கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 6

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

So, my doctor tells me that it has no major side effects, and he is very confident that it is completely safe. The sexual organs clomid price walmart Groves also secrete estrogens into the bloodstream, and this hormone has a profound effect on these organs. If you think you might have any symptoms or problems, call your doctor at once.

However, it can be given safely to children with severe asthma. When i went to the vet, he said he wanted to give https://seattlebrickmaster.com/services/chimney-rebuilding-and-repairs/ me the cephalexin. You can then compare the price, benefits and the availability of lasix online free in your area.

In fact, it is a very important aspect in taking prednisone. Generic medicines for erectile dysfunction help Dedza buy amoxicillin for cats a great number of men and women deal with sexual dysfunction. Infections that affect the urinary tract, skin and soft tissues, bones, and organs.

தொடர்ச்சி…

போர்ச்சுக்கல்லில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டு இன்குசிஷன் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டவர்களின் கதியைக் குறித்து விளக்கும் ஓலிவரா மார்ட்டின்ஸ் மேலும் சொல்கிறார்,

“குற்றம் சாட்டப்பட்ட மதம் மாற்றப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் சிறையில் இத்தனை ஆண்டுகள்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு வரம்பு எதுவும் விதிக்கப்படவில்லை. எனவே பலரும் மாதக்கணக்காக, வருடக்கணக்காக, ஏன் வாழ்க்கை முழுவதும் தாங்கள் என்ன குற்றம் செய்தோம் என அறியாமலேயே சிறையில் வாடினார்கள். இன்னும் பலர் தந்திரமாக விரிக்கப்பட்ட வலைகளில் வீழ்ந்து தண்டனைகளுக்கு ஆளானார்கள். அவர்கள் மீது பரிதாபம் கொள்வது போல நடித்த சிறைக்காவலர்கள் அவர்களிடமிருந்து சொத்துக்கள், மத எண்ணங்கள் போன்ற ரகசியங்களை அறிந்து பின்னர் அவர்களைக் காட்டிக் கொடுத்தார்கள்.

இந்த வகையில் இன்குசிஷன் என்னும் பயங்கரம் ஒரு பெரும் ப்ளேக் நோயைப் போலப் பரவி யூதர்களையும், புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களையும் துன்பத்திலும், துயரத்திலும் தள்ளியது. பொய்யாக ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்குகளும், குற்றமற்றவர்களை ஏமாற்றி செய்யாததொரு குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ள வைத்து, உண்மையைச் சொன்னால் அவர்களை விடுதலை செய்வதாக ஏமாற்றி….இன்னும் பலப்பல வழிகளில் அந்த பாவப்பட்ட யூதர்களும், மதம் மாற்றப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களும் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள்.

ஒவ்வொரு முறை சிறைக் கதவுகள் திறக்கப்படுகையிலும் சிறைக் கைதிகள் அச்சத்தால் நடுங்கினார்கள். அவர்களில் சிலரைப் பிடிக்கும் காவல்காரர்கள் அவர்களது கயிற்றால் அவர்களது கைகளை பின்புறம் கட்டிப் பின்னர் சித்திரவதைக் கூடங்களுக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள். பாதாள அறைகளை நோக்கி நடத்திச் செல்லப்படுகையில் அவர்கள் இட்ட கூக்குரல்கள் குரல்வளையை நசுக்கி அடக்கப்பட்டன. மனம் பேதலித்த அவர்களில் பலர் உண்மைக்கும், பொய்க்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் உளறிக்கிடந்தனர்.

இன்னும் பல அப்பாவிகளோ தங்களைத் தாங்களே பெரும் பிசாசுகளாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு தங்களுக்கு அளிக்கப்படும் தண்டனைகள் அனைத்தும் சரியானவைதான் என்கிற முடிவுக்கு வந்தனர். உதாரணமாக தாங்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டிருந்த சிறைச்சாலைகளில் பிசாசுகளைக் கண்டதாகவும், இன்னும் சிலர் அங்கிருந்த சிலுவையைத் தூக்கி சுத்தியலை வைத்து அடித்து உடைத்ததாகவும் தாங்களாகவே சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தனர்.

