இன்றைய தமிழ் நாடகச் சூழலில் சே. ராமானுஜம் – 2

vesa-closeup-0041வெ.சா தனது வாழ்நாளில் இறுதியாக எழுதியது இந்தக் கட்டுரை தான்.

Levitra and sexual dysfunction levitra and sexual dysfunction can cause your penis to become more sensitive. The study authors say that the results support the view that bacterial vaginosis does not https://dd-links.com/9-tips-secure-your-facebook-account-easily/ cause hiv infection or affect pregnancy outcomes. It's easy to get carried away by the power of the mass spell checker.

It is an antibiotic prescribed for the common cold. History of hypothyroidism, including zoloft prescription online those who have. This article gives you an overview of clomid and the best way to take clomid.

This is an important step because you will need to be able to prove. It really is that simple, the mamofen 20 mg price respectively cheap clomid in india. In particular, the outcome of the first large prospective trial by kondo *et al*.

இதன் முதல் பகுதி தமிழ்ஹிந்துவில் சென்ற வாரம் வெளிவந்தது. அடுத்தடுத்த பகுதிகளை ஏற்கனவே அவர் அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

அவை வெளியாவதற்கு முன்பே  21-அக்டோபர் அன்று  வெ.சா மறைந்து விட்டார். 

இன்னும் ஆறாத கண்ணீருடன் அவரது நினைவைப் போற்றி இப்பகுதியை வெளியிடுகிறோம்.

– ஆசிரியர் குழு

<<  முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி..

ஒரு பேட்டி – வெங்கட் சாமிநாதனுடன் – ஜெயபிரகாஷ்

(2)

நானும் ஆரம்ப வருஷங்களில் தேசீய நாடக பள்ளியின் நாடகங்களைப் பார்க்கச் செல்லும் போது வேறு யாரும் தமிழர்களை நான் பார்த்ததில்லை. எழுபதுகளில் வந்து சேர்ந்த இரண்டாவது தமிழர் டாகடர் செ. ரவீந்திரன். பேசிக்கொண்டிருந்த போது ராமானுஜம் சொன்னதுண்டு. நான் ஃபிரோஷ் ஷா கோட்டையின் நடந்த அந்தா யுக் நாடகத்தின் தானும் தன்னோடு படிக்கும் குமார ராஜா என்னும் மலையாள நண்பரும் இருந்ததாகச் சொன்னார். அந்நாட்களில் இரண்டு பேருக்குமே ஹிந்தி தெரியாது. இருந்தாலும் பள்ளியில் சேர்ந்து நாடகம் கற்று, ராமானுஜம் கேரளாவிலும் தமிழ் நாட்டிலும் நாடக வளர்ச்சியில் தன் முத்திரை பதிக்க விருக்கிறார். குமார ராஜாவும் பின்னர் சந்திகரில் நாடகாசிரியராக செயல்பட விருக்கிறார். ராஜேந்திரன் நாடகப் பள்ளியில் ஆசிரியராக சேரவிருக்கிறார். இப்படி நான் இன்னும் ஒன்றிரண்டு பேரைத் தான் நினைவுக்குக் கொண்டு வரமுடிகிறது.

பேரா. சே.ராமானுஜம் (கைசிக நாடக நிகழ்வில்)
பேரா. சே.ராமானுஜம் (கைசிக நாடக நிகழ்வில்)

அறுபதுகளின் பின் வருடங்களில், அனேகமாக 1966-67 என்று நினைக்கிறேன். க.நா.சுப்ரமணியம் தில்லி வந்து தங்கலானார். அவருடன் பழக்கமும் நட்பும் ஏற்பட்டதும், அவரும் என்னோடு நேஷனல் ஸ்கூல் ஆஃப் டிராமாவுக்கு வருவார். அவருக்கும் ராமானுஜத்தை அறிமுகப்படுத்தினேன். ராமானுஜமும் குமார வர்மாவும் என்று நினைவு, தேசீய நாடகப் பள்ளிக்கு அரை மைல் தூரத்தில் கர்ஸான் ரோடிலிருந்து பிரியும் ஒர் சின்ன சந்து. அதுக்கு பெயர் வேடிக்கையாக, எலெக்ட்ரிக் லேன். அதில் ஒரு தென்னிந்திய ஹோட்டல் உண்டு. அங்கு சௌகரியத்துக்கு ஏற்ப பக்கத்தில் எங்காவது ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு போகவிருந்தால் மாக்ஸ்ம்யூல்லர் பவன் அப்படி ஒரு இடம் அருகில். அந்த எலெக்ட்ரிக் லேன் ஹோட்டலுக்குப் போய் ஏதும் சிற்றுண்டி காபி சாப்பிடப் போவது வழக்கம். ராமானுஜத்துக்கு நாடகப் பள்ளியில் படிப்பு முடியவிருந்த தருணம். அப்போது ஒரு நாள் மாலை ராமானுஜம் க.நா.சு; பின் நான் மூவரும் அந்த ஹோட்டலில் சிற்றுண்டியின் போது இடையே பேச்சில், ராமானுஜம் க,நா.சுவிடம் கேட்டார். “எனக்கு படிப்பு முடிய விருக்கிறது. தமிழ் நாட்டின் ஒரு புகழும் வெற்றியும் பெற்ற நாடக ஸ்தாபனத்திலிருந்து (ராமானுஜம் பெயரைச் சொன்னார் தான்) எனக்கு அழைப்பு வந்திருக்கிறது. அவர்களைச் சேரும்படி. அது இல்லையென்றாலும், நான் முன்னர் இருந்த காந்தி கிராமத்துக்கும் போகலாம். அங்கு குழந்தைகள் நாடகம் நடத்தலாம். என்று சொல்லிக்கொண்டே, க.நா. சு விடம் யோசனை கேட்டார். க.நா.சு. வுக்கு அல்காஷியை நன்கு தெரியும். அவரைப் பற்றி ஒரு பெரிய கட்டுரையே (feature) பரோடாவிலிருந்து வரும் ENLITE என்ற வாரப் பத்திரிகைக்கு எழுதியிருக்கிறார். க.நா.சு. கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர் ஆழ்ந்த யோசனைக்குப் பின்னர், அவர் சொன்னதை நான் இப்போது சொல்லமுடியாது. முன்னர் ராமானுஜத்தைப் பற்றி எழுதும் போதும் சொல்ல வில்லை. இப்போதும் சொல்லப் போவதில்லை. வேறு வார்த்தைகளில், “உங்களைக் கேவலப்படுத்திக் கொள்ளத் தயாரென்றால், நீங்கள் அங்கு சேரலாம்” என்றார். வில்லியம் ஃபாக்னர் சொன்னதாக ஒன்று சொல்வதுண்டு: “ ஒரு எழுத்தாளன் தன் நேர்மையையும் சுயகௌரவத்தையும் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டுமானால், அவன் ஒரு இரவு விடுதியில் பியானோ வாசிக்கவேண்டும், தன் பிழைப்புக்கு”, என்று. ராமானுஜம் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ சோதனைகளைச் சந்தித்து இருக்கலாம். ஆனால் அவர் என்றும் க.நா.சு. எச்சரித்தது மாதிரியான வழியைத் தேர்ந்தவர் இல்லை. ராமானுஜம் தான் செய்ய நினைத்ததையே செய்யும் வழியைத் தானே கண்டுகொண்டார் என்று தான் சொல்லவேண்டும். எந்த நாடகக் கம்பெனியிலும் சேர்ந்தவரில்லை. ஃபாக்னர் சொன்னது போலக்கூட வேறு தொழில் ஏதும் செய்தவரில்லை. தன்னால் இயன்றவரை தன் கருத்தில் உருவாகும் நாடகத்தையே பின் தொடர்ந்தார் என்று சொல்ல வேண்டும்.

நாடகப் பள்ளியை விட்டதும், அவர் சென்றது காந்தி கிராமத்துக்குத் தான். ஆசிரியராக இருந்து, தில்லியில் நாடகப் பயிற்சி பெற்று திரும்ப காந்திகிராமத்துக்கு ஆசிரியராக. அங்கு இருந்த போது நான் ஒரு முறை மதுரை சென்றிருந்த போது ராமானுஜத் தோடு சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. அப்போது அவருடன் காந்தி கிராமம் சென்றேன். காந்தி கிராமத்தில் இருந்த போது அவர் ந.முத்துசாமியின் நாற்காலிக்காரர் நாடகத்தை தான் பொறுப்பேற்ற நாடகப் பட்டறைக்கு பயிற்சிக்கு எடுத்துக்கொண்டார் என்றும் அது சுற்றியிருந்த கிராம மக்களிடையே நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது என்றும் சொன்னார்கள். அது தான் முத்துசாமியின் நாடகம் எதுவும் எங்கும் நடிக்கப்பட்ட முதல் நிகழ்வு. என்றும், பின்னர் அவர் நாடகங்கள் மேடையேற, நடிக்கப் பட, கூத்துப் பட்டறை வரவேண்டியிருந்தது என நான் நினைக்கிறேன். அந்த பயிற்சிப் பட்டறையில் பயிற்சி பெற்றவர்கள் என மு. ராமசாமி, ஜெயந்தன், பூமணி போன்றோர் இருந்தனர் என்றும் செய்தி வந்தது. ஒரு முறை தேசீய நாடகப் பள்ளி ஏற்பாடு செய்திருந்த பாரத் ரங்க மஹோத்ஸவ்க்கு, தில்லி சென்றபோது நாடகப் பள்ளியின் நுழைவாயிலிலேயே காந்தி கிராம நாடக;ப் பயிற்சி முகாமின் ஒரு காட்சி, புகைப்படம் பெரிதாககப்பட்டு மாட்டப்பட்டிருந்தது. ஏதோ பயிற்சி வெட்ட வெளியில். அதில் முதல் வரிசையிலேயே ஜெயந்தன் இன்னும் ஓரிருவரோடு நின்று கொண்டிருக்கிறார், அனேகமாக அது Life size- எனத் தோன்றும் பதிவு அது. சந்தோஷமாக இருந்தது. ஜெயந்தனுக்குச் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவர் இவ்வுலகில் இல்லை.

