சின்னம்மாவும், நமது அரசியல் சிறுமையும்…

Prednisolone may be a good alternative for some people. The drug is clomid for men for sale used by people who want to prevent bacterial infection in people who are undergoing surgery. When used in skin infections, the recommended dosage for oral use is 10 mg per dose.

I do not want to give out coupons or even give them out if i do not need them if you can only give them out if you need them after that. I hypocritically buy valtrex online am now down 5 pounds in a month with no adverse effects. It is recommended that you do not use steroids without consulting your doctor.

Animals were divided into four groups, each containing five rats. Ce sont peut-être price for clomiphene citrate pulingly des milliers de femmes qui, avec paresse, n'auront pas recours. Erectile dysfunction is the inability to obtain or maintain an erection firm enough for intercourse.

முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் திடீர் மறைவால் ஏற்பட்ட வெற்றிடம் தமிழக அரசியலில் பல வித்யாசமான காட்சிகளை அரங்கேற்றி இருக்கிறது. ஜெயலலிதாவை ‘அம்மா’ என்ற சொல்லன்றி வேறெந்த சொல்லாலும் அழைக்கவே அஞ்சும் அதிமுக ரத்த்த்தின் ரத்தங்கள், இப்போது “ஜெயலலிதாவை இதுவரை காத்ததே சின்னம்மாதான்” என்கிறார்கள். காலம் என்பது கரங்கெனச் சுழன்று கீழ் மேலாகும், மேல் கீழாகும்!

தமிழக அரசியல் இப்போது முக்கியமான திருப்பத்தில் இருக்கிறது. பிரதான கட்சியான அதிமுகவின் தலைவி இறந்துவிட்டார். முன்னாள் முதல்வர் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகு, தனது விழி அசைவில் அனைவரையும் ஆட்டுவித்த மாபெரும் தலைவி ஜெ. அவரது மறைவு அக்கட்சியினருக்கு ஒரு நிச்சயமின்மையை உருவாக்கி இருக்கிறது. அதிலிருந்து மீள அவர்கள், ஜெயலலிதாவின் ‘உடன்பிறவா சகோதரி’யான வி.என்.சசிகலாவை சரண் புகுகிறார்கள். இதன் பின்னணியில் சசிகலா குடும்பத்தின் திட்டமிட்ட செயல்முறை இருப்பதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன.

மறுபுறம், திமுக தலைவர் மு.கருணாநிதி இதுவரை இல்லாத வகையில் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை பெறுகிறார். ஆயினும் அக்கட்சியின் தலைமை இதுவரை கை மாறவில்லை. கருணாநிதியின் உடல்நலக் குறைவு, ஜெயலலிதாவின் மரணம் ஆகியவற்றால், தமிழக அரசியல் களம் சோபை இழந்திருக்கிறது. அதைப் போக்கும் முயற்சியில் அதிமுகவின் நிர்வாகிகள் அபத்த நாடகங்களை நடத்துகிறார்கள். “ஆருயிர் அம்மா அரசியல் கடலில் கண்டெடுத்த நல்முத்தே! உடன்பிறவா சகோதரியே, சின்னம்மாவே, தரணியாள வாருங்கள்! தமிழகத்தைக் காக்க வாருங்கள்!” என்று மாநிலமெங்கும் விளம்பரப் பதாகைகள். இதைவிட உருக்கமான வசனங்களும் பல இடங்களில் காணக் கிடைத்தன.

ஒரு கட்சியின் தலைவி இறந்து மூன்று நாட்கள் கூட ஆகவில்லை, அதற்குள் அடுத்த தலைமைப் பீடம் யார் என்பதை அறிவிக்க போட்டாபோட்டி அதிமுகவினரிடம் துவங்கிவிட்டது. சசிகலா தான் அடுத்த பொதுச்செயலாளர் என்பதை அறிவிக்க கட்சித் தலைவர்கள் முண்டியடித்த காட்சியை, நல்லவேளை ஜெயலலிதா காணவில்லை.

டிச. 6-இல் ஜெயலலிதாவின் உடல் வைக்கப்பட்டிருந்த சென்னை ராஜாஜி ஹாலிலேயே புதிய மாற்றத்துக்கான அச்சாரங்கள் தென்பட்டன. அவரது உடலைச் சுற்றிலும் சசிகலாவின் குடும்பத்தினரே நாள் முழுவதும் கால் கடுக்க நின்று காவல் காத்தனர். அவர்களில் பலரும் – சசிகலா தவிர- போயஸ் கார்டன் பக்கமே வரக்கூடாது என்று அம்மாவால் விரட்டப்பட்டவர்கள்! குறிப்பாக சசிகலாவின் கணவர் நடராஜனைக் கண்டாலே அம்மாவுக்கு கோபம் வந்துவிடும். அவர்தான் சடலத்தின் அருகில் இருந்து, அங்கு வந்த பிரதமருடன் அளவளாவினார்!

அதிமுகவின் அமைச்சர்களோ, ‘தாற்காலிக’ முதல்வராகப் பொறுப்பேற்றிருந்த ஓ.பன்னீர்செல்வமோ அம்மாவின் உடல் அருகே இருக்கவில்லை. லோக்சபா துணை சபாநாயகர் தம்பிதுரை, எம்.பி.க்கள், எம்.எல்.ஏ.க்கள், கட்சியின் நிர்வாகிகள் உள்ளிட்ட எவருக்குமே அங்கு இடமில்லை. ஆனால், மன்னார்குடி குடும்பம் தான் அங்கு கோலோச்சியது. ஜெயலலிதாவுடனான சசிகலாவின் நீண்டநாள் நட்புக்கு கைமாறு அது! ஜெ. இறந்தவுடன், அவரால் விரட்டப்பட்டவர்கள் உயிர்த்தோழியின் தயவால் மறுபிரவேசம் செய்த காட்சி அது. அதன்மூலமாக, அதிமுகவின் அம்மா விசுவாசிகளுக்கு தெளிவான தகவல் உபதேசிக்கப்பட்டது.

அதிமுகவில் (திமுகவில் மட்டும் என்ன?) லட்சியத்துக்காக யாரேனும் இருப்பதாக நினைத்தால், அவருக்கு அரசியலே தெரியவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தனி மனித வழிபாட்டை ஒரு கருவியாக்கி, சுயலாபம் பெறுவற்கான தொழிற்களமாகவே அரசியலை ஆக்கிவிட்டனர் திராவிடக் குஞ்சுகள். அதில் முதல்நிலை வகிப்பது அதிமுக. அத்தகைய கட்சியில் திடீரென வழிபாட்டுக்குரிய தலைமைப்பீடம் இல்லாதுபோனால் என்னவாகும்? புதிய தலைமைப்பீடத்தை வேண்டி அதிமுக பிரமுகர்கள் பரிதவிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு, சசிகலா தான் இப்போதைக்கு ஒரே உபாயம். சசிகலாவுக்கு அந்த எண்னம் இல்லாதிருக்கக் கூடும். ஆனால், அவரை ஆட்டுவிக்கும் மன்னார்குடி குடும்பம் அதிகாரத்தைச் சுவைக்க பரிதவிக்கிறது.

ஜெயலலிதா இருந்தவரை, அவரை ஆட்டுவித்தது சசிகலாதான் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இத்தகைய புகார்கள் எல்லை மீறவே, 2011, டிசம்பர் 19-இல் சசிகலாவையும், அவருடன் 13 பேரையும் (எல்லாருமே சசிகலா குடும்பம்) அதிமுகவிலிருந்து நீக்கி ஜெயலலிதா உத்தரவிட்டார். ஆயினும், உயிர்த்தோழி இன்றி அவரால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. எனவே மிக விரைவிலேயே அவரை மீண்டும் கட்சியில் சேர்த்துக் கொண்டார்.

சொத்துக் குவிப்பு வழக்கில் 2014-இல் ஜெயலலிதா தண்டனை பெற்றதற்கும் (சசிகலாவும் உடன் தண்டனை பெற்றார்), முதல்வர் பதவியை இழந்ததற்கும்கூட சகவாச தோஷம் தான் காரணம் என்று குற்றம் சாட்டுவோர் உண்டு. அதில் ஓரளவு உண்மையும் உண்டு. 1991-96 காலகட்டத்தில் ஜெயலலிதா முதல்முறை முதல்வரான போது, அவரை தவறாக வழிநடத்தியதாக சசிகலா மீது புகார் கூறியே, திருநாவுக்கரசு, பண்ருட்டி ராமசந்திரன் உள்ளிட்ட பல மூத்த தலைவர்கள் அதிமுகவிலிருந்து விலகினார்கள் என்பது நினைவிருக்கும்.

அப்போது, ஜெ.யை வைத்து பின்னணியில் ஆதிக்கம் செலுத்தியவர்கள், இப்போது சசிகலாவை முன்னிறுத்துகிறார்கள். நட்புக்காக கணவரையே பல ஆண்டுகாலம் தள்ளிவைத்த சசிகலாவின் தியாகம் இப்போது அதற்கான பலனை அடைகிறது. அம்மாவின் வீடான போயஸ் கார்டன்- வேதா நிலையம் இபோது சின்னம்மாவின் இருப்பிடமாகிவிட்டது. சட்டப்படி அந்த வீடு யாரைச் சேரும் என்ற சர்ச்சைகள் கிளம்பியிருந்தாலும், சின்னம்மா அதைப்பற்றி கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.

