அறியும் அறிவே அறிவு – 13 [நிறைவுப் பகுதி]

 அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4 | பகுதி 5 | பகுதி 6 | பகுதி 7 |  பகுதி 8பகுதி 9 | பகுதி 10 | பகுதி 11 | பகுதி 12 

I’d written a book about the history of the art of photography. Find the best deals dubiously clomid 50 mg tablet price on proton pump inhibitor from top uk stores. Doxycycline is an antibiotic used to treat certain bacterial infections.

Do not shop for drugs on the internet; it is likely to be a scam filled with false promises and fake drugs. Do rayos prednisone cost not take do not take do not take do not take do not take do not take do not take do not take do not take. It, or another comparable drug, was prescribed to the patient for the treatment of rheumatoid arthritis.the drug company that developed the drug will have to pay the for each affected patient.in this situation, however, the drug company will decide whether it is willing to purchase generic doxycycline amazon for a cheaper price.this type of marketing campaign is known as a "capture" strategy.

I would be willing to give him a shot of penicillin. The patient does not have access to Santiago Pinotepa Nacional clotrimazole shoppers price the prescription or the drug, because it is prescribed at another pharmacy. It is not easy for people to understand how they can be able to increase the mass of their muscles.

(தொடர்ச்சி…)

ramana

தானன்றி யாருண்டு தன்னை யார் என்சொலின் என்
தான் தன்னை வாழ்த்துகினும் தாழ்த்துகினும் – தான் என்ன
தான் பிறர் என்று ஓராமல் தன்னிலையில் பேராமல்
தான் என்றும் நின்றிடவே தான்

பொருள்: தனக்கு அன்னியமாக யார் இருக்கிறார்கள்? தன்னைப் பற்றி யார் எதைச் சொன்னால் என்ன? தன்னை வாழ்த்தினால்தான் என்ன, அல்லது தன்னை தாழ்த்திப் பேசினால்தான் என்ன? நான், எனக்கு அந்நியமானவர் என்று எண்ணாமல் தனது யதார்த்தமான நிலையில் இருந்து வழுவாமல், தான் எப்போதும் தானாக இருப்பதே ஒருவனின் உண்மையான நிலையாகும்.

ஆன்ம நாட்டம் கொண்டுள்ளவனுக்கு, அல்லது அப்படி இல்லாதவனுக்கு என்றில்லாமல் பொதுவாக அனைவருக்குமே இங்கு சொல்லப்பட்டுள்ளது பொருந்தும். நான்-நீ பேதங்கள் இல்லாதபோது பிறர் சொல்வதையும் தனது கருத்துகளாகவே எடுத்துக் கொள்ளும் மனோபாவம் நமக்கு இருக்கும். ஆனால், நான்-நீ என்ற பேதங்கள் எப்போது இல்லாது இருக்கும்?

ஒன்று அவனுக்கு இறையுணர்வு மேலிட்டு எவரையுமே, மற்றும் எதையுமே இறைவனின் அம்சமாகப் பார்க்கும் மனோநிலை வளர்ந்திருக்கும்; அல்லது தான் சமுதாயத்தின் ஓர் அங்கமே என்று உண்மையாகவே உணர்பவனுக்கு– தனக்கு என்றாலோ பிறர் எவருக்கும் என்றாலோ– எல்லாம் ஒன்றுதான் என்ற மனோநிலை ஓர் உள்ளுணர்வாகவாவது இருக்கும். அப்படிப்பட்டவன், ஒருவர் சொல்லை, அது அவனை வாழ்த்துவதாகவோ அல்லது தாழ்த்துவதாகவோ எப்படி இருந்தாலும், கேட்டுக் கொண்டிருப்பானே தவிர, அது தன்னை மிகவும் பாதிக்கும் அளவு அதை பொருட்படுத்த மாட்டான்.