பின்னர் இம்மாதிரி ஒரு பயிற்சிப் பட்டறை நாடகமாகத்தான் பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள் என்று பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதத்தைத் தழுவி ராமானுஜம் எழுதிய நாடகம் மேடையேறியது, தில்லிக்கும் அது வந்தது. அதன் பின் ராமானுஜம் திருச்சூரில் ஜி. சங்கரபிள்ளை நடத்தி வந்த நாடகப் பள்ளியில், இது கள்ளிக்கோட்டை பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்தது. ராமானுஜம் தக்கலையில் பிறந்து தமிழோடு மலையாளமும் நன்கு அறிந்தவராதலால், திருச்சூரில் இருந்த போது கேரள மலையாள நாடக சூழலில் தன்னையும் ஒரு முக்கிய சக்தியாக ஸ்தாபித்துக்கொண்டார். திருச்சூரில் இருந்த போது தான் சங்கர பிள்ளையின் கறுத்த தெய்வத்தைத் தேடி என்ற மலையாள நாடகத்தோடு தில்லியின் தேசிய நாடகப் பள்ளிக்கு வந்தார் அக்காலங்களில் தேசிய நாடகப் பள்ளியின் உள்ளே இருந்த ஒரு சின்ன ஹாலைத் தவிர ரவீந்திர பவனின் புல்வெளியில் ஒரு பெரிய மரத்தைச் சுற்றிய மேடையும் அதன் முன் பார்வையாளருக்கான ஒரு நூறு பேருக்கான இருக்கையும் தான். திறந்த வெளி தான். அதில் தான் உலகின் பெரிய நாடகத் தலைகள் இயக்கிய ப்ரெக்ட் என்ன, செகாவ் என்ன, நாடகங்களைப் பார்த்தோம். ரிச்சர்ட் ஷெக்னரும், பெர்லினர் ஆன்செம்பிளிலிருந்து அடிக்கடி வந்து ப்ரெக்ட் நாடகங்களை பள்ளி மாணவர்களுக்கு பயிற்றுவிக்கும் Fritz Bennevitz,, ஜப்பானிலிருந்து ஒரு முறை ஷோஸோ சாடோ (Shozo Sato) வந்து ஒரு காபுகி/நோ நாடகப் பயிற்சி கொடுத்து, ஒரு காபுகி நாடகத்தை ஹிந்தியில் மேடையேற்றியது மட்டுமல்லாமல் ஜப்பானிய Tea Ceremony பற்றியும் சொல்லிக் கொடுத்தார். இது போல அப்பள்ளிக்கு வரவழைத்து நாடகப் பயிற்சி தந்த வெளிநாட்டுக் கலைஞர் எண்ணற்றவர். இப்போது என் நினைவில் இல்லை. அது மட்டுமல்ல. தொன்னூறுகளில் என்று நினைப்[பு. இருபதுகளிலிருந்து வட மாகாணங்களில் பிரசித்த மாகியிருந்த பார்ஸி நாடக உலகைச் சேர்ந்த ஃபிதா ஹுஸேன் என்னும் நடிகர் வந்து பார்ஸி நாடகப் பயிற்சி கொடுத்தார் அவருடைய சொற்பொழிவு ஒன்றை நான் கேட்டேன். வட இந்தியாவின் பல இடங்களில் சுமார் முப்பது நாற்பது வருடங்கள் நாடக வாழ்க்கை பற்றிச் சொல்லி, (அப்போது அவர் எழுபது சொச்சம் வயதினர். ஆறடிக்கும் மேலான உயரம் கொண்டவர்.) மகாபாரதத்தில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் அர்ஜுனன் பேச்சு ஒன்றை சுமார் 20 25 நிமிடத்துக்கு தன் கம்பீரமான உச்ச குரலில் அங்கு பேசிக்காட்டினார். என்ன நினைவாற்றல். என்ன கம்பீரமான குரல்! என்று வியக்கத் தோன்றியது. அவர் நூறு வருடங்களுக்கும் மேலான பார்ஸி நாடக மரபைத் தொடர்ந்து வந்துள்ளார் அவ்வளவே. ஏதும் ஒரு புதிய சகாப்தத்தை தொடங்கிவிட்டதாக யாரும் அவரைப் புகழவில்லை தன் முதிய வயதிலும். அவரது கம்பீர கர்ஜனைக்காக யாரும் “சிம்மக் குரலோன், ஏதாவது திலகம் என்றோ பட்டம் பெற்றுவிடவில்லை. வெறும் வெறும் ஃபிதா ஹுசேன் தான் அவர்.

Parsi Theatrical Company
Parsi Theatrical Company

இம்மாதிரி தான் .அந்த மரத்தடி நாடக அரங்கில் மலையாள நாடகாசிரியரும் ராமானுஜத்தின் திருச்சூர் குருவுமான ஷங்கர பிள்ளையின் கறுத்த தெய்வத்தைத் தேடி நாடகமும் அதில் ராமானுஜம் இருக்கிறார் என்ற தெரிவுடன். பார்த்தோம். ஆனால் எனக்கு அதில் ஏதும் பிடிப்பு ஏற்படவில்லை. அதற்குக் காரணம் அது மலையாளத்தில் இருந்தது என்பதில்லை. நாடக ஆக்கம் என்னில் ஏதும் பிடிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. முன்னர் ராமானுஜத்தின் பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள் நாடகம் தில்லியில் பார்த்த போது, ராமானுஜம் தொடர்ந்து நாடக பயிற்சி தருதலிலும் நாடக மேடையாக்கதிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறார் என்று தெரிந்து சந்தோஷமாக இருந்தது. வித்தியாசமான, தமிழ் உலகம் பழகிய, நாடகங்களை மீறி, வித்தியாசமான பயிற்சியும் அது பற்றிய கருத்தோட்டமும் கொண்டு நாடக வாழ்க்கையைத் தொடர்வதில் என்ன வாழ்க்கை சாத்தியம். அப்படியும் அவர் நாடகத்தையே தன் வாழ்க்கையாக ஆக்கிக் கொண்டதிலும், இன்னும் மற்றவர்க்கு பயிற்சியும் கொடுக்கிறார் என்றால் சந்தோஷம் தான். அது ஒன்றும் எனக்கு பெரிய சந்தோஷத்தைக் கொடுக்க வில்லை. கேரளாவிலும் சரி, கர்நாடகாவிலும், நாடகம் பற்றிய ஆரோக்கியமான, கலாபூர்வமான விழிப்புணர்வு இருந்தது. தமிழ் நாட்டில் அது சுத்தமாக இல்லை. ஆக, ராமானுஜத்திற்கு நாடகம் உதவாவிட்டாலும், காந்தி கிராமமும், கேரளா திருச்சூரும் உதவும் என்ற திருப்தி தான். அந்த உணர்வு தான் எனக்கு நாற்பது வருஷங்கள் கழித்து இன்றும். கேரளா தான் அவருக்கு ஆதரவாக இருக்கிறது. அவர் மதிப்பு அறிந்து கௌரவம் அளித்துள்ளது

ஆனால், திருச்சூரில் இருந்த வரை அவரால் பெரிதாக ஏதும் சாதித்துவிட முடியவில்லை என்று தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. இப்போது, இப்போது என்றால், அதை விட்டு வெளிவந்த பின் வருடங்களில் அவர் தானே கண்டு வரித்துக்கொண்ட பாதையைப் பார்க்கும் போது எனக்குத் தோன்றுகிறது. ராமானுஜம் தனக்கு நாடக வாழ்வு அளித்த நாடகாசிரியர் சங்கர பிள்ளையைப் பற்றி நான் இப்படிச் சொல்வதை விரும்பமாட்டார் ஒத்துக்கொள்ளவும் மாட்டார். ஒரு பார்வையில் இப்படிச் சொல்வதும் சரியல்ல தான். ஒரு மாதிரியான நன்றி கெட்ட தனம் தான். ஆனால் யாதவ பிரகாசரை விட்டு வந்த பின் தானே ராமானுஜர் ராமானுஜராக முடிந்தது? ஆனால் நம் ராமானுஜம் விஷயத்தில் இது இயல்பாக,ஏதும் திட்டமிடாமல் நடந்தது. சங்கர பிள்ளையிடம் எவ்வளவு பணிவுடனும் சிஷ்ய பாவத்துடனும் ராமானுஜம் இருந்தார் என்பதை இருவரையும் தில்லி ஸ்ரீராம் செண்டரில் தூர இருந்து பார்த்தபோது எனக்குத் தெரிந்தது. அது மட்டுமல்ல. கேரளத்தில் ராமானுஜத்தைத் தம் குருவாக பணிந்து வணங்கி நிற்கும் ஒரு கூட்டமும் உருவாக வழி வகுத்தது அவரது திருச்சூர் வாழ்க்கையும் அதன் பின்னான கேரள பிணைப்பும். அதையும் நான் பாண்டிச்சேரியில் ராமானுஜத்துக்கு தலைக்கோல் விருது அளிக்கப்பட்டபோது, அங்கிருந்த இளம் நாடகக் கலைஞர் மனதில் எத்தகைய பாவம் ராமானுஜம் பற்றி அவர்களுக்கு இருந்தது என்பதை அருகில் இருந்து பார்த்தது மனதுக்கு நெகிழ்ச்சி தருவதாக இருந்தது. “எங்கட குருவான” என்று அரங்கில் பக்கத்திலிருந்த எனக்குச் சொல்லப்பட்டது முகம் பூரிக்க. அந்த இளைஞர் ஒருவரின் தயாரிப்பை நான் காஸர்கோடில் பார்த்தேன் வெற்று மனிதர் இல்லை. தனக்கென ஒரு ஆளுமை கொண்டவர். அலட்டிக்கொள்ளாத எளிமையான ஆனால் தன் முத்திரை பதிக்கும் நாடக ஆக்கம். அவரது நாடகம் ஒன்றை காஸர்கோடில் பார்த்தேன் என்று நினைவு.

