இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 31 (இறுதி பகுதி)

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

An esophageal cyst can be caused by pressure on the esophagus of an animal through injury, or through trauma, e.g., a tooth, or from a foreign body. The price of a 60-day supply of prednisone for topical tamoxifen buy Kuche the treatment of the flu in the united states is ,600. It’s important to note that you should consult your doctor if you have an infection.

This is the best way to treat cancer and the treatment to. Doxy medicine price of ibuprofen http://jualah.id/7-tips-sukses-menjadi-reseller-bagi-pemula/ cipla canada the report, which had been in effect since 2004 or 2005, was issued by the u.s. The pronunciation of the word "reglan" is the subject of much speculation among english.

This drug was initially used as an alternative to piperacillin for the treatment of urinary tract infections, but the clinical studies have shown the drug has good bactericidal activity against most gram-negative bacteria as well. The only other drug https://3drevolutions.com/ to have been compared to bactrim, the. It is also important that you get your flu shot because it helps in protecting you against a number of diseases that could cause you harm.

தொடர்ச்சி…

31.1 இறைவனிடம் செல்

போரும் முடிந்து விபீஷணனும் இலங்கையின் அரசனாக அரியணையேறி அமர்ந்துவிட்டான். இராமர் அயோத்தியிலிருந்து புறப்பட்டு கிட்டத்தட்ட பதினான்கு வருடங்களும் ஆகிவிட்டன. சரியாக பதினான்கு வருடங்களுக்கு மேல் ஒரு நாள் கூட அதிகமாகி விட்டால், தான் அரசப் பிரதிநிதியாகவும் இருக்க மாட்டேன், உயிருடனும் வாழமாட்டேன் என்று பரதன் சொன்னது இராமரின் ஞாபகத்தில் இருந்தது. தான் இப்போது இருப்பதோ இலங்கையில், செல்லவேண்டியதோ அயோத்திக்கு, இவ்வளவு தூரத்தை இருக்கும் குறைந்த காலத்தில் எப்படிக் கடப்பது என்று இராமருக்குக் கவலை வந்துவிட்டது.

குபேரனிடம் இருந்து ராவணனால் கவரப்பட்ட புஷ்பக விமானத்தில் செல்லலாமே என்று விபீஷணன் சொல்லி, அதை அவர்களின் உபயோகத்திற்குக் கொடுத்தான். இராமரும் அதற்குச் சம்மதித்து, விபீஷணனுக்கு பிரியாவிடை சொல்லிவிட்டு, சுக்ரீவனையும் வானரர்களோடு கிஷ்கிந்தாவிற்குப் புறப்படச் சொன்னார். பரதனை இராமர் உடனே பார்க்கவேண்டிய அவசரம் அவர்களுக்குப் புரிந்தாலும், இராமரைவிட்டுப் பிரிய மனமில்லாது, தாங்களும் அயோத்யா செல்லவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டனர்.

अयोध्यां गन्तुमिच्छामः …. ।। 6.125.21 ।।

अयोध्यां, அயோத்யை गन्तुम्, செல்ல इच्छामः விரும்புகிறோம்.

நாங்களும் அயோத்யா செல்ல ஆசைப்படுகிறோம்.

ஒரு வியாபார உலகில்தான் வேலை முடிந்ததும் கூலி வாங்கிக்கொண்டு, வேலையாட்களும் முதலாளியும் அவரவர்கள் இடத்திற்கு பிரிந்துபோவார்கள். வானரர்கள் இராமருக்கு பணி செய்தது அப்படியல்ல. அது அன்பினால் விளைந்தது, பாசத்தினால் கட்டுண்டது. அங்கு கூலியும் இல்லை, அதனால் பிரியவும் மனமில்லை. பாசமானது பணி முடிந்தும் தொடர்கிறது. இராமராலும் அதை அறுத்து எறியமுடியாது. அயோத்யா வருகிறோம் என்றால் அழைத்துப் போக வேண்டியதுதான்.

இந்த ஸ்லோகம் மிகவும் பொருள் வாய்ந்தது. ஒவ்வொருவனின் லட்சியமும் அயோத்யா போவதுதான் என்பதையும் குறிக்கிறது. இராமர் எங்கிருக்கிறாரோ அதுதான் அயோத்தி. ஆக அயோத்தி போகவேண்டும் என்பது இறைவனை அடைய வேண்டும் என்பதைத்தான் குறிக்கிறது. அப்படிப் போய் இறைவனை அடைவதற்கு, வானரர்கள் இராமரைத் தவிர வேறு யாரிடம் போய் வேண்டுவது? இறைவனுக்கு நாம் வேண்டிக்கொள்வதில், “இறைவா! நாங்கள் உன்னை அடைவதற்கு வழி காட்டு” என்பதைத் தவிர வேறு எந்த கோரிக்கை அதை விடச் சிறந்ததாக இருக்கிறது?

விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் நாம் “ராமோ விராமோ விரதோ மார்கோ நேயோ நயோ அனயஹ” (43) என்று சொல்லும்போது “ராமா, நீயே எந்தன் வழி; நீயே துணை; நீ வழி காட்டுகிறாய்; நீ தவறான பாதையில் அழைத்துப் போகமாட்டாய்” என்றுதானே கோரிக்கையும், நம்பிக்கையும் வைத்து வேண்டுகிறோம்.

31.2 காக்க காக்க, கனிவுடன் காக்க

rama_returning_to_ayodhyaஇராமர் வானரர்களை அயோத்திக்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு உடன்பட்டார். அயோத்தி செல்லும் வழியும், முன்பு அவர்கள் வந்த அதே வழியாய் இருக்கவே, விமானம் கடல் மீது பறக்கும்போது வானரர்கள் கடல் மீது கட்டிய பாலத்தையும், அக்கரையில் விபீஷணனைச் சந்தித்தபோது தாங்கள் இருந்த இடத்தையும் சீதைக்குக் காட்டிக் கொண்டே சென்றார். கிஷ்கிந்தை அருகே பறந்து கொண்டிருக்கும்போது, சீதைக்கு வானரர்களின் மனைவிமார்களும் அயோத்திக்கு வந்தால் நன்றாயிருக்குமே என்று சொல்ல விமானம் கீழே இறங்கியது.

தாரா மூலம் சுக்ரீவனும் சீதையின் விருப்பத்தை வானரப் பெண்மணிகளிடம் சொல்ல, அவர்களும் மிக்க மகிழ்ந்ததும் அல்லாமல் சீதையுடன் போவதில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர். உடனே அவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் முகத்தை நன்கு கழுவி, அதற்கு வேண்டிய பூச்சுக்களும் போட்டுக்கொண்டு, தலை அலங்காரங்களைச் சரி செய்யும் வேலையிலும் இறங்கினர். நேரம் ஆகிறது என்று சுக்ரீவன் அவர்களை எவ்வளவு அவசரப்படுத்தியும் எதுவும் எடுபடவில்லை. சீதை ரொம்பப் பேரழகி என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம், அவர் முன் நாங்கள் போய் நிற்கவேண்டுமென்றால் ஏதாவது செயற்கையாகவாவது எங்களைக் கொஞ்சம் அழகுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டாமா என்ற அவர்களின் கேள்வியே சுக்ரீவனுக்கு ஒட்டுமொத்த பதிலாக இருந்தது. சுக்ரீவனின் ஆணையோ, இல்லையோ எங்களுக்கு நேரம் போவதைவிட இது ரொம்ப முக்கியம் என்று அவர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள்.

