23 ஆம் புலிகேசியும் இரு குடியரசு தலைவர்களும்

morning_hindutvaமைதிப்புறா ஜவஹருக்கு ராஜேந்திர பிரசாத்தை தொடக்கத்திலிருந்தே பிடிக்காததற்கு காரணங்கள் இருந்தன. ராஜேந்திர பிரசாத் பசு வதை தடுப்பு இயக்கம் ஒன்றில் தலைவராக இருந்தார். நேருவுக்கு இது எட்டிக்காயாக இருந்தது. ஆனால் ராஜேந்திர பிரசாத் இந்தியாவின் முதல் குடியரசு தலைவராகிவிட்டார். நேருவுக்கும் ராஜேந்திர பிரசாத்துக்கும் பல பிரச்சனைகள் தொடர்ந்து இருந்து வந்தன. மிக எளிய விஷயங்களில் அது தொடங்கியது. உதாரணமாக இந்தியா என்கிற பெயர் மட்டுமே அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றும் பாரதம்23_imsai என்பது வரக்கூடாது என்றும் நேரு வலியுறுத்தினார். ஆனால் ராஜேந்திர பிரசாத் பாரதம் எனும் பெயர் வர வேண்டும் என்பதில் குறிப்பாக இருந்தார். குறிப்பாக சோமநாதர் ஆலயம் மீண்டும் கட்டப்பட்ட நிகழ்ச்சியில் ராஜேந்திர பிரசாத் பங்கு கொண்டதில் நேருவுக்கு கடும் வருத்தம் இருந்தது. அதை போல வாரணாசியில் ஒரு வைதீக விழாவில் கலந்து கொண்ட ராஜேந்திர பிரசாத் அங்கு சாதுக்களின் கால்களை வணங்கினார் என்பதை நேரு கடுமையாக விமர்சித்தார் நேருவிய ஊடகங்களில் கேலி சித்திரங்கள் மூலம் குடியரசு தலைவர் கிண்டல் செய்யப்பட்டார். ஆனால் அதே வாரணாசியில் நேருவும் ஒரு வைதீக சடங்கில் தங்க செங்கோல் எல்லாம் ஏந்தியபடி கலந்து கொண்டார் என்பதை ஒரு மராட்டிய பத்திரிகை புகைப்படத்துடன் வெளியிட்டது.

The fat in your body becomes less sticky and can easily move through the bloodstream. If you buy combivent online canada in the uk, your pharmacy will betamethasone dipropionate cream ip price issue a prescription to you which you can return. The result is that depression, including post-partum depression, can be successfully.

The patient is given the same dose of prednisone as a short course and is started on a lower maintenance dose. The study focused on data from us women who qualified for insurance coverage under the medicare part https://keranova.fr/news/ d managed care program. For instance, in europe and the united states, people who undertake physical exercise are more likely to live longer ([@bb0065; @bb0095]).

It is because in the past several decades, the company's sales as well as operations have been completely revamped. There are numerous activities that guests can enjoy in and pfizer cytotec price around the resort. Het gaat om een team met zes mannen die z’n achterpoppen met dit onderzoek werden ontwikkeld, maar nog niet onderzocht, zeggen zij.

நேருவுக்கு ராஜேந்திரபிரசாத் ஜனசங்கத்துடன் இணைந்து தனக்கு எதிராக சதி செய்துவிடுவார் என்கிற அச்சம் கடுமையாக இருந்தது. நேருவிடம் பேசுவதையே ராஜேந்திர பிரசாத் சங்கடமாக உணர ஆரம்பித்தார். எனவே தொடர்ந்து கடிதங்கள் மூலம் தனது எண்ணங்களையும் எதிர்வினைகளையும் ஆவணப்படுத்தி வந்தார். prasadநேருவின் உதவியாளர்கள் படேல்-முன்ஷி-ராஜேந்திர பிரசாத் ஆகியோர் சர்க்கரை வியாபாரிகளுடன் சேர்ந்து ஊழல் செய்வதாக வதந்திகளைப் பரப்பவும் தயங்கவில்லை. ஆனால் ராஜேந்திர பிரசாத் ஊழலுக்கு எதிராக ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்களை ஆராய சுதந்திரமான ஒரு மையம் தேவை என்றும் ஊழலே காங்கிரஸின் சவப்பெட்டியில் முக்கிய ஆணியாக அமையும் என்றும் கூறிய போது நேருவால் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. இத்தனைக்கும் ஊழல்கள் வெடித்து கிளம்ப ஆரம்பித்திருந்தன. நேருவின் பொருளாதார அமைச்சர் டி.டி.கிருஷ்ணமாச்சாரி 1958 இல் ஆயுள் பாதுகாப்பீடு ஊழலில் பதவி விலக நேர்ந்தது. (இதை பாராளுமன்றத்தில்  நேருவின் மருமகன் ஃபெரோஸ் காந்தியே எழுப்பியது தற்செயலா அல்லது நேருவின் ராஜ தந்திரமா என்பது தெரியவில்லை.) நேருவின் உதவியுடன் செயல்பட்ட ஜெயந்தி தர்ம தேஜா பண மோசடி செய்து நாட்டை விட்டே ஓடினார். ஒரு இந்திய குத்ராச்சி என்று வைத்து கொள்ளூங்கள். ஆனால் மன்மோகன் சிங்கிற்கு நிலக்கரி ஊழலினாலோ 2-ஜி ஸ்பெக்ட்ரத்தினாலோ எந்த தனிப்பட்ட லாபமும் இல்லை என்பது போல நேருவுக்கும் இந்த ஊழலுக்கும் தனிப்பட்ட ஆதாயங்கள் இருந்ததாக நிரூபிக்கப்படவில்லை. அவரது சொந்த பெர்சனல் செக்கரட்டரி மாத்தாய் கூட வருமானத்துக்கு அதிக அளவு சொத்து சேர்த்த விவகாரத்தால் ராஜினாமா செய்ய நேர்ந்தது.