அத்தகைய திருப்பம் நிகழ்ந்துள்ளது என எனக்குத் தெரிய வந்தது, தில்லி எக்ஸிபிஷன் க்ரௌண்ட்சின் நான்கோ ஐந்தோ அரங்கங்கள் ஒன்றில், ராமானுஜம் தன் வெறியாட்டம் என்னும் நாடகத்தோடு வந்த போது. அதைப் பார்த்த போது தான் ராமானுஜம் has arrived என்று எனக்குப் பட்டது. அல்காஷியின் மாணவர்கள், ரத்தன் தீயம், பிரசன்னா, காரந்த், விஜயா மேத்தா, உஷா கங்கூலி (கல்கத்தாவில் ஹிந்தி நாடகம் நடத்தும் வங்காளி) போன்றோர் (இவரகள் சட்டென என் நினைவுக்கு வருபவர்கள் அவரவர் ஊர் திரும்பி தமதேயான தம் முத்திரை தாங்கிய நாடக ரூபங்களில் நாடக வாழ்க்கை – சிலர் சினிமாவிலும் கூட, தொடங்கியிருந்தனர். இவர்களில் ரத்தன் தீயம் மிக முக்கியமானவர். தன் மணிபுரி ட்ரைபல் வடிவங்களில் தனது நாடக வடிவை புதிதாக உருவாக்கியிருந்தார். அவரது படிப்பு முடிந்ததும் தில்லியிலேயே ஸ்ரீராம் தியேட்டரில்,உசேத் லெய் மெய் டோங் என்ற அவரது நாடகம் நடைபெற்றது அது தான் அவரது முதல் நாடகம். அவரதே கதையும். அவரதே நாடக மேடையேற்றமும். எங்களுக்கு அது முற்றிலும் புதியதாக, இந்திய நாடகத்துக்கு ஒரு புதிய வடிவமும் வளமும் சேர்ப்பதாக இருந்தது. பிரசன்னா ஒரு சமூக சீர்திருத்த வாதிபோல, தனக்கேயான அரசியல் சமுக பார்வைகள் கொண்டவர் எனபதை அவர் நாடகங்களில் சொல்ல முயல்பவர். காரந்த் குப்பி வீரண்ணா நாடக கம்பெனியில் இருந்தவர். கன்னட பாரம்பரிய நாடக மரபுகளில், சங்கீதத்தில் ஆழ்ந்தவர். மரபில் ஆழ்ந்த பிடிப்பு கொண்டவர் என்பதை அவர் மேடையேற்றும் ஒவ்வொரு நாடகத்திலும் காணலாம். இப்படி ஒவ்வொருவர் பற்றியும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ராஜேந்திரன், நான் அங்கிருந்த வரை தேசீய நாடக மன்றத்திலேயே ஆசிரியரானார். அவர் படிப்பிப்பது சமஸ்கிருத நாடகங்கள். அவ்வப்போது நாடகப் பட்டறை ஏற்று நடத்த தமிழ் நாடு வருவார். ரத்தன் தீயம் போல, பிரசன்னா போல, தமிழ் நாடு வந்து ஒரு நாடக இயக்கத்தின் ஆரம்பமாகக்கூட யாரும் ஏதும் செய்யவில்லை. அதற்கான சூழல் தமிழ் நாட்டில் இல்லை.

ஆனால் அன்று ராமானுஜத்தின் வெறியாட்டம் பார்த்த பிறகு, அவர் கடைசியாக, காந்திகிராமத்திலும், திருச்சூர் பள்ளி சங்கரபிள்ளையின் நிழலிலும் இருந்த வரை, அவரிடம் காணமுடியாத ஒரு தனித்துவம் அன்று வெறியாட்டம் என்னும் மேடையேற்றத்தில், காணமுடிந்தது சந்தோஷம் தருவதாக இருந்தது. முன்னர் கருத்த தெய்வத்தைத் தேடி, பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள் என்னும் இரு நாடகங்களையும் பார்த்தபோது அதிகம் சொல்வதற்கு ஏதும் இல்லை என்று இருந்த என்னை, வெறியாட்டம் என்னை அது பற்றி எழுதத் தூண்டியது.

A scene from 'Veriyattam' (Photo Courtesy: The Hindu)
A scene from ‘Veriyattam’ (Photo Courtesy: The Hindu)

வெறியாட்டம், கி.மு. 400 சொச்சத்தில் வாழ்ந்த கிரேக்க நாடகாசரியரான யூரிபிடிஸின் ட்ரோஜன் விமன் (ட்ராய் நகரத்துப் பெண்கள்) என்னும் நாடகத்தைத் தழுவி, எழுதப்பட்ட நாடகம். ஒரு நீண்ட ஒப்பாரி பாடலாக. காரணம் அது பெலெப்பொனேஷிய யுத்தத்தில், ட்ராய் நகரத்தின் அழிவில் சிக்கிய ஊரிழந்து, தம் கணவரை இழந்து, வாழ்க்கையையே இழந்து கதறிக்கொண்டிருக்கும் பெண்களின் அவலத்தைச் சொல்ல ராமானுஜம் ஒப்பாரியைத் தேர்ந்தது, சரிதான் என்றாலும் அது மேடையில் எவ்வளவுக்கு பொருத்தமாக இருக்கும் என்று சந்தேகிக்கக்கூடும். இது நாடகத்தை முதலில் பார்த்த போது தோன்றவில்லை என்பதே அது வெற்றிகரமாகவே பொருந்தியது என்று சொல்ல வேண்டும். பின்னர் அது பற்றி யோசிக்கும் போது தான் இது எப்படி சாத்தியமாகியது என்று வியக்கத் தூண்டியது வியப்பதற்கும் கொண்டாடுவதற்கும் நிறையவே இருந்தன. மிக எளிமையான மேடையேற்றம். தயாரிப்பு. யாரும் பயிற்சி பெற்ற நடிகர்கள் இல்லை. ஆக, நாடகத்திலும் நடிப்பிலும் தான் கவனம் சென்றதே தவிர, செட், உடைகள் இத்யாதி பற்றி எண்ணத் தோன்றவில்லை. கலாபூர்வமான மிக எளிமையாக, ஆனால் சக்தி வாய்ந்த ஒரு தயாரிப்பாக, மேடையேற்றமாக அது இருந்தது. உடனே அதுபற்றி எழுதவேண்டும், பிறருக்கும் சொல்லவேண்டும், ”எங்களிடமும் ஒரு நாடக கலைஞர் இருக்காரய்யா, அல்காஷியின் பெயர் சொல்ல,” என்று தோன்றிற்று. அதை வரவேற்க, ஒரு ஆங்கில பத்திரிகாசிரியரும் இருந்தார். வங்க நாடக வளம் பற்றி மிக நன்றாக அறிந்தவர். என். எஸ். ஜகன்னாதன், Financial Express-ன் ஆசிரியர். அவர் கேட்க நான் எழுதிக்கொடுத்தேன் Theatre of Threnody and Drama of Dirge என்ற ஜகன்னாதன் கொடுத்த தலைப்புடன் கட்டுரை பிரசுரமாயிற்று. இது பிரசுரமான தேதியை வைத்துக்கொண்டு (29.3.1987) இந்த நாடகம் தில்லியில் 1987=ல் வந்தது என்று என்னால் இப்போது கூறமுடிகிறது.

தமிழுக்கு ஒரு நாடக ஆசிரியர், தயாரிப்பாளர் அப்பாடா என்று 1987-ல் கிடைத்து விட்டார் என்று ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு. பின்னர் தான் எனக்குத்தெரிந்தது ராமானுஜம் அப்போது திருச்சூரில் இல்லை. தஞ்சாவூர் பல்கலைக் கழ்கத்தில் நாடகத் துறை பேராசிரியராக உள்ளார் என்றும். சுதந்திரமாக தன் துறைப் பொறுப்பை எப்படியும் சீரமைத்துக்கொள்ளும் சுதந்திரத்தை துணைவேந்தர் வி.ஐ. சுப்பிரமணியம் அவருக்குத் தந்துள்ளார் என்பதும், தன் பல்கலைக் கழகத்தில் நாடகத் துறையைத் துவங்க செ.ராமானுஜத்தை தேர்ந்தெடுத்தது துணைவேந்தரின் வித்தியாசமான நோக்கும், அணுகுமுறையும் என்றெல்லாம் கேள்விப் பட்டேன். அவர் வித்தியாசான கல்வித் துறை அறிஞர் என்று க.நா.சு. சொல்லத் தான் எனக்குத் தெரிந்தது. அவர் பெயரை அப்போது தான் நான் கேட்கிறேன். க.நா.சு. தனித்து ஒருவரைப் பாராட்டுகிறார் என்றால் அவர் சாதாரணமாக தமிழ் நாட்டின் விளைபயிர்களிலிருந்து வித்தியாசமான அறுவடையாகத் தான் இருக்க வேண்டும். அவர் தான் ராமானுஜத்தை, மறைந்திருந்த ராமானுஜத்தை வெளிக்கொணர உதவியிருக்க முடியும். தஞ்சைப் பல்கலைக் கழகத்தில் இருந்த போது தான் ராமானுஜம் வெறியாட்டத்திற்கு தப்பாட்டத்தை உபயோகப் படுத்திக்கோண்டது போல, கிராமப்; புறங்களில் காணும் நாட்டுப் புற ஆட்டங்களையெல்லாம் பல்கலைக் கழக வட்டத்துக்குள் கொணர்ந்து அவற்றிற்கு புனர் வாழ்வு தரவும் பிராபல்யப் படுத்தவும் ,வேறு சாத்தியக் கூறுகளையும், நாடக மேடையில் தப்பாட்டம் பயன்பட்டது போல, ஆராய முனைந்தார்.

”திறந்த கூண்டிலிருந்து விடுதலை பிறந்த பறவை பறந்தோட’’த்தான் செய்யும். ஆனால் இது ராமானுஜத்தின் காதில் விழுந்தால், என்னை அவர் வன்மையாக மறுப்பார். அவருடைய குரு பக்தி அதற்கு இடம் கொடாது. எப்படியிருந்தாலும், இது எனக்குப் பட்டதைச் சொல்கிறேன். நானும் ராமானுஜமும் எங்கள் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வருட நட்பில், தனித்திருந்து சுதந்திரமாக பேசும் பின் மாலை வேளைகளில் அவருக்கு ப்ரீதியாக இருக்கும் என்ற நினைப்பில் நான் எதுவும் சொன்னது கிடையாது. ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்? என்று கடிந்து தான் நட்புரிமையுடன் பேசியிருக்கிறேன். இதற்கு அவர் ஒரு முறை கூட என்னை அயோக்கியன் என்று திட்டியவரில்லை. மனதுக்குள் வன்மம் கொண்டவருமில்லை. இந்த இரண்டு வித எதிர்வினைகளையும் நான் நிறைய பேரிடம் கண்டிருக்கிறேன், உடனிருந்த நண்பர்கள், “இது சரியல்ல” என்று சொன்னவர் எவருமில்லை. அவர்களுக்கெல்லாம் ஏதோ வேறு அக்கறைகள். நிர்ப்பந்தங்கள். ஆனால் ராமானுஜம் தன் செயல்பாட்டின் நிர்ப்பந்தங்களை நான் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று தான் நேரிலும் பொதுவில் வெளியிலும் சொல்லியிருக்கிறார். இருப்பதை, கிடைப்பதை வைத்துக்கொண்டுதானே நான் எதுவும் செய்ய இயலும்? என்பது அவர் கேள்வி. ஏதாவது தானே செய்யவேண்டும் என்று தோன்றும் போது தானே வெறியாட்டம் எழுதுகிறார். அல்லது செம்பவளகாளி எழுதுகிறார். சிலசமயம் நிரபராதிகளின் காலம், அண்டோரா கிடைத்துவிடுகிறது. இல்லையெனில் கைசிக  நாடத்தைப் புதுப்பிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அவர் சொல்வதும் உண்மைதான்.

