிறதா?
  7. ஜாதிய அமைப்பு எப்போது துவங்கியது?
  8. சரஸ்வதி நதியின் உண்மையான கதை என்ன?
  9. ‘பண்டைய இந்தியாவில் குதிரை’ எனும் கருத்து நமக்கு என்ன சொல்கிறது?

இவற்றில் சில கேள்விகளை இந்தக் கட்டுரையில் பார்க்கலாம். இவை பற்றிய விரிவான ஆய்வு இன்னொரு சமயம் தனியாக வெளியாகும்.

இந்த நூலின் ஆசிரியர் முதலிலேயே “ஹரப்பர்களின் மொழி இன்னது என்று நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை” என்று கூறியுள்ளார். அனால் அதன் பிறகு, “சரித்திர, தொல்லியல் வல்லுனர்கள் ஹரப்பா எழுத்துக்கள் பண்டைய திராவிட மொழியாக இருக்கலாம் என்று பெருவரியகக் கூறுகின்றனர்” என்பன போன்ற புனைவுகளை இடைச்செருகுகிறார். அந்த மொழி எது என்று இன்றுவரை தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டு இதுபோன்ற முடிவுகளுக்கு வருவது விபரீதமான செயல்.

வேறு சரித்திர ஆதாரம் கிடைக்காதவரையில், இந்த மொழி அதே பகுதியில் பேசப்பட்ட மொழி, அல்லது அந்த மொழியின் வடிவம் என்று சொல்வதுதான் நேர்மையான அணுகுமுறை. பொயுமு 1000 காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு புதிய மொழி எழுத்துகள் கனடா நாட்டில் கிடைக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். “அது ஆங்கிலம் அல்லது பிரெஞ்சு மொழிகளின் எழுத்து வடிவம்” என்று யாரும் சொல்ல மாட்ட்டார்கள். காரணம், ஆங்கிலமும் பிரெஞ்சும் அந்தப் பகுதிகளுக்கு சமீபமாகத்தான் வந்தது என்று சரித்திரபூர்வமாக நமக்குத் தெரியும்.

இதேபோல் பொயுமு 5000 காலத்தை சேர்ந்த இதுவரை கண்டுபிடிக்கபடாத ஒரு எழுத்து வடிவம் தமிழகம், சீனா அல்லது சவுதி அரேபியப் பகுதியில் கிடைத்தால்; வேறு உறுதியான சரித்திர ஆதாரம் இல்லாத பட்சத்தில், அது முறையே திராவிட, சீன அல்லது யூத மொழியினத்தைச் சேர்ந்தது என்றுதான் சொல்ல முடியும்.

மொத்த சரித்திரம், மரபுகளின்படி, ஹரப்பா பகுதியில் இந்தோ-ஆரிய மொழிகளைத் தவிர வேறு எந்த மொழியும் பேசப்படவில்லை என்று தெரிகிறது. ரிக்வேதம்தான் மிகப்பழைய இந்தோ-ஆரிய நூல். இதனை மேலைநாட்டு அறிஞர்கள் பெரும்பான்மையாக இரும்புக்காலத்துக்கு முன் அதாவது, பொயுமு 1200 என்று கணக்கிட்டு உள்ளனர். இந்த நூல் அதே ஹரப்பா பகுதியைச் சேர்ந்தது.

ஹரப்பாவின் மொழி இந்தோ-ஆரிய மொழி கிடையாது என்பதற்கு எந்தவித ஆதாரமும் இல்லை. அதைவிட, அது திராவிட மொழி என்பதற்கு (அப்படி யாரேனும் சொல்லத் துணிந்தால்) அடிப்படைச் சான்றுகூடக் கிடையாது. இந்த சூழலில், “ஹரப்பாவில் இருந்தவர்கள் பண்டைய திராவிட மொழியைப் பேசினார்கள்” என்று சொல்ல அரசியல் காரணங்கள் மட்டுமே பின்னணியாக இருக்க முடியும்.

அடுத்து பொயுமு 2000-1000 தான் “ஆரிய வந்தேற்றம்” நிகழ்ந்த காலம் என்கிறது இந்த நூல். இதுதான் இந்த நூலுக்கும், இது சார்ந்த விவாதத்துக்கும் மையப்புள்ளி.

இந்தக் கால அளவைக்கு ஏன் இத்தனை முக்கியத்துவம் என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆரிய அல்லது இந்தோ-ஐரோப்பிய வந்தேறிகள் எனும் மொத்தக் கொள்கைக்கும் ஒரே அடிப்படைதான். “வடஇந்தியா, ஐரோப்பிய நாடுகள், மற்றும் இடைப்பட்ட பகுதிகளின் மொழிகளுக்கு இடையே ஒற்றுமைகள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஒரே மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை, இந்த மொழிகளின் பொதுவான மூதாதை மொழி ஒன்று இருக்க வேண்டும். அது தோன்றிய இடம் தெற்கு ரஷ்யாவின் புல்வெளிகள்.” என்று சொல்லப்படுகிறது.

மொத்தம் பன்னிரண்டு இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகள் இருந்தன என்று மொழியியல் சான்றுகள் மூலம் தெரிகிறது. அவை, க்ளெக்டிக், இத்தாலிய, சால்விய, பால்டிக், ஜெர்மானிய, கிரேக்க, அனதோலிய, அர்மேனிய, ஈரானிய, டாச்சேரிய, இந்தோ-ஆரிய மொழிகள். மூவாயிரமாவது ஆண்டு (பொயுமு 3000) வாக்கில் அவை ஒவ்வொன்றாகப் பிரிந்தன.

அனதோலிய மொழிதான் முதன்முதலில் பிரிந்தது. அந்த மொழி இன்று வழக்கில் இல்லை. தோன்றிய இடத்தில் தங்கிய மொழிகள் ஐந்து. அவை கிரேக்கம், ஆர்மேனிய, ஈரானிய, இந்தோ-ஆரிய மொழிகள். ஒரே இடத்தில் இருந்ததால், அவை தொடர்ந்து மாற்றம் அடைந்து, புதிய மொழியம்சங்களைப் பெற்றன. இதனால் தெற்கு ரஷ்யாதான் இந்த மொழிகளின் உற்பத்தி ஸ்தானம் என்றால், இந்தோ-ஆரிய இடப்பெயர்வு, பொயுமு 3000க்கு பல ஆண்டுகள் பின்னர்தான் துவங்கி இருக்க வேண்டும்.

இந்தோ-ஆரியர்கள் முதலில் சிறிய குழுக்களாக மத்திய ஆசியா வந்து, வடகிழக்கு திசையில் இருந்து, இந்தியாவுக்குள் ஹரப்பா நாகரீகம் இருக்கும் இடத்துக்கு வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், சரித்திர அறிஞர்கள் ஆரியர்கள் ஹரப்பா நாகரீகத்தின் மையத்தில் திடீரென்று குதிக்கவில்லை என்று நிச்சயமாகக் கூறுகிறார்கள். பொயுமு 4500 முதல் பொயுமு 500 வரை எந்தவிதமான பேரழிவும் ஹரப்பா பகுதிகளில் நிகழவில்லை.

இன்னொருபுறம், ரிக்வேதம் வேறொரு இடத்தில் இருந்து வந்த நினைவுகள் எதையும் பேசவில்லை. அப்பகுதி மக்களுக்கு, தென்கிழக்கு ஆஃப்கானிஸ்தான் தாண்டி எந்த நிலப்பகுடியைப் பற்றிய அறிவும் இல்லை என்றே தெரிகிறது.

திராவிட மொழி சம்மந்தம் உள்ள ஒரு எதிரி இனம், நட்பு இனம் அல்லது ஒரே ஒரு சம்பவம்கூட ஒட்டுமொத்த ரிக்வேதத்திலும் கிடையாது. ஜோசப் சொல்லும் ரிக்வேதக் காலத்ததின் படி பார்த்தல் கூட, பொயுமு 1400 முதல் பொயுமு 1000 வரை ஒரே ஒரு நதியின் பெயரிலோ, இடத்தின் பெயரிலோ திராவிட மொழியின் சாயல் கிடையாது. அவ்வாறு உள்ளது என்று எந்த மொழியியல் நிபுணரும் கூறவில்லை.

