“சீதையின் ராமன்” டி.வி. தொடர் – திரிபுகளும் பொய்களும்

மூலம்:  நிதின் ஸ்ரீதர் எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரை
Siya Ke Ram: Distortions, lies, and mockery of Ramayana,  By Nithin Sridhar

This study reports that ivermectin used in human immunodeficiency virus (hiv) infections leads to a rise in hiv-1 dna levels and cd4 t-cell depletion, especially in subjects with cd4 t-cell counts above 300/ml. Dapoxetine 60 mg price in india - the most important point about dapoxetine 60 Nijkerk mg price in india is that it is a non-nausea medicine and it is the most effective medicine available in india. I'm not a doctor or any sort of expert in any medical matter.

We offer a range of services to our residents to ensure your stay will be as comfortable and memorable as possible. In the usa, postmenopausal women with early-stage breast buy clomid tablets Melilla cancer are currently offered adjuvant endocrine therapy with either tamoxifen or the selective estrogen receptor modulator tamoxifen plus ovarian suppression with ovarian function suppression agents (such as letrozole). If these drugs are ineffective or not tolerated, you will need to try other drugs.

In an open-label study, ivermectin was given once for scabies in humans (brennan et al. Generic brands are cheaper because there are fewer manufacturing processes involved, so you are able to get a drug at a much lower price, but you will https://3drevolutions.com/broken_toilet_seat/ not get all of the benefits of a brand-name drug. It is also a drug to treat and relieve the itching of insect bites in adults.

தமிழில்: டி.எஸ்.கிருஷ்ணன்

போன மாதம், ஸ்டார் பிளஸ் தொலைக்காட்சி ராமபிரானைப் பற்றிய ஒரு புதிய தொடர் ஒன்றை பெரும் விளம்பரங்களுடன் தொடங்கியது. ‘சியா கே ராம்’ என்று பெயர்சூட்டப்பட்ட அந்தத் தொடர், ராமாயணத்தை ‘சீதையின் பார்வையிலிருந்து’ சித்தரிக்கப் போவதாக சொல்லப்பட்டது. அதன் தயாரிப்பாளர் நிதின் சின்ஹா அந்தத் தொடர் மூலத்தொடரை ஒட்டியே அமைந்தது என்று கூறியிருந்தார்.  ஆனால், ஒரு மாதத்திற்குப் பின், இந்தத் தொடர் தன்னிச்சையாக ஒரு பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கி, வால்மீகி ராமாயணத்தின் மூலத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிவிட்டது. அதுதவிர, அதிகமாக விளம்பரப்படுத்தப்பட்ட சீதாவின் பார்வை என்பது இன்னும் காணக்கிடைக்கவில்லை.

(இப்போது இதே தொடரின் தமிழ் வடிவம் விஜய் டிவியில் “சீதையின் ராமன்” என்ற பெயரில் ஒளிபரப்பாகிறது)

தொடக்கத்தில் இந்த எழுத்தாளரை தொடரின் VFX (படக் காட்சிகள்) வசீகரித்து, எதிர்பார்ப்புகளை அதிகரித்தது. ஆனால், போகப் போக, படக் காட்சிகள் மட்டும்தான் இந்தத் தொடரில் உள்ளது என்றும் மற்றபடி பாராட்டி எழுதுவதற்கு ஏற்ற கருத்துக்கள் ஏதும் இத்தொடரில் இல்லை என்றும் தெரியவந்தது. இத்தொடர், மூலக் கதையை திரித்தது மட்டும் இல்லாமல், நவீன  “மதச்சார்பற்ற” “முற்போக்கு” கருத்துக்களையும் அதன் மேல் திணிக்க முயற்சி செய்து, ஹிந்துக்களின் பண்டைய வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக, இதிகாசமாகவும் புனித நூலாகவும் கருதப்படும் ராமாயணத்தை கேலி செய்வது போல் அமைந்துள்ளது.

siya-ke-ram-tv-serial

தொடரின் முதல் பகுதியே அரசர் தசரதரையும் அரசி கௌசல்யாவையும் அழுமூஞ்சிகளாக சித்தரித்தது. தசரதர் எப்போதும் அவருடைய மைந்தர்களைப் பற்றிக் கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருந்தார். முதலில் ராமனைப் பற்றியும் பிறகு அவருடைய பிரிந்து சென்ற மகளான சாந்தாவைப் பற்றியும் வருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். வால்மீகி ராமாயணத்தை ஒரு முறை வாசித்தாலே தசரதரும் சரி அரசியும் சரி அழுமூஞ்சிகளாக சித்தரிக்கப்படுவதில்லை என்பது புரியும்.

பால காண்டத்தை (11.2) எடுத்துக் கொண்டோமானால், தசரதர் நேர்மையானவராக, உண்மையானவராக, சிறந்தவராக சித்தரிக்கப் படுகிறார். எனவே, அழுமூஞ்சித் தோற்றத்திற்கும் அவருக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. இந்தத் தொடர், தசரதரின் மைந்தர்கள் குருகுலக் கல்வி பயிலச் சென்றபோது, அவர் பிரிவுத் துயரால் ஆழ்ந்ததாகவும் அதனால் வருந்துவதாகவும் காட்டுகிறது. ஆனால், இளவரசர்கள், குருகுலத்திற்குச் செல்ல வாய்ப்பேயில்லை, அவர்கள் அரண்மனையிலேயே கல்வி பயின்றிருக்க வேண்டும். வால்மீகி ராமாயணத்தில் அவர்களைக் குருகுலத்திற்கு அனுப்பியதாக குறிப்புகள் இல்லை. பதிலாக, ராமனும் மற்ற இளவரசர்களும் வேதங்களிலும், வில்வித்தையிலும் திறமையானவர்களாகவும் தந்தைக்கு அவர்களுடைய சேவைகளை அளிததாகவும் கூறப்படுகிறது. (1.18.27,28, 36,37)

இப்போது, சாந்தாவைப் பற்றிய கௌசல்யாவினுடைய கவலைக்கு வருவோம். வால்மீகி ராமாயணத்தில் அரசி கௌசல்யா அவரது மகளைப் பற்றி வருந்தியதாக ஏதேனும் குறிப்புகள் இருக்கிறதா என்று இந்த எழுத்தாளர் வலைவீசித் தேடினார். அதைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு கூடக் கண்ணில் படவில்லை.

இந்தத் தொடர் சாந்தாவை தசரதர் மற்றும் கௌசல்யாவினுடைய மகளாகக் காட்டுகிறது. ராமனையும் மற்ற இளவரசர்களையும் பெற்றெடுக்க புத்திரகாமேஷ்டி யாகம் செய்யத் தீர்மானித்து, அதற்காக ரிஷ்யசிருங்கரை வரவழைக்க திட்டமிடப்படுகிறது. அவரை மயக்கி மணந்துகொள்வதற்காக சாந்தா அனுப்பப்படுகிறாள். இப்படியாக, தசரதர் தன் மகளை, மகன்களைப் பெறுவதற்காக தியாகம் செய்கிறார். இதுதவிர சாந்தா பலவித திறமைகள் படைத்தவளாகக் காட்டப்படுகிறாள். ஆனாலும் தசரதர் அதிலெல்லாம் திருப்தியில்லாமல் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுக்கவே விரும்புகிறார். இந்தக் காரணத்தால், சாந்தா அரண்மனை வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்து காட்டில் ரிஷ்யசிருங்கருடன் வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். இந்த விஷயம் ராமனிடமிருந்தும் மற்ற இளவரசர்களிடமிருந்தும் மறைக்கப்படுவதாக தொடரில் காட்டப்படுகிறது.

இப்போது வால்மீகி ராமாயணம் சாந்தாவைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம். சாந்தா அங்க நாட்டரசரும் தசரதரின் நெருங்கிய நண்பருமான ரோமபாதருக்கு தத்துக் கொடுக்கப்படுகிறாள். இது சாந்தா சிறு குழந்தையாக இருக்கும்போதே நடந்திருக்கவேண்டும். தத்தெடுத்தலின் போது அவளின் வயது குறிப்பிடப்படவில்லை. ரோமபாதரின் அரசு கடும் பஞ்சத்தால் தவித்ததாகவும், அதைத் தீர்ப்பதற்காக ரிஷ்யசிருங்கரை தனது நாட்டிற்கு வரவழைக்க அவர் தனது அரசவை நர்த்தகிகளை அனுப்பியதாகவும் வால்மீகி ராமாயணம் குறிப்பிடுகிறது (1.10.7)

அந்த ரிஷி வந்தவுடன், நாட்டில் மழை பொழிந்ததாகவும் பின்னர் ரோமபாதர் சாந்தாவை ரிஷிக்கு மணமுடித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது (1.10.29-32). திருமணத்திற்குப் பிறகு ரிஷ்யசிருங்கரும் சாந்தாவும் அங்க நாட்டிலேயே வாழ்ந்ததனரேயன்றிக் காட்டில் வாழவில்லை (1.10.33). அதன் பின், மைந்தர்களைப் பெறுவதற்காக தசரதர், ரோமபாதரிடம் அவரது மாப்பிள்ளையான ரிஷ்யசிருங்கரை புத்திர காமெஷ்டி யாகம் செய்ய அனுப்பிவைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

எனவே, வால்மீகி ராமாயணத்தின் படி, சாந்தா அக்கால வழிமுறைகளின் படியே மணமுடிக்கப்பட்டாள் என்பதும் எந்தவித வற்புறுத்தாலோ தியாகமோ அவளின் திருமணத்தில் இல்லை என்பதும் மணத்திற்குப் பிறகு அவள் எந்தவிதத் துன்பத்திற்கும் ஆளாகவில்லை என்பதும் தெளிவாகிறது. மேலும், மகாபாரதம் கூறுவதைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால், சாந்தாவும் ரிஷ்யசிருங்கரும் நள-தமயந்தி போலவும் வசிஷ்டர் அருந்ததி போலவும் காதல் வாழ்வு வாழ்ந்தனர் என்று தெரிகிறது.

முக்கியமாக, சாந்தா, தசரதர் மகன்களைப் பெறுவதற்கான முயற்சியில் ரிஷ்ய சிருங்கரை மயக்குவதற்கு அனுப்பப்படவில்லை என்பது தெளிவு. மேலும் சாந்தா ரிஷ்யசிருங்கரை மணந்ததற்கும் ரிஷ்யசிருங்கர் தசரதருக்கு மைந்தர்களைப் பெறுவதில் உதவி செய்ததற்கும் சம்பந்தமேயில்லை.

ஆக, ஏன் இந்தத் தொடர் இப்படி உண்மைகளைத் திரித்து ஆணாதிக்கத்தையும் பெண்ணடிமைத்தனத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது என்ற கேள்வி எழுகிறது. சாந்தா ஏன் அதனால் பாதிக்கப்பட்டவளாகக் காண்பிக்கப்படுகிறாள்? மூல நூலில் இவை எல்லாம் இல்லாத போதிலும், பெண்கள் ஓரவஞ்சனை செய்யப்படுகிறார்கள் என்பதற்கான கருவியாக, பெண்கள தியாகம் செய்வதற்காகவே பிறந்தவர்கள் என்பதைக் காட்டுவதற்காக சாந்தா ஏன் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாள் ?