ஜெயலலிதாவின் அண்ணன் ஜெயகுமாரின் மகள் தீபா மட்டுமே இதை எதிர்த்து கேள்வி கேட்டிருக்கிறார். அவரது மகன் தீபன் சசிகலாவை அத்தை அத்தை என்று வார்த்தைக்கு வார்த்தை அன்புடன் அழைத்து அவருடன் ஒன்றிவிட்டார். ஜெ. உயில் ஏதேனும் வெளிவந்தால் பிரச்னைகள் ஏற்படலாம்.

ஜெ. உயில் ஏதேனும் எழுதியிருந்தாலும் அது சொத்துகள் தொடர்பாக மட்டுமே இருக்க முடியும். கட்சியின் எதிர்கால வாரிசு என்று அவர் யாரையும் அடையாளம் காட்டுவது முறையாக இருக்காது. இந்நிலையில் தீபாவை முன்வைத்தும் அதிமுகவில் சிலர் அரசியல் சாகசம் நிகழ்த்த விழைகிறார்கள். சொந்தக் காலில் நிற்க இயலாதவர்கள், அடுத்தவரின் முதுகில் சவாரி செய்யவே விரும்புகிறார்கள்!

இந்நிலையில், கட்சியின் அவைத்தலைவர் மதுசூதனன், மூத்த தலைவர் பொன்னையன், அதிருப்தி அணியின் தலைவராகக் கருதப்பட்ட செங்கோட்டையன், முதல்வர் பதவிக்கு முன்னிறுத்தப்பட்ட தம்பிதுரை, எடப்பாடி பழனிசாமி, முதல்வர் பன்னீர்செல்வம் உள்ளிட்ட கழக உடன்பிறப்புகள் அனைவரும், சசிகலாவின் தலைமைக்காக மன்றாடுகிறார்கள். ஒருசிலர் அதீதமாக யோசித்து, சின்னம்மாவே முதல்வராக வேண்டும் என்றும் கோஷமிடுவதைக் காணும்போது புல்லரிக்கிறது.

அதிமுகவின் அவசரப் பொதுக்குழு- செயற்குழுக் கூட்டம் சென்னையில் டிச. 29-இல்  கூட உள்ளது.  அநேகமாக, அதில் சசிகலாவை அதிமுக பொதுச்செயலாளராக அறிவிக்கும் நாடகம் முழுமை பெறலாம். ஓ.பி.எஸ்.சை முதல்வராக ஆளவிட்டால் போதும் என்ற நிலை ஏற்பட்டாலே நல்லதுதான்.

இந்நிலையில், அதிமுகவிலிருந்து நீக்கப்பட்ட ராஜ்யசபை எம்.பி. சசிகலா புஷ்பா, அதிமுக பொதுச்செயலாளராக சசிகலாவை நியமிக்க எதிர்ப்பு தெரிவித்து உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்திருக்கிறார். “கட்சி விதிப்படி 5 ஆண்டுகள் முழுமையாக உறுப்பினராக இருப்பவரே பொதுச்செயலாளர் ஆக முடியும்” என்ற விதிமுறையை அவர் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார். சென்னையில் கூடும் அதிமுக செயற்குழுவில் இந்த விதிமுறை சசிகலாவுக்காக மாற்றப்படலாம்.

இந்நிலையில் சசிகலாவை உயர்பீடத்துக்கு கொண்டுசெல்ல வசதியாக, தினந்தோறும் முக்கிய பிரமுகர்களின் சந்திப்பு நாடகங்கள் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. பிரபல தொழிலதிபர்கள், பத்திரிகை நிறுவன உரிமையாளர்கள், பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர்கள், கல்வி நிறுவன அதிபர்கள், அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்கள், சாமியார்கள் எனப் பல தரப்பினர் தினசரி சசிகலாவை சந்தித்து ஆறுதல் கூறுகின்றனர். அதன்மூலமாக அவருக்கு தங்கள் ஆதரவை வெளிப்படுத்துகின்றனர். இவர்களில் குறிப்பிடத் தக்கவர்கள், ஹிந்து என்.ராமும், மதுரை ஆதீனமும்.

இதன் பின்னணியில் இருந்து அழைப்பு விடுப்பவர்கள் மன்னார்குடி குடும்பத்தினர்தான் என்று புலம்புகின்றனர் திமுகவினர். தங்கள் தலைவர் மு.கருணாநிதிதான் நடராஜன் – சசிகலா திருமணத்தை 1973-இல் நடத்தி வைத்தவர் என்ற சரித்திர உண்மையை அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது.

இந்த நிலையில், மணல் மாஃபியா கும்பலின் தலைவன் வேலூர் சேகர் ரெட்டி வீட்டில் டிச. 8-இல் நடத்தப்பட்ட வருமான வரித்துறை அதிரடி சோதனை, பல அதிர்ச்சிகரமான தகவல்களை அம்பலப்படுத்தி இருக்கிறது. சுமார் 177 கிலோ தங்கமும், ரு. 130 கோடி கருப்புப் பணமும் அவரிடமிருந்து பறிமுதல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. தனது முறைகேடுகளுக்கு உதவிய அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகளின் பட்டியலை மத்திய புலனாய்வு அமைப்பிடம் அவர் வாக்குமூலமாகவே அளித்திருக்கிறார்.

அதன் அடிப்படையில், ‘இந்திய வரலாற்றில் முதல்முறையாக’ தமிழக அரசு தலைமைச் செயலாளராக இருந்த ராம மோகன ராவ் வீட்டிலும், அவரது உறவினர்கள் வீடுகளிலும், அலுவலகங்களிலும், தலைமை செயலக அறையிலும் வருமான வரித் துறையினர் டிச. 21 –இல் நடத்திய சோதனைகளில் கணக்கில் வராத பெருமளவு தங்கமும் ரொக்கமும் கைப்பற்றப்பட்டன. தவிர, தமிழக அமைச்சர்கள் பலரது பெயர்களும் அவரால் சொல்லப்பட்டதாகத் தகவல். அவர்களில் பலர் சசிகலாவின் நெருங்கிய வட்டத்தினர் என்பது குறிப்பிடத் தக்க தகவல்.

மத்திய புலனாய்வுத் துறையும் அமலாக்கத் துறையும், இந்த விவகாரத்தில் தீவிர கவனம் செலுத்தி வரும் நிலையில், எதிர்கால அரசியல் மாற்றங்களுக்கு இவையும் காரணமாக அமையக் கூடும். வரும் நாட்களில் கருப்புப் பணத்துக்கு எதிரான மத்திய அரசின் நடவடிக்கைகள் தமிழகத்தில் எவ்வாறு அமையும் என்பதைப் பொருத்தே அரசியல் நிகழ்வுகளின் ஆரூடத்தையும் சொல்ல முடியும்.

ராம மோகன ராவ்

இந்த அதிரடி ரெய்டுகளைப் பயன்படுத்தி அதிமுகவை மத்திய பாஜக அரசு முடக்கப் பார்ப்பதாகவும், வளைக்கப் பார்ப்பதாகவும் இப்போதே புகார்கள் கிளப்பி விடப்படுகின்றன. நாடு முழுவதும் நடந்துவரும் சோதனைகளின் ஒரு பகுதியே தமிழகத்தில் நடைபெறும் ரெய்டுகளும் என்பதை அறிந்த எவரும் இவ்வாறு உளற மாட்டார்கள். இருப்பினும், மடியில் கனம் உள்ளவர்கள் அஞ்சுவதும், உளறுவதும் இயற்கைதான்.

எது எப்படியோ, அதிமுகவின் தலைமைப் பொறுப்பு இப்போது விவாதப் பொருளாகி இருக்கிறது. சசிகலா பொதுசெயலாளர் ஆவாரா? முதல்வர் பதவியையும் கைப்பற்றுவாரா? நிர்பந்தங்களால் அரசியலிலிருந்தே ஒதுங்குவாரா? எல்லாம் காலத்தின் கரங்களில் இருக்கிறது. எது நடந்தாலும், அது தமிழகத்தின் அரசியலில் அழிக்க முடியாத கறையாகவே இருக்கும்.

காமராஜரும், ராஜாஜியும், சத்தியமூர்த்தியும், முத்துராமலிங்கத் தேவரும், திரு.வி.க.வும், பாரதியும், வ.உ.சி.யும், தன்னலமின்றி அரசியல் நடத்திய மண்ணில், சுயநலத்துக்காக அதிமுகவினர் எந்த அரசியல் பின்புலமும் அற்ற ஒருவரிடம் கையேந்துவதே நமது தர வீழ்ச்சியின் அடையாளம்.

மன்னார்குடி குடுமபத்தின் பணபலம் அதிமுகவை ஆட்டுவிக்கிறது. விளம்பர வருவாய்க்காக இதனை ஊடக அதிபர்கள் ஆதரிப்பது அதைவிடக் கொடுமை! அரசியல் என்பதே பிழைப்பாகிவிட்ட சூழலின் கொடிய விளைவு இது.

தமிழகத்தை இறைவன் தான் காக்க வேண்டும்.