नेपथ्यं विधिपूर्वेण कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
अध्यारोहन् विमानं तत् सीतादर्शनकाङ्क्षया ।। 6.126.32 ।।

सीता, சீதையை दर्शनकाङ्क्षया, காண வேண்டும் என்ற வேட்கையால் विधिपूर्वेण, முறைப்படி, नेपथ्यम, அலங்காரம் कृत्वा, செய்துகொண்டு विमानं, (புஷ்பக) விமானத்தை प्रदक्षिणम् , பிரதக்ஷிணம் चापि, செய்துவிட்டு तत्, அதில் अध्यारोहन् ஏறினர்.

சீதையைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசையால் அவர்கள் முறைப்படி அலங்காரம் செய்துகொண்ட பின்னரே, புஷ்பக விமானத்தை வலம் வந்துவிட்டு அதில் ஏறினார்கள்.

வால்மீகி விவரமாகத்தான் பெண்களின் மனதை அளந்து பார்த்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. மிக அழகான ஒரு பெண்மணி முன்னால் எந்தப் பெண்கள்தான் தன்னை கொஞ்சமாவது அழகுபடுத்திக் கொள்ளாமல் போட்டது போட்டபடி போய் நிற்பாள்? அது சரி, பெண்கள் உடை உடுத்துவதிலும், அலங்காரம் செய்து கொள்வதிலும் நேரம் செலவழிப்பதும், காத்திருக்கும் ஆண்கள் அவர்களை அவசரப்படுத்துவதும் என்று அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இதே கதைதானா? ஏதோ நம் வீட்டில் தினம் தினம் நடப்பது போல் இருக்கிறதா உங்களுக்கு? கவலை வேண்டாம், கனிவோடு காத்திருங்கள்; இராமரையே காக்க வைத்தவர்கள் உங்களுக்கு மட்டுமா விதிவிலக்கு அளிப்பார்கள்?

31.3 மனிதனின் பார்வையில்

நேராகவும் வேகமாகவும் சென்ற அந்த விமானம், அயோத்தியின் எல்லையை காலாகாலத்தில் சென்றடைந்துவிட்டது. இராமர் வன வாசம் சென்றிருந்த அந்தப் பதினான்கு வருடங்களும், பரதன் அரியணை மீது உட்கார்ந்திருக்காவிட்டாலும் அவன்தான் அரசனாக ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தான். அந்தக் கால கட்டம் முழுவதும் இரு சகோதரர்கள் இடையேயும் எந்தவிதத் தகவல் பரிமாற்றமும் இல்லை. சாதாரணமாக ஒருவன் வாக்குக் கொடுத்து வெகுகாலம் ஆகிவிட்டால், அது அவனுக்கு மறந்தும் போயிருக்கலாம், அல்லது அது இனியும் செல்லுபடியாகுமா என்ற சந்தேகமும் வரலாம் என்பதை எவரிடமும் எதிர்பார்க்கக்கூடியதே. ஏனென்றால் காலம் மாறினால் காட்சியும் மாறலாமே! அப்படி இராமருக்குத் தோன்றியதாலும், தற்போது பரதனுடைய மனோநிலை எப்படி இருக்கிறது என்று தெரியாததாலும், அவர் அனுமனை அனுப்பி பரதனது நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று கண்டறியச் சொன்னார். ஒரு வேளை பரதனுக்குத் தானே ஆட்சியில் தொடரலாம் என்ற நினைப்பு இருக்குமானால், அவருக்கு அயோத்திக்கு வந்து அந்த நிலையில் எந்த விதமான குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தும் ஆசை அறவே இல்லை.

…. पितृपैतामहं राज्यं कस्य नावर्तयेन्मनः ।। 6.128.16 ।।

पितृपैतामहं, தந்தைதந்தை பாட்டன் (வாரிசு வழி வந்த) राज्यं, ராஜ்ஜியத்தை
कस्य எவனுக்குத்(தான்) (அரசாள) मन:, மனசு न आवर्तयेत् , செல்லாது?

வாரிசு வழியாக வந்த ஆட்சிபாரத்தைச் சுமப்பதற்கு எவருக்குத்தான் ஆவல் இருக்காது?

இக்காலச் சட்டத்திலும் ஓர் ஒப்பந்தம் செல்லுபடியாகும் காலக்கெடு என்ற ஒன்று இருக்கிறது. அதுதவிர ஆளுமை உரிமை என்ற ஒரு சட்டமும், ஒருவன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மேல் ஒரு இடத்தில் இருந்தானானால் அவனுக்கு அந்த இடத்திற்கு உரிமை கோரவும் சில வரைமுறைகள் இருக்கின்றன. கைகேயி இராமரை பதினான்கு வருடங்கள் வனவாசம் செய்யக் கூறியதற்கும் மேற்சொன்னதுபோல இருந்த அந்தக் காலத்தைய சட்டம் அவளுக்குத் தெரிந்ததாலோ என்னவோ என்று சந்தேகப்படவும் இடம் இருக்கலாமே! அப்படியானால் இராமர் அரியணை ஏறுவதில் அத்தகைய சட்டம் குறுக்கே வரலாமே.

அதுபோன்ற சமயத்தில், அன்றும் இன்றும் வாக்குக் கொடுக்கும்போது நம்பத்தகுந்த சாட்சிகள் இருந்தால், எழுத்து மூலம் இல்லாவிட்டாலும் சட்டம் அதை ஒத்துக்கொள்ளும். ஆனால் நீதி, நேர்மை சார்ந்த வழிகளின்படி வாக்கு ஒன்றே போதும்; அதற்கு சாட்சியங்களும் தேவையே இல்லை. அதனால் பரதன் போன்றவர்களுக்கும் சாட்சியும் தேவையில்லை, வாக்கு ஒன்றே போதும் என்று இராமருக்கு நன்றாகவே தெரிந்தாலும், இங்கு அவர் சாதாரண மனிதன் போல, தான் செய்யப்போவதில் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்கிறார் என்றே சொல்ல முடியும். இப்படிப் பார்ப்பதும் ராம ராஜ்ஜியத்தின் ஒரு அங்கம் என்றால், எல்லா ஆட்சி முறைகளிலும் விட்ட குறை தொட்ட குறை என்று ஏதேனும் ஒரு பங்கம் இருக்குமோ? நம் கண் முன்னே பேசிக்கொண்டிருப்பவரையும், அவரது வார்த்தைகளையும் நம்பாமல், யாரோ நாலு பேர் எப்போதோ வாதம் செய்து எழுதிவைத்த சட்டம் என்ற ஒரு கழுதையை நம்புவது, என்னே மனிதத்தனம்!

31.4 ஆயிரம் இராமர் நின்கேழ் ஆவரோ!