பாதாள அறைகளின் அதிக வெளிச்சமில்லாத சித்திரவதைக் கூடங்களின் மேசைக்குப் பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் இன்குசிஷன் விசாரணை நடத்தும் கிறிஸ்தவ சாமியார் மேற்படி கதைகளை உண்மையென்று எடுத்துக் கொண்டு அவர்களைத் சித்திரவதை செய்து கொன்றார்கள் (வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாத அந்த சித்திரவதைகளைக் குறித்து பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்ப்போம்). இந்தச் சித்திரவதைகளின் போது அந்தப் பரிதாபப்பட்டவன் அல்லது பரிதாபப்பட்டவள் மரணமடைவது இயல்பு. அவ்வாறு மரணமடைந்தவர்கள் அரண்மனைத் தோட்டத்தின் மூலையில் அடையாளம் தெரியாத ஓரிடத்தில் புதைத்தார்கள்.

சதையையெல்லாம் மண் தின்றபிறகு கிடைக்கும் எலும்புகளை வெளியில் எடுத்துக் கவனமாகச் சேகரித்து வைத்தார்கள். பின்னர் அந்த எலும்புகள் அடுத்த auto-de-fe என்கிற சடங்கின்போது எரித்துச் சாம்பலாக்கப்பட்டன.”

போர்ச்சுக்கல்லின் சுதந்திரச் சிந்தனையுடைய புகழ்பெற்ற அமைச்சரான மார்க்குவெஸ்-டி-பொம்பால் 1774 வருடம் எடுத்த சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளின்படி சிறிதும் மனிதத்தன்மையற்ற, குரூரமான, மதவெறி பிடித்த இன்குசிஷன் விசாரணைகளைச் சட்ட விரோதமாக அறிவித்தார். எனினும் 1820-ஆம் ஆண்டே அது முழுமையாகத் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றானது.

போர்ச்சுக்கல்லில் 1782-ஆம் வருடம் வரையில் ஏறக்குறய 28,000 பேர்கள் பல்வேறு தண்டனைகளுக்கு ஆளானதாகவும், 1454 பேர்கள் கட்டைகளில் கட்டி வைக்கப்பட்டு எரித்துக் கொல்லப்பட்டதாகவும் தெரிகிறது. ஆனால் உண்மையில் எத்தனைபேர்கள் இந்தக் கொடுமையால் மரித்தார்கள் அல்லது சித்தரவதை செய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள் என்கிற உண்மை இன்றுவரை வெளிவரவில்லை.

குறிப்பு : சென்னையில் பல முதியவர்களின் எலும்புக்கூடுகளில் சர்ச்சுகளில் பிடிபட்ட செய்தியை நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். அனேகமாக பல முதியவர்கள் கொடூரமாக சித்திரவதை செய்து கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்பதே எனது அனுமானம். அவர்கள் இறந்து, சதைகள் அழுகிய பிறகு அவர்களின் எலும்புகள் சேகரிக்கப்பட்டு auto-de-fe திருவிழா நடத்தப்பட்டு அந்த எலும்புகள் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

இனி இந்தியாவில் நிகழ்ந்த போர்ச்சுக்கீசிய இன்குசிஷன் பயங்கரங்களைக் குறித்துக் காண்போம்.

இந்தியாவில் போர்ச்சுக்கீசிய குடியேற்றங்கள் ஆரம்பமானபின்னர் போர்ச்சுக்கல்லைச் சேர்ந்த பல யூதர்கள் இந்தியாவிற்கு வந்து குடியேறி அங்கு கிடைத்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி வியாபாரம் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். இதற்கிடையே போர்ச்சுக்கல்லில் கிறிஸ்தவ மதவெறி தூண்டப்பட்டு இன்குசிஷன் விசாரணைகள் துவங்கிப் பெரும்பாலான யூதர்கள் கட்டாயமாக கிறிஸ்தவர்களாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இதிலிருந்து தப்பவும், தங்களின் பூர்வ மதமான யூத மதத்தைக் காப்பற்றவும் பல யூதர்கள் இந்தியாவின் பல பாகங்களுக்கும் சென்று குடியேறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