நேருவின் திபெத்திய நிலைபாடுகளிலும் ராஜேந்திர பிரசாத்துக்கு கடுமையான கருத்து வேறுபாடு இருந்தது. ”திபெத் சிந்தும் ரத்தம் இறுதியில் இந்தியாவின் மீதான தாக்குதலாக வந்து சேரும்” என அவர் நேருவுக்கு கூறினார். காம்ரேட் கிருஷ்ண மேனன் ஒரு கடும் சோஷியலிஸ்ட்.  நேரு விசுவாசி. நேருவின் முழு நம்பிக்கை பாத்தியமானவர். பெரும் அகங்காரி. அனைவரையும் எடுத்தெறிந்து பேசுவார். தனக்குதான் எல்லாம் தெரியும் என செயல்படுவார்.menon_nehruநேருவின் செல்லபிள்ளையாக வளைய வளைய வந்த காம்ரேட் கிருஷ்ண மேனன் எந்த மதிப்பிற்குரிய காங்கிரஸ் தலைவர்களையும் எத்தனை மோசமாகவும் கிண்டல் செய்ய நேரு அனுமதித்தார். பிரிட்டிஷ் தடியடிகளை தாங்கி எப்போதும் நரம்பு பிரச்சனையால் நடுங்கும் தலையையும் தொங்கு மீசையையும் கொண்ட கோவிந்த வல்லப பந்த் நேருவுக்கு போராட்ட கால சகா. பின்னர் அரசியல் பிளவுகளிலும் நேருவுடன் இருந்தவர். இவரை மேனன் நேருவிடமே ‘நடுங்கும் தலை கொண்ட வால்ரஸ்’ என்றுதான் குறிப்பிடுவார். நேரு மகத்தான நகைச்சுவை உணர்வுடன் ஜனநாயகவாதியாக அந்த கிண்டலை புரிந்து கொண்டார். ஆனால் இல்லஸ்ட்ரேட்டட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா நேரு குறித்து கேலி சித்திரங்கள் வெளியிட்ட போது ‘பிரதம மந்திரி’ இல்லத்துக்கு வரும் பத்திரிகைகள் வரிசையிலிருந்து வீக்லி விலக்கப் பட்டது.

ஜெனரல் திம்மய்யாவுடன் பாதுகாப்பு அமைச்சர் காம்ரேட்  கிருஷ்ண மேனனுக்கு பிரச்சனை இருந்தது. முக்கியமான முதன்மை தலைமை ராணுவ பதவிகளில் நேருவுக்கு வேண்டிய திறமையில்லாத ராணுவ தளபதிகள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். ஒருவர் பிரேம்நாத் தாப்பர், மற்றொருவர் கவுல். திம்மய்யா சர்வதேச அரங்குகளில் செயல்பட்ட போர்வீரர். timmayaஅன்றைய உலகின் தலைசிறந்த போர் தளபதிகளில் ஒருவர். இந்திய ராணுவத்தின் ஒவ்வொரு வீரனாலும் நேசிக்கப்பட்டவர். அவர் மீது போர்வீரர்களுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் அவரது பரிந்துரைகளை உதாசீனப் படுத்தி அவரை அவமானப்படுத்தினார் மேனன். காம்ரேட் கிருஷ்ண மேனனை மனிதருள் மாணிக்கம் ஆதரித்தார். காம்ரேட் கிருஷ்ன மேனன் அவர் இஷ்டப்படி செயல்பட்டார். திம்மய்யா பதவியை எவ்வித தயக்கமும் இல்லாமல் ராஜினாமா செய்தார். பஞ்சசீலம் தந்த பண்டிதரின் அரசியல்வாதி மூளைக்கு இது நல்ல விளம்பரமல்ல என புரிந்தது. திம்மய்யாவை ராஜினாமாவை திரும்ப பெற கோரினார். ஆனால் காம்ரேட் கிருஷ்ணமேனன் தான் செய்த பதவி நியமனங்களை மாற்ற இயலாது என திட்டவட்டமாக கூறிவிட்டார். திம்மய்யாவும் ஜனநாயக தலைமைக்கு கட்டுப்பட்டார்.