புதிய மக்கள் வந்து ஒரு பகுதியைக் கைப்பற்றிய பிறகும் கூட, பழைய பெயருடனே நதிகள் வழங்கப்பெறும். இதுதான் சரித்திரம் காட்டும் சான்று. வேத காலத்தில் இந்தப் பகுதியின் நதிகள் அனைத்துமே சம்ஸ்க்ருத மொழி, அல்லது அதன் கிளை மொழிப் பெயர்களாகவே உள்ளன. வேதத்துக்கு முந்தைய மொழி என்று எதுவும் இருப்பதாகக் தெரியவில்லை. அதனால், ரிக்வேதம் முழுக்க அந்தப் பகுதி இந்தோ-ஆரிய நிலப்பரப்பு என்றுதான் உறுதி செய்கிறது.

அதற்கு முன்னால் எல்லாப் பெயர்களும் திராவிட மொழியாக இருக்கவும் வாய்ப்பில்லை. காரணம், மேலே குறிப்பிட்ட அளவுக்கு ஒரு மாற்றம் நிகழ வேண்டும் என்றால், அது பொயுமு 2000க்குப் பிறகு, ‘சிறு குழுக்களாக’ வந்த ஆரியர்களால் சாத்தியம் இல்லை. பேரழிவு நடந்திருக்க வேண்டும். அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை என்று தொல்லியல் சான்றுகள் கூறுகின்றன.

1990 வாக்கில் இந்தோ-ஆரிய மொழியின் தோற்றம் மற்றும் பரவல் பற்றிய மிகப்பெரிய ஆய்வுகள் நிகழ்ந்தன. அதன் விளைவாக, மொழியியல், தொல்லியல், நூல்கள் என்று எல்லா ஆதாரங்களுமே ஒன்று “இந்தியாதான் உற்பத்தி ஸ்தானம்”, அல்லது “இந்தியாவிலிருந்து வெளிப்போதல்” கொள்கை தான் சரியானது என்று உறுதி செய்தன. அப்போது, அறிவுசார் தளத்தில், ஆரியப் படையெடுப்புக் கொள்கையை ஆதரித்தவர்கள் விவாதங்களை விட்டே ஓடிவிட்டனர். மீண்டும் இன்று பொருந்தாத மரபணுவியல் துறையை நோக்கி இந்த விவாதத்தை திசைச்திருப்ப முயல்கின்றனர். ஆனால், மரபணுவியல் மூலம் மொழி அல்லது கலாசார நகர்வுகளைக் கணிக்க முடியாது என்று முன்னமே விளக்கியுள்ளோம்.

இதன் அடிப்படையில் ரிக்வேதத்தின் அகச்சான்றுகளைப் பார்க்கலாம். அவை “இந்தியாவிலிருந்து வெளிப்போதல்” கொள்கைக்கு ஒத்துப்போகின்றன. ரிக்வேதத்தில் பத்து மண்டலங்கள் இருந்தாலும், அதனை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்க முடியும். அவற்றை இந்த கட்டுரைக்காக, “புதிய” ரிக்வேதம், “பழைய” ரிக்வேதம் என்று வைத்துகொள்வோம். ரிக்வேத ஆய்வுகளில் பொதுவாக 2 முதல் 7 வரை உள்ள மண்டலங்களை ‘குடும்ப நூல்கள்’ என்றும்; 1, 8, 9, 10 ஆகிய மண்டலங்களை ‘குடும்பம் சாரா நூல்கள்’ என்றும் அழைப்பது வழக்கம்.

மண்டலங்களை கீழ்கண்டவாறு பிரிக்கலாம்:

அ) குடும்ப மண்டலங்கள் பத்து பிரதான ரிஷி குடும்பங்களால் இயற்றப்பட்டு இருக்கும். பிற நூல்கள் பொதுவாகவும், பிறராலும் உருவானவை.

ஆ) குடும்ப மண்டலங்களில் உள்ள ஸூக்தங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் (முதலில் இந்திரன் பிறகு அக்னி என்பதுபோல்) அமைந்திருக்கும். ஒரே தேவதைகள் பற்றிய ஸூக்தங்கள் அடுத்து அடுத்து வந்தால், அவை அநுவாக எண்ணிக்கைப்படி மேலிருந்து கீழாக (13, 11, 9, 8, ) வரிசைப் படுத்தி இருக்கும். ஒரே அநுவாக எண்ணிக்கை கொண்ட ஸூக்தங்கள், சந்தஸ் (செய்யுள் வடிவம்) அடிப்படையில் வரிசையாக – அதாவது முதலில் காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப் என்ற வரிசையில – இருக்கும். பிற மண்டலங்கள் இந்தக் கிரமத்தை பின்பற்றுவது கிடையாது.

ஆனால், ஐந்தாவது மண்டலம் குடும்ப மண்டலங்களைவிட, அதிகம் பிற மண்டலங்களின் தன்மையையே கொண்டுள்ளது. அதனால் அதனை புதிய குடும்பம் சாராத மண்டலங்களில் சேர்க்க வேண்டும். இதன்படி, பழைய மண்டலங்கள் 2, 3, 4, 6 மற்றும் 7, பழைய ரிக் வேதம். மண்டலம் 5 புதிய ரிக்வேதத்தின் முதல் மண்டலம்.

2-4 மற்றும் 6-7 ஆகிய பழைய மண்டலங்களில் இருக்கும் சில ஸூக்தங்கள் பின்னாளில் மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளன என்று அறிஞர்கள் கண்டறிந்து உள்ளனர். இவை முதல் மற்றும் எட்டாம் மண்டலங்கள் இணைக்கப்பட்டபோது நிகழ்ந்த மாற்றங்கள். இவற்றை ‘திருத்திய ஸூக்தங்கள்’ என்று சொல்கிறோம். இப்படி சேர்க்கப்பட்ட பகுதிகள், பழைய ரிக்வேதத்தை சேர்ந்தவை. ஆனால் புதிய ரிக்வேத மண்டலங்கள் உருவான காலத்தில் இவை மாற்றப்பட்டன.

இதன்படி ரிக்வேதம் இரண்டு பகுதிகள்:

  1. பழைய ரிக் வேதம்

நூல்கள்: 2-4, 6-7, (திருத்திய ஸூக்தங்கள் நீங்கலாக)
இது 280 ஸூக்தங்கள், 2,351 அநுவாகங்கள்

  1. புதிய ரிக் வேதம்

நூல்கள்: 1, 5, 8-10
686 ஸூக்தங்கள், 7,311 அநுவாகங்கள்

இவை இரண்டுக்கும் இடையே,

  1. திருத்திய ஸூக்தங்கள்

62 ஸூக்தங்கள், 890 அநுவாகங்கள்

இந்த மூன்றாவது பகுதி பழைய ரிக் வேதத்துக்கு பிர்சேர்கையாக உள்ளது. புதிய ரிக்வேதத்துக்கும், பழைய ரிக் வேதத்துக்கும் இடையில் உள்ள பாலம் போன்ற ஸூக்தங்கள் இவை.

இவை இரண்டுக்கும் இடையே பல தெளிவான வேறுபாடுகள் உள்ளன. மேலைநாட்டு மொழியியலாளர்கள் கூறும் முக்கியமான வேறுபாடு, இரு பகுதிகளும் உபயோகிக்கும் வார்த்தைகளில் உள்ளது. பழைய ரிக்வேதம் அதிகமாக இந்தோ-ஐரோப்பிய வார்த்தைகளை உபயோகிக்கிறது. அதனால் இந்தப் பகுதி காலத்தால் முந்தியது மட்டும் அல்ல, தனது பிற சகோதர இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளுடன் அதிக நெருக்கமாக உள்ள பகுதி.

புதிய ரிக்வேத மண்டலங்களில் புதிய (அந்தக் காலகட்டத்தின் படி) சம்ஸ்க்ருத வார்த்தைகள் அதிகமாக உள்ளன. மேலே குறிப்பிட்ட பழைய வார்த்தைப் பிரயோகங்கள், புதியவை இரண்டையும் ஒன்றாகப் பார்க்கவேண்டும் என்றால், திருத்திய ஸூக்தங்களில் காணலாம். இதன் மூலம், ரிக்வேதத்தின் மொழிப் பரிணாம வளர்ச்சி தெளிவாகப் புரியும்.

