தியாகராஜரின் ஆன்மீகமும், இசையும்

[இக்கட்டுரை முதலில் வெளியிடப் பட்டவுடன் வாசகர்களும் அறிஞர்களும் பல தகவல் பிழைகளையும் தவறுகளையும் சுட்டிக்காட்டினர். அவற்றை முதலிலேயே களையாது வெளியிட்டதற்காக மன்னிப்புக் கோருகிறோம். கர்நாடக இசையிலும் தியாகராஜ கீர்த்தனைகளிலும் புலமை வாய்ந்த பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத ஒரு நண்பர் இக்கட்டுரையை முழுமையாகத் திருத்தி அளித்தார். அவருக்கு எமது நன்றி. நீங்கள் கீழே வாசிப்பது அந்தத் திருத்தங்களுடன் கூட வடிவம் – ஆசிரியர் குழு]

To evaluate the ability of ivm to penetrate parasites we used a fluorescent dye (rhodamine-conjugated ivm; 1 mg/ml. The pill form kirkland aller flo price contains 30 mg of priligy and the capsule contains 60 mg. You can talk to a professional about your problems, whether it’s about your relationship with your partner, your anxiety, your work situation, or anything else.

It was a really nice experience to be with him in this way. Dapoxetine is not approved for use in children under 12 Ban Chalong years of age. If the patient does not respond, the dosage must be lowered.

The teva has since been replaced by paxil, merck's seroquel was replaced by its generic version. Getting old and you feel it's time to re-train your dog, Urayasu you need the. It is a drug that is available as generic in india and is also available in some other countries.

ஞானிகள், புலவர்கள், கலைஞர்கள் என்று சமுதாய நலம்விரும்பிகள் தங்களுக்கிசைந்த ஊடகங்களின்மூலம் காலந்தோறும் தம்மைக் வெளிப்படுத்தி வந்திருக்கின்றனர். அவ்வகையில் பக்தியும் இசையும் கலந்த வெளிப்பாடாக தியாகராஜரின் வாழ்க்கை அமைகிறது. காகர்ல ராமப்ரஹ்மம்-சீதம்மா தம்பதியினருக்கு மூன்றாவது மகனாக பிறந்த அவருக்கு திருவாரூரில் உறையும் கடவுளான தியாகேசரின் பெயரையேகொண்டு காகர்ல தியாகப்ரஹ்மம் என்று பெயர் சூட்டினார்கள். இவரது தாய்மொழி தெலுங்கிலும், வடமொழியிலும் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றவர். இளவயதிலிருந்தே வால்மீகி ராமாயணத்தின் மீது பேரார்வம் கொண்டவர். தந்தை ராமனின் கதையை கதாகாலக்ஷேபம் செய்யும் போதும், தாய் புரந்தரதாசரின் பாடல்களைப் பாடும்போதும் தன்னை மறந்து அதில் லயித்துப்போகும் திர்யாகராஜருக்கு ராமன் இஷ்ட தெய்வமானான். வால்மீகி ராமாயணம் நெருங்கிய துணையானது. ராமன் எப்போதும் அவருடன் வாழ்வதுபோலான எண்ணம் இருந்ததால் சகமனிதனோடு பேசுவதுபோன்ற பாவனையில், தன்னுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் நண்பனைப்போலவே அவர் ராமனைப் பார்த்தார். அதனால்தான் வருத்தம், கெஞ்சல், கேள்வி, நிதானம் என்று பலதொனிகளில் தன்னை அவரால் கீர்த்தனைகளில் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளமுடிந்தது. அவரது பாடல்களில் தியாகராஜ என்ற பெயரை முத்திரையாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

thyagaraja

தியாகராஜர் சிறுவனாக இருந்தபோது அவரது குரு சொண்டி வெங்கடரமணய்ய பல வித்வான்களின் முன் அவரை பாடவைத்தார். அப்போது பிலஹரி ராகத்திலமைந்த “தொரகுநா இடுவந்டி சேவா” என்ற கீர்த்தனையைப் பாடினார். அவரது பாடல் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டது. வெங்கடரமணய்யவின் தந்தை வெங்கடசுப்பையரின் முன் அவர் பாடிய காம்போதி ராகத்தில் அமைந்த “மரி மரி நின்னே மொரலிட” என்ற பாடல் அவரது ஆசியையும் பெற்றுத்தந்தது. வெங்கடசுப்பையரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க சுமார் எட்டுமணி நேரம் தியாகராஜர் பாடியதாக குறிப்பிடுகிறார்கள்.

தியாகராஜரை குறித்து அறிந்த தஞ்சை சரபோஜி மஹாராஜா தியாகராஜரை பாராட்டி பல பரிசுகளை அனுப்பிவைத்தார். அரண்மனைக்கு வந்து ஆஸ்தான இசைக்கலைஞர்களில் ஒருவராக இருக்கவும் அழைத்தார். பரிசையும் பதவியையும் மறுத்த தியாகராஜர் அந்த வேகத்தில் பாடியதே “நிதி சால சுகமா” என்ற கல்யாணி ராகப்பாடல்.

“மனமே அபரிமிதமான செல்வத்தால் நீ மகிழ்கிறாயா? ராமனுக்குச் செய்யும் சேவையால் மகிழ்கிறாயா? உண்மையைச் சொல், ஆசாபாசங்கள் உடைய மனிதர்களைப் பாடுவது மகிழ்ச்சியா? கடவுளைப் பாடுவது மகிழ்ச்சியா தியாகராஜா? ” என்று மனிதர்களைப் பாட விரும்பாத தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். “நிதிசால சுகமா? ” மன்னரின் தவறை அவருக்குப் புரியவைத்தது. இந்தப் பாடல் இன்றும் பிரபலமான கீர்த்தனையாகப் பல கலைஞர்களாலும் பாடப்பட்டுவருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதையடுத்த சில தினங்களில், தன் தம்பி அவமானம் செய்தவிட்டதாக நினைத்துக் கோபமடைந்த தியாகராஜரின் அண்ணன் ஜல்பேசன், தியாகராஜர் எப்போதும் தன்னுடன் வைத்திருக்கும், தினமும் பூஜிக்கும் ராமர் விக்கிரகத்தைக் காவிரியில் எறிந்துவிட்டார். வாழ்க்கை தொலைந்து போனதாக வருந்திய தியாகராஜர், “மனமே! அவன் [ராமன்] எங்கே? எங்கு ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான்? எப்போது மனமிரங்கி இங்கு வருவான். பிரகலாதனைக் காப்பாற்ற, ஹிரண்யகசிபுவை நிர்மூலமாக்க கடவுள் வரவில்லையா? தன்பக்தர்களைக் காப்பாற்ற அவன் ஒளிந்து கொண்டிருக்கவேண்டும்,” [“எந்து தாகி”] என்று ஒரு கீர்த்தனை பாடினார். இது புராணக்கதையைச் சான்றாகக் காட்டிக் கெஞ்சலும், கொஞ்சலுமாக அமைகிறது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு விக்கிரகம் கிடைக்கவே அகமகிழ்கிந்து போகிறார்

தியாகராஜருக்கு ஒருமுறை திருப்பதிக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. கடவுளைத் தரிசனம் செய்யப்போகும் நேரத்தில் திரைபோடப்படுகிறது. அவர் வருத்தத்தோடும், உருக்கத்தோடும், “ஓ, திருப்பதி வெங்கடரமணா! திரையை நீ விலக்கமாட்டாயா? கோபத்திற்கான திரை, ஆணவம், பொறாமைக்கான திரை ஆகியவை எனக்குள்ளிருந்து எல்லாவற்றையும் மறைக்கிறது . வலைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட மிருகம்போல மனம் தீயவைகளில் அலைபாய்கிறது. நானுன்னை எப்போதும் வணங்குகிறேன். திரையை விலக்கமாட்டாயா? “தெர தீயகராதா” என்று அவர் கீர்த்தனை இயற்ற, திரை விலகி அவருக்கு திவ்யதரிசனம் கிடைக்கிறது என்றொரு நிகழ்வு ஒரு கீர்த்தனையில் வெளிப்படுகிறது.

க்ஷீரஸாகர விஹாரா, நீகே தெலியக போதே, ராமா ராமா நீ வாரமு என்று ஆனந்தபைரவி ராகத்தில் மூன்றுகீர்த்தனைகள் மட்டுமே அவரால் பாடப்பட்டுள்ளன. அந்த ராகத்தில், “நீ பலமா நாம பலமா” என்ற கீர்த்தனை இருந்தாலும் அவருடைய கீர்த்தனையா என்பது குறித்து விவாதங்கள் உள்ளன. ஆனந்தபைரவியில் குறைவான பாடல்களை அவர் பாடியதற்குச் சுவையான பலகதைகள் சொல்லப்பட்டாலும் மிகப் பரவலாகச் சொல்லப்படும் கதையாக கீழ்வருவது அமைகிறது.

ஆனந்தபைரவி மிகப்பழமையான ராகமாகும். அந்த ராகத்தில் பல பாடல்களுண்டு. இந்த ராகத்திலமைந்த பாடல்களை திருபுவனம் சுவாமிநாதகுருக்களும் அவர் சீடர்களும் ஒருமுறை தியாகராஜர் முன்னால் இந்த ராகத்தைப் பாடினர். அந்த இசையில் மகிழ்ந்த தியாகராஜர் அவர்கள் எதைக்கேட்டாலும் தருவதாகச் சொன்னார். அவர்கள் ஆனந்தபைரவி ராகத்தில் மேலும் பாடல்களை இயற்றவேண்டாம் என்ற பொருளில் அந்த ராகத்தைத் தங்களுக்குப் பரிசாகத் தரும்படி கேட்டனர். அதை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்குப் பிறகு ஆனந்தபைரவியில் அவர் பாடவில்லை எனச் சொல்லப்படுகிறது. இது கதையாக அமைந்தாலும், உண்மைநிகழ்வாக இருந்தாலும் இசைக்கலைஞர்கள் அன்று ஒருமித்த தன்மையில் வாழ்ந்ததற்கு அடையாளமாகிறது.

பக்தியைப் பலவகைகளில் வெளிப்படுத்துவது ஆழ்நிலைபக்தியின் அடையாளமாகும். தனக்குப் பிரியமான ராமனை நாயகன்நாயகி பாவத்தில்[மதுர பாவம்] காணும் தியாகராஜரின் அன்புக்குப் பல கீர்த்தனைகள் சான்றுகளாகின்றன. “ஓ, ராமா! ஏன் அருகில் வரமறுக்கிறாய்? அனாதையான பெண்ணுக்கு கணவனைத்தவிர வேறுயாரும் இல்லாததைப்போல நான் உன்னையே நம்பியிருக்கிறேன். மேருமலையைப்போல நீ உறுதியானவன். ஏன் என்னைக் காப்பாற்ற வரமாட்டாயா? “சேரராவதேமிரா” என்று கெஞ்சும் பாவனை வெளிப்படுகிறது.

கடவுளே!என்னுடன் பேச மாட்டாயா? நீ விரும்பியபடியெல்லாம் நான் நடந்துகொள்ளும்போது ஏன் என்மீது கோபம் கொள்கிறாய்? மற்றவர்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பது நியாயமாகுமா? கடவுளிடம் அன்பு செலுத்த பெற்றோர் சொல்லித்தந்தார்கள். மற்றவர்கள் என்னை வேதனைப் படுத்துகின்றனர் அவையெல்லாம் தெரிந்தும் இன்னும் எவ்வளவுநாள் நீ மௌனமாக இருக்கப்போகிறாய், தியாகராஜா? “பலுகவேமி நா தைவமா” என்று புலம்பல் பாணியில் கீர்த்தனை அமைகிறது.

அந்த நினைவின் ஆக்கிரமிப்பில் வேகத்தில் மனதைத் தூதுபோல அனுப்புவதும், கட்டளையிடுவதும் இயல்பாகிறது. அந்தப் பார்வையில்தான் “மனமே! போய் என் தெய்வத்தை வேகமாகக் கை பிடித்து அழைத்து வா! எனக்கு பேரானந்தத்தைத்தர அவனை வேகமாக அழைத்துக் கொண்டுவா [சனிதோடி தேவே]” என்று ராமனைத் தன்னிடம் அழைத்து வரவேண்டியது மனதின் கடமை என்று ஆணையிடுவதாக ஒரு கீர்த்தனை வெளிப்படுகிறது. மனதைப் பெண்ணாக்கி இயல்பாக மனிதர்கள் நடைமுறையில் எதற்கும் சொல்லும் சொற்களைப் பயன்படுத்தி, காதலை வெளிப்படுத்துவதாக ஒரு கீர்த்தனை:

“என் பணிப்பெண்–மனம் உன்னிடம் காதல் கொண்டுள்ளாள். ஆனால் நீயோ அதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவளைக் கைப்பிடிக்காமல் இருக்கிறாய். நான் என் மனப்படுக்கையைத் தந்திருக்கிறேன். நீ ஏன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது? நம்பிக்கையோடு நான் உன்னிடம் அன்புகாட்டுகிறேன். ஆனால் பிரமன் என் தலையெழுத்தை வேறுவிதமாக எழுதிவிட்டான் போலிருக்கிறது,’ என்று காதலை மனம்நொந்த தன்மையில் வெளிப்படுத்துகிறார். [“ராமாபி ராமா”]

“ஓ ராமா இது என்ன வாழ்க்கை, நான் ஏன் பிறந்தேன்?
எவ்வளவு நாள் நான் சகிப்பது?
நான் அவனைப் பார்க்க முடியாவிட்டால்
அவனோடு பேச முடியாவிட்டால்
இந்த வாழ்க்கையால் என்ன பயன்?
அன்போடு அவனைத் தழுவ முடியாவிட்டால் என்ன பயன்? ”

“ஏடி ஜன்மமிதி ஹா” என்ற வராளிராகத்தில் அமைந்த இந்தக் கீர்த்தனை முழுக்கமுழுக்கச் சிருங்கார ரசமுடையது. பிரிவும், வெறுப்புமான வேதனையை வெளிப்படுத்துவது. ராமனைத் தழுவாத வாழ்க்கை என்ன வாழ்க்கை என்று நொந்து கொள்ளும் நிலையிலமையும் இது மதுரபாவத்தின் சிறந்த வெளிப்பாட்டு கீர்த்தனையாகக் கருதப்படுகிறது.

ராமா! எப்போதும் உடனிருந்திருக்கிறாய். கையைப் பிடித்துக்கொண்டபிறகு விடக்கூடாது. பிறந்ததிலிருந்து என்னைப் பாதுகாக்கிறாய். எது நிரந்தரம், எது தற்காலிகம் என்று காட்டியிருக்கிறாய். என்னை விட்டு விடாதே [“பட்டி விடுவராது”] என்ற கீர்த்தனையும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

தவறுகண்டுபிடித்து மற்றவர்களைக் குறைகூறுவது மனிதனின் இயல்பான குணம். இந்தத் தன்மையில் மனிதர்கள் தம்மையே இழந்து விடுவது காலந்தோறும் கண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தியாகராஜர் எளிமையான விளக்கம்தந்து இதை நீக்க நினைக்கிறார்.

“ஓ ராமா! உன்னிடம் என்ன குறை இருக்கிறது? அது என் குற்றம்தான்.
தங்கத்தின் தரம் நன்றாக இல்லாவிட்டால் பொற்கொல்லனை எப்படிக் குறை சொல்லமுடியும்?
உன் மகளால் பிரசவ வலியைப் பொறுக்க முடியாவிட்டால் மருமகனை எப்படிக் குறைசொல்லமுடியும்?
என் முந்தைய பிறவிகளில் நான் நல்லவற்றைச் செய்யாதபோது கடவுளை வழிபட மறந்தபோது
என் கஷ்டங்களுக்கு நான் எப்படி உன்னைக் குறைசொல்லமுடியும் தியாகராஜன் உன் பாதம் வணங்குகிறேன்”

என்பது “மீவல்ல குணதோஷமேமி” என்ற காபி ராக கீர்த்தனையாகும்.

இதில் சாதாரண மக்களுக்கும் புரிகிற, அவர்கள் அறிந்த எளிய உவமைகள், பேச்சுவழக்குச் சான்றுகள் முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. மனதிற்குகந்த ராமனை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் குற்றம்சொல்ல தியாகராஜர் தயாராக இல்லை. தனது சிக்கல்களுக்கு ராமன் உதவாமல்போக, கூடியிருப்பவர்கள் காரணமா என்ற சந்தேகத்தை ராமனிடம் முன்வைப்பதாக அமையும் ஒரு கீர்த்தனை படித்து ரசிப்பதற்குரியதாகும்.

“ஓ ராமா! என்னைக் காப்பாற்றாமல் நீ விட்டுவிடுவது நியாயமா?
பக்தர்கள் உனக்கு நெருக்கமானவர்கள்
சீதாதேவி என்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாமென்றாளா?
நீண்டகாலமாக உன்னைப் பிரிந்திருந்த பரதன்,
நித்திரையை வெற்றி கொண்ட லட்சுமணன்,
உன் பாதத்தைவிட்டு நீங்காத மாருதி ஆகியோர்
எனக்கு உதவவேண்டாமென்று சொல்லி விட்டார்களோ?
பிரமன் என்பக்தியின் தரம்பற்றி உன்னிடம் சொல்லவில்லையா?
வாணி என்னைப்பற்றிச் சிறப்பாக எதுவும் சொல்லவில்லையா?
தியாகராஜா! இது என்ன? ”

“யுக்தமு காது நனு ரக்ஷிஞ்சகனுண்டேதி” என்ற ஸ்ரீ ராகக் கீர்த்தனை ராமனைக் குறைசொல்லாத, ஆனால் அவனைச் சுற்றியிருக்கும் மற்றவர்களை காரணிகளாக்குகிற நயத்தை மிக அழகாகக் காட்டுகிறது. மனவடக்கம் என்பது அவரவர் கையிலிருப்பது. அதற்கு வேறு எந்தத்தகுதியும் தேவையில்லை. “மனிதனுக்குத் தன் மனதை அடக்கத் தெரியாவிட்டால் கோயில்மணி அடிப்பதும் மலர்வைத்து பூஜைசெய்வதுமான வழிபாடு எதற்கு? வஞ்சக எண்ணம் கொண்டவன் காவேரியிலும், மந்தாகினியிலும் நீராடினால் மட்டும் கடவுள் காப்பாற்றிவிடுவாரா? காமமும், கோபமும் கொண்டு வாழ்பவன் பூஜைபுனஸ்காரங்களால் எதையும் செய்யமுடியாது தியாகராஜா” “மனஸு நில்ப சக்திலேக போதே” என்ற ஆபோகி ராக கீர்த்தனை எளிய நிலையில் சாதாரண மனிதனுக்கும் பக்தியின் தன்மையைப் புரியவைக்கிறது.