“நல்லது. உங்கள் இஷ்டப்படி நடந்து கொள்ளுங்கள். ஆனால் நான் ராஜினாமாவை திரும்ப பெற முடியாது. ராணுவ வீரர்களுடனான தனது இறுதி பேச்சில் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூறினார் திம்மய்யா “உங்களை எல்லாம் சீன பீரங்கிகளுக்கான சுலப இலக்குகளாக நான் விட்டுச்செல்கிறேனோ என அச்சப்படுகிறேன்.” திம்மய்யா-மேனன் பிரச்சனையில் திம்மய்யாவுக்கு ஆதரவாக பேசினார் குடியரசு தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத்.

தமது நல்லாட்சிக்கு அரசியல் மூளை இல்லாத ஒரு பிரபலம் குடியரசு தலைவராக இருந்தால் நல்லது என நினைத்தார் ஜனாப். எனவே டாக்டர்.ராதா கிருஷ்ணனை அவர் தேர்வு செய்தார். ராஜேந்திர பிரசாத் ஏதோ இந்து வெறியர் ஜனநாயகத்தன்மையற்றவர் என நினைப்பவர்களுக்கு ஒரு ஆச்சரியம் இருக்கிறது. ஜனாப் நேரு இரண்டாம் முறை ராஜேந்திர பிரசாத் குடியரசு தலைவராகிவிட கூடாது என்பதில் அதி தீவிரமாக செயல்பட்ட போது, அதற்கு எதிராக ராஜேந்திர பிரசாத்தின் பெயரை மீண்டும் குடியரசு தலைவராக பரிந்துரை செய்தவர்  தீவிர இஸ்லாமிய நம்பிக்கையாளரான அபுல்கலாம் ஆசாத். rkதீவிர கம்யூனிச எதிர்ப்பாளராக இருந்தவர் ராஜேந்திர பிரசாத். ராதாகிருஷ்ணனும் அவ்வாறே. ஆனால் கேரளாவில் கம்யூனிஸ்ட் அரசை நேருவிய காங்கிரஸ் நீக்கியதை ராஜேந்திர பிரசாத்  தவறு என்றே கருதினார் என்பதை ராதாகிருஷ்ணன் பதிவு செய்கிறார்.

1962 இல் ராதாகிருஷ்ணன் குடியரசு தலைவராகிறார். அதன் பிறகு ராதாகிருஷ்ணனுக்கு ஆசியஜோதியின் மற்றொரு முகம் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது.  1963 இல் ராஜேந்திர பிரசாத் பாட்னாவில் மரணமடைகிறார். குடியரசு தலைவரான ராதாகிருஷ்ணனுக்கு நேரு எழுதுகிறார்: “என்னால் வரமுடியாது. நீங்களும் போக வேண்டிய அவசியமில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.” ஏனென்றால் தேசிய நிவாரண நிதி வசூலுக்காக ராஜஸ்தான் போக வேண்டி இருப்பதால் கடமையே கண்ணான கர்மயோகியால் பாட்னா வரமுடியாதாம். ஆனால் உடனடியாகவே இதற்கு ராதாகிருஷ்ணன் பதில் எழுதுகிறார், “நான் போவது அவசியம் மட்டுமல்ல. நீங்களும் உங்கள் நிகழ்ச்சியை ரத்து செய்துவிட்டு முதல் குடியரசு தலைவரின் அந்திம கிரியைகளுக்கு வர வேண்டும்.”

இந்திய சீன போரில் நேருவின் நடத்தை, காஷ்மிர் விஷயத்தில் தொடர்ந்து நேருவின் போக்கு இவையெல்லாம் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும் நேருவுக்கும் இடைவெளியை ஏற்படுத்த ஆரம்பிக்கின்றன. குடியரசு தலைவரான பின்னர் ராதாகிருஷ்ணன் நேருவிடம் காம்ரேட் கிருஷ்ண மேனனை அமைச்சரவையிலிருந்து நீக்கிவிடுமாறு தனிப்பட்ட முறையில் அறிவுறுத்தினார்.  ஐநா சபையில் மேனன் இந்திய பிரதிநிதியாக செயல்பட்ட விதம் இந்தியாவுக்கு உகந்ததாக இல்லை என டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் கருதினார்.  இந்திய ராணுவம் மிக மோசமான முறையில் அரசியல் தலையீடுகளால் சீர்குலைக்கப்பட்டு சீனாவினால் துவம்சம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. நேரு இப்போது ராதாகிருஷ்ணனும் ராஜாஜியுமாக சேர்ந்து தமக்கு எதிராக சதியாலோசனைகள் செய்வதாக அச்சம் கொண்டிருந்தார்.  சீன இந்திய எல்லையில் ராணுவ தலைமை ஏற்றிருந்தவர் லெப்.ஜெனரல் பி.எம்.கவுல். காஷ்மிரி பண்டிட்டான இவர் நேருவின் அணுக்கர். எனவே கிருஷ்ண மேனனால் ராணுவத்தில் மேலே கொண்டு வரப்பட்டவர். இவரது நியமனம் திம்மய்யாவை ஏளனம் செய்யவும் நேருவை திருப்தி செய்யவும் கிருஷ்ண மேனனால் நடத்தப்பட்டது. மீண்டும் தனிப்பட்ட உரையாடலில்  இந்த கவுலின் திறமையை குறித்த ஐயங்களை ராதாகிருஷ்ணன் பண்டிதரிடம் தெரிவித்தார்.