ஆணாதிக்கம், பெண்ணாடிமைத்தனம், பெண்களுக்கு எதிரான ஓரவஞ்சனை ஆகியவை தற்கால சமூகத்தில் காணப்படும் சில போக்குகளாகும். முக்கியமாக, இடதுசாரி -முற்போக்காளர்களால் எடுத்துக் காட்டப்படும் சமூகத்தின் கூறுகள் இவை. அதே சமயம்,   அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அறம் -கடமை மற்றும் நேர்மை- என்னும் கருத்தாக்கமே இந்தியாவின் அடிநாதமாகும். சமூகக் கூறுகள் – அவை நல்லதாக இருந்தாலும் சரி தீயவையாக இருந்தாலும் சரி – அறத்தின் அடிப்படையிலேதான் ஆராயப்படும். ஆனால், இந்தத் தொடர் அறத்தின் அடிப்படையிலான ராமாயணத்தின் மூலக் கருத்தாக்கத்தைத் திரித்து, தற்போதைய சமூகக் கேடுகளையும் இடதுசாரி-முற்போக்குக் கருத்தாக்கங்களையும் ராமாயணத்தில் திணிக்க முற்படுவது, அதன் தயாரிப்பாளர்களின் நோக்கங்களையும் தொழில்தர்மத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது

மேலும், இதுபோன்ற திரிபுகளும் இடதுசாரி முற்போக்கு திணிப்புகளும் சாந்தாவின் கதையில் மட்டும் இல்லை. தொடரில் வரும் அஸ்வமேத யாகத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். தொடரில் தசரதர் அஸ்வமேத யாகத்தை நடத்தும் போது, முதலில் சீதை, யாகக் குதிரையை வழிமறித்து நிறுத்துகிறாள். அதன்பின் ராமன், அந்தக் குதிரை கொல்லப்படக்கூடாது என்றும் ஒரு தங்கக் குதிரைச் சிலையை வைத்து யாகத்தை நிறைவு செய்யவேண்டும் என்றும் கூறுகிறான். விலங்குகளின் உரிமையைப் பற்றியும் மரபுகளை உடைப்பதைப் பற்றியும் ஒரு சொற்பொழிவும் நிகழ்த்துகிறான் ராமன்.

ஒட்டுமொத்த கதையும் தொடரை உருவாக்கியவர்களுக்கு ஹிந்து சடங்குகளில் இருக்கும் அறியாமையைக் காட்டுவது மட்டுமல்லாது, விலங்குகளின் உரிமைகள் போன்ற நவீன கருத்துகளை ஹிந்துக்களின் நடைமுறைகள் மேல் திணிக்கும் அவர்களது அஜெண்டாவையும் தெளிவாக்குகிறது

விலங்குகளின் நலனைப் பற்றிக் கருதாது இருப்பது அறவழியல்ல. ஹிந்து நீதிநூல்கள் விலங்குகளுக்கு சேவை செய்வதை குடும்பஸ்தர்களின் கடமைகளின் ஒன்றாக எடுத்துரைக்கின்றன. (பூத யக்ஞம்). ஹிந்து நூல்கள் விலங்குகளை பிரபஞ்சத்தின் பிரிக்க இயலாத ஒரு அங்கமாக உணர்ந்து மக்களுக்கு அகிம்சையை போதிக்கின்றன (துன்புறுத்தாமல் இருத்தல்). மனு ஸ்மிருதி (5.53) மாமிசம் உண்பதை விட்டவன் 100 அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்த பலனை அடைவான் என்று கூறுகிறது.

அதே சமயம் அஸ்வமேத யாகம், மனித குலத்தின் ஒட்டுமொத்த நலனுக்காக – உலகநன்மைக்காக, ஆன்மிக, சுற்றுச் சூழல் நலன்களுக்காகச் செய்யப்படுவது. அரசரிடமிருந்த செல்வத்தை ஏழைகளுக்கும் தேவைப்படுபவர்களுக்கும் பகிர்ந்து அளிக்கச்செய்யும் ஒரு கருவியாக அது இருந்தது. குடிமக்கள், அவர்களுக்கு எந்தத் தேவை இருந்தாலும், அதைத் தானமாகப் பெற்றனர். நிலமில்லாதவர்கள் நிலத்தையும், வீடில்லாதவர்கள் வீட்டையும், பொன்னை விரும்பியவர்கள் பொன்னையும் பெற்றனர். அந்த யாகத்தினால் ஏற்பட்ட ஆன்மிகப் பலன்கள் எல்லை இல்லாதவை, அவை சமூகத்தின் ஆன்மிகச் சூழலை மேம்படுத்தப் பயன்பட்டன. இந்தக் காரணங்களாலேயே, விலங்குகளை யாகங்களில் பலியிடுவது ‘ஹிம்சை’யாகப் பார்க்கப்படவில்லை, ஏனெனில் இதனால் விலங்குகளும் நன்மையடைந்தன.

எனவே ஹிந்து சமயத்தைப் பொறுத்தவரை யாகத்தில் விலங்குகளைப் பலியிடுவது, பலியிடப்படும் விலங்குகளுக்கும் நன்மையளிப்பதால் அறமாகக் கருதப்பட்டது. அதே நேரத்தில், தோலுக்காகவும், மற்ற உபயோகங்களுக்காகவும் விலங்குகளை வளர்த்து பின் அவைகளைக் கொல்வது அதர்மமாகவே கருதப்பட்டது. ஏனென்றால் அதனால் விலங்குகளுக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை.

முதலாவதாக, தொடரில் காட்டப்படுவது போல் வால்மீகி ராமாயணத்தில் அஸ்வமேத யாகம் நடைபெறவே இல்லை. வால்மீகியில் தசரதர் புத்திரர்களைப் பெறுவதற்காக புத்திரகாமேஷ்டி யாகத்துடன் அஸ்வமேத யாகத்தை செய்வதாக மட்டுமே உள்ளது. ஆனால் அவருக்கு புத்திரர்கள் பிறந்தபின் எந்த அஸ்வமேத யாகத்தையும் அவர் செய்யவில்லை.

இரண்டாவது, ராமன் பிறப்பதற்கு முன்னாள் தசரதர் செய்த அஸ்வமேத யாகத்தில் உண்மையான குதிரை பலி கொடுக்கப்படுகிறதே தவிர (1.14.32-36) குதிரையின் சிலை அல்ல.

மூன்றாவது, குதிரையை நிறுத்தி, கட்டிப்போடுபவர்கள் போர் தொடுக்க வேண்டும் என்ற நியதி தெரியாமல், சீதை குதிரையை நிறுத்துவதாகக் காட்டப்படுகிறது. இருந்தாலும், சீதையை ஒரு போராளியாக காண்பிக்கவேண்டும் என்பதற்காக இந்தக் காட்சி, தொடரில் புகுத்தப்பட்டுள்ளது.

நான்காவது, வால்மீகி ராமாயணம் ராமனை அறவழி நடப்பவனாக, அறத்தின் உருவாகக் கூறுகிறது. எனவே ராமனுக்கு குதிரையை யாகத்தில் பலியிடுவது, ஹிம்ஸையாக கருதப்படாது என்பது நான்கு தெரிந்திருக்கும். எனவே உண்மையான குதிரைக்குப் பதிலாக குதிரையின் சிலையை மாற்ற ராமன் ஆணையிடுவதாகக் கூறப்படுவது அடிப்படை இல்லாத விதண்டாவாதம். இந்த உண்மைகள் அறியாமல், இந்தத் தொடர் இடதுசாரி கருத்தாக்கங்களின் படி விலங்குகளின் உரிமைகளைப் பற்றிய சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்துகிறது !

ஐந்தாவது, இந்தத் தொடர் வசிஷ்ட முனிவர் அஸ்வமேத யாகத்தை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் ஒரு சடங்கு (‘பிரதா’) என்று கூறுவதாக சித்தரிக்கிறது. ஆனால், உண்மையில் அஸ்வமேத யாகம் ஒரு ‘பிரதா’ அல்ல. அது வேதங்களில் உள்ள, தர்மத்தின் அடிப்படையிலான ஒரு சடங்கு. எனவே அது ஒரு எளிய நம்பிக்கை என்று ஒதுக்க முடியாத ஒன்று. அரசர்கள் நாட்டு மக்களின் நன்மைக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைகளில் ஒன்று அது. ஆனால், சில அற நூல்களைப் பொறுத்தவரை, கலியுகத்தில் விலங்குகளை யாகத்தில் பலியிடுவது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், யாகங்களை முறைப்படி நடத்தி விலங்குகளை மேலான பிறவிகள் அடையச் செய்யக்கூடிய திறனாளர்கள் இன்று இல்லை. இருந்தாலும் ராமன் கலியுகத்தில் பிறக்கவில்லை. அவன் திரேதா யுகத்தைச் சேர்ந்தவன். அக்காலத்தில் வசிஷ்டர், ரிஷ்யசிருங்கர் போன்ற சிறந்த தவசீலர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் கடினமான யாகங்களை உலக நன்மைக்காகச் செய்வதில் வல்லவர்கள்.

மொத்தத்தில், அஸ்வமேத யாகத்தைப் பற்றி தொடரில் காண்பிக்கப்படும் நிகழ்வுகள் ஹிந்து சடங்குகளை திரிப்பதற்காகவும் விலங்குகளின் உரிமைகளைப் பற்றிய இடதுசாரி முற்போக்குக் கருத்துகளை திணிப்பதற்காகவும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, இடதுசாரி விலங்குரிமைக் கருத்துக்கள் ஹிந்து சடங்குகளின் போது மட்டும் எழுப்பப்படுகிறது மற்ற சமயங்களில் அல்ல என்பதை. (பீப் பார்ட்டிகள் ஞாபகம் இருக்கிறதா?)

அதன்பின், பிருகதாரண்ய உபநிஷத்தில் யாஞ்யவல்கியருக்கும் கர்கிக்கும் இடையேயான பிரம்மத்தைப் பற்றிய உரையாடல், இங்கே காதலைப் பற்றிய விவாதமாகக் காட்டப்படுகிறது. அதுபோல், கர்கியும் அவளைப் பற்றி சுநயனா (ஜனகருடைய மனைவி) பேசுவதும் கர்கிக்கு அக்காலத்தில் இருந்த மரியாதைக்கு நேர்மாறாக உள்ளது. அடுத்து ராட்சதர்கள், பழங்குடி மக்களாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். இது காலனியாட்சியின்போது சில மேல்நாட்டு அறிஞர்களால் பரப்பப்பட்ட கருத்தாகும். ஹிந்து மரபுப்படி ராட்சதர்கள் மனிதர்களிடமிருந்து மாறுபட்டவர்கள். எனினும், ராம -லட்சுமணர்களுக்கும் மாரீசன்- சுபாகு தலைமையிலான ராட்சதர்களுக்கும் இடையே நடைபெறும் யுத்தம், அரசர்களுக்கும் பழங்குடி மக்களுக்கும் இடையே நடைபெறுவதாகக் காட்டப்படுகிறது ! இந்தத் தொடரை உருவாக்கியவர்களுக்கு ஆரியப் படையெடுப்பு தொடர்பான கதைகளின் தாக்கம் அதிகம் இருந்திருக்கும் போல!

siya-ke-ram2-rakshasas

ஜனகருக்கும் அவர் மனைவிக்கும் சீதையின் கல்வியைப் பற்றிய உரையாடல் ஒன்று நடைபெறுகிறது. அதில் சீதைக்குக் கல்வி அளிப்பதைப் பற்றி அவள் அன்னை மிகுந்த கவலை கொள்கிறாள். சீதை கல்வி கற்றால், திருமணத்திற்குப் பிறகு பல துன்பங்களை சந்திக்க நேரிடும் என்று கூறுகிறாள். இதுவும் தற்கால பெண்கல்வியைப் பற்றிய கருத்தாக்கங்களை ராமாயணத்தில் திணிக்கும் ஒரு முயற்சி.

இங்கே தரப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகள் ஒரு மாதிரிதான். இது போன்று பல நிகழ்வுகளும் காட்சிகளும் தொடரில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை தற்கால சமூக விழுமியங்களை ராமாயணத்தில் திணிப்பது, உண்மைகளைத் திரிப்பது, பொய்களை ஜோடிப்பது.

மொத்தத்தில், ‘சீதையின் ராமன்’ ராமாயணத்தையும் ஹிந்து சடங்குகளையும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கேலி செய்கிறது. ஆனால், அது இந்தத் திரிபுகளுக்கும் கேலிகளுக்கும் தார்மீகப் பொறுப்பு ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்பது கேள்விக்குரியது.

இந்தத் தொடர், மத நம்பிக்கைகளை புண்படுத்தும் நோக்கத்துடன் எடுக்கப்பட்டதல்ல என்ற பொறுப்புத் துறப்புடன் தொடங்குகிறது. ஆனால், தொடர் செய்வது அதைத்தான். வால்மீகி ராமாயணத்தின் கூறப்பட்டுள்ளவற்றை மாற்றுவது, அதில் இல்லாத நிகழ்வுகளைப் புகுத்துவது மற்றும் முக்கியமாக ஹிந்து சடங்குகளை சிறுமைப் படுத்தி இடதுசாரி-முற்போக்குக் கருத்தாக்கங்களை ராமாயணத்தில் புகுத்துவது போன்றவற்றை செய்கிறது இத்தொடர்.