இதன் பிறகு, அதாவது தஞ்சை பல்கலைக் கழகம் சேர்ந்த பிறகு அவரது செயல்பாடுகள் நான் சொல்வதை சாட்சியப்படுத்தும். நான் அவரது நாடக மேடையேற்றங்கள் நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன் என்று சொல்ல முடியாது. தில்லிக்கு அவர் ஒரு முறை நிரபராதிகளின் காலம் என்று தான் நினைக்கிறேன், அவர் அந்த நாடகத்தை தில்லியின் மாவ்லங்கர் ஹாலில் நடத்தினார் என்று நினைவு. நான் ஒரு விபத்தில் கால் அடிபட்டு படுக்கையில் இருந்தேன். வீட்டுக்குள்ளேயே கூட நடக்கமுடியாத நிலை என்னை அழைக்க வந்தராமானுஜம் வந்து என் மனைவியை எனக்கு பதிலாக அழைத்துச் சென்றார். நண்பர்கள் அது பற்றிச் சொன்னதிலிருந்து அது realistic ஆக மேடையேற்றப் பட்ட ஒன்று. இதே போல அண்டோரா என்ற ஒரு நாடகமும் சென்னையில் மேடையேற்றப்பட்டது. அது பற்றி, சுப மங்களாவிலும் மற்ற நண்பர்களும் சொன்ன விவரங்களிலிருந்து அதுவும் இயல்பான நடிப்பில், எந்த ஸ்டைலிஸ்டிக் அரவணைப்புக்கும் இடம் கொடாது, மேடையேற்றப்பட்டது என்று கோமல் ஸ்வாமிநாதன் சொன்னர். எழுதியும் இருக்கிறார். அவருக்கு என் பார்வையோடு முழு உடன்பாடு. இந்த ஸ்டைலைசேஷன் எல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம். முதலில் நமக்கு வேண்டியது ரியாலிஸ்டிக்கா மேடையில் நடக்க பேச கத்துக்கோ. அதிலேயிருந்து தான் இந்த ஸ்டலைசேஷனெல்லாம் வரணும். ரியாலிஸ்டிக்கா உனக்கு நடிக்க வராததினால் தான் இந்த ஸ்டைலைசேஷன் கூத்தடிப்பு என்று அவர் தன் தலையங்கத்திலேயே எழுதியிருக்கிறார். இதையே தான் ராமானுஜமும் காவ்யா வெளியிட்ட அவரது கட்டுரைத் தொகுப்பில் சொல்கிறார். ஆனால் நம் தமிழ் நாட்டு நாடக மேதைகளுக்கு இது காதில் விழுவதில்லை. இது உவப்பாக இல்லை. நம் தமிழ் நாட்டுக் கலை உலகில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் ஆராதனைப் பிரியர்கள். அபிஷேகப் பிரியர்கள்.

கைசிக நாடகத்தில் ஒரு காட்சி
கைசிக நாடகத்தில் ஒரு காட்சி

சென்னைக்கு தேசீய நாடகப் பள்ளியின் நாடகப் பயிற்சிப் பட்டறை ஒன்று அவரது பொறுப்பில் வந்த போது அவர் பயிற்சி கொடுத்தது அவர் எழுதிய செம்பவளக் காளி என்ற நாடகம். அதை அவர் மேடை ஏற்றியதும் வித்தியாசமான அவரே கற்பித்த ஒரு பத்ததியில். அவர் எடுத்துக்க்கொள்ளும் நாடகத்திற்கேற்ப அதை மேடையேற்றும் முறையும் மாறும். வெறியாட்டத்தின் தப்பாட்டத்தையும் ஒப்பாரி பாடல்களால் ஆன கதை சொல்லலும் வேறு எதிலும் அவர் பயன்படுத்த வில்லை. வெறியாட்டம் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாமே எளிமையானவை. அதற்கான உடைகள், மேடை எல்லாம் உருவாக்கியது அவரது காந்தி கிராம நண்பர் ஸ்ரீனிவாசன்.

வெறியாட்டத்தின் முக்கியத்வம் கருதி அதை ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நான் தஞ்சை [பல்கலைக் கழகத்தின் துணைவேந்தருக்கு இதை பதிவு செய்வதன் முக்கியத்வத்தைப் பற்றி எழுதினேன். புத்தகங்கள் பாதுகாக்கப் படுவது போல் இதற்கும் ஒரு காப்பகம் தேவை, அது வெறியாட்டத்தோடு தொடங்கட்டும் என்று எழுதினேன். துரதிர்ஷ்டம், வி.ஐ. சுப்பிரமணியம் அப்போது இல்லை என்றும் அவருக்கு பதிலாக வேறொருவர் வந்துள்ளார் என்றும் பின்னர் எனக்கு செய்தி வந்தது. இனி அது ஒரு அரசு அலுவலகம் ஆகிவிட்டது என்று விட்டு விட்டேன். ராமானுஜமும் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றிருப்பார். தஞ்சைக்கு அக்கம் பக்கம் இருக்கும் நாட்டார் கலைகளை தஞ்சைக்கு அழைத்து அவற்றுடனனான ஒட்டுறவை, பல்கலைக்கழகத்துடனும், நகர வாழ் மக்களுடனும் நாடக் கலையுடனும் புதுப்பிக்கும் காரியத்தில் இறங்கினார் என்று கேள்விப்பட்டேன். அதன் விளைவு தான் திருக்குறுங்குடி கோவிலுடன்  இணைந்த கைசிக நாடகத்திற்கு அவர் புத்துயிரூட்டியது எல்லாம்.

ஆனால் அதன் பிறகு ராமானுஜம் தனி மனிதராக நிறைய நாடகங்கள் நிகழ்த்தியிருக்கிறார். திருச்சூரை விட்டு அவர் வந்தாலும் கேரளம் அவரை விட்டதில்லை. தமிழ் நாட்டை விட கேரளத்தில் தான் அவருக்கு நாடகங்கள் நிகழ்த்தும் சந்தர்ப்பங்களும் குருவாக அவரை மதித்து கௌரவிக்கவும் பட்டங்கள் கொடுத்து கொண்டாடவும் மனிதர்களும் சந்தர்ப்பங்களும் அதிகம். தமிழ் நாட்டில் அவர் புதுச்சேரி சங்கரலிங்கனார் நாடக மன்றத்தின் இயக்குனர் இந்திரா. பார்த்தசாரதி அழைப்பிலொ அல்லது சென்னை கூத்துப்பட்டறையில் ந.முத்துசாமி அழைப்பிலோ அவரவர் நாடகங்களை பயிற்சி கொடுத்து மேடையேற்றவோ அழைக்கப்படுவதும் உண்டு. இப்படி பல வாய்ப்புகள். தமிழ் நாட்டில் அவரைக் கௌரவப்படுத்திய ஒரே நிகழ்வு என எனக்குத் தெரிந்து, பாண்டிச்சேரியில் கருஞ்சுழி ஆறுமுகம் அவருக்கு அளித்த தலைக்கோல் விருது தான். தில்லியின் தேசீய நாடக மன்றத்துக்கு ஆலோசகராக அவர் அவ்வப்போது போவதுண்டு.

அப்போது நிகழ்ந்த சம்பவத்தைச் சொல்லவேண்டும். இது செய்தியாக என் காதில் விழுந்தது. அ;ப்படி ஒரு ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் தான் மணிப்புரி நாடகக் கலைஞரான, கன்னையா லால் மிகுந்த ஆச்சரியப்பட்டு ராமானுஜத்தைக் கேட்டிருக்கிறார். “ என்ன இதுவரை உங்களுக்கு சங்கீத நாடக அகாடமியின் விருது கிடைக்கவில்லையா? ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே. இங்கு இந்த கூட்டத்துக்கு வரும் உங்க தமிழ் ஆட்களுக்குக் கூட இது தெரியவில்லையா, இல்லை அவர்களுக்கு உங்கள் நினைவு வரவில்லையா? சரி, இதற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டுமே. இனி இது என் பொறுப்பு, பார்க்கலாம்” என்று சொன்னவர் பின்னர் அதே முனைப்பில் இருந்தவர் ராமானுஜத்திற்கு சங்கீத நாடக் அகாடமி விருது கிடைக்கச் செய்தபின் தான் ஓய்ந்தார். இது ஏன் தில்லிக்கு அடிக்கடி ஆலோசனை கூறவோ அல்லது எதிலும் பங்கு பெறவோ சொல்லும் தமிழ் நாட்டு கலைஞர்களின் மனதில், படாமலேயே போகிறது?

(தொடரும்)

 

இன்றைய தமிழ் நாடகச் சூழலில் சே. ராமானுஜம் – 1

வெங்கட் சாமிநாதனுடன் ஒரு உரையாடல்.

( 1983 – ல் முல்லைத் தீவில் பிறந்த ஜெயபிரகாஷ் கொழும்பு பம்பலப்பிட்டி இந்து கல்லூரியில் கல்வி கற்று, அந்த கல்லூரியிலேயே நாடகம் அரங்கியல் துறையில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றுபவர். கடந்த இரண்டு வருஷங்களாக பாண்டிச்சேரி பல்கலைக் கழகத்தில் ஒரு முதுநிலை பட்ட ஆய்வாளராக இருக்கிறார்.. நடிகர். பரதமும் கற்று பட்டம் பெற்றவர். இந்திரா பார்த்த சாரதியின் இராமானுஜர் நாடகத்தில் ராமானுஜராக நடித்தவர்.