வெளியே எப்படி நினைத்தாலும் சொன்னாலும், இராமர் அனுமன் இருவருமே தங்கள் மனதுக்குள் நினைத்தபடியே, பரதன் தனது அண்ணன் இராமரை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தான். அது மட்டுமல்லாமல், அவன் சொன்ன சொல்படியே இராமர் வனத்தில் வாழ்ந்து வந்ததுபோல அயோத்தியின் எல்லைக்கு வெளியே ஒரு குடிசை கட்டிக்கொண்டு, அங்கு தங்கியே இராமரின் பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்தான். அரியணை ஏறாதது மட்டுமல்ல, அயோத்தி மாநகரின் உள்ளே கூட பரதன் செல்லவில்லை. கைகேயி இராமருக்குக் கொடுத்த வனவுரி போன்ற உடையையே தானும் உடுத்தி அங்கே வாழ்ந்திருந்தான். அந்த இடத்தில்தான் அனுமன் பரதனை சந்திக்கிறான்.

Rama-returns-to-Ayodhya-2

அயோத்தி அரசை இராமர் இல்லாத பதினான்கு வருடங்களும் கட்டிக் காப்பாற்றி இராமர் வந்தவுடன் அதைப் பத்திரமாக ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற ஒன்றுதான் பரதனது உண்மையான நோக்கமாக இருந்தது. அனுமனுக்கு பரதனைப் பார்த்தவுடன் பெருமையாக இருந்தது, அவனது எண்ணங்களை அறிந்ததும் மிக மிக உணர்ச்சிவசப்பட்டான். இராமர் கூடிய சீக்கிரமே அங்கு எழுந்தருளப்போகிறார் என்று கேட்டதும் பரதன் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி அடைந்தான். இராமரது வனவாசத்தில் அதுவரை நடந்த நிகழ்ச்சிகளை, குறிப்பாக ராவணன் சீதையை அபகரித்து எடுத்துப் போனதையும், இராமர் சுக்ரீவனைச் சந்தித்து வானரர்களின் நட்பைப் பெற்றதையும், வானரர்கள் கடலின்மேல் பாலம் கட்டி அங்கு சென்று போர் புரிந்ததையும், ராவணனைக் கொன்று சீதையை மீட்டியதையும் விவரமாகச் சொன்னான்.

மறுநாள் பரதன் இராமரைச் சந்தித்தபோது அனைவரும் நெகிழ்ந்து உருகியது பற்றி நம்மால் வார்த்தைகளாலும் வர்ணிக்க முடியுமா? இராமர் சொன்னபடி ஆட்சி பாரத்தை ஏற்கத் திரும்பி வந்ததற்கு மகிழ்ச்சி தெரிவித்துவிட்டு, அங்கேயே ஆட்சிப்பொறுப்பை இராமரிடம் ஒப்படைத்தான்.

… गुरुं भारं न बोदुमहमुत्सहे … ।। 6.131.3 (மூல ஆசிரியரின் குறிப்புப்படி)

गुरुं, மிகுந்த, भारं, பாரத்தைச், वोढुं, சுமக்க, अहं, நான், न उत्सहे , விரும்பவில்லை.

இனியும் இந்த ஆட்சி பாரத்தைச் சுமக்க நான் விரும்பவில்லை.

கங்கை நதிக்கரையில், பரதனின் மேன்மையை உணர்ந்து குகன், “ஆயிரம் இராமர் உனக்கு ஈடு ஆவாரோ?” என்று அன்றே சொல்வதாக கம்ப இராமாயணத்தில் வரும்். இந்த இடத்தில் அதைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, குகனுக்குக் கூட நடக்கப்போவது நன்றாகவே தெரிந்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம். ஒரு இராமரின் கதையைப் படித்தோம். ஆயிரம் இராமர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்க்கவும் நம்மால் முடியுமா?

இறுதியில்…

நீதி, நேர்மை என்று வாயாரச் சொல்லலாம், ஆனால் தான் பட்டியலிட்ட பதினாறு குணங்களுடனும் ஒருவனாவது வாழ்ந்திருக்கிறானா என்ற சந்தேகம் வால்மீகிக்கு வரவும், நாரதர் அவரிடம் இராமரைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பாடிய பிறகு, ஒருவர் அப்படி இருக்க முடியும் என்றால் பலரும் அப்படி இருக்க நிச்சயமாக முயற்சி செய்ய முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கை அப்போதுதான் வால்மீகிக்கு வந்தது. ஆனாலும் அதைச் சொல்லும் வழி பலருக்கும் ஓர் ஊக்கம் கொடுக்கும் வகையில் அமையத் தருணம் பார்த்து, அதுவும் நேர்ந்ததும் இராமாயணம் பிறந்தது என்று முன்பே பார்த்தோம்.

எல்லோருக்கும் நல்லது கெட்டது என்பது தெளிவாகவே தெரியும் என்றாலும், வாய்ப்பு என்று கிடைத்தால் தன் ஆசாபாசங்களினாலோ அல்லது அவை தரும் உடனடி இன்பங்கள் என்பதாலோ, கெட்ட வழிகளில் போவதையே பலரும் விரும்புகின்றனர். அத்தகைய இன்பம் நீண்ட காலம் நீடிக்காது என்பதும் அன்றி அவைகளினால் துன்பங்கள் வரும் என்று தெரிந்திருந்தாலும், மின் விளக்கைப் பார்த்து அதில் விழும் விட்டில் பூச்சிகள் போல, பெரும்பாலான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக, குலவிளக்காக இராமரை முன்னிறுத்துவோம் என்றெண்ணி, வால்மீகி ஒவ்வொரு இன்னல்களிலும் மனிதனான இராமர் எப்படி தன் நிலைப்பாடை எடுக்கிறார் என்பதைக் காட்டும்போது, அந்தக் காலத்தைய அவல நிலைச் சூழல்களையும் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார். இப்படியும் ஒருவனால் இருக்க முடியும் என்று காட்டுவதே இந்த இலக்கியத்தின் இலக்கு. அதைக் கேட்டு ரசித்து, அது சொல்லும் வழியில் நடக்க நமக்கு அந்த இராமரே வழி காட்டட்டும்.

முற்றும்.

பின்னுரை:

