மரணமும் நோயும் நீக்கினோம் யாம் இன்று [அதர்வ வேதம்]

நான்காவது வேதமான அதர்வ வேதத்தில் உள்ளது “மிருத்யு பய நிவாரக சூக்தம்” (மரண பயத்தினின்று விடுவிக்க வேண்டுதல்) என்ற இந்த மந்திரம். மிருத்யு தேவனிடம் பிரார்த்தனை செய்தும், மருந்துகளால் நோய் நீக்கியும், வாழ்வின் மீது பிடிப்பும் மனவலிமையும் தரும் மொழிகள் கூறியும், சாகும் தறுவாயிலிருக்கும் ஒரு மனிதனை மரணத்தின் பிடியிலிருந்து மீட்பவர்கள் பாடும் பாடல் போல இது அமைந்துள்ளது. உணர்வெழுச்சியும், தெய்வீகமும் கொண்ட வேத ரிஷிகளின் தொல்பழங்கவிதை.

Generic propecia websites are safe, but not necessarily risk-free. This will allow for a more seamless and intelligent connection to all of your physical objects, your processes, and http://davepowers.com/events/events-with-header-2/ your people. While it increases the blood flow to the shaft and head of the penis, it simultaneously helps preserve the vascularity of small penile arteries.

Ivermectin otc purchase no prescription ivermectin (lariam) is a broad-spectrum antiparasitic medicine used to treat infections caused by certain parasites such as tapeworms, roundworms, roundworms, pinworms, and hookworms – plus other conditions such as head lice infections, which can cause severe itching. This drug (pravastatin) is a cholesterol-lowering medication that helps to lower https://12marathons.com/λιέγη-βέλγιο-μαραθώνιος-μπύρας-ιούνι/ the amount of cholesterol in the blood. When using the ventolin inhaler, you can expect to have less coughing, chest tightness and shortness of breath.

Vagina pain in vagina and anus are the two areas which women suffer from the most. Using this medicine does https://abnovo.eu/about-us/ not change the pregnancy risk during ovulation and your period. Order doxycycline online & buy online in canada, u.s, europe, australia and other countries.

அதர்வ வேதம், எட்டாம் காண்டம், முதல் சூக்தம்

அனைத்தையும் முடிக்கும் அந்தகனுக்கு
மிருத்யுவுக்கு வணக்கம்.
பிராணனும் அபானனும்
இங்கேயே சஞ்சரித்திடுக
கதிரொளி படரும் இந்த அமுதஉலகில்
இம்மனிதன் உயிர்ச்சக்தி நிறைந்து
வாழ்ந்திடுக.

பகன் இவனை உயிர்ப்பித்து எழுப்பினான்
சோமன் தன் கதிர்களால் எழுப்பினான்
மருத்துக்களும் இந்திரனும் அக்னியும்
நல்வாழ்விற்காக இவனை எழுப்பினர்.

இதோ உன் உயிர்ச்சக்தி இதோ பிராணன்
இதோ உனது ஆயுள் இதோ உன் மனம்
தெய்வ வாக்குகளால்
இருள்வடிவான நிருதியின் கட்டுகளிலிருந்து
விடுவிக்கிறோம் உன்னை.

மனிதா மேலெழுக
மரணத்தின் கால்விலங்குகளை உதறிடுக
கீழே மூழ்க வேண்டாம்
அக்னியின் சூரியனின் பார்வைகளிலிருந்து
இவ்வுலகிலிருந்து
விலக வேண்டாம்.

உனக்காக மாதரிஸ்வான் காற்றாகி வீசுக
நீர்கள் உனக்காக அமுதைப் பொழிக
உன்னுடல் மீது சூரியன் நன்கு சுடர்க
மிருத்யு தயை புரிக உன்மீது
வீணாய் அழிய வேண்டாம்.

மனிதா நீ மேற்செல்க
கீழிறங்க வேண்டாம்
ஜீவனையும் விழிப்பையும் சமைக்கிறேன்
உனக்காக
இந்த அழிவற்ற இனிய ரதத்தில் ஏறுக
முதுமையிலும் இன்சொற்கள் பேசி
வாழ்ந்திடுக.

அங்கு போகாதிருக்கட்டும் உன் மனம்
மறையாதிருக்கட்டும்
வாழ்வாசை இன்றி ஆகாதிருக்கட்டும்
பித்ருக்களைத் தொடந்து செல்லவேண்டாம்
தேவரனைவரும் உன்னை
இங்கேயே காத்திடுக.

சென்றவர்களை எண்ணியிருக்க வேண்டாம்
காலமறிந்து இட்டுச்செல்வோர் அவர்கள்
இருளினின்று ஒளிக்கு மேலேறுக
உன் கைகளை
நாங்கள் பிடித்துக் கொள்கிறோம்.

Yama_with_two_dogs

அவிழ்த்து விடப்பட்டு
வழி காத்து நிற்கின்றன
யமனின் இரு நாய்கள்
கருப்பும் வெள்ளையுமாய்
அவை தொடரவேண்டாம் உன்னை
இங்கு வா நீ
விலகிச் செல்லாதே
தொலைவில் மனதை விட்டு நிற்காதே.

அச்சமூட்டும் அவ்வழியில் செல்லற்க
நான் சொல்கிறேன் கேள்
இதுவரை நீ செல்லாத வழி அது
மனிதா அது இருள்
அங்கு நுழைய வேண்டாம்
அது பயம்
பயமில்லாதிருப்பது இங்கு தான்.

நீர்களில் உறையும் நெருப்பு
காத்திடுக உன்னை
மனிதர் மூட்டும் தீ
காத்திடுக
அனைத்திலும் உறையும் வைஸ்வாநரன் அக்னி
அது உன்னைக் காத்திடுக
மின்னலாய் எரியும் தேவலோகச் சுடர்
உன்னை எரிக்காமலிருப்பதாக.

ஊன் பொசுக்கி உண்ணும் அக்னி
துன்புறுத்தாதிருந்திடுக உன்னை
வானமும் பூமியும் காத்திடுக
கதிரோனும் நிலவும் காத்திடுக
எங்கும் நிறைந்த வெளி
தன் தெய்வசக்தியால்
காத்திடுக.

போதமும் பிரதிபோதமும்
காத்திடுக
உறங்காதிருப்பதும் அசையாதிருப்பதும்
காத்திடுக
தனித்தும் விழித்துமிருக்கும் தெய்வங்கள்
காத்திடுக.

அவை உன்னைக் காத்திடுக
துணைபுரிந்திடுக
அவையனைத்தையும் போற்றுகிறோம்.
அவையனைத்திற்கும் ஸ்வாஹா!

வாயுவும் இந்திரனும்
காத்தருளும் சவித்ருதேவனும்
உயிர்வாழ்வனவற்றுடன்
ஒன்றுகூட்டிடுக உன்னை
பிராணனும் பலமும் அகலாதிருந்திடுக
மீண்டும் மீண்டும்
உயிர்ச்சக்தியை அழைக்கிறோம்.

தாடைகளை இழுக்கும் வலிப்புகளும்
நாக்கைக் கிழிக்கும் அசுரர்களும்
வராதிருக்கட்டும்
பின் உனக்கு ஏது துன்பம்
ஆதித்யர்களும் வசுக்களும் இந்திரனும் அக்னியும்
நல்வாழ்வளித்திடுக.

வானமும் பூமியும் பிரஜாபதியும்
காத்தளித்தனர்
சோமனை அரசனாய்க் கொண்ட மருந்துச்செடிகள்
மரணத்தினின்று
உன்னைக் காத்தளித்தனர்.

ஓ தேவர்களே
இவன் இங்கேயே இருக்கட்டும்
அங்கு செல்லவேண்டாம்
ஆயிரம் வீரியங்கள் கொண்டு
இவனை
மரணத்திலிருந்து
கடத்திச் செல்வோம்.

மிருத்யுவிடமிருந்து
மீட்டுவீட்டோம் உன்னை
ஆயுள்வளர்க்கும் சக்திகள்
உன்மீது உயிர்ப்பிப்பதாக
தலைவிரிகோலமான பெண்கள்
உனக்காக
அழாதிருப்பதாக.

மீண்டும் புதிதாய்
மீண்டும் வந்திருக்கிறாய்
மரணத்திடமிருந்து
இழுத்து வந்திருக்கிறோம் உன்னை
நல்லுடலும் நல்விழியும் நல்லாயுளும்
கூடுவதாக.

சோதி படர்ந்தது உன்மீது
விலகிச் சென்று விட்டது இருள்
மரணமும் அழிவும் நோயும்
உன்னினின்று
நீக்கினோம் யாம் இன்று.

நாயினும் கடையேன் நான்.. [சிறுகதை]

நான் ஒரு நாய்தான், அதிலும் சொறி பிடித்த ஒரு தெருநாய்தான். யார் சிறிது சோறு போடுவார்கள், எந்தக் குழந்தை சாப்பாட்டில் மீதி வைக்கும், அதன் அம்மா எனக்கு அந்த மீந்த சோற்றைப் போடுவார்களா என்று அலைந்து திரியும் — வீசி எறிந்த எச்சில் இலையில் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் சோற்றுப் பருக்கைகளை நக்கித் தின்ன அலையும் பொறுக்கி நாய்தான் நான்.

ஒரு இரவில், வழக்கப்படி ஒரு அம்மா தன் குழந்தைக்கு நிலவைக்காட்டிக் கதை சொல்லிக்கொண்டு சோறு ஊட்டிக்கொண்டு இருந்தாள். நானும் வழக்கப்படி வாலை ஆட்டிக்கொண்டு, நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு, ஏதாவது சோறு கிடைக்காதா என்று காத்துக்கொண்டு இருந்தேன். 