உதாரணமாக “நக்த” என்பது இரவைக் குறிக்கும் பழைய ரிக்வேத வார்த்தை. இது அவெஸ்டா மொழியில் நாக்ஸ்ட், ஜெர்மனி-நாச்ட், நவீன கிரேக்கத்தில் நுக்தா, இலத்தீன் மொழியில் நாக்டே, பழைய ரஷிய மொழியில் நோஷ்டி, பழைய ஐரிஷ்-நொச்ட், அல்பேனிய நடே, லித்துவேனிய நக்டிஸ், டோசெரிய மொழியில் நக்ட், ஹிட்டைட் மொழியில் நெகுஷ்.

ராத்ரி” என்பது இரவைக் குறிக்கும் புதிய ரிக்வேத வார்த்தை. இது எந்த இந்தோ-ஐரோப்ப மொழியிலும் இல்லை. இந்த வார்த்தையை புதிய மண்டலங்களிலும், 7வது மண்டலத்தின் திருத்தப்பட்ட ஸூக்தத்திலும் மட்டுமே காணலாம். இதே பதம் பின்னாளில், அதர்வ வேதத்திலும், யஜுர் வேதத்திலும் எண்ணற்ற இடங்களில் இரவைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. செவ்வியல் சம்ஸ்க்ருதம், நவீன இந்தோ-ஆரிய மொழிகள் மற்றும் பிற இந்திய மொழிகளிலும் இந்த வார்த்தையின் வேறு வடிவங்கள் உள்ளது. இந்த மொழிகள் சம்ஸ்க்ருதத்தில் இருந்து மேற்கண்ட வார்த்தையை பெற்றன. ‘ராத்ரி’ உபயோகிக்கும் எந்த மொழியிலும் ‘நக்த’ பயன்பாடு கிடையாது.

பழைய-புதிய ரிக்வேதப் பிரிவினை இன்னமும் சில பாகுபாடுகளின் மூலம் மேலைநாட்டு அறிஞர்களால் உறுதிசெய்யப் படுகிறது:

  1. பழைய ரிக் வேத சூக்தங்களை அருளியவர்கள் பண்டைய ரிஷிகள், புதிய ரிக்வேதம் அவர்களது சந்ததி ரிஷிகள் இயற்றியது.
  2. புதிய பகுதிகளில் பழைய பகுதியின் ரிஷிகள், அரசர்கள் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. பழைய பகுதிகளில் புதிய பகுதிகள் பற்றிய அதுபோன்ற குறிப்புகள் இல்லை.
  3. பழைய ரிக்வேத ஸூக்தங்களில் சில புதிய பகுதிகள் உள்ளன என்று பார்த்தோம் (திருத்திய ஸூக்தம்). அவை பண்டைய ரிஷிகளின் பெயரில் இருந்தாலும், அவற்றை அருளியவர்கள் சந்ததி ரிஷிகள்தான். புதிய பகுதிகளில் இந்த சந்ததி ரிஷிகளின் சொந்தப் பெயர்களே குறிப்பிடப் பட்டுள்ளன.

இன்னமும் பல வேறுபாடுகள் உள்ளன. அவற்றை இங்கே விளக்கினால், கட்டுரை மிகவும் நீண்டுவிடும்.

இப்போது நேரடி காலக்கிரம சான்றுகளுக்கு வருவோம். இந்திய வரலாற்று எழுதாண்மை (Historiography) பற்றிய தகவல்கள் இரண்டு முக்கியமான இடங்களில் இருந்து கிடைகின்றன. முதல் இடம், அசோகர் உருவாகிய ஸ்தூபிகள்; அவற்றில் உள்ள வாசகங்கள். இவை மூலம் இந்தியாவுக்கு உள்ளே பொயுமு மூன்றாவது நூற்றாண்டில் பயன்பட்ட இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிவடிவம் தெரிகிறது. இதன் அடிப்படையில், பொயுமு 200 க்குப் பிறகு, ஆரியர்கள் இந்தியாவுக்குள் வரவில்லை என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இரண்டாவது ஆதாரம் மேற்கு ஆசிய சிரியா-ஈராக் பகுதிகளின் மிட்டானி சாம்ராஜ்யம். அந்தக் கல்வெட்டுகள் பொயுமு 16-15ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. இவற்றில் இந்தியாவுக்கு வெளியேயான இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி வடிவங்கள் உள்ளன. மேற்கண்ட இரண்டு ஆதாரங்களையும், நாம் இப்போது முழுமையாகப் படித்து, புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இவற்றின் மூலம் பொயுமு 2000 வாக்கிலோ, அல்லது அதற்கு முன்போ, மத்திய ஆசியாவில் இருந்து ஆரியர்கள் வந்தார்கள் என்று சொல்ல இடமில்லை.

பொயுமு 2000 முதல் பொயுமு 1000 வரையிலான காலத்தில் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் இடமாற்றம்; அதற்கு ஜோசப் கூறும் “உலகின் 92 விஞ்ஞானிகள்” கொடுக்கும் மரபணு ஆதாரம் – இவை எதுவும் இந்த தொல்லியல் மொழியியல் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பொருந்தவில்லை.

இந்தத் தொல்லியல் ஆதாரங்கள் பற்றி கொஞ்சம் ஆழமாகப் பார்க்கலாம். யார் இந்த மிட்டானிகள்? பொயுமு 1500 முதல் இரண்டு நூற்றாண்டுகள் சிரியா-ஈராக் பகுதிகளை ஆண்ட மன்னர்கள் மிட்டானிகள். சென்ற நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் இவர்களைப் பற்றிய ஏராளமான ஆதாரங்கள் கிடைத்தன. அவற்றில் இருந்து, இந்த அரசர்கள் இந்தோ-ஆரியர்கள் என்று தெரிகிறது.

மிட்டானி சாம்ராஜ்ய மக்கள் இந்தோ-ஆரிய மொழியைப் பேசினார்களா? அவர்கள் பேசியது ஹுரியன் அல்லது, ஹுரைட் மொழி. இது இந்தோ-ஆரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மொழி கிடையாது. ஆனால் இவர்களைச் சார்ந்த கல்வெட்டு ஆதாரங்களில் இந்தோ-ஆரிய மொழிகள் உள்ளன. இதில் இருந்து அந்தப் பகுதியை ஆட்சி செய்த மக்கள் ரிக்வேத கலாச்சரத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பது உறுதியாகிறது.

மேற்கு ஆசியாவின் கல்வெட்டுகளும், ஆவணங்களும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில்தான் கிடைத்தன. இவற்றை ஆய்ந்தபின், மிட்டானி அரசர்களின் இந்தோ-ஆரியத் தொடர்பு உறுதி செய்யப்பட்டது. இந்த தகவல்கள், இந்தியவியல் ஆய்வில் ஒரு பெரிய களேபரத்தை நிகழ்த்தியது. மேற்கு ஆசியாவின் மையத்தில் வேத கலாசாரத்தை சேர்ந்த இந்தோ-ஆரிய மொழி பேசும் மக்கள் எப்படி வந்தார்கள்? எதிர்ப்புறம் நகர்வு நிகழும்போது, அதே காலகட்டத்தில்தான் இந்தியா நோக்கி ஆரியர்கள் வந்தனர் என்று எப்படி சொல்ல முடியும்? அதுவும் ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட காலத்துக்கு பின் எப்படி இது நிகழ முடியும்? இப்போது பேசப்படும் மரபணு ஆதாரம் எந்த காலகட்டத்தைக் காட்டுகிறது?

இதற்கு மேலைநாட்டு இந்தியவியல் அறிஞர்கள் ஒரு ‘தீர்வு’ கண்டனர்.

“மத்திய ஆசியாவில் இருந்து இரண்டு ஆரியக் குழுக்கள் பிரிந்துவிட்டன. ஒன்று மேற்கு ஆசியா நோக்கிச் சென்றது. அந்தக் குழுவின் ஆதாரங்கள்தான் இப்போது மேற்கில் கிடைக்கின்றன. இன்னொரு குழு இந்தியா நோக்கி கிழக்கில் சென்றது. ரிக் வேதத்துக்கு முந்தைய காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது. ஆனால், இவர்கள் வேத கலாசாரம் உள்ள இந்தோ-ஆரியர்கள். இந்தியாவில் ரிக்வேதம் இயற்றிய ஆரியர்கள் நுழைந்த அதே காலத்தில், மேற்கு ஆசியாவில் இரண்டாவது குழு நுழைந்தது.”