எஸ்.ராமன்
எஸ்.ராமன்
இத் தொடரின் தொடக்கத்தில் சொன்னதுபோல மூல ஆசிரியர் தேர்ந்தெடுத்த செய்யுட்களையும், IIT கான்பூரின் இணைய தளத்திலிருந்து அந்தச் செய்யுட்களுடன் இணைந்து வந்த விளக்கங்களையும் சுந்தர காண்டம் வரை கொடுத்து வந்தேன். யுத்த காண்டம் வந்ததும் கதையில் வரும் ராவணனுக்கு மட்டும் அல்லாது, எனக்கும் ஓர் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. IIT கான்பூர் எடுத்துக்கொண்ட வேலை திட்டப்படி முடியவில்லை போலிருக்கிறது. அதனால் அத்தளத்தில் அதற்குமேல் செய்யுள் மற்றும் சொற்கள் அளவில் விளக்கங்கள் ஏதும் காணப்படவில்லை. ஆனால் வால்மிகியின் மூலச் செய்யுட்கள் மட்டும் அங்கு இருந்தன. அது தவிர மேலே கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் கடைசிச் செய்யுளும் அந்த அத்தியாயத்தில் இல்லை. எனக்கு சம்ஸ்க்ருதத்தில் போதுமான பயிற்சி இல்லாததால் எனது ஐம்பத்துமூன்று வருட காலத்தைய நண்பனும், அன்றிலிருந்தே சம்ஸ்க்ருதத்தில் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றவரும், அணு விஞ்ஞானியாய் இருந்து ஒய்வுபெற்றவருமான Dr. P. S. பர்வத நாதன் அவர்களின் துணையோடு, தொடரின் 22-ம் பகுதியிலிருந்து சம்ஸ்க்ருதச் சொற்களுக்குப் பொருளும் அவரே எழுதப்பெற்று, தொடரை இனிதே முடித்துள்ளேன். அன்னாருக்கு என் சார்பாகவும், உங்கள் சார்பாகவும் உளமிக்க நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த மொழியாக்கத்தில் நூற்றுக்கு தொண்ணூற்றியொன்பது பகுதி, மூலத்தில் உள்ளதை மொழிபெயர்த்து நான் எழுதியுள்ளேன். மூல ஆசிரியர் கொடுத்த ஊக்கத்தில் இங்கங்கு என்று எனது எண்ணங்களையும் சேர்த்துள்ளேன். தொடக்கம் முதலே என்னை எழுதச் சொல்லியும், பதிவு செய்தும் ஊக்கமளித்த இத்தளத்தின் ஆசிரியர் குழு, மற்றும் வாசகர்கள் உட்பட அனைவரும் எனது நன்றி கலந்த வணக்கத்தை ஏற்குமாறு வேண்டுகிறேன்.

பின்னுரைக்குப் பின் உறை

ஆமாம், முன்பு எப்போதோ செய்துவைத்த பொருளுக்குப் போடப்படும் உறை போன்றதுதான் இது. மேலே காணப்படும் பின்னுரையையும் சேர்த்து, 2012 மே மாதம் நடுவில் இந்தத் தொடரை நான் எழுதி முடித்து அனைத்தையும் இணைய தளத்திற்கு அனுப்பிவிட்டேன். அதனால் மறுமொழிகளைப் பார்த்து, பின் வந்த தொடர்களில் எதையும் மாற்றவும் இயலவில்லை.

இந்தத் தொடர் ஆரம்பிக்கப்படும் முன் என் எண்ணம் வேறெதிலோ சென்று கொண்டிருந்தது. ஆனால் இறுதியாக அமைந்தது இந்தத் தொடர்தான். எனக்கு ஓரளவு சம்ஸ்க்ருதம் படிக்க, எழுதத் தெரியுமே தவிர இலக்கணமோ, பொருளோ எதுவும் தெரியாது. அவ்வப்போது சம்ஸ்க்ருதம் படிக்க ஆரம்பித்து அப்போதைக்கப்போதே தொடராமல் போனதுதான் என்னுடைய கதை. நான் கடைசியாக சம்ஸ்க்ருதம் கற்றுக்கொள்ள முயன்றது 2011-ல் திரு. பாலசுப்ரமணியன் என்பவரிடம். இந்த இணைய தளத்தில் திரு. வெங்கட் சுவாமிநாதன் தனது “மலர்மன்னனுக்கு அஞ்சலி” கட்டுரையின் மறுமொழிகள் ஒன்றில் திரு. பாலசுப்ரமணியன் அவர்களை, திரு.ஜடாயு எடுத்த போட்டோ ஒன்றில் தனக்குப் பின் உட்கார்ந்த்திருப்பவர் என்று சொல்லி, அறிமுகப்படுத்திப் புகழ்ந்திருக்கிறார்.

அவரைப் பற்றிப் பின்பும் பார்ப்போம்.

2012-ம் வருடம் ஜனவரி முதல் மார்ச் வரை இந்த இணைய தளத்திற்கு என்ன மேலும் எழுதலாம் என்ற எண்ணத்தில் மூழ்கியிருந்தேன். அப்போது சில மாதங்கள் அமெரிக்காவில் தங்கும் வாய்ப்பு எனக்கு ஏற்பட்டது. பயணம் செல்வதற்கு முன், அங்கிருக்கும்போது எழுதுவதற்காக எனது புத்தகங்கள் சிலவற்றை எடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, இத்தொடரின் ஆங்கில மூல புத்தகம் என் கண்ணில் பட்டது. அதுவரை நான் அதைப் படித்திருக்கவில்லை. அதைப் பிரித்துப் பார்க்கும்போது, எனது சம்ஸ்க்ருத ஆசை மறுபடியும் துளிர் விட்டு, பொழுது நிறைய கிடைக்கும்போது அதைப் படித்து சம்ஸ்க்ருதத்தையும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்தோடு அதை எடுத்துக் கொண்டேன். அங்கு சென்ற நான் பலவற்றையும் படிக்கும்போது, இந்தப் புத்தகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறு பிரிவிலும் ஒரு ஸ்லோகமும், ஒரு நீதியும் இருப்பதைப் படித்தபோது, இதை மொழி பெயர்த்து அனுப்பலாமே என்ற எண்ணம் வந்தது. உடனே புத்தகத்தில் மூல எழுத்தாளரான திரு லக்ஷ்மி நாராயணனின் மின்னஞ்சல் விவரம் இருந்ததால், அதன் மூலம் அவரது அனுமதியையும் கேட்டேன். அவரோ பெருந்தன்மையுடன், பகீரதன் கங்கை நீர் கொண்டு வந்தாலும், நாமும் அதைப் பருகுகிறோம் அல்லவா? ராமர் கதையை எழுத நான் யார் அனுமதி கொடுப்பதற்கு? தாராளமாகச் செய்யுங்கள் என்றார். (எனக்கு அவரை முன்பே அறிமுகம் கிடையாது. நான் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து நான்கு தெருக்கள் தள்ளிதான் அவர் வசிக்கிறார் என்றும், அவர் எனது நண்பர் ஒருவரின் சகோதரியைத்தான் மணம் புரிந்துள்ளார் என்றும் எனக்கு இந்தியா திரும்பி வந்தபின் தான் தெரிய வந்தது.)

rama_pattabhishekam_1அனுமதி பெற்றதும், முதல் மூன்று பகுதிகளை எழுதி அனுப்புகையில், ஸ்ரீ ராம நவமி 2012 ஏப்ரல் முதல் தேதி வருகிறது என்பதைப் பார்த்த நான் பதிக்கத் தகுந்தது என்றால் ராமர் நன்னாளில் தொடங்கலாம் என்று இணைய தளத்தாருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தேன். அதை வரவேற்று அவர்களும் அப்படியே பதிக்கத் தொடங்கினார்கள். சம்ஸ்க்ருதம் அறியாததால் எல்லாம் சரியாக அமைய வேண்டுமே என்று IIT Kanpur இணைய தளத்திலிருந்து ஸ்லோகத்தின் மூலமும், ஆங்கிலத்தில் அவர்கள் கொடுத்திருந்த பொருளையும் எடுத்துக்கொண்டு தொடரைத் தொடர்ந்தேன். அந்த இணைய தளமும் என்னைப் பாதிக் கிணறுதான் தாண்ட வைத்தது என்பதை முன்பே கூறியுள்ளேன். மீதியை என் நண்பன் மூலம் செய்து முடித்தேன்.