ஆனால் போர் தொடங்கியதும் நேருவின் கையாளான கவுல் அட்டகாசமான ஒரு சாதனையை செய்தார். ஆம். துருப்புகள் சீன தாக்குதலில் சிக்கி அத்தனை கைவிடல்களுக்கு மத்தியிலும் உயிரை கொடுத்து போராடிக் கொண்டிருக்க, கவுல் ராணுவ மருத்துவமனையில் ‘உடம்பு சீக்கு’ என்று சொல்லி படுத்து கொண்டார். மருத்துவமனையிலிருந்த படி களத்தில் போராடும் வீரர்களுக்கு உத்தரவுகளை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார். நேருவோ பாராளுமன்றத்தில் சீனா ஆக்கிரமித்துள்ள இடத்தில் புல்லும் கிடையாது பூண்டும் கிடையாது எனவே நாம் அதற்கெல்லாம் அதிகம் கவலைப்பட வேண்டியது கிடையாது என காம்ரேட் கிருஷ்ண மேனனை பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தார்.

himalayan_blunder_bookகாம்ரேட் கண்டெடுத்த மற்றொரு முத்து பிரேம்நாத் தப்பார். எவ்விதத்திலும் ராணுவத்துக்காக குறிப்பாக சீன இந்திய எல்லையில் உள்ள ராணுவத்தின் தேவைகளை அரசு தலைமையிடம் பட்டும் படாமலும் கூறிக் கொண்டிருந்தவர். கிருஷ்ண மேனன் சொன்னது தவறு என்று தெரிந்தால் கூட நேரு சொன்னவுடன் அதற்கு ஆதரவு தெரிவித்து கொண்டிருந்தவர். திம்மய்யாவின் எதிர்ப்பை மீறி அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதே இந்த காரணத்துக்காகத்தானே. இந்த போர் காலத்தில் அவமானம் தாங்காமல் வேறுவழியில்லாமல் தன் பதவியை ராஜினாமா செய்தார் தப்பார். பாய்ந்தார் பண்டிட் ஆசிய ஜோதி. 23-ஆம் புலிகேசிக்கே பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் மருத்துவமனை மாவீரர் கவுலிடம் இந்திய ராணுவத்தின் தலைமையை அளிக்க வேண்டும் என்றார். குடியரசு தலைவர் ராதாகிருஷ்ணன் மிகத் திட்டவட்டமாக அதை மறுத்துவிட்டார். ’அநீதியும் முட்டாள்தனமும்’ கொண்டதாக அந்த தீர்மானம் இருக்கும் என்பதை டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் மனிதருள் மாணிக்கத்துக்கு சுட்டிக் காட்டினார். ராதாகிருஷ்ணனின் வழிகாட்டுதலின் பெயரில் லெப்.ஜெனரல் ஜி.என்.சவுத்ரி தளபதியாக்கப்பட்டார்.

போர் நிறுத்தம் ஏற்பட்ட பிறகு கிருஷ்ண மேனன் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட வேண்டுமென்று குரல்கள் எழுந்தன. ஆனால் நேருவுக்கு மனம் இல்லை. எனவே பாதுகாப்பு துறையை தான் ஏற்றுக் கொண்டு பாதுகாப்புத் துறைக்கான தயாரிப்புத் துறை ஒன்றை உருவாக்கி அதன் அமைச்சராக மேனனை நியமித்தார். அக்டோபர் 31, 1962 இல் இது நடந்தது. அப்போது மேனன் தேஜ்பூரில் இருந்தார். மேனன் அங்கிருந்து கொண்டு ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார்: “கவலைப்படாதீர்கள். எதுவும் மாறிவிடவில்லை. உண்மையான பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சராக நீடிப்பது நான் தான்.” இது அனைவரையும் அதிர்ச்சி அடைய வைத்தது. டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் தெளிவாக சொல்லிவிட்டார். இதற்கு மேல் மேனன் சகிக்கப்பட கூடாது. ஆனால் இந்திய எல்லைகளை பாதுகாத்தாரோ இல்லையோ மேனனை பாதுகாப்பதில் தன் அத்தனை பாண்டித்தியத்தையும் காட்டினார். காங்கிரஸ் கட்சியின் உயர் மட்ட குழு கூடியது. அனைத்து உறுப்பினர்களுக்கும் ஒரே கோரிக்கைதான் இருந்தது. கிருஷ்ண மேனன் அமைச்சர் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட வேண்டும். நேருவுக்கு ஒரே அச்சம்தான் இருந்தது. அதை ஏற்கனவே சவானிடம் சொல்லியிருந்தார்: அவர்கள் இன்றைக்கு கிருஷ்ணமேனனை விலக சொல்வார்கள் நாளைக்கு என்னை விலக சொல்வார்கள். எனவே நேரு அவருக்கு தெரிந்த அத்தனை வித்தைகளையும் காட்டினார். கடும் கோபத்துடன் திட்டினார் – “உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் நான் கமிட்டியிலிருந்து நீக்கிவிட முடியும் தெரியுமா?” ஆனால் இந்த முறை எவரும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை.  எவரும் எத்தனை பெரியவராக இருந்தாலும் தேசத்தை விட அவர் பெரிதில்லை என்றார்கள்.