என்னைப் பார்த்ததும், “அம்மா, நிலாக் கதை ஆணாம். நாய்க் கதை தொல்லு… அப்பத்தான் நான் தாப்பிவேன்..” என்று மழலையில் அடம் பிடித்தது குழந்தை. 

 “எந்த நாயைப் பத்தி அம்மா சொல்லறது?” என்று யோசித்தாள் அம்மா.

“இந்த நாயைப் பத்தி…” என்று என்னைப் பார்த்துக் கையைக் காட்டியது குழந்தை.

 “இதப் பத்தியா?  இந்த சொறி நாயைப் பத்தியா? இதப் பத்தி சொல்ல என்ன இருக்கும்மா?  இது தினோம் தெருப்பொறுக்கித் தின்னும். அவ்வளவுதான்.” உதட்டைப் பிதுக்கினாள் அம்மா.

“போம்மா… உனக்கு நாயைப் பத்தி ஒண்ணுமே தெல்லே! நாயே, நாயே! நீயே உன்னப் பத்தி கதை தொல்லு!” என்று என்னைப் பார்த்துக் கேட்டது மழலையில் மிழற்றியது அம்மகவு.

என்னையும் மதித்து இந்தக் குழந்தை கேட்கிறேதே!

“சொல்றேன் கண்ணு! சொர்க்கத்துக்குப் போன நாயின் கதையைச் சொல்றேன்!” என்று உற்சாகமாக் குரல் எழுப்பினேன் நான்.

“சனியனே! தினம் உனக்குச் சோறு போட்டா, குழந்தையைப் பார்த்தா குலைக்கறே!” என்று என்னை விரட்டினாள் அம்மா. எனது சொற்கள் அவளுக்குக் குரைப்பாகத்தானே கேட்கும்! என் மொழியை அறிவாளா அவள்?

மேலும் விரட்டவே, இன்று பட்டினிதான் என்று நினைத்தபடி தள்ளிச் சென்று குப்பை மேட்டில் படுத்துக்கொண்டேன் நான்.

நான் அந்தக் குழந்தைக்குச் சொல்ல விரும்பிய கதை, என்னைப் போன்ற ஒரு நாயின் கதை, சுவர்க்கத்திற்கே சென்ற என் முன்னோர் நாயின் கதை என் மனதில் விரிந்தது. அதை நீங்களாவது கேளுங்களேன்!

pandavas_sculpture

”அண்ணா! கண்ணன் நம்மை விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டான், அண்ணா!” என்று தன் எதிரே நின்ற அர்ஜுனனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார் தர்மபுத்திரரான யுதிஷ்டிரர். அவர் மனதிலும், முகத்திலும் இருள் சூழ்ந்தது.  அது தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த என் முன்னோரான ஒரு நாயின் காதிலும் விழுந்தது.

“என்ன, கண்ணன் போய்விட்டானா?” என்று அப்படியே பதறிப்போய் ஓடிவந்தான் பீமன். அவன் காதில் சுற்றிக்கிடந்த முப்புரி நூலைக்கூட அவன் அவிழ்க்கவில்லை.

பாஞ்சாலி, நகுலன், சகாதேவன் இவர்களும் அந்த அவலச் செய்தியைக் கேட்டு அப்படியே அவரை அணுகினார்கள்.

அனைவரையும் மாறி மாறி நோக்கினார் தர்மபுத்திரர்.

“கலியுகம் வந்துவிட்டது! அதைக் கண்ணன் மறைந்த செய்தி மட்டுமல்ல, நீங்கள் வந்து நிற்கும் கோலமுமே தெரிவிக்கிறது!” என்று தர்மபுத்திரர் வருத்தத்துடன் சொன்னது என் முன்னோர் நாயின் காதிலும் விழுந்தது. காதுகளை உயர்த்திக்கொண்டு மேலே என்ன பேசுகிறார்கள் என்று கேட்டது.

“நாங்கள் வந்த விதமா?” அனைவரிடமிருந்தும் கேள்வி எழுந்தது.

“ஆமாம்.  நிச்சயமாக…” என்ற தர்மபுத்திரர் தொடர்ந்தார். “பீமா, நீ பல் துலக்குவதைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டு, காதில் சுற்றிய முப்புரி நூலுடன் வந்திருக்கிறாய்! சகாதேவனோ, தனது சூரிய நமஸ்காரத்தைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டான். பாஞ்சாலியோ, மாதவிடாய் என்பதையே மறந்துவிட்டு ஓடி வந்திருக்கிறாள். இதற்கு மேலும் என்ன சொல்ல? நாம் இப் பூவுலகை விட்டு நீங்கும் தருணம் வந்து விட்டது!”

தர்மவான்களான இவர்கள் பூவலகை விட்டு நீங்கப் போகிறார்களா! அப்படிப் பட்ட பூவுகில் தனக்கு என்ன வேலை என்று நினைத்துக்கொண்டது என் முன்னோர் நாய்.

“என்ன சொல்கிறீர்கள் அண்ணா?” என்று கேட்டான் பீமன்.

“பீமா!  நமது தர்மங்களும், நெறிகளும் கலி யுகத்திற்குப் பொருந்தா. அதர்மமே தர்மம் என்று ஆகிவிடும், மண், பெண், பொன் என்ற இந்த மூன்றுக்குமே முதலிடம் கொடுக்கப்படும். எனவே, இக்கலி யுகத்தில். நம்முடைய தர்மங்கள் தவறு என்று தூற்றப்படும். கலிபுருஷன் அப்படி எல்லோரின் மதியையும் மயக்கிவிடுவான். நாம் இங்கு இனிமேலும் இருந்தால் நமது மதியும் மயங்கி மங்கிப்போகும். நமது நாட்டை அர்ஜுனனின் பேரன் பரீக்ஷித்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் கிளம்புவதே சாலச் சிறந்தது.” என்று தர்மபுத்திரர் அறிவுரை வழங்கியது என் முன்னோர் நாயின் காதிலும் விழுந்தது.

உடம்பைச் சிலிர்த்துக் கொண்டு எழுந்தது என் முன்னோர் நாய்.

“ஏதேது, வம்பாக இருக்கிறது. நானும் இங்கு இருக்கக் கூடாது. இவர்களுடன் கிளம்பிவிட வேண்டியதுதான்.  இல்லாவிட்டால் நமது இயல்பான தர்மமான நன்றி உணர்வை இக்கலி புருஷன் பறித்துக்கொண்டு விடுவான். நமது இனமும் நன்றியுள்ள நாய் இனம் என்ற பெயரை இழந்துவிடும்.” என்று முடிவு செய்து கொண்டது.

“எங்கே அண்ணா செல்வது? இந்த மனித உடலை விட்டால்தானே இப்புவியை விட்டு நீங்க இயலும்?” என்று கேட்டான் பீமன்.

“சகாதேவா, நீதான் சாஸ்திரம் அறிந்தவன் ஆயிற்றே! உன் அண்ணன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லு.” என்று பணித்தார் தர்மபுத்திரர்.

“அண்ணா, தாங்கள் இருக்கும்போது…” என்று இழுத்த சகாதேவனைப் பார்த்து மேலே சொல்லு என்பதுபோல தலையை அசைத்தார்.

என் முன்னோர் நாயும் காதுகளை நிமிர்த்தி, சகாதேவன் சொல்வதைக் கேட்கத் தயார் ஆகியது.

“அண்ணா, இமய மலையைத் தாண்டி வடக்கில் மகாமேரு மலை இருக்கிறது.  அதன் உச்சியை அடைந்தால், இப்பூத உடலுடனேயே விண்ணுலகை அடையலாம் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன.” என்று தனக்கே உரிய பணிவுடன் பகிர்ந்தான் சகாதேவன்.

“மகாமேரு மலையில் ஏறுவதா?  அது முடியுமா?” என்று வியப்புடனும், ஐயத்துடனும் கேட்டனர் அனைவரும்.

என் முன்னோர் நாய்க்கும் அந்த அச்சம் இருந்தது.  ஆயினும், தர்மபுத்திரர் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்று ஆவலுடன் காத்திருந்தது.

“திடமனதும், தான் என்ற எண்ணத்தையும் விட்டுவிட்டால் அது அடையக்கூடிய ஒன்றுதான்!” என்று அமைதியாக தர்மபுத்திரர் சொன்ன பதில் என் முன்னோர் நாய்க்கு நிறைவைத் தந்தது.

“இயலாத ஒன்றை தர்மபுத்திரர் என்றும் சொல்லமாட்டார். எனவே, நான் இவர்களைப் பின்தொடர்வேன். நானும் தர்மாத்மாக்களான இவர்களுடன் முதல் நாயாக விண்ணுலகை அடைவேன்.” என்று உறுதி (திட சங்கல்பம்) எடுத்துக்கொண்டது.

அரசை பரீக்ஷித்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தென்மேற்குத் திசையை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினார் தர்மபுத்திரர்.

“அண்ணா! இமயம் வடக்கில் அல்லவா…” என்ற பீமனிடம், “துவாரகை சென்று, கண்ணனுக்கு இறுதி மரியாதை செலுத்திவிட்டுச் செல்வோம்!” என்று கூறிவிட்டு விறுவிறுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தார்.

இதுவரை நான் துவாரகையைப் பார்த்தே இல்லையே, கண்ணனுக்கு இறுதி மரியாதையைச் செலுத்திவிட்டு, துவாரகையையும் பார்க்கும் பாக்கியம் கிடைக்கப் போகிறதே என்று தர்மபுத்திரருக்கு மனதில் நன்றி செலுத்தியது என் முன்னோர் நாய்.