இந்தக் காரண-காரியங்களையே திருப்பிப் பார்த்தால் ஒருவன் தன்னை எதுவும் பாதிக்காத அளவு தனது மனநிலையை வளர்த்துக் கொண்டால், அவனுக்கு நிச்சயமாக அவனது கண்ணோட்டத்தின்படி இறையுணர்வோ, சமுதாயச் சிந்தனையோ தானே வளரும். ஆனால் இவ்விரு கண்ணோட்டங்களிலே, இறையுணர்வு கொண்டவனே, “தான் அன்றி யார் உண்டு” என்பதை நன்கு உணர்ந்திருப்பான். அத்தகைய உணர்வு சமுதாயச் சிந்தனை கொண்டவனுக்கு இருக்கும்போது, அது அவனது அகங்காரத்தின் நுண்ணிய வடிவாகவே இருக்கும். ஏனென்றால் அவன் மற்றவர்களுக்காக உழைத்தாலும் தான் சமுதாயத்தில் சேவை செய்வதாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால், தனது தனித்தன்மையை இன்னமும் விட்டுக்கொடுக்காது அதிக பட்சமாக நான்-நீ பேதத்தை முற்றிலும் விடாது சற்றே நீர்த்துப் போகச் செய்திருக்கிறான் என்றுதான் கொள்ள முடியும். அதையும் தாண்டி வரும்போதுதான் அவனுக்கு தனது உண்மை நிலை தெளிந்து, அந்நிலையிலேயே நிற்க முடியும்.

திருமதி. கனகம்மாள், “உடலைவிட்டு உலகமென்று தனியாக ஒன்றில்லை. அந்தவுடலும் மனதையன்றி தனியாயில்லை. மனமும் அறிவே வடிவமானச் சித்தையன்றி வேறில்லை. அந்தச் சித்தும் என்றுமுள்ள பொருளாகிய சத்தைவிட்டு அன்னியமாயில்லை. ஆக எது எது இருப்பதைப்போல் தோன்றினாலும் அவையத்தனையும் காண்பானாகிய இவனுக்கன்னியமாயில்லை. இதைத்தான் ‘தானன்றி யாருண்டு’ என்று விளக்குகிறார் ரமணர்” என்பார்.

எல்லாம் ஒன்று என்றால், ஒருவர் தன் கடமையைத் தவிர்ப்பதற்காக உலகில் தான் ஒரு காரியத்தைச் செய்தால் என்ன அல்லது வேறொருவர் செய்தால் என்ன என்று சமாதானம் சொல்லலாம் அல்லவா? அது சரியான வாதம் ஆகுமா? எல்லாம் ஒன்றுதான் என்றால், சீடனுக்கு, தானும் குருவும் ஒன்றுதானே என்ற சந்தேகம் கூட வரலாம் அல்லவா? இங்குதான் எதை அறிந்து கொள்ள வேண்டுமோ அதை அறிந்தபின், ஒருவன் உலகில் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அத்துவிதம் என்றும் அகத்துறுக ஓர்போதும்
அத்துவிதம் செய்கையில் ஆற்றற்க – புத்திரனே
அத்துவிதம் மூவுலகத்து ஆகும் குருவினோடு
அத்துவிதம் ஆகாது அறி

பொருள்: இரண்டற்ற பரிபூரண உண்மையை எக்காலத்திலும் உள்ளத்தில் உணர்வாயாக. ஒரு நாளும் அத்வைதத்தை செய்கையில் காட்டாதே. புத்திரனே! நீ மூவுலகத்தினோடும் அத்வைதப்படி பழகினாலும், பரசொரூப வடிவாகிய குருவினோடு மாத்திரம் அத்வைதம் ஆகாது என்ற உண்மையை அறிவாயாக.

இது ஆதி சங்கரர் இயற்றிய சம்ஸ்க்ருத ஸ்லோகம் ஒன்றை மொழிபெயர்த்து ரமணர் அருளியது.

அத்வைதம் என்பது இரண்டற்றது என்பதால் எல்லாம் ஒன்று என்றுதான் ஆகிறது. தான் இருப்பதை யாரும் தனக்கு அறிவிக்க வேண்டிய தேவை இல்லாததால், இருப்பது ஒன்றானால் அந்த ஒன்றுதான் தான் என்பதே இதிலிருந்து வெளிப்படும் உண்மை. எப்போது ஒன்று என்று வந்து விட்டதோ அப்போதே ஒருவன் அந்த ஒன்றைத் தன்னுள் தேடி, இருக்கும் ஒன்றான அதுவே தானாய் இருக்கும் மட்டும் எல்லாம் சரியாய் இருக்கும்.