இதுதான் அந்தத் “தீர்வு”.

இது உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்றால், ரிக் வேதத்தில் உள்ள சான்றுகளும், மிட்டானி சான்றுகளும் வேதத்துக்கு முந்தைய காலத்தில் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். இதனை ஆய்வு செய்து, ஆதாரங்களை கொடுக்க, ஜோசப்பின் “உலகெங்கும் உள்ள 92 விஞ்ஞானிகள்” வசதியாக மறந்துவிட்டனர்.

நாம் அந்த ஆய்வை செய்து பார்க்கலாம். ஒருவேளை வேதங்கள் இயற்றப்படும் முன் இந்தப் பிரிவு (மத்திய ஆசியாவிலேயே) நடந்திருந்தால், மிட்டானி ஆதாரங்களில் உள்ள வார்த்தைகள் பழைய ரிக் வேதத்திலும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், அந்த வார்த்தைகள் புதிய ரிக் வேதத்தில்தான் காணப்படுகின்றன. பழைய ரிக் வேதத்தில் மிட்டானி வார்த்தைகளோ, அவற்றின் வேறு வடிவமோ ஒரு இடத்தில் கூட இல்லை. ஈரானியர்களின் அவெஸ்டா நூல்களுக்கு எப்படி புதிய ரிக் வேதத்துடன் மட்டுமே தொடர்பு உள்ளதோ அதேபோல் மிட்டானி ஆதாரங்களும் புதிய ரிக் வேதத் தொடர்பு மட்டுமே கொண்டுள்ளன.

இந்த கால அமைப்பும், ரிக்வேதத்தின் காலமும் தவிர்க்க முடியாத ஆதாரங்கள். இவற்றுடன் ஒத்துப்போனால்தான் ஜோசப் சொல்லும் மரபணு வாதம் செல்லுபடியாகும்.

மிட்டானி சாம்ராஜ்யத்துக்கும், ரிக் வேதத்துக்கும் கலாசாரத் தொடர்பு உள்ளது. இந்தத் தொடர்பு புதிய ரிக்வேதத்தில் மட்டுமே உள்ளது. அதனால், மிட்டானிகள், அவெஸ்டா இயற்றிய இரானியர்கள், புதிய ரிக்வேதம் எழுதிய இந்திய ஆரியர்கள் மூவரும் ஒரே பகுதியில்தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அதன் பிறகுதான் மிட்டானிகள் மேற்கு நோக்கி சென்று ஆட்சி அமைத்திருக்க முடியும்.

இங்கே இரண்டு வாதங்கள் உள்ளன:

  1. மிட்டானிகள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து பிரிந்து, மேற்கு நோக்கிச் சென்றனர். அதே காலத்தில் இன்னொரு குழு ஆரியர்கள், கிழக்கு நோக்கிச் சென்று, சப்த சிந்து பகுதியை அடைந்தனர். அடைந்த பிறகு, பழைய ரிக்வேதம், அதன்பின் புதிய ரிக்வேதம் எழுதினர்.
  2. மிட்டானிகள் புதிய ரிக்வேதம் எழுதப்பட்ட பிறகு, இந்தியாவில் இருந்து மேற்கு ஆசியாவுக்குச் சென்றனர்.

புதிய ரிக்வேதம் எழுதப்பட்ட நிலப்பரப்பு, மேற்கு உத்திரப் பிரதேசம், ஹரியானா துவங்கி, தென்கிழக்கு ஆஃப்கானிஸ்தான் வரையில் இருந்தது.

புதிய ரிக்வேதம் பழைய ரிக்வேதத்துக்கு காலத்தால் பிந்தியது என்று தெளிவாகப் பார்த்தோம். இதனால், முதல் வாதம் நிராகரிக்கப்படுகிறது. புதிய ரிக்வேதம்-மிட்டானி-அவெஸ்டா கலாசாரக் கூறுகள், பின்னாளில் புராணம், இதிகாசம் என்று எல்லா இடங்களிலும் தொடர்கிறது. ஆனால், அதற்கு முன் பழைய ரிக் வேதத்தில் சுத்தமாகக் கிடையாது. பழைய ரிக் வேதமும், புதிய ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட நிலப்பரப்பிலேயே உருவானது.

இதனால் இரண்டாவது வாதம்தான் நடந்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது:

மிட்டானிகளின் மூதாதையர் ஹரியானா முதல் ஆஃப்கானிஸ்தான் வரை இருந்த ரிக்வேத கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இவர்கள்தான் மேற்கு ஆசியா சென்று, மிட்டானி சாம்ராஜ்யம் அமைத்தனர்.

அடுத்த கேள்வி, பழைய ரிக்வேதம் எங்கே இயற்றப்பட்டது? பழைய ரிக்வேதம் புனையப்பட்ட பகுதிகள் கிழக்கு எல்லை. அதாவது, ஹரியானா, மேற்கு உத்திரப் பிரதேசம் ஆகிய இடங்களில் துவங்கி, மேற்கு நோக்கி வளர்ந்தது இந்திய-ஆரியர்களின் நிலப்பரப்பு. புதிய ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட காலத்தில் அவர்கள் தென்மேற்கு ஆப்கானிஸ்தான் பகுதி வரை வந்தடைந்தனர். இந்த நகர்வுகளுக்கு ரிக்வேதத்திலேயே ஆதாரம் உள்ளது. அரசர்கள், அவர்களின் நில விஸ்தீகரிப்பு போன்ற தகவல்கள் மிகவும் விரிவாக பழைய ரிக் வேதத்தில் பேசப்படுகின்றன.

மூன்று மேற்குப் பகுதி நதிகளின் பெயர்கள்தான் பழைய ரிக்வேதத்தில் உள்ளன. அவை சிந்து, மற்றும் சிந்துவின் மேற்குக் கிளைகளான ரஸா, சரயு நதிகள். இவை அனைத்தும் ரிக் வேதத்தின் நான்காவது மண்டலத்தில் மட்டுமே உள்ளன. 6, 3, 7, 2 ஆகிய இதர பழைய ரிக்வேத மண்டலங்களில் அவை கிடையாது. “பாரத புரூ” எனும் வேதக் குழுவின் கடைசி மேற்கு நகர்வு நான்காவது மண்டலத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

மிகப்பழைய மண்டலமாகிய ஆறாவது மண்டலத்தில் வெறும் சரஸ்வதி நதி பற்றிய குறிப்புகள் மட்டுமே மூன்று ஸூக்தங்களில் உள்ளன. கங்கைக் கரையின் நீண்ட புதர்கள் பற்றிய உவமை உள்ளது. கங்கை நதிக்கரையை பற்றிய அழ்ந்த புரிதல் பழைய ரிக்வேதத்தை எழுதியவர்களுக்கு இருந்தது.

அடுத்து ஜான்வி (கங்கை) நதிக்கரையை மண்டலம்-3 “தேவர்களின் ஆதி இருப்பிடம்” என்று குறிக்கிறது.

அடுத்தது மண்டலம்-4. முதன்முறையாக சிந்து, சரயு, ரஸா ஆகிய மேற்கு நதிகளைக் குறிக்கிறது. இரண்டாவது மண்டலம் வெறும் சரஸ்வதி நதியை மட்டுமே குறிக்கிறது. இதன் மூலம் சரஸ்வதி கரையில் துவங்கிய இந்திய-ஆரியர்களின் மேற்குப் பயணம் தெளிவாகப் புரியும்.

இவை எல்லாமே பழைய ரிக்வேதம் என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இதற்குப் பின், முழுமையாக மேற்கு நோக்கி விரிந்து, ஆஃப்கானிஸ்தான் எல்லையில்தான் புதிய ரிக்வேத மண்டலங்களின் துவக்கம். புதிய ரிக்வேத கலாச்சாரத்தைதான் மிட்டானிகளின் மூதாதைகள் இங்கிருந்து கொண்டு சென்றனர். பொயுமு 1500 வாக்கில், சிரியா-ஈரான் பகுதியில் மிட்டானி சாம்ராஜ்யம் அமைத்தனர்.