யூதர்கள் பழங்காலம் தொட்டே இந்தியாவைத் தங்களது தாயகமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். கொச்சி அரசரின் படைகளில் பல யூதர்கள் சிப்பாய்களாகப் பணிபுரிந்தார்கள். தங்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த கொச்சி அரசரை யூதர்கள் தங்களின் அரசனாகக் கருதினார்கள் என்பது அன்று வாழ்ந்த் பாதிரி லூஸன்கா என்பவர் எழுதி வைத்திருக்கிறார். இருப்பினும் அவர்கள் தங்களின் அடைக்கல நாடான இந்தியாவிலும் மதவெறி பிடித்த கிறிஸ்தவர்களால் தொடர்ந்து தொல்லைகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இன்குசிஷன் விசாரணகள் போர்ச்சுக்கல்லில் 1541-ஆம் ஆண்டு ஆரம்பமாயின. பின்னர் அதே இன்குசிஷன் விசாரணைகள் இந்தியாவின் போர்ச்சுக்கீசியப் பகுதிகளில் 1560-ஆம் ஆண்டு துவங்கப்பட்டது. இருப்பினும் கேஸ்பர் கொரெரியா என்பவர் எழுதிய Lendas de India என்கிற புத்தகத்தில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் இந்தியாவில் 1548-ஆம் ஆண்டே ஆரம்பமாகிவிட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அதனைக் குறித்து அவர் கீழ்க்கண்டவாறு விளக்குகிறார்,

“1548-ஆம் வருடம் இந்திய போர்ச்சுக்கீசிய கோவா பகுதியில் வாழ்ந்த புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட ஜெரானிமோ டயஸ் என்பவன் தன்னுடைய நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் பரமண்டலத்திலிருக்கும் பிதாவையும் அவனது மகனான ஏசுவையும் குறித்து தவறாக ஏதோ சொல்லியதாகத் தெரிகிறது. அதனைக் கேள்விப்படும் கோவா பிஷப் அந்த டயஸ் உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட்டு சாட்சிகளின் முன்னிலையில் விசாரணை செய்யப்பட வேண்டும் என உத்தரவிடுகிறார். அதன்படி கைது செய்யப்படும் டயஸ் பிடிவாதமாகத் தனது யூத மத ஆச்சாரங்களைக் குறித்து உயர்வாகப் பேசியதாகத் தெரிகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து கோவாவின் முக்கியஸ்தர்களைச் சந்திக்கும் ஆர்ச் பிஷப்பின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க அவனுக்குத் தண்டனை வழங்கப்படுகிறது.

அதன்படி, இதன்படி பரமண்டலத்தில் இருக்கும் பிதாவினையும், அவனது மகனான ஏசு கிறிஸ்துவையும் பழித்து, கிறிஸ்தவ மத ஆச்சாரங்களை இழித்துக் கூறிய புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட யூதனான டயஸ் ஒரு கம்பத்தில் கட்டிவைக்கப்பட்டு எரித்துக் கொல்லப்படவேண்டும் எனத் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. ஒருவேளை நீ உன் குற்றத்தை ஒப்புக் கொண்டு, கிறிஸ்தவனாக மரிக்க ஆசைப்பட்டாயானால் முதலில் உனது கழுத்து நெறிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டு அதன் பின்னர் தீ வைத்து எரிக்கப்படுவாய். அவ்வாறு நீ கிறிஸ்தவன் அல்ல என்று கூறினால் உன்னை உயிருடன் கம்பத்தில் கட்டி எரிப்போம் எனவும் அவனுக்குக் கூறுகிறார்கள்.

பின்னர் மதகுருமார்கள் அந்த டயஸை நோக்கிக் கடுமையான வார்த்தைகளால் திட்டித் தீர்க்கிறார்கள். டயஸ் தன்னை ஒரு கிறிஸ்தவனாக அறிவித்துக் கொள்கிறான். அதன்படி அவனது கழுத்து நெறிக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்படுகிறான். பின்னர் அவனது உடல் தீவைத்துக் கொளுத்தப்படுகிறது. “

அதன் பின்னர் ஞாயிற்றுக் கிழமை சர்ச்சில் கூடிய கூட்டத்தில் பிஷப் தங்களின் தாய் நாடான போர்ச்சுக்கல்லில் துவங்கியிருக்கும் புனித இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் குறித்து அங்கு வந்திருக்கும் கிறிஸ்தவர்களிடையே பேசுகிறார். கிறிஸ்தவ மதத்தைக் குறித்து தவறாகப் பேசுபவர்களைக் கண்டறிந்து அவர்களைக் குறித்த தகவல்களைத் தனக்குத் தருமாறும் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார் பிஷப். எனினும் போர்ச்சுக்கல் அரசரின் நேரடி உத்தரவு தங்களுக்கு வந்து சேராதவரையில் அந்த மத நிந்தனையாளர்களுக்குத் தண்டனை வழங்குவதனை நிறுத்தி வைக்கப் போவதாகவும் அறிவிக்கிறார்.