எப்போது ஒருவன் தனக்கு வெளியே என்று எதையாவது காண்கிறானோ அப்போது அத்வைதம் இருக்க முடியாது. ஆகவே ஞானிக்கு அத்வைதம் என்பது அனுபவமாய் இருக்கிறது; சாதகனுக்கோ அத்வைதம் தியானப் பயிற்சிக்கு உதவுகிறது என்பதையே ரமணர் கூறுவார்.

ramanar3செய்கை என்று வந்து விட்டால், “த்ரிபுடி” எனப்படும் முப்புடிகளான செய்பவன்-செயல்-செய்யப்பட்ட பொருள் என்று வந்து விடுகிறது. அங்கு எப்படி அத்வைதம் இருக்க முடியும்? “எல்லாம் ஒன்றே” என்ற நிலையை தான் அடைந்து, அதைச் சாதகனுக்கு விளக்கி, அந்த நிலையை அவன் அடையும்வரை அவனுக்கு உறுதுணையாய் இருக்கும் குரு, சாதகனுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயுமாய் இருந்து அவனை இயக்குகிறார். அந்த குருவின் துணை இல்லாது அவனால் பயிற்சியைத் துவங்கவும் முடியாது; துவங்கினாலும் ஆசாபாசங்களில் சிக்காது மேலே செல்லவும் முடியாது; முடிவான அதீத நிலையை அறிந்தாலும் அதில் நிலைக்க முடியாது அவனுடைய வாசனைகள் அவனை அலைக்கழிக்கும்.

குருவின் அருட்பார்வையில் அகப்பட்டவர் அவரிடமிருந்து இறுதி நிலை அடையும்வரை தப்ப முடியாது என்றிருந்தாலும் ஒவ்வொரு சீடனின் துவக்கமும் இயக்கமும் வெவ்வேறாக இருப்பதால் குருவின் வழிகாட்டுதல் அவசியம் ஆகிறது. சீடனின் முன்வினைப் பயனால் இறைவனே குரு வடிவில் அவனுக்கு எல்லாமாய் இருந்து அவனைக் கடைதேற்றுகிறார் என்றுதான் ஆன்றோர்கள் அருளியுள்ளனர். இப்படி, சீடனுக்கு துவக்கத்திலிருந்து இறுதிவரை அவனுடன் பயணிக்கும் குருவும் சீடனும் எப்படி ஒன்றாக முடியும்?
 
முழுமுதற் கடவுளர்களான பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மூவரையுமே தனக்கு அன்னியமில்லாது சீடன் அத்வைத பாவனையில் தியானம் செய்யலாம். ஆனாலும் மானசீகமாகவோ, ஒரு வடிவுடனோ நம் முன் நின்று நமக்குக் கைகொடுத்துத் தூக்கிவிடும் குருவிடம் அத்வைத பாவனை கொள்ளமுடியாது. நம்மை அறியாது இறைவனுக்கு நாம் செய்யும் பாபங்களை குருவின் அருளினால் கழுவிக்கொள்ள முடியும். ஆனால் குருவிடம் நாம் செய்யும் அபசாரத்தை இறைவனாலும் மாற்ற முடியாது. ஆக இரண்டற்ற நிலையை குருவிடம் காட்டினால், அதனால் ஒருவனுக்கு வரும் துன்பங்கள் பிறவிகள் தோறும் தொடரும் அபாயம் உண்டு.
 
உள்ளது நாற்பது அனுபந்தத்தின் நாற்பதாவது செய்யுளில் ரமணர் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

அகில வேதாந்த சித்தாந்த சாரத்தை
அகம் உண்மையாக அறைவன் – அகம் செத்து
அகம் அதுவாகில் அறிவுருவாம் அவ்
அகமதே மிச்சம் அறி.