இதுதான் ஹரியானா முதல் ஈராக் வரை, பழைய ரிக்வேதம் முதல், மிட்டானி கல்வெட்டுகள் வரை உள்ள படிப்படியான நகர்வின் கால வரிசை.

ஜோசப் கூற்றுப்படி, “உலகெங்கும் உள்ள 92 விஞ்ஞானிகள்”, அவர்களது மரபணு தகவல்கள், இவையெல்லாம் “அலையலையாக ஆயர் கூட்டங்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து தெற்கு ஆசியா நோக்கிப் பெயர்ந்தனர்.” என்று நிரூபிக்கின்றன (அப்படி சொல்லப்படுகிறது). அதாவது, பல மனித இனங்களின் மரபணுக்கள் மத்திய ஆசியா முதல், தெற்கு ஆசியா வரை பரவியுள்ளன. ஆனால் மொழியின் நகர்வு இதற்கு நேர் எதிர் திசையில் உள்ளது. மரபணு ஆதாரம் வேறு எதை நிரூபிப்பதாக அவர்கள் கூறினாலும்; நிச்சயமாக மொழி, கலாசாரம் இவற்றை கணிக்க முடியாது. “இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளையும், புதிய மத, கலாசாரப் பழக்கங்கையும்” கொண்டுவந்த ஆதாரமும் இல்லை.

பொயுமு 3000க்கு முந்தைய காலத்தில் இருந்தே இந்த மொழிகள் வடஇந்தியாவில் இருந்தன. அதற்கு முந்தைய காலத்திலும் அவை அங்கே இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. இவர்கள் இடமாற்றம் நிகழ்ந்தபோது, தேசம் முழுதும் பரவினர். எந்தவித படையெடுப்பு, சண்டையும் நிகழவில்லை. மாறாக, இவர்கள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்த மக்களுடன் சேர்ந்தனர். இவர்கள் சென்ற இடங்களில் கலாசாரப் பங்களிப்பும் உள்ளது.

ஒருவேளை ஜோசப்பும் அவரது படையெடுப்பு கும்பலும், “வெளிப்போதல்” கொள்கைக்கு எதிராக வாதிட வேண்டும் என்றால், அதற்கு உண்டான காலக்கிரமம், சரித்திரம், போன்ற ஆதாரங்களை முன்வைக்க வேண்டும். ரிக் வேதத்தின் காலக்கிரம, புவியியல் சான்றுகள் மட்டுமே இவர்கள் கூறும் நகர்வை தகர்த்துவிடுகிறது.

இதுபற்றிய இன்னொரு ஆழமாக ஆய்வு கூடிய விரைவில் வெளியாகும். அந்தத் தனிவரைவில் ஜோசப்பின் புத்தகம் கூறும் ஒவ்வொரு செய்தியையும் தனித் தனியாக ஆய்வு செய்து பார்க்கலாம்.

(கட்டுரையாசிரியர் இது தொடர்பாக தனது வாதங்கள் அனைத்தையும் தொகுத்து Genetics and the Aryan debate: “Early Indians” Tony Joseph’s Latest Assault என்ற புத்தகமாக எழுதியுள்ளார்).

இக்கட்டுரையை மொழியாக்கம் செய்துள்ள எஸ்.எஸ்.ராகவேந்திரன் வரலாறு, பண்பாடு, கலாசாரம், ஆன்மீகம் குறித்து தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். எட்டு பகுதிகளில் திராவிட மாயை என்ற சிறப்பான வீடியோ தொகுப்பையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

சம்ஸ்கிருதம் குறித்து அப்படி என்னதான் சொல்லி விட்டார் ராஜ்நாத் சிங்?

சமீபத்தில் லக்னோவில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியில் ராஜ்நாத் சிங் பேசியது ஹிந்தியில். அந்த செய்தி ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளின் வழியாக தமிழுக்கு வருகிறது. அந்த செய்தி நவபாரத் டைம்ஸ் இதழில் வந்துள்ளவாறு அப்படியே கீழே தமிழில் தருகிறேன். (துளசிதாசரையும் பிரேம்சந்தையும் வாசிக்கும் அளவுக்கு, சராசரிக்கும் மேலானது எனது ஹிந்திப் புலமை என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும்).

संस्कृत सबसे अधिक वैज्ञानिक भाषा: राजनाथ सिंह

लखनऊ: केन्द्रीय गृह मंत्री राजनाथ सिंह ने संस्कृत भाषा को बढ़ावा देने की वकालत करते हुए रविवार को कहा कि दुनिया के अन्य देशों के विद्वान भी संस्कृत को सबसे अधिक वैज्ञानिक भाषा के रूप में मान्यता दे रहे हैं। सिंह अपने संसदीय क्षेत्र के तीन दिवसीय दौरे के अंतिम दिन राष्ट्रीय संस्कृत संस्थानों एवं संस्कृत भारती की तरफ से संस्कृत भाषा को घर-घर तक पहुंचाने के लिए शुरू किए गए गृहं-गृहं प्रति संस्कृतम सम्पर्क अभियान के श्रीगणेश के लिए आयोजित एक समारोह को संबोधित कर रहे थे।

அனைத்தினும் அதிகமான அறிவியல்பூர்வமான மொழி சம்ஸ்கிருதம்: ராஜ்நாத் சிங்.

லக்னோ: மத்திய உள்துறை அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங் சம்ஸ்கிருத மொழி மேம்பாட்டை ஆதரித்து ஞாயிறன்று பேசிகையில், ‘அனைத்து மொழிகளினும் அதிகமாக சம்ஸ்கிருதம் அறிவியல்பூர்வமான மொழி என்று உலகின் மற்ற நாடுளில் உள்ள அறிஞர்களும் போற்றுகின்றனர்’ என்று கூறினார். தனது சட்டமன்றத் தொகுதியில் மூன்று நாள் பயணத்தின் இறுதி நாளில் ராஷ்ட்ரீய சம்ஸ்க்ருத சம்ஸ்தான் மற்றும் சம்ஸ்கிருத பாரதி நடத்திய “க்ருஹம் க்ருஹம் ப்ரதி சம்ஸ்க்ருதம்” என்ற பெயரில் இல்லங்கள் தோறும் சம்ஸ்கிருத மொழியை எடுத்துச் செல்லும் மக்கள் தொடர்பு இயக்கத்தின் துவக்க விழாவில் அவர் இவ்வாறு உரையாற்றினார்.

उन्होंने कहा, ‘संस्कृत भाषा के ग्रंथों में गूढ़ से गूढ़ दार्शनिक प्रश्नों के उत्तर उपलब्ध हैं, चाहे ललित साहित्य की बात हो, विज्ञान अथवा प्रौद्योगिकी अन्य देशों के विद्वान भी संस्कृत को सर्वाधिक उपयोगी भाषा के रूप में स्वीकार कर रहे हैं।’ यह कहते हुए कि सभी भाषाओं का मूल संस्कृत है, सिंह ने कहा कि सुपर कम्प्यूटर बना रहे नासा ने संस्कृत को कम्प्यूटर के लिए सबसे वैज्ञानिक भाषा होने की बात कही है। उन्होंने कहा, ‘अन्य देशों के विद्वान एक तरफ संस्कृत के प्रति आकर्षित हो रहे हैं। यहां तक कि अमेरिका और इंग्लैड के छात्र संस्कृत सीख रहे हैं। मगर विडम्बना है कि भारत उससे दूर हो रहा है।’

kumbakonam-dalit-sanskrit-studentஅவர் மேலும் கூறினார் – “சம்ஸ்கிருத நூல்களில் மிகப்பெரும் சிக்கல்கள் நிரம்பிய தத்துவக் கேள்விகளுக்கு விடைகள் தரப்புட்டுள்ளன. கலை இலக்கியம், அறிவியல், தொழில்நுட்பம் என எந்தத் துறையை எடுத்துக் கொண்டாலும், சம்ஸ்கிருதம் அத்துறைக்கு மிகப் பயன்தரும் மொழி என வெளிநாட்டில் உள்ள அறிஞர்களும் ஏற்கின்றனர்”. சம்ஸ்கிருதம் அனைத்து மொழிகளுக்கும் மூலம் என்று கூறிய திரு சிங், “சூப்பர் கம்ப்யூட்டர்களை உருவாக்கும் நாஸா நிறுவனமும் சம்ஸ்கிருதம் கணினிகளுக்கான அறிவியல் பூர்வமான மொழி என்பதைச் சொல்லியுள்ளது” என்று குறிப்பிட்டார். “ஒரு புறம் மற்ற நாட்டு அறிஞர்கள் சம்ஸ்கிருதத்தினால் ஈர்க்கப் படுகிறார்கள். எந்த அளவுக்கு என்றால், அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் மாணவர்கள் சம்ஸ்கிருதம் கற்கிறார்கள். ஆனால், விநோதம் என்னவென்றால், பாரதம் அதிலிருந்து விலகிச் சென்று கொண்டிருக்கிறது” என்று அவர் கூறினார்.