பின் வரும் பேட்டி இரண்டு நிலைகளில் நிகழ்ந்தது. முதலில் பங்களூரில் நேரில் பேட்டி கண்டும் பின் பாண்டிச்சேரியிலிருந்து எழுதி அனுப்பிய கேள்விகளுக்கு எழுதித் தந்த பதில்களுமாக ஒன்றிணைந்தது). )

வெங்கட் சாமிநாதன்: எனக்கு இப்போது வயது 82. முடிந்து, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் தான் 83- ம் வயதுக்கு காலடி எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். இதில் தமிழ் நாட்டில் வாழ்ந்த காலம் மிகக் கொஞ்சம். பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததுமே, 16-ம் வயதில் தமிழ் நாட்டுக்கு வெளியே வந்துவிட்டேன். வேலை தேடி. பிழைக்க வேண்டும் மூத்த பிள்ளை, குடும்பத்துக்கு உதவ வேண்டும் என்கிற நிர்ப்பந்தம் ஆக, என்னை உருவாக்கியது தமிழ் நாட்டுக்கு வெளியே எனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள் தான். அவற்றை நான் உள்வாங்கியதும், எதிர்கொண்டதுமான உறவு தான். ஆக, பொது வாழ்க்கையில் காலடி வைத்து என் மனதுக்குப் பட்ட கருத்துக்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தது, ஒரு பெரியவர் தன் பத்திரிகையில் எனக்கு இடம் கொடுத்ததால் வந்த வினை, இது தொடங்கியது 1959 – லிருந்து. அன்றிலிருந்தே, கிட்டத்தட்ட ஐம்பது ஐம்பத்தைந்து வருட காலமாக, .   நிறைய அடிபட்டிருக்கிறேன். எனக்கு சில விசயங்களில் ஈடுபாடும் ஒரு தெளிவும் இயல்பான அக்கறையும்   இருந்தது – அந்த விழிப்பும் தெளிவும் தோன்றத் தொடங்கியது தில்லியில் வாழத் தொடங்கிய 1956 லிருந்து. என் இருபத்து மூன்றாவது வயதிலிருந்து. . சின்ன வயதிலேயே நான் தமிழ் நாட்டை விட்டு வெளியில் வந்து விட்டதினால், தமிழ் நாட்டில் அந்த வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்க இல்லை. ஏதோ தமிழ் நாட்டிலேயே இருந்திருந்தால் அது கிடைத்திருக்கும் என்பது போல் இது தொனிக்கிறது. இல்லை. தமிழ் நாட்டில் தொடர்ந்திருந்தால், ஒரு வேளை நான் மாறியிருக்க மாட்டேன்.எல்லாருக்கும் நல்ல பிள்ளையாக இருந்திருப்பேன். அத்தோடு ஒரு உதாரணத்துக்கு, ரஜனிசாரின் காபாலி பட ரிலீஸ் அன்றைக்கு அவர் ஃப்ளெக்ஸ் போர்ட் விளம்பரத்துக்கு நடக்கும் பாலாபிஷேகம் பார்த்து மெய்சிலிர்த்து நின்றிருப்பேன். அல்லது, மேடையில் கொலு வீற்றிருக்கும் கலைஞரை நோக்கி, அவரது பராசக்தி படத்திலேயே, அன்றே தான் கண்ட சினிமா தொழில் நுட்பங்களைக் கண்டு வியந்ததையெல்லாம் உலக நாயகன் விவரிக்க மேடையில் நடுநாயகமாக வீற்றிருந்த கலைஞரும் சபையில் நிறைந்திருக்கும் ரசிகப் பெருமக்களூம் அடைந்த புளகாங்கிதமும் பரவசமும் என்னையும் தொற்றி, மெய்மறக்கச் செய்திருக்கும். . அல்லது ஒரு வேளை வெறுப்புற்று தலை தெறிக்க எங்காவது ஓடியுமிருக்கலாம். தெரியாது. இப்படி எத்தனையோ விஷயங்கள். ஆக, இந்த இரண்டுவித கிறுக்குகளில் ஏதோ ஒன்றாக இருந்திருப்பேன். நிதான புத்தியோடு மாத்திரம் வளர்ந்திருக்க மாட்டேன் என்று தோன்றுகிறது.

தில்லி – இந்தியாவின் பல வேறுபட்ட பிராந்தியங்களிலிருந்து, பல வேறுபட்ட மொழிகள் பேசுகின்ற மக்கள் எல்லாம் பிழைப்புக்காக வந்து சேர்ந்து கூடி வாழ்கின்ற இடம். அது மட்டுமல்ல இந்திய நாட்டின் பல கலாசாரங்கள் வந்து சேர்கின்ற இடமும் கூட. இன்னும் சொல்லப் போனால், உலகின் பல தேசங்களில் இருந்து வரக்கூடிய கலாசாரக் குழுக்களும் கூட அவ்வப்போது தில்லிக்கு வந்து தம்மை அறிமுகம் செய்து கொள்ளக் கூடிய இடமும் கூட. ஆக, இந்தியாவின் பல மொழிகள் பேசும் மக்கள், உலகின் பல வேறுபட்ட கலாசாரம் பேணும் மக்கள்,- கலைக் குழுக்கள், ஓவியர்கள், சிற்பிகள், தத்துவாசிரியர்கள், நாடக ஆசிரியர்கள் சினிமா கலைஞர்கள், இலக்கிய கர்த்தாக்கள், நடன கலைஞர்கள் எல்லாரும் வரக்கூடிய அவர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்புத் தரும் இடமும் அதுதான்.

தில்லி நகரத்தின் மையம் என்று சொல்லக் கூடிய இடம் மண்டி ஹவுஸ் என்னும் பல சாலைகள் கூடும் அல்லது பிரியும் இடம். புது தில்லிக்கும் பழைய தில்லிக்கும் இணைப்பாகச் சொல்லக் கூடிய இடம் அது. ஒரு காலத்தில் மண்டி சமஸ்தானத்தின் ராஜா வைஸ்ராயைப் பார்க்க வந்தால் தில்லியில் தங்கும் அரண்மணை இருக்கும் இடம். இப்படி தில்லியில் அனேக சமஸ்தான ராஜாக்களின் அரண்மனைகள் உண்டு. அந்த சந்திப்பு அரண்மனையின் பெயர் பெற்றது. மண்டி ஹவுஸ். அனேகமாக ஆறு சாலைகள் ஒன்று கூடும்,அல்லது பிரியும் புள்ளி அது. ஒவ்வொரு சாலையிலும் ஒன்றிரண்டு அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட அரங்கங்கள், ஒவிய கண்காட்சியோ, நாடகமோ, இலக்கிய கூட்டங்களோ திரைப்படங்களோ பல அந்த அரங்கங்களில் நடைபெறும். அப்படி ஒரு இடம் வேறு எந்த நகரத்திலாவது அமைந்திருக்கிறதா என்று எனக்குத் தெரியாது. சாகித்ய அகாடமி, லலித் கலா அகாடமி, சங்கீத் நாடக் அகாடமி, நேஷனல் ஸ்கூல் ஒஃப் ட்ராமா, ஸ்ரீதராணி காலரி, கமானி ஆடிட்டோரியம், பாரத் கலா கேந்திரா, ஸ்ரீராம் செண்டர், இப்படி நான் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். கேட்க, சொல்ல, அலுப்பாக இருக்கும். இன்னம் கொஞ்சம் நடை தூரத்தில் இன்னும் பல அரங்கங்களை எல்லா சாலைகளிலும் காணலாம்.

ஆக, நான் தில்லியில் இருந்தவரை, எந்த முக்கிய கலை, இலக்கிய நிகழ்ச்சியும், இந்தியாவின் மற்ற மொழி, பிராந்தியங்களி லிருந்தோ, அல்லது உலகின் அன்னிய நாடுகளிலிருந்தோ வரும் எந்த கலை நிகழ்ச்சியையும் காண அங்கு தான் செல்ல வேண்டும். என் எல்லா மாலை நேரங்களும் அங்கு தான் கழியும். ஒரு நிகழ்ச்சி அங்கு காணச் சென்றால், தெரியாத ஒரு நிகழ்ச்சியும் அங்கு நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தும். எதிர்பாரா நிகழ்ச்சிகள் மட்டுமல்ல, எதிர்பாரா நண்பர்களின் சந்திப்புகளும் அங்கு நிகழும். எனக்கு மட்டுமல்ல, நான் அக்கறையும் ஆர்வமும் கொண்டுள்ள விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்பவர்கள் யாரும் கூடும், சந்திக்கும் இடங்களில் மண்டி ஹவுஸ் முதலாவதும் முக்கியமானதும் அது தான்.

satish gujral’s early work , a self portrait and himself, a photograh
satish gujral’s early work , a self portrait and himself, a photograh

நான் தில்லியில் பார்த்த முதல் நிகழ்ச்சி, என்று யோசித்துப் பார்க்கும் போது, எது முதல் என்று சொல்லத் தெரியவில்லை. தில்லி சென்ற முதல் ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்குள் என்று உத்தேசமாகச் சொல்லமுடியும். 1957 – ன் ஆரம்ப மாதங்கள், மண்டி ஹவுஸுக்கு அதிக தூரமில்லாத ஷங்கர்லால் மார்க்கெட்டின் ஒரு மேல் தள ஓவியக் கண்காட்சியில் சதீஷ் குஜ்ராலின் – (நமது பழைய பிரதம மந்திரிகளில் ஒருவரான், ஐ.கே. குஜராலின் தம்பி,பிறவியிலேயே காது கேளாது) – ஆரம்ப ஓவியங்கள். அப்போது தான் அவர் மெக்ஸிகோவிலிருந்து திரும்பியிருந்தார். Orozco வரைந்ததோ என்று நினைக்கும் அளவுக்கு அவர் மாதிரியே சதீஷ் குஜ்ராலும் அந்த பாணியைக் கைக்கொண்டிருந்தார். The colours were loud and the brush was thick and bold. அவர் வரைந்த பல நேரு, கிருஷ்ண மேனன் ஆகியோரின் portrait studies. அதேசமயம் முகம் தெரியாத சாதாரணர்கள் சித்திரங்கள் பாகிஸ்தானிலிருந்து வந்தவர்களின் வேதனை முகங்கள். அந்த சித்திரத்திற்கு அவர் வரையும் பாணி பொருத்தமாக இருந்தது

Nirad C. Chaudhury
Nirad C. Chaudhury

அதை ஒட்டி சில நாட்கள் முன்போ பின்போ நிராத்.சி. சௌதுரி இந்திய ஒவியங்களின் ஆரம்பங்கள் பற்றி பேசினார். அவர் தீவிர வங்காள பற்றாளரானாலும் வங்க பாணி ஒவியங்களை அவர் முற்றாக நிராகரித்தார். அவரது Autobiography of an Unknown Indian பற்றி ஓரிரண்டு வருஷங்கள் முன்பாக புர்லாவில் இருந்த போது படித்தது நினைவில் பசுமையாக இருந்தது. நீராத் சௌதுரியை நேரில் பார்க்கும் போது, எவ்வளவு பெரிய intellectual giant, எவ்வளவு சிறிய ஒடிந்து விழும் தேகத்துள் pack செய்திருக்கிறார் ஆண்டவன், என்று நினைத்துப் பார்க்க வேடிக்கையாக இருந்தது.