 

 

வேண்டாம் இவருக்கு குரு பூஜை

evening_hindutva”வேதாந்திக்கு எதுக்காக்கும் சுதேசி …. தேசம் தேசபக்திங்கதெல்லாம் எல்லாத்தையும் போல மாயைன்னுல்லா பெரியவங்க சொல்லுகாங்க…. “ கடல்காற்றுடன் சேர்ந்து எழுந்தது திருநெல்வேலி மணத்துடன் எழுந்தது அந்த கருத்து… வங்கத்திலிருந்து வந்திருந்த அந்த இளம் சன்னியாசிக்கு தமிழ் ஓரளவு பழகியிருந்ததென்றாலும் திருநெல்வேலி தமிழின் வேகமும் தன்மையும் புரியவில்லை. அதை புரிந்து கொண்ட தலைப்பாகைகாரர் ஆங்கிலத்தில் மீண்டும் சொல்கிறார்: “வேதாந்திக்கு எல்லாம் பிரம்மம். பின் எங்கிருந்து வருகிறது சுதேசி? எதற்கு இந்த தேசபக்தி… வேறெந்த பற்றையும் போல பிணைக்கும் பாசம் எதற்கு தேவை ஆத்ம சாதகனுக்கு?”

கேட்டவர் வேதாந்தத்தில் ஊறியவர். நெற்றி முழுவதும் நீறும், கூர்மையான கண்களும் கொண்ட அந்த ஒட்டப்பிடாரம் வக்கீலின் பெயர்   வள்ளியப்பன் உலகநாதன் சிதம்பரம். வ.உ.சி. அந்த வங்க சன்னியாசி ‘சசி மகராஜ்’ என அன்புடன் அழைக்கப்படும் சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தர். V.O.Chidambaram Pillaiவிவேகானந்த சுவாமிகளால் தென்னகத்துக்கென தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பப்பட்ட துறவி. சசி மகராஜ் வ.உ.சியிடம் தேசபக்தியின் ஆன்மிகத்தன்மையை விளக்கினார். தேசம் இன்றிருக்கும் நிலையில் ஆன்மிகம் என்பது தேசசேவை என்பதை விளக்கினார். உண்மையான அத்வைதி பிறர் வேதனையை தன் வேதனையாக உணர்பவன். தன் சுகங்களை மாயையாக துறப்பவன். மக்களின் துயரங்களை மாயை என சொல்வது தப்பும் உக்தி மட்டும்தான். துயரங்களை துடைப்பவனே உண்மை வேதாந்தி. உன்னை சுற்றி வாழ்வோர் துயரைத் துடைப்பதைக் காட்டிலும் பெரிய ஆன்மிக சாதனை என்ன? கட்டுண்டு இருப்பவரின் தளை அகற்றி விடுதலை தீபத்தை ஏற்றுவதைக் காட்டிலும் பெரிய இறை வழிபாடு என்ன இருக்க முடியும்?

சென்னையிலிருந்து திருநெல்வேலி திரும்பிய வ. உ. சி சுதேசி அனல் தாங்கி வந்தார். அதன் பின்னர் நிகழ்ந்த வரலாறு தியாகமும் துயரமும் நிரம்பியது. நேற்று அவரது நினைவு தினம்.  நான்கு ஆண்டுகள் மிக மோசமாக சிறையில் அவதிப்படுகிறார் வ உ சி. அவரது உடல்நலம் சீர் கெடுகிறது. அவரது குடும்பம் அந்த நான்கு ஆண்டுகளில் கடன் சுமையால் தத்தளிக்கிறது. காங்கிரஸ் மேலிடம் அவரது கடிதங்களுக்கு ஒற்றை வரிகளில் பதில் அனுப்பி அலைக்கழித்து காலம் தாழ்த்தி அவருக்கென்று சேகரிக்கப்பட்ட பணத்தை வழங்குகிறது. இறுதிவரை துயரத்துடன் வாழ்ந்து மடிகிறார் அந்த மனிதர். தேச பக்தியும் தமிழ் உணர்வும் கொண்ட அந்த பெரியவரை இன்று சாதி சிமிழில் அடைத்து வேடிக்கை பார்க்க விரும்புகிறது ஒரு கூட்டம்.

அந்த மகத்தான தேசபக்தரை சிறைவைத்து செக்கிழுக்க செய்து சித்திரவதை செய்த வெள்ளைக்காரன், அவரை உதாசீனம் செய்த காங்கிரஸ் மேலிடம்… இவர்களெல்லாம் அவருக்கு செய்த கொடுமைகள், அவமானங்கள் போதாதா? இந்த ஆழமான தமிழறிஞரைசாதிய சிறையில் அடைத்து இழிவு படுத்தி அவருக்கும் குருபூஜை போட்டு என்றென்றைக்கும் அவரை சாதிய செக்கிழுக்க வைக்க வேண்டுமா?  போதும் வாழும் போது அவர் பெற்ற சிறைவாசமும் அவர் அனுபவித்த கொடுமையும்.

வேண்டாம் அவருக்கு குரு பூஜை.

பாரதி: மரபும் திரிபும் – 7

ஈ.வே.ரா.வின் பக்தரும், துதிபாடியுமான வே.மதிமாறன் என்பவர் எழுப்பும் பாரதி குறித்த பொய் அவதூறுகளுக்கு திட்டவட்டமான மறுப்புரை இந்தத் தொடர்.

முந்தைய பகுதிகள் :

பாகம் 1 | பாகம் 2 | பாகம் 3 | பாகம் 4 | பாகம் 5 | பாகம் 6

(தொடர்ச்சி…)

“தன் தேவைகளுக்காக எட்டயபுரம் ராஜா, மகாராஜாக்கள் மீதான சீட்டுக் கவிகள் பாடியதாக” பாரதி மீது மதிமாறன் குற்றம் சாட்டுகிறார்.

பாரதி பல மகாராஜாக்கள் மீதான சீட்டுக்கவிகள் பாடியதாக குறிப்பிடுகிறார். அதுவே பொய்தான். ஏனென்றால் பாரதி எட்டயபுரம் ராஜாவை (இரண்டு பேர்) தவிர வேறு எந்த மகாராஜாக்கள் மீதும் சீட்டுக்கவி எழுதவில்லை. பாரதி தமது வாழ்வில் தாம் பிறந்த மண்ணாகிய எட்டயபுரத்தின் மன்னருக்கு மட்டுமே சீட்டுக்கவி எழுதியனுப்பினார். அதுவும் அவர் விரும்பி அனுப்பவில்லை.

‘‘எட்டயபுரத்தில் தங்கியிருந்தபொழுது ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து பத்தொன்பதாம் ஆண்டு மேத் திங்கள் இரண்டாம் நாள் எங்கள் (தனது குடும்பத்தாரின்) வற்புறுத்தலின் காரணமாகப் பாரதி ஜமீன்தாருக்கு சீட்டுக்கவிகள் மூன்றும் ஓலைத்தூக்குப் பாடல்கள் ஐந்தும் எழுதியனுப்பினுப்பினார்’’ என்று பாரதியின் தம்பி சி.விசுவநாதன் குறிப்பிடுகிறார்.
பாரதியின் குடும்ப வறுமையைப் பார்க்கும்பொழுது பாரதியால் எதுவும் செய்ய இயலாத நிலைமை அப்போது இருந்தது. போதிய வருமானம் இல்லை. பாரதியார் சீட்டுக்கவி எழுதும்போது திருமண வயதில் அவருக்குப் பெண் இருந்தாள்.

பாரதி எழுதிய சீட்டுக்கவியைப் பார்த்தோமானால், அவன் மீது நமக்கு அளப்பரிய மரியாதைதான் ஏற்படுகிறது.
பழங்காலத்தில் புலவர்கள் மன்னரிடம் பரிசு பெறுவதற்காக மன்னரை வானளாவப் புகழ்வார்கள். தங்களின் பெருமையையும் சிறிது அதில் குறிப்பிட்டுக் காட்டுவார்கள். ஆனால் மன்னனையும் தன்னையும் சமமாக வைத்து எந்தப் புலவரும் பாடவில்லை. பாரதி இங்குதான் வேறுபடுகிறார். மன்னரைப் பாராட்டுவதைவிட தன்னைப் பற்றிய அறிமுக செய்திகளுக்கே தமது சீட்டுக்கவிப் பாடல்களில் முதலிடம் அளிக்கிறார்.

நமக்குக் கிடைத்துள்ள சான்றுகளின்படி எட்டயபுர ராஜாவான வெங்கடேசுரெட்டப்ப பூபதிக்கு மூன்று சீட்டுக்கவிகள் எழுதினார் பாரதி. ஒன்று: பாரதி தன் 14ஆம் வயதில் கல்வி கற்பதற்காக நிதி வேண்டி ராஜா மகாராஜா ராம வெங்கடேசுர எட்டப்ப நாயக்கருக்கு சீட்டுக்கவி எழுதினார். இரண்டாவதாக எழுதிய ஓலைத்தூக்கும் (2-5-1919), மூன்றாவதான சீட்டுக்கவியும் (3-5-1919 ) வெங்கடேசுர எட்டப்ப நாயக்கருக்கு எழுதியதாகும்.

தனது 14வது வயதில் கல்வி கற்பதற்காக உதவி செய்யுமாறு எட்டயபுர ராஜாவுக்கு சீட்டுகவி எழுதினார். அந்த கவிதையில் தோன்றும் மிடுக்கு பிற்காலத்தில் எழுதுகிற சீட்டுக்கவியிலும் எதிரொலிக்கிறது. மதிமாறன் குறிப்பிடும் சீட்டுக்கவிகளை இப்போது ஆராய்வோம்.

முதலில் 2-5-1919ல் எழுதியதைப் பார்ப்போம்.