ஆனால் துவாரகையைக் காணச் சென்ற எழுவருக்கும் — என் முன்னோர் நாயையும் சேர்த்துதான் சொல்கிறேன் – ஏமாற்றமே காத்திருந்தது.  கண்ணனில்லாமல், அவனது இடைக்குலமே அழிந்துபோனபின் நான் ஏன் இருக்கவேண்டும் என்று ஏங்கித் தவித்த துவாரகையை அள்ளி விழுங்கி விட்டான் வருணன்.  துவாரகை இருந்த இடம் கடலாக மாறி இருந்தது.

ஏமாற்றத்தை மென்று விழுங்கிவிட்டு, கண்ணனுக்கும், அவனது இடைக்குலத்திற்கும் இறுதிச் சடங்குகளைத் துவாரகையை விழுங்கிகிய கடல் நீரை எடுத்தே செய்துவிட்டு, மீண்டும் வடக்கு நோக்கித் திரும்பினர் எழுவரும்.

pandavas_going_to_svarga

தங்களுடன் தொடர்ந்து வரும் என் முன்னோர் நாய் பஞ்சபாண்டவர், மற்றும் பாஞ்சாலியின் கண்ணில் படாமல் இல்லை.  அவ்வப்பொழுது தாங்கள் உண்ணும் உணவில் ஒரு சிறு பகுதியை என் முன்னோர் நாய்க்கும் அளித்து வந்தனர்.  இமயமலையில் ஏற ஆரம்பித்தனர். திட உறுதிபூண்ட என் முன்னோர் நாயும் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தது.

என் முன்னோர் நாய் அவர்களைத் தொடர்வது பீமன் முதல் பாஞ்சாலி வரை, ஐவரின் மனதையும் உறுத்தத்தான் செய்தது.  ஏன் இந்த நாய் இப்படி விடாப்பிடியாகத் தங்களைத் தொடர்கிறது என்று மனதில் கேட்டுக் கொண்டாலும், வெளிப்படையாக ஒன்றும் பேசவில்லை. தர்மபுத்திரரே அதைப்பற்றி பேசாதபோது தாங்கள் பேசுவது முறையாகாது என்றே நினைத்தார்கள்.

இமய மலையைத் தாண்டியதும் சமவெளியான பெரிய பாலைவனப் பகுதி தென்பட்டது. நடக்க இயலாது கால்கள் சோர்ந்தன. சில சமயம் தண்ணீர் கூட கிடைக்கவில்லை. தனக்கே இல்லாதபோது நாய்க்குக் கொடுக்க முடியுமா? முடியும் என்பதுபோல தர்மபுத்திரர் தன் பங்கு உணவிலும் தண்ணீரிலும் சிறிது என் முன்னோர் நாய்க்குக் கொடுத்தார். அதை உண்டுவிட்டு, வாலை ஆட்டித் தன் நன்றியைத் தெரிவித்தது என் முன்னோர் நாய்.

தர்ம புத்திரர் செய்கிறாரே என்று மற்றவர்களும் அவ்வப்போது தங்கள் பங்கு உணவிலும், தண்ணீரிலும் சிறிது கொடுத்தார்கள். பீமன் மட்டும் அதைச் செய்யவில்லை. ஆயினும், அவ்வப்போது என் முன்னோர் நாய் களைத்துப் பின்வாங்கும்போது சிறிது நேரம் அதைத் தூக்கிச் செல்வான்.

கடைசியில் வடக்குக் கோடியில் மகாமேரு மலை தென்பட்டது. விடிவு பிறந்தது என்ற மகிழ்ச்சியுடன் முன்னேறினர்.

“இனிமேல் நமக்குத் தேவையில்லாத சுமை வேண்டாம், நமது அரச அணிகலன்களைத் அவிழ்த்துத் தூர எறிவோம்!” என்று அறிவித்தார் தர்மபுத்திரர்.

அனைவரும் அப்படியே செய்தனர். தனது ஈட்டியைத் தரையில் வைத்தார்.

“சகாதேவா, உனது ஓலைச் சுவடிகளைத் தூக்கி எறி! நகுலா, உனது ஒப்பனைப் பொருள்கள் உனக்கு உதவாது; அர்ஜுனா, காண்டீபம் எதற்கு? பீமா, உன் கதையும் உன்னைவிட்டுப் பிரியவேண்டும்.”

தர்மபுத்திரர் சொற்படி அனைவரும் செய்தனர். என் முன்னோர் நாயும் பின்னங்காலால் தனது கழுத்துப்பட்டையைக் கழட்டிக் கடாசியது.

“பாஞ்சாலி…” என்று அவளை நோக்கினார் தர்மபுத்திரர்.

வேண்டா வெறுப்பாக, ஒவ்வோன்றாகத் தனது நகைகளைக் கழட்டினாள் அவள்.

மேருமலையில் ஏறும்போது அனைவருக்கும் மூச்சு முட்டியது. மிகச் செங்குத்தான பகுதியில் ஏறுவது மிக, மிகக் கடினமாக இருந்தது. இடுப்பளவு உயரமான கல்லில் ஏறும்போது பீமன் ஒவ்வொருவரையும் தூக்கிவிட்டான்.

அவ்வளவு உயரமான கல்லில் என் முன்னோர் நாயால் தாவி ஏற முடியவில்லை.

“பீமா! அந்த நாயையும் தூக்கிவிடு!” என்று தர்மபுத்திரர் சொன்னதும் பாஞ்சாலிக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

“என்ன இது? ஒரு நாய்க்கு இத்தனை பரிவா? என் நகையும், சகாதேவனின் அறிய ஓலைச் சுவடிகளும், அழகன் நகுலனின் ஒப்பனைப் பொருள்களும், விஜயனின் வில்லும், பீமனின் கதையும், உங்கள் ஈட்டியும் வேண்டாதபோது இந்த நாய் வேண்டுமா? இந்த நாயுமா நம்முடன் சொர்க்கத்திற்கு வரவேண்டும்? விட்டுவிட்டு வாருங்கள்!” என்று கத்தினாள். உடனே அவளது உயிர் பிரிந்து கீழே விழுந்தாள்.

அனைவரும் திகைத்துப்போய் நின்றனர்.

ஒன்றும் பேசாமல் தர்மபுத்திரரே என் முன்னோர் நாயைத் தூக்கிவிட்டுவிட்டு, மேலே செல்ல ஆரம்பித்தார். மற்றவர்கள் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டு அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். அவரது செய்கைக்கு விளக்கம் தேடினர்.

சிறிது நேரம் சென்ற பின்னர், அவரே அமைதியைக் கலைத்தார். “உயிர் உள்ளவரைதான் அவளுக்கு நமது பாதுகாப்பு தேவையை இருந்தது. அங்கு கிடப்பது பாஞ்சாலியின் கூடுதான். அவளது ஆன்மா நமக்கு முன்னரே விண்ணுலகம் சென்று விட்டது. நமது சங்கல்பமோ இப்பூத உடலுடன் விண்ணுலகம் அடைவது. எனவே, பாஞ்சாலியைப் பற்றி கவலைப்படாமல் வாருங்கள்.”

பாஞ்சாலி இறந்ததற்கு காரணம் என் முன்னோர் நாய் தான் என்று நினைத்தனர். தர்மபுத்திரர் கொடுத்த விளக்கம் என் முன்னோர் நாய்க்குப் போதுமானதாக இருந்தது. ஆனால், பீமன் முதல் சகாதேவன் வரை மற்ற நால்வருக்கும் என் முன்னோர் நாய் மீது ஒரு வெறுப்பு தோன்ற ஆரம்பித்தது.

மகாமேரு மலைமேல் ஏற ஏற, நாள்கள் செல்லச் செல்ல, உணவுவம் தண்ணீரும்  கிடைப்பதும் குறைய ஆரம்பித்தது. எனவே என் முன்னோர் நாய்க்கு உணவு பங்கு கொடுக்க தர்மபுத்திரரைத் தவிர வேறு யாரும் முன்வரவில்லை.

ஒருநாள் செங்குத்துப்பாதியில் ஏறும் பொது, ஏற இயலாது தவித்த என் முன்னோர் நாயைத் தூக்கிர் விடும்படி தருமபுத்திரர் சொன்னதும், பாஞ்சாலியைப் போல உரக்கக் கத்தினான் சகாதேவன். “இந்த நாயைக் கொள்ள வேண்டும். இதனால்தான் பாஞ்சாலியை நாம் பிரியநேரிட்டது. ஒரு கல்லை எடுத்து என் முன்னோர் நாய் மீது வீசினான். அச்சமயம் கால் வழுக்கி அதல பாதாளத்தில் வீழ்ந்தான்.  உடனே அவன் உயிர் பிரிந்தது.

தருமபுத்திரர் தலையை ஆட்டியபடி, பீமனைப் பார்த்தார். பீமனும் என் முன்னோர் நாயை வேண்டா விருப்பாகத் தூக்கிவிட்டான். நன்றியுடன் வாலை ஆட்டியபடி அவர்களைத் தொட்ரன்தது என் முன்னோர் நாய்.

இதே மாதிரி சில நாள்கள் சென்றதும், நகுலனும், அர்ஜுனனும் என் முன்னோர் நாயைத் தூக்க மறுத்து, தம்பிகள், மற்றும் பாஞ்சாலியின் சாவுக்கு அதுதான் காரணம் என்று, தங்கள் நிலை குலைந்து, உணர்ச்சிப்பெருக்கில் வீரிட்டு, மலையிலிருந்து கீழே விழுந்து மரித்தனர்.