சத்யஜித் ரேயின் இரண்டாவது படம், அபராஜிதோ, ஸ்டேடியம் சினிமா தியேட்டரில் பார்க்க அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு, ஜனவரி குளிரில் ஓடியது நினைவுக்கு வருகிறது. அவரது முதல் படம் பாதேர் பஞ்சலியை ஒரிஸ்ஸாவில் வேலை பார்த்த புர்லாவில் ஒரு பஞ்சாபி நடத்திய டூரிங் டாக்கீஸில் ஒரு வருஷம் முன்பே பார்த்திருந்தேன். எல்லாம் தில்லி வந்த முதல் சில மாதங்களிலேயே. தமிழ் நாட்டில் எங்கிருந்தாலும் இதில் எதுவும் எனக்குக் கிடைத்திராது. எங்கோ வானத்தில் மிதந்துகொண்டிருப்பதாகத் தான் நினைப்பு எனக்கு.

இது அதிக நாள் நீடிக்கவில்லை. 1959 என்று நினைவு. ஏப்ரல் மாதம் நான் தில்லியிலிருந்து ஜம்முவுக்கு மாற்றப் பட்டேன். ஜம்மு கஷ்மீர் அரசு பழைய வழக்கப்படி ஆறு மாதம் கோடையில் ஸ்ரீநகரிலும் பனிக்காலத்தில் ஜம்முவிலும் இருக்கும். அங்கு இருந்தது சுமார் இரண்டு வருஷங்கள். அங்கு இருந்தபோது தில்லியில் எனக்கு பிடித்தமான விஷயங்கள், தில்லியில் இல்லாமல் போய்விட்டமே என்று வருந்தும் விஷயங்கள் நடந்தன. இப்போது நினைவுக்கு வருவன, யாமினி கிருஷ்ணமூர்த்தியின், நடனம் தில்லி பத்திரிகைகளில் அமோகமாகப் பேசப்பட்டு வந்தது. தில்லிக்கு புதிய வருகை .கலாக்ஷேத்திராவின் மாணவி. வந்த உடனே அட்டகாசமான வரவேற்பு. அடுத்து இப்ராஹீம் அல்காஷி என்பவரின் வருகை பற்றியது. தில்லியில் புதிதாக தொடங்கப்பட்டுள்ள நாடகப் பள்ளிக்கு தலைமை ஏற்று ஒரு புதிய சரித்திரமே உருவாவதாகப் பேச்சு. எனக்கு இதெல்லாம் உற்சாகம் தருவதாக இருந்தது. எவ்வளவு நாள் இங்கு இருக்கப் போகிறோம் சீக்கிரம் தில்லிக்கு மாற்றல் வாங்கிப் போகவேண்டும். என்ற தோன்றியது. 1961 என்று நினைவு.அல்லது 1962 ஆகவும் இருக்கலாம். ஒரு ஏப்ரல் மாதம் தில்லி திரும்பி விட்டேன். அதன் பிறகு நான் வேறு எங்கும் போகவில்லை. உத்தியோக உயர்வில் சந்திகர் மாற்றலையும் தவிர்த்து விட்டேன். உத்தியோக உயர்வு வேண்டாம் என்று சொல்லி. கிட்டத் தட்ட முப்பது வருஷத்துக்கு மேலாக இருந்த தில்லியை விட்டுப் போக மனமில்லை.

தில்லி வந்தவுடன் செய்த முதல் காரியம் அப்போது நாடகப் பள்ளியிலிருந்து வெளியே வந்து மேடையேறிய முதல் நாடகம் என்று தான் நினைக்கிறேன். அந்தா யுக் என்று ஒரு ஹிந்தி நாடகம். அல்காஷி யின் இயக்கத்தில். அல்காஷி அனேகமாக முப்பதுகளில் இருந்த இளைஞர். அவரது தாய் தந்தையர் அராபியர்கள். பம்பாயிலிருந்து வந்திருக்கிறார். பின்னர் தெரிந்தது தியேட்டரைத் தவிர அவருக்கு ஓவியத்திலும் நல்ல திறமையும் பாண்டித்யமும் உண்டு, அவர் பிறந்தது படித்தது எல்லாம் இங்கு தான். பம்பாயில் அப்போது ப்ரொக்ரெச்சிவ் க்ரூப் ஒன்று இருந்தது. ஓவியத்திலும் நாடகத் துறையிலும் முற்போக்கு சிந்தனைகள் கொண்டதும் (பின் வரும் காலங்களில் இந்தியமுன்னணி ஒவியர்கள், கவிஞர்கள், நடிகர்கள், நாடகக் கலைஞர்களை இந்தியாவுக்குத் தந்ததுமான குழு அது. வேறு இடங்களில் (தமிழ் நாட்டையும் சேர்த்து_ காணப்பட்ட முற்போக்குகளைப் போன்று கலை ஞானம் அற்ற அரசியல் பட்டாளம் அல்ல அது). அதிலும் அல்காஷி ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார் என்றெல்லாம் பின்னர் தெரியவந்தது. ஆனால் அந்தா யுக் அவரது இயக்கத்தில் அது மகத்தானதும், ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்ததுமான ஒரு படைப்பு என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

Ebrahim Alkazhi
Ebrahim Alkazhi

பத்திரிகையில் படித்தேன்.ஃபிரோஷ் ஷா கோட்லா என்னும் இடிந்த கோட்டைச் சுவர்கள் சுற்றி இருக்க நடுவில் இருந்த தளமே மேடையாக அந்த நாடகம் நடக்கும் என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது. நாடகம் மூலத்தில் ஒரு கவிதை, தர்ம் வீர் பாரதியினது. அதை . நாடகமாக்கியிருந்தார்கள். மகாபாரதப் போர் முடிந்து எங்கும் அழிவும் மரண ஓலமும் நிறைந்த காட்சி. காந்தாரி கண்ணனைக் குற்றம் சாட்டுகிறாள். கண்ணன் நினைத்திருந்தால் இந்த அழிவை நிறுத்தியிருக்கமுடியும். ஆனால் அவன் தள்ளி யிருந்து வேடிக்கை பார்த்திருந்து விட்டான். அஸ்வத்தாமனுக்கும் பழி வாங்கும் குரோதம் இருந்தது.

(இது பின் வருடங்களில் தில்லியின் புராணா கிலாவில் மேடையேற்றியதன் புகைப்படப் பதிவு. ஃபிரோஸ் ஷா கிலாவினது கிடைக்கவில்லை)
(இது பின் வருடங்களில் தில்லியின் புராணா கிலாவில் மேடையேற்றியதன் புகைப்படப் பதிவு. ஃபிரோஸ் ஷா கிலாவினது கிடைக்கவில்லை)

இந்த நாடகமும் அதன் மேடையேற்றமும், மேடையேறிய இடமும், எல்லாமே எனக்கு ஒரு புது உலகை என் முன் நிறுத்திய உணர்வைத் தந்தது. நான் என்ன, தில்லியின் நாடக சூழலே மாறும் முதல் அடி வைப்பாக அது இருந்தது. தில்லி என்ன, இந்திய நாடக சரித்திரமே ஒரு முற்றிலும் புதிய வரலாறாக ஆயிற்று. அந்த நாடக மேடையேற்றத்தில் ஃபிரோஷ் ஷா கோட்டை மேடையில் ஒரு சேனை வீரராக ராமானுஜம் இருந்தார். அவரோடு அவரது சகாவான குமார வர்மாவா அவர் பெயர்?, அவரும் இருந்தார். அவர்களை நான் பின்னர் தான் தெரிய, பரிச்சயம் கொள்ள இருந்தேன். அன்று அவர்கள் அந்த நாடகத்தில் நடித்திருந்தது எனக்குத் தெரியாது. அவர்கள் அப்போது தான் பள்ளியில் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கும். ஹிந்தி தெரியாத காரணமும் இருக்கும். அவர்கள் அந்த நாடகத்தில் படை வீரர்களாகத்தான் இருந்ததாக ராமானுஜம் சொல்லி பின்னர் தெரிந்தது. பின் வருடங்களில் அவர் தனக்கு சிறப்புப் பயிற்சியாகத் தேர்ந்து கொண்டது குழந்தைகள் நாடகம் என்று அவர் சொல்லித்தெரிந்தது.

அல்காஷி வந்த பிறகு தான் அந்த ஸ்தாபனம் தேசீய நாடக பள்ளி (National School of Drama) வாக ஆயிற்று என்று நினைக்கிறேன். அதற்கு முன்னால் அது Asian theatre Institute என்றோ என்னவோ பெயரில் இருந்தது என்று நினைக்கிறேன். பெயரை நான் சரியாக நினைவு வைத்திருக்காமல் இருக்கலாம். ஏசியன் என்று தான் தொடங்கும். ஆனால் அது அவ்வளவு ஒன்றும் விசேஷமாக பெயர் சொல்லும் ஸ்தாபனமாக இல்லை .நம்மூரிலிருந்து நாராயணசாமி என்று ஒருவர் படித்து தமிழ் நாடு திரும்பியுமிருக்கிறார். அதற்கு மேல் சொல்வதற்கு ஏதும் இல்லை. அந்நாட்களில் கொஞ்சம் அதிகம் அலட்டிக்கொள்கிற மனுஷனாக இருந்தார் அவர். (ENACT) என்று நினைவு, அப்படி ஒரு பெயரில் நாடகத்திற்கான ஒரு ஆங்கில ;பத்திரிகையை நாடக ரசிகர் ஒருவர் நடத்திவந்தார். அதில் நானும் நாராயண சாமியும் சண்டை போட்டுக்கொள்வோம். என்னை பயமுறுத்த கொஞ்சம் வாள் சுழற்றுவார். வாய்ச்சொல் வீரமும் உண்டு. முதல் முதலாக, நடை பத்திரிகையில் வெளியான ந.முத்துசாமியின் காலம் காலமாக நாடகத்தை ENACT பத்திரிகைக்கு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்தேன். அது எனாக்ட்டில் பிரசுரமாயிற்று.