தொடரை உருவாக்கியவர்களின் நோக்கம் நேர்மையானதாக இருந்தால், தற்போதைய பிரச்சனைகளுக்கு சில தீர்வுகளை போதிக்க அவர்கள் விரும்பினால் ‘கேம் ஆஃப் த்ரோன்ஸ்’ போன்ற ஒரு புதிய புராணக்கதையை அவர்கள் தயாரித்திருக்கலாம். ஆனால், மீண்டும் மீண்டும், திரைப்படங்கள் மற்றும் தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் குறுக்கு வழியில் சென்று வரலாறு அல்லது புராணப் பாத்திரங்களின் அடிப்படையில் டிஆர்பிக்காக தொடர்களை உருவாக்குகின்றனர். அவற்றில் மருந்துக்குக் கூட வரலாறு அல்லது புராண உண்மைகள் இருப்பதில்லை. இது ஏற்கனவே ஜோதா அக்பர் தொடரில் நிகழ்ந்தது. இப்போது ‘சியா கே ராம்’ தொடரில் நிகழ்கிறது.

வால்மீகி ராமாயணத்தில் பொதிந்திருக்கும் அறக் கோட்பாடுகளைக் கற்றுத் தரும் ஒரு நல்ல முயற்சியாக இந்தத் தொடர் உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம். அது பொது மக்களுக்கு பேருதவி புரிந்திருக்கும். ஆனால், தொடரின் தயாரிப்பாளர்கள் ஹிந்து மதத்தை சிறுமைப் படுத்தவும் நவீன இடதுசாரி-முற்போக்குக் கருத்துகளை பரப்பவும் இதைப் பயன்படுத்தத் தீர்மானித்திருக்கிறார்கள் போலும்.

இது ராமாயணத்தையும் ஹிந்து சமயத்தையும் கேலி செய்வதில்லை என்றால், வேறு எது?

கம்பராமாயணம் – 66 : பகுதி 3

கம்பராமாயணம்-66 முழுவதையும் மின்-நூல் வடிவில் pdf கோப்பாக இங்கு தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம்.

<< முந்தைய பகுதி

sundara-kandam

சுந்தர காண்டம்

கடவுள் வாழ்த்து

அலங்கலில் தோன்றும் பொய்ம்மை அரவு என, பூதம் ஐந்தும்
விலங்கிய விகாரப்பாட்டின் வேறுபாடு உற்ற வீக்கம்
கலங்குவது எவரைக் கண்டால்? அவர், என்பர் – கைவில் ஏந்தி,
இலங்கையில் பொருதார்; அன்றே, மறைகளுக்கு இறுதி யாவார்! (43)

(அலங்கல் – மாலை; அரவு – பாம்பு; விகாரப்பாட்டின் – வேறுபாடுகளின்; வீக்கம் – தோற்றம்; பொருதார் – போர் செய்தார்)

பூ மாலையில் (காணும்போது மதிமயக்கத்தால் உண்டாகும்) பொய்ப் பாம்பின் தோற்றம் மறைவது போல, ஒன்றோடொன்று ஊடுருவிக் கலந்த ஐந்து பூதங்களும் வேறு வேறு விதமாக அமைந்த பிரபஞ்சத்தின் பன்மைத் தோற்றம் எவரைத் தரிசித்தால் மறைந்து போகுமோ, அவரன்றோ கையில் வில்லேந்தி இலங்கையில் போர் செய்தார் ! – என்று வேதத்தின் எல்லை நிலமாக இருக்கின்ற ஞானிகள் கூறுவர் (உயர்ந்த ஞான நிலையில், வேறுவேறாகத் தோன்றும் பிரபஞ்சத்தின் மாயைத் தோற்றம் மறைந்து பிரம்மம் ஒன்றே சத்தியம் என்னும் உணர்வு ஏற்படும். இந்த வேதாந்த தத்துவக் கருத்தையே இப்பாடலில் கம்பர் அழகுறக் கூறுகிறார்).

அசோகவனத்தில் சீதையின் நிலை

வன் மருங்குல் வாள் அரக்கியர் நெருக்க அங்கு இருந்தாள்;
கல் மருங்கு எழுந்து, என்றும் ஓர் துளிவரக் காணா
நல்மருந்து போல், நலன் அற உணங்கிய நங்கை
மென் மருங்குல்போல் வேறுள அங்கமும் மெலிந்தாள். (44)

(மருங்குல் – இடை; வாள் அரக்கியர் – கொடிய அரக்கியர்கள்; மருங்கு – பக்கத்திலே; உணங்கிய – வாடிய)

பருத்த இடையை உடைய கொடிய அரக்கியர்கள் துன்புறுத்த, சீதை அசோக வனத்தில் இருந்தாள். கற்பாறைக்குப் பக்கத்திலே தோன்றி வளர்ந்து, எக்காலத்திலும் ஒரு நீர்த்துளி கூட வருவதை அறியாத உயர்ந்த மூலிகையைப் போல, உடலும் உள்ளமும் அற்றுப்போக வாடிய பிராட்டி, மெல்லிய இடையைப் போல, மற்றைய அங்கங்களும் இளைத்து விடும்படி துயருற்று இருந்தாள்.

தன்னை ஏற்குமாறு மன்றாடிய இராவணனிடம் சீதை துரும்பை முன்வைத்துக் கடிந்து பேசுதல்

மல்லொடு திரள்தோள் வஞ்சன் மனம் பிறிது ஆகும் வண்ணம்
‘கல்லொடும் தொடர்ந்த நெஞ்சம் கற்பின்மேல் கண்டது உண்டோ?
இல்லொடும் தொடர்ந்த மாதர்க்கு ஏய்வன அல்ல, வெய்ய
சொல்; இது தெரியக் கேட்டி! துரும்பு! ‘எனக் கனன்று சொன்னாள். (45)

(மல் அடு – மல்லர்களை அழிக்கும்; இல் – நற்குடிப் பிறப்பு; ஏய்வன – ஏற்றவை; வெய்ய – கொடுமையான; கேட்டி – கேள்)

மல்லர்களை அழிக்கும் திரண்ட தோள்களையுடைய வஞ்சகனான இராவணனின் உள்ளம் வேறுபாடு அடையும்படி சீதை சினந்து பேசினாள் – “ஏ துரும்பே! கல்போன்று உறுதிகொண்ட மகளிர் மனம், கற்பைவிடச் சிறந்ததாக வேறு ஒன்றை மதித்தது உண்டா? (உன்னுடைய பசப்பு வார்த்தைகள்) நற்குடிப் பெண்களுக்கு (நினைப்பதற்கும்) ஏற்க முடியாத கொடுஞ்சொற்கள் ஆகும். உள்ளம் உணர இவ்வார்த்தைகளைக் கேள்”.

இராமன் தூதனாக வந்து ஆறுதல் தந்த அனுமனை சீதை வாழ்த்துதல்

‘மும்மை ஆம் உலகம் தந்த முதல்வற்கும் முதல்வன் தூதாய்ச்
செம்மையால் உயிர் தந்தாய்க்குச் செயல் என்னால் எளியது உண்டே?
அம்மை ஆய் அப்பன் ஆய அத்தனே! அருளின் வாழ்வே!
இம்மையே மறுமை தானும் நல்கினை இசையோடு ‘என்றாள். (46)

(மும்மை – மூன்று; அத்தனே – தெய்வமே; நல்கினை – கொடுத்தாய்; இசையோடு – புகழோடு)

மூன்று உலகங்களையும் படைத்த முன்னோன் ஆகிய பிரம்மதேவனுக்கும் தந்தையாகிய இராமபிரானின் தூதுவனாய் வந்து, நிறைவு பெற்ற பண்பினாலே எனக்கு உயிரை வழங்கினாய். (சிறையிலிருக்கும்) என்னால் உனக்குச் செய்வதற்கு எளிமையான உதவியும் உள்ளதா? அம்மையும் அப்பனும் தெய்வமும் போன்றவனே! அருளுக்கு வாழ்வைத் தருபவனே! நீ இப் பிறப்பிலேயே மறுமை வாழ்வையும் புகழுடன் வழங்கினாய் என்று பிராட்டி கூறினாள்.

கடலைக் கடந்து வந்தது எப்படி என்று வியப்புடன் கேட்ட சீதைக்கு அனுமன் கூறிய பணிவு மொழி

அண்ணல் பெரியோன், அடி வணங்கி, அறிய உரைப்பான்: ‘அருந்ததியே!
வண்ணக் கடலின் இடைக் கிடந்த மணலின் பலரால், வானரத்தின்
எண்ணற்கு அரிய படைத்தலைவர், இராமற்கு அடியார்; யான் அவர்தம்
பண்ணைக்கு ஒருவன் எனப் போந்தேன்; ஏவக்கடவ பணிசெய்வேன் (47)

(வண்ணக் கடல் – அழகிய கடல்; பண்ணைக்கு ஒருவன் – வேலைக்காரர் கூட்டத்தில் ஒருவன்)

பெரியோனாகிய அனுமன், சீதைப் பிராட்டியின் திருவடிகளிலே வணங்கிக் கூறினான் – “அருந்ததி போன்ற பெருமையுடைய அன்னையே! அளவிட முடியாத வானரப்படைத் தலைவர்கள் இராமபிரானின் அடியார்கள். அவர்கள் இந்த அழகிய கடலிலே கிடக்கின்ற மணலினும் பலராவர். அவர்களுடைய கூட்டத்துக்கு ஒரு வேலைக்காரன் என்ற அளவில் நான் இங்கு வந்தேன். ஏவும் பணியையும் கூவும் பணியையும் செய்யும் ஒரு சாதாரணத் தொண்டன் நான்”.

சீதை அனுமனிடம் கூறியது

அல்லல் மாக்கள் இலங்கை அது ஆகுமோ?
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும் என்
சொல்லினால் சுடுவேன்; அது தூயவன்
வில்லின் ஆற்றற்கு மாசு என்று வீசினேன். (48)

(அல்லல் – துன்பம்; மாக்கள் – விலங்குகள்; ஆற்றற்கு – ஆற்றலுக்கு; மாசு – களங்கம்; வீசினேன் – விலக்கினேன்)

(இந்த நகரமே எலும்பு மலையாகப் போகும்) துன்பம் விலங்கு போன்ற அரக்கர்கள் வாழும் இலங்கையுடன் நின்று விடுமா? (அறத்தின்) வரம்பைக் கடந்து போகும் எல்லா உலகங்களையும், என்னுடைய சொல்லினாலேயே சுட்டெரித்து விடுவேன். அவ்வாறு செய்வது தூயவனாகிய இராமனின் வில்லினுடைய வலிமைக்கு களங்கம் உண்டாக்கும் என்று கருதியே அப்படிச் செய்யாமல் இருக்கிறேன்.

சீதை இராமனுக்குத் தெரிவிக்குமாறு அனுமனிடம் கூறியது

வந்து எனைக் கரம் பற்றிய வைகல்வாய்
‘இந்த இப் பிறவிக்கு இரு மாதரைச்
சிந்தையாலும் தொடேன் ‘என்ற செவ் வரம்
தந்த வார்த்தை திருச்செவி சாற்றுவாய்! (49)

(வைகல்வாய் – உடன் உறையும் காலத்தில்; வார்த்தை – செய்தி; சாற்றுவாய் – சொல்லுவாய்)

(மிதிலைக்கு) வந்து என்னைக் கைப்பிடித்து மணம் செய்து உடன் உறைகின்ற காலத்தில், இந்தப் பிறவியில் இரண்டாவது பெண்ணை மனத்தாலும் தீ்ண்ட மாட்டேன் என்ற செம்மையான வரத்தை உறுதிமொழியாகத் தந்த செய்தியை இராமன் திருச்செவியில் சொல்வாயாக.