अंग्रेजी के बट और पुट जैसे शब्दों का उदाहरण देते हुए, सिंह ने कहा कि वर्तनी और उच्चारण की दृष्टि से भी संस्कृत सर्वाधिक वैज्ञानिक भाषा है। उन्होंने कहा कि विभिन्न भाषाओं के उच्चारण में क्षेत्रवार भिन्नता सुनाई पड़ती है, मगर ध्वनि विज्ञान पर आधारित संस्कृत का उच्चारण देश और दुनिया के हर भाग में एक है। सिंह ने वैदिक गणित की उपयोगिता का जिक्र करते हुए कहा कि वर्ष 1991 में उत्तर प्रदेश का शिक्षा मंत्री रहते हुए उन्होंने इसे पाठ्यक्रम में शामिल किया था, मगर बाद में आई सरकार ने उसे पाठ्यक्रम से निकाल दिया।

ஆங்கிலத்தின் but, put ஆகிய சொற்களை உதாரணம் கொடுத்து, எழுத்திலக்கணம் (வர்த்தனி – orthography) மற்றும் உச்சரிப்பு ஆகியவற்றின் படி பார்த்தாலும், சம்ஸ்கிருதம் அனைத்திலும் அறிவியல்பூர்வமான மொழி என்பது புலப்படும் என்று அவர் கூறினார். “பல மொழிகளில், அவை பல்வேறு இடங்களில் பேசப்படும் பொழுது பற்பல வேறுபட்ட வடிவங்களைக் கேட்க முடியும். ஆனால், த்வனி விஞ்ஞானத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த சம்ஸ்கிருத உச்சரிப்பு நாடு முழுவதும், உலகின் பல பகுதிகளிலும் ஒன்று போலவே இருக்கும்” என்றார் அவர். வேத கணிதத்தின் பயன்களைக் குறிப்பிட்ட அவர், 1991ல் உ.பியின் கல்வி அமைச்சராகத் தாம் இருந்தபோது பாடத்திட்டத்தில் அதை சேர்த்ததாகவும், பிறகு வந்த அரசுகள் அதை நீக்கிவிட்டதாகவும் கூறினார்.

उन्होंने संस्कृत ग्रंथों में निहित ज्ञान को आधुनिक समाज की उन्नति और सफलता की सीढ़ी बताते हुए कहा कि इस भाषा को घर-घर तक पहुंचाना है और यदि इच्छाशक्ति है तो इसमें कामयाबी जरूर मिलेगी।

“சம்ஸ்கிருத மொழியில் உள்ளுறையும் ஞானம் நவீன சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிக்கும் மேம்பாட்டிற்கும் படிக்கட்டாக அமையும். விருப்பமும் உறுதியும் இருந்தால், இந்த மொழியை இல்லங்கள் தோறும் எடுத்துச் செல்வது என்ற இலக்கில் கட்டாயம் வெற்றி கிடைக்கும்” என்றும் அவர் கூறினார்.

நன்றி: http://navbharattimes.indiatimes.com/…/article…/48641995.cms

****

ஒரு ஒப்பீட்டுக்காக, இந்த செய்தி தி கிண்டு (தமிழ்) நாளிதழில் எப்படி வெளியாகியுள்ளது என்று பாருங்கள். “அறிவியல், தொழில்நுட்பத்துக்கு உகந்த மொழி சமஸ்கிருதம்: ராஜ்நாத் சிங்” என்று தலைப்பில் ஆரம்பித்து, அவர் பேசியது லேசாகத் திரிக்கப் பட்டுள்ளது தெரிய வரும். இது மொழி அறிவுக் குறைபாடா அல்லது திட்டமிட்ட ஊடக திரிசமனா என்பதை உங்கள் ஊகத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

உண்மையில் ராஜ்நாத் பேசியதில் எந்த சர்ச்சையுமே இல்லை.

*அவர் பேசிய விழாவின் நோக்கமே “சம்ஸ்கிருதத்தை வீடுகள் தோறும் எடுத்துச் செல்வது” என்பது தான். அதை ஏற்பாடு செய்த இரு அமைப்புகளில் ஒன்று மத்திய அரசின் கீழ் நேரடியாக இயங்கும் ரா.ச.சம்ஸ்தான்.

* அவர் வலியுறுத்தியது சம்ஸ்கிருதம் மற்றெல்லா மொழிகளையும் விட அறிவியல்*பூர்வமான* மொழி என்பதைத் தானே தவிர, உடனடியாக அறிவியல் பாடங்களை எல்லாம் சம்ஸ்கிருதத்தில் படிக்க வேண்டும் என்பதாக அல்ல. மொழியியலிலும், பாணினி இலக்கணத்தின் கட்டமைப்பிலும் ஓரளவு பரிச்சயம் உள்ளவர்கள் அவர் கூறியதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்பதை உணர்வார்கள்.

*ACM (Association of Computing Machine) என்ற ஆய்வேட்டில் 1980களில் சம்ஸ்கிருதம் கணினி மொழியாகத் தகுந்தது என்பதை முன்வைத்து இரு ஆய்வாளர்கள் எழுதியிருந்த கட்டுரை மற்றும் இன்னும் சில நாஸா விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்த சில உண்மையான கருத்துக்களைத் தான் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதில் தவறேதும் இல்லை.

babasheb_Sanskrit

* சம்ஸ்கிருதத்தைக் குறித்து பெருமிதமாக விவேகானந்தர், ஸ்ரீஅரவிந்தர், திலகர், காந்தி, பாரதியார், அம்பேத்கர், ஜெயகாந்தன், காமராஜர், கண்ணதாசன், அப்துல் கலாம் போன்ற பல்வேறு தலைவர்களும் கூறாத எதையும் அவர் கூறி விடவும் இல்லை. சம்ஸ்கிருத மேன்மை பிரகடனம் என்பது பாரத பண்பாட்டு மேன்மை பிரகடனத்தின் ஒரு பிரிக்க முடியாத அங்கம்.

எனவே, இதில் எதிர்ப்பதற்கு ஒன்றுமே இல்லை. வேறெந்த மாநிலத்திலும், ஆங்கில ஊடகங்களிலும் கூட இந்த செய்தியினால் எந்த சலசலப்பும் இல்லை. ஆனால் தமிழ் ஊடகங்கள் மட்டுமே இதை ஏதோ பெரிய பிரசினையாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. “தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெலாம் பரவும்வகை செய்தல் வேண்டும்” என்று பாரதியார் சொல்லவில்லையா என்ன? அதே போன்ற ஒரு லட்சிய வாசகம் தான் “க்ருஹம் க்ருஹம் ப்ரதி சம்ஸ்க்ருதம்” என்பது. எல்லா மக்கள் இயக்கங்களுக்கும் இத்தகைய வாசகங்கள் தேவை என்பதால் அது அப்படி அமைந்துள்ளதே அன்றி, அது அரசாங்கத்தின் மொழித் திணிப்புக் கொள்கையோ அல்லது இந்துத்துவ அரசின் வெறித்தனமோ அல்லது ஆரிய பார்ப்பன வடவர் சூழ்ச்சியோ எல்லாம் அல்ல. இந்த அடிப்பையான எளிய விஷயத்தைக் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாத முழு மூடத்தனத்திலும் மௌடீகத்திலும் தமிழ் ஊடகச் சூழலும், “அறிவுஜீவிகளும்” உள்ளனர் என்பது வெட்கக் கேடு.