தன்னை காப்பாற்றி கொள்ள காம்ரேடை பலி கொடுக்க வேண்டுமென்பது நேருவுக்கு தெளிவாயிற்று. ஆனாலும் இறுதியாக ஒரு தந்திரத்தை செய்ய பார்த்தார். நான் சொல்லி கிருஷ்ண மேனன் ராஜினாமா செய்ததாக இருக்க வேண்டாம். நீங்கள் எழுதி கொடுங்கள். அதை வைத்து நான் கிருஷ்ண மேனனை ராஜினாமா செய்ய சொல்கிறேன். ராதாகிருஷ்ணன் பொறுமையை இழந்து கிண்டலாக சொன்னார் நம் அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தின் படி பிரதம மந்திரிதான் ஒரு அமைச்சரின் நீக்கத்துக்கு பரிந்துரை செய்ய வேண்டும். நீங்கள் தலைகீழாக சொல்கிறீர்கள். வேறு வழியில்லாமல் நவம்பர் 7 அன்று அமைச்சரைவியிலிருந்து மேனன் நீக்கப்படுவதை நேரு குடியரசு தலைவருக்கு எழுதினார். டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் அந்த பரிந்துரையை ஏற்றுக் கொண்டார். நேருவின் மரணத்துக்கு பின் ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்கு பிறகு 1975 இல் டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் மரணமடைந்தார். எனவே டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணனின் இறுதி சடங்குகளில் பங்கு பெற வேண்டாம் என எவரையும் தடுத்து நிறுத்த பண்டித நேருவால் முடியவில்லை.

மீண்டும் தேநீருடன் நாளை காலை சந்திப்போம்.

 

பயன்படுத்தப்பட்ட நூல்கள்:

  • Durgadas, India from Curzon to Nehru and After, John Day,1970
  • K. Satchidananda Murty, Ashok Vohra, Radhakrishnan: His Life and Ideas, SUNY Press, 1990
  • Sankar Ghose, Jawaharlal Nehru, a Biography, Allied Publishers, 1993

 

அறியும் அறிவே அறிவு – 7

அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4 | பகுதி 5 | பகுதி 6

(தொடர்ச்சி…)

நமது விழிப்பு நிலையில் உலகைக் காண்கிறோம். அப்போதுதான் நமக்கு வாழ்க்கையில் நடப்பன எல்லாம் பற்றிய அறிவு தீர்க்கமாக இருக்கிறது. மேலும் அப்போதுதான் நம்மைப் பற்றி சிந்தித்து, நம்மைப் பற்றி அறிய முடியும் என்றெல்லாம் புத்தி பூர்வமாக உணர்ந்து, அப்படி சகலமான அனைத்தையும் பார்க்கும் “நான் யார்” எனவும் நாம் கேட்டுக் கொள்ள முடியும். அப்படி நம்மைப் பற்றி நாமே கேட்டுக்கொள்வது அந்த புத்தி இயங்கும் நிலையில் தான். அதற்கு அந்த நிலையிலேயே பதில் கிடைத்தால் என்ன பொருள்?

அந்த பதிலும் நம் புத்தி அளவிலேதான் இருக்கும். அந்த புத்தியும் எப்போதும் சாசுவதமாய் நிலைத்திருந்தால் பதிலும் அந்த அளவிற்கு உண்மையாக இருக்கும். ஆனால் நமது புத்தியோ நமது உடல், மனம் இவை தோன்றும்போது தானே இயங்குகிறது? புத்திக்கு இத்தகைய சார்பு இருப்பதால் அது காட்டுவதை எப்படி சரி என்று கொள்ள முடியும் என்றிவ்வாறாக சீடன் நினைக்கலாம் அல்லவா? “நான் யார்” என்று கேள்வி கேட்பது வரை சரி, அதற்கு மேல் வரும் பதில் எத்தகையதாக இருக்கும் என அவனுக்கு வரும் சந்தேகத்தைப் போக்கும் முகமாக ரமணர் இப்படிக் கூறுகிறார்.

நானார் என மனம் உள்நாடி உளம் நண்ணவே
நானாம் அவன் தலை நாணமுற – நான் நானாய்த்
தோன்றும் ஒன்று தானாகத் தோன்றினும் நானன்று பொருள்
பூன்றம் அது தானாம் பொருள்

பொருள்: “நான் யார்?” என்னும் ஆன்ம நாட்டத்தினால் மனம் உள்முகமாக நாடி விசாரித்து, இதயத்தைச் சார்வதால் நான் என்று தேகாத்ம வடிவில் தோன்றும் அகங்காரத்தின் தலை சாய்ந்து இதயத்தில் ஒடுங்கிவிடும். அகங்காரம் ஒடுங்கியதும், “நான்-நான்” என்று இடைவிடாமல் ஒன்று தானாகவே தோன்றும். அவ்வாறு தோன்றினாலும், அது தேகத்தை நானென்று நினைக்கும் அகங்காரமல்ல. அது குறைவற்ற பரிபூரண பரம்பொருளான ஆத்மாவாகிய உண்மைப் பொருளாகும்.