பொருள்: அனைத்து வேதாந்த சித்தாந்தங்களின் முடிவான உபதேசத்தின் சாரத்தை நான் உண்மையாக உள்ளபடி சொல்வேன். நான் என்னும் அகந்தை அழிந்து, பிரம்மமே நான் என்னும் அநுபூதி உண்டானால், அறிவே சொரூபமான அந்த ஆத்மாவே மிச்சமென்று அறிவாயாக.

மனம், வாக்கு இவைகளுக்கு எட்டாத அத்வைத உண்மையை அனுபவத்தில் உணர்ந்தால் அன்றி, எவருக்குமே சம்சார பந்தம் ஒழியாது என்பதே வேத, உபநிஷத்துகளின் கருத்து என்பதையே ரமணர் இங்கு கூறுகிறார்.

வேதத்தின் முடிவான பாகமாக உள்ளவை உபநிஷத்துகள். உபநிஷத்துகள் கூறும் உண்மையை உள்ளபடி சித்தத்தில் ஏற்றிக்கொள்வதுதான் சித்தாந்தம். அதை அனுபவத்தில்தான் உணர முடியும். அந்த அநுபூதி நிலையில் மனம், அது கற்பிக்கும் உலகம், ஈச-சீவர்களான இரட்டைகள், அதைச் சார்ந்த முப்புடிகளோடு, அவை அனைத்துக்கும் காரணமான அகந்தையும் ஒருசேர ஒழியும். அங்கு நாம-ரூபங்களும் இருக்காது. எதனால் அவை அனைத்தும் இருப்பதாகத் தோன்றியதோ அது ஒன்றே மீதமாய் உள்ள பொருளாய் இருக்கும். அதை அனுபவித்தே உணர முடியும்.

“…. சாதகன் செய்யத் தகுந்தது ஆத்மா விசாரமே. அடையத் தகுந்தது தன் நிஜ சொரூபமே. விடத் தகுந்தது அகந்தை மனமே. சகல துன்பங்களும் ஒழியும்படி அடைக்கலமாகப் புகுந்து நிலைபெற வேண்டிய புகலிடமாவது தன் மூலஸ்தானமான இதயமே, ஆன்மாவே.

தியானிக்க வேண்டியது இறைவனது திருவடிகளேயாகும். சேர்ந்து கூட வேண்டியது சத்சங்கமாகும். உள்ளத்தில் பொங்கித் ததும்ப வேண்டியது சாந்தமே சொரூபமான ஆத்மானந்தமாகும். இதுவே அகில வேதாந்த சித்தாந்த சாரம் என்று (ரமணர்) உபதேசிக்கிறார்,”

— என்று தனது நூலில் திருமதி. கனகம்மாள் கூறி முடிக்கிறார்.

பின்னுரை:

காலக்கிரமப்படிப் பார்த்தால் ரமணர் அருளிய பாடல் தொகுப்புகளின் வரிசை அருணாச்சல அக்ஷர மணமாலை, உபதேச உந்தியார், உள்ளது நாற்பது…. என்று போகும். அவரது படைப்புகள் அனைத்திலுமே அக்ஷர மணமாலை உள்ளடக்கிய அருணாச்சல ஸ்துதி பஞ்சகம் ஒன்றில்தான் பக்தி ரசம் ததும்பும். ஏனைய தொகுப்புகள் எல்லாமே ஞான ரசம் கொண்டவைதான். படிப்பதற்கும், புரிந்து கொள்ளுவதற்கும் மேற்கண்ட வரிசையில் உள்ள படைப்புகளில் முன்னே வருவது எளிதானதாகவும், பின்னே வருவது போகப்போகக் கடினமானதாகவும் இருக்கிறது என்பது பலரது அனுபவம்.