எது உண்மை பக்தி என்பதை எளிய உவமைகளில் சொல்கிற “பலமு குலமு” என்ற ஸாவேரி ராகத்திலான பிரபலமான கீர்த்தனை கீழே :

“வெறும் உடல்பலத்தால் என்னபயன்?
உன் சிறந்த பரம்பரையால் என்ன பயன்?
சாவிற்குப் பிறகும் தொடர்வது புண்ணியம்தான்
காக்கை தண்ணீரில் நின்றால் அது புனிதக் குளியலாகுமா?
கொக்கு கண்ணை மூடிக்கொண்டு நின்றால் அது தியானமா?
ஆடு புல்தின்றால் அது உபவாசமா?
வஞ்சகர்கள் குகையில் ஒளிந்து கொண்டால் முனிவராவார்களா?
குரங்கு காட்டில் வசிப்பதால் சந்நியாசியாகிவிடுமா?
உண்மை பக்தியைதான் ஏற்கிறான் தியாகராஜா!”

என்று எளிமையான சான்றுகளால் உயர்ந்த தத்துவத்தையும், உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

இது போலவே, மனஅமைதி இல்லாதவனுக்கு மகிழ்ச்சி யில்லை [சாந்தமுலேகா சௌக்யமுலேது] என்ற தத்துவத்தை ஒரு கீர்த்தனை சொல்கிறது. “புலன்களை அடக்கிக் கொண்டவனும், தத்துவார்த்தமுடையவனும்கூட மன அமைதியில்லாவிட்டால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கமுடியாது. சொத்து, குடும்பம் என்று வாழ்க்கை உயர்ந்தநிலையிலிருந்தாலும், வழிபாடுகள் செய்தாலும் அடிப்படையான அமைதியில்லாவிட்டால் மகிழ்ச்சியில்லை என்ற கருத்து இக்கீர்த்தனையில் வெளிப்படுகிறது. இன்றைய உலகில் இதை நம்மால் மிகஅதிகமாகப் பார்க்கமுடிகிறது. வளர்வுக்கான அடிப்படைச் சிந்தனைத்தளம் நமக்குள்ளிருக்கும்போது அதை வளர்ப்பது நம்முடையதாகிறது என்ற ஆழமான தத்துவம் அவரால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

அவருக்குச் சிவ-வைணவ பேதமில்லை. ஓம் நமோ நாராயணா என்பதிலுள்ள ’ரா’ என்பதையும், “ஓம் நமசிவாய “என்பதிலுள்ள “மா’ என்பதையும் எடுத்துக் கொண்டு “ராமா” என்னும் தாரகமந்திரத்தை அவர் ஏற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ’எவரணி நிர்ணயிஞ்சிரிரா’ என்ற தேவாம்ருதவர்ஷிணி ராகத்தில் உள்ள கீர்த்தனையில் இது வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

“நீ சிவனா, விஷ்ணுவா பிரம்மனா ?
சிவமந்திரத்தில் உள்ள மா,
நாராயணா மந்திரத்திலுள்ள ரா
இரண்டும் சேர்ந்த்துதான் ராமா என்பதை புரிந்து கொண்ட
மனிதர்களை இத்தியாகராஜன் நமஸ்கரிக்கிறேன் ”

என்பது அப்பாடல் பொருளாகும்.

இஷ்டதெய்வமாக ராமன் இருந்தபோதிலும் பல பாடல்களில் சிவனைப் போற்றியிருப்பது அவருடைய காழ்ப்பற்ற சிந்தனைக்கு அடையாளமாகும். “சிவசிவயெனராதா ஓரீ’, “சம்போ மகாதேவ” “தேவாதிதேவ சதாசிவா” என்பன சிவனைப் போற்றுவதாகின்றன. சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு என்ற முக்கண்ணுடையவன்!விஷ்ணுவும், பிரமனும் சிவனைக் ’கண்டறிய’ முயன்று தோற்றனர். சிந்தனைக் கெட்டாத உயர்வுடையவன் அவன் தியாகராஜா என்று சிவனைப் பற்றிய போற்றுதல்கள் இக்கீர்த்தனைகளில் இடம் பெற்றுள்ளன.

செல்வம்தந்து, துன்பங்களை நீக்குபவன் கணபதி. பிரமனும் பிறகடவுளரும் வணங்கும் யானைமுகத்தன் என்று கணபதிபற்றிச் “ஸ்ரீ கணநாதம்”, “ஸ்ரீ கணபதி” போன்ற கீர்த்தனைகள் பேசுகின்றன.

காவிரியாறு பற்றிய கீர்த்தனைகளுமுண்டு “காவிரியாற்றின் பேரழகைப் பாருங்கள்! . மக்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி, பாரபட்சமின்றி அவர்களின் பாவங்களைக் கழுவி, மலையின் ஓரிடத்தில் மலைமீது அதிர்வு ஒலியோடு சீறிப்பாய்ந்தும், இன்னொரு இடத்தில் ஆறுதலாய் மென்மையாக ஓடியும், காவிரி அழகாக இருக்கிறது. பக்தர்கள் காவிரியின் இருபக்கத்திலும் நின்று வணக்கம் செய்கின்றனர் தியாகராஜா” என்று காவிரியைக் “சாரி வெடலின ஈ காவேரி” என்ற அஸாவேரி ராக கீர்த்தனையாக்குகிறார். சோழநாடும் கீர்த்தனையின் அங்கமாகிறது. உலகின் அழகான இடம் என்ற மனவெளிப்பாட்டில் “ஈ மஹிலோ ஸொகஸைன சோழசீமயந்து” என்று “முரிபெமு கலிகேகதா” என்ற முகாரி ராகப்பாடலில் போற்றியிருக்கிறார்.

அவர் கற்ற வேத, உபநிடத, புராணக்கருத்துக்கள், தத்துவார்த்தங்களை மிக எளிமையாக மக்களுக்குக் கீர்த்தனைகளில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

“ஸோபிலு சப்தஸ்வர சுந்தருல’ என்ற கீர்த்தனை வேதங்களிலிருந்து தோன்றிய சப்தஸ்வரங்கள் வழிபாட்டிற்குரியவை என்கிறது. கலியுக மக்களின் பக்தி குறித்தும் தியாகராஜரின் கீர்த்தனை பேசுகிறது. “ஓ ராமா! பதவியின், பணத்தின்பின்னால் அலைகிறவர்களுக்கு தாரகமந்திரத்தின் சக்தி தெரியாது. சமைக்கப்பட்ட இனிய அவலின் சுவை காளைமாட்டிற்கு எப்படித் தெரியும் [கலி நருலகு மகிமலு]” என்ற கீர்த்தனை குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழ்ச்சித்தரின் கருத்தான “சுட்டசட்டி சட்டுவம் அறியுமோ கறிச்சுவை” என்ற கருத்தைத் தியாகராஜர் “துத்தபாலருசி தெலியு சாம்யமே” என்று “எந்தமுத்தோ” என்ற பிந்துமாலினி ராகப்பாடலில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

தியாகராஜரின் கீர்த்தனைகளால்கவரப்பட்டு கோபாலகிருஷ்ணபாரதி அவரைச் சந்திக்கப் போகிறார். அந்த நேரத்தில் அவருடைய சீடர்கள் ஆபோகி ராகத்தில் ஒரு பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருக்கின்றனர். அது பாரதியின் மனதைக் கவர்கிறது. தியாகராஜர்-பாரதி இடையே நடக்கும் சுவையான உரையாடல் இங்கு:

தியாகராஜர் : “நீங்கள் எந்த ஊர்? ”
பாரதி : “தாசன் மாயவரம்”
தியாகராஜர் : “அங்கே கோபாலகிருஷ்ணபாரதி என்று ஒரு சங்கீத வித்வான் இருக்கிறாராமே. உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா? அவர் சௌக்யமா? ”
பாரதி : “தாசன்தான் அது”

என்று சொல்ல தியாகராஜருக்கு பெரும் வியப்பேற்படுகிறது. சில கணங்கள் அவரையே பார்க்கிறார். பின்பு

தியாகராஜர் : நீங்கள் ஆபோகி ராகத்தில் கீர்த்தனைகள் பாடியிருக்கிறீர்களா?”

பாரதி மௌனமாக இருக்கிறார். மாணவர்கள் தொடர்ந்து சிலகீர்த்தனைகள் பாடுகின்றனர். பாரதி விடைபெற்றுத் திரும்புகிறார். வழிநெடுகிலும் ஆபோகியே மனதை ஆக்கிரமிக்கிறது. இரவோடிரவாக சபாபதிக்கு வேறுதெய்வம் சமமாகுமா என்ற ஒரு கீர்த்தனையை உருவாக்குகிறார். அடுத்தநாள் தியாகராஜரைச் சந்தித்து அக்கீர்த்தனையைப் பாடிக்காட்டுகிறார்.

தியாகராஜர் : நேற்று ஆபோகி பற்றிக் கேட்டபோது ஒன்றும் சொல்லவில்லையே? ”
பாரதி : “இதற்கு முன்பு ஆபோகியில் ஒன்றும் பாடியதில்லை. நேற்று இரவுதான் பாடினேன்”

என்று பெருமையோடு பதில் தருகிறார். இது தியாகராஜரை ஆனந்தத்திற்குள்ளாக்குகிறது. இதையடுத்து பாரதியிடம் சங்கீத அறிஞர்கள் தியாகராஜரின் பஞ்சரத்னக்கீர்த்தனை போலத் தமிழில் இயற்ற வேண்டுமென்று வேண்ட அவர் ஹரஹர சிவ சங்கர கருணாகர, சரணாகதியென்று நம்பி வந்தேன், பிறவாத முக்தியைத் தரும், மறவாமல் எப்படியும் நினைமனமே உள்ளிட்ட கீர்த்தனைகளைப் பாடுகிறார்.

ஒருமுறை தியாகராஜர் ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதன் கோயிலருகே உள்ள ஒரு வீட்டில் தங்குகிறார். அப்போது ரங்கநாதரின் தேர் ஊர்வலம் அந்த வீதியில் வர, அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து தோடி ராகத்தில் ’ராஜு வெடலெ’ என்ற கீர்த்தனையைப் பாடுகிறார். ஊர்வலம் வீட்டினருகே வர எதிர்பார்ப்போடு காத்திருக்க, தேர் வேறு ஒருதெருவில் திரும்பி, அசையாமல் நின்றுவிடுகிறது. ஓர் உண்மையான பக்தன் மன வருத்தம் அடைந்ததால்தான் தேர்நகரவில்லை என்று சிலர் சொல்ல அவர் தேர்முன்பு அழைத்து வரப்படுகிறார். அப்போது அவர் “வினரதநா மனவி” மற்றும் “ஓ ரங்கசாயி” என்று இரண்டு கீர்த்தனைகள் பாடுகிறார். தேர் நகர்கிறது. ஸ்ரீரங்க பஞ்சரத்னம் அப்படி உருவானதுதான். இப்படியே கோவூர் பஞ்சரத்னம், லால்குடி பஞ்சரத்னம், திருவொற்றியூர் பஞ்சரத்னம் ஆகியவை அவரால் பாடப்பட்டுள்ளன.

தியாகராஜருக்குப் பல சீடர்களிருந்தாலும் வெங்கடரமண பாகவதர், அவர் மகன் கிருஷ்ணசாமி பாகவதர் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இருவரும் இணைந்துதான் தியாகராஜரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை உலகிற்குச் சொன்னவர்கள். தியாகராஜர் இயற்றிய மூன்று இசைநாடகங்களை நமக்கு அறிமுகப் படுத்தியவர் வெங்கடேச பாகவதர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பெங்களுரைச் சேர்ந்த நாகரத்னம்மா இசை, நடனம் இரண்டிலும் பேரார்வம் கொண்டவர். தியாகராஜரின்மீது எல்லையற்ற அன்பும், மரியாதையும் உடையவர். அவருடைய பாடல்களில் யதுகுலகாம்போதி ராகத்திலமைந்தவை அவருக்கு மிகப் பிடித்ததாகும். எனவே ’ஸ்ரீராமா ஜெயராமா ’என்ற கீர்த்தனையை எல்லா நிகழ்வுகளிலும் பாடித் தன்னையும், மற்றவர்களையும் மகிழ்ச்சிப்படுத்துவார். ஒரு நாள் ராமபக்தனான தியாகராஜருக்கு சமாதிமண்டபம் கட்டுவது போன்ற காட்சி கனவில் நாகரத்னம்மாவுக்கு ஏற்பட்டது. அதற்குப் பிறகு தன் வசதியான வாழ்க்கைமுறையை மாற்றிக்கொண்டு நிதிதிரட்டியும், உதவிகேட்டும் மண்டபம் கட்டும் பணியைச் செய்து முடித்தாள். அந்த மண்டபத்தில்தான் ஆண்டுதோறும் இன்றும் தியாகராஜர் உற்சவம் நடத்தப்படுகிறது.

மிகப் பெரிய அளவுடைய பஞ்சரத்ன கீர்த்தனைகள் மட்டுமின்றி, சிறியதான உத்சவ சம்பிரதாய கீர்த்தனைகள், திவ்யநாம சங்கீர்த்தனைகள் என்று பண்டிகைப் பாடல்களை இயற்றியுள்ளார். அவற்றில் அவர் தன் ஆழமான பக்திச் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தி இருப்பதோடு சமஸ்கிருத வார்த்தைகளை அதிகம் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

அவர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில், குறிப்பாகத் தஞ்சையில் இசை மற்றும் நடனத்தோடு இணைந்த இசைநாடகங்களுக்கு பெரிய அளவு வரவேற்பு இருந்தால் அந்தச் சூழலில் பிரகலாத பக்தி விஜயம், நௌகா சரிதம், சீதாராம விஜயம் என்ற மூன்று இசை நாடகங்களைப் படைத்திருக்கிறார் . வர்ணனைப்பாடல்கள், விளக்கப்பாடல்கள், உரையாடல்பாடல்கள், அறிமுகவிளக்கம், உரைநடைப் பத்திகளாக அவை அமைந்துள்ளன. நாடகமாக நடிக்கப்படவில்லையெனினும் அவை அபிநயத்தோடு பாடப்பட்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிரகலாத பக்தி விஜயம் பக்தியையும், நௌகசரிதம் கண்ணன் கோபிகையருக்கு முக்தியைக் காட்டிய நிகழ்வையும் விளக்குவதாகும்.

சாதாரண மக்களுமறிந்த எளிய ஆனால் மனதில் பதியும் உவமைகளை பல கீர்த்தனைகளில் பயன்படுத்தியுள்ளார் வழக்கிலுள்ள பழமொழி, மரபுச்சொற்கள், அறநெறிக்கதைகள், உவமைகள், உருவகம் ஆகியவையும் பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளன. சில சான்றுகள்;

கையில் மோர் இருக்க நெய்க்கு கவலைப்படுதல்
பாத்திரத்திற்குப் பாலின் சுவை தெரியுமா?
தலைக்கு வந்து தலைப்பாகையோடு போனது
குழந்தையைக் கிள்ளிவிட்டு தொட்டிலை ஆட்டுதல்
பிணத்திற்குச் செய்யும் அலங்காரம் போல
மனமே !ராஜபாதை இருக்கும்போது குறுக்குப் பாதையில் ஏன் போகிறாய்?
பாலும் நெய்யும் இருக்கும்போது சாராயத்தை ஏன் தேடுகிறாய்?
ஒரு காசுமில்ல்லாத ஏழைக்குவைரம் கிடைத்ததுபோல
கஞ்சிகூட இல்லாதவனுக்கு அமிர்தம் கிடைத்ததைப் போல,
தெருவில் ஆடுபவனுக்கு விழாமேடை கிடைத்ததுபோல

என்று உவமைகள், சான்றுச் சொற்கள் இயல்பாக வந்து விழுகின்றன.

தியாகராஜர் நாதோபாசனையாக தன் பக்தியை கீர்த்தனைகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தி, அதிகமான உலக ஆசைகளின் விளைவையும், அதிலிருந்து விடுபடவேண்டியதன் அவசியத்தையும் காட்டுகிறார். எளிய நாமவழிபாட்டின் மூலம் அருளையடையும் உயர் தத்துவமும் அவரால் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. “ராமநாமத்தின் கோயில்; . உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டில் மீரா;பக்தியில் கபீர்; இசையில் புரந்தரதாசன்; தொலைநோக்கில் நம்மாழ்வார் என்று சுத்தானந்த பாரதி தியாகராஜரைப் பல உருவங்களில் போற்றுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

எப்படிப் பாடினரோ – 2: தியாகராஜர்

எப்படிப் பாடினரோ தொடரின்  மற்ற பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

னகராஜனின் அரண்மனை; விசுவாமித்திரர் அழகான இரு வாலிபர்களுடன் அரசவைக்குள் நுழைகிறார். அந்த வாலிபர்களுள் ஒருவனான ஸ்ரீராமன் யாராலுமே தூக்கி நிறுத்தக் கூட இயலாத சிவதவனுசை நாணேற்றலாமா என எண்ணுகிறான். குருவின் அனுமதிக்காக அவர் முகத்தை அண்ணந்து நோக்குகிறான். வாலிப மிடுக்கும், எழிலும், கருணையும்,  ராஜ கம்பீரமும் பொங்கும் முகம், எடுத்த காரியத்தில் ஈடுபட்ட முனைப்பு; சுருண்ட கேசக் குழல்கள் நெற்றியில் புரண்டு விளையாடுகின்றன;  அந்த அழகில் ஈடுபட்டு மெய்மறந்த ராஜரிஷி விசுவாமித்திரர் பேசவும் மறந்து, கண்ணால் சைகை செய்து அனுமதி அளிக்கிறார். சிவதனுசை நாணேற்றுகிறான் ஸ்ரீராமன்.