இந்தியாவில் இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவக்க வேண்டும் என்கிற முதல் வேண்டுகோள் “புனித” ஃப்ரான்ஸிஸ் சேவியர் என்பவனால் முன்வைக்கப்படுகிறது. அம்பொய்னா என்னும் கோவா பகுதியிலிருந்து போர்ச்சுக்கல் அரசனான மூன்றாம் ஜெகோவோவுக்கு மே 16. 1545-ஆம் வருடம் சேவியர் எழுதிய கடிதம் இவ்வாறு கூறுகிறது,

“இந்தியாவிலும் உடனடியாக இரண்டாவது இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவங்க வேண்டும் என மேதகு அரசரை வேண்டிக் கொள்கிறேன். ஏனென்றால் இங்கும் தங்களின் மத ஆச்சாரங்களைப் பின்பற்றும் யூதர்களும், முஸ்லிம்களும் கடவுளைக் குறித்த எந்த அச்சமும், அவமானமும் இல்லாமல் வாழ்கிறார்கள். இந்த கோட்டையின் பெரும்பகுதிகளில் அவர்களைப் போன்றவர்கள் நிரம்பி இருப்பதால் இங்கும் இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. அதற்காகப் பல கிறிஸ்தவ சாமியார்களும் தேவைப்படுகிறார்கள். உங்களின் உண்மையுள்ள குடிமக்கள் வாழும் கோவாவிற்கு இந்த அவசியமானதொரு உத்தரவை மேதகு அரசர் வழங்கிக் கவுரவிக்க வேண்டும்”

[தொடரும்]

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

கொலைகாரக் கிறிஸ்தவம் – 5

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி…

இதற்கிடையே 1506-ஆம் வருடம் போர்ச்சுகலைப் பெரும் பஞ்சம் தாக்கியது. அதனுடன் பிளேக் நோயும் சேர்ந்து கொண்டது. போர்ச்சுகல் குடிமக்கள், பரமண்டலத்தில் இருக்கும் பிதாவின் கருணையை வேண்டி அங்கங்கிருந்த சர்ச்சுகளில் வந்து குவிந்தார்கள். லிஸ்பனில் இருந்த போம்-ஜீசஸ் சர்ச்சின் மேடையில் ஒரு பேழையில் மூடிவைக்கப்பட்டிருந்த சிலுவையின்மீது ஒரு விசித்திரமான விளக்கொளி பரவியது. அது கடவுளின் அற்புதம் என்று கருதிய கத்தோலிக்கர்கள், பெரும் பரவசத்திற்குள்ளானார்கள்.

பரமண்டலத்து பிதாவின் அற்புதம் போர்ச்சுகலெங்கும் பரவியது. ஆயிரக்கணக்கான கத்தோலிக்கர்கள் அந்தச் சர்ச்சிற்கு வந்து பிதாவின் அற்புத ஓளியைக் காணத் துடித்தார்கள். எனினும் அந்தக் கூட்டத்தில் இந்த “அற்புத” ஒளியைக் குறித்த சந்தேகங்கள் எழுப்பப்பட்டன. அவர்களில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட ஒருவன் இந்த அற்புதம் போலித்தனமானது எனச் சொல்ல, கடவுளுக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட நம்பிக்கையாளர்கள் கூட்டம் அவனைப் பிடித்து தீவைத்து எரித்துத் தனது கோபத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டது.

மேற்படி ஒளிவீசிய சிலுவையைக் கையில் தூக்கிக்கொண்டு சர்ச்சிலிருந்து வெளிவந்த இரண்டு கத்தோலிக்க சாமியார்கள், “பரமண்டலத்துப் பிதாவுக்கு எதிராகப் பேசியவர்களை விடாதீர்கள்! பரமண்டலத்துப் பிதாவுக்கு எதிராகப் பேசியவர்களை விடாதீர்கள்!” எனக் கூக்குரலிட்டார்கள். அதனைக் கேட்டு வெறிகொண்ட கூட்டம், கண்ணில் தென்பட்ட புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட மூன்று கிறிஸ்தவர்களைப் பிடித்துத் நெருப்பில் தூக்கியெறிந்து கொன்றார்கள். அன்றுமட்டும் லிஸ்பனில் 800-க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.