ஆனாலும் நான் செய்த முன்வினைப் பயனோ என்னவோ, எனக்கு முதலில் அறிமுகமாகியது “உள்ளது நாற்பது” பாடல்களே. அவைகள் எனக்கு அறிமுகம் ஆகும் சமயம், அந்த நூலின் பிரதியும் என்னிடம் கிடையாது. மும்பையில் வேலை பார்த்து விட்டு ஒய்வு பெறும் போது சென்னை வந்து தங்கிய JBS என்று நாங்கள் அழைத்த திரு. J.பாலசுப்பிரமணியன் என்ற ஒரு பெரியவரிடம்தான் நான் அவைகளை 1975-ஆம் ஆண்டில் கற்றேன். தனது வாழ்நாளின் இறுதி வருடங்களில் இந்தப் பணியை அவர் என் பொருட்டு செய்து முடித்தார். அவர் சொல்லி நான் கேட்டு ஒவ்வொரு செய்யுளையும் என் கைப்பிரதியாக எழுதி வைத்துக்கொண்டேன். அந்த 83 பாடல்களையும் அவர் எனக்கு சுமார் நான்கு நாள்களில் படித்து, பொருள் சொல்லி, விளக்கி, அவ்வப்போது கேள்வியும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரும் என்னைப் போலவே மும்பையில் இன்னொரு ரமண பக்தரிடம் அவை அனைத்தையும் குருமுகமாகக் கற்றுக் கொண்டாராம்.
 
உள்ளது நாற்பது” கற்று முடித்த பின்புதான் “உபதேச உந்தியார்“-உம், அதன் பின்னரே “அக்ஷர மணமாலை“-யும் படித்தேன். ஆக எனது பயணம் இந்த மூன்று தொகுப்புகளைப் பொருத்தவரை பின்னோக்கிச் சென்றிருக்கிறது. ஆனாலும் கடினத்தில் தொடங்கி எளிதானதிற்குச் சென்றதால் எனது பயணம் சுகமானதாகத்தான் இருந்தது.

அந்தப் பெரியவர் அன்று போட்ட அஸ்திவாரத்தில்தான் இந்தக் கட்டுரையை இப்போது என்னால் எழுத முடிந்தது என்று சொன்னால் மிகையாகாது. நான் பெற்ற அந்தப் பெரும்பயனை மற்றோரும் ஓரளவுக்கேனும் பெறலாமே எனும் எண்ணத்தில்தான் இத்தொடரைத் தொடங்கினேன். இதைப் படித்த பலரில் ஒரு சிலரேனும் இப்பணியைத் தொடருவார்கள் என்னும் நம்பிக்கை எனக்கு என்றும் உண்டு.

அண்மையில் காலமாகிய ரமண பக்தர் திருமதி. கனகம்மாள் அவர்கள் எனக்கு அறிமுகம் ஆகியதே ஓர் அதிசய சந்திப்பில்தான். அவர் ஒரு சுற்றுலாப் பயணியாக நியூயார்க் நகரில் Queens பகுதியில் இருக்கும் “அருணாச்சல ஆஸ்ரம“த்திற்கு வந்திருந்தார். அப்போது நானும் அங்கு எதேச்சையாகப் போயிருந்தேன். அவருக்கு ஆங்கிலம் சரளமாக வராததால், அவரது தமிழ்ப் பேச்சை என்னை மொழிபெயர்க்கச் சொன்னார்கள். அப்படியாக அவர் எனக்கு அறிமுகம் ஆனார். அவர் ரமணாஸ்ரமத்தின் அருகிலேயே தங்கியிருந்ததால் சென்ற வருடம்வரை அவ்வப்போது அவரை நான் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர் எழுதி ரமணாஸ்ரமம் வெளியிட்டுள்ள “ஸ்ரீ ரமண நூற்றிரட்டு உரை” ஒன்றையே எனது துணை நூலாகக் கொண்டு இந்தத் தொடரை அளித்துள்ளேன். “உள்ளது நாற்பது” தொகுப்பில் இருந்து இந்தத் தொடரின் தலைப்புக்கு ஏற்ற சில பாடல்களை மட்டுமே இத்தொடருக்கு எடுத்துக் கொண்டேன். மற்ற பாடல்களும் தத்துவ சாரத்தைப் பிழிந்து கொடுப்பவைதாம். இந்தத் தொடர் மூலம் வாசகர்கள் எவரேனும் “உள்ளது நாற்பது”-ஐ முதன்முதலாக அறிந்து கொண்டவர்கள் என்றால், அவர்கள் மற்ற பாடல்களையும் தங்கள் முயற்சியினால் படித்து அறிந்து கொள்வது நன்மை பயக்கும்.