எப்படிப்பட்டதொரு கண்கொள்ளாக் காட்சி! தியாகராஜர் என்னும் மாபெரும் வாக்கேயகாரர் எழுதிய மிக ஒரு அழகான சித்திரத்தை அல்லவோ கண்முன் காண்கிறோம். காதாலும் கேட்கிறோம்!

‘அலகலல்ல ஆடககனி ஆராண்முனி எடுபொங்கெனோ’– சுருண்ட குழல்கள் அசைந்தாடும் அழகில் சொக்கிப் போய் மெய்ப்புளகமுற்று நிற்கும் ராஜரிஷியான விசுவாமித்திரர் தனது சீடன் ராமன் வில்லை நாணேற்றுவானா எனக் கவலையே படவில்லை! ராம லாவண்யத்தில் தன் வயமிழந்து நிற்பவராக விசுவாமித்திரர் தியாகராஜரால் உருவகப் படுத்தப்பட்டுள்ளார்.

‘முனிகனு சைக தெலிசி சிவதனுவுனு விரிசே’- முனிவனின் கண் சைகை அறிந்து வில்லை எடுக்கிற ராமனின் நெற்றியில் புரளும் குழல்களின் அழகில் நம்மையும் மயங்க வைக்கும் பாடல். இத்தகைய ஒரு நுணுக்கமான விஷயத்தை மனக்கண்ணில் கண்டு மகிழ்ந்து ராமனின் அழகில் ஈடுபட்டு விடும் தியாகராஜரின் இந்த மத்யமாவதி ராகக் கிருதியை அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்காரின் விறுவிறுப்பான பாடாந்தரத்தில் கேட்கலாம். மனக்கண்ணில் காட்சியைக் கண்டு நமது பாரம்பரியப் பெருமையை எண்ணி உள்ளம் பூரிக்கலாம்.

கேட்க: அலகல்ல ஆடககனி – அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார்

thyagarajaஇறையனுபவம் என்பது அவனுடைய எண்ணற்ற கல்யாண குணங்களில் (அருள், கருணை, பேராண்மை, இன்ன பிற) ஆழ்ந்து, அதைப் போற்றுவது. குணம் என்பதில் வடிவும் உருவும் சேரும். இவற்றில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு ராமனை கார்முகில் வண்ணன், தடந்தோளன், தடக்கையன், தாமரைக் கண்ணன் என்றெல்லாம் வர்ணித்து மகிழ்கிறார் தியாகராஜர்.

ராமனின் எல்லையற்ற ‘அழியா அழகை’த் தமது எல்லையற்ற கற்பனைக்குள் அடக்கிப் பார்த்து மகிழும் இது போன்ற எண்ணற்ற கிருதிகள்! எத்தனை முயன்று நீந்திப் பார்த்தாலும் ஆழம் காண முடியாத பெரும் சங்கீத சாஹித்யக் கடல் தியாகராஜருடையது. இதில் மூழ்கி ஒரு சில அபூர்வமான முத்துக்களை எடுத்துப் பார்த்து, கேட்டு மகிழலாமே!

சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவர் தியாகராஜர் என நாம் அறிவோம். ராமபக்தியில் மூழ்கி, தன்னை, தன் வாழ்வையே ராம சேவையில் கழித்தவர். நாரதரின் மறு அவதாரம் எனப் போற்றப் படுபவர். இவர் வாழ்ந்த காலம் 18-ம் நூற்றாண்டு. திருவாரூரில் பிறந்த இவர் வாழ்ந்த ஊர் திருவையாறு. திருவாரூர் தியாகேசனின் பெயரையே தாய் தந்தையர் இவருக்குமிட்டனர். தெலுங்கிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும், சங்கீதத்திலும் மிகத் தேர்ச்சி பெற்ற பரம்பரையில் வந்தவர். தந்தை பெயர் ராமப்பிரம்மம். திருவாரூரிலிருந்த ராமப்பிரம்மத்தின் குடும்பம் தியாகராஜரின் கல்விக்காகத் திருவையாற்றுக்குக் குடி பெயர்ந்தது.

தர்க்கம், வியாகரணம் ஆகியவற்றில் நாட்டமின்றி, சங்கீதத்தைக் கற்றுத் தேர்ந்தார் தியாகராஜர். ராமபக்தியிலேயே மூழ்கியிருந்த தியாகராஜர் பிற தெய்வங்களை ஏறெடுத்தும் பாராதிருந்தார். ‘லாவண்ய ராம கனுலார ஜூடவே’ என்ற பூர்ணஷட்ஜ ராகக் கீர்த்தனையில் ‘உன் மனசு, உன் தினுசு, உன் சொகுசு வேறு தான்! நீ இருக்கும்போது தாமச தெய்வங்களை நான் தொழலாகுமோ?’ எனப் பாடினார். ஆனால் இவரது மனைவி சிவபக்தை; ஹரியும் சிவனும் ஒன்றென எண்ணுபவர். திருவையாறிலே வாழ்ந்திருந்தாலும் கூட தியாகராஜர் தர்மசம்வர்த்தனி அம்பிகையின் பவனியைப் பார்க்க மாட்டாராம்! கனவில் தினமும் ராமனைத் தரிசித்து மகிழ்ந்தவர், ஒருமுறை நோயில் படுத்தார்; அப்போது ராமன் அவர் கனவில் வரவில்லையாம்! ‘எல்லா தெய்வங்களும் சமம்; ஒன்று’ என்ற எண்ணம் அப்போது தான் அவருக்கு உதித்தது. பின்பு சிவன், அம்பிகை ஆகிய தெய்வங்களின் மீதும் அழகான பல பாடல்களை இயற்றினார்.

கேட்க: லாவண்ய ராம கனுலார ஜூடவே..

இவர் இயற்றிய கீர்த்தனைகள் கிட்டத்தட்ட 24,000 என்பார்கள். ஆயினும் சில நூறுகளே தற்போது புழக்கத்திலுள்ளனவாம்.

ஸ்ரீராமனைத் தன் ஆண்டானாக, தோழனாக, குழந்தையாக, மகனாக, தந்தையாக, குருவாக என எல்லாமாக எண்ணி நவவித பக்தி செய்தவர் தியாகராஜர்.

‘மானமுலேதா தனவாடனி அபிமானமு லேதா’ என்ற ஹமீர் கல்யாணி ராகப் பாடலில், “உனக்கு வெட்கம் இல்லையா, உன் தனயனான என்னிடம் அபிமானமும் இல்லையோ?” என்று உரிமையுடன் ராமனைக் கேட்கிறார். ‘கானமுரா நீவலெ நிர்மோஹினீ,’ எனும் அனுபல்லவி வரிகளில், “உன்னைப் போன்ற பற்றற்றவனை (நிர் மோஹியை) நான் கண்டதில்லையே,’ எனப் பரிகசிக்கிறார். பரிகாசம் ஏன்? எல்லா பந்த பாசங்களையும் ஒதுக்கி விட்டு, கற்பில் சிறந்தவளான சீதையை ஊராரின் சொல்கேட்டு வனவாசம் செய்ய அனுப்பினான் ராமன். இசையில் சிறந்த குச லவர்களின் தந்தை,’ எனக் கூறி, ‘இருப்பினும் ஒரு அரசனுக்கு தனது தருமமே முக்கியம் எனக் கருதியே இவ்வாறு செய்தவன்,’ எனவும் ஏத்துகிறார்.

கேட்க: மானமு லேதா – சஞ்சய் சுப்ரமணியன்

விஜய்சிவாவின் ஆழம் பொதிந்த ஸ்பஷ்டமான அபூர்வக் குரலில் அர்த்தம் செறிந்த இவ்வரிகள் அழகு மிளிரப் பொங்கியெழுந்து உள்ளத்தைச் சுண்டியிழுக்கும்.

தியாகராஜர் எல்லாப் பாடல்களிலும், அவற்றின் வரிகளினூடே ஒரு தத்துவத்தை, ராம காதையிலிருந்து தாம் ஆழ்ந்து அனுபவித்த ஏதேனும் ஒரு செய்தியை அல்லது ரசத்தை கோடியிட்டுக் காட்டியிருப்பார்.

‘ஆடமோடி கலதா’ எனும் சாருகேசி ராகப் பாடல்- ‘என்னுடன் ஒரு சொல் பேச நீ ஏன் இவ்வளவு பிணங்குகிறாய் ராமைய்யா?… கற்க வேண்டியது அனைத்தையும் கற்றறிந்த, சங்கரனுடைய அம்சமான அனுமனிடம் கூட  (முதல் சந்திப்பில்) உனது தம்பியை விட்டுப் பேசச் செய்தவன்  நீ…  (எளியவனான இந்த) தியாகராஜனிடம்  பேச மாட்டாயா..” எனப் பாடிப் பரிதவிக்கிறார்.

‘சதுவுலன்னி தெலிஸி சங்கராம்ஸுடை
ஸதயுடாஸுக ஸம்பவுடு ம்ரொக்க
கதலு தம்முனி பல்க ஜேஸிதிவி கா-
கனு த்யாகராஜு ஆடின மாட(லாட)’

இதனை லால்குடி ஜயராமன் வயலினில் அற்புதமாக வாசித்துள்ளார். அன்னாரது சாருகேசி ராக ஆலாபனையே பிள்ளையார் சுழி இட்டு ஒரு தேவானுபவத்திற்கு நம்மைத் தயார் செய்து விடும். பின்பு இந்தக் கிருதியைக் கேட்கும் போது கண்களில் கங்கைப் புனல் பெருகி விடும். பாடலின் சாஹித்யங்களையும் புரிந்து கொண்டு கேட்டு பாடலுடன் ஒன்றி நெகிழச் செய்யும் இன்னொரு ஒலிப்பதிவு பாலமுரளி கிருஷ்ணாவினுடையது!

கேட்க: ஆடமோடி கலதா: எம்.பாலமுரளி கிருஷ்ணா

இவையெல்லாம் தான் தியாகராஜரின் கிருதிகளின் மேன்மை எனலாம். தான் மட்டுமின்றிக் கேட்பவர்களையும் இறைவனோடு ஒருங்கிணைக்கும் வாக்சாதுர்யம் ததும்பும் கவிநயம், பாவம்!

தியாகராஜர், இறை அனுபவம் மட்டுமின்றி அந்த இறைவன் குடியிருக்கும் இயற்கையையும் போற்றிப் பல பாடல்களை இயற்றியுள்ளார். ‘முரிபமு கலிகே கதா ராம சம்முனினுத’ என்ற முகாரி ராகப் பாடலை தற்போது புழக்கத்தில் இருக்கும் இத்தகைய பாடல்களுள் ஒன்றாகக் கொள்ளலாம். இசைக்குயில் எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி இதனை மிக அழகாகப் பாடியுள்ளார். தென்றல் தவழும் காவேரி நதி தீரத்தை வர்ணிக்கும் கீழ்க்காணும் வரிகள் அவரின் இனிய குரலில் நம்மை மயக்கும். நாமும் அங்கு சென்று குடியிருக்க மாட்டோமா என ஏங்கவும் வைக்கும்!

‘ஈடுலேனி மலயமாருதமுசே
கூடின காவேரி தடமந்து
மேடலமித்தெலதோ ஸ்ருங்காரமு
மிம்சு சதனமுலலோ………’

‘ஈடிணையற்ற தென்றல் வீசும் காவேரி நதிக் கரையில் உள்ள அழகிய வீடுகளில் வாழும் உத்தம புருஷர்கள் வேதங்களை ஓதி இறைவனை வழிபட்டு வருகின்றனர்,’ என்பது இதன் பொருள்.

கேட்க: முரிபமு கலிகே – நேதனூரி கிருஷ்ணமூர்த்தி

யாருமே பாடாத (நான் தான் கேட்டதில்லையோ என்னவோ!) ஒரு அருமையான அசாவேரி ராகக் கிருதி காவேரி நதியின் பெருமையை விண்டுரைக்கின்றது! ஒரு ஆடிப்பெருக்கின் போது, காவேரி பூஜையின் சமயம் ஸ்வாமிகள் இதனை இயற்றியிருப்பாரோ எனத் தோன்றுகிறது.

rama_gives_darshan_to_thyagaraja‘ஸாரி வெடலின ஈ காவேரினி ஜூடரே’ எனத் தொடங்கும் கிருதி, ‘கரை புரண்டு வரும் இந்தக் காவேரி நதியைத் தரிசியுங்கள்! யாரிடத்தும் வேறுபாடு கொள்ளாமல் எல்லாருக்கும் நல்வாழ்வை வழங்கியபடி, ஓரிடத்தில் அலைகள் புரள, பிறிதோரிடத்தில் கர்ஜனை புரிவது போன்ற பெருத்த ஓசையுடனும், மற்றோரிடத்தில் அமைதியாக நடை பயின்றும் ஸ்ரீரங்கநாதனைத் தரிசிப்பது போல ஸ்ரீரங்கத்தின் வழியே பெருக்கெடுத்து ஓடி, ஈரேழுலகங்களையும் உய்விக்கும் ஈசன் உறையும் பஞ்சநதீஸ்வர  க்ஷேத்திரத்தின் வழியே பாய்ந்து, அவ்வீசனையும் தரிசித்து, எல்லா மக்களும், தேவர்களும் இருகரைகளிலும் கூடி நின்று ‘ராஜராஜேஸ்வரி’ என மலர்களைத் தூவிக் கொண்டாடி வழிபடும் காவேரி என்னும் இந்தக் கன்யகா மணியைத் தரிசியுங்கள்,’ என ஆனந்த பரவசராய் ஸ்வாமிகள் பாடியது.

காவேரியின் போக்கை எத்துணை அழகாக வர்ணித்துள்ளார்! ‘நடந்தாய் வாழி காவேரி,’ என்று இயற்கையைப் போற்றிக் காவேரியை வழிபட்ட இளங்கோவடிகளுக்கு இதோ ஒரு போட்டியாளர் எனத்தான் வியக்கத் தோன்றுகிறது! இத்தனை அழகிய பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து மேடைகளில் பாட இன்றைய இளைய தலைமுறைக் கலைஞர்கள் முன் வருவார்களா எனக் கேட்கவும் ஆவல் மிகுகின்றது!

திருவையாறு பஞ்சநதீசன் மேலும் அன்னை தர்மசம்வர்த்தனியின் மேலுமாகப் பதினோரு கிருதிகளைத் திருவையாறு க்ஷேத்ரக் கிருதிகள் என்ற பெயரில் இயற்றியுள்ளார் தியாகராஜர். சங்கீத வித்வானும் சித்திரக் கலைஞருமான திரு. எஸ். ராஜம் அவர்கள் இவற்றுள் சிலவற்றைத் தமக்கே உரிய தனித்து விளங்கும் பாணியில் அற்புதமான சித்திரங்களாக வழங்கி (Musings on Music) விளக்கமும் அளித்துள்ளார்.

‘விதி சக்ராதுலகு தொரகுணா’ என்ற யமுனாகல்யாணி ராகக் கீர்த்தனையில், தர்மசம்வர்த்தனியான அன்னையின் வெள்ளிக்கிழமை தர்பார் வைபவத்தை மிக அழகான சொல்- இசை ஓவியமாகவே வர்ணிக்கிறார். தியாகராஜரின் சொல் ஓவியத்தை திரு. ராஜம் வண்ண ஓவியமாக வடிக்க, இதன் இசை ஓவியத்தை திரு. ராஜம் அவர்களின் சிஷ்யையான விஜயலக்ஷ்மி சுப்ரமணியம் தனது வசீகரக் குரலில் பாடியுள்ளார். சாக்தம் எனும் பெயர் கொண்ட இசைக் குறுந்தகட்டில் இதைக் கேட்டு ரசிக்கலாம்!

‘பிரம்மா, இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கும் காணக் கிடைக்காத தர்மம் என்னும் கடலில் துயிலும் அன்னையின் இந்த சேவையைக் காண வாரீர்! அன்னையின் வரவை எதிர் நோக்கி அனைவரும் காத்துள்ளனர்.  விருதுச் சின்னங்களை ஏந்தி நிற்கின்றனர். ஜய ஜய என்ற கோஷங்களை எழுப்புகின்றனர். நாட்டியமாடுகின்றனர். மலர்களைச் சொரிகின்றனர். அன்னை பராசக்தி (தர்மசம்வர்த்தனி) மஹாலட்சுமியுடன் சிரித்துப் பேசியபடி வருகிறாள்; அவளுடைய பிரகாசமான புன்னகையுடன் போட்டியிட்டபடி அவளணிந்துள்ள வைர வைடூரிய ஹாரங்கள் ஜொலிக்கின்றன,’ எனவெல்லாம் நேர்முக வர்ணனையாளர் போல விவரிப்பவர், முத்தாய்ப்பாக,

‘….. அமரகோடுலு
தடபட பூமினி தண்டமுலிடகா சந்தோஷமுனனு
கடகண்டினி ஜூசெ சொகஸு..’

என உள்ளம் குளிர வைக்கிறார். அதாவது, தேவர்கள் ‘தடபட’ வென பூமியில் விழுந்து தண்டமிட்டு வணங்குவதை கடைக்கண்ணால் பார்த்து அங்கீகரித்துக் கொள்ளும் அழகை (சொகுசை) நம் கண்முன் படம் பிடித்து வைத்து விடுகிறார். இந்த ஒரு அனுபவத்தை உணருவதற்காகவே தர்மசம்வர்த்தனியின் திருக் கோவிலுக்குப் போகத் தோன்றும்!