சீதையைப் பிரிந்து இராமன் படும் துயரத்தை அனுமன் கூறுதல்

மத்துறு தயிர் என வந்து சென்று, இடை
தத்துறும் உயிரொடு புலன்கள் தள்ளுறும்
பித்து, நின் பிரிவினில் பிறந்த வேதனை,
எத்தனை உள? அவை எண்ணும் ஈட்டவோ? (50)

(தத்துறும் – தத்தளிக்கும்; தள்ளுறும் – வீழ்த்தும்; எண்ணும் ஈட்டவோ – அளவிடும் தன்மை உள்ளனவோ)

மத்தால் கடையப்படும் தயிர் போல, உடலுக்குள் வந்தும் வெளியே சென்றும் தத்தளிக்கிறது அவனது உயிர். அந்த உயிருடனே, ஐந்து புலன்களையும் வீழ்த்துகின்ற பித்து நிலையும், நின் பிரிவாலே தோன்றிய வேதனையும் எவ்வளவு? அதை அளவிட்டுச் சொல்ல முடியுமோ?

சீதை அடையாளமாகத் தனது சூடாமணியைத் தருதல்

‘சூடையின் மணி கண்மணி ஒப்பது தொல்நாள்
ஆடையின்கண் இருந்தது பேர் அடையாளம்
நாடி வந்து எனது இன் உயிர் நல்கினை! நல்லோய்!
கோடி! ‘என்று கொடுத்தனள் மெய்ப்புகழ் கொண்டாள். (51)

(சூடையின் மணி – சூடாமணி, நெற்றிச்சுட்டி; தொல்நாள் – நீண்ட நாட்களாக; நல்கினை – வழங்கினாய்; நல்லோய் – சிறந்தவனே; கோடி – எடுத்துக் கொள்)

“சிறந்தவனே! கடல் தாண்டி நாடி வந்து, (போவதற்கிருந்த) என் இன்னுயிரை வழங்கினாய். என் கண்மணி போன்ற இந்தச் சூடாமணி, நீண்ட நாட்களாக என்னுடைய ஆடையில் பொதிந்து வைக்கப் பெற்றது. எனது அன்பின் பேரடையாளமாக இதை இராமனுக்கு எடுத்துச் செல்வாய்” என்று கூறி உண்மையான புகழைக் கொண்ட சீதை சூடாமணியை அனுமனிடம் வழங்கினாள்.

அனுமன் வாலில் தீமூட்ட, இலங்கை முழுவதும் தீப்பற்றி எறிதல்

நீல் நிற நிருதர், யாண்டும் நெய் பொழி வேள்வி நீக்க,
பால் வரு பசியன், அன்பான் மாருதி வாலைப் பற்றி,
ஆலம் உண்டவன், அன்று ஊட்ட, உலகு எலாம் அழிவின் உண்ணும்,
காலமே என்ன, மன்னோ கனலியும் கடிதின் உண்டான். (52)

(நீல்நிற – கருநிற; நிருதர் – அரக்கர்; யாண்டும் – எங்கும்; பால்வரு பசியன் – மிகுந்த பசியுடையவன்; ஆலம் – நஞ்சு; கனலி – அக்கினி; கடிதின் – வேகமாக)

கருநிறத்து அரக்கர்கள் நெய் சொரிந்து செய்யும் யாகங்களை எங்கும் செய்ய விடாமல் நீக்கி விட்டதனால், அக்கினி தேவன் மிக்க பசி உடையவனாக இருந்தான். அன்று, மாருதியின் வாலை அன்புடன் தனக்கு ஆதாரமாகப் பற்றிக் கொண்டு, நஞ்சை உண்ட சிவபெருமானின் ஏவலால், ஊழி (பிரளயம்) முடிவில் உலகம் முழுவதையும் எரிக்கின்ற காலத்தைப் போல, இலங்கை நகரை விரைவாக உண்டு எரித்து அழித்தான்.

திரும்பி வந்த அனுமன் இராமனிடம் கண்டேன் சீதையை என்று கூறுதல்

‘கண்டனென், கற்பினுக்கு அணியை, கண்களால்,
தெண் திரை அலைகடல் இலங்கைத் தென் நகர்;
அண்டர் நாயக! இனி, துறத்தி, ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்’ என்று, அனுமன் பன்னுவான்; (53)

(அணி – ஆபரணம்; தெண் திரை – தெளிந்த, சுருண்ட; அண்டர் – தேவர்கள்; துறத்தி – நீக்கிவிடு; பண்டு உள- முன்புள்ள; பன்னுவான் – கூறுவான்)

“கண்டேன்! கற்பிற்கு ஒரு ஆபரணம் போன்ற சீதையை, தெளிந்த சுருண்ட அலைகளுடன் கூடிய கடல் சூழ்ந்த இலங்கை என்ற தென்திசை நகரத்தில்,
என் கண்களாலேயே கண்டேன். தேவர்களின் நாயகனே! இனிமேல், உனது சந்தேகத்தையும், இதுவரை பட்ட துன்பங்களையும் நீக்கிவிடு” என்று அனுமன் மேலும் விரித்துக் கூறலானான்.

இராமனின் கணையாழி கண்டு சீதை உயிர்பெற்று வந்ததை அனுமன் கூறுதல்

‘அறிவுறத் தெரியச் சொன்ன, பேர் அடையாளம் யாவும்,
செறிவுற நோக்கி, நாயேன் சிந்தையில் திருக்கம் இன்மை
முறிவு அற எண்ணி, வண்ண மோதிரம் காட்ட, கண்டாள்;
இறுதியின் உயிர்தந்து ஈயும் மருந்து ஒத்தது, அனையது – எந்தாய் ! (54)

(திருக்கம் – மாறுபாடு; இன்மை – இல்லாமை; முறிவு அற – குழப்பமின்றி)

“எம் தலைவனே! பிராட்டி அறியும்படி அடியேன் தெளிவாகச் சொன்ன
அடையாளங்களை எல்லாம் பொருத்தமாகப் பார்த்து, அடியேன் மனத்தில் குழப்பம் ஏதும் இல்லை என்பதை நன்றாக யோசித்து, அழகிய (உனது)
மோதிரத்தை நான் காட்ட, பார்த்தாள். அந்த மோதிரம், முடிவுக் காலத்திலும் உயிர் போகாதபடி நிலை நிறுத்திக் காக்கின்ற சஞ்சீவினி என்ற மருந்தைப் போன்று அவளுக்கு ஆறுதலும் நம்பிக்கையும் அளித்தது” என்று அனுமன் கூறினான்.

rama-ravana-war

யுத்த காண்டம்

சரணடைந்த வீடணனை ஏற்றுக் கொள்வதே அறம் என இராமன் கூறுதல்

இடைந்தவர்க்கு, “அபயம் யாம் “ என்று இரந்தவர்க்கு, எறிநீர் வேலை
கடைந்தவர்க்கு, ஆகி, ஆலம் உண்டவற் கண்டிலீரோ?
உடைந்தவர்க்கு உதவான் ஆயின், உள்ளது ஒன்று ஈயான் ஆயின்,
அடைந்தவர்க்கு அருளான் ஆயின், அறம் என் ஆம்? ஆண்மை என் ஆம்? (55)

(இடைந்தவர்க்கு – ஓடி வந்தவர்க்கு; இரந்தவர்க்கு – கெஞ்சியவர்க்கு; எறீநீர் வேலை – அலைபாயும் கடல்; ஆலம் – நஞ்சு; கண்டிலீரோ – கண்டதில்லையா; ஈயான் – தரமாட்டான்)

அலைபாயும் பாற்கடலைக் கடைந்த போது தோன்றிய நஞ்சுக்கு அஞ்சி ஓடி வந்தவர்களும், நாங்கள் உனக்கு அடைக்கலம் என்று கெஞ்சியவர்களும் ஆன தேவாசுரர்களுக்காக, அந்த நஞ்சைத் தான் உண்டு, அவர்களைக் காத்த சிவபிரானை நீங்கள் கண்டதில்லையா? தோல்வியால் சிதைந்து உடைந்தவர்களுக்கு உதவவில்லை என்றால், தன்னிடம் உள்ள பொருளைக் கேட்டு வந்தவர்களுக்குத் தரவில்லை என்றால், அடைக்கலம் என்று வந்தவர்களுக்குக் கருணை காட்டி அருள் செய்யவில்லை என்றால், அறத்தால் என்ன பயன்? ஆண்மையால் என்ன பயன்?

வீடணனோடு சேர்த்து தனக்கு ஏழு சகோதரர்கள் என இராமன் கூறுதல்


‘குகனொடும் ஐவர் ஆனேம் முன்பு; பின், குன்று சூழ்வான்
மகனொடும், அறுவர் ஆனேம்; எம்முழை அன்பின் வந்த
அகன் அமர் காதல் ஐய! நின்னொடும் எழுவர் ஆனேம்;
புகல் அருங் கானம் தந்து, புதல்வரால் பொலிந்தான் நுந்தை.’ (56)

(ஆனேம் – ஆனோம்; எம்முழை – எம்மிடத்தில்; அகன் அமர் காதல் – நெஞ்சம் நிறைந்த அன்பு; நுந்தை – உனது தந்தை)

குகனுடன் சேர்த்து நாங்கள் ஐந்து பேர் சகோதரர்கள் ஆனோம். இது முன்பு நிகழ்ந்தது. அதன் பின்னர், மேருமலையைச் சுற்றிவரும் சூரியனது மகனான சுக்கிரீவனுடன் சகோதரர் ஆறுபேர் ஆனோம். உள்ளத்திலே நிறைந்த அன்பு கொண்டு எங்களிடம் வந்த விபீஷணா, உன்னுடன் சேர்த்து சகோதரர்கள் ஏழுபேர் ஆயினோம். எவரும் புகுதற்கரிய கானக வாழ்க்கையை எனக்குத் தந்து, உனது தந்தை தசரதன் புதல்வர்களால் நிறைவு பெற்றுவிட்டான்!

வானரர்கள் கடலில் சேது (அணை) கட்டுதல்

மலை சுமந்து வருவன வானரம்,
நிலையில் நின்றன, செல்ல நிலம் பெறா –
அலை நெடுங் கடல் அன்றியும், ஆண்டுத் தம்
தலையின்மேலும் ஒர் சேது தருவ போன்ம். (57)

(நிலம் பெறா – இடமில்லாததால்; தருவ – அமைத்தது; போன்ம் – போல)

அணை கட்டுவதற்காக மலைகளைச் சுமந்து கொண்டு வரும் வானரங்கள், (வானரக் கூட்டத்தின் மிகுதியினால்) செல்லுதற்கு அங்கு இடம் இல்லாமையால் மலைகளைச் சுமந்து கொண்டு அசையாமல் நின்ற தோற்றம், அலைகள் வீசும் பெரிய கடலில் மட்டுமல்லாது, தங்கள் தலைகளின் மீதும் ஒரு சேது அமைத்தது போலக் காணப் பட்டது.

போருக்கு முன் இராமனின் தூதனாகச் சென்ற அங்கதன் இராவணனிடம் கூறுதல்

‘பூத நாயகன், நீர் சூழ்ந்த புவிக்கு நாயகன், அப் பூமேல்
சீதை நாயகன், வேறு உள்ள தெய்வ நாயகன், நீ செப்பும்
வேத நாயகன், மேல் நின்ற விதிக்கு நாயகன் தான் விட்ட
தூதன் யான்; பணித்த மாற்றம் சொல்லிய வந்தேன் ‘என்றான். (58)

“(என் தலைவனாகிய இராமபிரான்) ஐம்பூதங்களுக்கும் தலைவன். (அந்த ஐம்பூதங்களுக்குள், நீ வாழ்கிற) கடல் சூழ்ந்த இம் மண்ணுலகிற்கும் தலைவன். அழகிய தாமரை மலர்மேல் வாழும் சீதையின் நாயகன். வேறே உள்ள தெய்வங்களுக்கும் அவன் நாயகன். நீ ஓதும் அந்த வேதங்களுக்கும் அவனே தலைவன். இனிமேல் நீ பட உள்ள விதியின் விளைவுகட்கும் அவனே தான் தலைவன். இத்தகையவன் உனக்கு அனுப்பியுள்ள தூதன் நான். அவன் உன்னிடம் உரைக்கச் சொன்னதைக் கூறிவிட்டுப் போக இங்கே வந்தேன்” என்றான்.