தான் ஒன்றுமே செய்யவில்லையே, தர்மாத்மாக்களான பாண்டவர்களைப் பின்பற்றித்தானே செல்கிறோம், ஏன் தன்மீது இவ்வளவு வெறுப்பைப் பொழிகிறார்கள் என்று மனதுக்குள் அழுதது. அதன் கண்ணில் நீர் கசிந்தது. இருப்பினும், எடுத்துக்கொண்ட உறுதி பிறழாது தருமபுத்திரரையும், பீமனையும் பின்தொடர்ந்தது.

தருமர் தினமும் தனக்குக் கிடைக்கும் மிகவும் கொஞ்சமான உணவில் பாதியைப் பசி பொறுக்காத பீமனுக்கும், மீதி இருப்பதில் பாதியை என் முன்னோர் நாய்க்கும் அளித்து வந்தார். அவரும், என் முன்னோர் நாயும் மெலிந்து விலா எலும்பு தெரியும் கூடாக இளைத்துப்போனார்கள்.

மகாமேரு மலையின் உச்சியை நெருங்கிவிட்டார்கள். கடைசியில் மிஞ்சி இருந்தது ஒரே ஒரு செங்குத்துப் பாறைதான். அதில் ஏறி விட்டால் போதும். பீமனைக் கேட்க வேண்டாம், தானே தூக்கி விடலாம் என்ற முடிவை எடுத்த தருமர், “பீமா, நீ முதலில் ஏறிச் செல். நான் இந்த நாயைத் தூக்கிவிட்டுவிட்டு ஏறி வருகிறேன்!” என்றார்.  எங்கே பீமனைத் தூக்கச் சொன்னால் அவன் நாயில் மேல் ஏதாவது சொல்லி, மற்றவர்களுக்கு நேர்ந்த கதி அவனுக்கும் ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது என்ற கரிசனம் அவருக்கு.

“போதும் அண்ணா, பொதும்! தம்பி மூவரும், பாஞ்சாலியும் விண்ணுலகுக்கு வர இயலாது தடுத்தது இந்த நாய்! இந்தக் கருமம் பிடித்த நாய் அவர்களைவிட உங்களுக்கு உயர்வாகிப் போனதா!” என்று வெறிபிடித்தவன் மாதிரி கத்திக்கொண்டே பாறையில் ஏறிய பீமனின் கை நழுவியது. உருண்டு பல்லாயிரம் அடிகள் கீழே உருண்டு விழுந்தான். மத யானைக்கு ஒப்பான அவன், எலும்புகள் சுக்கு நூறாக உடைந்து, தலை தேங்காய்போலச் சிதறி இறந்தான். அவனது உயிரும் உடலை விட்டு நீங்கியது.

தன் திட மனதில் சற்றும் மாறாத தர்மர், நாயைத் தூக்கிவிட்டார். தான் ஏற முயன்றபோது, பல தடவை வழுக்கி, வழுக்கிக் கீழே விழுந்தபோதிலும், அவர் எங்காவது பிடிப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்.

கடைசியில், அவரும், என் முன்னோர் நாயும் மகாமேரு மலையின் உச்சியை அடைந்தார்கள்.

yudhishtira_with_dogஅங்கே விண்ணவர் கோனான தேவேந்திரன் தன் உதவியாளனுடன், தன் விமானத்தில் காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

“வரவேண்டும் யுதிஷ்டிரா! தர்மத்தின் திருவுருவே! உனக்காக என் தேர் காத்திருக்கிறது. விண்ணுலக்கு உன் பூத உடலுடன் செல்லலாம்!” என்று கனிவுடன் அழைத்தான்.

“வருகிறேன், வானவர் கோனே!  என்னுடன் இவ்வளவு தூரம், திட சங்கல்பம் பூண்டு, மகாமேரு மலையின் மீது ஏறி இந்த நாய் வந்திருக்கிறது. இதையும்.என்னுடன் அழைத்து வர விரும்புகிறேன்.” என்று இனிய குரலில் இயம்பினார் தருமபுத்திரர்.

“என்னது, இந்த நாயையா? என்ன யுதிஷ்டிரா பேசுகிறாய்? வேள்விக்கு ஆகுதியாகக் கொடுக்கப் போகும் பொருள்களைப் பார்த்தாலே – இந்த நாய் பார்த்தாலே போதும், அவை ஆகுதியாகும் தகுதியை இழந்துவிடுகின்றன என்று சாத்திரங்கள் சாற்றுகின்றன. அப்படிப்பட்ட ஒரு இழிந்த ஞமலியை விண்ணுலகுக்கு எப்படி அழித்துச் செல்ல இயலும்.  தருமத்தை முழுதும் கற்றுணர்ந்த நீ இப்படிக் கேட்கலாமா, அல்லது நினைக்கக் கூடுவதும் தகுமோ? கலிபுருஷன் உன் மதியை மயக்கி விட்டானா?” என்று கேட்டான் இந்திரன்.

“தங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதாகத் தாங்கள் எண்ணக்கூடாது, விண்ணவரில் சிறந்தவரே! பந்த பாசத்தத் துறந்து, திட சித்தத்துடன், தன்னலமின்றி எவன் மகாமேரு மலைமேல் எருகிறானோ, அவன் பூத உடலுடன் விண்ணுலகம் புகத் தக்கவன் என்று சாத்திரங்கள் பறைகின்றன. நானோ மனிதன். எனக்கு ஆறாம் அறிவான பகுத்தறிவு இருக்கிறது.  எது அறம், எது நெறி என்று என்று உணரும் திறம் இருக்கிறது. எனவே நான் கற்று உணர்ந்து விண்ணுலக்கு வர உறுதி எடுத்ததில் வியப்பு ஒன்றும் இல்லை.

“ஆயினும், ஆறாம் அறிவு இன்றி, பலராலும் பரிசுத்தம் அற்றது என்று வெறுத்து ஒதுக்கப்படும் இந்த ஞமலி திட உறுதி பூண்டு, என் உடன்பிறப்புகள், மனைவி இவர்களின் ஏச்சையும், பேச்சையும் பொறுத்துக் கொண்டு, என்னைப் பின்பற்றி ஏறவும் அரிதான இம் மகாமேரு மலையின்மேல் ஏறி வந்திருக்கிறது.

“எனவே, என்னைவிட உயர்ந்து நிற்கிறது, இந்த ஞமலி.  இதனுடன் ஒப்பிட்டால் நான் சிறியவனே. நாயிலும் கடையேன் நான். இதை நீங்கள் உங்கள் இரதத்தில் ஏற்றிக்கொள்ளவிட்டால், ஒரு ஆறறிவு அற்ற உயரின் உயர்வை உணர மறுத்தால், அப்படிப்பட்ட விண்ணுலகம் எனக்குத் தேவையில்லை. இப்பூவுலகே சிறந்தது!” என்று உறுதியாகப் பதிலிறுத்தார் தருமபுத்திரர்.

அதைக்கேட்ட என் முன்னோர் நாயின் மனம் பூரித்தது.

“உதிஷ்டிரா, உன் கூற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். இன்னும் ஒரு கேள்வி. அதற்கான காரணத்தை அறநெறியின் மூலம் விளக்குவாயாக! உனது தம்பியர் நால்வரும், பாஞ்சாலியும் ஏன் இறந்தனர்? இந்த நாயை எள்ளி நகையாடியதாலா? மனிதர்கள் மட்டுமே பூதவுடலுடன் செல்லக்கூடிய விண்ணுலகை ஒரு கேவலமான நாய் அடையக்கூடாது என்ற வெறுப்பாலா? இல்லை கலிபுருஷன் அவர்கள் மதியை மயக்கிவிட்டானா? வேறு எதனால்? இதற்குச் சரியான விடையைச் சொன்னாளல் உன் நாயையும் நீ கூட்டி வரலாம்.” என்றான் இந்திரன்.

“அவர்களுக்குத் உறுதியான மனமும் இல்லை, தன்னலமும் இருந்தது. அதுவே காரணம். கலிபுருஷனும் காரணமில்லை, இஞ்ஞமலியின் மீது தோன்றிய வெறுப்பும் அல்ல, காரணம்…”

“பின்?…”

“நாங்கள் ஐவரும் அவளுக்குக் கணவர்களாக இருப்பினும், அவளுக்கு அர்ஜுனனிடம்தான் அதிக அன்பு இருந்தது. தன்னைப் போட்டியில் வென்றவன் என்று அவன்மீதே தனி அன்பு செலுத்தினாள். சமநோக்கம் இல்லாததால் அவள் முதலில் உயிர் இழந்தாள். சகாதேவனுக்கோ தன்னைவிட சாத்திர அறிவு மிக்கவர் யாரும் இல்லை என்ற கர்வம் இருந்தது. அதுவே அவனது அழிவுக்குக் காரணம். நகுலனுக்கோ அவனது அழகின்மீது செருக்கு இருந்தது. அதனால் நான் தூக்கி எறியச் சொன்னபோதும், சிறிதளவு ஒப்பனைப் பொருள்களை இடுப்பில் மறைத்து வைத்துக்கொண்டான். விண்ணுலகம் போவதற்குப் புற அழகா தேவை, அக அழகுதான் அதிமுக்கியம் என்பதை அவன் அறியவில்லை.