இந்தக் கிருதியை இறை வழிபாடாக மட்டுமின்றி, முதலில் கண்ட தியாகராஜரின் மற்றும் பல கீர்த்தனைகளைப் போல தெய்வீக அழகின் ஆராதனையாகவும் நாம் காணலாம்.

இவை அனைத்தும் ஒரு சில துளிகள் தான். இன்னும் பஞ்சரத்னக் கிருதிகள், நௌகா சரித்ரம், ப்ரஹலாத பக்தி விஜயம் எனும் இசை நாடகங்கள், ஸ்ரீரங்கம் பஞ்சரத்னம், திருவொற்றியூர் பஞ்சரத்னம், லால்குடி பஞ்சரத்னம் எனும் ஒப்பற்ற இசைச் செல்வங்களை நமக்கு வாரி வழங்கியிருக்கிறார். இசை விற்பன்னர்களுக்கு மட்டுமன்றி, அன்றாடம் இறைவனுக்குச் செய்யும் பஜனையிலும் பூஜைகளிலும் சாமானியர்களும் பங்கேற்று மகிழும் வண்ணம் அழகான எளிய ராகங்களில் ‘சீதா கல்யாண வைபோகமே.’ லாலி, ஊஞ்சல் வகைப் பாடல்களை உத்சவ சம்பிரதாயக் கிருதிகள் என இயற்றியுள்ளார். ராமனை, ‘லாலி ஊகவே,’ எனத் தாலாட்டி மகிழ்ந்துள்ளார்.

‘சீதம்மா என் தாய். ஸ்ரீராமன் என் தந்தை; பரதன், லக்ஷ்மணன், அனுமன் ஆகியோர் உறவினர்கள்,’ எனக் கொண்டாடிப் பெருமைப் பட்டுள்ளார் (சீதம்ம மாயம்ம – வசந்தா ராக கிருதி).

‘ராம சன்னிதி சேவையே பொன்னிலும் பொருளிலும் மிக உயர்வானது,’ என அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார் (நிதி சால சுகமா).

கேட்க: நிதி சால சுகமா – கல்யாணி- எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி

தியாகராஜ கிருதிகள் அளக்க இயலாத பொற்குவியலான சொற் சித்திரங்கள். வான் பொய்த்தாலும் தான் பொய்யாத குலமகள் காவேரியின் கரைகளில் பிறந்து வளர்ந்து பண்பட்டு நமக்கெல்லாம் பெருமை தரும் அருமைத் தென்னக கர்நாடக இசைச் செல்வங்கள்.

தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் சமாதியடைந்த தினமான புஷ்ய பகுள பஞ்சமி தினம் ஆண்டு தோறும் அவருடைய சமாதியில் அனுசரிக்கப் படுகின்றது. கர்நாடக இசைக் கலைஞர்கள் ஒன்று கூடி அவருடைய கீர்த்தனைகளைப் பாடி ஆராதனை செய்து அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர். இவ்வாண்டும் ஜனவரி 9-ம் தேதி ஆராதனை நடைபெறப் போகிறது.

சமீபத்தில் காவேரி பெருக்கெடுத்தோடும் திருவையாறில் தியாகராஜரின் சமாதிக்குச் சென்றிருந்தேன். ஒரு குழு அமர்ந்து ‘எந்தரோ மஹானுபாவுலு’ எனப்பாடிக் கொண்டிருந்தது. எத்தனை பொருள் செறிந்த சொற்கள். ‘எத்தனையோ மஹான்கள்; அனைவருக்கும் எனது வந்தனம்,’ என்ற மஹா பக்திமானான ஒரு அடியவரின் கால்பட்ட மண்ணில் நான் நிற்பதை எண்ணிப் புளகாங்கிதம் அடைந்து அஞ்சலியில் கைகளைக் குவித்தேன்.

பிறிதொரு வாய்ப்புக் கிடைத்தால் மேலும் சிலவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். வணக்கம்.

இராம காதையில் இரு தியாக தீபங்கள்

ராமகாதையிலே நாம் பல் வேறு வகையான கதாபாத்திரங்களைப் பார்க்கிறோம். ராமகாதை யிலே இடம் பெறும் இடங்கள் வடக்கே அயோத்தி முதல் தெற்கே இலங்கை வரையிலும் பரவியிருக்கிறது. மனிதர், வேடர், முனிவர், அரக்கர், வானரங்கள், பறவைகள். விலங்கு கள் என்று பல்வேறு வகையான இன மக்களும் இக்காப்பி யத்தில் இடம் பெறுகிறார்கள்.

இக்காப்பியத்திலே பல இடங்களி லும், பல காண்டங்களிலும் இடம் பெறும் பாத்திரங்கள் எப் படி நம் மனதில் நீங்காத இடம் பெறுகிறார்களோ அதேபோல் ஒன்று இரண்டு இடங்களில் மட்டும் வந்து போகும் கதா பாத்திரங்களும் நம்மனதில் நீங்காத இடம் பிடித்து விடுகிறார் கள். இராமகாதையிலே மிகச் சிறிய பங்கையே பெறும் கதா பாத்திரங்களான் சுமித்திரையும், சத்ருக்னனும் நமது நெஞ்சிலே அழியாத இடம் பெறுகிறார்கள். கம்பராமாயணம் ஆயி ரக்கணக்கான பாடல்களைக் கொண்டது.

ஆனால் இக்காப்பியத்தில் இவர்கள் இருவரும் ஒரே ஒரு தடவை தான் பேசுகிறார்கள். இவர்கள் பேசுவதாக இரண்டு பாடல்களே காணப்படுகின்றன. ஒரு வர் எவ்வளவு நேரம் பேசினார் என்பது முக்கியமல்ல. அவர் என்ன பேசினார் எப்படிப் பேசினார் என்பது தானே முக்கியம்.

”சொல்லுக சொல்லில் பயனுடைய, சொல்லற்க
சொல்லில் பயன் இலாச் சொல்”

என்று தானே வள்ளுவரும் சொல்லியிருக்கிறார்?

ராமயணத்தில் இலக்குவனை ஈன்றெடுத்தவள் என்பதைத் தவிர சுமித்திரைக்குப் பெரும்பங்கு எதுவுமில்லை.அதே போல் இலக்குவனுக்குப் பின் பிறந்தவன் என்பதைத் தவிர சத்ருக்னனுக்கும் பெரிதாக எதுவும் இல்லை. ஆனால் இந்த இருவரும் தங்கள் பேச்சால் அழையாத புகழைப் பெறுகிறார்கள்.

பாலகாண்டத்திலே வேள்வி யிலிருந்து பெற்ற பிரசாதத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளும் சமயத் தில் தான் நமக்கு சுமித்திரையை அறிமுகம் செய்து வைக்கி றான் கவிஞன். முதலில் ஒரு பங்கும் பின் மீதியிருந்ததை யும் பெற்றுக் கொள்கிறாள் சுமித்திரை. தசரத மகாராஜாவின் மூன்று தேவிமார்களுள் அவளையும் ஒரு மகாராணியாகவே பார்க்கிறோம். இருபங்கு பிரசாதம் பெற்றதால் இரு புதல்வர் களைப் பெறுகிறாள் சுமித்திரை.

இருவரைப் பயந்த நங்கை குருமணிச் சிவிகையேறி சீதா ராமர்களின் திருமணத்திற்குச் செல்கிறாள். மிதிலையில் இரு புதல்வர்களுக்கும் திருமணம் நடக்கிறது. தசரதன் ராமனுக்கு முடி சூட்ட நினைக்கிறான். தீய மந்தரையின் துர்ப்போதனையால் தூய தேவியான கைகேயியின் சிந்தை திரிகிறது. கோசலை அறிவு மிக்கவள். கைகேயி உணர்ச்சி மிக்கவள். ஆனால் சுமித்திரை ஞானம் மிக்கவள்.

இராமனின் பட்டாபிஷேகம் தடைபட்டதை அறிந்த கோசலை கதறுகிறாள், பரிதவிக்கி றாள். தசரதனுடைய துக்கத்தையும் கோசலையின் துன்பத் தையும் ஆற்றக் கூடியவள் சுமித்திரையே என்பதை உணர்ந்த ராமன் சுமித்திரையின் தனிக் கோயிலை அடை கிறான்.ஏனென்றால் சுமித்திரை கோசலையின் அன்புத் தோழி.

இராமனுடைய பட்டாபிஷேகம் தடைபட்ட செய்தியும், வனவாசச் செய்தியும் இலக்குவனுக் குத் தெரியவருகிறது. உடனே இலக்குவன் கோபத்தோடு போர்க்கோலம் பூண்டு, “யார் வந்தாலும் வரட்டும். அவர் களையெல்லாம் வென்று கைகேயியின் வரங்களை நிறை வேறவொட்டாமல் செய்து ராமனுக்கே முடி சூட்டு வேன் என்று வஞ்சினம் கூறி நகரைக் கலக்கித் திரிந்து வருகிறான்.

இலக்குவன் எழுப்பிய வில்லின் நாணொலி கேட்டு இராமன் விரைந்து வருகிறான். அவனு டைய போர்க்கோலத்தைப் பார்த்து, “இலக்குவா ஏன் இப்படிப் போர்க்கோலம் பூண்டு நிற்கிறாய்?” என்று கேட்ட ராமனுக்கு

“அண்ணா! உனது மகுடாபிஷேகத்தைத் தடை செய்பவர்கள் தேவர்களே யானாலும் அவர்களையும் பஞ்சு நெருப்பைச் சுட்டுப் பொசுக்குவது போல் பொசுக்கி விடுவேன்” என்கிறான்.

இதைக் கேட்ட இராமன் இலக்குவ னுக்குப் பலவித நியாயங்களைச் சொல்லி இலக்குவனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமாதானப் படுத்துகிறான். அவனை யும் அழைத்துக் கொண்டு ”சொல் மாண்புடைய அன்னை சுமித்திரை’’கோயில் செல்கிறான். இந்த இடத்தில் கவிஞன் சுமித்திரைக்குப் பொருத்தமான ஒரு அடைமொழி கொடுக்கிறான். பண் பான, உயர்ந்த, மாண்புடைய சொற்களைத் தவிர வேறு சொற்களைச் சொல்லாதவள் இந்த சுமித்திரை. இவள் இப் பொழுது பேசப் போகும் சொற்கள் மாண்புடையவையாக காலத்தை வென்று நிற்கும் சொற்களாக விளங்கப் போகின் றன என்பதைக் குறிப்பால் உணர வைக்கிறான் கம்பன்.

sumitra-bids-farewell-to-ram-lakshman-sita

இராமனும் இலக்குவனும் வருதைப் பார்க்கிறாள் சுமித்திரை. அவர்கள் ஒன்றும் சொல்லாமலேயே இவளுக்கு எல்லாம் தெரிந்து விடுகிறது. தண்டா வனம் செல்வதற்கே இருவரும் சமைந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு விடுகிறாள். ராமனுடன் இலக்குவனும் நிச்சயமாக வனம் செல்லப் போகிறான் என்பதை இவள் நுணுக்கமாகப் புரிந்து கொண்டு விடுகிறாள். இருவரையும் பிரிய வேண்டுமே என்ற சோகத்தில் புரண்டு அழுகிறாள். துன்பத்தின் எல்லைக்கே போய் விடுகிறாள். சுமித்திரையின் துயரத்தை தனயர் இருவரும் ஆற்றுகிறார்கள்.

இதற்குள் கைகேயியின் ஏவல் மகளிர்கள் மரவுரி எடுத்து வருகிறார்கள். வந்த மரவுரியை வாங்கி இலக்குவன் “தாயே உடன் செல்” என்று கூறி எனக்கு உத்தைரவு தர வேண்டும் என்று பணிந்து நிற்கிறான். தன் கால்களில் விழுந்து வணங்கி நிற்கும் மகனிடம் சராசரித் தாயாக இருந்தால் என்ன சொல்ல நினைப்பார்கள்? நேற்று நிச்சயிக்கப் பட்ட மகுடாபிஷேகம் இன்று நடைபெறவில்லை. இனியும் நடை பெறாது.

கைகேயி தன் வரத்தால், தன் சாமர்த்தியத்தால் ராஜ்ஜியத்தைத் தன் மகனுக்காக்கி, ராம னையும் காட்டுக்கனுப்பப் போகிறாள். அவள் தன்னையும் தன் மகன்களையும் எப்படி நடத்துவாளோ? இந்நிலையில் அருமை மகனும் அண்ணனுடன் 14 வருடம் வனவாசம் செய்யப் போகிறேன் என்றால் எந்தத் தாய்தான் சம்மதிப்பாள்? ராமன் வனவாசம் செய்யப் போகிறான் என்றால் அது அவனுக்கு இடப்பட்ட அரச கட்டளை. அதனால் அவன் வனம் செல்ல வேண்டும். ஆனால் இலக்குவன் எதற்காக ராமனுடன் செல்லவேண்டும். அவன் தனக்குத் துணையாக அயோத்தியிலேயே இருக்கலாமே?

ஆனால் சொல் மாண்புடைய சுமித்திரை அல்லவா இவள்! அந்த அடைமொழிக்குத் தகுந்த வளாகவே பேசுகிறாள். “மகனே அந்த வனமே உனக்கு அயோத்தி. உன்னிடம் மிக்க அன்புடைய ராமனே உனக்கு மன்னவனாவான். நம் சீதையே தாயாவாள். என்று எண்ணி ராமனுடன் செல்வாய். கோசலை சுமித்திரை என்ற இரு தாயாரும் சீதை என்றே எண்ணிக் கொள்” என்கிறாள் ராம னுடன் சீதையும் வனம் செல்வாள் என்பதை சுமித்திரை முன்னதாகவே உணர்ந்து கொண்டு விடுகிறாள். என்ன சொல்கிறாள் என்று கேட்போம்.

“ஆகாதது என்றால் உனக்கு அவ்வனம் அயோத்தி
மாகாதல் இராமன் நம்மன்னவன் வையம் ஈந்தும்
போகா உயிர்த் தாயர் நம் பூங்குழல் சீதை என்றே
ஏகாய் இனி இவ்வயின் நிற்றலும் ஏதம் என்றாள்.

இலக்குவன் கேட்டது அண்ண னுடன் செல்ல அனுமதி. ஆனால் சுமித்திரை கொடுத்ததோ அனுமதி மட்டுமல்ல கட்டளை! இனி இங்கு நிற்பதும் கூடக் குற்றம் என்கிறாள். ராமனுக்கு வனவாசம் செய்ய ஆணை வந்த்து அரசனிடமிருந்து என்றால், (அப்படித்தானே கைகேயி சொன்னாள்?)

ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம்
பரதனே ஆள நீ போய்த்
தாழிரும் சடைகள் தாங்கித்
தாங்கரும் தவமேற் கொண்டு
பூழி வெங்கானம் நண்ணிப்
புண்ணியத் துறைகளாடி
ஏழிரண்டாண்டில் வா என்று
இயம்பினன் அரசன்’”என்றாள்

RamaSitaLakshmanaஇலக்குவனுக்கோ நேரடியாக அவன் தாயாரிடமிருந்தே கட் டளை வருகிறது. எந்தத் தாய் தன் அருமை மகனுக்கு இப்ப டிக் கட்டளை யிடுவாள்? கம்பனின் சுமித்திரை இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் தியாகப் பெருங் கோயிலாக விளங்கு கிறாள். வனவாச காலத்தில் ராமனை மன்னனாகவும் கருத வேண்டும் என்று சொன்னவள் இலக்குவனை எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொல்கிறாள்.

“இலக்குவா, நீ தம்பி என்ற முறையிலோ,இளவரசன் என்ற முறையிலோ அண்ணனிட மிருந்து சலுகைகளையோ உரிமைகளையோ எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அடியாரைப் போல ஏவல் செய்ய வேண்டும். என்று உத்திரவு போடுகிறாள். இதற்கும் மேலே மேலே போய் எவரஸ்ட் சிகரத்தின் உச்சிக்கே போய் விடுகிறாள். வனவாச காலமான 14 ஆண்டுகளிலும் இராமனுக்கு அடிமையாக இருப்பதோடு அமையாமல் இதற்கு மேலும் தியாகம் செய் யச் சொல்கிறாள்.

”14 வருடங்கள் கழிந்த பின் இராமன் அயோத்திக்கு வந்தால் அவனுடன் நீயும் வா. அப்படி வரா விட்டால், வனவாச காலத்தில் இராமனுக்கு ஏதாவது இடர் வந்தால், ஆபத்துக்கள் வந்தால் அவனுக்குத் தீங்கு நேரா வண்ணம் உன் உயிரைக் கொடுத்தாவது அத் துன்பத்தை நீ ஏற்றுக் கொள்” இராமன் இல்லாமல் நீ திரும்பி வர வேண்டாம்” என்கிறாள்

பின்னும் பகர்வாள் ‘மகனே இவன்பின் செல்; தம்பி
என்னும் படியன்று; அடியாரின் ஏவல் செய்தி
மன்னும் நகர்க்கே இவன் வந்திடில் வா அன்றேல்
முன்னம் முடி’என்றாள் வார் விழி சோர நின்றாள்.

இப்படித் தியாகப் பெருங் கோயிலாக விளங்கும் தாய் சொன்ன சொல்லை இம்மியும் பிசகா மல் 14 ஆண்டுகளாக இலக்குவன் கடைப்பிடித்து வந்தான் என்பதையும் பார்க்கிறோம். 14 ஆண்டுகளாக் இராமன் பித்ரு வாக்ய பரிபாலனம் செய்தான் என்றால் இலக்குவன் மாத்ரு வாக்ய பரிபாலனம் செய்தான் என்று சொல்லலாம். வன வாசத்தில் இலக்குவன் ராமனைக் கண்ணை இமை காப்பது போல் காத்து வருகிறான்.