தொடருக்கு வந்த மறுமொழிகள் மூலம், திரு. ஜடாயுவும். திரு. சிவஸ்ரீ பூஷண் அவர்களும் சுட்டிக்காட்டிய திருத்தங்களை, தொடர் எழுதியபோது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை; தொடர் வந்த போது மேலும் தவிர்க்க முடியாதும் போயிற்று. அவர்களைத் தவிர, சம்ஸ்க்ருத மூல ஸ்லோகத்தின் பொருளும் பல இடங்களில் சரியாகத் தரப்படவில்லை என்று திரு. பாலசுப்ரமணியன் அவர்கள் அண்மையில் கூறியதால், இப்போது அவருடைய துணையுடன் அனைத்தையும் திருத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாத் திருத்தங்களையும் முடித்துவிட்டு, நம் தள நண்பர்கள் தொடங்கியுள்ள “இந்துத்வா பதிப்பகம்” மூலம் இத்தொடரைப் புத்தக வடிவில் வரும் ஜூலை மாத அளவில் அச்சிட்டு வெளியிடலாம் என்பது எங்கள் திட்டம்.

இத்தொடரை வரவேற்று மறுமொழிகளைத் தொடர்ந்து அளித்த வாசகர்களுக்கும், குறைகளை நீக்கச் செய்து நிறைபெற உதவி செய்துள்ள வாசகர்களுக்கும், இது புத்தக வடிவில் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று விரும்பிய நேயர்களுக்கும் எனது நன்றியையும், வணக்கத்தையும் கூறிக்கொள்கிறேன்.

பகைவனும் பாராட்டும் பகழி

பொதுவாக உலகில் ஒருவரை நண்பர்கள், உறவினர்கள் பாராட்டுவார்கள். ஆனால் ஒருவருடைய பகைவனே அவரைப் பாராட்டுவது என்பது மிகவும் அருமை. அதிலும் யாரைப்பற்றி, யாருடைய வீரத்தைப் பற்றி முன்னொரு முறை மிக இழிவாக, மிக ஏளனமாகப் பேசினானோ அவரைப் பற்றியும் அவருடைய வீரத்தைப் பற்றியும் மனம் திறந்து பாராட்டுகிறான். ஒரு தடவை அல்ல பல தடவை. பலவகையாகப் பாராட்டுகிறான். பாராட்டுபவர் யார்? பாராட்டுப் பெறுபவர் யார்?

பாராட்டுபவன் சாமானியப்பட்டவன் அல்லன்.இராவணேச்வரன்!

வாரணம் பொருத மார்பும் வரையினை எடுத்த தோளும்
நாரத முனிவர்க்கு ஏற்ப நயம்பட உரைத்த நாவும்
சங்கரன் கொடுத்த வாளும்

உடையவன்.

“முப்பத்து முக்கோடி வாழ்நாளும் முயன்றுடைய பெருந்தவமும், எக்கோடி யாராலும் வெல்லப்படாய்’’ என்ற வரமும் கொண்டவன். இப்பேர்ப்பட்ட ராவணேச்வரனே பாராட்டுகிறான். பாராட்டுப் பெறுபவன் காகுத்தன். “பல் அலங்காரப் பண்பே காகுத்தன் பகழிமாதோ!” என்று வியந்து மனமாரப் பாராட்டுகிறான். பகழி என்றால் அம்பு. அந்தக் காகுத்தனின் பகழி என்னவெல்லாம் செய்கிறது என்பதைப் பார்க்கலாம்.

அனேகமாக ஒவ்வொரு காண்டத்திலும் ராமனுடைய வில்லாற்றலைப் பார்க்கிறோம். ராமபாணத்தின் மகிமை, அதன் வேகம், கம்பன் அந்த பாணத்திற்குச் சொல்லும் உவமை இவற்றையெல்லாம் பார்க்கலாம்.

கன்னிப்போர்

ராமனுடைய வில்லாற்றல் முதன்முறையாக விசுவாமித்திரர் மூலமாக வெளிப்படுகிறது. தன் யாகம் காக்கத் தசரதனிடம் கரிய செம்மலான ராமனைத் தரும்படி கேட்கிறார். யாகசாலையைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை ராமன் ஏற்க வேண்டும் என்கிறார். சிறுவனான ராமனை அவருடன் அனுப்ப முதலில் மன்னன் தயங்கினாலும் வசிஷ்டரின் அறிவுரையின்படி அனுப்பி வைக்கிறான் தசரதன். யாகரட்சணத்திற்கு முன்பாகவே ராமன் தாடகையை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. “இந்தத் தாடகை முறைநின்ற உயிரெல்லாம் தன் உணவெனக் கருதும் தன்மையுடையவள்” என்று விசுவாமித்திரர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே தாடகை வருகிறாள். எப்படி வருகிறாள்?

இறைக்கடை துடித்த புருவத்தள் எயிறு என்னும்
பிறைக்கடை பிறக்கிட மடித்த பில வாயள்
மறக்கடை அரக்கி வடவைக் கனல் இரண்டாய்
நிறைக்கடல் முளைத்ததென நெருப்பென விழித்தாள்

பாட்டைப் பாடிப் பார்க்கும் போதே அவளுடைய பயங்கர உருவம் நம்கண் முன் தெரிகிறது. இப்படி வரும் தாடகையை அம்பு எய்து வதைக்க வேண்டும் என்று விசுவாமித்திர்ர் எண்ணுகிறார். ராமனுக்கும் முனிவரின் எண்ணம் புரிகிறது. ஆனாலும் ராமன் உடனே அம்பு தொடுக்கவில்லை. ஏன்? “பெண்ணென மனத்திடை பெருந்தகை நினைத்தான்.” ஆனால் முனிவரோ, “ராமா, உயிர்க்குலத்தையே கருவறுத்து வரும் இவளையா நீ பெண்ணென்று நினைக்கிறாய்? இவளுடைய பாவச்சுமையை ஒழிக்க வேறு வழியே இல்லை. “ஆறி நிற்பது அருளன்று.” எனவே அரக்கியைக் கொன்றுவிடு என்று ஆணையிடுகிறார். இதற்குள் தாடகை சூலத்தை வீசிவிடுகிறாள். எனவே தற்காப்புக்காக ராமனும் அம்பு தொடுக்கிறான்.

சொல் ஒக்கும் கடிய வேகச் சுடுசரம் கரிய செம்மல்
அல்லொக்கும் நிறத்தினாள் மேல் விடுதலும் வயிரக் குன்றக்
கல்லொக்கும் நெஞ்சில் தங்காது அப்புறம் கழன்று, கல்லாப்
புல்லோர்க்கு நல்லோர் சொன்ன பொருள் எனப் போயிற்று அன்றே!