இதுகாறும் இந்தக் கட்டுரைகளைப் படித்து வந்த அன்பர்களுக்கும், இதனைப் படித்து மேலும் ஊக்கம் கொடுத்த, மற்றும் மறுமொழி அளித்த அன்பர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியை இப்போது சொல்லிக் கொள்கிறேன். மேலும் திரு. J.B.S. அவர்களையும், திருமதி.கனகம்மாள் அவர்களையும் பக்தியுடனும் நன்றியுடனும் நினைவுகூர்ந்து இந்தத் தொடரை முடித்துக் கொள்கிறேன்.

வணக்கம்.

இன்னும் சில ஆன்மிக நினைவுகள் – 1

ramana_and_lakshmi1993 -ம் வருடம் என்று நினைக்கிறேன். ஒரு முறை திருப்பதி சென்று பெருமாளை தரிசனம் செய்து விட்டு அங்கிருந்து திருவண்ணாமலை சென்றடைந்தேன்.

அப்போதெல்லாம் கிரி வலம் செல்வதற்கோ, ரமண ஆஸ்ரமத்தில் தங்குவதற்கோ வரும் மக்கள் கூட்டம் இப்போது உள்ளது போல் அதிகமாக இல்லாததால் ஆஸ்ரமத்திற்கு கிட்டத்தட்ட எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம், போகலாம் என்று இருந்தது; இப்போதெல்லாம் அது சாத்தியமில்லை. அன்று நான் ரமணாஸ்ரமம் செல்லும்போது கிட்டத்தட்ட முன்னிரவு கடந்து விட்டது. ஏற்கெனவே சொல்லியிருந்ததால் ஆச்ரமவாசி ஒருவர் எனக்காக ஒரு அறையின் சாவியை வைத்துக்கொண்டு தாழ்வாரம் ஒன்றில் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தார். அவரை எழுப்பி சாவியை எடுத்துக்கொண்டு எனது அறைக்குச் சென்றேன். நேரம் மிகவும் கடந்துவிட்டதால் தூக்கம் அவ்வளவாக வரவில்லை. மறுநாள் காலையே பஸ் பிடித்து சென்னை செல்ல வேண்டி இருந்தததால், சிறிது நேரம் படுக்கையில் படுத்து களைப்பாறிவிட்டு, சுமார் காலை 4-மணி வாக்கில் குளித்தேன். பொழுது விடியும் முன்னரே கிரி வலம் புறப்பட்டு விட்டேன்.

கிரி வலம் முடிந்ததும் நேராக காலை உணவு அருந்தும் இடத்துக்குச் சென்றுவிட்டேன். அன்று வெள்ளிக்கிழமை. அங்கு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, சாதாரணமாக எப்போதும் திறக்கப்படாமல் இருக்கும் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஆஸ்ரமத் தலைவரும், நாராயணன் என்னும் ஆஸ்ரம அணுக்கத் தொண்டர் ஒருவரும் வெளியே சென்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். எனக்குத் தெரிந்து அந்தக் கதவு விசேஷ காலங்களில் திறக்கப்பட்டு சாப்பிட்ட இலைகளை எடுத்துக்கொண்டு போவதைத்தான் பார்த்திருக்கிறேன். அன்றோ கூட்டம் ஏதுமில்லை, விசேஷமும் இல்லை. அப்படியும் சாப்பாடு நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே சாதாரணமாக திறக்கப்படாத கதவை எதற்குத் திறந்தார்கள், தலைவரும் எதற்காகப் போனார் என்ற யோசனை வந்தாலும், சாப்பிட்ட பின் நான் கை கழுவப் போய்விட்டேன்; எனக்குத்தான் சென்னை திரும்பும் அவசரமும் இருந்ததே. ஆனாலும் கை கழுவும்போது என் பார்வை எதேச்சையாக சற்று தூரத்தே சென்றது. நான் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது பார்த்த அவ்விருவரும் ஆஸ்ரமத்தில் அப்போது கோசாலையில் இருக்கும் பசுக்கள் எல்லாவற்றுக்கும் முதன்மையாகக் கருதப்படும் லக்ஷ்மி எனும் பசுவின் சமாதி அருகே நின்று கொண்டிருந்தனர்.