முதற்போரில் அனைத்தையும் இழந்து நின்ற இராவணனை இராமன் விடுவித்தல்

‘ஆள் ஐயா! உனக்கு அமைந்தன மாருதம் அறைந்த
பூளை ஆயின கண்டனை; இன்று போய், போர்க்கு
நாளை வா ‘என நல்கினன் – நாகு இளங் கமுகின்
வாளை தாவுறு கோசல நாடுடை வள்ளல். (59)

(மாருதம் – பெருங்காற்று; பூளை – பூளைப்பூ; கமுகு – பாக்கு மரம்)

அரக்கரை ஆள்கின்ற ஐயா, உனக்குத் துணையாக அமைந்த படைகள் அனைத்தும் பெருங்காற்றால் தாக்கப்பட்ட பூளைப் பூக்களைப் போல சிதைந்து போனதைக் கண்டாய். இன்று போய்ப் போருக்கு நாளை வா என்று (இராவணனுக்கு) அருள் புரிந்து விடுத்தான் – (யார் என்னில்) மிகவும் இளைய கமுக மரத்தின்மீது வாளை மீன்கள் தாவிப் பாயும் (நிலம், நீர்வளம் மிக்க) கோசல நாட்டுக்கு உரிய வள்ளலாகிய இராமபிரான்.

கும்பகர்ணன் சாகும் தறுவாயில் இராமனை வேண்டுதல்

நீதியால் வந்ததொரு நெடுந்தரும நெறியல்லால்
சாதியால் வந்த சிறு நெறி அறியான், என் தம்பி;
ஆதியாய்! உனை அடைந்தான்; அரசர் உருக்கொண்டு அமைந்த
வேதியா! இன்னம் உனக்கு அடைக்கலம் யான் வேண்டினேன். (60)

“நீதிமுறைப்படி வந்த சிறந்த தரும நெறி அல்லாது, சாதிப் பிறப்பினால் உண்டான சிறு நெறியை அறியாதவன் என் தம்பி விபீஷணன். அதனால் தான் உன்னை அடைக்கலமாக அடைந்தான். முழுமுதலே! உலகில் அரசர் வடிவு கொண்டு வந்தவனே! வேதங்களால் புகழப் படுகின்றவனே! மீண்டும் அவனை உனக்கு அடைக்கலப் பொருளாகக் கொண்டு நீ காக்க வேண்டும் என்று நான் வேண்டுகின்றேன்”.

கருடனின் வருகையால் நாகபாசத்திலிருந்து இராமலக்குமணர் விடுபட்டவுடன், கருடன் இராமனைத் துதித்தல்

சொல் ஒன்று உரைத்தி; பொருள் ஆதி; தூய
மறையும் துறந்து, திரிவாய்;
வில் ஒன்று எடுத்தி; சரம் ஒன்று எடுத்தி;
மிளிர் சங்கம் அங்கை உடையாய்;
கொல் என்று உரைத்தி; கொலையுண்டு நிற்றி;
கொடியாய்! உன் மாயை அறியேன்;
அல் என்று நிற்றி; பகல் ஆதி – ஆர், இவ்
அதிரேக மாயை அறிவார்? (61)

(உரைத்தி – சொல்லப் படுகிறாய்; ஆதி – ஆகிறாய்; துறந்து – கடந்து; சரம் – அம்பு; சங்கம் – சங்கு; அங்கை – அழகிய கை; நிற்றி – நிற்கிறாய். அல் – இருள், இரவு; அதிரேக மாயை – மிகுந்த மாயை)

(நாதவடிவான) சொற்களாகவும், அவற்றின் பொருளாகவும் நீயே இருக்கின்றாய். தூய்மையான வேதங்களையும் கடந்து விளங்குகிறாய். (அறத்தை நிலை நிறுத்துதற்காக) வில்லையும் அம்பையும் எடுத்திருக்கிறாய். அழகிய கைகளில் ஒளி பொருந்திய சங்கை (பாஞ்சசன்னியம்) ஏந்தியவனும் நீயே. (தீயவர்க்குப் பகைவனாய் இருந்து) கொல்லுக என்று சொல்லுகிறாய். (நீயே பகைவராய் இருந்து) கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறாய். (இவ்வாறு) கொடிய முரண்கள் கொண்ட பரம்பொருளே! உனது மாயச் செயல்களை எவ்வகையிலும் என்னால் அறிய முடியவில்லை. இரவாகவும், பகலாகவும் நீயே தோன்றுகின்றாய். மிகுந்த இந்த மாயச் செயலை யார் தான் அறிவார்கள்?

வானில் மருத்து மலையை எடுத்துச் செல்லும் அனுமனை சிவனும் பார்வதியும் வாழ்த்துதல்

‘என், இவன் எழுந்த தன்மை? ‘ என்று, உலகு ஈன்றாள் கேட்ப
‘மன்னவன் இராமன் தூதன் மருந்தின்மேல் வந்தான்; வஞ்சர்
தென் நகர் இலங்கைத் தீமை தீர்வது திண்ணம்; சேர்ந்து,
நல் நுதல்! நாமும் வெம்போர் காணுதும், நாளை ‘என்றான். (62)

“இவன் வான்வழி எழுந்து செல்வதற்கு யாது காரணம்?” என்று உலகத்தை ஈன்ற உமையவள் கேட்க, “மன்னவன் இராமனின் தூதனாகிய அனுமன் இவன். மருந்தைக் கொண்டு போக வந்திருக்கின்றான். தென் இலங்கையின் வஞ்சக அரக்கரால் உளதாகிய தீமை இனித் தீர்வது திண்ணம். அழகிய நெற்றியுடையவளே! நாளை நாமும் (தேவர்களுடன் சேர்ந்து வானிலிருந்து) கொடிய போரைக் காண்போம்” என்று (சிவபிரான்) கூறினான்.

இறுதிப் போரில் இராமன் அம்பினால் இராவணன் வீழ்ந்து மடிதல்

முக்கோடி வாழ்நாளும் முயன்றுடைய
பெருந்தவமும், முதல்வன் முன்நாள்,
‘எக்கோடி யாராலும் வெலப்படாய் ‘
எனக்கொடுத்த வரமும், ஏனைத்
திக்கோடும் உலகு அனைத்தும் செருக் கடந்த
புய வலியும், தின்று, மார்பில்
புக்கு ஓடி உயிர்பருகி, புறம் போயிற்று,
இராகவன்தன் புனித வாளி. (63)

(எக்கோடி – எந்த வரிசையிலும்; திக்கோடும் – திசைகளோடும்; புயவலி – தோள் ஆற்றல்; புக்கு – புகுந்து; புறம் – வெளியே; வாளி – அம்பு)
(இராவணனுடைய) மூன்று கோடி ஆயுளையும், முயன்று பெற்றிருந்த பெரிய தவப் பயனையும், பிரமன் முற்காலத்தில் ‘(முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களில்) எந்த வரிசையைச் சேர்ந்தோர் ஆனாலும் அவர்களால் நீ வெல்லப்பட மாட்டாய்’ என்று தந்த வரத்தையும், மற்றும் திசைகளையும், உலகங்கள் எவற்றையும் போரால் வென்ற தோள் ஆற்றலையும் உண்டு விட்டு, (இராவணனுடைய) மார்பில் நுழைந்து, உடல் எங்கும் சுழன்று ஓடி, உயிரைப் பருகிவிட்டு வெளியே சென்றது இராகவன் செலுத்திய புனிதம் நிறைந்த அம்பு (பிரம்மாத்திரம்)!

சிறையிலிருந்து மீண்டு வரும் சீதையை இராமன் காணுதல்

கற்பினுக்கு அரசினை, பெண்மைக் காப்பினை,
பொற்பினுக்கு அழகினை, புகழின் வாழ்க்கையை
தற் பிரிந்து அருள் புரி தருமம் போலியை,
அற்பின் அத் தலைவனும் அமைய நோக்கினான். (64)

(காப்பினை – வாழ்விடத்தை; பொற்பு – அழகு; போலியை – போன்றவளை; அற்பின் – அன்பினால்)

கற்பு என்னும் குணநலத்துக்கு அரசாகவும், பெண்மைக் குணங்களுக்கு வாழ்விடமாகவும், அழகிற்கு அழகாகவும் விளங்குகின்றவளை, (தனது மற்றும் தன் நாயகனது) புகழை இவ்வுலகில் வாழும்படி நிலை நிறுத்திய தேவியை, தனி நாயகனாகிய தன்னைப் பிரிந்து உயிர்களுக்கு நல்லருள் செய்யும் தருமம் போன்ற சீதையை, அந்தத் தலைவனாகிய இராமனும், அன்பினால் நன்றாகப் பார்த்தான்.

தீக்குளித்து வந்த சீதையை வானில் தோன்றி தேவர்களும் தசரதனும் வாழ்த்துதல்

“பொன்னைத் தீயிடைப் பெய்தல் அப்பொன்னுடைத் தூய்மை
தன்னைக் காட்டுதற்கு” என்பது மனக்கொளல் தகுதி;
உன்னைக் காட்டினன், ‘கற்பினுக்கு அரசி‘ என்று, “உலகில்
பின்னைக் காட்டுவது அரியது“ என்று எண்ணி இப்பெரியோன். (65)

பொன்னை நெருப்பில் போடுவது பொன்னைச் சொக்கத் தங்கம் என உலகிற்குக் காண்பிப்பதற்காகத் தான் என்று மனத்தில் நினைத்தலே தகுதி. (அதுபோல) குணங்களால் உயர்ந்த இந்த இராமன், உலகத்தில் (இச்சமயம் தவறினால்) பிறகு தெளிவித்தல் இயலாது என்று கருதியே உன்னை ‘கற்பிற் சிறந்தவள்’ என்று (இந் நிகழ்ச்சியால்) தெளிவித்தான்.

அயோத்தியில் இராமன் திருமுடி சூடிய காட்சி (பட்டாபிஷேகம்)

அரியணை அனுமன் தாங்க, அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த,
பரதன் வெண்குடை கவிக்க, இருவரும் கவரி வீச,
விரைசெறி குழலி ஓங்க, வெண்ணெயூர்ச் சடையன் தங்கள்
மரபுளோர் கொடுக்க வாங்கி, வசிட்டனே புனைந்தான் மௌலி. (66)

அரியணையை அனுமன் காத்து நிற்க, அங்கதன் உடை வாளை ஏந்தி நிற்க, பரதன் வெண் கொற்றக் குடையைப் பரதன் பிடித்து நிற்க, இலக்குவன் சத்துருக்கன் இருவரும் கவரி வீச, மணம்கமழும் கூந்தலை உடைய சீதை பெருமிதமாய் விளங்க, சடையனின் கால் வழியின் முன்னோராக உள்ளோர் எடுத்துக் கொடுக்கப் பெற்றுக்கொண்டு, வசிட்ட முனிவனே மகுடத்தை சூட்டினான். (தன்னை ஆதரித்த திருவெண்ணெய் நல்லூர்ச் சடையப்ப வள்ளலை, நன்றி மறவாமல், ஆயிரம் பாடல்களுக்கு ஒரு முறை பத்து இடங்களில் கம்பர் குறிப்பிடுகின்றார். அதில் முக்கியமானது இது).

(முற்றும்)

கம்பராமாயணம் – 66 (தேர்ந்தெடுத்த அறுபத்தாறு பாடல்கள்)

தொகுப்பு, உரை: ஜடாயு

kambar1கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் இயற்றிய தமிழின் ஒப்புயர்வற்ற காவியமான கம்பராமாயணத்தில் பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் உள்ளன. இதனை முழுவதுமாக அல்லது பகுதிகளாகக் கூடக் கற்பது என்பது, தொடர்ந்த வாசிப்பையும், உழைப்பையும் கோரும் ஒரு பணியும், ஒரு வாழ்நாள் முழுவதற்குமான கல்வியும், நற்பேறும் ஆகும். பல்வேறு பணிகளுக்கிடையில் அதனை மேற்கொள்ளுதல் என்பது ஆர்வமுடையவர்கள் பலருக்கும் கூடக் கடினமான ஒன்று.