‘சொல்லொக்கும் கடிய வேகச் சுடுசரம்’ என்கிறான் கம்பன். யாருடைய சொல்? விசுவாமித்திர மகரிஷி போன்றவர்களின் சாபச்சொல் எப்படி உடனே தவறாமல் பலிக்குமோ அதுபோல் அவ்வளவு கடும் வேகமாக இருந்ததாம். சுடுசரமாக இருந்தது! அது எப்படிச் சென்றது? ‘கல்லாப் புல்லோர்க்கு நல்லோர் சொன்ன பொருள் என’ – கல்லாத மூடர்களுக்கு நாம் எவ்வளவுதான் புத்திமதி சொன்னாலும் அது அவர்கள் மனதில் கொஞ்சம் கூடத் தங்காமல் எப்படி உடனே போய்விடுமோ அதுபோல ராமபாணம் தாடகையின் மார்பை ஊடுருவிச் சென்று விட்டதாம்.

அந்த மார்பு எப்படிப்பட்டது? ‘வயிரக் குன்றக் கல்லொக்கும் நெஞ்சு.’ அந்த நெஞ்சையும் ஊடுருவிச் சென்றுவிடுகிறது ராம பாணம்.

பரசுராமனோடு போர்

ராமனின் கைவண்ணம், கால் வண்ணம், தோள்வண்ணம் எல்லாம் கண்ட விசுவாமித்திர்ர் அவனை மிதிலைக்கு அழைத்துச் சென்று சீதாராமனாக்குகிறார். திருமணம் முடிந்து எல்லோரும் அயோத்தி நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் அவர்களை நோக்கி வேகமாக ஆக்ரோஷத்தோடு வருவது யார்? மின்னும் சடை, கையிலே வில், பொன்மலையே இடம் பெயர்ந்து வருவதுபோல் வருவது யார்? என்று ராமன் திகைக்கிறான்.

இற்றோடிய சிலையின் திறம் அறிவென், இனி யானுன்
பொற்றோள் வலிநிலை சோதனை புரிவான் நசையுடையேன்
செற்றோடிய திரள் தோளுறு தினவும் சிறிதுடையேன்.

“ராமா! சிவதனுசை முறித்து விட்டோம் என்று கர்வம் கொள்ள வேண்டாம். அது என்ன பெரிய வில்லா? எல்லோரும் தூக்கித் தூக்கி ஏற்கெனவே இற்றுப் போனவில். உன் கை பட்ட்தும் தானாகவே ஒடிந்து விட்டது. அதனால் உன் வலிமையைப் பற்றி எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறது. தைரியமிருந்தால் என்னுடைய இந்த வில்லை வாங்கி நாணேற்று பார்க்கலாம்” என்று சவால் விடுகிறான் பரசுராமன். தசரதன் நடுங்கிப் போகிறான். பரசுராமனைச் சமாதானப் படுத்துகிறான். ஆனால் ராமன் என்ன செய்கிறான்?

“நாரணன் வலியின் ஆண்ட வென்றிவில் தருக’’ என்று மிகவும் அநாயாசமாக அந்த வில்லை வாங்கிக் கொள்கிறான்.

ஆனால் உடனே அம்பு போடவில்லை. தாடகையைப் பெண் என்பதால் கொல்லத் தயங்கிய ராமன் இப்பொழுது பரசுராமனையும் கொல்லத் தயங்குகிறான். ஏன்?

பூதலத்தரசை யெல்லாம் பொன்றுவித்தனை யென்றாலும்
வேதவித்தாய மேலோன் மைந்தன் நீ விரதம் பூண்டாய்
ஆதலிற் கொல்லலாகாது, அம்பிது பிழைப்பதென்றால்
யாது இதற்கு இலக்கமாவது இயம்புதி விரைவின் என்றான்

உலகத்திலுள்ள க்ஷத்திரிய குலத்தையெல்லாம் 21 முறை வேரோடு தொலைத்தவன் இந்தப் பரசுராமன். எனவே தண்டனைக்குரியவன். என்றாலும் வேத வித்தான ஜமதக்னி முனிவரின் மைந்தன். மேலும் தவக்கோலத்தில் இருக்கின்றான். எனவே அவனைக் கொல்லலாகாது. “ஆனாலும் என் வில்லில் பூட்டிய அம்பு வீணாகப் போவதில்லை. ஆதலால் என் அம்புக்கு ஒரு வழி சொல்” என்கிறான். இதைக் கேட்ட பரசுராமன், தன் செய்தவம் அனைத்தையும் இலக்காக வைக்கிறான்.

“ராமன் கை நெகிழ்தலும் கணையும் சென்று அவன் மையறு தவம் எல்லாம் வாரி மீண்டதே!” ராமன் கொஞ்சம் கையை நெகிழ விடுகிறான். உடனே ராமபாணம் பரசுராமனுடைய தவவலிமை அனைத்தையும் கவர்ந்து கொண்டு வந்துவிடுகிறது. கண்ணால் காணும் பொருட்கள் மட்டுமல்லாமல் கண்ணுக்குத் தெரியாத தவம் போன்ற சூட்சுமமமானவற்றையும் கவர்ந்து வரும் ஆற்றல் உடையது ராமபாணம்.

கரனோடு போர்

சீதாராமனாக இருக்கும் ராமனைப் பட்டாபிஷேக ராமனாக்க வேண்டுமென்று தசரதர் தீர்மானிக்கிறார். ஆனால் கைகேயியின் வரங்களால் ராமன், சீதை, இலக்குவன் மூவரும் வனம் செல்கிறார்கள்.வனத்திலே வந்த சூர்ப்பனகை ராமன் அழகில் ஈடுபட்டு அவனை அடைய ஆசைப்படுகிறாள்.ஆனால் சீதை தடையாக இருப்பதாக எண்ணி அவளைக் கவர்ந்து செல்ல முயற்சி செய்ய இளையவனால். மூக்கறுபடுகிறாள்.நேராகக் கரனிடம் சென்று முறையிடுகிறாள். கரன் போர் செய்ய வருகிறான். இராமனைப் பார்க்கிறான். சீ! என்ன கேவலம்! போயும் போயும் ஒரு மனிதனுடனா போர் செய்ய வேண்டும் என்று ஏளனம் செய்கிறான். சேனைகளை யெல்லாம் விலக்கித் தான் ஒருவனே போர் செய்கிறான். ராமன் வில்லை வளைக்கிறான். அவ்வளவுதான்!

ஒன்று, பத்து, நூறு, ஆயிரம், லட்சம், கோடி என்று எண்ணவே முடியாதபடி இராம பாணங்கள் புறப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அந்த வனம் முழுவதுமே பிணக் குன்றுகளாகவும் ரத்த நதிகளாகவும் மாறுகிறது.

மாயமான் வேட்டை

சூர்ப்பனகை நேராகத் தன் அண்ணன் இராவணேச்வரனிடம் ஓடுகிறாள்.“அண்ணா! உனக்காக ஒரு பெண்னைக் கொண்டு வரச் சென்றேன். அப்பொழுதுதான் இந்த அவமானம் ஏற்பட்டது என்று சீதையின் அழகைப் பற்றிச் சொல்லி அவன் மனதில் காமத்தீயை வளர்க்கிறாள்.