அங்கு ஏதேனும் பூஜையாக இருக்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டே, ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படுவதற்கு ஏதுவாக பகவான் சந்நிதி இருக்கும் அறையை நோக்கிச் சென்றேன். வழியில் இடது புறம் இருக்கும் கிணற்றைத்தாண்டி அறைக்குள் நுழையும்போது, எதிர்ப்புறம் சுவற்றில் உள்ள ஒரு பெரிய பகவான் ரமணர் படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. சமீப காலமாக அந்த புகைப்படம் அந்த இடத்தில் இல்லை. பகவான் என்னைப் பார்த்து “வந்த வேலை முடியவில்லை போலிருக்கிறதே” என்ற ஒரு கேள்விக் குறியுடன் பார்ப்பதுபோல் எனக்கு நொடிப் பொழுதில் தோன்றிற்று. என்ன என்று புரியாவிட்டாலும் என்னை வந்த வழியே திரும்பிப் போகச் சொல்வது போல் என்னுள் தோன்றியது. ஏற்கனவே ஆஸ்ரமத் தலைவரின் செய்கையைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு மேலும் போக விரும்பாது வந்த வழியே திரும்பி லக்ஷ்மி சமாதி அருகே சென்றேன். அங்கு சென்று என்ன விசேஷம் என்று ஒருவரை வினவினேன். அவரும் “இன்று வெள்ளிக்கிழமையல்லவா, ஒவ்வொரு வெள்ளிக் கிழமையும் லக்ஷ்மிக்குப் பூஜை செய்வதுண்டு, அதுதான் நடக்கிறது” என்றார். நான் “அப்படியா, இன்று லக்ஷ்மிக்கு வேறு ஏதோ விசேஷம் என்று நினைத்தேன்” என்றேன். எங்கள் இருவரது பேச்சையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த நாராயணன், “இன்று துவாதசி நாள். ஆனி மாதம், வளர்பிறை வேறே. அடாடா, இன்று லக்ஷ்மியோட விமுக்த நாளாயிற்றே. மறந்துவிட்டோமோ?” என்று சொல்லிக் கொண்டே, அருகே இருந்த சந்திரமௌலி என்ற இன்னொரு அணுக்கத் தொண்டரைப் பார்த்து, “ஆபீசுக்குப் போய் பஞ்சாங்கத்தைப் பார்” என்று சொன்னார்.

(இங்கு உங்களுடன் ஒரு விஷயம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். இந்தக் கட்டுரையை எழுதும்போது, எனக்கு ரமணர் லக்ஷ்மி சமாதியில் எழுதி வைத்துள்ள இரங்கற்பா எந்த வரியும் சுத்தமாக ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை. ஏனென்றால் அதை சுமார் நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் படித்ததுதான். நடுவில் எப்போதாவது எங்காவது படித்திருக்கலாம், சில நாட்களுக்கு முன் ஆஸ்ரமத் தலைவரிடம் இந்த நிகழ்ச்சியைச் சொன்னபோது அவரும் அந்த பாடலைச் சொல்லிக் கேட்டதுதான். அதற்கு மேல் ஏதும் ஞாபகம் இல்லை. ஆதலால் என்னிடம் இருந்த புத்தகங்கள் பலவற்றைத் தேடி பார்த்தும், வலைத்தளம் சென்று பார்த்தும் எனக்கு அதன் விவரங்கள் உடனே கிடைக்கவில்லை. சரி தொடர்ந்து எழுதுவோம், அப்புறம் சரி பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று மனதில் தோன்றிய விவரங்களை மேலே நீங்கள் காண்பது போல் எழுதிவிட்டேன். சில மணி நேரங்கள் கழிந்தபின் வலைத்தளம் சென்று பார்க்கும் போது, விவரங்கள் எல்லாம் நான் குறிப்பிட்டபடி அப்படியே இருந்தது எனக்கு ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியம்தான்.)