நமது முதல் உணர்வே நான் எனும் தன்மை உணர்வு. இதையே அகந்தை, அகங்காரம், மனம் என்று விதவிதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த “நான் யார்?” என உள்முகமாக தன்னை விசாரிக்க, நான் எனும் பொய்த்தோற்றம், கயிற்றில் காணப்பட்ட பாம்பு போல், மறைந்து விடுகிறது. அப்படி ஞான விசாரம் செய்து மனம் அழிந்தோர்க்கு, அகங்காரம் தலை தூக்க வாய்ப்பேயில்லை. அந்த “நான்” என்பது மறைந்து “நான்-நான்” என்ற மெய்ப்போதம் தானே பிரகாசிக்கிறது. இது எப்படியென்றால் திரைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒளி விளக்கு திரையை விலக்கியதும் பிரகாசிப்பது போல என்பார்கள். இதில் நாம் காண வேண்டிய முக்கிய அம்சமானது ஒளி என்றுமே இருந்தது, புதிதாக வந்ததில்லை என்பதே. அதே போல் நாம் என்றும் உள்ள நிலை நமது எண்ணங்களால் மறைந்திருந்தது. அவை நீங்கியதும் நமது உள்ள நிலையை உணர்கிறோமே அன்றி, அது முன்பு இல்லாமல் புதிதாக வந்த ஒன்று அல்ல.

maharishi

நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் இப்படிக் கொள்ளலாம். “நான்” என்ற எண்ணம் போய், “தான்” என்ற நிலையில் இருப்பதை உணர்கிறோம். அது முன்பும், பின்பும், எப்போதும் இருப்பதே. அதுவே பரிபூரண நிலை. அந்த நிலைதான் நம் எல்லோரது உண்மை நிலையும் ஆகும். அதை நாம் ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தே அறிய முடியும்.

இதை விளக்கும் முகமாக, எடுத்த எடுப்பிலேயே ரமணர் “உள்ளது நாற்பது” முதல் மங்கலச் செய்யுளில் இப்படிக் கூறுவார்:

“உள்ளது அலது உள்ள உணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்
உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும்
உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி
உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

ஆம், அதை உணர்ந்தே தெரிந்து கொள்ள முடியும். அதனாலேயே “கண்டவர் விண்டிலை” என்றார்கள். ஒரு வேளை விண்டு சொல்ல முடிந்தாலும், சொல்வது ஒரு புத்தி அளவிலும் கேட்பது இன்னொரு புத்தி அளவிலுமே இருக்கும். வெறும் புத்தி பூர்வமாக இல்லாது, அது அனுபவத்தில் ஒருவனுக்கு உணர்வு பூர்வமாக வர வேண்டும்.

ரமணர் அருணாச்சல மலையை முதன் முதலில் தரிசனம் செய்யும் போது அவர் மலையைப் பற்றி “அருணாச்சல அஷ்டக”த்தில் இப்படிச் சொல்வார்:

“…..விண்டிது விளக்கிடு விறல் உறுவோன் ஆர்?
விண்டிலை பண்டுநீ விளக்கினை என்றால்
விண்டிடாது உன்னிலை விளக்கிட என்றே
விண் தலம் அசலமாய் விளங்கிட நின்றாய்”

அதாவது, “வாயால் சொல்லி இந்த அநுபூதி நிலையை விளங்க வைக்கும் திறமை படைத்தவன் எவன் இருக்கிறான்? சொற்களால் சொல்லாமல் உனது உண்மை நிலையான ஆன்மானுபூதியை உணர்த்துவதற்கு என்றே ஆகாயத்திற்கும் பூமிக்கும் ஒன்றாக உயர்ந்து ஓங்கியுள்ள அருணாச்சலமாக பிரகாசித்துக் கொண்டு நிற்கின்றாய்” என்று மலையையே குருவாகச் சொல்கிறார். அன்று அவர் அங்கு சென்றதுதான். அவர் விதேக முக்தி ஆன பின்பும், அங்கிருந்து எங்கும் செல்லவில்லை. இறுதியில் ஒளி மயமாக அதனுடனேயே ஐக்கியமாகிறார்.

தக்ஷிணாமூர்த்தியும் மௌன குருவாக முதலும் முடிவுமில்லா ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து, தனது கை முத்திரையால்தானே “அது நீ” என்று காட்டி அருள் பாலிக்கிறார். எண்ணமும், பேச்சும், எழுத்தும், செயலும் ஒருவனை ஓரளவே கொண்டு செல்லும் என்பதையே இவை அனைத்தும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

“அது நீ” என்று அம்மறைகள் ஆர்த்திடவும் தன்னை
எது என்று தான் தேர்ந்து இராது – அது நான்
இது அன்று என்று எண்ணல் உறனின்மையால் என்றும்
அதவே தானாய் அமர்வதால்

பொருள்: “அந்தப் பிரம்மம் நீயே” என்று சிறந்த வேத உபநிடதங்கள் கோஷிக்கின்றன. அந்தப் பரம் பொருளே ஆத்மாவாக எல்லாக் காலங்களிலும் தானாக அமர்ந்திருப்பதினால், ஒருவன் தனது உண்மை சொரூபத்தை எதுவென்று உள்ளத்தில் விசாரித்து அறிந்து தான் அந்த பிரம்மமாகவே நிலைத்து நிற்காமல், அந்த பிரம்மமே நான், இந்த தேகம் இல்லை என்ற பாவனையோடு தியானிப்பது மனதின் வலிமையும், சக்தியும் உரமாக இல்லாததனால்தான்.