“அர்ஜுனனோ காண்டீபத்தின் இழப்பிலிருந்து மீளவே இல்லை. கடினமான மலைப்பாதைகளில் ஏறும்போதெல்லாம், காண்டீபம் இருந்தால், ஏறமுடியாத பாறையைச் செதுக்கி நல்ல படிகள் அமைத்திருப்பேனே என்று தன் காண்டீபப் பெருமையிலும், வில்வித்தைத் திறமையிலும் மனதை வைத்திருந்தானே தவிர, தன் சித்தத்தை சுவர்க்கத்திலோ, நெடிதுயர்ந்த மேருமலையைச் சிதைக்கலாமா என்னும் எண்ணத்திலும் வைக்கவில்லை. பீமனோ, தனது வயிற்றையே பெரிதாக மதித்தான். நாங்கள் அனைவரும் எங்கள் உணவில் ஒரு சிறிது பகுதியை இந்த நாய்க்குக் கொடுத்த போதும், அவன் இதற்கு ஒரு பருக்கை சோறுகூட கொடுக்கவில்லை.  பசித்த ஒரு உயிருக்குத் தன் உணவைப் பகிரும் அறநெறியைக்கூடச் செய்ய விரும்பாத அவன், எப்படி பூத உடலுடன் விண்ணுலகை எட்ட இயலும்?”

விளக்கத்தைக் விவரித்துவிட்டு அமைதியானார் தருமர்.

முதன்முறையாக வாயைத் திறந்து பேசியது என் முன்னோர் நாய்.

“மகனே! என்னைப் பார்! நான் யார் என்று தெரிந்துகொள்!” என்று கூறவே, திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார் தர்மர்.

yudhishtira_with_yamaநாயின் உருவம் மறைந்து தருமராஜனான எமதர்மன் அவர் முன் உருவெடுத்தான்.

“உன்னைச் சோதிக்கவே, உன் அறநெறியைச் சோதிக்கவே, உன்னைப் பின்தொடர்ந்தேன். அதில் நீ வெற்றி பெற்றுவிட்டாய். நீ சுவர்க்கம் செல்லத் தகுந்தவனே!” என்று தன் மகனின் பண்பைப் பார்த்த பூரிப்புடன் கூறினான்.

தந்தையை வணங்கி நின்றார் தருமபுத்திரர்.

“யுதிஷ்டிரா! நானும் உன் நேர்மையால் மன மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். நீ விரும்பிய வரம் ஒன்று தருகிறேன். கேள்!” என்றான் இந்திரன்.

“விண்ணவர் கோனே! இந்த நெடிய பயணத்தில் நான் மனம் தளர்ந்த போதெல்லாம், எனக்கு மனத்திண்மையைக் கொடுத்தது ஞமலியின் வடிவில் வந்த என் தந்தைதான். எதற்காக அந்த விலங்கின் வடிவைக் கொண்டாரோ, அந்த விலங்கு கலிபுருஷனின் மயக்கத்தால் மதி இழக்காது, என்றுமே நன்றி உள்ள உயிராக விளங்க வேண்டும். அதுவே நான் வேண்டும் வரம்!” என்று இறைஞ்சினார் தருமர்.

“அப்படியே ஆகுக!  ஒரு பருக்கை சோறு யார் அளித்தாலும், அவருக்கு நன்றியாக இருந்து வரும் இனமாக ஞமலியின் இனம் விளங்கட்டும் என்று வரமளித்தான் வானவர் கோன்.

அவன் கைலாகு கொடுக்க, விண்ணுலகம் செல்லும் இரதத்தில் ஏறி அமர்ந்தார் தருமபுத்திரர்…

… ஆக, ஒரு நாய் எப்படி சொர்க்கம் சென்றது என்ற நாய்க் கதையைச் சொல்லிவிட்டேன். நீங்களாவது உங்கள் குழந்தை ஒரு நாய்க் கதை கேட்டால், என் முன்னோர் நாயின் கதையைச் சொல்லுங்கள்.

என்ன இது சத்தம்?  எதோ எச்சில் இலை எறியப்படுவது போல இருக்கிறதே! என் பிழைப்பை நான் பார்க்கப் போகிறேன். ஆளை, இல்லையில்லை, இந்த நாயை விடுங்கள்.

( மகாபாரதத்தில் சுவர்க்காரோகண பர்வத்தில் வரும் இக்கதை, சிறுவயதில், “யார் வேண்டுமானாலும் சொர்க்கத்துக்குப் போக முடியுமா?” என்று நான் கேட்டபோது, என் தாய்வழிப் பாட்டியால் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது )

விதியே விதியே… [நாடகம்] – 2

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

யாழினி சோகமாகத் திரும்பி வருகிறாள்.
விடுதி வாசலில் யாழினியின் வரவுக்காக ஆயா காத்து நிற்கிறார்.
யாழினியை அணைத்தபடியே அதன் அறைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.
விளக்கைப் போட்டுவிட்டு, ஜன்னலைச் சாத்துகிறார். கட்டிலைச் சரி செய்கிறார். பெட்ஷீட்டை உதறிப் போட்டபடியே ஆயா கேட்கிறார் : இப்ப புரியுதாம்மா… எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த வேதனைன்னு நீ வருத்தப்பட்டியே. வாழ்க்கைன்னா இப்படித்தான். பாத்தியா..? உன்னை மாதிரி எத்தனை பேரு இங்க இருக்காங்க. இனிமே அந்தக் கவலை உன் மனசுல நிச்சயம் வராது இல்லியா..?

யாழினி : ஆமா ஆயா… அந்தக் கேள்வி இனிமே என் மனசுல வராது.

ஆயா லேசாகச் சிரித்து அப்படித்தான் இருக்கணும் என்று சொல்லியபடியே பெட்ஷீட்டில் யானை போல் குனிந்து நடந்து ஓரங்களைச் சரிசெய்கிறார்.

யாழினி : ஆனா ஆயா… எங்களுக்கு ஏன் இப்படி நடந்துச்சு..?

பெட்ஷீட்டை சரி செய்து கொண்டிருந்த ஆயா அதிர்ந்து திரும்புகிறார். யாழினியின் கண்களில் தெரியும் வேதனையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் மெள்ள கண்களைத் தாழ்த்திக் கொள்பவர் தளர்ந்துபோய் பெட்ஷீட்டின் சரிசெய்யப்படாத ஓரங்களை மவுனமாகப் பார்க்கிறார். யாழினி அவரை நெருங்கிச் சென்று தொய்ந்து போன ஆயாவின் முகத்தைத் தன் பிஞ்சுக் கைகளால் மெதுவாக நிமிர்த்துகிறாள்.

யாழினி : ஏன் ஆயா… இதனை பேருக்கு இப்படி ஆச்சு. நாங்க யாருமே எந்தத் தப்பும் பண்ணலியே?

யாழினியின் கேள்வியை எதிர்கொள்ளமுடியாமல் வேறு திசையை வெறித்துப் பார்க்கிறார். அவர் கண்களில் நீர் கோர்த்து நிற்கிறது. பதில் சொல்ல முடியாமல் ஆயா அறையில் இருந்து வெளியே செல்கிறார். யாழினியும் அவர் பின்னாலேயே செல்கிறாள்.

நீண்ட வராண்டாவில் இருளும் வெளிச்சமும் கலந்து காணப்படுகிறது. வீசும் குளிர் காற்றில் யாழினியின் உடல் நடுங்குகிறது. ஆயா தன் கம்பளியால் யாழினியைப் போர்த்திவிடுகிறார். இரவின் பிரமாண்ட நிசப்தத்தில் யாழினியின் ஊன்றுகோல் சத்தம் திம் திம் என சுவர்களில் எதிரொலிக்கிறது. ஆயா தன் அறையை அடைந்தது மெள்ள கதவைத் திறக்கிறார். மங்கலான விளக்கெரியும் அவருடைய அறையில் இதுபோல் பயந்து நடுங்கியபடி இன்னும் பல குழந்தைகள்.

ஊன்றுகோலை ஊன்றியபடி வரும் யாழினியைப் பார்த்ததும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் மேலும் சோகத்தில் உறைகின்றன. ஆயா ஒரு சிறுமியை அழைத்து ஊன்றுகோலை வாங்கிக் கொள்ளச் சொல்கிறார். அந்தக் குழந்தை ஊன்றுகோலை வாங்கிக்கொண்டு தன் தோளில் யாழினியைத் தாங்கிக் கொள்கிறது. இன்னொரு பக்கத்திலும் ஒரு குழந்தை வந்து நிற்கிறது. மெதுவாக நடத்திக்கொண்டு கட்டிலில் கொண்டு சென்று அமர வைக்கிறார்கள்.

ஆயா குழந்தைகளைப் பார்த்து : நீங்க யாரும் இன்னும் தூங்கலியா..?
குழந்தைகள் பாவமாகத் தலையசைக்கின்றன.
சரி இங்க வாங்க. ஆயா கட்டிலில் கால் நீட்டி அமர்ந்து கொள்கிறார். எல்லாரும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்து கொள்கிறார்கள்.
ஆயா கதை சொல்லு ஆயா… கதை சொல்லு ஆயா… குழந்தைகள் நச்சரிக்கின்றன.
ஆயா : கதையைக் கேட்டதும் அப்படியே தூங்கிடணும் சரியா…
குழந்தைகள் சரி என்கின்றன.