தமிழ் இலக்கிய வம்புகளைக் கூட தனது கனமான ஆங்கிலத்தில் எழுதும் எழுத்தாளர் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ( Ananthakrishnan Pakshirajan  ), இந்த தி கிண்டு செய்தியை எடுத்துப் போட்டு தமிழில் தாம் தூம் என்று குதிப்பது தான் இதைவிடவும் பெரிய காமெடி. அவர் தில்லிக்காரர், ஹிந்தியில் சிங் பேசியதை அவரால் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளவும் முடியும். ஆனால், எதை எழுதினால் தமிழ் ஃபேஸ்புக் கும்பல்கள் கூடி ஆர்ப்பரிக்கும் என்று தெரிந்து அதை முயன்று பார்க்கிறார் போல. அமைச்சரின் மிக அமர்ச்சையான, பொறுப்பான இந்தப் பேச்சுக்கே இப்படி பொங்கும் இவர், தி கிண்டுவில் தனது சக கட்டுரையாளரான அப்துல் ரகுமான் ஆதாமும் ஏவாளூம் தமிழ் பேசியதில் ஆரம்பித்து விளாசித் தள்ளும் போலித் தமிழ்ப் பெருமை ஜல்லிகளைக் குறித்து ஏதாவது ஒரு வார்த்தை எழுதியிருக்கிறாரா என்று பார்த்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சும்.

மொத்தத்தில் நரேந்திர மோதி அரசுக்கு எதிராக எந்த பிரசினையையும் குற்றச்சாட்டையும் கிளப்ப முடியவில்லையே என்ற புகைச்சலும் நமைச்சலும் மட்டுமே இதில் தெரிகிறது.

(ஜடாயு தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

நமக்கு ஏன் இல்லை பகுத்தறிவு?

morning_hindutvaசில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ‘அவுட்லுக்’ பத்திரிகையில் எஸ்.ஆனந்த் என்பவர் ஒர் விஷயத்தை சொல்லியிருந்தார்:

When I set out on this essay, a friend suggested I ask around for the equivalent of the word Reason—reason the abstraction as opposed to reason the efficient cause—in Indian languages. Many pointed to the word for efficient cause, kaaran, and its derivatives. In Tamil, a non-Sanskritic language, I was led to paguththarivu, an early 20th-century word, a product of the Periyar-led rationalist movement, that connoted rationalism.

Reason என்பதன் வேர் என்ன?

நீங்கள் இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி பகுப்பினை ஏற்றுக் கொள்பவர் என்றால் இதன் வேர்கள் தொல்-இந்தோ ஐரோப்பியத்தில்   *ar- என்பதிலிருந்து வந்திருக்கலாம் என மொழியியலாளர் கருதுகின்றனர்.   அதன் பொருள் ‘பொருத்துதல்’ அல்லது ’இணைத்தல் ‘ என்பது.  கிரேக்கத்தில் இது வலுவான மரபாக வளர்த்தெடுக்கப்படும் முன்னால் ரோமானிய பேரரசாக்கம் அதனை தேக்கப்படுத்தியது. அலெக்ஸாண்ட்ரியா போல எஞ்சி நின்ற இடங்களிலும் அறிவியக்கம் கிறிஸ்தவத்தினால் முடக்கி ஒடுக்கப்பட்டது.  அரிஸ்டாட்டிலின் தத்துவம் + கிறிஸ்தவ இறையியல் ஆகியவற்றின் இணைப்பில் சமைக்கப்பட்ட ஒரு உலகப்பார்வையை மறுக்கும் எதுவும் இரக்கமின்றி அழித்தொழிக்கப்பட்டது.  சிலுவைப் போர்களின் போது அரேபியா சேகரித்து வைத்திருந்த பழமையான கிரேக்க இந்திய பாரசீக அறிவுப்புலங்கள் ஐரோப்பாவுக்குள் மீண்டும் நுழைந்தன. புது மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தின. தொழில் புரட்சி என அழைக்கப்படும் இயக்கத்தின் தொடக்க சலனங்கள் உருவாகின. ஐரோப்பாவின் காலனியம் மூலமாக அறிவியல் ஒரு பெரும் நிறுவனமாக மாறி தொழில் புரட்சி உச்சம் கொள்ள ஆரம்பித்த பிறகு காரண காரிய இணைப்பை சொல்லும் அறிவுக்கு Reason என்றும் அதனை அடிப்படையாக கொண்ட சிந்தனை rationalism என்றுமாயிற்று.

’Reason’ என்பதன் தொல்-இந்தோ-ஐரோப்பிய வேர் சொல்லான ‘  *ar- ’ எனபதன் ‘abstraction’ பாரதத்தின் மிக தொடக்கங்களில் இருந்தே ’ரிதம்’ எனப்பட்டது. (William K Mahony, The Artful Universe: An Introduction to the Vedic Religious Imagination, SUNY Press, 1998, பக்.235  )  அதனையே சத்தியம் என அழைக்கின்றனர். ’வெல்வது சத்தியமே; ரிதமின்மை அல்ல’ drum1என்பது உபநிடத குரல்.   ரிதத்தின் வெளிப்பாடே தர்மம். தர்மத்துக்கான தனித்தமிழ் சொல் அறம்.  அறம், அறிவு, ரிதம் ஆகியவற்றை இணைக்கும் ஒரு தொன்மையான இழையாக ‘*ar-’ எனும் வேர் சொல்லைக் காணலாமா?  ’ஆம்’ என கொண்டால் தமிழின் தொல் வடிவமும் தொல் இந்தோ ஐரோப்பியம் என மொழியியலாளர்களால் அழைக்கப்படுவதும் ஒரு மூலத்திலிருந்து கிளை பிரிந்தவையாக இருக்கலாம்.  சிவனின் உடுக்கையின் இரு பக்கங்களிலிருந்து தமிழும் சமஸ்கிருதமும் எழுந்ததாக சொல்லப்படும் தொன்ம படிமத்தில் ஒரு ஆதி மொழியியல் உண்மை பொதிந்திருக்கலாம்.

பாரத ஞான மரபுகள் அறிவு என்பதை பல தளங்களில் இயங்கும் இயக்கமாக கண்டன. பசு அறிவு, பாச அறிவு பதி அறிவு என அறிவு வெளிப்படும் நிலை-இயக்கத் தன்மைகளை நம் மரபு நமக்கு அளிக்கிறது. ரிதத்தை கண்டடையும் எல்லா நகர்வும் அறம் கொண்டதாக அமையும் என்பதையும் நம் மரபு நமக்கு சொல்கிறது. இரக்கமற்ற ஒரு பிரித்தறிதலை முன்வைத்து அதன் உச்சத்தில் அனைத்தையும் இணைத்தறியும் ஒரு பேரறிவை அது காட்டுகிறது. ஆதாரமாக இந்த பட்டினத்தார் பாடலை பாருங்கள்:

pattinathar1மேவிய புன்மயிர்த் தொகையோ அம்மயிர்
பாவிய தோலின் பரப்போ, தோலிடைப்
புகவிட்டு பொதிந்த புண்ணோ, புண்ணிடை
ஊறும் உதிரப் புனலோ, கூறு செய்து
இடையிடை நிற்கும் எலும்போ, எலும்பிடை
முடைகெழு மூளை விழுதோ, வழுவழுத்து
உள்ளிடை யொழுகும் வழும்போ, மெள்ள நின்று
ஊரும் புழுவின் ஒழுங்கோ, நீரிடை
வைத்த மலத்தின் குப்பையோ, வைத்துக்
கட்டிய நரம்பின் கயிறோ, உடம்பிற்குள்
பிரியாதொறுக்கும் பிணியோ தெரியாது