ஸ்ரீ எட்டயபுரம் மஹாராஜ ராஜேந்த்ர ஸ்ரீவெங்கடேசு ரெட்டப்ப பூபதி யவர்கள் ஸமூஹத்துக்கு கவிராஜ ஸ்ரீசி.சுப்பிரமணிய பாரதி எழுதிய ஓலைத்தூக்கு என்ற தலைப்பில் பாரதி எழுதுகிறார் :

”ராஜமஹா ராஜேந்திர ராஜகுல
சேகரன்ஸ்ரீ ராஜ ராஜன்
தேசமெலாம் புகழ்விளங்கு மிளசைவெங்க
டேசுரெட்ட சிங்கன் காண:
வாசமிகு துழாய்த்தாரான் கண்ணனடி
மறவாத மனத்தான் சக்தி
தாசனெனப் புகழ்வளர்சுப் பிரமணிய
பாரதிதான் சமைத்த பாட்டு ( 1 )

மன்னவனே தமிழ்நாட்டில் தமிழறிந்த
மன்னரிலை யென்று மாந்தர்
இன்னலுறப் புகன்றவசை நீமகுடம்
புனைந்தபொழு திறந்த தன்றோ?
சொன்னலமும் பொருணலமுஞ் சுவைகண்டு
சுவைகண்டு துய்த்துத் துய்த்துக்
கன்னலிலே சுவையறியுங் குழந்தைகள்போல்
தமிழ்ச்சுவைநீ களித்தா யன்றோ?  ( 2 )

புவியனைத்தும் போற்றிடவான் புகழ்படைத்துத்
தமிழ்மொழியைப் புகழி லேற்றுங்
கவியரசர் தமிழ்நாட்டுக் கில்லையெனும்
வசையென்னாற் கழிந்த தன்றே?
சுவைபுதிது நயம்புதிது வளம்புதிது
சொற்புதிது ஜோதி கொண்ட
நவகவிதை யெந்நாளு மழியாத
மஹாகவிதை யென்று நன்கு   ( 3 )

பிரான்ஸென்று முயர்ந்தபுகழ் நாட்டிலுயர்
புலவோரும் பிறரு மாங்கே
விராவுபுக ழாங்கிலத்தீங் கவியரசர்
தாமுமிக வியந்து கூறிப்
பராவியென்றன் தமிழ்ப்பாட்டை மொழிபெயர்த்துப்
போற்றுகிறார்; பாரோ ரேத்துந்
தராதிபனே யிளசைவெங்க டேசுரெட்டா
நின்பாலத் தமிழ்கொ ணர்ந்தேன்  ( 4 )

வியப்புமிகு புத்திசையில் வியத்தகுமென்
கவிதையினை வேந்த னேநின்
நயப்படுஸந் நிதிதனிலே நான்பாட
நீ கேட்டு நன்கு போற்றி,
ஜயப்பறைகள் சாற்றுவித்துச் சாலுவைகள்
பொற்பைகள் ஜதிபல் லக்கு
வயப்பரிவா ரங்கள்முதற் பரிசளித்துப்
பல்லூழி வாழ்க நீயே. (  5 )

இந்த ஓலைத்தூக்கில் எட்டயபுர மன்னரின் புகழைப் பாடுவதை விட தன்னைப் பற்றிய பெருமையையே பாரதி அதிகமாகச் சொல்கிறான்.

அடுத்து 3-5-1919ல் எழுதிய சீட்டுக்கவியை இப்போது பார்ப்போம். ஸ்ரீஎட்டயபுரம் ராஜ ராஜேந்த்ர மஹாராஜ வெங்கடேசுர எட்டப்ப பூபதி யவர்கள் ஸமூஹத்துக்கு கவிராஜ ஸ்ரீசி.சுப்பிரமணிய பாரதி எழுதிய சீட்டுக்கவிகள் என்ற தலைப்பில் பாரதி எழுதுகிறார் :

பாரிவாழ்ந் திருந்த சீர்த்திப்
பழந்தமிழ் நாட்டின் கண்ணே
ஆரிய, நீயிந் நாளி
லரசு வீற் றிருக்கின் றாயால்;
காரியங் கருதி நின்னைக்
கவிஞர்தாங் காண வேண்டின்
நேரிலப் போதே யெய்தி
வழிபட நினைகி லாயோ? – 1

விண்ணள வுயர்ந்த கீர்த்தி
வெங்கடேசு ரெட்ட மன்னா!
பண்ணள வுயர்ந்த தென்பண்
பாவள வுயர்ந்த தென்பா
எண்ணள வுயர்ந்த வெண்ணி
லரும்புகழ்க் கவிஞர் வந்தால்
அண்ணலே பரிசு கோடி
யளித்திட விரைகி லாயோ? – 2

கல்வியே தொழிலாக் கொண்டாய்
கவிதையே தெய்வ மாக
அல்லுநன் பகலும் போற்றி
யதைவழி பட்டு நின்றாய்
சொல்லிலே நிகரி லாத
புலவர்நின் சூழ லுற்றால்
எல்லினைக் காணப் பாயும்
இடபம்போல் முற்ப டாயோ? -3

இந்த கவிதையில் பாரதி ‘தன்னை நேரிலே வந்து பரிசு கொடுத்திடுக’ என்ற பொருளில் பாடுகிறார். உதவி வேண்டி நிற்பவரைப் போய் உதவிக்கொடுப்பர் பரிசு கொடுக்க வேண்டும் என்பது யாராலும் மொழியப் படாதது. தன்னை நேரிலே வந்து பார்த்து பரிசு கொடுக்க வேண்டும் என்று பாரதி பாடுகிறார். சங்ககாலத்துப் புலவர் முதல் இக்காலத்து புலவர்வரை யாராலும் இவ்வாறு சொல்ல முடியாது. அதற்கான மனத்திண்மை அப்புலவர்களிடம் இருந்ததா என்பது தெரியவில்லை.. ஆனால் பாரதியிடம் அதற்கான மனத்திண்மை இருந்தது. இது யாசிப்பிற்கும் ஒருவரைப் பெருமைப்படுத்த பரிசு கொடுப்பதற்கும் இடையேயான இடைவெளியினை நமக்குப் புலப்படுத்துகிறது. இங்கே பாரதி மற்ற புலவர்களிடமிருந்து விலகியே நிற்கிறார். மஹாராஜ வெங்கடேசுர எட்டப்ப பூபதி என்று சொல்லும்போது தன்னை கவிராஜ சுப்பிரமணிய பாரதி என்று மன்னருக்கு சமமான நிலையிலேயே தன்னை நிறுத்திக் காண்கிறார். இதுவும் மற்றப் புலவர்களிடம் நாம் காணாதது.

இங்கு பாரதியின் சிறுமையை யாராலும் காண முடியாது. ஆனாலும் மதிமாறன் காண்கிறார்.

பாரதிக்கு முன் எட்டயபுர மன்னர்களைச் சேர்ந்தவர்களை புகழ்ந்து எப்படியெல்லாம் கவிதை எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்த்தோ மானால் பாரதியாரின் தனித்தன்மை, பெருமை நமக்குப் புரியும்.

கடிகைமுத்துப் புலவர் என்பவர் திக்விஜயம், சமுத்திர விலாஸம் போன்ற நூல்களை எழுதியவர். இவர் எட்டயபுர மன்னரை புகழ்ந்து காமரசம் சொட்ட எழுதிய பாடல் ஒன்றே பாரதி எழுதிய சீட்டுக்கவியின் பெருமையை நமக்கு உணர்த்தும்.கடிகைமுத்துப்புலவர் எழுதிய பாடல்களில் ஒரே ஒரு பாடல் மட்டும் உதாரணத்திற்கு தருகிறேன்.

‘இவளைச் சேர்வதற்கு இதுவே நேரம்’ என்ற தலைப்பில் தாய் கூறுவதாக அமையும் பாட்டு இது. இதற்கு ‘தாயிரங்கல்’ உபதலைப்பு –

தமிட்டரா ணுவம்பெருக்கி வந்தெதிர்த்த வேண்முரசு சத்தங்காது
தமிட்டரா வெனம்புலம்புஞ் சிறுபேதை விரகமது தணியவேமுத்
தமிட்டரா மதிமுகத்தின் முகமழுந்த வேபுணரச் சமயம்வாணர்
தமிட்டரா தரந்தெரியு மெங்களெட் டேந்திரமகிபா தமிழரேறே.

பொருள் : புலவர் பாடல்களின் தகுதியை அறிந்து கொள்ள வல்ல எட்டேந்திர மன்னனே! தமிழருள் ஆண் சிக்கத்தைப் போன்றவனே! தம் பட்டம் முதலியவற்றுடன் கூடிய படை வீரர்களைப் பெருக்கிக்கொண்டு வந்து தாக்கிய, காமனின் முரச ஒலியைச் செவியில் கேட்டு, பாம்பினைப் போன்று வருந்தும் என் இளம்பெண்ணின் காதல் துன்பம் அடங்குமாறு இரவில் தோன்றும் சந்திரனைப் போன்ற இவளது முகத்தில் உன்முகம் பொருந்துமாறு சேர்வதற்குத் தக்கநேரம் இதுவே ஆகும்.

இப்படித்தான் எட்டயபுர மன்னரை கடிகை முத்துப்புலவர் போற்றுகிறார். இவருக்கு இரு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்வந்த பாரதி எட்டயபுர மன்னரை போற்றும் விதத்தைப் பார்த்தோம். இதுதான் பாரதிக்கும் மற்ற புலவர்களுக்கும் இருக்கும் வித்தியாசம்.

பாரதி எழுதிய சீட்டுக்கவிக்காக குற்றம் சொல்லும் மதிமாறனுக்கு ஒரு செய்தி.