ஆயா : ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்.
ஒரு குழந்தை : ஒரு ராஜா தான..?
ஆயா (குழந்தையை ஏக்கமாகப் பார்த்தபடியே) : ஆமாம் தில்ஷன். ஒரே ஒரு ராஜாதான்.
தில்ஷன் (பக்கத்தில் இருக்கும் இன்னொரு குழந்தையிடம்): ரெண்டு ராஜா இருந்தா நாடு தாங்காது.
ஆயா (அந்தக் குழந்தையை அணைத்தபடியே) : ஒரே ஒரு ராஜாதான். அவருக்குக் கண்ணு தெரியாது. அதனால அவரோட தம்பி கிட்ட ஆட்சிப் பொறுப்பைக் கொடுத்தாரு. அண்ணனுக்கு நூறு குழந்தைங்க. தம்பிக்கு ஐந்து குழந்தைங்க.
இன்னொரு குழந்தை (துள்ளிக் குதித்தபடி): இந்தக் கதை எனக்குத் தெரியும்… எனக்குத் தெரியும். 100 பேர் செத்துப் போயிடுவாங்க. அஞ்சு பேர் ஜெயிச்சிடுவாங்க.
ஆயா : ஆமா மதி. நான் உங்களுக்கு அந்தக் கதை ஏற்கெனவே சொல்லி இருக்கேன். இப்போ சொல்லப் போறது அதுலயே உள்ள, ஆனா உங்களுக்கு இதுவரை சொல்லாத கதை…
மதி (ஆச்சரியத்துடன்) : இதுவரை சொல்லாத கதையா..?
ஆயா : ஆமா… பத்ம வியூகத்துல மாட்டின அபிமன்யுவைப் பற்றி சொல்லப்போறேன்…
தில்ஷன் : பத்ம வியூகமா..? அபிமன்யுவா..?
ஆயா : ஆமா… உள்ள போற வழி மட்டும்தான் தெரியும். வெளிய வர்ற வழி தெரியாது…
மதி : ஐயய்யோ அப்படின்னா என்ன ஆகும்..?

ஆயா (பெருமூச்சுவிட்டபடியே) : சொல்றேன். எல்லாத்தையும் சொல்றேன். பாண்டுவுக்கு ஐந்து குழந்தைங்க இல்லையா… அதுல ஒருத்தர்தான அர்ஜுனன். அவரோடை பையன்தான் அபிமன்யு. அவரு வயித்துல குழந்தையா இருக்கும்போதே போர் புரியறது எப்படிங்கற வித்தையெல்லாத்தையும் படிச்சிட்டாரு.
தில்ஷன் : அம்மா வயத்துல இருக்கும்போதேயா..?
ஆயா : ஆமாம். அம்மா சுபத்திரை வயத்துல அபிமன்யு இருக்கும்போது அர்ஜுனன் யுத்தங்களைப் பற்றியும் யுத்தத்துல வகுக்கற வியூகங்களைப் பத்தியும் சுபத்திரை கிட்ட பேசிக்கிட்டிருந்திருக்காரு. வயத்துல இருந்த குழந்தை அபிமன்யு எல்லாத்தையும் ஒண்ணு விடாம கேட்டுட்டே வந்தது. பத்ம வியூகம் பத்தியும் விளக்கமா சொல்லிக்கிட்டிருந்தாரு.

abhimanyu-in-mahabharata

மதி : பத்ம வியூகமா..?
ஆயா : ஆமாம். பத்ம வியூகம். அதை உலகத்துலயே ரெண்டே பேரால மட்டும்தான் தகர்க்க முடியும். ஒருத்தர் கிருஷ்ண பரமாத்மா. இன்னொருத்தர் அர்ஜுனன்.
மதி : அபிமன்யுதான் வயித்துல இருந்தே எல்லாத்தையும் கேட்டாரே. அவருக்கும் தெரியும் இல்லையா.
ஆயா : அவர் முழுசா கேக்கலை. அதனால, அபிமன்யுவுக்கு பத்ம வியூகத்துக்குள்ள நுழையமட்டும்தான் தெரியும் வெளிய வரத் தெரியாது. ஆனா, குருக்ஷேத்ரத்துல போர் நடக்கும்போது, உள்ள போய் மாட்டிக்கிடுவான். துரோணர், பீஷ்மர், துரியோதனன் அப்படின்னு எல்லா பெரிய ஆட்களும் சுத்தி நின்னு அவனைத் தாக்குவாங்க. கர்ணன் பின்னால இருந்து அம்பை விட்டு அபிமன்யுவோட வில்லை முறிச்சிடுவான்.
தில்ஷன் : பின்னால இருந்து தாக்குவாங்களா..?
ஆயா : பொதுவா, போர்ல நேருக்கு நேரா நின்னுதான் சண்டை போடுவாங்க. அதுமட்டும் இல்லாம, வில் அம்பு வைச்சிருக்கறவன் இன்னொரு வில் அம்பு வெச்சிருக்கறவன் கூடத்தான் மோதுவான். பக்கத்துலயே வாளோட ஒரு எதிரி நின்னுட்டிருந்தாலும் அவன் இவனைக் கொல்ல மாட்டான். குதிரைல இருக்கறவன் குதிரைல இருக்கறவன் கூடத்தான் சண்டை போடுவான். அந்தச் சண்டைல கூட ஒருத்தர் கையில இருக்கற ஆயுதம் கீழ விழுந்துட்டா அவனை யாரும் தாக்க மாட்டாங்க.

மதி : அய்… பொய் சொல்றீங்க. நாங்கள்ளாம் ஆயுதமே ஏந்தாதவங்கதான். வீட்லயும் பள்ளிக் கூடத்துலயும் மருத்துவமனையிலயும்தான் இருந்தோம். வெடி குண்டுங்க எங்களைத் தேடி வீசப்பட்டுச்சே.
ஆயா : ஆமாம். இந்தக் காலத்து யுத்தம் அப்படித்தான் நடக்குது. ஆனா, அந்தக் காலத்துல அப்படியில்ல. ஆயுதம் தூக்காதவங்க போர்க்களத்துக்கு வரவே மாட்டாங்க. வீடுகள்லயே இருந்துடுவாங்க. ஆயுதம் வெச்சிருக்கறவங்களும் வீடுகள்ல உள்ளவங்களை தேடிப் போயெல்லாம் தாக்க மாட்டாங்க. அந்தக் காலத்துல யுத்தத்துக்கும் ஒரு தர்மம் இருந்தது. பத்ம வியூகம் அப்படிங்கறது ரொம்பவும் மோசமான, வெல்லவே முடியாத எதிரியைக் கொல்றதுக்காக அமைக்கக்கூடியது.
தில்ஷன் : அர்ஜுனர், கிருஷ்ணர், பீமன் எல்லாரும் இருந்துமா அபிமன்யு மாட்டிக்கிட்டார்.
ஆயா : யாருமே எதிர்பாக்கலைம்மா… அர்ஜுனனும் கிருஷ்ணரும் வேற இடத்தில சண்டை போட்டுட்டு இருந்தாங்க. அபிமன்யு பச்சக் குழந்தை. பெரிய பெரிய எதிரியை வீழ்த்தத்தான் பத்ம வியூகம் வகுப்பாங்க. ஒரு பச்சக் குழந்தையைச் சுத்தி நின்னு அத்தனை பேரும் தாக்குவாங்கன்னு யாரும் எதிர்பார்க்கலை. மொதல்ல அந்த வியூகம் அர்ஜுனனைக் குறிவெச்சுத்தான் வகுக்கப்பட்டது. அபிமன்யுவுக்கு இள ரத்தம் அப்படிங்கறதால வியூகத்துக்குள்ள மாட்டிக்கிட்டாரு. உள்ள இருந்தபோதும் துணிச்சலா போராடினாரு. ஆனால், வெளில வரத் தெரியலை.

மதி : எதிரியோட பலம், வியூகம் தெரியாம சண்டை போடற எப்பவுமே முட்டாள்தனம்தான் இல்லையா..?
ஆயா : ஆனா, இந்த இடத்துல அபிமன்யு எதிரியோட பலம் தெரியாம மோதலை. ஒத்தைக்கு ஒத்தையா நின்னு போராட வேண்டிய இடத்துல ஒருத்தரை அதுவும் சின்னஞ்சிறு பாலகனை ஒரே நேரத்துல பலர் அநியாயமா சுத்தி வளைச்சுக் கொன்னுட்டாங்க. அபிமன்யுவை ஜெயிச்சது வீரத்தினால இல்லை, வஞ்சத்துனால.

மகாபாரதத்துல ஒரே ஒரு அபிமன்யு. ஈழத்துல எல்லாருமே அபிமன்யு. வெளியேறும் வழி தெரியாமல் பத்ம வியூகத்தில் மாட்டிக்கொண்ட தேசம் அது.

அப்போது வெளியில் ‘கிறீச் கிறீச்’ என்று ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது. குழந்தைகள் ஒவ்வொருவராக என்ன சத்தம் என்று பார்க்க வெளியே செல்கிறார்கள். புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்தபடியே கடைசியாக ஆயாவும் வெளியில் வந்து பார்க்கிறார். காலியான நீண்ட வராண்டா வழியாக ஒரு தொட்டிலைத் தள்ளியபடி வார்டுபாய் வந்து கொண்டிருந்தார். ஆயாவும் குழந்தைகளும் எதிரில் சென்று பார்க்கிறார்கள். தொட்டில் முழுவதும் உலராத ரத்தத்துளிகளும் தசைத் துணுக்குகளுமாக இருக்கிறது. நடுவில் மிகப் பெரிதாக ஒரு பொத்தல் விழுந்து கிடக்கிறது.

ஆண்டவா… என்று ஆயா பெருமூச்சுவிடுகிறார்.