கங்கை யாற்றைக் கடந்து மூவ ரும் செல்கிறார்கள். பரத்துவாஜ முனிவரைச் சந்திக்கிறார் கள். யமுனையைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். எப்படி ஆற் றைக் கடப்பது என்று யோசிக்கிறார்கள். ஆனால் இலக்கு வனோ விரைவாக பக்கத்திலுள்ள மூங்கில் காட்டுக்குள் சென்று மூங்கில் கழிகளை அளவாக வெட்டி அவற்றை மாணைக் கொடி என்ற ஒரு வகைக் காட்டுக் கொடியால் பிணைத்துத் தெப்பம் போல் கட்டி ஆற்றிலே மிதக்க விடு கிறான். அந்தத் தெப்பத்திலே சீதையும் இராமனும் இனிது இருக்க இலக்குவன் துடுப்புக் கொண்டு தெப்பம் தள்ளுவது போல் இரு கைகளாலும் நீந்திய வண்ணம் தெப்பத்தைத் தள்ளிக் கொண்டு போகிறான்.

வாங்கு வேய்ங்கழை துணித்தனன்
மாணையின் கொடியால்
ஓங்கு தெப்பமொன்று அமைத்து அதின்
உம்பரின் உலம் போல்
வீங்கு தோள் அண்ணல் தேவியோடு
இனிது வீற்றிருப்ப
நீங்கினான், அந்த நெடுநதி,
இருகையால் நீந்தி.

இராமாவதாரத்திலே யமுனை யாற்றைக் கடக்க தெப்பம் கட்டிய இலக்குவன் ஆதிசேஷ னின் அம்சம். அடுத்த கிருஷ்ணாவதாரத்திலெ இதே யமு னையை வசுதேவர் கடக்கும் பொழுது குடையாக வந்து உதவி செய்யப் போகிறான். சம்சார ஸாகரத்தைக் கடக்கத் தெப்பமாக விளங்கும் இராமனுக்கே தெப்பம் செய்து யமுனையைக் கடக்க உதவி செய்கிறான் இந்த அடியவன்!

இராமனும் சீதையும் இரவில் வானமே கூரையாகவும் பூமியில் நாணற் புல்லைப் பரப்பி அதையே பாயாகவும் கொண்டு துயின்ற போது, இவர்களுக்கு எவ்வித இடையூறும் வந்து விடக் கூடாதே என்று அதி ஜாக்கிரதையாக வில்லும் கையுமாக விடியுமட்டும் வில்லை யூன்றி இமை கொட்டாமல் காவல் காத்து நிற்கிறான், இராமனும், சீதையும் வழி நடந்த களைப்பில் அயர்ந்து தூங்கி விட அவர்களுடைய பரிதாப நிலையை நோக்கிக் கண்ணீர் சொரிந்த வண்ணம் நின்று கொண்டிருக்கிறான் இந்தக் காவல்காரன்! இதை உடனிருந்தே பார்த்த குகன் பரதனிடம் சொல்வதைக் கேட்போம்

”அல்லை ஆண்டு அமைந்த மேனி
அழகனும் அவளும் துஞ்ச
வில்லை ஊன்றிய கையோடும்
வெய்துயிர்ப்போடும் வீரன்
கண்கள் நீர் சொரியக் கங்குல்
எல்லை காண்பளவும் நின்றான்
இமைப்பிலன் நயனம்” என்றான்.

ஏனென்றால் குகனும் இரவு பூராவும் விழித்திருந்து காவல் காத்தான் அல்லவா?

இதைக் கேட்ட பரதன் துடித்துப் போகிறான். ”நாங்கள் இருவருமே ராமனுக்குத் தம்பிகளாகப் பிறந்தோம். ஆனால் நானோ,’ என்றும் முடிவில்லாத துன்பத் துக்குக் காரணமாகி விட்டேன். இலக்குவனோ அத்துன்பத் தைத் துடைத்து விடும் பேறு பெற்றான்”  என்று இலக்குவனுடைய அளவிலாத அன்பையும் தியாகத்தையும் வியந்து பேசுகிறான்.

hj_r13_ram_lakshmanசித்திரகூடம் வந்து சேர்ந்ததும் மாலை நேரமாகி விடவே இராமனும் சீதையும் மாலைக்காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இலக்குவன் என்ன செய்கிறான்? நீண்ட மூங்கில்களை வெட்டிக் கொண்டு தூண்களாக நிறுத்துகிறான். பின் உத்தரம் வைக்கிறான். பின்பு சட்டங்களை இறக்கி, கைகளும், குறுக்காக வரிச்சுக ளும் வைத்து, அதன் மேலே வெள்ளி போல பளபளக்கும் தேக்கிலைகளைப் பரப்பி புல்லை வேய்ந்து விடுகிறான்.

இப்படி அண்ணனுக்கு இடம் அமைத்த பின் அழகு செய்கிறான் மிதிலைப் பொன்னுக்கும் இதே போல் தனியாக வேறு இடம் அமைத்து சுவற்றில் செம்மண் பட்டை அடித்து அழகு செய்கிறான். பலநிறக் கற் களையும் சிப்பிகளையும் பொறுக்கி வந்து உட்பக்கம் கோலம் போட்டது போலப் பதித்து வைத்து அழகு படுத்துகிறான்.

இப்படி இலக்குவன் சமைத்த பர்ணசாலையைப் பார்த்த  இராமன் நெகிழ்ந்து போகிறான். இலக்குவன் எப்படி இந்தப் பர்ணசாலையைக் கட்டி முடித் தான்? என்னோடு வில்லைப் பிடித்து வில்வித்தை கற்ற கைகள் கொத்து வேலையை எப்போது யாரிடம் கற்றுக் கொண்டான்?’ என்றி உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுகிறான்.

குன்று போலக் குவவிய தோளினாய்!
என்று கற்றனை நீ இது போல்?

என்று கண்ணீர்விட்டு அழுகிறான். இப்படிக் குறிப்பறிந்து பணிவிடை செய்கிறான் சுமித்திரை தந்த செல்வன்.

என்கடன் பணி செய்து கிடப்பதே என்று மட்டும் அமையாமல் ஆறுதல் சொல்லவும் இந்தத் தம்பியே உதவுகிறான். பாரதி, கண்ணனைச் சேவகனாகப் பெற்று எப்படி எல்லா நன்மைகளும் பெறுகிறாரோ அப்படியே இலக்குவனைப் பெற்ற ராமனும் எல்லாவிதமான உதவி களையும் பெறுகிறான். தன் மனைவியைப் பிரிந்து வந்திருக்கும் இலக்குவனிடமே ராமன் சீதையைப் பிரிந்த துயரத் தைத் தாளாமல் புலம்புகிறான். அப்பொழுதெல்லாம் ராமனைத் தேற்றி ஆறு தல் சொல்லி மேலே செய்ய வேண்டி யதைசெய்யச் சொல்லி செயல் பட வைக்கிறான் இந்த அடியவன்.

சீதையையும் தந்தைக்கு ஒப் பான ஜடாயுவையும் ஒரே சமயத்தில் இழந்த நிலையில் ராமன் பலவாறு சோகமும் கோபமும் அடைகிறான்.உலகைத் துறந்து தவம் செய்யப் போய் விடுகிறேன் அல்லது உயி ரையே விட்டு விடுவேன். இந்த இரண்டில் எதைச் செய்ய லாம் சொல் லக்ஷ்மணா? பெற்ற தந்தை இறந்துளான். இருந்துளேன் யான்! என் செய்வேன் இளவல்” என்று அழுது புலம்பும் அண்ணனைத் தேற்றுகிறான் இந்த இளையவன்.

”அண்ணா இரண்டுமே செய்யத் தகுந்தவை அல்ல. அவ்வரக்கரை நெருக்கிக் கொன்ற பின் அன்றோ வெய்ய கொடுந்துயர் குளிப்பது? அண்ணா! சீதைக்காகவே துஷ்ட நிக்கிரகம் நடை பெற வேண்டும். அதற்காக இல்லாவிட்டாலும் நம் தந்தையாகிய ஜடாயுவைக் கொன்றவனைக் கொல்ல வேண்டியது அவசியம் என்கிறான். இதைவிட வேறு தவமும் வேண்டுமோ? என்று ராமனுக்கு உத்வேகம் ஊட்டுகிறான். இதன் பிறகே ஜடாயுவுக்கு ஈமக் கடன்கள் செய்கிறான் ராமன்.

சீதையின் பிரிவுத்துயரிலே மூழ்கிவிடும் ராமனிடம் அண்ணா சீதையைத் தேடிச் செல்  லாமல் இப்படி செயலற்று இருக்கலாமா? என்று வற்புறுத்தி தேடிச் செல்கிறார்கள். திடீரென்று ஏதோ ஒரு மதிலுக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டதை உணர்கிறார்கள். கவந்தன் தான் அவர்களை அப்படி வளைத்துக் கொள்கிறான். ”அண்ணா இப்போது என்ன செய்யலாம்?” என்று கேட்ட தம்பியிடம், விரக்தியடைந்த நிலையிலிருந்த ராமன், நான் இந்த பூதத்திற்கு இரையாகப் போகிறேன் என்கிறான்.அவன் சொல்வதைக் கேட்போம்.

”தோகையும் பிரிந்தனள், எந்தை துஞ்சினான்
வேக வெம்பகழி சுமந்து உழல வேண்டாம்…

“இலக்குவா நான் இன்னும் எத்தனை பழிகளைச் சுமக்க வேண்டுமோ?”

ஈன்றவர் இடர்பட, எம்பி துன்புறச்
சான்றவர் துயருறப் பழிக்குச் சார்வுமாய்
தோன்றலின், என்னுயிர் துறந்த போதலால்
ஊன்றிய பெரும்பழி துடைக்க ஒண்ணுமோ?

உன்மகள் மிதிலைச் செல்வி இப்பொழுது அரக்கர் மனையில் இருக்கிறாள் என்று ஜனக மன்னனிடம் சொல்வதைவிட உயிரை விடுவதே மேல்  அதனால் இலக்குவா நான் இதற்கு இரையாகிறேன் நீ இங்கி ருந்து செல்” என்றும் அரற்றுகிறான்.

இதைக் கேட்ட இலக்குவன் “அண்ணா! உன்னோடு உடன் வந்திருக்கும் நான் மட்டும் மீண்டு போவேன் என்றால் என் அடிமைத்திறம் நன்று நன்று” என்று தன்னையே இகழ்ந்து கொள்கிறான். அண்னா அன்னை சுமித்திரை என்ன சொல்லி யனுப்பினாள்?

”… இன்னல்
பின்றாது எய்தி பேர் இசையாளருக்கு அழிவு உண்டேல்
பொன்றா முன்னம் பொன்றுதி”

என்று தானே சொல்லியனுப்பினாள். உங்களை விட்டு விட்டு நான் மட்டும் திரும்பிச் சென்றால் அன்னை சொல் காப்பாற் றாதவனாகி விடுவேனே! அது சரியா? இதை விடப் பெரிய வசையும் வேண்டுமோ? அண்ணா! இந்தப் பூதமும் நமக்கு ஒரு பொருட்டா? இந்த வாள் செய்யப் போகும் வேலையைப் பார்!” என்று சொல்லிக் கொண்டே முன்னம் முடிவோம் என்று ராமனை முந்திச் செல்கிறான். இந்த சகோதரர பாசத் தைக் கண்ட தேவர்களும் நெகிழ்ந்து போகிறார்களாம்.

அண்ணனுடைய உயிருக்கோ கௌரவத்திற்கோ இடையூறு ஏற்படும் போதெல்லாம் இந்தத்  தம்பி தன்னுயிர் கொடுக்கத் தயங்குவதேயில்லை.

இராம இராவண யுத்தம் ஆரம்பமாகி விட்டது. முதல் நாள் போரில் இராவணன் அனைத்தையும் இழந்து வெறுங்கையோடு இலங்கை சென்ற பின் மறு நாள் கும்பகருணன் செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்க்க போர்க்களம் வருகிறான் இராம பாணத்தால் கையும் காலும் இழந்து நிற் கும் நிலையில் இவன் கவலையெல்லாம் இராவணனைப் பற்றி இல்லை.

நீதியால் வந்தது ஒரு நெடுந்
தரும நெறிஅல்லால்
சாதியால் வந்த சிறு நெறி அறியாத

விபீடணத் தம்பி பற்றித்தான். எனவே இராமனிடம் தம்பி விபீடணனை அடைக்கலமாக ஒப்படைக்கிறான். ”போரில் தோல்வியே அறியாத இராவணனும் தோல்வி ஏற்பட்டதற்கு வீடணனே காரணம் என்று இவனைக் கருவிக் கொண்டிருக் கிறான். தம்பி என்றும் பார்க்க மாட்டான். இவனைக் கண்ட வுடனே கொன்று விடுவான். அதனால் உன்னிடம் அடைக் கலம் வேண்டுகிறேன்”

”உம்பியைத்தான், உன்னைத்தான்,
அனுமனைத்தான் ஒருபொழுதும்
எம்பி பிரியானாக அருளுதி”

என்று வேண்டிக் கொள்கிறான்.

கும்பகருணனும் இந்திரஜித்தும் வீழ்ந்தபின் மூலபலம் என்னும் ராவணனுடைய சேனையும் அழிந்து படுகிறது. இந்திரஜித்தின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான இலக்குவனை எப்படியாவது வெல்ல வேண்டும், கொல்ல வேண்டும் என்ற வெறியுடன் மோகனாஸ்திரத்தை இலக்கு வன் மேல் ஏவுகிறாண் ராவணன். வீடணன் ஆலோசனை யின் படி இலக்குவன் அந்த அஸ்திரத்தை அழித்து விடுகிறான்.

இப்பொழுது ராவணன் ஆத்திர மெல்லாம் வீடணன் மேல் திரும்புகிறது. உடனே மயன் தந்த வேலாயுதத்தை ஏவுகிறான். இந்த வேலை யார் மீது பிரயோகித்தாலும் அவர்கள் அழிவது திண்ணம். இது தெரிந்த வீடணன் அந்த வேலைத் தாங்கிக் கொள்ள முன் வருகிறான். இலக்குவன் இதைப் பார்க்கிறான். சரணம் என்று வந்தவனைச் சாக விடலாமா? வீடணன் உயிர் துறந்தால் இராமனும் உயிரை விட்டு விடுவான். இராமன் உயிருக்கு ஆபத்து என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அன்னை சொல்லியிருக்கிறாள்? “முன்னம் முடி” என்று தானே!

எனவே இலக்குவன் ஓடி வரு கிறான். இதைக் கண்ட அனுமனும் அங்கதனும் கூட ஓடி வருகிறார்கள் அந்த வேலைத் தாங்கிக் கொள்ள. அங்கதனும் வாலியால் அடைக்கலமாகக் கொடுக்கப் பட்டவன் தானே! அதனால் எல்லோரையும் முந்திக் கொண்டு இலக்குவன் ஓடி வந்து வேலை ஏற்கிறான்.

hanuman-brings-medicine-for-lakshmana

மின்னும் வேலினை விண்ணவர்கள்
புடைத்து ஏங்க
பொன்னின் மார்பிடை ஏற்றனன்

வேலை ஏற்ற இலக்குவன் மயங்கி வீழ்கிறான். ஜாம்பவான் சொன்னபடி அனுமன் மருந்து கொண்டு வர இலக்குவனும் உயிர் பெற்று எழுகிறான். இலக்குவனை இராமன் தழுவிக் கொண்டு

”புறவு ஒன்றின் பொருட்டு இன் யாக்கை
புண் உற அரிந்த புத்தேள்
அறவனும் ஐய! நின்னை நிகர்க்கிலன்

தன்னைச் சரணடைந்த புறாவுக்காகத் தன்னையே அரிந்து கொடுத்து உயிரும் கொடுக்கத் துணிந்த அந்த சிபிச் சக்கரவர்த்தியும் உனக்கு நிகராக மாட்டான்” என்று மனமாரப் பாராட்டுகிறான்.

இராமனுக்குத் தம்பியாக இருந்த போதிலும் ஒரு ராஜ குமாரனாக இருந்த போதிலும் தாய் சொல்லைச் சிரமேற்கொண்டு அடியவனாக இருந்து 14 ஆண்டுகளும் பணிவிடை செய்கிறான் இலக்குவன். அண்ண னுடைய உயிருக்கும் கௌரவத்திற்கும் ஊறு நேர்ந்த காலத் தில் இவன் தன் உயிரையும் பணயம் வைக்கத் தயங்க வில்லை. நண்பனாய். மந்திரியாய், சேவகனாய். ஆறுதல் சொல்லும் அறிஞனாய் பல வழிகளிலும் இவன் உதவி செய்கிறான்.

இராம காதையிலே இந்தத் தாயும் தனயனும் என்றென்றும் அணையாது சுடர் விடும் தியாக தீபங்களாக விளங்குகிறார்கள்.

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 31 (இறுதி பகுதி)

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

தொடர்ச்சி…

31.1 இறைவனிடம் செல்

போரும் முடிந்து விபீஷணனும் இலங்கையின் அரசனாக அரியணையேறி அமர்ந்துவிட்டான். இராமர் அயோத்தியிலிருந்து புறப்பட்டு கிட்டத்தட்ட பதினான்கு வருடங்களும் ஆகிவிட்டன. சரியாக பதினான்கு வருடங்களுக்கு மேல் ஒரு நாள் கூட அதிகமாகி விட்டால், தான் அரசப் பிரதிநிதியாகவும் இருக்க மாட்டேன், உயிருடனும் வாழமாட்டேன் என்று பரதன் சொன்னது இராமரின் ஞாபகத்தில் இருந்தது. தான் இப்போது இருப்பதோ இலங்கையில், செல்லவேண்டியதோ அயோத்திக்கு, இவ்வளவு தூரத்தை இருக்கும் குறைந்த காலத்தில் எப்படிக் கடப்பது என்று இராமருக்குக் கவலை வந்துவிட்டது.

குபேரனிடம் இருந்து ராவணனால் கவரப்பட்ட புஷ்பக விமானத்தில் செல்லலாமே என்று விபீஷணன் சொல்லி, அதை அவர்களின் உபயோகத்திற்குக் கொடுத்தான். இராமரும் அதற்குச் சம்மதித்து, விபீஷணனுக்கு பிரியாவிடை சொல்லிவிட்டு, சுக்ரீவனையும் வானரர்களோடு கிஷ்கிந்தாவிற்குப் புறப்படச் சொன்னார். பரதனை இராமர் உடனே பார்க்கவேண்டிய அவசரம் அவர்களுக்குப் புரிந்தாலும், இராமரைவிட்டுப் பிரிய மனமில்லாது, தாங்களும் அயோத்யா செல்லவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டனர்.