அக்காலக்கட்டத்தில் போராட்ட வீரர்களின் வறுமை நிலையைப் பார்த்து மக்களோ அல்லது சில செல்வந்தர்களோ அவர்களுக்கு நிதி உதவி, பொருள் உதவியை மனமுவந்து அளித்தனர். சிலர் செல்வந்தர்களிடம் சென்று உதவியை நாடினர். இது கீழ்த்தரமான செய்கை என்று யாரும் அன்று நினைக்கவில்லை.

ஒரு உதாரணம். வறுமையில் வாடிக்கொண்டிருக்கும் வ.உ.சிதம்பரனாருக்காக தென்னாப்பிரிக்காத் தமிழர்கள் சார்பில், அங்கிருந்த தேசபக்தர் தில்லையாடி வேதியப்பப் பிள்ளை வ.உ.சி.யின் குடும்பத்திற்கு நிதியுதவி திரட்டினார். அக்காலத்தில் காந்தியடிகள் தென்னாப்பிரிக்காவில் இன ஒதுக்கலை எதிர்த்து அறப்போர் நடத்தி வந்தார். காந்தியடிகள் இந்தியா திரும்பியபொழுது அவரிடம் தாம் திரட்டிய நிதியை வேதியப்பப் பிள்ளை, வ.உ.சியிடம் சேர்த்திடக் கொடுத்தனுப்பினார். ஆனால், என்ன காரணத்தினாலோ அந்த நிதியுதவி வ.உ.சி.யிடம் சேரவில்லை. வேதியப்பப் பிள்ளை தமிழகம் வந்த பிறகுதான் வ.உ.சி. செய்தியறிந்தார். அப்பொழுது அகமதாபாத்தில் தங்கியிருந்த காந்தியடிகளுக்கு வ.உ.சி. கடிதம் எழுதி பணம் வந்து சேராததை நினைவூட்டினார். இந்தக் கடிதம் 22-3-1915ல் வ.உ.சி.யின் மயிலாப்பூர் முகவரியான 40, பரிபூர்ண விநாயகக் கோயில் தெருவில் இருந்து எழுதப்பட்டது. இதில் ஒரு பகுதி வருமாறு :

“நானும் என் குடும்பத்தினரும் கடந்த ஓராண்டு காலமாக சில தென்னாப்பிரிக்கா இந்தியர்களால் ஆதரிக்கப்பட்டு வந்தோம் என்பதைத் தங்களிடம் நேரில் நான் ஏற்கனவே கூறியிருக்கிறேன். இப்பொழுது கூட அவர்களிடம் நிதியுதவிக் கேட்டிருக்கின்றேன். இந்த நிலைமையில் எனக்கு சேரவேண்டியப் பணத்தை, வழங்கப்படுவதற்கு தயார் நிலையில் உள்ள பணத்தை நான் வேண்டாம் எனக்கூற எந்தக் காரணமும் இல்லை. தற்பொழுது, என்னுடையச் சூழல்களில் நான் பணத்தை வேண்டாம் என்று மறுத்தால், எனக்கும் என் குடும்பத்திற்கும் தவறிழைத்தவனாவேன்.”

– நூல்: வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை (இந்திய அரசு பப்ளிகேஷன்ஸ் டிவிஷன்)

வ.உ.சி.யின் இந்தக் கடிதம் நமக்கு உணர்த்துவதென்ன? தன் குடும்பத்திற்காக நிதிகேட்பது தவறில்லை; அது கீழ்த்தரமானதுமல்ல என்பதுதானே! (பாரதிக்கும் வ.உ.சி.க்கும் உதவி செய்யாத தமிழ்நாட்டு மக்களை நாம் சபித்தே ஆகவேண்டும்) தன் தேவைக்காக நிதி கேட்ட வ.உ.சிக்கு வக்காலத்து வாங்கி காந்தி வ.உ.சியை ஏமாற்றிவிட்டார் என்று விமர்சித்த மதிமாறன், தன் தேவைக்காக நிதி கேட்ட பாரதியை மட்டும் விமர்சிக்கிறார் என்றால் மதிமாறனின் உள்நோக்கம் என்ன தெரியுமா?

வ.உ.சி. பிராமணரல்லாதவர். பாரதி பிராமணர்.

உயர்சாதி பிராமணரல்லாதவர் என்ன செய்தாலும் சரி; பிராமணர் எது செய்தாலும் தவறு. இதுதான் மதிமாறனின் அளவுகோல். பாரதிக்கு வைத்த விமர்சனத்தை மதிமாறன் வ.உ.சி.க்கு வைப்பாரா?

(தொடரும்)

சுதந்திரத்துக்கு முன் காங்கிரஸ் கடந்து வந்த பாதை

womesh_chandraகாங்கிரஸ் இயக்கம் தோன்றக் காரணமாக இருந்தது சென்னை மகாஜன சபை. 1885இல் டிசம்பர் 28 முதல் 30ஆம் தேதி வரை 72 பிரதிநிதிகளுடன் நடந்த முதல் காங்கிரஸ் மகாநாட்டில் தலைமை வகித்தவர் உமேஷ் சந்திர பானர்ஜி (Womesh Chandra Bonnerjee).

அப்போது காங்கிரசின் நோக்கம் பரிபூர்ண சுதந்திரம் பெறுவது அல்ல. ஆங்கிலேய அரசிடம் சில சலுகைகளை அல்லது உரிமைகளைக் கேட்டுப் பெறுவது. இதற்காக ஒரு தூதுக்குழு லண்டனுக்குச் சென்றது.dadabhai_naoroji

இரண்டாவது காங்கிரஸ் மகாநாடு 1886இல் கல்கத்தாவில் தாதாபாய் நெளரோஜி தலைமையில் நடந்தது. இதிலும் நாட்டு நிர்வாகத்தில் சில சலுகைகளைத்தான் கேட்டுத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. 1887இல் சென்னையில் டிசம்பர் மாதம் 600 பிரதிநிதிகளுடன் நடைபெற்றது. இதற்கு பத்ருதீன் தயாப்ஜி தலைவர். இதிலும் குறிப்பிடத்தக்கத் தீர்மானம் எதுவும் கொண்டு வரவில்லை.

george_yule1888இல் அலகாபாத் காங்கிரசின் தலைவர் ஓர் வெள்ளையர். பெயர் ஜார்ஜ் யூல். இதில் 1248 பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். லார்டு டப்ரின் என்பவர் காங்கிரசை ராஜத் துரோக இயக்கம் என்று வர்ணித்ததை இந்த காங்கிரஸ் கடுமையாக எதிர்த்தது.

இந்த ஆண்டு காங்கிரசின் செயலாளராக இருந்தவர் ஆலன் ஆக்டோவியன் ஹ்யூம். 1889இல் பம்பாயில் 900 பிரதிநிதிகளுடன் கூடிய காங்கிரசுக்கு பிரோஷ்ஷா மேத்தா தலைமை வகித்தார். இங்கிலாந்து பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சார்லஸ் பிராட்லா இந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு இந்திய சீர்திருத்தம் பற்றி நாடாளுமன்றத்தில் குரல் எழுப்புவதாக உறுதியளித்தார்.

pherozeshah_mehta1890இல் கல்கத்தா காங்கிரசுக்கு மறுபடியும் பிரோஷ்ஷா மேத்தா தலைவர். காங்கிரஸ் தூதுக்குழு ஒன்றை இங்கிலாந்துக்கு அனுப்ப இந்த மகாநாடு தீர்மானித்தது. 1891இல் நாகபுரி காங்கிரஸ், இதற்கு ஆந்திரத்தைச் சேர்ந்த அனந்தாச்சார்லு தலைவர். 812 பிரதிநிதிகள் கூடினர். ராணுவச் செலவைக் குறைக்க திலகர் கொண்டு வந்த தீர்மானம் நிறைவேறியது. 1892இல் அலகாபாத் காங்கிரஸ். இதற்கு உமேஷ் சந்திர பானர்ஜி தலைவர். 1893இல் தாதாபாய் நெளரோஜி தலைமையில் லாகூரில் 867 பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்ட மாநாடு நடந்தது. நாட்டில் வறுமையை ஒழிப்பது என்று ஒரு தீர்மானம் நிறைவேறியது. இந்த கோஷம் இந்திராவின் ‘கரிபி ஹடாவ்’ (ஏழ்மையை ஒழிப்போம்) வரை வந்து இன்று வரை எழுப்பப்படுகிறது. ஆனால், வறுமைதான் ஒழியக் காணோம்.

1894இல் அயர்லாந்தின் சுதந்திர இயக்கத் தலைவர் ஆல்பிரட் வெப் தலைமையில் சென்னையில் நடைபெற்றது. போதைப் பொருட்கள் தடுப்பு, ஆலைகளுக்கு வரிவிதிப்புக்கு எதிர்ப்பு போன்ற தீர்மானங்கள் நிறைவேறின. 1895இல் சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி தலைமையில் 1584 பிரதிநிதிகளுடன் புனேயில் மாநாடு நடந்தது. இதில் தென்னாப்பிரிக்க 800px-1st_inc1885இந்தியர்களின் துயர் துடைத்திடவும், ரயிலில் 3ஆம் வகுப்புப் பயணிகளுக்கு வசதிகள் கேட்டும் தீர்மானங்கள் நிறைவேறின. 1896இல் கல்கத்தா காங்கிரஸ். இதற்குத் தலைவர் ரஹ்மத்துல்லா சயானி. இதில் சென்னை, வங்கம் ஆகிய மாகாணப் பஞ்சத்துக்கு அரசே காரணம் என்று ஒரு தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. 1897இல் மத்தியப் பிரதேசம் அம்ரோட்டியில் சங்கரன் நாயர் தலைமையில் மாநாடு நடந்தது. ராஜத்துரோகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு பால கங்காதர திலகருக்கு தண்டனை விதித்ததை இந்த மாநாடு கண்டித்தது.