ramana_and_lakshmi2அங்கிருந்த மற்றவர்களுக்கும் அந்தத் திதி ஞாபகம் வரவே, மௌலியும் ஆபீசுக்கு விரைந்து செல்ல நானும் அவருடன் புறப்பட்டேன். “நல்ல வேளை, இன்று கவனக் குறைவாய் இருந்து விட்டோம் போலிருக்கிறது. உடனே நோட்டீஸ் ஒன்று டைப் செய்ய வேண்டும், நீங்களும் மதிய உணவுக்கு இருப்பீர்கள் அல்லவா?” என்றார். அம்மாதிரி நாட்களில் எல்லாம் விசேஷ பூஜை செய்துவிட்டு வடை, பாயசத்துடன் மதிய உணவும் பலமாக இருக்கும். “இல்லை, எனக்கு சென்னை செல்லவேண்டிய நிர்பந்தம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே பகவான் என்னை அன்று ஒரு கருவியாக உபயோகப்படுத்திக் கொண்டதற்கு உள்ளத்தில் நன்றி சொல்லிக் கொண்டே சென்னைக்குப் புறப்பட்டேன்.

ரமணரிடம் முதன்முறையாக வந்த லக்ஷ்மி பசு, அவரது நான்கு ஜெயந்தி தினத்தன்று நான்கு கன்றுகளைப் பெற்றுக் கொடுத்ததும் அல்லாமல் மேலும் கன்றுகளை ஈன்றது. அது மட்டுமன்றி தனது கடைசி மூச்சு விடும் தருணத்திற்கு சிறிது நேரம் வரை அவரது மடியில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்து அவரது தயவால் விதேக முக்தியும் அடைந்தது. அன்பர் ஒருவர் கேட்கும்போது ரமணரே அதை உறுதிப் படுத்தினார்; தனது இரங்கல் செய்யுளிலும் “விமுக்தி நாள்” என்றே குறிப்பிட்டார். அந்தச் செய்யுளே லக்ஷ்மியின் சமாதியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. லக்ஷ்மி பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ள விரும்புவோர் கீழ்கண்ட வலை தளத்தில் காணலாம்:

http://www.sriramanamaharshi.org/pdf/Saranagathi_eNewsletter_July_2008.pdf

முன்பு ஒருமுறை எனது முதல் கிரி வலத்திற்கு முன் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கூறினேன். இப்போது கிரி வலத்திற்கு பின் நடந்த நிகழ்ச்சியை விவரித்தேன். இன்னொரு கட்டுரையில் கிரி வலம் நடக்கும்போதும், பின் அதன் தொடர்பான நிகழ்ச்சிகளையும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று இருக்கிறேன்.

இது போன்ற சில அனுபவங்கள் வரும்போதும் நாம் பெறுவது இறை அனுபவம்தான். இவை எவையுமே ஒருவரை முன் நிறுத்தி வருவதில்லை. ஆதலால் இவை எவருக்கு வருகிறது என்பதும் முக்கியமில்லை. இப்படியாக நடப்பதிலிருந்து நாம் அனைவரும் நமது குறுகிய எண்ணங்களையும், மனப் பான்மையையும் விட்டுவிட்டு இறைவன் நம்மைத் தேடி வரும் நிலையை நாம் அடையும்படி நாம் வளர வேண்டும் என்பதே முக்கியம். இப்பேர்பட்ட நிகழ்ச்ச்சிகளைக் கேட்டறிவதால் எந்த பக்தனும் மனம் தளராது மேலும் தனது சாதனைகளைத் தீவிரப்படுத்தினால் அது அவருக்கு நன்மையே பயக்கும். ஆதலால் இது போன்ற நிகழ்வுகள் எப்படி ஆரம்பித்தது என்று என் நினைவுக்குத் தெரிந்தவரை கொடுக்க முயல்கிறேன். அதே போல் அவ்வப்போது திருவண்ணாமலை ஆன்மீக வாசிகளின் எழுத்துக்களையும், நான் அவ்வப்போது வாசிக்கும் புத்தகங்களின் சில பகுதிகளையும் இத்தள வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தலாம் என்றிருக்கிறேன்.