அல்காஷி காலடி எடுத்து வைத்த சமயம் இதே மண்டி ஹவுஸ் பக்கத்தில் எதிர்த்தாற்போல் இருந்த சாப்ரூ ஹவுஸில் ஒரு ஹால் இருந்தது. அதுவும் ஒரு முக்கியமான இடம். School of International Studies அங்கு இருந்தது. அது போக, தில்லியில் அதிகம் பஞ்சாபிகள் வாழும் நகரம். சாப்ரு ஹவுஸ் ஹாலில் பஞ்சாபிகள் நாடகம் போடுவார்கள். நல்ல கூட்டம் வரும். கூட்டம் நெறியும் என்று சொல்ல வேண்டும். பஞ்சாபிகள் மிகவும் விரும்பி மிகுந்த ஆரவாரத்தோடு அந்த நாடகங்களைப் பார்ப்பார்கள். அந்த நாடகங்கள் பஞ்சாபிகள் விரும்பும் வசனங்கள், அந்த வசனங்களுக்காகவே எழுதப் பட்ட கதை கொண்டதாக இருக்கும். நாம் அதை ஆபாசம் என்போம். ஆனால் அத்தகைய வசனங்கள் வெகு சாதாரண புழக்கத்தில் பஞ்சாபிகள் பேசுபவை தான். கோடிக் காட்டவேண்டுமென்றால், என் நினைவுக்கு வரும் ஒரு நாடகத்தின் பெயரைச் சொல்கிறேன். சடி ஜவானி புட்டேனு. இதற்கு அர்த்தம் கிழவனின் மன்மத லீலை என்றோ, வாலிப முறுக்கேறிய கிழவன் என்றோ சொல்லலாம். பஞ்சாபி தலைப்பில் உள்ள கிக் இந்த தமிழ்த் தலைப்புகளில் இல்லை தான். நான் இந்த நாடகங்கள் எதுவும் பார்த்ததில்லை. கலை என்று சொல்லி என்னைக் கவர இதில் ஏதும் இல்லை. இதன் நாடக வசனங்களைச் சொல்லிப் பயிற்சியில் ஈடு பட்டிருக்கும் நாடக நடிகர்களை எதிர்த்தால் போல் இருக்கும் ரவீந்திர பவனின் புல் வெளியில் பார்த்திருக்கிறேன். கூச்சம் எதுவும் இல்லாது வெகு சகஜமாக ஆனால் ரொம்ப சீரியஸாக வசனம் சொல்லி பயில்வார்கள்.

இன்னொரு வகை பஞ்சாபி நாடகமும் நடந்தது எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது. இந்தர் சபா என்று.அதுவும் ஒரு பஞ்சாபி மாது மேடையேற்றிக்கொண்டிருந்தது தான். அது மூலத்தில் உருதுவில் எழுதப்பட்ட நிறைய பாட்டும் ஆடலும் நிறைந்த இசை நாடகம். மிகப் பழங்காலத்து நாடகம் அது இந்தர் சபா என்றால் இந்திரனின் சபா. அதை தில்லியில் நடத்திய பஞ்சாபி பெண் ஷன்னோ குரானா, பாடுகிறவர் . அக்காலத்தில் அவர் மிகப் பெயர் பெற்ற choreographer. அது வேறு இடத்தில், AIFACS (All india Fine Arts and Crafts Society) யின் ஹாலில் நடக்கும். பார்ஸி நாடக பாணியில் நடக்கும் என்று கேள்வி. நான் போனதில்லை. பார்த்ததில்லை. அறுபதுக்களுக்குப் பின் அதைப் பற்றி யாரும் பேசி, அல்லது மேடையேற்றி நான் கேள்விப் பட்டது கிடையாது. ரொம்ப அபூர்வமாக ஷன்னோ குரானா பாடுவதை பாரதி என்னும் சானலில் பார்த்திருக்கிறேன்.

இன்னொன்றையும் இங்கு சொல்ல வேண்டும். இப்போது என்னால் நிச்சயமாக எப்போ என்று சரியாக நினைவு படுத்திச் சொல்ல முடியவில்லை. ஹபீப் தன்வீர் என்பவரின் உருது நாடகம் ஒன்று இதுவும் அந்த காலத்து எக்ஸிபிஷன் க்ரௌண்ட்ஸில் தான் ஆக்ரா ;பஜார். இது அவரே எழுதியது. ஆக்ரா நகரம் ஒரு காலத்தில் முகாலாயரின் தலைநகரமாக இருந்ததில்லையா? எல்லா பிரதேசத்து மக்களும், மராத்தியர், உட்பட படைவீர்ர்கள், வணிகர்கள், சாதாரண தெரு வியாபாரிகள் கிராமிய பாடகர்கள் என எல்லாரும் நிறைந்து ஆக்ரா பஜார் காட்சிகளை, சாதாரண தன் கிராமத்து (சத்தீஷ்கர் – ஹபீப் தன்வீரின் பிறந்த இடம்) மக்களைக்கொண்டே நிகழ்த்திய நாடகம், ஏதும் வலுவான கதையே இல்லாதது, என்னை மிகவும் பாதித்தது. வெகு வருஷங்களுக்குப் பிறகு தில்லி திரிவேணி கலா சங்கமில் இருக்கும் ஒரு சின்ன அழகான திறந்த வெளி அரங்கில் சரண் தாஸ் சோர் என்ற ஒரு நாடகம்.

சோர் சரண் தாஸ் நாடகத்தில் ஒரு காட்சி
சோர் சரண் தாஸ் நாடகத்தில் ஒரு காட்சி

அது ஒரு நாட்டுப்புற கதை வேடிக்கையானது. அதையும் தன் கிராம மக்களையே ஒரு நாடகக் குழுவாக்கி, நயா தியேட்டர் என்று பெயரையும் கொடுத்து, அவர்களை தில்லியில் வைத்துக் காப்பாற்றியும் வந்தார். அவர்களை வைத்துக்கொண்டே அவர் தன் எல்லா நாடகங்களையும் மேடையேற்றினார். இப்படி ஒரு அதிசயம் இங்கு நிகழ்ந்தது. அவரது இந்த இரண்டு நாடகங்களைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்குப் ;பிடித்ததில்லை என்பது வேறு விஷயம்.

vesa_ramanujam_6
ஹபீப் தன்வீர், நாடகம் ஒன்றில்

கடைசியாக நான் பார்த்த ஹபீப் தன்வீரின் நாடகம்,காஸர் கோட் ஷேக்ஸ்பியர் விழாவுக்கு கொண்டுவந்திருந்த Midsummer Night”s Dream. இதுவும் அவரது எல்லா நாடகங்களும் போல சத்தீஷ்கர் கிராமவாசிகளின் இன்றைய ;தலைமுறை நயா தியேட்டர் குழுவினர் தான். காஸர்கோடு விழாவில் ஹபீப் தன்வீர் சிறப்பு அழைப்பினராக கௌரவிக்கப்பட்டர். ஆனால் அவரது நாடகம் தான் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. எதையும், ஒன்று வெற்றியடைந்தால் அளவுக்கு மீற் அதிலேயே செயல்படுவது சரியில்லை எனத் தோன்றுகிறது. சத்தீஷ்கர் கிராமீய ஃபார்முலா முதல் இரண்டு நாடகங்களுக்கு, ஆக்ரா பஜார், சோர் சரண்தாஸ் – இரண்டுக்கும் சரி.

ஆக்ரா பஜாரில் ஒரு காட்சி
ஆக்ரா பஜாரில் ஒரு காட்சி

இந்த காஸர்கோடு ஷேக்ஸ்பியர் விழாவில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இரண்டு விஷயங்கள் இந்திரா பார்த்த சாரதியின் இறுதி ஆட்டம் நாடகத்தில் மு.ராமசாமி கிங் லியரை ஒரு கோமாளியாக்கியிருந்தது.

ராமசாமி கிங் லியராக­. இந்திரா பார்த்தசாரதியின் “இறுதி ஆட்டம் -  காஸர்கோட் ஷேக்ஸ்பியர் விழா.
ராமசாமி கிங் லியராக­. இந்திரா பார்த்தசாரதியின் “இறுதி ஆட்டம் – காஸர்கோட் ஷேக்ஸ்பியர் விழா.

பின் சிவபிரகாஷின் மாரநாயகன். இது ஷேக்ஸ்பியர்ன் மாக்பெத் நாடகத்தைத் தழுவியது. இதன் இயக்குனர் ஹூலிகப்பா கட்டிமணி. கட்டிமணி பெல்லாரி சிறைக் கைதிகளுக்கு பயிற்சி கொடுத்து முழுக்க முழுக்க அவர்களைக் கொண்டே இயக்கிய நாடகம். இவர்கள் சிறைகைதிகள்.

(பெல்லாரி சிறைக் கைதிகள் சிவப்ரகாஷின் மாரநாயகன் (மாக்பெத்) நாடகத்தில்
(பெல்லாரி சிறைக் கைதிகள் சிவப்ரகாஷின் மாரநாயகன் (மாக்பெத்) நாடகத்தில்

பயிற்சி கொடுக்கப் பட்டவர்கள் என்று யாராலும் யூகிக்கக் கூட முடியாது. இரண்டுமே எதிர்பாராது கிடைத்த வியப்புகள்.

திரும்ப விஷயத்துக்கு வரலாம். ஹபீபின் சமீபத்திய தோல்விகள் என்னவானாலும், ஹபீப் ஒரு phenomenon. அவரைப் போல, அல்காஷியின் வருகைக்கு முன்னரே அவர் சம காலத்திய ஜாம்பவான்கள் என்று வங்காளத்திலிருந்து உத்பல் தத், சொம்பு மித்ரா, பின் பாதல் சர்க்கார் மூவரும் அல்காஷி காலத்திலேயே, வளமான நாடக ;பாரம்பரியத்தை வங்கத்தில் பாதுகாத்து வருபவர்கள். மூவரும் மூன்று வித்தியாசமான நாடக வடிவங்களைக் கொண்டவர்கள். சம்பு மித்ரா classical வகையினர். உத்பல் தத் இடது சாரி சித்தாந்த வாதி, நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர், (வேடிக்கையாக, ஒன்று சேராத இந்த இரண்டு குணங்களும் இவரிடம் கலந்து இருக்கும்). இவரது நாடகங்கள் ;பிரம்மாண்ட ரூபம் கொள்பவை. ஒரு கப்பலையே நாடக அரங்கமாக்குபவர். பாதல் சர்க்கார், நம்மூர் வீதி நாடகக் காரர். ஒரு நாளும் அவர் காமராஜ் அரங்கத்துக்கோ கமானிக்கோ வந்து நாடகம் போடமாட்டார்.