अयोध्यां गन्तुमिच्छामः …. ।। 6.125.21 ।।

अयोध्यां, அயோத்யை गन्तुम्, செல்ல इच्छामः விரும்புகிறோம்.

நாங்களும் அயோத்யா செல்ல ஆசைப்படுகிறோம்.

ஒரு வியாபார உலகில்தான் வேலை முடிந்ததும் கூலி வாங்கிக்கொண்டு, வேலையாட்களும் முதலாளியும் அவரவர்கள் இடத்திற்கு பிரிந்துபோவார்கள். வானரர்கள் இராமருக்கு பணி செய்தது அப்படியல்ல. அது அன்பினால் விளைந்தது, பாசத்தினால் கட்டுண்டது. அங்கு கூலியும் இல்லை, அதனால் பிரியவும் மனமில்லை. பாசமானது பணி முடிந்தும் தொடர்கிறது. இராமராலும் அதை அறுத்து எறியமுடியாது. அயோத்யா வருகிறோம் என்றால் அழைத்துப் போக வேண்டியதுதான்.

இந்த ஸ்லோகம் மிகவும் பொருள் வாய்ந்தது. ஒவ்வொருவனின் லட்சியமும் அயோத்யா போவதுதான் என்பதையும் குறிக்கிறது. இராமர் எங்கிருக்கிறாரோ அதுதான் அயோத்தி. ஆக அயோத்தி போகவேண்டும் என்பது இறைவனை அடைய வேண்டும் என்பதைத்தான் குறிக்கிறது. அப்படிப் போய் இறைவனை அடைவதற்கு, வானரர்கள் இராமரைத் தவிர வேறு யாரிடம் போய் வேண்டுவது? இறைவனுக்கு நாம் வேண்டிக்கொள்வதில், “இறைவா! நாங்கள் உன்னை அடைவதற்கு வழி காட்டு” என்பதைத் தவிர வேறு எந்த கோரிக்கை அதை விடச் சிறந்ததாக இருக்கிறது?

விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் நாம் “ராமோ விராமோ விரதோ மார்கோ நேயோ நயோ அனயஹ” (43) என்று சொல்லும்போது “ராமா, நீயே எந்தன் வழி; நீயே துணை; நீ வழி காட்டுகிறாய்; நீ தவறான பாதையில் அழைத்துப் போகமாட்டாய்” என்றுதானே கோரிக்கையும், நம்பிக்கையும் வைத்து வேண்டுகிறோம்.

31.2 காக்க காக்க, கனிவுடன் காக்க

rama_returning_to_ayodhyaஇராமர் வானரர்களை அயோத்திக்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு உடன்பட்டார். அயோத்தி செல்லும் வழியும், முன்பு அவர்கள் வந்த அதே வழியாய் இருக்கவே, விமானம் கடல் மீது பறக்கும்போது வானரர்கள் கடல் மீது கட்டிய பாலத்தையும், அக்கரையில் விபீஷணனைச் சந்தித்தபோது தாங்கள் இருந்த இடத்தையும் சீதைக்குக் காட்டிக் கொண்டே சென்றார். கிஷ்கிந்தை அருகே பறந்து கொண்டிருக்கும்போது, சீதைக்கு வானரர்களின் மனைவிமார்களும் அயோத்திக்கு வந்தால் நன்றாயிருக்குமே என்று சொல்ல விமானம் கீழே இறங்கியது.

தாரா மூலம் சுக்ரீவனும் சீதையின் விருப்பத்தை வானரப் பெண்மணிகளிடம் சொல்ல, அவர்களும் மிக்க மகிழ்ந்ததும் அல்லாமல் சீதையுடன் போவதில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர். உடனே அவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் முகத்தை நன்கு கழுவி, அதற்கு வேண்டிய பூச்சுக்களும் போட்டுக்கொண்டு, தலை அலங்காரங்களைச் சரி செய்யும் வேலையிலும் இறங்கினர். நேரம் ஆகிறது என்று சுக்ரீவன் அவர்களை எவ்வளவு அவசரப்படுத்தியும் எதுவும் எடுபடவில்லை. சீதை ரொம்பப் பேரழகி என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம், அவர் முன் நாங்கள் போய் நிற்கவேண்டுமென்றால் ஏதாவது செயற்கையாகவாவது எங்களைக் கொஞ்சம் அழகுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டாமா என்ற அவர்களின் கேள்வியே சுக்ரீவனுக்கு ஒட்டுமொத்த பதிலாக இருந்தது. சுக்ரீவனின் ஆணையோ, இல்லையோ எங்களுக்கு நேரம் போவதைவிட இது ரொம்ப முக்கியம் என்று அவர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள்.

नेपथ्यं विधिपूर्वेण कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
अध्यारोहन् विमानं तत् सीतादर्शनकाङ्क्षया ।। 6.126.32 ।।

सीता, சீதையை दर्शनकाङ्क्षया, காண வேண்டும் என்ற வேட்கையால் विधिपूर्वेण, முறைப்படி, नेपथ्यम, அலங்காரம் कृत्वा, செய்துகொண்டு विमानं, (புஷ்பக) விமானத்தை प्रदक्षिणम् , பிரதக்ஷிணம் चापि, செய்துவிட்டு तत्, அதில் अध्यारोहन् ஏறினர்.

சீதையைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசையால் அவர்கள் முறைப்படி அலங்காரம் செய்துகொண்ட பின்னரே, புஷ்பக விமானத்தை வலம் வந்துவிட்டு அதில் ஏறினார்கள்.

வால்மீகி விவரமாகத்தான் பெண்களின் மனதை அளந்து பார்த்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. மிக அழகான ஒரு பெண்மணி முன்னால் எந்தப் பெண்கள்தான் தன்னை கொஞ்சமாவது அழகுபடுத்திக் கொள்ளாமல் போட்டது போட்டபடி போய் நிற்பாள்? அது சரி, பெண்கள் உடை உடுத்துவதிலும், அலங்காரம் செய்து கொள்வதிலும் நேரம் செலவழிப்பதும், காத்திருக்கும் ஆண்கள் அவர்களை அவசரப்படுத்துவதும் என்று அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இதே கதைதானா? ஏதோ நம் வீட்டில் தினம் தினம் நடப்பது போல் இருக்கிறதா உங்களுக்கு? கவலை வேண்டாம், கனிவோடு காத்திருங்கள்; இராமரையே காக்க வைத்தவர்கள் உங்களுக்கு மட்டுமா விதிவிலக்கு அளிப்பார்கள்?

31.3 மனிதனின் பார்வையில்

நேராகவும் வேகமாகவும் சென்ற அந்த விமானம், அயோத்தியின் எல்லையை காலாகாலத்தில் சென்றடைந்துவிட்டது. இராமர் வன வாசம் சென்றிருந்த அந்தப் பதினான்கு வருடங்களும், பரதன் அரியணை மீது உட்கார்ந்திருக்காவிட்டாலும் அவன்தான் அரசனாக ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தான். அந்தக் கால கட்டம் முழுவதும் இரு சகோதரர்கள் இடையேயும் எந்தவிதத் தகவல் பரிமாற்றமும் இல்லை. சாதாரணமாக ஒருவன் வாக்குக் கொடுத்து வெகுகாலம் ஆகிவிட்டால், அது அவனுக்கு மறந்தும் போயிருக்கலாம், அல்லது அது இனியும் செல்லுபடியாகுமா என்ற சந்தேகமும் வரலாம் என்பதை எவரிடமும் எதிர்பார்க்கக்கூடியதே. ஏனென்றால் காலம் மாறினால் காட்சியும் மாறலாமே! அப்படி இராமருக்குத் தோன்றியதாலும், தற்போது பரதனுடைய மனோநிலை எப்படி இருக்கிறது என்று தெரியாததாலும், அவர் அனுமனை அனுப்பி பரதனது நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று கண்டறியச் சொன்னார். ஒரு வேளை பரதனுக்குத் தானே ஆட்சியில் தொடரலாம் என்ற நினைப்பு இருக்குமானால், அவருக்கு அயோத்திக்கு வந்து அந்த நிலையில் எந்த விதமான குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தும் ஆசை அறவே இல்லை.

…. पितृपैतामहं राज्यं कस्य नावर्तयेन्मनः ।। 6.128.16 ।।

पितृपैतामहं, தந்தைதந்தை பாட்டன் (வாரிசு வழி வந்த) राज्यं, ராஜ்ஜியத்தை
कस्य எவனுக்குத்(தான்) (அரசாள) मन:, மனசு न आवर्तयेत् , செல்லாது?

வாரிசு வழியாக வந்த ஆட்சிபாரத்தைச் சுமப்பதற்கு எவருக்குத்தான் ஆவல் இருக்காது?

இக்காலச் சட்டத்திலும் ஓர் ஒப்பந்தம் செல்லுபடியாகும் காலக்கெடு என்ற ஒன்று இருக்கிறது. அதுதவிர ஆளுமை உரிமை என்ற ஒரு சட்டமும், ஒருவன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மேல் ஒரு இடத்தில் இருந்தானானால் அவனுக்கு அந்த இடத்திற்கு உரிமை கோரவும் சில வரைமுறைகள் இருக்கின்றன. கைகேயி இராமரை பதினான்கு வருடங்கள் வனவாசம் செய்யக் கூறியதற்கும் மேற்சொன்னதுபோல இருந்த அந்தக் காலத்தைய சட்டம் அவளுக்குத் தெரிந்ததாலோ என்னவோ என்று சந்தேகப்படவும் இடம் இருக்கலாமே! அப்படியானால் இராமர் அரியணை ஏறுவதில் அத்தகைய சட்டம் குறுக்கே வரலாமே.

அதுபோன்ற சமயத்தில், அன்றும் இன்றும் வாக்குக் கொடுக்கும்போது நம்பத்தகுந்த சாட்சிகள் இருந்தால், எழுத்து மூலம் இல்லாவிட்டாலும் சட்டம் அதை ஒத்துக்கொள்ளும். ஆனால் நீதி, நேர்மை சார்ந்த வழிகளின்படி வாக்கு ஒன்றே போதும்; அதற்கு சாட்சியங்களும் தேவையே இல்லை. அதனால் பரதன் போன்றவர்களுக்கும் சாட்சியும் தேவையில்லை, வாக்கு ஒன்றே போதும் என்று இராமருக்கு நன்றாகவே தெரிந்தாலும், இங்கு அவர் சாதாரண மனிதன் போல, தான் செய்யப்போவதில் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்கிறார் என்றே சொல்ல முடியும். இப்படிப் பார்ப்பதும் ராம ராஜ்ஜியத்தின் ஒரு அங்கம் என்றால், எல்லா ஆட்சி முறைகளிலும் விட்ட குறை தொட்ட குறை என்று ஏதேனும் ஒரு பங்கம் இருக்குமோ? நம் கண் முன்னே பேசிக்கொண்டிருப்பவரையும், அவரது வார்த்தைகளையும் நம்பாமல், யாரோ நாலு பேர் எப்போதோ வாதம் செய்து எழுதிவைத்த சட்டம் என்ற ஒரு கழுதையை நம்புவது, என்னே மனிதத்தனம்!

31.4 ஆயிரம் இராமர் நின்கேழ் ஆவரோ!

வெளியே எப்படி நினைத்தாலும் சொன்னாலும், இராமர் அனுமன் இருவருமே தங்கள் மனதுக்குள் நினைத்தபடியே, பரதன் தனது அண்ணன் இராமரை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தான். அது மட்டுமல்லாமல், அவன் சொன்ன சொல்படியே இராமர் வனத்தில் வாழ்ந்து வந்ததுபோல அயோத்தியின் எல்லைக்கு வெளியே ஒரு குடிசை கட்டிக்கொண்டு, அங்கு தங்கியே இராமரின் பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்தான். அரியணை ஏறாதது மட்டுமல்ல, அயோத்தி மாநகரின் உள்ளே கூட பரதன் செல்லவில்லை. கைகேயி இராமருக்குக் கொடுத்த வனவுரி போன்ற உடையையே தானும் உடுத்தி அங்கே வாழ்ந்திருந்தான். அந்த இடத்தில்தான் அனுமன் பரதனை சந்திக்கிறான்.

Rama-returns-to-Ayodhya-2

அயோத்தி அரசை இராமர் இல்லாத பதினான்கு வருடங்களும் கட்டிக் காப்பாற்றி இராமர் வந்தவுடன் அதைப் பத்திரமாக ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற ஒன்றுதான் பரதனது உண்மையான நோக்கமாக இருந்தது. அனுமனுக்கு பரதனைப் பார்த்தவுடன் பெருமையாக இருந்தது, அவனது எண்ணங்களை அறிந்ததும் மிக மிக உணர்ச்சிவசப்பட்டான். இராமர் கூடிய சீக்கிரமே அங்கு எழுந்தருளப்போகிறார் என்று கேட்டதும் பரதன் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி அடைந்தான். இராமரது வனவாசத்தில் அதுவரை நடந்த நிகழ்ச்சிகளை, குறிப்பாக ராவணன் சீதையை அபகரித்து எடுத்துப் போனதையும், இராமர் சுக்ரீவனைச் சந்தித்து வானரர்களின் நட்பைப் பெற்றதையும், வானரர்கள் கடலின்மேல் பாலம் கட்டி அங்கு சென்று போர் புரிந்ததையும், ராவணனைக் கொன்று சீதையை மீட்டியதையும் விவரமாகச் சொன்னான்.

மறுநாள் பரதன் இராமரைச் சந்தித்தபோது அனைவரும் நெகிழ்ந்து உருகியது பற்றி நம்மால் வார்த்தைகளாலும் வர்ணிக்க முடியுமா? இராமர் சொன்னபடி ஆட்சி பாரத்தை ஏற்கத் திரும்பி வந்ததற்கு மகிழ்ச்சி தெரிவித்துவிட்டு, அங்கேயே ஆட்சிப்பொறுப்பை இராமரிடம் ஒப்படைத்தான்.

… गुरुं भारं न बोदुमहमुत्सहे … ।। 6.131.3 (மூல ஆசிரியரின் குறிப்புப்படி)

गुरुं, மிகுந்த, भारं, பாரத்தைச், वोढुं, சுமக்க, अहं, நான், न उत्सहे , விரும்பவில்லை.

இனியும் இந்த ஆட்சி பாரத்தைச் சுமக்க நான் விரும்பவில்லை.

கங்கை நதிக்கரையில், பரதனின் மேன்மையை உணர்ந்து குகன், “ஆயிரம் இராமர் உனக்கு ஈடு ஆவாரோ?” என்று அன்றே சொல்வதாக கம்ப இராமாயணத்தில் வரும்். இந்த இடத்தில் அதைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, குகனுக்குக் கூட நடக்கப்போவது நன்றாகவே தெரிந்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம். ஒரு இராமரின் கதையைப் படித்தோம். ஆயிரம் இராமர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்க்கவும் நம்மால் முடியுமா?

இறுதியில்…

நீதி, நேர்மை என்று வாயாரச் சொல்லலாம், ஆனால் தான் பட்டியலிட்ட பதினாறு குணங்களுடனும் ஒருவனாவது வாழ்ந்திருக்கிறானா என்ற சந்தேகம் வால்மீகிக்கு வரவும், நாரதர் அவரிடம் இராமரைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பாடிய பிறகு, ஒருவர் அப்படி இருக்க முடியும் என்றால் பலரும் அப்படி இருக்க நிச்சயமாக முயற்சி செய்ய முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கை அப்போதுதான் வால்மீகிக்கு வந்தது. ஆனாலும் அதைச் சொல்லும் வழி பலருக்கும் ஓர் ஊக்கம் கொடுக்கும் வகையில் அமையத் தருணம் பார்த்து, அதுவும் நேர்ந்ததும் இராமாயணம் பிறந்தது என்று முன்பே பார்த்தோம்.

எல்லோருக்கும் நல்லது கெட்டது என்பது தெளிவாகவே தெரியும் என்றாலும், வாய்ப்பு என்று கிடைத்தால் தன் ஆசாபாசங்களினாலோ அல்லது அவை தரும் உடனடி இன்பங்கள் என்பதாலோ, கெட்ட வழிகளில் போவதையே பலரும் விரும்புகின்றனர். அத்தகைய இன்பம் நீண்ட காலம் நீடிக்காது என்பதும் அன்றி அவைகளினால் துன்பங்கள் வரும் என்று தெரிந்திருந்தாலும், மின் விளக்கைப் பார்த்து அதில் விழும் விட்டில் பூச்சிகள் போல, பெரும்பாலான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக, குலவிளக்காக இராமரை முன்னிறுத்துவோம் என்றெண்ணி, வால்மீகி ஒவ்வொரு இன்னல்களிலும் மனிதனான இராமர் எப்படி தன் நிலைப்பாடை எடுக்கிறார் என்பதைக் காட்டும்போது, அந்தக் காலத்தைய அவல நிலைச் சூழல்களையும் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார். இப்படியும் ஒருவனால் இருக்க முடியும் என்று காட்டுவதே இந்த இலக்கியத்தின் இலக்கு. அதைக் கேட்டு ரசித்து, அது சொல்லும் வழியில் நடக்க நமக்கு அந்த இராமரே வழி காட்டட்டும்.

முற்றும்.