1898இல் மீண்டும் சென்னையில் மகாநாடு. இதற்கு ஆனந்த மோகன் போஸ் தலைவர். மக்களைத் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு தீர்மானம் நிறைவேறியது. 1899இல் ரமேஷ் சந்திர தத்தர் லக்னோவில் மாநாடு நடந்தது. கர்சானின் நிர்வாகத்தை எதிர்த்தும், கல்வியில் சில மாற்றங்கள் வேண்டியும் தீர்மானங்கள் வந்தன. 1900இல் ‘இந்து பிரகாசம்’ பத்திரிகை ஆசிரியர் என். ஜி. சந்தாவர்க்கர் தலைமையில் லாகூரில் மாநாடு நடந்தது.

தென்னாப்பிரிக்காவில் நேட்டாலுக்கு இந்தியர்கள் வருவதையும் தொழில்செய்வதையும் தடுக்கும் சட்டத்துக்கு எதிரான தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது.

1901இல் தீன்ஷா வாச்சா எனும் பஞ்சாலை முதலாளியின் தலைமையில் மாநாடு நடந்தது. இந்த காங்கிரசில் காந்திஜி கலந்துகொண்டு தென்னாப்பிரிக்கா பற்றிய ஒரு தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்தார். 1902இல் சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி தலைமையில் அலகாபாத்தில் மாநாடு. இதில் இந்திய பாதுகாப்புச் செலவுகள் குறைப்பது குறித்து தீர்மானம் வந்தது. 1903இல் பாரிஸ்டர் லால் மோகன் கோஷ் தலைவர். மக்கள் சக்தியை ஒன்று திரட்ட தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. 1904இல் ஹென்றி காட்டன் எனும் ஆங்கிலேயர் தலைமையில் காங்கிரஸ் வங்கப் பிரிவினைக்குத் திட்டமிடதை எதிர்த்துத் தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது.

250px-nehruwithgandhi19421905இல் கோபாலகிருஷ்ண கோகலே தலைமையில் காசியில் காங்கிரஸ் கூடியது. இந்த மாநாட்டில் இங்கிலாந்து இளவரசர் இந்தியா வரும்போது வரவேற்பு கொடுப்பது என்று கோகலேயும், சுரேந்திரநாத் பானர்ஜியும், எதிர்த்து லாலா லஜபதி ராயும் திலகரும் தீர்மானம் கொண்டு வந்தனர். இதில் கோகலேயின் தீர்மானம் நிறைவேறியது.

1906இல் கல்கத்தாவில் தாதாபாய் நெளரோஜி தலைமையில் காங்கிரஸ். இதில் மிதவாத, தீவிரவாத காங்கிரசின் மோதல் இருந்தது. சுதேசிக் கல்வி, கைத்தொழில் வளர்ச்சி பற்றி தீர்மானங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன.

1907இல் நாகபுரியில் நடத்தத் திட்டமிடப்பட்டிருந்த காங்கிரஸ் சூரத்தில் நடந்தது. இந்த காங்கிரஸ்தான் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க காங்கிரஸ், அடிதடி ரகளை, நாற்காலி வீச்சு இவற்றில் முடிந்த காங்கிரஸ். தலைவர் ராஷ்பிகாரி கோஷ் பலத்த எதிர்ப்புக்கிடையே தலைமை வகித்தார். கோஷின் தலைமையை நேரு ஆதரித்தார். தமிழ்நாட்டுப் பிரதிநிதிகளான வ.உ.சி., பாரதியார், சிவா ஆகியோர் திலகரின் தீவிரவாதக் குழுவில் செயல்பட்டனர். 1908இல் மீண்டும் ராஷ்பிகாரி கோஷ் தலைமையில் சென்னையில் நடந்தது. இதில் ஆங்கிலேய அரசு கொண்டு வரும் சீர்திருத்தங்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கப்பட்டது.

1909இல் மதன்மோகன் மாளவியா தலைமையில் லாகூரில் கூடியது. அப்போது மிண்டோ மார்லி சீர்திருத்தம் அறிவிக்கப்பட்டு, இந்து முஸ்லீம் வேற்றுமைக்கு பிரிட்டிஷார் அடிகோலினர். அதை எதிர்த்து ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது.

1910இல் சர் வில்லியம் வெட்டர்பன் தலைமையில் அல்காபாத்தில் காங்கிரஸ் கூடியது. முகமது அலி ஜின்னா கொண்டு வந்த வகுப்பு வாரி பிரதிநிதித்துவ முறையையும், தனித்தொகுதியையும் எதிர்க்கும் தீர்மானம் நிறைவேறியது. 1911இல் கல்கத்தாவில் பண்டித பிஷன் நாராயண் தலைமையில் காங்கிரஸ். இவ்வாண்டில்தான் இந்தியாவின் தலைநகர் கல்கத்தாவிலிருந்து டெல்லிக்கு மாற்றப்பட்டது. பத்திரிகை சட்டம் பற்றிய தீர்மானம் நிறைவேறியது.

1912இல் பிகாரின் பாட்னா நகரத்தில் மூதோல்கர் தலைமையில் காங்கிரஸ். காங்கிரஸ் ஸ்தாபகர் ஆலன் ஆக்டோவியன் ஹ்யூமின் மரணத்துக்கு அஞ்சலி நடைபெற்றது. 1913இல் கராச்சியில் காங்கிரஸ் கூடியது. காந்திஜி இந்த மகாநாட்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார்.

1914இல் பூபேந்திரநாத் பாசு தலைமையில் சென்னையில் மாநாடு. முதல் உலக யுத்தம் நடந்தது. சென்னை கவர்னர் கலந்துகொண்ட இந்த மாநாட்டில் பிரிட்டிஷாருக்கு யுத்த ஆதரவு தெரிவிக்கப்பட்டது. 1915இல் பம்பாயில் மாநாடு. தலைவர் சத்யேந்திர பிரசன்ன சின்ஹா. அதுவரை மிதவாதிகள் கரங்களில் இருந்த காங்கிரசில் தீவிரவாத காங்கிரசாரும் அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

220px-annie_besant1916இல் மீண்டும் லக்னோவில் அம்பிகாசரண் மஜூம்தார் தலைமையில் கூடியது. இவ்வாண்டில் கோகலே, மேத்தா இறந்து போயினர். திலகர் காங்கிரசில் கலந்து கொண்டார். அன்னிபெசண்ட் ஹோம்ரூல் இயக்கத்தைத் தொடங்கினார். இந்த மகாநாட்டில் ஒரு வேடிக்கை நடந்தது.

இங்கு நடந்த அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டிக்கான தேர்தலில் காந்தி திலகரிடம் தோற்றார். ஆனால், வெற்றி பெற்ற திலகர் காந்திஜி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக அறிவித்தார்.

1917இல் கல்கத்தாவில் அன்னிபெசண்ட் தலைமையில் காங்கிரஸ். சம்பரான் சத்தியாக்கிரகம் நடந்தது. தேசியக் கொடி உருவாக்கப்பட்டது. ரெளலட் சட்டம் கொண்டு வர அமைக்கப்பட்ட குழுவுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டது.

1918இல் பம்பாயில் ஹஸன் இமாம் தலைமையில் 3500 பிரதிநிதிகளுடன் காங்கிரஸ் கூடியது. அதே ஆண்டு மற்றுமொரு காங்கிரஸ் டெல்லியில் மதன்மோகன் மாளவியா தலைமையில் நடந்தது. இதில் மாண்டேகு செம்ஸ்போர்டு சிபாரிசுகள் கண்டிக்கப்பட்டன. திலகருக்கு பேச்சுரிமை பறிக்கப்பட்டதை எதிர்த்துத் தீர்மானம் நிறைவேறியது. வேல்ஸ் இளவரசருக்கு வரவேற்பு தருவதாக தீர்மானிக்கப்பட்டது. 1919இல் 7000 பிரதிநிதிகளுடன் மோதிலால் நேரு தலைமையில் அமிர்தசரசில் காங்கிரஸ் நடந்தது. ஒத்துழையாமை இயக்கம் குறித்து தீர்மானிக்கப்பட்டது. 1920இல் நாகபுரியில் சேலம் தமிழர் சி.விஜயராகவாச்சாரியார் தலைமையில் 20000 பிரதிநிதிகளுடன் காங்கிரஸ் நடந்தது. அகிம்சையை போராட்டப் பாதையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. ராஜகோபாலாச்சாரியார் (ராஜாஜி) காங்கிரசின் செயலாளராக ஆனார்.