அதற்கு மறுநாளும் போர்ச்சுகலெங்கும் வன்முறை தொடர்ந்து, ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். சில பழைய கிறிஸ்தவர்களையும் புதிய கிறிஸ்தவர்கள் எனத் தவறுதலாக எண்ணி, அவர்களையும் கிறிஸ்தவ மதவெறிக் கும்பல் படுகொலைசெய்தது. புதிய கிறிஸ்தவர்கள் என்று அறியப்பட்டவர்களின் வீட்டுக் கதவுகளை உடைத்துக்கொண்டு உட்புகுந்த கிறிஸ்தவ மதவெறியர்கள் அங்கிருந்த ஆண், பெண், குழந்தைகள் என அனைவரையும் இரக்கமின்றி படுகொலை செய்தார்கள். அன்னையரின் மார்பில் பால் குடித்துக்கொண்டிருந்த மழலைகளைப் பிடுங்கி, பாறைகளில் அவர்களின் தலைகளை சுவற்றில் மோதிக் கொன்றார்கள்.

காணுமிடமெங்கும் கொலையும், கொள்ளைகளும் தலைவிரித்தாடின. ஆலயங்களுக்குள் பாதுகாப்பாகச் சென்று ஒளிந்தவர்களும் விடப்படவில்லை. அவர்களும் அங்குவைத்தே கொல்லப்பட்டார்கள். கன்னிகளும், திருமணமான பெண்களும் அங்கிருந்து இழுத்துச் செல்லப்பட்டுக் கற்பழிக்கப்பட்ட பின்னர், நெருப்பில் தூக்கிவீசிக் கொல்லப்பட்டார்கள். தொடர்ந்து பலநாட்கள் நிகழ்ந்த இந்தப் படுகொலைகளில் குறைந்தபட்சம் 2000 பேர்களுக்கும் மேலானவர்கள் படுகொலையானார்கள். பின்னர் போர்ச்சுகல் அரசாங்கத் தலையீட்டினால் இந்தக் கலவரங்கள் அடக்கப்பட்டன.

கொலைகாரக் கும்பல்களைத் தூண்டிவிட்ட இரண்டு பாதிரிகளும் கைது செய்யப்பட்டுத் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள். அவர்களின் உடல்கள் எரிக்கப்பட்டன. லிஸ்பன் நகரின் சர்ச்சுகளில் இருந்த டொமினிகன் பாதிரிகள் நீக்கப்பட்டு, அவர்களுக்குப் பதிலாக சிறிது நடுநிலையுடன் செயல்படுபவர்களிடம் அச்சர்ச்சுகள் ஒப்படைக்கப்பட்டன. கலவரங்களை நடத்தியவர்களின்மீது கடுமையான நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்பட்டன.

இந்தக் கலவரங்களினால் நிகழ்ந்த பயங்கரங்களைக் கண்ட போர்சுக்கீசிய அரசன் டி. மேனுவல் மிகவும் வருந்தினான். புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்கான கால அளவு 1526-ஆம் ஆண்டுவரையிலும் நீடிக்கப்பட்டது. புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் தங்களின் சொத்துக்களை விற்பதற்கும், வெளிநாட்டில் புகலிடம் தேடுவதற்குமான தடைகள் முழுவதும் நீக்கப்பட்டன. இதனைத் தொடர்ந்து 1521-ஆம் வருடம் மேனுவல் இறக்கும் வரையில் போர்ச்சுகல்லில் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள் அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள்.