தனக்கு வெளியில் உள்ளது அனைத்துமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் வழிகாட்டிகள் ஆகுமே அன்றி, தானே ஆக முடியாது. வேத, உபநிஷத்துகள் அனைத்துமே “அது நீ” போன்ற மகா வாக்கியங்களைக் கூறுகின்றன. அவைகளை, நாம் மறந்து விட்ட நமது இயல்பு நிலையை நமக்கு நினைவூட்டுவது போல எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வாக்கியங்கள் தியானப் பயிற்சிக்கு உதவலாம். அதைக் கேட்டதும் சீடன் தனக்குள்ளே ஆழ்ந்து “இந்த நான் யார்?”, “இதன் தன்மை என்ன?” என்று விவேகத்துடன் தன்னுள் மூழ்கி ஆத்ம முத்தை அடைய வேண்டிய முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

அப்படிச் செய்யாது, “அது நான்”, “இது அல்ல” என்ற முறையிலான தியானங்களில் ஈடுபடுவது அவனுக்கு மன உறுதி இல்லாததால் தான். அந்த முறையிலான வழிகளில் செல்வது அவனுக்கு ஏதோ ஒரு பற்றுக்கோடாக இருக்கலாம்; அப்போதைக்கு மனச் சாந்தியைக் கொடுக்கலாமே அன்றி மனத்தின் உண்மை நிலையைத் தெரியப்படுத்தாது. ஏனென்றால் மனத்தின் துணை கொண்டு எதைச் செய்தாலும், மனமோ அகங்காரமோ அழியமுடியாது. அவை அழியவில்லை என்றால் தனது ஆன்ம சொரூபமும் தெரியாது. நாம் எப்போதும் உள்ள நிலையாகிய ஆன்ம சொரூபத்தை உணர்ந்தால், நாம் எதுவாக இல்லையோ அது தானாகவே கழன்று விடும்.

அதற்கு வேண்டிய விவேகமோ, வைராக்கியமோ இல்லாதவர்கள் இந்த விசார வழியில் செல்ல இயலாத கோழைகள்தான். எப்படி என்னதான் மூட்டினாலும் ஒரு வாழைத்தண்டு காய்ந்த விறகைப் போல் பற்றிக் கொள்ள முடியாதோ, அதே போல வைராக்கியம் இல்லாத கோழைகளும் ஞான அக்னியால் பற்றிக் கொள்ள முடியாதவர்களே. ஞான தீபத்தை மூடியுள்ள திரை மற்றவர்களுக்கு மெலிதாக இருக்கின்றதென்றால், இவர்களுக்கோ மிகத் தடிமனாக இருக்கிறது என்றே பொருள். அவர்களால் அத்திரையை விலக்கிவிட்டு வர இயலாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஆனாலும் தனது இயலாமையைப் பற்றி சிந்தித்து மேலும் மேலும் அவர்கள் முயற்சி செய்வார்களேயானால் அவர்களுக்கும் இந்த ஞான வழி சித்திக்கலாம். அப்படி சித்தித்தால், தனது தாயின் உயிர் பிரிந்ததும் பட்டினத்தார் எல்லோரும் போலே அழுது புலம்பினாலும் விறகுக்குப் பதிலாக வாழை மட்டைகளை வைத்தே அன்னைக்குத் தீ மூட்டுவது போன்ற வரமும் கைவரப் பெறலாம்.

எவரும் இயல்பாய் உள்ள நிலையை அறிய இவ்வளவு பாடுபட வேண்டுமா எனக் கேட்டால், அதை அவர்களே வரவழைத்துக் கொண்டது என்றுதான் சொல்ல முடியும். வேறு எவரும் திரையைப் போடவில்லை. நாமேதான் திரையைப் போட்டுக் கொண்டு, இப்போது அதை விலக்குவதற்கும் முயற்சி செய்கிறோம்.

வேண்டிய எல்லாம் செய்து, நமது உண்மைத் தன்மையை உணர்ந்துவிட்டாலும், நான் என்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல முடியுமா என்று யாராவது கேள்வி கேட்டால் அதற்கு பதில் என்ன?

என்னை அறியேன் நான் என்னை அறிந்தேன் நான்
என்னல் நகைப்புக்கு இடமாகும் – என்னை?
தனை விடயமாக்க இரு தான் உண்டோ? ஒன்றாய்
அனைவர் அநுபூதி உண்மையால்

பொருள்: என்னை நான் அறியவில்லை, என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் கூறிக்கொள்வது பரிகாசத்திற்கு உரிய செயலாகும். ஏனெனில் தன்னையே தனக்கு அறியப்படும் பொருளாக ஆக்குவதற்கு தான் என்ற உணர்வுகள் இரண்டா இருக்கின்றன? இருப்பது ஆன்மா ஒன்றே என்று தனையறிந்த ஞானிகள் அனைவரின் அனுபவ உண்மையாக இருப்பதால் ஆன்மா ஒன்றே.