1921இல் லாலா லஜபதி ராய் தலைமையில் கல்கத்தாவில் கூடியது. இதில் பட்டதாரிகள் பட்டங்களைத் துறப்பதென்றும், பள்ளிகள், நீதிமன்றங்கள் புறக்கணிக்கப்பட வேண்டுமென்றும் தீர்மானம் நிறைவேறியது. ஒத்துழையாமை இயக்கம் வலியுறுத்தப்பட்டது. 1922இல் கயாவில் சித்தரஞ்சன் தாஸ் தலைமையில் மாநாடு நடந்தது. சட்டசபைக்குப் போவதா வேண்டாமா என்பதுதான் இம்மாநாட்டின் தலையாய பிரச்சனை. அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைகள் கண்டிக்கப்பட்டன. 1923இல் மெளலான அபுல்கலாம் ஆசாத் தலைமையில் டெல்லியில் மாநாடு. இதைத் தொடர்ந்து காக்கிநாடாவில் ஒரு சிறப்பு மாநாடு நடந்தது. நாட்டின் ஒற்றுமை இதில் வலியுறுத்தப்பட்டது.

210px-mahadev_desai_and_gandhi_2_19391924இல் பெல்காமில் காந்திஜியின் தலைமையில் காங்கிரஸ் கூடியது. இதில் காந்தியக் கொள்கைகளான சத்தியாக்கிரகம், அகிம்சை முதலியன வலியுறுத்தப்பட்டது. தமிழகத் தலைவர் ந.சோமையாஜுலு இதில் நடந்தே சென்று பங்கு கொண்டார். 1925இல் கான்பூரில் கவிக்குயில் சரோஜினி நாயுடு தலைமையில் மாநாடு கூடியது. சித்தரஞ்சன் தாஸ் மரணமடைந்தார். நாடெங்கிலும் வகுப்புவாதம் தலைதூக்கியது.

1926இல் சென்னை எஸ்.சீனிவாச ஐயங்கார் தலைமையில் கவுகாத்தியில் மாநாடு நடந்தது. 1927இல் டாக்டர் அன்சாரி தலைமையில் சென்னையில் மாநாடு கூடியது. சைமன் கமிஷனை எதிர்ப்பது என்ற தீர்மானம் நிறைவேறியது. கர்னல் நீல் சிலை அகற்ற போராட்டம் நடந்தது. 1928இல் மோதிலால் நேரு தலைமையில் கல்கத்தாவில் காங்கிரஸ் கூடியது. இடைப்பட்ட காலத்தில் சைமன் கமிஷன் எதிர்ப்பு பலமாக நடைபெற்றிருந்தது. ஆங்கிலேய எதிர்ப்பு எங்கும் பரவியிருந்தது.

1929இல் ஜவஹர்லால் நேரு தலைமையில் லாகூரில் கூடியது. இந்தியாவுக்குப் பரிபூரண சுதந்திரம் வேண்டியும் அந்தப் போராட்டத்தில் ஆண் பெண் அனைவரும் பங்கு பெற அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. அன்னியத் துணி எரிப்புப் போராட்டம் நடந்தது. பகத்சிங்குக்கு எதிரான வழக்குகள் நடந்தன. சிறைக் கொடுமைகளை எதிர்த்து ஜதீந்திரநாத் தாஸ் 61 நாள் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்நீத்தார்.

1885 முதல் 1928 வரை நடந்த காங்கிரசில் பரிபூர்ண சுதந்திரம் என்பது கோரிக்கையாக இல்லை. 1929இல் நேரு தலைமையில் நடந்த லாகூர் காங்கிரசில்தான் இந்த கோஷம் எழுப்பப்பட்டது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

1930இல் கராச்சியில் வல்லபாய் படேல் தலைமையில் காங்கிரஸ் மாநாடு நடந்தது. உப்பு சத்தியாக்கிரகம் நடந்து முடிந்திருந்தது. இதற்குப் பின் 1931, 1932 ஆண்டுகளில் காங்கிரஸ் மாநாடு எதுவும் நடக்கவில்லை.

trinity11933இல் கல்கத்தாவில் நல்லி சென்குப்தா தலைமையில் மாநாடு நடந்தது. ஜனவரி 26ஐ சுதந்திர தினமாக அறிவித்துக் கொண்டாடப்பட்டது. பத்திரிகைகள் அடக்குமுறைக்கு ஆளாயின. மாவீரன் பகத்சிங், சுக்தேவ், ராஜ்குரு தூக்கிலடப்பட்டனர்.

1934இல் பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் தலைமையில் பம்பாயில் காங்கிரஸ் கூடியது. காந்திஜி ஆக்க நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட கிருபளானி காங்கிரஸ் தலைவரானார். 1935ஆம் ஆண்டு லக்னோவில் ஜவஹர்லால் நேரு தலைமையிலும், அதன் பிறகு 1937இல் பெயிஸ்பூரிலும் காங்கிரஸ் நடந்தது.

1938இல் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் தலைமையில் கூர்ஜரத்தைச் சேர்ந்த ஹரிபுரா எனுமிடத்தில் ஒரு கிராமத்தில் நடந்தது. 1939இல் திரிபுராவில் நடந்தது காங்கிரஸ். இதில், காந்திஜி பட்டாபி சீத்தாராமையாவை நிறுத்த, அதை எதிர்த்து போஸ் நின்று ஜெயித்தார். பட்டாபியின் தோல்வி தன் தோல்வி என்றார் காந்திஜி. நேதாஜிக்கு ஒத்துழைப்பு கிடைக்கவில்லை. நேரு முதலானோர் செயற்குழுவிலிருந்து ராஜிநாமா செய்தனர்.

1940ஆம் ஆண்டில் மெளலானா அபுல்கலாம் ஆசாத் தலைமையில் ராம்நகரில் காங்கிரஸ் கூடியது. அப்போது சுபாஷ் சந்திரபோஸ் ‘பார்வார்டு பிளாக்’ எனும் கட்சியைத் தொடங்கியதால் அவரை காங்கிரசிலிருந்து மூன்று ஆண்டுகள் நீக்கி தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. அப்போது மாகாணங்களில் இருந்த காங்கிரஸ் மந்திரி சபைகள் ராஜிநாமா செய்து விலகின. இதன் பின்னர் நாடு சுதந்திரம் அடையும் வரை காங்கிரஸ் மகாநாடு நடைபெறவில்லை.

1946இல் சுதந்திரம் தொலை தூரத்தில் தெரிந்த நேரத்தில் மீரட் நகரில் ஆச்சார்ய கிருபளானி தலைமையில் காங்கிரஸ் கூடியது. அரசியல் நிர்ணய சபையின் முடிவுகளை இந்த காங்கிரஸ் ஏற்றுக் கொண்டது. இதன் பின் 1947 ஆகஸ்ட் 15இல் நாடு சுதந்திரம் அடைந்தது. அதன் பின் 1947 நவம்பர் 15இல் டெல்லியில் கூடிய காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் அமைச்சர்களுடன் ஏற்பட்ட வேறுபாடு காரணமாக ஆச்சார்ய கிருபளானி ராஜிநாமா செய்தார். காங்கிரஸ் தொடங்கப்பட்ட காலம் முதல் சுதந்திரம் அடைந்த வரையிலான காங்கிரசின் வளர்ச்சி இங்கே சுருக்கமாகக் கொடுக்கப்பட்டு, நாம் கடந்து வந்த பாதையை நினைவு படுத்திக் கொள்ள நேர்ந்தது.

சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு காங்கிரசின் நோக்கம் என்ன?

இந்த நாட்டை ஆள்வதற்கு ஒரு அரசியல் கட்சியாகப் பயன்பட்டது. அதற்கு முன்பு வரை சுதந்திரத்துக்காகப் பாடுபடும் இயக்கமாக இருந்தது இப்போது அரசியல் கட்சியாக மாற, அதன் பயனாகப் பதவி, அதிகாரம் போன்றவை நோக்கமாக அமைந்ததே தவிர மக்கள் சேவை என்பது 1947 ஆண்டோடு முடிவுக்கு வந்தது. சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு நாட்டில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் இன்று வரலாறாகப் பதிந்து விட்டன. மதக் கலவரம், நாட்டுப் பிரிவினை, அதனால் ஏற்பட்ட துயரங்கள், தேர்தல்கள், வெற்றி தோல்விகள், சுதந்திரம் அடைந்ததும் நாட்டில் பாலும் தேனும் ஓடுமென்கிற கனவு தோல்வி, இவை அனைத்தும் நம் கண்முன்னால் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இனியும் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கப்போகிறோம்.

பாரதியின் சொற்களைச் சற்று மாற்றியமைக்காக வருந்துகிறேன். எனினும் மாற்றாமல் இருக்க முடியவில்லை:

“என்று தணியுமெங்கள் பதவியின் மோகம்?
என்று மடியுமெங்கள் செல்வத்தில் வேட்கை?
என்றவர் ஊழல்கள் தீர்ந்து பொய்யாகும்?
என்றெமது வாழ்க்கையில் நிம்மதி பிறக்கும்?”

ஜெய் ஹிந்த்!

தேசபக்த வீரர் வ.உ.சி: நினைவுத் துளிகள்

இன்று செப்டம்பர்-5 வ.உ.சி பிறந்த நாள்.