இந்த மிகச் சிறிய தொகுப்பு, கதைப் போக்கின் தொடர்ச்சியையும், முக்கியமான கட்டங்களையும் பாடல்கள் தரும் உணர்வெழுச்சியையும் கருத்தில் கொண்டு, இராமகாதையின் அமுதச் சுவையை முதல்கட்டமாக அறிமுகப் படுத்தும் நோக்கில் செய்யப் பட்டுள்ளது.

இராமாயண பாராயணம் என்ற வகையில் பக்தியுணர்வுடன் இப் பாடல்களை ஓதிப் பயன்பெறலாம். கதைச் சொற்பொழிவுகளில் எடுத்தாளலாம். தமிழார்வம் உள்ள குழந்தைகள் இந்தப் பாடல்களை மனப்பாடம் செய்ய ஊக்குவிக்கலாம்.

இப்பாடல்களை எனது 6 மணி நேர இராமாயண உரையிலும் அந்தந்த இடங்களில் கூறி விளக்கியுள்ளேன்.

கம்பராமாயணம் முழுவதும் உரையுடன் tamilvu இணையதளத்தில் கிடைக்கிறது. பெங்களூர் கம்பராமாயண வாசிப்பு இயக்கம் வாரந்தோறும் நடத்தும் வகுப்புகளின் முழுமையான வீடியோ பதிவுகள் யூட்யூபில் கிடைக்கின்றன.

கம்பராமாயணத்தை விரிவாகக் கற்க அனைவருக்கும் இது ஒரு தூண்டுகோலாக அமையட்டும்.

rama-pattabhishekam

கம்பராமாயணம் – 66 : பகுதி 2

கம்பராமாயணம்-66 முழுவதையும் மின்-நூல் வடிவில் pdf கோப்பாக இங்கு தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம்.

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி..

ravivarma_rama_sita_lakshmana_small

ஆரணிய காண்டம்

சாப விமோசனம் பெற்ற விராதன் என்ற அரக்கன் இராமனைத் துதித்தல்

தாய் தன்னை அறியாத கன்று இல்லை; தன் கன்றை
ஆயும் அறியும்; உலகின் தாய் ஆகின், ஐய!
நீ அறிதி எப்பொருளும்; அவை உன்னை நிலை அறியா;
மாயை இது என்கொலோ? வாராதே வர வல்லாய். (23)

(அடியார்க்கு) வருதற்கு அரியவர் போலிருந்து மிக எளியவர்போல் வரும் வல்லமை உடையவனே! தன் தாயைத் தெரிந்து கொள்ளாத கன்று இல்லை. அதுபோல் தாயும் தன் கன்றை அறிந்து கொள்ளும். ஐயா! எல்லா உலகங்களுக்கும் தாய் ஆனதால் எல்லாப் பொருள்களையும் நீ அறிகிறாய். ஆனால் அப்பொருள்கள் உன் தன்மையை அறிவதில்லை. இது என்ன மாயமோ?

தண்டகாரண்யத்து முனிவர்கள் அரக்கரால் ஏற்படும் அல்லலைச் சொல்லுதல்

‘உருளுடை நேமியால் உலகை ஓம்பிய
பொருளுடை மன்னவன் புதல்வ! போக்கிலா
இருளுடை வைகலெம்; இரவி தோன்றினாய்;
அருளுடை வீர! நின் அபயம் யாம்’ என்றார். (24)

(உருளுடை – சுற்றிச் செல்லும்; நேமி – சக்கரம்; வைகல் – நாட்கள்)

எங்கும் சுற்றிச் செல்லும் ஆணைச் சக்கரத்தால் உலகம் முழுவதையும் காத்த தசரதனின் புதல்வனே, நீக்கமுடியாத துன்பமாம் இருள் கொண்ட நாட்களை உடையவர்களாயிருக்கிறோம். கதிரவன் போல நீ வந்து எழுந்தருளினாய். அருளுடைய வீரனே, உனக்கு நாங்கள் அடைக்கலம் என்று (அம்முனிவர்கள்) கூறினர்.

இராமன் முனிவர்களுக்கு அபயம் அளித்துக் கூறுதல்

‘ஆவுக்கு ஆயினும் அந்தணர்க்கு ஆயினும்,
யாவர்க்கு ஆயினும் எளியவர்க்கு ஆயினும்,
சாவப் பெற்றவரே, தகை வான் உறை
தேவர்க்கும் தொழும் தேவர்கள் ஆகுவார். (25)

(ஆ – பசு; தகை வான் – பெருமை மிக்க விண்ணுலகம்)

“பசுக்களைக் காப்பதற்கானாலும், தவம் உடைய அந்தணர்களைக் காப்பதற்கானாலும், ஏழைகளைக் காப்பதற்கானாலும், எவர்களைக் காப்பதற்கானாலும், உதவி செய்து, அதனால் இறக்கப் பெற்றவர்களே விண்ணுலகில் வாழும் தேவர்களும் தொழுது வணங்கக் கூடிய தேவர்களாவர்”.

அகத்திய முனிவரை சந்தித்து ஆசி பெறுதல்

நின்றவனை, வந்த நெடியோன் அடி பணிந்தான்;
அன்று, அவனும் அன்பொடு தழீஇ, அழுத கண்ணால்,
‘நன்று வரவு’ என்று, பல நல் உரை பகர்ந்தான்-
என்றும் உள தென் தமிழ் இயம்பி இசை கொண்டான். (26)

(நெடியோன் – திருமாலாகிய இராமன்; தழீஇ – தழுவிக் கொண்டு; பகர்ந்தான் – கூறினான்; இயம்பி – கூறி; இசை – புகழ்)

அங்ஙனம் நின்ற அகத்தியரை, அங்கே வந்த இராமன் அவர் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான். அப்பொழுது, எக்காலத்தும் உள்ளதாகிய இனிய தமிழின் இலக்கணங்களைக் கூறிப் புகழ் பெற்ற அகத்திய முனிவரும், இன்பக் கண்ணீர் விட்டவராய் அன்பினால் தழுவிக் கொண்டு, ‘நல்வரவு’ என்று பல நல்லுரைகளை இனிதாகச் சொன்னார்.

மூக்கை இழந்த சூர்ப்பணகை கரனிடம் புலம்புதல்

‘கண்டு நோக்கரும் காரிகையாள் தனைக்
கொண்டு போவன் இலங்கையர் கோக்கு எனா
விண்டு மேல் விழுந்தேனை, வெகுண்டு அவர்
துண்டம் ஆக்கினர் மூக்கு‘ எனச் சொல்லினாள். (27)

(காரிகையாள் – பெண்; கோக்கு – அரசனுக்கு; விண்டு – பாய்ந்து)

எங்கும் காண இயலாத அழகுடைய அப்பெண்ணை (சீதையை), இலங்கையில் வாழும் அரக்கர்க்கு அரசனான இராவணனுக்காக எடுத்துக் கொண்டு போவேன் என்று சொல்லி, அவள் மேல் பாயக் கிளம்பிய என்னை, அந்த இராமலக்குவர்கள் சினந்து, என் மூக்கை அறுத்தார்கள் என்று கூறினாள்.

மாரீசன் இராவணனுக்கு புத்திமதி கூறுதல்

நாரம் கொண்டார் நாடு கவர்ந்தார், நடை அல்லா
வாரம் கொண்டார், மற்று ஒருவற்காய் மனை வாழும்
தாரம் கொண்டார் என்று இவர் தம்மைத் தருமம் தான்
ஈரும் கண்டாய்! கண்டகர் உய்ந்தார் எவர்? ஐயா! (28)

(நாரம் – அன்பு; வாரம் – வரி; தாரம் – மனைவி; ஈரும் – அழிக்கும்; கண்டகர் – கொடியவர்)

“தம் மீது அன்பு பூண்டவர்களின் நாட்டைக் கைப்பற்றிக் கொண்டவர்கள், நீதி நெறிக்குப் பொருந்தாத வரிப் பொருளைக் குடிமக்களை வருத்திப் பெற்றவர்கள், பிறர் ஒருவருக்கு உரிமையாய் அவர் இல்லத்திலே வாழும் மனைவியை வசப்படுத்திக் கொண்டவர்கள் எனப்படும் இவர்களை தருமமே சின்னா பின்னமாக்கி அழித்து விடும் என்று நீ அறிவாய். ஐயா, கொடியவர்கள் எவர் தப்பிப் பிழைத்துள்ளார்?’

இராமனும் சீதையும் மாயமானைப் பார்த்தல்


நோக்கிய மானை நோக்கி, நுதி உடை மதியின் ஒன்றும்
தூக்கிலன், ‘நன்று இது ‘என்றான்; அதன் பொருள் சொல்லல் ஆகும்;
சேக்கையின் அரவு நீங்கிப் பிறந்தது, தேவர் செய்த
பாக்கியம் உடைமை அன்றோ! அன்னது பழுது போமோ? (29)

(நுதி – கூர்மை; தூக்கிலன் – சீர்தூக்கிப் பார்க்கவில்லை; சேக்கையின் அரவு – பாம்புப் படுக்கை)

எதிரில் விழித்து நின்ற மாயமானைக் கண்டபின், இராமன் கூரிய அறிவின் துணை கொண்டு எதனையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கவில்லை. “மான் மிக அழகியது” என்று தானும் கூறினான். அதன் பொருளைச் சொல்லவும் ஆகுமோ? அரவணைத் துயிலில் இருந்து நீங்கி மண்ணுலகில் வந்து பிறந்தது தேவர்கள் ஆற்றிய புண்ணியம் அல்லவா? அப் புண்ணியம் வீணாகிப் போகுமோ?

இராமன் அம்பினால் மாய மாரீசன் கதறி வீழ்ந்து மடிதல்

நெட்டு இலைச் சரம் வஞ்சனை நெஞ்சு உறப்
பட்டது; அப்பொழுதே பகு வாயினால்
அட்ட திக்கினும் அப்புறமும் புக
விட்டு அழைத்து ஒரு குன்று என வீழ்ந்தனன். (30)

நெடிய இலை வடிவம் கொண்ட இராமனின் அம்பு வஞ்சகம் நிரம்பிய (மாரீசன்) நெஞ்சில் சென்று தாக்கியது. அந்தக் கணமே, பிளவுபட்ட வாயினால் எட்டுத் திசைகளிலும் அதற்கு அப்பாலும் (சீதா லட்சுமணா என்று) கூவி மலை விழுவது போல (தன் இயற்கை வடிவம் கொண்டு) வீழ்ந்தான்.

சீதையைத் தேடிவரும் இராமலக்குவரிடம் வீழ்ந்து கிடக்கும் ஜடாயு கூறுதல்

“வடுக்கண், வார் கூந்தலாளை, இராவணன் மண்ணினோடும்
எடுத்தனன் ஏகுவானை, எதிர்ந்து, எனது ஆற்றல் கொண்டு
தடுத்தனென், ஆவது எல்லாம்; தவத்து, அரன் தந்த வாளால்
படுத்தனன்; இங்கு வீழ்ந்தேன்; இது இன்று பட்டது ‘‘ என்றான். (31)

(வார் – நீண்ட; ஏகுவானை – செல்பவனை; அரன் – சிவபெருமான்; படுத்தனன் – வெட்டி வீழ்த்தினான்)

“மாவடுப் பிளந்தது போன்ற அழகிய கண்களையும், நீண்ட கூந்தலையும் உடைய சீதையை இராவணன் நிலத்தோடு எடுத்துக் கொண்டு செல்லும் போது, அவனை எதிர்த்து, எனது ஆற்றலின் துணை கொண்டு, ஆன மட்டும் தடுக்க முனைந்து போர் செய்தேன். இறுதியில் அவன் தவ வலிமை கருதிச் சிவபெருமான் அவனுக்கு அளித்திருந்த வாளினால் என்னை வெட்டி வீழ்த்தினான். இங்கே விழுந்து விட்டேன். இன்று இவ்வாறு நிகழ்ந்தது” என்று (சடாயு) கூறினான்.