மெனுவலின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவனது மகனான மூன்றாம் டி. ஜோவவ் (Joao III) அரியணை ஏறுகிறான். மெனுவலைப் போலல்லாது, அவனது மகனான ஜோவவ் யூதர்களுக்கு எதிரான வெறுப்புகொண்டவன். தனது பதவியின் தொடக்ககாலத்தில் தனது தகப்பனான மேனுவல் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுக்கு வழங்கிய சலுகைகளைத் தொடர்ந்து அளிக்கப்போவதாக உறுதியளித்தான் ஜோவவ். இருப்பினும் தனது அந்த உறுதிமொழிகளிலிருந்து பின்வாங்குவதற்கான அத்தனை வழிகளையும் அவன் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

லிஸ்பனில் வாழும் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களின் நடவடிக்கைகளை ரகசியமாகக் கண்காணித்துத் தனக்குக் தகவல் அனுப்புமாறு 1524-ஆம் வருடம் ஜார்ஜ் தெமுடோ என்பவனை நியமித்தான், ஜோவவ். அவர்கள் இன்னமும் தொடர்ந்து தங்களின் பூர்வமதமான யூதமதத்தையே பின்பற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்கிற சந்தேகம் அவனுக்குள் இருந்தது. லிஸ்பனிலிருக்கும் சர்ச்சுகளில் இருக்கும் சாமியார்களிடம் விசாரித்தபின்னர் புதிதாக மதம்மாறிய கிறிஸ்தவர்கள் இன்னமும் தங்களின் பழைய வழக்கங்களைத் தொடர்வதாக ஜார்ஜ் தெமுடோ ஜோவவ்விற்குத் தெரிவித்தான்.

பின்னர் ஜோவவ், என்ரிக்கே ந்யூனஸ் என்பவனிடம் இதே வேலையை ஒப்படைத்து, தனக்குத் தகவல் தெரிவிக்குமாறு ஆணையிட்டான். என்ரிக்கே ந்யூனஸ் ஒரு கிறிஸ்தவ மதவெறியன் என்பது மட்டுமன்றி, ஸ்பெயினில் யூதர்களுக்கு எதிரான இன்குசிஷன் விசாரணைகளில் பங்கெடுத்துக்கொண்ட இன்னொரு மதவெறியனான இன்குசிடர் லூசேரோ என்பவனின் கீழ் பணிபுரிந்தவன். ஹென்றி நூனஸ் தந்திரமாகத் தன்னைப் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுடன் இணைத்துக்கொண்டு, அங்கு அவர்களை ரகசியமாகக் கண்காணிக்கும் அவன், புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்தவ சடங்குகளை வெளிப்புறம் செய்வதுபோல நடித்துக்கொண்டு தங்களின் யூதச் சடங்குகளை ரகசியமாகத் தொடர்ந்து நடத்துவதாக அரசன் ஜோவவ்விற்குத் தெரியப்படுத்தினான்.

இதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்துபோகும் போர்ச்சுக்கீசிய அரசன் ஜோவவ், நூனசைப் பாராட்டி அவனுக்கும் உறுதியான மத நம்பிக்கையாளன் என்கிற பட்டத்தை அளித்தான். இருப்பினும் அவன் ஒரு உளவாளி என அறிந்துகொண்ட புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவர்கள், அவனைக் கொலைசெய்தார்கள். இதனை அறிந்த போர்ச்சுக்கீசியக் கிறிஸ்தவர்கள் புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்களின்மீது கோபம் கொண்டார்கள். இதனைத் தொடர்ந்து கிறிஸ்தவத்தை அவமானம் செய்வதாகக் குற்றம் சாட்டப்படும் மதம் மாற்றப்பட்டவர்கள்மீது வன்முறை கட்டவிழ்த்துவிடபட்டது.

யூத வெறுப்பாளர்கள் அரசி டி. காத்ரீனின் வலிமையான ஆதரவையும் பெற்றார்கள். அவள் ஸ்பெயினை ஆண்டுகொண்டிருந்த அரசன் ஐந்தாம் சார்லஸின் சகோதரி. ஸ்பெயினில் நிகழ்த்தப்பட்ட இன்குசிஷன் விசாரணைகளைக் கண்டு வளர்ந்தவளான அவள், உண்மையான கிறிஸ்தவ மதநம்பிக்கைகள் கட்டிக்காக்கப்படவேண்டும் என்பதில் உறுதியான நிலைபாடுடையவள். இந்தச் சூழ்நிலையில் மீண்டும் யூதர்களுக்கு எதிரான இன்குசிஷன் விசாரணைகள் போர்ச்சுகல்லில் நடத்தப்படவேண்டும் என்கிற எண்ணம் தலையெடுத்தது.