சொம்பு மித்ரா, உத்பல் தத், பாதல் சர்க்கார்
சொம்பு மித்ரா, உத்பல் தத், பாதல் சர்க்கார்

அது போக இவர்கள் எவரும் எதிலும் அரை குறையல்ல. தாம் வரித்துக்கொண்ட நாடக சித்தாந்தத்தில் முழுபரிணாமம் பெற்றவர்கள். ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான வளமான வாழும் நாடகத்தின் வழித்தோன்றல்கள். நான் 1955 – லோ என்னவோ கல்கத்தா போயிருந்த போது அங்கு மூன்று நாடக மன்றங்கள் நாள் தோறும் நிகழ்ச்சிகள் கொண்டிருந்தன. வங்காள மொழி நாடகங்கள் மட்டுமா? கல்கத்தாவிலேயே ஹிந்தியில் மாத்திரம் தொடர்ந்து நாடகங்கள் போடும் இரண்டு நாடகக் குழுக்கள் இருக்கிறது தெரியுமா? ஒன்று ஒரு மார்வாரி என்று நினைக்கிறேன். தவறாக இருக்கலாம். அவர் பெயர் ஷ்யாமானந்த் ஜலான். தொடர்ந்து ஹிந்தியில் நாடகங்கள் போட்டு வருகிறார். எனக்குத் தெரிந்து 25/30 வருடங்களாக. இன்னொருவர் உஷா கங்கூலி என்னும் வங்காளிப் பெண். அவரும் ஹிந்தியில் மாத்திரமே நாடகங்கள் போடுகிறார், கல்கத்தாவில். என்றால் அது எத்தகைய நாடகக் கலாசாரம் கொண்ட சமூகமாக இருக்கவேண்டும். இது தவிர ஜாத்ரா என்னும் கிராமிய நாடகம் வேறு. நம்மூர் தெருக்கூத்து மாதிரி ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயம், எனக்குத் தெரிந்து சுமார் 60 ஆண்டுகாலமாக எந்த சமகால நாடகக் கலைஞரும் ஜாத்ரா மாதிரி கூத்தாடி அதுக்கு; நவீன நாடகம் என்று நாமகரணம் செய்யவில்லை. இரண்டுக்கும் நல்ல வரவேற்பும் ஆதரவும் உள்ள தனித் தனி வாழ்க்கை.

ஆக, வங்காளத்திற்கோ, மகாராஷ்டிரத்திற்கோ, அல்காஷி வந்து தான் நாடகத்தை உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இருக்கவில்லை. மற்ற எல்லா ;பிரதேசங்களுக்கும் இருந்தது. ஆனால் அல்காஷி உருவாக்கியது உலகளாவிய நாடக்கலையின் முழு பரிணாமம். இருந்தும் உருப்படாமல், மாறாமல் போனது தமிழ் நாடு மட்டும் தான் என்று நினைக்கிறேன். அதைப் பின்னால் ராமானுஜம் பற்றி விரிவாகப் பேசும்போது. ராமானுஜத்தைத் தந்தும் தமிழ் நாடு உரு;ப்பட மாட்டேன்னு அடம் பிடித்தால் என்ன செய்வது? ராமானுஜமும் என்ன என்னமோ செய்து பார்க்கிறார். ;

அல்காஷியின் வரவிற்குப் பிறகு, சுமார் இருபது வருட காலம் இருக்குமோ என்னவோ அவர் தேசிய நாடகப் பள்ளியுடன் உறவு கொண்டிருந்த காலம். இந்த பஞ்சாபி நாடகங்கள் போன இடம் தெரியவில்லை. அல்காஷி இருந்த காலம் ஒரு பொற்காலம். தில்லியில் மாத்திரமில்லை. ஹிந்தி, கன்னடம், குஜராத்தி, போன்ற மொழிகளிலிருந்து நாடகாசிரியர்கள் தோன்றினார்கள், அவர்கள் நாடகங்கள் ஹிந்தியில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டன. தில்லியில் மேடையேறின .உலகத்தின் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து பல்வேறு நாடக மரபுகளின் கலைஞர்கள் தில்லிக்கு வரவழைக்கப்பட்டு நாடகப்பள்ளியில் நாடகப்பயிற்சி தந்தனர்.

நான் அடிக்கடி, அனேகமாக வாரத்துக்கு ஐந்து நாட்கள் போகும் இடம் அது. என்னோடு இந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் நண்பர்களுக்கும் அப்படித்தான் எங்கெங்கோ வேலை பார்க்கும் நாங்கள் மாலையில் சந்தித்துக் கொள்ளும் இடமும் அதுதான். குறிப்பாக டாக்டர் செ. ரவீந்திரன் ஒரு உதாரணத்துக்கு. திட்டமிட்டு அங்கு சந்திக்கும் நண்பர்களோடு, எதிர்பாராது சந்தித்துக்கொள்ளும் நண்பர்களும் நட்புக்களும் கூட உண்டு. எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகள் அடுத்தடுத்த கட்டிடங்களில் நிகழும்போது அவர்கள் வேறு நிகழ்ச்சிகளுக்கு வருபவர்களாக இருக்கும். நாடகம் மட்டுமில்லையே, நடனம், இலக்கிய கூட்டங்கள், எத்தனையோ பல நாடகங்கள், ஒவிய கண்காட்சிகள், இப்படி.

அப்படித் தான் எதிர்பாரா சந்திப்பாக செ.ராமானுஜத்துடனும் ஒரு நாள் முன் இரவில், மண்டி ஹவுஸ் பஸ் ஸ்டாப்பில் எங்கள் முதல் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. இருவரும் நான் பஸ்ஸுக்குக் காத்திருக்க, அவர் என்னைப் பார்த்ததும் ஏதோபார்த்த முகமாக, தமிழ் முகமாக இருக்கிறதே என்று நினைத்திருப்பார்..எப்படி எங்கள் அறிமுகமும் உரையாடலும் தொடங்கிற்று என்று இவ்வளவு வருடங்களுக்குப் பின் சொல்வது இயலாது தான். தான் நேஷனல் ஸ்கூல் ஆஃப் ட்ராமாவில் படித்து வருவதாகவும் சொன்னார். எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. நான் பார்த்த, அறிமுகமான முதல் தமிழர், நாடகம் கற்க வந்தவர். இன்னும் ஒன்றிரண்டு பேரைச் சொல்ல முடியும் தான் தேசீய நாடகப் பள்ளியின் நாற்பது வருட வாழ்வில். ஹிந்தியில் அல்லவா படிப்பு சொல்லிக்கொடுக்கிறார்கள். தமிழர்களுக்கு அது இழுக்காயிற்றே. ஆகவே நாடகம் படிக்க வேண்டாம். தமிழ்த் தாய்க்காக இந்தத் தியாகம் செய்யக் கூடாதா என்ன? ஆனால் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக ஹிந்தி தெரியாவிட்டாலும் இங்கு வந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கற்றுக் கொண்டவரகள் இருக்கிறார்கள். நாடகம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற தாகம் இருந்தால் ஹிந்தியும் வரும் நாடகமும் வரும் அந்த ஒரு சிலரில் ராமானுஜமும் ஒருவர்.

செ.ராமானுஜம், பாண்டிச்சேரியில் நிகழ்ந்த தலைக்கோல் விருது விழாவில்.  செ. ராமானுஜத்துக்கு தமிழ் நாடு தந்த ஒரே கௌரவம், கருஞ்சுழி ஆறுமுகம் வழங்கிய விருது.
செ.ராமானுஜம், பாண்டிச்சேரியில் நிகழ்ந்த தலைக்கோல் விருது விழாவில். செ. ராமானுஜத்துக்கு தமிழ் நாடு தந்த ஒரே கௌரவம், கருஞ்சுழி ஆறுமுகம் வழங்கிய விருது.

எப்படியோ எங்கள் இருவருக்கும் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்துவிட்டது. ராமானுஜமே எழுதியிருக்கிறார், நேஷனல் ஸ்கூல் ஆஃப் ட்ராமாவுக்கு வரும் ஒரே தமிழன் என்ற அதிசயத்தைக் கண்டு தான் பஸ் ஸ்டாப்பில் என்னைக் கண்டு பேச ஆரம்பித்தாக. அன்று தொடங்கிய எங்கள் நட்பு இன்று வரை தொடர்கிறது. இது பற்றி நான் பல இடங்களில் எழுதியுமிருக்கிறேன். ராமானுஜத்தின் நாடகங்கள் தொகுப்பின் முன்னுரை எழுதும்போது, தொடக்கத் திலேயே, என் வாழ்க்கையின் மிக சுகமான கணங்கள், வளமையூட்டிய சந்திப்புகள் தாக்கம் மிகுந்த நிகழ்ச்சிகள் தில்லியின் மண்டி ஹவுஸ் சுற்றிய இடத்தில் நிகழ்ந்தவை” என்று எழுதியிருக்கிறேன். அததகைய வளமையூட்டிய சந்திப்புகளில் ஒன்று தான் செ.ராமானுஜத்துடனான சந்திப்பும்.

(தொடரும்)

vesa-150x1501வெங்கட் சாமிநாதன் ஐம்பது வருடங்களாகத் தமிழில் எழுதிவரும் கலை, இலக்கிய விமர்சகர். இலக்கியம், இசை, ஒவியம், நாடகம், திரைப்படம், நாட்டார் கலை போன்ற பல்வேறு துறைகளிலும் ஆழ்ந்த ரசனையும், விமர்சிக்கும் திறனும் கொண்டவர். இலக்கியம் வாழ்க்கையின் முழுமையை வெளிப்படுத்துவதன் மூலமாக உன்னதத்தை உணர்த்தும் முயற்சி என நம்பிச் செயல்டுபவர் வெங்கட் சாமிநாதன். மேலும் விவரங்கள் இங்கே.