“கரனையும் மறந்தான் உற்ற பழியையும் மறந்தான் வெற்றி அரனையும் கொண்ட காமன் அம்பினால் முன்னைப் பெற்ற வரனையும் மறந்தான்” ஆனால் கேட்ட நங்கையை மட்டும் மறக்கவில்லை. எப்படியாவது அவளை அடைந்தே தீர வேண்டும் என்று மாரீசன் உதவியை நாடுகிறான். மாரீசன் எவ்வளவோ அறிவுரை சொல்லியும் கேட்கவில்லை. ராமபாண மகிமையைப் பற்றி தான் ஏற்கெனவே அறிந்திருப்பதால் அஞ்சுவதாகவும் சொல்கிறான். ராவணன், மாரீசனையே கொன்றுவிடுவதாகப் பயமுறுத்தியதால், ராவணன் கையால் மாள்வதைவிட ராமன் கையால் மாள்வதே மேல் என்று மாரீசன் மாயமானாகிச் செல்கிறான். சீதை அந்த மானை விரும்ப ராமன் அதைப் பிடிக்கச் செல்கிறான். வந்திருப்பது மாயமான் என்று உணர்ந்த ராமன்

சக்கரத்தின் தகைவு அரிதாய ஓர்
செக்கர் மேனிப் பகழி செலுத்தி

இன் உயிர் போக்கு என்று அம்பு விடுகிறான். அந்தச் சரம் வஞ்சகன் நெஞ்சில் பட மாரீசன் சுய உருவோடு வீழ்கிறான். ராமனின் குரலில் அலறுகிறான். இலக்குவனும் அகல, ராவணன் கபட சன்யாசியாக வந்து சீதையைக் கவர்ந்து செல்கிறான்.

மராமரங்கள் துளைத்தது

சீதையைத் தேடிவரும் பொழுது சுக்ரீவனின் நட்பு கிடைக்கிறது. அவனும் தன்னைப் போலவே மனைவியை இழந்ததைப் புரிந்து கொண்ட ராமன், “தலைமையோடு நின் தாரமும் உனக்கு இன்று தருவேன்’’ என்று வாக்களிக்கிறான். இதனால் மகிழ்ந்த சுக்ரீவனுக்குக் கூடவே ஒரு சந்தேகமும் தோன்றுகிறது. இந்த ராமன் என் அண்ணன் வாலியை வெல்வானா? வாலியின் எதிரே சென்று யார் போர் செய்தாலும் அவர்களுடைய பலத்தில் பாதி வாலிக்குச் சென்றுவிடுமே! அப்படிப்பட்ட வாலியோடு ராமன் போர் செய்ய முடியுமா? என்று சந்தேகப் படுகிறான். இவனுடைய சந்தேகத்தைப் போக்க அனுமன் வழி செய்கிறான்.

ஏழு மராமரங்களையும் ஒரே பாணம் துளைக்க வேண்டும். அந்த மரங்கள் எப்படிப்பட்டவை?

ஊழி பேரினும் பேர்வில, அருங்குலக் கிரிகள்
ஏழும் ஆண்டு சென்று ஒரு வழி நின்றென

நிற்கின்றன.அவை மேரு மால் வரையினும் பெரியன! ராமன் கோதண்டத்தில் நாணேற்றுகிறான். அந்த நாணொலி கேட்டு, திக்கயங்களும் மயங்கின. திசைகளும் சலிப்புற்றன.

ஏழு மாமரம் உருவி, கீழ் உலகம் என்று இசைக்கும்
ஏழும் ஊடுபுக்கு உருவி, பின் உடன் அடுத்து இயன்ற
ஏழ் இலாமையால் மீண்டது அவ் இராகவன் பகழி

இனிமேல் ஏழு என்று சொல்லக்கூடிய எப்பொருளும் இல்லை என்பதால் மீண்டும் ராமன் அம்பறாத் தூணியில் வந்து சேர்ந்தது அப்பாணம்.

பழத்தில் நுழைந்த ஊசி

இப்பொழுது சுக்ரீவன் தைரியமாக வாலியைப் போருக்கு அழைக்கிறான். வாலி சுக்ரீவன் இருவரும் மாறிமாறி குத்துச் சண்டை போடுகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் வாலி, சுக்ரீவனைக் கொன்று தீர்த்தே விடுவது என்ற எண்ணத்தோடு அவனைத் தலைக்குமேலே இரு கைகளாலும் தூக்கி விடுகிறான். இப்பொழுது வாலி மார்பிலே ராமன் கோல் ஒன்று வாங்கித் தொடுத்து நாணோடு தோள் இழுத்துத் துரந்து விடுகிறான்.

பரசுராமன் கொடுத்த வில்லை அநாயாசமாக வாங்கிய ராமன் கை நெகிழவிட்டான் என்று பார்த்தோம். ஆனல் இங்கோ? நாணொடு தோள் உறுத்து வாளியை விடுகிறான். தோள்வரை இழுத்து அம்பு போடுகிறான்.ஏன்? வாலி அவ்வளவு பராக்கிரமம் உள்ளவன்.

கால் செல்லாது அவன் முன். கந்தவேள் வேலும் செல்லாது அவன் மார்பில்! என்றாலும் ராமபாணம் அவன் மார்பைத் துளைக்கிறது. எப்படி என்பதைக் கம்பன் மிக அழகாகச் சொல்கிறான். “கார் உண் வார்சுவைக் கதலியின் கனியினைக் கழியச் சேரும் ஊசியின் சென்றது” என்பார். நன்றாகப் பழுத்த வாழைப் பழத்திலே ஊசியைச் சொருகினால் அது எப்படி மிக எளிதாக, விரைவாக உள்ளே செல்லுமோ அப்படிச் சென்றதாம். மேருமலை வீழ்வது போல வீழ்கிறான் வாலி. அவனுக்கு ஒரு சந்தேகம். கந்தவேள் வேல் செலாத தன் மார்பிலே இப்படித் துளைப்பது அம்புதானா? இல்லை மாயவனின் சக்கரமா? இல்லை நீலகண்டனின் சூலமா? இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்திற்கும் தன் மார்பைத் துளைக்கும் வலிமை கிடையாதே! ஒருவேளை, “வில்லினால் துரப்ப அரிது, இவ்வெஞ்சரம் சொல்லினால் நெடு முனிவரோ தூண்டினார்?” என்று வியந்து பராட்டுகிறான்.

கை அவன் நெகிழ்தலோடும், கடுங்கணை காலவாலி
வெய்ய மார்பு அகத்துள் தங்காது உருவி மேக்கு உயர மீட்போய்
துய்யநீர்க் கடலுள் தோய்ந்து தூய்மலர் அமரர் சூட்ட
ஐயன் கொற்றத்து ஆவம் வந்து அடைகிறது. வாலி வீரசுவர்க்கம் அடைகிறான்.

பகைவன் பாராட்டும் பகழி

ராம ராவண யுத்தம் ஆரம்பமாகிறது. முதல்நாள் போருக்கு ராவணனே வருகிறான். ராமனும் ராவணனும் நேருக்கு நேர் மோதுகிறார்கள். ராமன் ராவணன் வில்லை அறுத்தபின், இன்னொரு கணையால் மகுடங்களை யெல்லாம் கீழே தள்ளி விடுகிறான். கடைசியாக எல்லாவற்றையும் இழந்து வெறுங்கையோடு நிற்கும் இராவணனை “இன்று போய் போர்க்கு நாளை வா” என்று அருள் செய்கிறான்.