பின்னாலே வந்த வார்டு பாய் : முள் வேலி முகாம்ல இருந்த தற்காலிகக் கூடாரத்துல இந்தத் தொட்டில்ல ஒரு குட்டியூண்டு பாப்பாவை படுக்க வெச்சிருந்தாங்க. கூடாரத்துக்குள்ள ஒரே இருட்டா இருந்ததால பாப்பா அழுதுட்டே இருந்துச்சு. அம்மா, தொட்டிலை அப்படியே தள்ளிக்கிட்டு வெளிய வந்து நிலாவைக் காட்டினாங்க. நிலாவைப் பாத்த பிறகும் பாப்பா அழுகையை நிறுத்தலை. பக்கத்து கூடாரத்துல இருந்தவங்க பாப்பாவுக்கு என்னென்னமோ விளையாட்டு காட்டினாங்க. செல்லமா அதட்டியும் பாத்தாங்க. பாப்பாவுக்கு வேறெதுவோ தேவையா இருந்திருக்கு. அழுகை நிக்கவேயில்லை. மயானக் காடு மாதிரி இருந்த பாதுகாப்பு வளையத்தின் இரவு நேர நிசப்தத்தை குழந்தையின் அழுகைக் குரல் ரொம்பவே இம்சைப்படுத்திச்சு. திடீர்னு ஒரு விமானம் வானத்துல உதிச்சது. அதோட கருப்புப் புகை, நிலாவை கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைச்சிச்சு. விமானத்தில் இருந்து ஒரு ஷெல், இரையைக் கொத்த தண்ணில பாயற மீன் கொத்திப் பறவை மாதிரி சர்ருன்னு பாப்பாவின் தொட்டிலில் வந்து விழுந்தது. பாப்பாவோட அழுகை நின்னுடுச்சு. பாதுகாப்பு வளையத்தில அமைதி திரும்பிடுச்சு.

***

விடுதி வராண்டாவில் குழந்தைகள் சோகமாக உட்கார்ந்திருக்கின்றன. அவர்களின் கைகளில் இருக்கும் பொம்மைகளும் அழுது கொண்டிருக்கின்றன. சிலவற்றுக்குக் கைகள் இல்லை. சில பொம்மைகள் ஊன்றுகோலுடன் இருக்கின்றன. சில பொம்மைகள் கண் தெரியாதவையாக இருக்கின்றன. கண் தெரியாத பொம்மைக்கு கீ கொடுத்ததும், அம்மாவும் நீயே அப்பாவும் நீயே… அன்புடனே ஆதரிக்கும் தெய்வமும் நீயே என்று முன்னால் விரிந்து கிடக்கும் வெட்ட வெளியைப் பார்த்து கைகளை நீட்டியபடி எதையோ யாசித்தபடி நடந்து செல்கிறது. குழந்தைகள் இறுக்கத்துடன் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

தில்ஷன் : இந்தப் பிரச்னைக்கு நாம ஒரு தீர்வு கண்டுபிடிச்சாகணும்.
மதி : நம்மளால என்ன செய்ய முடியும்..?
யாழினி : நமக்கு நீதி கிடைச்சாகணும்.
இர்ஃபான் : தெய்வம் கிட்டப் போய் முறையிடுவோமா..?
யாழினி : அதைத்தான் நானும் சொல்ல வந்தேன்.
மதி : நாம எல்லாரும் போவோமா..?
யாழினி : வேண்டாம். எல்லாரும் போனா நல்லா இருக்காது. மொதல்ல நாம நாலு பேர் மட்டும் போய் பேசிப் பார்ப்போம். அதுக்கப்பறம் தேவைப்பட்டா எல்லாரும் போவோம்.
குழந்தைகள் வட்டமாகக் கூடி நின்று சாட் பூட் திரீ போட்டு யார் யாரெல்லாம் போவது என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.

***

yamaகுழந்தைகள் தொட்டிலைத் தள்ளியபடியே தெய்வத்தின் அரண்மனையை நோக்கிச் செல்கின்றன. ராட்சஸ எருமை ஒன்று உட்கார்ந்திருப்பதுபோல் தூரத்தில் ஒரு அரண்மனை தென்படுகிறது. நீதி கேட்டுக் குழந்தைகள் அதை நெருங்க நெருங்க அது பின்னோக்கி நகர்ந்து செல்வதுபோல் தெரிகிறது. சாலை மருங்கில் இருக்கும் பட்டுப்போன மரங்களின் கிளைகளில் இருந்து பனித்துளிகள், கண்ணீர்போல் வழிகின்றன. ஒருவழியாகக் குழந்தைகள் அரண்மனையை நெருங்குகின்றன. அதன் உயரமான படிக்கட்டுகளில் தள்ளிச் செல்ல முடியாமல் போகவே குழந்தைகள் தொட்டிலை பாடை போல் தூக்கிச் செல்கின்றன. தொட்டிலே பாடையாகிப் போனதைப் பார்த்து அரண்மனையின் மாடங்களில் அமர்ந்திருக்கும் கழுகுகள் அலறி அடித்தபடி பறக்கின்றன.
குழந்தைகள் பிரமாண்ட அரண்மனைக்குள் நுழைகின்றன. அவர்கள் வருவது தெரிந்ததும் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மரண தேவன் மாயமாக மறைகிறார். அதைத் தொடர்ந்து அங்கிருந்தவர்களில் பலர் மாயமாக மறைகின்றனர். சிலர் சிலையாக உறைந்துபோகின்றனர். தொட்டில் தானாக பிரமாண்ட மாளிகையில் ஒவ்வொரு அறையாக ஒரு பதிலைத் தேடி அலைகிறது. சக்கரங்கள் உருளும் சத்தம் மட்டும் பூதாகாரமாக அரண்மனையின் சுவர்களில் பட்டு எதிரொலிக்கிறது.

***

மாயமாக மறைந்த மரணதேவன் நேராக ஒளிப்பிழம்பான பரம்பொருளின் முன்னால் போய் நிற்கிறார்.

மரணதேவன் : இறந்துபோன குழந்தைகள் நீதி கேட்டு வந்திருக்கிறார்கள்.
பரம்பொருள் : இறந்தவர்களுக்கு என்ன நீதி வேண்டிக்கிடக்கிறது?
மரண தேவன் : மன்னிக்கவும். தவறாகச் சொல்லிவிட்டேன். அவர்கள் இறந்தவர்கள் அல்ல. கொல்லப்பட்டவர்கள்.
ஒளிப்பிழம்பு சிறிது மங்குகிறது.
பரம்பொருள் : சரி… அதையும் ஏன் என்னிடம் சொல்ல வந்திருக்கிறாய். அவர்களுக்கான பதில் உன்னிடம் இல்லையா என்ன..?
மரணதேவன் : இல்லை பிரபுவே…
ஒளிப்பிழம்பு மேலும் மங்குகிறது.
பரம்பொருள் : என்ன சொல்கிறாய். உன்னிடம் பதில் இல்லையா..? நீ ஒருபோதும் இப்படிக் கலங்கி நான் பார்த்ததில்லையே.
மரணதேவன் : ஒரு குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது. அந்தத் தொட்டிலிலேயே அது கொல்லவும்பட்டுவிட்டது. அதற்கு அவர்கள் பதில் கேட்கிறார்கள்.

பரம்பொருள் : என்ன புதிதாகக் கேள்விகள் கேட்கிறாய்..? இந்த மனிதர்கள் துள்ளத் துடிக்கக் கொன்று குவிக்கும் வெள்ளாட்டுக்குட்டிகளை, தோல் உரித்துத் தொங்கவிடும் இளங்கன்றுகளை, எண்ணெயில் பொரித்துத் தின்னும் பறவைக் குஞ்சுகளை நீ பார்த்தது இல்லையா..? கைக்கு எட்டாத தூரத்தில் கடலில் வசித்த நிலையிலும் கப்பல்களில் சென்று வலைவீசிப் பிடித்து கொடூரமாகக் கொல்லப்படும் மீன்கள் இனம் பற்றி உனக்குத் தெரியாதா..? கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் முழுவதும் நீரால் சூழப்பட்டிருந்தும் படகில் ஒரு துளி நீருக்காக துடி துடித்து இறக்கும் மீன்களின் கதறல் உன் காதில் விழுந்ததே இல்லையா? மனித குலம், கேவலம் தன் உணவுக்காக, அதுவும் ருசிக்காகக் கொல்லும் உயிர்களின் எண்ணிக்கை உனக்குத் தெரியாதா?

மரணதேவன் : ஒரு மீனின் உயிரும் குழந்தையின் உயிரும் சமமானவையா என்ன..?
பரம்பொருள் : நீ மரணத்தின் தெய்வம்தானே… என்றிலிருந்து மனிதர்களின் தெய்வமானாய்..?
மரணதேவன் : இந்தக் குழந்தைகள் எந்த மீனையும் கொல்லவில்லை. மானையும் உண்ணவில்லை.
பரம்பொருள் : அதற்கென்ன செய்ய… மனித இனம் செய்யும் தவறுக்கு மனித இனம்தான் தண்டனை அனுபவித்தாக வேண்டும்.
மரணதேவன் : ஒட்டுமொத்த இனம் என்று பார்ப்பது அவ்வளவு சரியில்லையே. தவறு செய்தவருக்கு தண்டனை என்பதுதானே தர்மம்.
பரம்பொருள் : தர்மம் பற்றி நீ எனக்கு போதிக்க வந்திருக்கிறாயா..? ஒரு தவறும் செய்யாத உயிரினங்களைக் கொல்லும் மனித இனத்துக்கான தண்டனையை ஒரு தவறும் செய்யாத மனிதர்களுக்குத்தானே தரமுடியும். அப்போதுதானே அந்த வலி அவர்களுக்குப் புரியவரும். அதோடு, எந்த மூளை, மனிதனுக்கு இந்த பூமியில் சர்வாதிகாரத்தைத் தந்திருக்கிறதோ அதே மூளை ஏற்படுத்தும் பேதங்களால்தான் அது கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படவும் வேண்டும். பகலுக்கு எதுவோ அதுவே இரவுக்கும் காரணம். வரமே சாபம். போ… போய் ஆறுதல் சொல்லி அனுப்பு.