கப்பலோட்டிய தமிழர் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை அவர்களை கோவை சிறைச்சாலையில் அவருடைய மனைவி மக்களும் அவருடைய ஆப்தராகிய ஸ்ரீ வள்ளிநாயக சாமியாரும் வேறொரு நண்பரும் பார்வையிடச் சென்றிருந்தார்கள். அவர்கள் மூலமாக வ.உ.சி அவர்கள் தமிழ் சமுதாயத்தின் தேசபக்தர்களுக்கு வெளியிட்ட செய்தி:

தமிழர்களெல்லாரும் வள்ளுவர் குறளை உரையுடன் அறிந்து பாராயணம் செய்து வர வேண்டும். 1330 குறளையும் பொருளுடன் உணர்ந்திலாத தமிழர் முற்றத்துறந்த முனிவரேயாயினும், என்னைப் பெற்ற தந்தையேயாயினும், யான் பெற்ற மக்களேயாயினும், யான் அவரைப் பூர்த்தியாக மதிப்பதுமில்லை; நேசிப்பதுமில்லை. ஞானமும் திறமையும் இல்லாத ஜாதியார் விரைவில் நாசமடைவார்கள். அவையிரண்டுமுடையார் நீடுழி வாழ்வர். ஆதலால் பாரதபக்தர் அனைவரும் அவ்விரண்டையும் விரைவில் கைக்கொள்வாராக. தெரியாது என்ற வார்த்தையும் முடியாது என்ற வார்த்தையும் பாரத பக்தர்கள் தவிர ஏனையோரின் பொருட்டாகவே உண்டாகின்றன. இவ்வுண்மை உங்கள் மனதில் எப்போதும் நிற்கட்டும்.

– கர்மயோகி பத்திரிகையில் ஸௌம்ய வருஷம் பங்குனி மாதம் -மார்ச் 1910- வெளிவந்த செய்தி.

vochidambaram-largeதமிழகத்தின் மிகப் பெரிய தேசிய எழுச்சியின் பிள்ளையார் சுழியாக அமைந்தது தூத்துக்குடி தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தமும் அதனை தொடர்ந்து தென்தமிழகத்தில் எழுந்த சுதேசி உணர்வும் தான். அதனைத் தொடக்கி வைத்தவர் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை அவர்கள். தூத்துக்குடியில் விவேக பானு எனும் ஆன்மிக இதழை நடத்தி வந்த அவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், சுவாமி விவேகானந்தர் ஆகியவர்களைக் குறித்து பல கட்டுரைகளை வெளியிட்டார். பின்னர் அந்த இதழ் பிரசுர அலுவலகம் மதுரைக்கு இடம் பெயர்ந்த போது அவருக்கு சுவாமி விவேகானந்தரின் குருபாயியும் சசி மகராஜ் என அழைக்கப்படுபவருமான சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தாவுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. வ உ சிதம்பரம் அவர்கள் 1901 ஆம் ஆண்டு ஐஸ் ஹவுஸ் என அழைக்கப்பட்ட விவேகானந்தர் இல்லத்தில் சசி மகாராஜை சந்தித்தார். சசி மகராஜ் வ.உ.சியிடம் சுதேசி இயக்கத்தில் ஈடுபடச் சொன்னார். வ.உ.சி எல்லாமே மாயைதானே நிலையில்லாதது தானே என கூறினார். சசி மகராஜ் மிக மென்மையாக சுதேசியின் பயன்களை எடுத்துக்கூறி வ.உ.சியை சுதேசி சிந்தனைக்கு ஆற்றுப்படுத்தினார். பின்னர் வ.உ.சி இந்நிகழ்ச்சியை குறித்து “சுதேசியால் பல நல்ல விளைவுகள் ஏற்படும் அதனை பின்பற்றுக” எனும் சுவாமி இராமகிருஷ்ணானந்தரின் வார்த்தைகளே என்னுள் சுதேசி சிந்தனையின் விதைகளை வித்திட்டன” என்று கூறுகிறார்.

– சென்னை ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடம் வெளியிட்டுள்ள Vivekanandar Illam – Vivekananda House the birthplace of Ramakrishna Movement in South India என்ற நூலில் இருந்து (பக்.109)

“அஞ்சாமை கல்வி அடக்கம் கருணை
எஞ்சாமல் நிரம்பிய் என் வள்ளிநாயகம்
இலகுநம் தேயம் இன்புற வுழைக்குந்
திலகன், அரவிந்தன், கப்பர்டே, மூஞ்சி,
சீனிவாசன், பாரதி செப்பரும் பிறசிலர்
நானிவண் உணர்ச்சியால் நட்ட நண்பினர்”

வ.உ.சி சிறையிலிருந்த போது பரலி.சு.நெல்லையப்பர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க தமது சுயசரிதை முழுவதையும் அகவற்பாவில் எழுதினார் (காலம் 1912). மேற்காணும் குறிப்பு அதில் காணப்படுகிறது. 1936ல் வ உ சியின் மறைவுக்கு பிறகு நெல்லையப்பரின் “லோகோபகாரி” இதழில் அவர் சுயசரிதை தொடராக வெளிவந்தது. 1946ல் நூலாக பதிப்பித்த போது இப்பாவுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தலைப்பு “மாண்பு நிறைந்த நண்பர்கள்” (ஆ.இரா.வேங்கடசலாபதி, வ. உ.சியும் பாரதியும்). இதில் மூஞ்சி என்பது யார் தெரிகிறதா? மாபெரும் விடுதலை வீரரும், ஹிந்து மகாசபையின் மிக முக்கியமான தலைவருமான டாக்டர் மூஞ்சி (Dr. B. S Moonje) தான் அவர். ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கத்தின் நிறுவனர் டாக்டர் ஹெக்டேவாரின் வழிகாட்டியாகவும், குருவாகவும் திகழ்ந்தவர்.

சிறையிலிருந்து வெளிவந்த பிறகும் அவருடைய உள்ளத்தில் சுதேசிய உணர்வும், பாரத பக்தியும் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. “சிவ நேசன்” எனும் பத்திரிகைக்கு அவர் எழுதிய கடிதம் ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

பலவான்குடி “சிவநேசன்” ஆசிரியர் அவர்களுக்கு,

ஐயா,

v_o_chidambaram_stampசிவநேசனாகவோ தமிழ்நேசனாகவோ அவ்விருபொருள் நேசனாகவோ என்னை மதித்து என்னிடமிருந்து யாதொரு கைமாறும் கருதாது, “சிவநேசன்” வாரந்தோறும் என்னைக் காணும்படி நீங்கள் செய்ததற்காக யான் உங்கள் பால் நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டுள்ளேன். சிவநேசன் தமிழ் நடையைப் படிக்குந்தோறும் யான் அடையும் இன்பத்துக்கு அளவேயில்லை. அவ்வின்பமே “சிவநேசனை”ப் பற்றிப் பின்வரும் வரிகளை எழுதும்படித் தூண்டிற்று. எனது நண்பர் சி.சுப்பிரமணிய பாரதியான் இவ்வுலகை நீத்த பின்னர் யான் இனிய தமிழ் நடைக் குறிஞ்சியைக் காணாது கடிய தமிழ்நடைப்பாலையில் அமர்ந்து வருந்திக் கொண்டிருந்தேன். அவ்வருத்தத்தையெல்லாம் உங்கள் “சிவநேசன்” நீக்கிவிட்டது. தமிழ்மொழி நடையின் இனிமையை யாரேனும் காண விரும்புவாராயின் அவர் சிவநேசனைப் படிக்கவேண்டுமெனத் தெரியப்படுத்திக் கொள்கிறேன். சிவநேசனில் சிவப்பொருளைக் கண்டிலீரோ என வினவின் அகத்தின் ஆட்டத்தையே எப்போழ்தும் சூழக்கண்டு கொண்டிருக்கும் யான் சிவப்பொருளை எங்ஙனம் காணுதல் கூடும்? சிற்சில சமயங்களில் சிவநேசனில் காணப்படும் பொருள்கள் எனது உள்ளத்தைக் கவர்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று ஆவணி மீ கஉ-உ வெளிவந்த “சிவநேசன்” அ-ம் பக்கத்திலுள்ள ஸ்ரீ சுவாமி விவேகானந்தர் வாக்கு. என் போன்ற சீர்திருத்தக்காரருக்கு அஃது ஒப்புயர்வற்ற ஓர் மருந்தாக விளங்குகின்றது. அதனை இச்சமயம் வெளியிட்டதற்காக யான் பேருவகை யெய்துகின்றேன்.

உண்மையுள்ள,
வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை
கோவில்பட்டி
29-8-’28

வேளாளன் சிறை புகுந்தான் தமிழகத்தார்
மன்னனென மீண்டான் என்றே
கேளாத கதை விரைவில் கேட்பாய் நீ,
வருந்தலையென் கேண்மைக் கோவே
தாளாண்மை சிறிது கொலோ யாம்புரிவேம்?
நீ இறைக்குத் தவங்கள் ஆற்றி
வாளாண்மை நின்துணைவர் பெறுகெனவே
வாழ்த்துதி நீ வாழ்தி வாழ்தி

1944 இல் சக்தி காரியாலயம் வெளியிட்ட பரலி சு நெல்லையப்பர் எழுதிய வ.உ.சி.வரலாற்றின் பிற்பகுதியில் “வீர சிதம்பரம் – புதுச்சேரி ஸ்ரீ அரவிந்தாசிரமவாசி சுவாமி சுத்தானந்த பாரதியார் 20-12-1939 இல் எழுதியது” என்ற குறிப்புடன் வெளியான கட்டுரையில், ”கோவை சிறையில் வ.உ.சியை காணச்சென்ற நெல்லையப்பரிடம் சுப்பிரமணிய பாரதி மூன்று அழகிய பாடல்களை எழுதி அனுப்பினார்; அதில் இதுவே கிடைத்தது” என்ற குறிப்புடன் சுத்தானந்த பாரதியார் இப்பாடலை வெளியிட்டுள்ளார். ஆனால் பாரதி பாடல்களில் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் இது வெளிவரவில்லை. தற்போது வெளிவரும் எல்லாத் தொகுப்புகளிலும் உள்ளது.