என்னடா இது? தன்னை அறிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும் என்றார். இப்போது என்னை அறிந்த கொண்ட பின் இப்படிச் சொல்கிறாரே; முன்னுக்குப் பின் முரணாக அல்லவோ இருக்கிறது என்று சிலர் நினைக்கலாம். சிறிது யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது புரியும். என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் சொல்வான் என்றால், அப்படி அவன் சொல்வது அவனது புத்தி அளவிலேதான். ஏனென்றால், ரமணர் ஏற்கனவே சொல்லியபடி “தான்” என்று உணர்ந்தபின் தான் தானாக இருக்க வேண்டுமே அல்லாது, “இது நான்” அது அல்ல” என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது சரியில்லை. அதுபோல், “நானே ஆத்மா” என்று தியானிப்பதும் சரியில்லை. இதெல்லாம் ஆரம்ப காலப் பயிற்சியாளர்களுக்கு பொருந்தலாம், தனது என்றும் உள்ள நிலையை உணர்ந்தவனுக்கல்ல. அது போலவே, தான் யார் என்று கருதவோ, தியானிப்பதோ சரியில்லை என்றால் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்ற கருத்து மட்டும் எப்படி சரியாக இருக்கும்?

ramana_arunachala

மேலும் தான் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்றால், தான் என்பது ஒரு அறியப்படு பொருளாகி இன்னுமொரு தான் அறியும் பொருளாகிறது. ஆனால், அங்கு இரண்டு “தான்”களா இருக்கின்றன? இருப்பது ஒன்றே என்று அறிந்தோர் எல்லோரும் கூறுவதால், ஒருவன் தன்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல இயலாது. அறிந்தவர் எவரும் தன்னிலேயே மூழ்கி இருப்பரே அன்றி, வேறு எதுவும் சொல்ல முடியாது. உண்மையில் தனக்கு அன்னியமாக வேறு எதுவும் தெரியவும் தெரியாது.

“அப்போது என்னை நான் அறியவில்லை, இப்போது அறிந்துகொண்டேன் என்று சொல்லலாமா” என்ற கேள்வி போலவே ஒருவர் ரமணரிடம் கேட்ட நிகழ்ச்சி ஒன்றை இங்கு நினைவு கொள்ளல், பலருக்கும் உதவியாக இருக்கும். இது நம் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைக்கும் முன் நடந்த நிகழ்ச்சி.

ஒரு முறை வார்தா ஆஸ்ரமத்தில் சற்று அமைதியின்று இருந்த (பின்னாள் ஜனாதிபதி ஆகப்போகும்) திரு. ராஜேந்திர பிரசாத் அவர்களை மகாத்மா காந்தி அமைதி தேட வேண்டி ரமணாஸ்ரமத்திற்கு அனுப்பி வைத்தாராம். அவருடன் திரு. ஜமன்லால் பஜாஜ் அவர்களும் (பின்னாள் பஜாஜ் ஸ்கூட்டர் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தை நிறுவிய குடும்பத்தவர்தான்) சென்றிருக்கிறார். மூன்று நாட்களாக ரமணர் அருகில் ஏதும் பேசாது மௌனமாய் ராஜேந்திர பிரசாத் உட்கார்ந்திருந்தாராம். அவர்கள் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படும் முன் ரமணரிடம் ஏதும் கேட்க வேண்டுமா என்று ஆச்ரமத்தினர் கேட்க, பஜாஜ் அவர்கள் “சுதந்திரம் கிடைத்தபின் இந்தியர்களாகிய நாம் அதைக் கொண்டாடலாம் அல்லவா?” என்று கேட்டாராம். அதற்கு ரமணரோ “அது எப்படி சாத்தியம்? சுதந்திரம் கிடைக்க பாடுபட்டோர் எல்லோரும், ஒரு பொது நன்மைக்காக நான்-எனது என்றவைகளை உண்மையாகவே தியாகம் செய்திருந்தால், சுதந்திரம் கிடைக்கும் போது கொண்டாட யார் இருப்பார்கள்? கொண்டாடுபவன் எவன்? தன்னையே தியாகத்தில் இழந்து விடும் போது கொண்டாடுவதற்கு எது மிஞ்சி இருக்கும்?” என்று கேட்டாராம்.

இதே நிலைதான் அகந்தையை இழந்து தன்னை அடைபவன் நிலையும். “என்னை அறிந்தேன்” என்று சொல்வதற்கு அங்கு இன்னொன்று ஏதேனும் இருக்கிறதா? ஆகவே, ஆன்மாவை அறிய வேண்டும் எனச் சொல்வது ஒரு உபதேசக் கிரமமே அன்றி பரமார்த்த உண்மையைப் பற்றியதல்ல.

(தொடரும்…)