இன்னது யான்என்று அறியேன், என்னை
எங்கும் தேடினேன். யாதிலும் காணேன்….
நின் தெய்வத் திருவருள் கைவந்து கிடைத்தலின்
மாயப்படலம் கீறித் தூய
ஞான நாட்டம் பெற்றலின் யானும்
நின்பெருந் தன்மையும் கண்டேன்; காண்டலும்
என்னையும் கண்டேன், பிறரையும் கண்டேன்;
நின்னிலையனைத்தையும் கண்டேன்;

buddhaqபிறித்தறிதலின் உச்சத்திலிருந்து முழுமை அறிவுக்கு நகரும் போது அதில் அறம் இயல்பாக  வெளிப்படுகிறது. தானாக பிறரை அறிதல்.  இதிலிருந்தே சமூக நீதி  உருவாகிறது. சமூக ஜனநாயகத்துக்கான மிகச்சிறந்த ஆன்மிக அடிப்படை இதுதான். இதுவே ஜனநாயகத்துக்கு உறுதியான அடித்தளமாக அமைய முடியும் என்பதை அழுத்தமாக வலியுறுத்தியவர் பாபா சாகேப் பீமராவ் ராம்ஜி அம்பேத்கர்.  ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ ‘தத்வமஸி’ ஆகிய உபநிடத மகாவாக்கியங்களே ஜனநாயகத்துக்கு மிகச்சிறந்த மெய்யியல் அடிப்படையாக ஆக முடியும் என்றார் அவர்.   பாரதம் மட்டுமே ஜனநாயகத்துக்கான ஆன்மிக அடிப்படையை கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர் தொடர்ந்து சொல்லி வந்தார். பாராளுமன்றத்தில் சோவியத் மயக்கத்தில் இருந்த சோஷலிஸ்ட்கள் அவரை எதிர்கொண்ட போது புத்தருக்கு முந்தைய உபநிடத காலங்களிலிருந்தே பாரத சமுதாயத்தில் ஜனநாயகம் இருந்ததை அவர் சுட்டிக் காட்டினார். பௌத்த சங்கங்கள் ஜனநாயகத் தன்மை கொண்டவை என்பதையும் சுட்டிக் காட்டினார்.

br_ambedkar_185_20070820மேம்போக்காக பார்க்க இந்திய அமெரிக்க சட்டங்களின் அறிமுக பிரகடனங்கள் (preamble) ஒன்று போல இருப்பது போல தோன்றும் . ஆனால் அதில் நுண்ணிய வேறுபாடு இருக்கிறது என்கிறார் சட்ட வல்லுநர், ஆர்.ஜி.சதுர்வேதி .  அமெரிக்க பிரகடனம் ‘establish justice’ என சொல்கிறது. ஆனால் பாரதமோ ‘secure justice’   என சொல்கிறது. அமெரிக்க பிரகடனத்தில் நீதி என்பது சட்டம் எதை சொல்கிறதோ அதுதான். சட்டத்திலிருந்து நீதி முகிழ்கிறது – அது ஒரு emergent property. ஆனால் பாரதத்தில் அவ்வாறு அல்ல. நீதியை நோக்கி சட்டம் தொடர்ந்து நகர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். இங்கு அது ஒரு primordial reality. சட்டம் அந்த நீதியை மக்கள் அனைவருக்கும் அளிக்கும் ஒரு கருவி.  (R.G.Chaturvedi, State and the Rights of Men, Metropolian Book Co.1971, p.190)

ரிதம், அறிவு, அறம் இவற்றை போல ஒரு primordial reality. அரசியல் சட்டத்தின் முன் பிரகடனத்தில் இந்த பாரத சாஸ்வத சத்தியத்தை  யாரால் இத்தனை நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியிருக்க முடியும்?

ஒரு போதிசத்வரைத் தவிர.  இன்று நவம்பர் 26.

நாளை மீண்டும் சந்திப்போம்.

1949 நவம்பர் 26 அன்று இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டம்  சுதந்திரத்திற்குப் பின் கட்டமைக்கப் பட்ட சட்டசபையால் (Constituent Assembly)  ஏற்கப் பட்டது.  இந்திய ஜனநாயக வரலாற்றில் முக்கியமான ஒரு தினம் நவம்பர் 26.

சென்னையின் சிறப்புமிக்க சம்ஸ்கிருத ஆய்வு மையம் உதவி கோருகிறது

சென்னை மயிலாப்பூரில் உள்ள  சென்னை சம்ஸ்கிருத கல்லூரியின் ஒரு பகுதியாக, அதன் வளாகத்திற்குள்ளேயே அமைந்துள்ளது குப்புசாமி சாஸ்திரி சம்ஸ்கிருத ஆய்வு மையம். 1927ம் ஆண்டு  சம்ஸ்கிருத அறிஞர் குப்புசாமி சாஸ்திரி அவர்களால் தொடங்கப் பட்ட இந்த ஆய்வு மையம்  இந்தியவியல் (indology) துறையிலும் சம்ஸ்கிருத மொழி குறித்தும் பல குறிப்பிடத் தக்க புத்தகங்களை வெளியிட்டுள்ளது. வேதம், வேதாந்தம், நியாய சாஸ்திரம், மொழியியல், இலக்கணம், யோகம், காவியம், சிற்பம் இசை நடனம் முதலான நுண்கலைகள், சோதிடம், சைவம், வைணவம் தொடர்பான நூல்களும் இதில் அடங்கும்.  முதன்முதலில் தொல்காப்பியத்தின் ஆங்கில மொழியாக்கத்தை வெளியிட்டதும் இந்த ஆய்வு மையமே.  இன்றும்  நூற்றுக்கணக்கான சுவடிகள் இந்த ஆய்வகத்தில் பாதுகாக்கப் பட்டு வருகின்றன; இந்த சுவடிகளில் பல 800 முதல் 1000 ஆண்டுகள் பழமையானவை.

1995 வரை இந்த ஆய்வு மையத்திற்கு மத்திய அரசு நிதியுதவி அளித்து வந்தது. பிறகு மத்திய அரசு நியமித்த நிர்வாகக் கமிட்டியினருக்குள் உண்டான கருத்து வேறுபாடு  காரணமாக அது முழுதுமாக நின்று விட்டது. பிறகு, முற்றிலும் தனியார் நன்கொடைகளின் உதவியுடனேயே  இந்த ஆய்வு மையம் செயல்பட்டு வருகிறது. மத்திய அரசின் “ராஷ்டிரீய சம்ஸ்கிருத சம்மான்” அமைப்பிடம்  நிதியுதவியைத் தொடரக் கோரி  ஆய்வு மையம் சமர்ப்பித்த கோரிக்கை  நிறைவேற்றப் படாமல் இன்னும் பரிசீலனையிலேயே உள்ளது.

இந்நிலையில், இந்த ஆய்வு மையத்தை நடத்திச் செல்லவும், இதில் ஆய்வு செய்து வரும் 24 மாணவர்கள், அறிஞர்களது பணிகளைத் தொடரவும், பாரம்பரிய பொக்கிஷங்களான சுவடிகளைப் பாதுகாக்கவும் தேவையான நிதியுதவி சீராக இல்லாமல் ஆய்வு மையம் சிரமப் படுகிறது.

இந்தியப் பண்பாடு  மற்றூம் பாரம்பரியத்தின் மீதும், சம்ஸ்கிருத மொழி மீதும் பற்றுக் கொண்டோர் உதவிட வேண்டுமென இந்த ஆய்வு மையம் கோரிக்கை வைத்துள்ளது. ரூ. 2000 செலுத்து ஆயுட்காக போஷகராகும் நன்கொடையாளர்களுக்கு, ஆய்வுமையம் பதிப்பித்துள்ள சம்ஸ்கிருத  நூல்கள் அனுப்பி வைக்கப் படும் என்றும் அறிவித்துள்ளது.

இது குறித்து டைம்ஸ் ஆஃப் நாளிதழில் வந்த செய்தி

ஆய்வு மையம் வெளியிட்டுள்ள கோரிக்கை

ஆய்வு மையம் இணையதளம்

நன்கொடை செலுத்திட விரும்புவோர்  THE KUPPUSWAMI SASTRI RESEARCH INSTITUTE என்ற பெயரில் தங்கள் காசோலை (அ) டிமாண்ட் டிராஃப்டுகளை இந்த முகவரிக்கு அனுப்பலாம் –

Dr. K.S.Balasubramanian , Dy.Director, Kuppuswamy Sastri Research Institute, Sanskrit College, Mylapore, Chennai – 600004.
Phone- 044-24985320
Email: ksrinst@gmail.com

அல்லது கீழ்க்கண்ட வங்கிக் கணக்கில் நேரடியாக நன்கொடைகளை செலுத்தி விட்டு   மேற்கண்ட முகவரியில் தொடர்பு கொண்டு விவரம் தெரிவிக்கலாம்.

THE KUPPUSWAMI SASTRI RESEARCH INSTITUTE.
Account No. 395702010007408
Union Bank of India – Mylapore Branch
NEFT NO: UBIN0539571
IFSC CODE NO.600026009