பின்னுரை:

எஸ்.ராமன்
எஸ்.ராமன்
இத் தொடரின் தொடக்கத்தில் சொன்னதுபோல மூல ஆசிரியர் தேர்ந்தெடுத்த செய்யுட்களையும், IIT கான்பூரின் இணைய தளத்திலிருந்து அந்தச் செய்யுட்களுடன் இணைந்து வந்த விளக்கங்களையும் சுந்தர காண்டம் வரை கொடுத்து வந்தேன். யுத்த காண்டம் வந்ததும் கதையில் வரும் ராவணனுக்கு மட்டும் அல்லாது, எனக்கும் ஓர் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. IIT கான்பூர் எடுத்துக்கொண்ட வேலை திட்டப்படி முடியவில்லை போலிருக்கிறது. அதனால் அத்தளத்தில் அதற்குமேல் செய்யுள் மற்றும் சொற்கள் அளவில் விளக்கங்கள் ஏதும் காணப்படவில்லை. ஆனால் வால்மிகியின் மூலச் செய்யுட்கள் மட்டும் அங்கு இருந்தன. அது தவிர மேலே கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் கடைசிச் செய்யுளும் அந்த அத்தியாயத்தில் இல்லை. எனக்கு சம்ஸ்க்ருதத்தில் போதுமான பயிற்சி இல்லாததால் எனது ஐம்பத்துமூன்று வருட காலத்தைய நண்பனும், அன்றிலிருந்தே சம்ஸ்க்ருதத்தில் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றவரும், அணு விஞ்ஞானியாய் இருந்து ஒய்வுபெற்றவருமான Dr. P. S. பர்வத நாதன் அவர்களின் துணையோடு, தொடரின் 22-ம் பகுதியிலிருந்து சம்ஸ்க்ருதச் சொற்களுக்குப் பொருளும் அவரே எழுதப்பெற்று, தொடரை இனிதே முடித்துள்ளேன். அன்னாருக்கு என் சார்பாகவும், உங்கள் சார்பாகவும் உளமிக்க நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த மொழியாக்கத்தில் நூற்றுக்கு தொண்ணூற்றியொன்பது பகுதி, மூலத்தில் உள்ளதை மொழிபெயர்த்து நான் எழுதியுள்ளேன். மூல ஆசிரியர் கொடுத்த ஊக்கத்தில் இங்கங்கு என்று எனது எண்ணங்களையும் சேர்த்துள்ளேன். தொடக்கம் முதலே என்னை எழுதச் சொல்லியும், பதிவு செய்தும் ஊக்கமளித்த இத்தளத்தின் ஆசிரியர் குழு, மற்றும் வாசகர்கள் உட்பட அனைவரும் எனது நன்றி கலந்த வணக்கத்தை ஏற்குமாறு வேண்டுகிறேன்.

பின்னுரைக்குப் பின் உறை

ஆமாம், முன்பு எப்போதோ செய்துவைத்த பொருளுக்குப் போடப்படும் உறை போன்றதுதான் இது. மேலே காணப்படும் பின்னுரையையும் சேர்த்து, 2012 மே மாதம் நடுவில் இந்தத் தொடரை நான் எழுதி முடித்து அனைத்தையும் இணைய தளத்திற்கு அனுப்பிவிட்டேன். அதனால் மறுமொழிகளைப் பார்த்து, பின் வந்த தொடர்களில் எதையும் மாற்றவும் இயலவில்லை.

இந்தத் தொடர் ஆரம்பிக்கப்படும் முன் என் எண்ணம் வேறெதிலோ சென்று கொண்டிருந்தது. ஆனால் இறுதியாக அமைந்தது இந்தத் தொடர்தான். எனக்கு ஓரளவு சம்ஸ்க்ருதம் படிக்க, எழுதத் தெரியுமே தவிர இலக்கணமோ, பொருளோ எதுவும் தெரியாது. அவ்வப்போது சம்ஸ்க்ருதம் படிக்க ஆரம்பித்து அப்போதைக்கப்போதே தொடராமல் போனதுதான் என்னுடைய கதை. நான் கடைசியாக சம்ஸ்க்ருதம் கற்றுக்கொள்ள முயன்றது 2011-ல் திரு. பாலசுப்ரமணியன் என்பவரிடம். இந்த இணைய தளத்தில் திரு. வெங்கட் சுவாமிநாதன் தனது “மலர்மன்னனுக்கு அஞ்சலி” கட்டுரையின் மறுமொழிகள் ஒன்றில் திரு. பாலசுப்ரமணியன் அவர்களை, திரு.ஜடாயு எடுத்த போட்டோ ஒன்றில் தனக்குப் பின் உட்கார்ந்த்திருப்பவர் என்று சொல்லி, அறிமுகப்படுத்திப் புகழ்ந்திருக்கிறார்.

அவரைப் பற்றிப் பின்பும் பார்ப்போம்.

2012-ம் வருடம் ஜனவரி முதல் மார்ச் வரை இந்த இணைய தளத்திற்கு என்ன மேலும் எழுதலாம் என்ற எண்ணத்தில் மூழ்கியிருந்தேன். அப்போது சில மாதங்கள் அமெரிக்காவில் தங்கும் வாய்ப்பு எனக்கு ஏற்பட்டது. பயணம் செல்வதற்கு முன், அங்கிருக்கும்போது எழுதுவதற்காக எனது புத்தகங்கள் சிலவற்றை எடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, இத்தொடரின் ஆங்கில மூல புத்தகம் என் கண்ணில் பட்டது. அதுவரை நான் அதைப் படித்திருக்கவில்லை. அதைப் பிரித்துப் பார்க்கும்போது, எனது சம்ஸ்க்ருத ஆசை மறுபடியும் துளிர் விட்டு, பொழுது நிறைய கிடைக்கும்போது அதைப் படித்து சம்ஸ்க்ருதத்தையும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்தோடு அதை எடுத்துக் கொண்டேன். அங்கு சென்ற நான் பலவற்றையும் படிக்கும்போது, இந்தப் புத்தகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறு பிரிவிலும் ஒரு ஸ்லோகமும், ஒரு நீதியும் இருப்பதைப் படித்தபோது, இதை மொழி பெயர்த்து அனுப்பலாமே என்ற எண்ணம் வந்தது. உடனே புத்தகத்தில் மூல எழுத்தாளரான திரு லக்ஷ்மி நாராயணனின் மின்னஞ்சல் விவரம் இருந்ததால், அதன் மூலம் அவரது அனுமதியையும் கேட்டேன். அவரோ பெருந்தன்மையுடன், பகீரதன் கங்கை நீர் கொண்டு வந்தாலும், நாமும் அதைப் பருகுகிறோம் அல்லவா? ராமர் கதையை எழுத நான் யார் அனுமதி கொடுப்பதற்கு? தாராளமாகச் செய்யுங்கள் என்றார். (எனக்கு அவரை முன்பே அறிமுகம் கிடையாது. நான் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து நான்கு தெருக்கள் தள்ளிதான் அவர் வசிக்கிறார் என்றும், அவர் எனது நண்பர் ஒருவரின் சகோதரியைத்தான் மணம் புரிந்துள்ளார் என்றும் எனக்கு இந்தியா திரும்பி வந்தபின் தான் தெரிய வந்தது.)

rama_pattabhishekam_1அனுமதி பெற்றதும், முதல் மூன்று பகுதிகளை எழுதி அனுப்புகையில், ஸ்ரீ ராம நவமி 2012 ஏப்ரல் முதல் தேதி வருகிறது என்பதைப் பார்த்த நான் பதிக்கத் தகுந்தது என்றால் ராமர் நன்னாளில் தொடங்கலாம் என்று இணைய தளத்தாருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தேன். அதை வரவேற்று அவர்களும் அப்படியே பதிக்கத் தொடங்கினார்கள். சம்ஸ்க்ருதம் அறியாததால் எல்லாம் சரியாக அமைய வேண்டுமே என்று IIT Kanpur இணைய தளத்திலிருந்து ஸ்லோகத்தின் மூலமும், ஆங்கிலத்தில் அவர்கள் கொடுத்திருந்த பொருளையும் எடுத்துக்கொண்டு தொடரைத் தொடர்ந்தேன். அந்த இணைய தளமும் என்னைப் பாதிக் கிணறுதான் தாண்ட வைத்தது என்பதை முன்பே கூறியுள்ளேன். மீதியை என் நண்பன் மூலம் செய்து முடித்தேன்.

தொடருக்கு வந்த மறுமொழிகள் மூலம், திரு. ஜடாயுவும். திரு. சிவஸ்ரீ பூஷண் அவர்களும் சுட்டிக்காட்டிய திருத்தங்களை, தொடர் எழுதியபோது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை; தொடர் வந்த போது மேலும் தவிர்க்க முடியாதும் போயிற்று. அவர்களைத் தவிர, சம்ஸ்க்ருத மூல ஸ்லோகத்தின் பொருளும் பல இடங்களில் சரியாகத் தரப்படவில்லை என்று திரு. பாலசுப்ரமணியன் அவர்கள் அண்மையில் கூறியதால், இப்போது அவருடைய துணையுடன் அனைத்தையும் திருத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாத் திருத்தங்களையும் முடித்துவிட்டு, நம் தள நண்பர்கள் தொடங்கியுள்ள “இந்துத்வா பதிப்பகம்” மூலம் இத்தொடரைப் புத்தக வடிவில் வரும் ஜூலை மாத அளவில் அச்சிட்டு வெளியிடலாம் என்பது எங்கள் திட்டம்.

இத்தொடரை வரவேற்று மறுமொழிகளைத் தொடர்ந்து அளித்த வாசகர்களுக்கும், குறைகளை நீக்கச் செய்து நிறைபெற உதவி செய்துள்ள வாசகர்களுக்கும், இது புத்தக வடிவில் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று விரும்பிய நேயர்களுக்கும் எனது நன்றியையும், வணக்கத்தையும் கூறிக்கொள்கிறேன்.

குருவுக்கு கோவில் எழுப்பிய மாதரசி

thyagarajaswamiசற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் 164ஆவது ஆண்டு ஆராதனை விழா திருவையாற்றில் காவிரிக் கரையில் அமைந்துள்ள அவரது சமாதிக்கு அருகில் 21ஆம் தேதி தொடங்குகிறது. இன்று உலகம் முழுவதும் சங்கீத உலகில் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் புகழ் பரவிக் கிடக்கிறது. சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சமாதி இருக்குமிடம் தெரியாமல் புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அவரது கீர்த்தனைகள் அவருடைய சிஷ்ய பரம்பரையினரின் வாயிலாக பரவலாகப் பாடப்பட்டாலும், அவரது சமாதியில் குருபூஜை ஆராதனைகள் நடைபெறுவது 1905க்குப் பிறகுதான் தொடங்கியது.

1925இல் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சமாதி இருக்குமிடத்தை மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கண்டுபிடித்து அதனை சீர் செய்து, மண்டபங்கள் எழுப்பி குடமுழுக்கு செய்து இன்று நாம் காணுகின்ற அளவுக்குத் தன் சொந்த பணத்தைச் செலவழித்து பாடுபட்டவர் நாகரத்தினம்மாள். அதன் பிறகு அவர் திருவையாற்ற்றிலேயே தங்கியிருந்து தன் கடைசி காலத்தை அங்கேயே கழித்தபின், தான் இறந்த பின் ஸ்ரீ தியாகராஜர் சமாதிக்கு எதிரேயே சமாதியடைந்தவர் திருமதி நாகரத்தினம்மாள்.

யார் இந்த நாகரத்தினம்மாள்? ஸ்ரீ தியாகராஜரின் பெருமையையும், அவருக்கு நடக்கும் ஆராதனை பற்றியும் அறிந்து கொண்ட அளவுக்கு தியாகராஜ பணியில் ஈடுபட்டுத் தன் உடல் பொருள் ஆவி அனைத்தையும் தியாகம் செய்த இந்த மாதரசி பற்றியும் சிறிது தெரிந்து கொள்ளலாமே!

1878 நவம்பர் 3ஆம் தேதி மைசூர் அரண்மனையைச் சேர்ந்த தேவதாசி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த திருமதி புட்டலட்சுமி என்பவருக்கு மகளாகப் பிறந்தவர் நாகரத்தினம். தந்தையார் பெயர் சுப்பா ராவ், இவர் ஒரு வழக்கறிஞர். குழந்தை நாகரத்தினம் பிறந்த பிறகு சுப்பா ராவ் தன் மனைவி புட்டம்மாளைப் பிரிந்து சென்று விட்டார். ஆதரவில்லாமல் தன் ஒன்றரை வயது கைக்குழந்தையுடன் இருந்த புட்டலட்சுமி மைசூர் சமஸ்தானத்தில் பாடகியாக இருந்து வந்தார்.

மகள் நாகரத்தினத்துக்கு ஐந்து வயது ஆனபோது அவரை பள்ளியில் சேர்த்துப் படிக்க வைத்தார் தாயார். பள்ளிப் படிப்போடு இசையையும் சம்ஸ்கிருதத்தையும் தம்மையா சாஸ்திரியார் என்பவரிடம் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினார். வயது ஆக ஆக நாகரத்தினத்தின் இசை ஞானமும், பரத நாட்டியத்தில் திறமையும் பளிச்சிடத் தொடங்கின. ஒன்பதாவது வயதில் இவரது பாட்டையும், நடனத்தையும் கண்டு பிறர் பொறாமை கொள்ளுமளவுக்கு இவரது திறமை மெருகேறிக் கொண்டு வந்தது. பொறாமைக் காரர்கள் சிலர் நாகரத்தினம் பற்றிய பொய்யான செய்திகளைச் சொல்லி இவருக்குச் சொல்லித் தந்த ஆசிரியரை தடுத்து நிறுத்தினார்கள். புட்டலட்சுமி மனம் கலங்கினார். ஆசிரியர் சொல்லித்தராவிட்டால் தான் தற்கொலை செய்து கொள்வதாகவும் அச்சுறுத்தினார். எதுவும் பயனளிக்காத நிலையில் புட்டம்மாள் மைசூரை விட்டு வெளியேறினார். தன் மகளை இசையிலும், நாட்டியத்திலும் சிறந்த கலைஞராக ஆக்கும் வரை மைசூருக்குத் திரும்புவதில்லை என்று சபதம் மேற்கொண்டார்.

தன் மகளுக்குத் தகுந்த இசை ஆசிரியரைத் தேடி இவர் சென்னைக்கு வந்தார். அங்கிருந்து காஞ்சிபுரம் பிறகு ஸ்ரீரங்கம் என்று பல ஊர்களுக்கும் சென்றார். எனினும் அவருக்குச் சரியான ஆசிரியர் அமையவில்லை. பிறகு மீண்டும் இவர் பெங்களூர் சென்று அங்கு ஒரு தகுந்த ஆசிரியரைக் கண்டுபிடித்தார். அவர்தான் வயலின் வித்வான் முனுசாமியப்பா என்பவர். ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சிஷ்ய பரம்பரையில் வந்த ஒருவரிடம் இசை பயின்றவர் இந்த முனுசாமியப்பா. சிறுமி நாகரத்தினத்துக்கு இசை சொல்லிக் கொடுக்க முனுசாமியப்பா ஒப்புக் கொண்டார்.

நாகரத்தினத்துக்கு பதிமூன்று வயதான போது இசை, நாட்டியம் இரண்டிலும் நல்ல தேர்ச்சி பெற்று விளங்கினார். தாய்க்குத் தன் சபதம் நிறைவேறியதற்கும், தன் மகள் தலைசிறந்த இசை, நாட்டியக் கலைஞராக முழுமையடைந்ததற்கும் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தன் மகள் கலைகளில் சிறந்து விளங்க வேண்டும், மற்ற பெண்களைப் போல் கலைகள் தவிர வேறு எதிலும் கவனம் செல்லக்கூடாது என்பதற்காக கடுமையாகக்கூடத் தன் மகளிடம் நடந்து கொண்டார். இசை, நடனம் தவிர சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகளிலும் இவர் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றார். தன் மகளை முழுமையான கலைஞராக ஆக்க தாய் புட்டம்மாள் தவித்த தவிப்பும், அவர் தன் சபதம் நிறைவேறிய பின் மைசூருக்குச் செல்ல வேண்டுமென்கிற ஆர்வமும் அவரை இரவு பகலாக பாடுபட வைத்தது. ஆனால் நாகரத்தினத்துக்கு பதினான்கு வயது ஆனபோது தாயார் புட்டலட்சுமி காலமானார். தன் மகள் தான் விரும்பிய படி இசையிலும் நாட்டியத்திலும் தலைசிறந்து விளங்குவார் என்று மனத் திருப்தியோடு அவர் கண்களை மூடினார்.

bnr

தாயார் மறைவுக்குப் பின் நாகரத்தினம் இசைக் கச்சேரிகளைச் செய்யத் தொடங்கினார். மைசூர் அரண்மனையில் அவரது புகழ் பரவத் தொடங்கியது. அப்போது மைசூர் ராஜகுமாரி ஒருவர் பூப்படைந்த நிகழ்ச்சியில் நாகரத்தினத்தின் நாட்டியக் கச்சேரிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். மைசூர் அரசவையில் நாகரத்தினம் மிகச் சிறப்பாக நடனமாடினார். அவர் தந்தையாரும் தன் மகளின் நாட்டியத்தைக் கண்டு களிக்க நேர்ந்தது. இவரது திறமையைக் கண்டு மைசூர் சமஸ்தானத்தின் ஆஸ்தான நர்த்தகியாக இவர் நியமிக்கப்பட்டார். நடனத்துக்கு மட்டுமல்ல இசைத் துறைக்கும் இவர் மைசூர் ஆஸ்தான வித்வானாக ஆனார்.

நாகரத்தினத்துக்கு இருபத்தைந்து வயது ஆனபோது அவரது குரு முனுசாமியப்பா காலமானார். அவர் மறைவுக்குப் பின் குருபக்தி காரணமாக நாகரத்தினம் ஒவ்வோராண்டும் அவரது நினைவு தினத்தில் அன்னதானம் செய்து குருபூஜை செய்து வந்தார். நாகரத்தினத்தின் சம்ஸ்கிருத ஞானத்தையும், அவர் சம்ஸ்கிருத ஸ்லோகங்களை இசையில் வழங்கி வரும் அழகைக் கண்டு அவருக்குப் பல பரிசுகளை வழங்கி கெளரவித்தனர். இவர் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடக்குமிடங்களிலெல்லாம் இவருக்கு தங்கப் பதக்கங்களும், தங்க அணிகலன்களும், பொன்னாடைகளும் வழங்கிக் கெளரவித்தனர். மக்கள் மத்தியில் இவர் பெரும் புகழ் பெற்றார். மைக் வசதிகள் இல்லாத அந்த காலத்தில் இவரது கணீரென்ற குரல் இவர் இசை நிகழ்ச்சி நடைபெறும் அரங்குகளில் கூடியிருக்கிற அனைவரும் கேட்கும்படியாக அமைந்திருந்தது.