இராமன் நீர்க்கடன் செய்ய, ஜடாயு மோட்சம் அடைதல்

மீட்டு இனி உரைப்பது என்னே? விரிஞ்சனே முதல மேல், கீழ்,
காட்டிய உயிர்கள் எல்லாம் அருந்தின களித்த போலாம்;
பூட்டிய கைகளால், அப் புள்ளினுக்கு அரசைக் கொள்க என்று,
ஊட்டிய நல் நீர் ஐயன் உண்ட நீர் ஒத்தது அன்றே! (32)

(மீட்டு – இனிமேல்; விரிஞ்சனே – பிரம்மனே; பூட்டிய – இணைத்த; புள்ளினுக்கு அரசு – பறவைகளின் அரசனாகிய ஜடாயு; ஊட்டிய – உண்ணக் கொடுத்த; ஐயன் – திருமால்)

இனிமேல் வேறு என்ன சொல்ல வேண்டும்? பிரமனை முதலாகக் கொண்டு உயர்ந்தவை தாழ்ந்தவை என்று எடுத்துக் காட்டப் பட்ட எல்லா உயிரினங்களும் (இராமன் சடாயுவுக்குக் கொடுத்த நீர்க்கடனை) அருந்தி மகிழ்ந்தவை போலாயின. அந்தப் பறவைகளுக்கு அரசனாகிய ஜடாயுவைக் கருதி ‘ஏற்றுக் கொள்க’ என்று கூறி, தன் கைகளை இணைத்து இராமன் சமர்ப்பித்த அந்த நல்ல நீர், அனைத்து உயிர்களுக்கும் இறைவனாகிய திருமால் (தானே) உட்கொண்ட நீரைப் போன்றதாயிற்று.

இராமனால் வதைபெற்று சாப விமோசனம் அடைந்த கபந்தன் துதி செய்தல்


ஈன்றவனோ எப்பொருளும்? எல்லைதீர் நல் அறத்தின்
சான்றவனோ? தேவர் தவத்தின் தனிப்பயனோ?
மூன்று கவடாய் முளைத்து எழுந்த மூலமோ?
தோன்றி, அருவினையேன் சாபத் துயர் துடைத்தாய்! (33)

(சான்றவனோ – சாட்சியோ; கவடு – கிளை, பிரிவு)

எல்லாப் பொருள்களையும் படைத்தவன் நீதானோ? முடிவில்லாத நல்ல அறத்துக்குச் சாட்சியாக இருப்பவன் நீதானோ? தேவர்கள் மேற்கொண்ட தவத்தின் ஒப்பற்ற பயனாக இருப்பவன் நீதானோ? (பிரமன், திருமால், சிவன் என்ற) மூன்று பிரிவாகக் கிளைத்து எழுந்த மூலப் பரம்பொருள் நீதானோ? நான் இருக்குமிடத்துக்கே நின் எளிமையால் வந்து காட்சியளித்து, போக்குதற்கு அரிய வினையுடைய என் சாபத்தின் துன்பத்தைத் தீர்த்து விட்டாய்.

sugriva_fighting_vali

கிட்கிந்தா காண்டம்

அனுமன் தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளல்

‘மஞ்சு எனத் திரண்ட கோல மேனிய! மகளிர்க்கு எல்லாம்
நஞ்சு எனத் தகைய ஆகி, நளிர் இரும் பனிக்குத் தேம்பாக்
கஞ்சம் ஒத்து அலர்ந்த செய்ய கண்ண! யான் காற்றின் வேந்தற்கு
அஞ்சனை வயிற்றில் வந்தேன்; நாமமும் அனுமன் என்பேன். (34)

(மஞ்சு – மேகம், நளிர் இரும் – குளிர்மிக்க; தேம்பா – வாடாத; கஞ்சம் – தாமரை; செய்ய – சிவந்த)

“நீலமேகம் போலத் திரண்டு அமைந்த அழகிய மேனியனே! காணும் பெண்கள் யாவர்க்கும் நஞ்சு என்று சொல்லத் தக்கதாகி, குளிர்மிக்க பனியிலும் வாடாத தாமரை மலர்கள் போன்று சிவந்த கண்களை உடையவனே! நான் வாயுதேவனுக்கு அஞ்சனா தேவியின் வயிற்றில் பிறந்தேன். என் பெயர் அனுமன்”.

இராமனைக் கண்டு சுக்கிரீவன் வியத்தல்


தேறினன் அமரர்க்கு எல்லாம் தேவராம் தேவர் அன்றே,
மாறி, இப் பிறப்பில் வந்தார் மானுடர் ஆகி மன்னோ;
ஆறுகொள் சடிலத்தானும், அயனும் என்று இவர்கள் ஆதி
வேறு உள குழுவை எல்லாம், மானுடம் வென்றது ‘என்றே. (35)

(ஆறு – கங்கை; சடிலத்தான் – சடைமுடியன்; அயன் – பிரமன்)

“தேவர்களுக்கு எல்லாம் கடவுளாகிய தேவதேவனே, (திருமாலே) தம் உருவம் மாறி, இந்தப் பிறவியை எடுத்து, மானிடர் ஆகி வந்திருக்கிறார். அதனால், கங்கையைச் சடையில் கொண்ட சிவபிரானும், பிரமனும் என்று இவர்கள் முதலாக வெவ்வேறாக உள்ள தேவர் கூட்டத்தையெல்லாம் மனித குலம் வென்றுவிட்டது அல்லவா?” என்று தெளிந்தான்.

சுக்கீரவன் வாலியால் தனக்கு நேர்ந்த துன்பம் கூறி சரண்புகுதல்

‘முரண் உடைத் தடக்கை ஓச்சி, முன்னவன், பின் வந்தேனை,
இருள் நிலைப் புறத்தின் காறும், உலகு எங்கும் தொடர, இக் குன்று
அரண் உடைத்தாக உய்ந்தேன்; ஆர் உயிர் துறக்கலாற்றேன்,
சரண் உனைப் புகுந்தேன்; என்னைத் தாங்குதல் தருமம் ‘என்றான். (36)

(முரண் உடை – வலிமையுடைய; தடக்கை – பெரிய கை; ஓச்சி – ஓங்கி; காறும் – வரையிலும்; அரண் – பாதுகாப்பு; உய்ந்தேன் – பிழைத்தேன்)

வலிமையுடைய பெரிய கையை ஓங்கிக் கொண்டு, என் அண்ணன் வாலி, அவனது உடன்பிறந்த தம்பியாகிய என்னை இருட்டுக்கு இருப்பிடமாகிய இவ்வுலகத்திற்கு அப்புறம் வரையிலும், உலகெங்கும் பின்தொடர்ந்து துரத்த, இம்மலையையே பாதுகாப்பாகக் கொண்டு உயிர் பிழைத்தேன். உயிரை விடுவதற்கும் முடியாதவனாகிய நான், உன்னைச் சரணடைந்தேன். என்னைக் காப்பாற்றுதல் உனக்குரிய தருமம் என்றான்.

இராமன் சுக்கிரீவனிடம் நட்புப் பூண்டு அபயம் அளித்தல்

‘மற்று, இனி உரைப்பது என்னே? வானிடை மண்ணில் உன்னைச்
செற்றவர் என்னைச் செற்றார்; தீயரே எனினும், உன்னோடு
உற்றவர் எனக்கும் உற்றார்; உன் கிளை எனது; என் காதல்
சுற்றம், உன் சுற்றம்; நீ என் இன் உயிர்த் துணைவன் ‘என்றான். (37)

(செற்றவர் – வருத்தியவர்; கிளை – உறவு, சுற்றம்)

சுக்கிரீவனே! மேலும் இனிச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? விண்ணுலகிலும் மண்ணுலகிலும் உன்னை வருத்தியவர் என்னை வருத்தியவராவர். தீயவராகவே இருந்தாலும் உன்னோடு நட்புக் கொண்டவர்கள் எனக்கும் நண்பராவர். உன் உறவினர் எனது உறவினராவர். என் அன்புள்ள சுற்றத்தினர் உனக்கும் சுற்றத்தினராவர். நீ எனது இனிய உயிர் போன்ற நண்பன்’ என்றான்.

வாலி தன் மீது பட்ட அம்பில் இராமநாமத்தைப் பார்த்தல்

மும்மை சால் உலகுக்கு எல்லாம் மூல மந்திரத்தை, முற்றும்
தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தனிப் பெரும் பதத்தை, தானே
இம்மையே எழுமை நோய்க்கும் மருந்தினை, ‘இராமன் ‘என்னும்
செம்மை சேர் நாமம் தன்னைக் கண்களின் தெரியக் கண்டான். (38)

(மும்மை சால் – மூன்றாகப் பொருந்திய; தமர்க்கு – தம்மவர்களுக்கு; நல்கும் – அளிக்கும்; பதத்தை – சொல்லை; இம்மை – இப்பிறவி; செம்மை – சிறப்பு)

மூன்று என்னும் தொகை பொருந்திய உலகங்கள் யாவற்றிற்கும் (வானம், பூமி, பாதாளம்) ஆதாரமாக உள்ள மந்திரத்தை, தன்னை வழிபடும் அடியார்களுக்கு முழுவதுமாகத் தன்னையே அளிக்கும் ஒப்பற்ற சிறப்பு மிக்க சொல்லை, இந்தப் பிறவியிலேயே எழுவகைப் பிறப்புக்களாகிய நோய் வராமல் தடுக்கும் மருந்தை, இராமன் என்ற சிறப்புப் பொருந்திய திருநாமத்தை தன் கண்களினால் (அந்த அம்பில்) தெளிவாகப் பார்த்தான்.

வாலி இராமன் மீது குற்றம் சாட்டுதல்

‘வீரம் அன்று; விதி அன்று; மெய்ம்மையின்
வாரம் அன்று; நின் மண்ணினுக்கு என் உடல்
பாரம் அன்று; பகை அன்று; பண்பு ஒழிந்து
ஈரம் அன்று இது; என் செய்தவாறு நீ? (39)

இராமா! (நீ செய்த இச்செயல்) வீரம் அன்று. விதிமுறைக்கு ஒத்ததும் அன்று. உண்மையைச் சார்ந்ததும் அன்று. உனக்கு உரிய இப்பூமிக்கு என் உடல், சுமையும் அன்று. உனக்கு நான் பகைவனும் அல்லன். (அங்ஙனமிருக்க), நீ உன் பெருமைக் குணம் நீங்கப் பெற்று இரக்கம் இல்லாமல் இச்செயலைச் செய்தது எதற்காக?

இராமன் வாலிக்கு விடையிறுத்து அறநெறியின் தன்மை கூறுதல்

‘இனையது ஆதலின் எக்குலத்து யாவர்க்கும்
வினையினால் வரும் மேன்மையும் கீழ்மையும்;
அனைய தன்மை அறிந்தும் அழித்தனை
மனையின் மாட்சி ‘என்றான் மனு நீதியான். (40)

(இனையது – இத்தன்மையது; வினையினால் – செயல்களால்; அனைய – அப்படிப்பட்ட)

“(நான் இதுவரை கூறியபடி) உண்மை இத்தன்மையது ஆதலால், எந்தக் குலத்தில் பிறந்தவராயினும், அவர்கள் எல்லோர்க்கும், மேன்மையும் கீழ்மையும் அவரவர் செய்யும் செயல்களாலேயே வரும். (வானர குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும், உனது பெரும் அறிவால்) அதை நீ நன்கு உணர்ந்திருந்தும், பிறன் மனைவியின் கற்பு மாண்பினை அழித்தாய்” என்று உரைத்தான், மனு நீதியில் தவறாதவனாகிய இராமன்.