மரணதேவன் நிலைகுத்திய விழிகளை இமைக்காமல் தயங்கியபடியே நிற்கிறார்.

மரணதேவன் : இன்னும் என்ன தயங்குகிறாய். மானோ மீனோ வந்து நியாயம் கேட்டால்தான் நீ கலங்குவதில் கொஞ்சமாவது நியாயம் இருக்கும். வந்திருப்பது மனிதக் குழந்தைகள்தானே. பயப்படாதே. ஊன் உண்ணிகளுக்கு தாவர உண்ணிகள் உணவாவதுபோல் அடிப்படைவாதிகளுக்கு அப்பாவிகள் பலியாகிறார்கள். அப்பாவிகளின் எண்ணிக்கை அளவுக்கு மீறிப் பெருகினால் இயற்கைவளங்களைப் பங்கிடுவதில் போட்டி ஏற்பட்டு அது பேதங்களைப் பெரிதுபடுத்தும். அதில் ஏற்படும் சண்டையால் அப்பாவிகள் கொல்லப்பட்டு மனித இனத்துக்குள் ஒரு சமநிலை உருவாகும். மானைக் கொன்றும் பிறப்பித்தும் அல்லவோ புல்லையும் புலியையும் நிலைப்படுத்துகிறோம் இப் பிரபஞ்சத்தில்.

மரண தேவன் : தப்பு செய்தவருக்கு தண்டனை என்றால் அதை ஓரளவுக்குப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

big-bang-great-lightபரம்பொருள் : என்ன நீ… புரியாமல் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறாய். நல்லது செய்பவர்களுக்கு நன்மை… கெட்டது செய்பவர்களுக்கு தண்டனை என்பதா நம் தர்மம். அது மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை, வாழத் தகுந்ததாக ஆக்கிக் கொள்ள, தாங்களாக உருவாக்கிய ஒரு கற்பனை. அது எப்படி நம்மைக் கட்டிப் போடமுடியும். அதுவும்போக நான் ஒரு அப்பாவி என்பது எப்படி நீதி கேட்கும் உரிமையாக முடியும்? உன்னை யார் அப்பாவியாக இருக்கச் சொன்னது. எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரியான கைகால்கள், கண் மூக்குகள் கொடுத்துத்தானே அனுப்பி இருக்கிறோம். உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள உன்னாலே ஒரு வழி கண்டுபிடித்துக்கொள்ள முடியவில்லையென்றால் யார்தான் என்னதான் செய்ய முடியும்?

சூழலுக்கு ஏற்ப எது தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ளுமோ அதுவே வாழும். வெல்லும். தாக்குப் பிடிக்க முடிந்தவற்றுக்குத் தான் இந்தத் தரணி. நம் தர்மம் அதுவே. இதில் உணர்ச்சிகளுக்கு ஏது இடம். அதனால்தான் அந்தகனாக்கி உன்னை அரியணையில் அமர்த்தினேன். நீயோ அதன் பின்னும் கலங்குகிறாய். இன்று உனக்கு என்ன ஆயிற்று என்றே தெரியவில்லை. சரி… வந்திருப்பது மனிதக் குழந்தைகள் என்று வேறு சொல்கிறாய். போ… போய் மனித தெய்வங்களில் யாரையாவது அனுப்பி பேசச் சொல்லு.

மரணதேவன் சோர்வுடன் தலையைக் குனிந்தபடி திரும்பிச் செல்கிறார்.

***

மனிதர்களுக்கான தெய்வம், குழந்தைகளைச் சந்திக்கக் கிளம்புகிறது.

நெற்றி நிறைய திருநீறை எடுத்துப் பூசிக் கொள்கிறது. கைகளில் ஸ்ரீ சூர்ணம் இட்டுக் கொள்கிறது. தலையில் தொப்பி ஒன்றை அணிந்து கொள்கிறது. சிலுவைக் குறியிட்ட மாலையை கழுத்தில் அணிந்து கொள்கிறது. புத்தனின் பாதக் குறடுகளை அணிந்து கொள்கிறது. சுடலைமாடனின் வீச்சரிவாளை கையில் எடுத்துக்கொண்டு புறப்படுகிறது. எதையாவது விட்டு விட்டோமா என்று யோசிக்கிறது. மேலிருந்தபடியே குழந்தை களை உற்றுப் பார்க்கிறது. வேண்டியதையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்ட திருப்தியுடன் புறப்படுகிறது.

எதிரில் வரும் இன்னொரு தெய்வம் : என்ன கந்தரகோலம் இது?

மனித தெய்வம் : மனிதர்கள் என்னை இப்படித்தான் ஆக்கிவைத்திருக்கிறார்கள். வந்திருப்பது எந்த மதத்தின் குழந்தைகள் என்பது தெரியவில்லை. எனவேதான் இந்த முன்னேற்பாடு.

இன்னொரு தெய்வம் : குழந்தைகள் இந்தக் கோலத்தில் உன்னைப் பார்த்தால் பயந்துவிடமாட்டார்களா…
மனித தெய்வம் : மாட்டார்கள். அவர்கள் எந்த மதத்தின் கண் கொண்டு பார்க்கிறார்களோ அந்த அடையாளத்துடன் மட்டுமே நான் அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிவேன்.
இன்னொரு தெய்வம் : அது சரி… நாத்திகர்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு எங்கே…
மனித தெய்வம் : இறைக் குறியீடுகள் இல்லாத இடமெல்லாம் அவர்களுக்கானதுதானே…

சிரித்தபடியே இன்னொரு தெய்வம் கடந்து செல்கிறார்.

குழந்தைகள் இருக்கும் இடம்வரை மெதுவாக நடந்துவரும் மனிதக் கடவுள், குழந்தைகளைப் பார்த்ததும் பதறியதுபோல் நடித்து வேகமாக அவர்களை நெருங்குகிறது.

மனித தெய்வம் : என்ன நடந்தது குழந்தைகளே…
குழந்தை : போரில் என் கால் பறிபோய்விட்டது.
தெய்வம் வேதனையோடு முழங்காலிட்டு அமர்ந்து குழந்தையின் காலைத் தடவிக் கொடுக்கிறது.
இன்னொரு குழந்தை : நான் கொல்லப்பட்டுவிட்டேன்.
தெய்வம் அந்தக் குழந்தையின் தலையை வருடிக் கொடுக்கிறது.
சிறுவன் : நானும் கொல்லப்பட்டுவிட்டேன்.

தெய்வம் கண்களை மூடிக்கொண்டு வருந்துகிறது.

நால்வரும் ரத்தம் தோய்ந்த தொட்டிலைச் சுட்டிக் காட்டி ஏதோ சொல்ல வருகின்றனர். தெய்வம் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது. சிறிது நேரம் தொட்டிலையே உற்றுப் பார்த்துவிட்டு பெருமூச்சுவிடுகிறது.
தெய்வம் : நீங்கள் சரியான இடத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறீர்கள். கவலையைவிடுங்கள். உங்களை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கியவர்களுக்குத் தகுந்த பாடம் புகட்டுவேன். (முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த தெய்வம் எழுந்து நிற்கிறது).

குழந்தை : அது தேவையில்லை. இனிமேல் இதுபோல் நடக்காமல் இருந்தால் அதுவே போதும்.
தெய்வம் : இல்லையில்லை. தவறு செய்தவர்களுக்கு கடும் தண்டனை கொடுத்தால்தான் இதுபோல் இனிமேல் தவறுகள் நடக்காமல் தடுக்க முடியும். சரி… உங்களை பூமிக்கு அனுப்புகிறேன். உங்களுடைய நிலைக்கு யார் காரணம் என்பதை நீங்கள் கண்டுபிடியுங்கள். உங்களுக்கு நான் ஒரு வரமும் தருகிறேன். செய்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் யாரையாவது நீங்கள் பார்த்துவிட்டீர்கள் என்றால் அந்த நிமிடமே நீங்கள் இழந்தவையெல்லாம் உங்களுக்குக் கிடைத்துவிடும்.

குழந்தைகள் : நிஜமாகவா..?
தெய்வம் : தெய்வங்கள் பொய் சொல்லாது குழந்தைகளே.
குழந்தை : படுகொலைகள் மட்டும்தான் செய்யும் இல்லையா..?
தெய்வம் (லேசாக அதிர்ந்து, பின் சுதாரித்துக் கொள்கிறது) : சரி சரி நேரமாகிறது புறப்படுங்கள்.
குழந்தைகள் : நீங்கள் எங்களுடன் வரவில்லையா…
தெய்வம் : இல்லை நான் உங்களுடனே இருப்பேன். கவலைப்படாதீர்கள்.
குழந்தைகள் : சரி…
குழந்தைகள் நம்பிக்கையுடன் புறப்படுகின்றன.
அரூபமாக நின்று கொண்டிருந்த மரண தேவன், மனித தெய்வத்தின் முன்னால் தோன்றி : என்னது. நீங்கள் பாட்டுக்கு இழந்ததையெல்லாம் தருவதாக வரம் கொடுத்துவிட்டிருக்கிறீர்கள்.
தெய்வம் : நான் அதை மட்டுமா சொன்னேன். ஒரு நிபந்தனையையும் சேர்த்துத்தானே சொல்லி இருக்கிறேன்.
மரணதேவன் : அது என்ன பெரிய நிபந்தனை. செய்த தவறை ஒத்துக்கொள்ளும் ஒருவர் கூடவா பூமியில் இல்லாமல் போய்விடப்போகிறார்கள்?
மரணதேவனின் தோளில் கை போட்டபடியே மனித தெய்வம் அர்த்தபுஷ்டியுடன் சிரிக்கிறது. இருவரும் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்புகிறார்கள்.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>