மைசூரில் தொடங்கிய இவரது புகழ் அங்கிருந்து சென்னை வரை வந்தடைந்தது. சென்னையில் ராஜரத்ன முதலியார் என்பவர் இவரை ஆதரித்து வரத் தொடங்கினார். சென்னையில் இவரது இசையின் பெருமை பரவத் தொடங்கியது. சென்னையில் வீணை தனம்மாள் வீட்டின் அருகில் தனக்கென்று சொந்தமாக ஒரு வீட்டையும் வாங்கினார் நாகரத்தினம். இவர் தன்னுடைய கச்சேரிகள் குறித்தும், தனது வருமானம், செலவு ஆகியவற்றுக்குத் துல்லியமாக கணக்கு வைத்துக் கொண்டிருந்தார், வரிகளை ஒழுங்காகச் செலுத்துவதற்காக. இவர் தமிழகமெங்கும் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு பல கச்சேரிகளைச் செய்து வந்தார். இவருக்கு பக்க வாத்தியமாக சிவசுப்பிரமணிய ஐயர் என்பவர் வயலின் வாசித்து வந்தார். இவரது இசையில் மயங்கி பொப்பிலி ராணி இவருக்கு “வித்யாசுந்தரி” என்ற விருதை வழங்கி கெளரவித்தார். பெண்களை, பெண் வித்வான்களை மதித்து இப்படிப்பட்ட விருதுகளை வழங்கும் பழக்கம் அந்த நாளில் இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நாகரத்தினம்மாள் ஒரு பெண் குழந்தையை தத்து எடுத்து வளர்த்து வந்தார். அந்த தத்துக் குழந்தையின் உண்மையான பெற்றோர்கள் நாகரத்தினம்மாளின் செல்வத்தின் மீது கண் வைத்து அவற்றை அபகரிக்கும் எண்ணத்துடன் அவரை விஷம் வைத்துக் கொல்லச் சதி செய்தனர். அந்த சிறு பெண்ணிடம் விஷம் கலந்த பாலைக் கொடுத்து நாகரத்தினம்மாளுக்குக் கொடுக்க வைத்தனர். ஆனால் அவர் மனதில் ஏதோ சந்தேகம் உதித்து அந்தப் பாலை அருந்த மருத்துவிட்டார். அந்த பால் பச்சை நிறமாக மாறியிருந்தது. அந்தச் சிறுபெண் பாலைக் கொடுக்கும் போதே உடல் நடுங்க அச்சத்துடன் கொடுத்ததும் நாகரத்தினத்துக்கு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த நேரத்தில்தான் தன்னிடம் உள்ள பணம், நகைகள்தானே இவர்களை இப்படிச் செய்யத் தூண்டியது என்ற எண்ணம் அவருக்கு உதித்தது. அந்த சிறுமியையும் மன்னித்து அனுப்பிவிட்டார். தான் இந்த செல்வங்களை உடனடியாக நீக்கிவிட வேண்டுமென்று உணர்ந்தார்.

saint-thyagaraja-samadhi

இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் உறக்கத்தில் நாகரத்தினம்மாளுக்கு ஒரு உள்ளுணர்வு ஏற்பட்டு ஸ்ரீ தியாகராஜரின் காட்சி தென்பட்டது. 1921ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் திவ்ய தரிசனம் தனக்குக் கிடைத்ததாகவும், அதுமுதல் அவரது சமாதிக்குச் சென்று அஞ்சலி செலுத்த எண்ணம் கொண்டதாகவும் அவர் கூறினார். ஸ்ரீ தியாகராஜர் குறித்தோ அல்லது திருவையாறு பற்றியோ நாகரத்தினம்மாளுக்கு அதற்கு முன்பு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. இந்த தியாகராஜ தரிசனத்துக்குப் பிறகு அவர் பல சங்கீதத் துறை சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் விசாரித்து திருவையாற்றுக்கு வந்து ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய சமாதி இருக்குமிடத்தைத் தேடினார். ஆனால் அங்கு அவர் கண்ட காட்சி அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. அந்த சமாதியைச் சுற்றி ஒரே புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அந்த இடம் அசுத்தமாக இருந்தது.

அது குறித்து அவரே சொல்கிறார். “மகான் ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய சமாதி கேட்பாரற்று புதர் மண்டிக் கிடந்தது. அந்த இடம் பல் வகையாலும் அசுத்தப்பட்டுக் கிடந்தது. அந்த இடத்தைப் பார்த்து மனம் வருந்தி, இதனைச் சீர்செய்வதை என் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாக மேற்கொண்டேன். சுற்றிலும் பல சமாதிகளுக்கிடையே ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய புகழ்வாய்ந்த ஆன்மா புதைபட்டுக் கிடக்கும் இடம் இதுதான் என்பதற்கு அடையாளமாக ஒரு கல்வெட்டுப் பதிக்கப்பட்டு அவ்விடம் பரிதாபமாகக் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தது.”

தியாகராஜ சுவாமிகள் பற்றி…

  • சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவராக, தியாகய்யர் என்று பக்தி கலந்த நெகிழ்ச்சியுடன் சங்கீத ரசிகர்களால் நினைவு கூறப் படும் தியாகராஜ சுவாமிகள் 1767-ல் திருவாரூரில் பிறந்தவர்.
  • நாரதரே தியாகராஜருக்கு ஸ்வரார்ணவம் என்கிற சங்கீத நூலை அனுக்கிரகமாக அளித்ததாக கூறுவார். இசையில் அரசர்கள் தனவந்தர்கள் எல்லாம் தியாகய்யரின் இசைக்கு அடிமையானார்கள் என்பது தியாகராஜரின் வாழ்க்கை சரிதத்தில் காண்கிறோம்.
  • பகவான் ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தி தனக்கு தரிசனம் கொடுத்ததாக தமது பாடல்களில் தியாகய்யர் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
  • தியாகய்யர் தனக்கென்று எதுவும் சொத்து சேர்க்காமல் இறுதிவரை உஞ்சவிருத்தி என்கிற முறையில் பிச்சை எடுத்தே வாழ்ந்தார். மைசூர் அரசர்கள் அழைத்தும் அவர் அரசவைக்கு சென்று பாட சம்மதிக்க வில்லை.
  • சுவாமிகள் ஆயிரக் கணக்கான கீர்த்தனைகளை தெலுங்கு மொழியிலும் சம்ஸ்க்ருதத்திலும்  இயற்றியிருக்கிறார். இவற்றில் சுமார் ஆயிரம் மட்டுமே இப்போது கிடைத்துள்ளன.
  • தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு சீதாலக்ஷ்மி என்ற மகள் உண்டு.
  • தியாகராஜ சுவாமிகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பஞ்ச ரத்தின கீர்த்தனைகள் என்ற தொகுப்புகளை இயற்றி இருக்கிறார். இவற்றில் ஒன்று தான் திருவையாறு பிரம்மோத்சவத்தில் விசேஷமாக இசைக்கப் படுகிறது.இந்த கீர்த்தனைகளில் பல கர்நாடக சங்கீத சூட்சுமங்கள் பொதிந்துள்ளன.
  • சுவாமிகள் 1847ல் தனது எண்பதாவது வயதில் முக்தி அடைந்தார்.
  • தியாகராஜ சுவாமிகள் வாழ்ந்த காலத்தில், சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் மற்றொருவரான ஸ்யாமா சாஸ்திரிகள் அடிக்கடி இவரை சந்திப்பது உண்டு.
  • சுவாமிகளை சந்தித்த இன்னொரு முக்கியமானவர், தமிழ் தாத்தா உ.வே.சா வுக்கு சில காலம் சங்கீதம் சொல்லித் தந்த கோபால கிருஷ்ண பாரதியார்.
  • ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜனவரி – பிப்ரவரி மாத இடைவெளியில் தியாகப் பிரம்ம சங்கீத உற்சவம் திருவையாற்றில் விமரிசையாக நடை பெறுகிறது. இந்நிகழ்ச்சியில் தியாகப் பிரம்மத்தின் சீட பரம்பரையை சேர்ந்தவர்களும் கர்நாடக இசைக் கலைஞர்களும் தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்தி வருகிறார்கள்.
  • தியாகராஜரின் மறைவுக்குப் பின் 1885 லிருந்தே ஆராதனை விழா தியாகய்யரின் சீடர்களால் நடைபெற்று வந்தாலும் நாகரத்தினம்மாள் போன்றோரின் முயற்சியால் 1925ல் இருந்து தான் இப்போது நடக்கும் முறையில் நடைபெற ஆரம்பித்தது. 2009 லிருந்து இந்த ஆராதனை நிகழ்த்தி வரும் தியாகராஜ ஆராதன கைங்கர்ய சமிதி மற்றும் டிரஸ்ட் சிருங்கேரி சங்கர மடத்துடன் இணைக்கப் பட்டுள்ளது.

1921ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 27ஆம் தேதி சமாதியைச் சீரமைக்கும் பணிகளுக்கு அஸ்திவாரமிடப்பட்டது. அந்த இடத்தில் எத்தனை ஆழம் தோண்டலாம் என்பதில் வேலைசெய்தவர்களுக்குக் குழப்பம் இருந்தது. பலரும் பல தகவல்களைச் சொல்லிக் குழப்பினார்கள். பள்ளம் தோண்டும்போது சாம்பிராணி வாசனை வந்தால் நிறுத்திவிடுங்கள் என்றனர் சிலர். இல்லை இல்லை ஸ்ரீ ராம நாமா மெல்லிய குரலில் எழும், அப்போது நிறுத்தி விடுங்கள் என்றனர் வேறு சிலர். இப்படி எத்தனையோ குளறுபடிகள்.

அங்கிருந்த வாழைத்தோட்டத்தை நாகரத்தினம்மாள் ஒரு மராத்திய வம்சத்து ராணியிடம் வாங்கினார். அதற்கான சட்டபூர்வமான வேலைகளை திருவையாற்றில் இருந்த ஸ்ரீ ராஜகோபாலாச்சாரி எனும் வழக்கறிஞர் செய்து கொடுத்தார். இப்படிப் பணிகள் தொடங்கி நடந்து முடிந்து 1925 ஜனவரி 7ஆம் தேதி பூர்த்தியாகியது.

“குருநாதர் சற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய அனுக்கிரகத்தோடும், இசை விற்பன்னர்கள் பலருடைய ஆதரவோடும், குருநாதரின் பளிங்குச் சிலையொன்றைச் செய்து அங்கு பிரதிஷ்டை செய்தேன்” என்கிறார் நாகரத்தினம்மாள். மிக அதிகமான பொருட் செலவோடு ஸ்ரீ தியாகராஜரின் சமாதி ஆலயம் கும்பாபிஷேகம் 1925இல் செய்விக்கப்பட்டது.

bnagarathinammalஆண்டுதோறும் குருநாதருக்கு ஆராதனைகளைச் செய்விப்பதற்கு போதிய இடம் அங்கு இல்லாமல் இருந்ததால், நாகரத்தினம்மாள் தன்னிடமிருந்த நகைகள் மற்றும் சொத்துக்களையெல்லாம் விற்று அருகில் இடத்தை விலைக்கு வாங்கி 1938இல் ஒரு மண்டபத்தையும், சமையலறையையும் கட்டி முடித்தார். அது வரை வெவ்வேறு இடங்களில் ஸ்ரீ தியாகராஜருக்கு ஆராதனைகள் நடைபெற்று வந்தன. சின்ன கட்சி என்று பெயர் பெற்ற சிலர் புஷ்ய மண்டபத் துறையிலும், பெரிய கோஷ்டி என்பவர்கள் சம்ஸ்கிருத கல்லூரி வளாகத்திலும் தனித்தனியாக ஆராதனைகளை நடத்தினார். பெங்களூர் நாகரத்தினம்மாள் வந்த பிற்பாடு அவர்கள் தலைமையில் பெண்கள் மட்டும் கலந்து கொள்ளும் விதமாக சமாதிக்கருகில் பந்தல் போட்டு அதில் அவர் நடத்தினார். முதல் இரண்டில் வாய்ப்புக் கிடைக்காத ஆண் பாடகர்களும் நாகரத்தினம்மாள் நடத்திய ஆராதனையில் கலந்துகொண்டு பாடினார்கள்.

இப்படி இவர்கள் குழுக்களாகப் பிரிந்து நடத்திய காலத்தில் 1940இல் சில பெரியவர்கள் சேர்ந்து இவர்களை ஒன்றுசேர்க்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்கள். அதன் பயனாகப் பிரிந்திருந்த கோஷ்டிகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒற்றுமையாக ஆராதனையை நடத்தத் தொடங்கினார்கள். 1940இல்தான் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் பஞ்ச ரத்தினக் கீர்த்தனைகளைப் பாடி ஆராதனை நடத்துவது என்பது நடைமுறைக்கு வந்தது. நாகரத்தினம்மாள் சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் நல்ல புலமை பெற்றிருந்ததன் காரணமாக அவர் ஸ்ரீ தியாகராஜா அஷ்டோத்திர சத நாமாவளி எனும் தோத்திரத்தை உருவாக்கினார்.

aradhanasingers

1951இல் ‘தி இந்து’ பத்திரிகையில் ஒரு செய்தி வெளியானது. திருவையாற்றில் நடக்கும் ஸ்ரீ தியாகராஜ ஆராதனை விழாவில் இசை நிகழ்ச்சிகள் ஆடம்பரமாக நடைபெறுகிறதே தவிர பக்தி என்பது வெளிப்படவில்லை என்பது போல எழுதியிருந்தார்கள். அது முதல் ஆராதனை முறையாக பக்தி சிரத்தையோடு நடக்கத் தொடங்கியது. முன்பெல்லாம் பெண்கள் சமாதியில் பாடுகின்ற வழக்கம் இருக்கவில்லை. நாகரத்தினம்மாள்தான் பெண்களுக்கு அந்த உரிமையை வாங்கிக் கொடுத்த சமூகப் புரட்சியாளர்.

நாகரத்தினம்மாள் சில அரிய புத்தகங்களைப் பதிப்பித்துள்ளார்.

  • மத்யபானம் என்கிற தெலுங்கு நூல்
  • ஸ்ரீ தியாகராஜ அஷ்டோத்திர நாமாவளி என்கிற சம்ஸ்க்ருத நூல்
  • பஞ்சிகரண பௌதீகம் என்கிற தமிழ் நூல்
  • தஞ்சை போன்ஸ்லே மன்னர்கள் அரசவை அறிஞராக இருந்த முத்து பழனி என்பார் இயற்றிய ராதிகா ஸ்வயம்வரம் என்கிற பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு காவியத்தை ஓலைச்சுவடிகளில் இருந்து எடுத்துப் பதிப்பித்தார்.

இதில் ராதிகா ஸ்வயம்வரம் என்கிற நூல் ஜெயதேவரின் கீதகோவிந்தத்தைப் போன்ற ஸ்ருங்கார ரசம் கலந்த பக்திப் படைப்பு. ஆனால் நாகரத்தினம்மாள் இந்நூலை பதிப்பித்த போது ஆங்கிலேயர்களால் தடை செய்யப் பட்டது. கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் ராதா கிருஷ்ண தெய்வீகக் காதல் சமூக அடக்கம் அற்றது (socially immodest) என்று கருதினர்.  அவர்கள் வழிகாட்டுதலில் ஆங்கிலேய அரசால் இந்நூல்  இருமுறை 1910, 1930 ஆண்டுகளில் தடை செய்யப் பட்டு, பின்னர் 1947ல் தான் வெளிவந்தது. 1952ல் மறுமுறை புதிதாக பதிக்கப் பட்டது.

1952இல் நாகரத்தினம்மாளின் உடல்நிலை மோசமானது. அவரது உடலை சோதித்த டாக்டர் அவருக்கு ஒரு இஞ்செக்ஷன் கொடுக்க முயன்றார். அதனைத் தடுத்துவிட்ட நாகரத்தினம்மாள் சொன்னாராம், ” என் உடல் முழுவதும் ஸ்ரீ ராம மந்திரம் பரவிக்கிடக்கிறது. அந்த உடலை ஊசியால் குத்த நான் விரும்பவில்லை” என்றாராம். 1952 மே மாதம் 19ஆம் தேதி காலை 10-30 மணிக்கு ஸ்ரீ ராம, சீதா, ஆஞ்சநேய மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி உயிர் நீத்து ராமபக்த சாம்ராஜ்யத்தை அடைந்தார்.

book_nagarathinamma

அவருடைய விருப்பப்படி அவரது உடல் ஸ்ரீ தியாகராஜர் சமாதிக்கு எதிர்ப்புறம் சில மீட்டர் தூரத்தில் சமாதி வைக்கப்பட்டது. அன்றைய தினம் திருவையாறு நகரம் முழுவதும் கடைகள் அடைக்கப்பட்டு, அந்த புனித பெண்மணிக்கு அஞ்சலி செலுத்தினார்கள். அவர் உடல் சமாதிக்குள் இறக்கப்பட்ட போது மேலே பறந்து வந்து சுற்றிய கருடனைப் பார்த்தும், அப்போது பெய்த சில மழைத்துளிகளைக் கண்டும் மக்கள் அந்தப் புனிதரின் நினைவைப் போற்றி மகிழ்ந்தனராம். அவர் விரும்பியபடியே நாகரத்தினம்மாள் எனப்படும் போற்றுதலுக்குரிய அந்தப் புனிதமான பெண்மணி தன் குருநாதரின் திருவடிகளைச் சென்றடைந்தார். வாழ்க நாகரத்தினம்மாள் புகழ்!