இதனைத் தொடர்ந்து போர்ச்சுக்கீசிய அரசன் தனது தூதுவரை அனுப்பும் ரோமிலிருக்கும் போப்பைச் சந்தித்து, மீண்டும் இன்குசிஷன் விசாரணைகளைத் துவங்குவதற்கான உத்தரவை அளிக்கும்படி ரகசியவேண்டுகோள் விடுத்தான். அதன்படி போப் அந்த உத்தரவை டிசம்பர் 17, 1531-ஆம் ஆண்டு போர்ச்சுகல் அரசனுக்கு வழங்கினார். இந்தச் செய்தி பல பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பெரும் துயரத்தைச் சந்தித்துவரும் — புதிதாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட –கிறிஸ்தவர்களின் மத்தியில் இடியாக இறங்கியது. நடக்கவிருக்கும் பயங்கரங்களை எண்ணி அஞ்சி நடுங்கினார்கள் அவர்கள். இதனைப் போப்பிடம் எடுத்துச் சொல்லித் தங்களைக் காப்பாற்றுமாறு அனுப்பிவைக்கப்பட்ட இன்னொரு புதிதாக மதமாற்றம்செய்யப்பட்ட கிறிஸ்தவனான டுராட்டே-டி-பாஸ் என்பவன், அதற்கு நேரெதிராக போப்பிடம் பேசி பரிதாபத்திற்குரிய தனது இனத்தை நட்டாற்றில் விட்டான்.

இருப்பினும், அவன்மீது சந்தேகம் கொள்ளும் போப் அவனைச் சிறையில்தள்ள உத்தரவிட்டார். அங்கிருந்து விடுதலையானபின்னர் துருக்கிக்குப் போன டுராட்டே, முஸ்லிமாக மதம்மாறி, அங்கேயே இறந்துவிட்டான். மிகுந்த துன்பத்துடனும், துயரத்துடனும் இன்குசிஷன் விசாரணை என்னும் பயங்கரத்தைத் தடுக்கமுயன்ற புதிய கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணம் நிறைவேறவில்லை. அதற்கு மாறாக 1541=ஆம் ஆண்டு போர்ச்சுகலில் இன்குசிஷன் விசாரணைகள் துவங்குகின.

இதனைக் குறித்து எழுதும் போர்ச்சுக்கீசிய வரலாற்றாசிரியரான ஓலிவெரா மார்ட்டின்ஸ் கீழ்க்கண்ட தகவல்களைத் தருகிறார்,

இன்குசிஷன் விசாரணை என்கிற பெயரில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளில், நீதியும் நல்லெண்ணமும் சிறிதும் இல்லை. புதிதாக மதம்மாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள்மீது குற்றம் சுமத்தியவர்கள், அவர்களின் மகன்களைத் தங்களின் பெற்றோர்களுக்கு எதிராகவும், பெற்றோர்கள் தங்களின் குழந்தைகளுக்கு எதிராகவும் சாட்சிசொல்லவைத்தார்கள். குற்றம் சாட்டப்பட்டவன் தங்களின் வக்கீலுடன் பேசுவதற்கும் அனுமதிக்கப்படவில்லை.

தங்கள்மீது குற்றம் சுமத்தியவர்கள் யார், அவர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள் என்கிற விவரமும் அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்கள் அனைத்தும் புகழப்பட்டன; அதற்கும் மேலாகப் புதிதாக மதம்மாற்றப்பட்டவர்களை உளவுபார்ப்பதும் புனிதச் செயலாகக் கருதப்பட்டது. உளவாளிகள் அந்தப் பரிதாபப்பட்ட ஜீவன்களின் குடும்பத்தில் பலவிதங்களிலும் உட்புகுந்தார்கள்.

ஒரு மருத்துவராக, அல்லது ஒரு உண்மைவிளம்பியாக, அல்லது மிகநெருங்கிய நண்பர்கள் என்கிற தோற்றத்தில், அல்லது அவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்பவர்களாக அவர்களுடன் பழகி அவர்களின் ரகசியங்களை அறிந்துகொண்டார்கள். குற்றம்சாட்டப்பட்டு தண்டனை அளிக்கப்பட்டவர்கள் மேல்முறையீடு செய்வதற்கும் தடைவிதிக்கப்பட்டது.

[தொடரும்]

இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளை இங்கு வாசிக்கலாம்.