வாரணம் பொருத மார்பும் வரையினை எடுத்த தோளும்
நாரத முனிவர்க்கு ஏற்ப நயம்பட உரைத்த நாவும்
தாரணி மௌலி பத்தும், சங்கரன் கொடுத்த வாளும்
வீரமும் களத்தே போட்டு

வெறுங்கையோடு இலங்கை செல்கிறான் இராவணன். ஜானகி இதைக் கேட்டால் சிரிப்பாளே என்று நாணத்தால் நிலைகுலைந்து போகிறான். நிகழ்ந்ததைக் கேள்விப்பட்ட பாட்டன் மால்யவான் ராவணனிடம் வந்து மெதுவாக, “ஐயா! என்ன நடந்தது? உன் முகம் வாடியிருக்கிறதே?” என்று கேட்கிறான். தன் மனதில் உள்ளதைக் கொட்டுகிறான் என்றே சொல்லலாம். இளையவன் தனக்கும் ஆற்றாது நம் பெருஞ்சேனை என்று இலக்குவனுக்கும் புகழ்மாலை சூட்டுகிறான். முன்பு ‘மனிசர்’ என்று யாரை இகழ்ந்தானோ அவர்கள் இருவரையும் புகழ்கிறான் இப்போது. ராமனுடைய கோதண்டத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறான். வில்தானா அது! கொஞ்சம் கூட சிரமமேயில்லாமல் சினமும் இல்லாமல் எவ்வலவு அநாயாசமாகத் தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த அரக்க வெள்ளத்தை அப்படியே அழித்து விட்டான்! ராவணேச்வரனாகிய என்னையே அது என்ன பாடு படுத்திவிட்டது?

அன்றொரு நாள் கூனியின் முதுகிலே வில் உண்டையால் வேடிக்கையாக அடித்தானாமே, அதேபோல் வேடிக்கையாக என் மார்பிலே பாணங்களைப் போட்டு விட்டானே! என் வீரர்களின் ஆவியையும் அதேபோல் வேடிக்கையாகப் பறித்து விட்டானே! ராமபாணம் உலகம் எல்லாம் புகுந்து சென்று போகுமே தவிர அது ஓய்ந்து போகும் என்று தோன்றவில்லை அப்பாணம் “ஊழித் தீயையும் தீய்க்கும், செல்லும் திசையையும் தீய்க்கும் சொல்லும் வாயையும் தீய்க்கும், உன்னின் மனத்தையும் தீய்க்கும்” வலிமையுடையது.

இன்று இப்படியெல்லாம் ராமன் புகழ்பாடும் ராவணன் அன்று சீதையிடம் எப்படிப் பெருமையடித்துக் கொண்டான். மேருமலையைப் அப்படியே பறித்து எடுக்க வேண்டுமா? ஆகாயத்தை இடிக்க வேண்டுமா? கடல்கள் ஏழையும் கலக்க வேண்டுமா? பூமியை எடுக்க வேண்டுமா? இன்னும் என்னென்ன செய்ய வேண்டுமோ அதனையும் செய்யக் கூடிய வலிமை இந்த ராவணனுக்கு உண்டு. என்றான். இன்று ராம பாணம் தந்த அனுபவம் இப்படிப் பேச வைக்கிறது!

மேருவைப் பிளக்கும் என்றால், விண் கடந்து ஏகும் என்றால்
பாரினை உருவும் என்றால், கடல்களைப் பருகும் என்றால்
ஆறுமே அவற்றின் ஆற்றல், ஆற்றுமேல் அனந்த கோடி
மேருவும் விண்ணும் மண்ணும் கடல்களும் வேண்டும் அன்றே

அன்றே சீதை இதே கருத்தைச் சொன்னபோது ராவணன் எவ்வளவு சீற்றம் அடைந்தான்? ராவணனுடைய வார்த்தைகளாலேயே அவனை மடக்கிப் பேசியதும் ராவணன் சீற்றம் கொண்டு அவளைக் கவர்ந்து வந்தான். ஆனல் இப்பொழுது ராமபாணத்தின் வலிமையை ஒப்புக் கொண்டு பாட்டனிடம் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளிக்கிறான். “தாத்தா! அந்த பாணங்கள் தான் எவ்வளவு வேகமாக வருகின்றன. அவன் நினைப்பதுதான் தாமதம், எங்கும் பார்க்கும் இடமெல்லம் பாணங்களால் நிரம்பி விடுகின்றன. என்ன வேகம்! இந்திரனுடைய குலிசமும் பரமேச்வரனின் திரிசூலமும், மாயவன் சக்கரமும் சேர்ந்து ஒன்றாக வருவது போலல்லவா ராமபாணம் புறப்பட்டு வருகிறது! வேதங்கள் கூடப் பொய்யாகிப் போனாலும் போகலாம். ஆனால் இந்தக் கோதண்ட்த்திலிருந்து புறப்பட்டு வரும் பாணங்கள் ஒன்றுகூடத் தப்புவதில்லை. அந்தப் பாணங்கள் என் செருக்கையே அடக்கி விட்டதென்றால் வேறு என சொல்ல இருக்கிறது! தாத்தா! அந்தப் பாணங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்றே தெரியவில்லை. கிழக்கிலிருந்தா, மேற்கிலிருந்தா, பூமியிலிருந்தா, ஆகாயத்திலிருந்தா, எல்லா இடங்களிலிருந்தும் வருகிறதா என்றே கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அவ்வளவு ஏன்? அவனுடைய வில் அவனுக்கு இடப் பக்கத்திலிருக்கிறதா அல்லது வலப்பக்கதில் இருக்கிறதா என்று கூடத் தெரியவில்லை என்று அதிசயித்துப் பேசுகிறான். கடைசியாக ஒன்று சொல்கிறான்.

வாசவன், மாயன், மற்றும் மலருள்ளோன், மழுவாள் அங்கை
ஈசன் என்று இனைய தன்மை இனி வரும் இவரால் அன்றி
நாசம் வந்துற்ற போதும் நல்லதோர் பகையைப் பெற்றேன்

என்று மனச் சமாதானம் அடைகிறான். நான் தோல்வி அடைந்தாலும் நல்லதோர் பகைவனை, சரிக்குச் சரியானவனிடம் தான் தோல்வி அடைந்திருக்கிறேன். குட்டுப்பட்டாலும் மோதிரக் கையால் குட்டுப்பட வேண்டும் என்று சொல்வது போல “நாசம் வந்துற்ற போதும் நல்லதோர் பகையைப் பெற்றேன்” என்று தோல்வியிலும் பெருமிதம் கொள்கிறான். இப்படி ஒரு புகழ் மாலையை ராவணனைப் போன்ற ஒரு வீரனிடமிருந்து, எதிரியிடமிருந்து பெறக்கூடிய ராமனின் வில்லாற்றலை என்னென்பது! மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகையும் மணக்கும் என்று மனமாரப் பாரட்டும் ராவணனின் வீரத்தையும் இங்கே பார்க்கிறோம்.