பிழையுணர்ந்த வாலி இராமாவதார தத்துவத்தை சுக்கிரீவனுக்கு உணர்த்துதல்

‘மறைகளும், முனிவர் யாரும், மலர் மிசை அயனும், மற்றைத்
துறைகளின் முடிவும், சொல்லும் துணிபொருள், தனி வில் தாங்கி,
அறை கழல் இராமன் ஆகி, அற நெறி நிறுத்த வந்தது;
இறை ஒரு சங்கை இன்றி எண்ணுதி; எண்ணம் மிக்கோய்! (41)

(துறைகளின் – சாத்திரங்களின்; அறைகழல் – ஒலிக்கின்ற கழல் [கழல் என்பது ஆடவர் காலில் அணிவது]; இறை – சிறிதும்; சங்கை – சந்தேகம்)

வேதங்களும், எல்லா முனிவர்களும், தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் நான்முகனும், மற்ற சாத்திரங்களின் முடிபுகளும் தேர்ந்து சொல்லுகின்ற பரம்பொருள், (பகைவரைத்) தண்டிக்கும் வில்லை ஏந்திக் கொண்டு, ஒலிக்கின்ற கழலணிந்த இராமனாக, உலகில் அறநெறியை நிலை நிறுத்துவதற்காக அவதரித்துள்ளது. ஆலோசனையில் சிறந்தவனே! இந்த உண்மையை ஒரு சிறிதும் சந்தேகம் இல்லாமல் மனத்தில் கொள்வாய்.

அங்கதனை இராமன் ஏற்றுக் கொள்ள வாலி பரமபதம் அடைதல்

தன் அடி தாழ்தலோடும் தாமரைத் தடங்கணானும்,
பொன் உடை வாளை நீட்டி, ‘நீ இது பொறுத்தி ‘என்றான்;
என்னலும், உலகம் ஏழும் ஏத்தின; இறந்து, வாலி,
அந் நிலை துறந்து, வானுக்கு அப்புறத்து உலகன் ஆனான். (42)

(தாழ்தலோடும் – வணங்கியதும்)

(அங்கதன்) தன் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கிய அளவில் தாமரைக் கண்ணனாகிய இராமன் (அவனை அடைக்கலமாகக் கொண்டதற்கு அறிகுறியாக) தனது அழகிய உடைவாளை நீட்டி, ‘நீ இதனை ஏற்றுக் கொள்வாய்’ எனப் பணித்தான்; ஏழுலகங்களும் இராமனைத் துதித்தன. வாலி தனது பூத உடலை விட்டு, இறந்து, வானுலகிற்கும் அப்பாற்பட்டதான உயர்ந்த மோட்சத்தை அடைந்தான்.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>

கம்பராமாயணம் – 66 (தேர்ந்தெடுத்த அறுபத்தாறு பாடல்கள்)

தொகுப்பு, உரை: ஜடாயு

kambar1கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் இயற்றிய தமிழின் ஒப்புயர்வற்ற காவியமான கம்பராமாயணத்தில் பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் உள்ளன. இதனை முழுவதுமாக அல்லது பகுதிகளாகக் கூடக் கற்பது என்பது, தொடர்ந்த வாசிப்பையும், உழைப்பையும் கோரும் ஒரு பணியும், ஒரு வாழ்நாள் முழுவதற்குமான கல்வியும், நற்பேறும் ஆகும். பல்வேறு பணிகளுக்கிடையில் அதனை மேற்கொள்ளுதல் என்பது ஆர்வமுடையவர்கள் பலருக்கும் கூடக் கடினமான ஒன்று.

இந்த மிகச் சிறிய தொகுப்பு, கதைப் போக்கின் தொடர்ச்சியையும், முக்கியமான கட்டங்களையும் பாடல்கள் தரும் உணர்வெழுச்சியையும் கருத்தில் கொண்டு, இராமகாதையின் அமுதச் சுவையை முதல்கட்டமாக அறிமுகப் படுத்தும் நோக்கில் செய்யப் பட்டுள்ளது.

இராமாயண பாராயணம் என்ற வகையில் பக்தியுணர்வுடன் இப் பாடல்களை ஓதிப் பயன்பெறலாம். கதைச் சொற்பொழிவுகளில் எடுத்தாளலாம். தமிழார்வம் உள்ள குழந்தைகள் இந்தப் பாடல்களை மனப்பாடம் செய்ய ஊக்குவிக்கலாம்.

இப்பாடல்களை எனது 6 மணி நேர இராமாயண உரையிலும் அந்தந்த இடங்களில் கூறி விளக்கியுள்ளேன்.

கம்பராமாயணம் முழுவதும் உரையுடன் tamilvu இணையதளத்தில் கிடைக்கிறது. பெங்களூர் கம்பராமாயண வாசிப்பு இயக்கம் வாரந்தோறும் நடத்தும் வகுப்புகளின் முழுமையான வீடியோ பதிவுகள் யூட்யூபில் கிடைக்கின்றன.

கம்பராமாயணத்தை விரிவாகக் கற்க அனைவருக்கும் இது ஒரு தூண்டுகோலாக அமையட்டும்.

கம்பராமாயணம் – 66 : பகுதி 1

கம்பராமாயணம் – 66  (தேர்ந்தெடுத்த அறுபத்தாறு பாடல்கள்)

தொகுப்பு, உரை: ஜடாயு

kambar1கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் இயற்றிய தமிழின் ஒப்புயர்வற்ற காவியமான கம்பராமாயணத்தில் பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் உள்ளன. இதனை முழுவதுமாக அல்லது பகுதிகளாகக் கூடக் கற்பது என்பது, தொடர்ந்த வாசிப்பையும், உழைப்பையும் கோரும் ஒரு பணியும், ஒரு வாழ்நாள் முழுவதற்குமான கல்வியும், நற்பேறும் ஆகும். பல்வேறு பணிகளுக்கிடையில் அதனை மேற்கொள்ளுதல் என்பது ஆர்வமுடையவர்கள் பலருக்கும் கூடக் கடினமான ஒன்று.

இந்த மிகச் சிறிய தொகுப்பு, கதைப் போக்கின் தொடர்ச்சியையும், முக்கியமான கட்டங்களையும் பாடல்கள் தரும் உணர்வெழுச்சியையும் கருத்தில் கொண்டு, இராமகாதையின் அமுதச் சுவையை முதல்கட்டமாக அறிமுகப் படுத்தும் நோக்கில் செய்யப் பட்டுள்ளது.

இராமாயண பாராயணம் என்ற வகையில் பக்தியுணர்வுடன் இப் பாடல்களை ஓதிப் பயன்பெறலாம். கதைச் சொற்பொழிவுகளில் எடுத்தாளலாம். தமிழார்வம் உள்ள குழந்தைகள் இந்தப் பாடல்களை மனப்பாடம் செய்ய ஊக்குவிக்கலாம்.

இப்பாடல்களை எனது 6 மணி நேர இராமாயண உரையிலும் அந்தந்த இடங்களில் கூறி விளக்கியுள்ளேன்.

கம்பராமாயணம் முழுவதும் உரையுடன் tamilvu இணையதளத்தில் கிடைக்கிறது.   பெங்களூர் கம்பராமாயண வாசிப்பு இயக்கம் வாரந்தோறும்  நடத்தும் வகுப்புகளின் முழுமையான வீடியோ பதிவுகள் யூட்யூபில் கிடைக்கின்றன.

கம்பராமாயணத்தை விரிவாகக் கற்க அனைவருக்கும் இது ஒரு தூண்டுகோலாக அமையட்டும்.

கம்பராமாயணம்-66 முழுவதையும் மின்-நூல் வடிவில் pdf கோப்பாக இங்கு தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம்.

பாயிரம்

கடவுள் வாழ்த்து

உலகம் யாவையும் தாம் உள ஆக்கலும்,
நிலை பெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் – அவர்
தலைவர்; அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே.   (1)              

(உளஆக்கல் – படைத்தல்; பெறுத்தல் – காப்பாற்றுதல்; அலகு இலா – அளவில்லாத)

எல்லா உலகங்களையம் தானே தனது சங்கல்பத்தால் படைப்பதையும், நிலைத்திருக்குமாறு காப்பதையும், அழிப்பதையும், என்றும் முடிவுறாத அளவில்லாத அழகிய விளையாட்டாக உடையவர். அவரே தலைவர். அப்படிப்பட்ட பரமனையே நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

காவியம் பிறந்த களம்

நடையில் நின்று உயர் நாயகன் தோற்றத்தின்
இடை நிகழ்ந்த இராமாவதாரப் பேர்த்
தொடை நிரம்பிய தோம் அறு மாக்கதை
சடையன் வெண்ணெய் நல்லூர் வயின் தந்ததே.   (2)

(பேர் – புகழ்மிக்க; தொடை – செய்யுள்; தோம் அறு – குற்றமற்ற; மாக்கதை – மகத்தான கதை)

நல்வழியில் நின்று உயர்ந்த நாயகனின் தோற்றமாக நிகழ்ந்தது புகழ்மிக்க இராமாவதாரம். அந்த மகத்தான கதையைக் கூறும் செய்யுள்கள் நிறைந்த குற்றமற்ற சிறந்த இந்தக் காவியம், வள்ளல் சடையனின் திருவெண்ணெய் நல்லூரில் இயற்றப்பட்டது (காவியம் முழுவதும் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் தனது பெயரை எங்கும் கூறவில்லை. தன்னை ஆதரித்த சடையப்ப வள்ளலின் பெயரை மட்டுமே தொடக்கத்திலும் வெகுசில இடங்களிலும் கூறுகிறார்).

Ram-sita-weddingபால காண்டம்

வால்மீகி முனிவர் புகழ்ந்த தேசம் (கோசல நாட்டு வளம்)

வாங்க அரும் பாதம் நான்கும் வகுத்த வான்மீகி என்பான்,
தீம் கவி, செவிகள் ஆரத் தேவரும் பருகச் செய்தான்;
ஆங்கு, அவன் புகழ்ந்த நாட்டை, அன்பு எனும் நறவம் மாந்தி,
மூங்கையான் பேசல் உற்றான் என்ன, யான் மொழியல் உற்றேன். (3)

(வாங்க அரும் – எடுக்க முடியாத; பாதம் – அடிகள்; வகுத்த – இயற்றிய; தீம் கவி – அமுதமயமான கவி; நறவம் – மது; மாந்தி – பருகி; மூங்கையான் – ஊமை; மொழியல் – பேசுதல்)

ஒரு சொல்லைக் கூட எடுத்து விட முடியாதபடி, நான்கு அடிகள் கொண்ட (இருபத்து நான்காயிரம்) சுலோகங்களால் இராமாயணத்தை இயற்றினான் வான்மீகி முனிவன். தேவர்களும் தம் செவிகளே வாயாகப் பருகும்படி இனிமையான அமுதமயமான கவிதைகளைச் செய்தான். தனது ஆதி காவியத்தில் அந்த முனிவன் புகழ்ந்துரைத்த (கோசல) நாட்டை, அன்பு என்னும் மதுவைப் பருகி, ஊமையே பேசத் தொடங்கி விட்டான் என்றது போல நான் பேசலானேன்.

திருமால் தேவர்களுக்கு வரம் தருதல்

மசரதம் அனையவர் வரமும் வாழ்வும், ஓர்
நிசரத கணைகளால் நீறு செய்ய, யாம்
கசரத துரகம் ஆள் கடல் கொள் காவலன்
தசரதன் மதலையாய் வருதும் தாரணி.               (4)

(மசரதம் – கானல் நீர்; நிசரத – குறிதவறாத; நீறு செய்ய – சாம்பலாக்க; கச ரத துரகம் – யானை தேர் குதிரை; மதலை – மகன்; தாரணி – உலகம்).

“கானல் நீரைப் போன்ற அரக்கர்களுடைய வரங்களின் பலத்தையும் வாழ்வையும், குறிதவறாத அம்புகளால் சாம்பலாக்கி அழிப்பதற்காக, யானை தேர் குதிரை காலாள் என்னும் கடல் போன்ற நான்கு சேனைகளையுடைய வேந்தன் தசரதனுக்கு மகனாக, நானே உலகத்தில் வந்து அவதரிக்கிறேன்”.

கோசலை இராமனைப் பெறுதல்

ஒரு பகல் உலகு எலாம் உதரத்துள் பொதிந்து
அரு மறைக்கு உணர்வு அரும் அவனை, அஞ்சனக்
கரு முகில் கொழுந்து எழில் காட்டும் சோதியைத்
திரு உறப் பயந்தனள் திறம் கொள் கோசலை.   (5)

(ஒருபகல் – ஒரு காலத்தில்; உதரத்துள் – வயிற்றில்; அருமறை – வேதம்; உணர்வு அரும் – தெரிந்து கொள்ள இயலாத; அஞ்சனம் – மை; திருஉற – மங்கலம் நிறைந்திட, பயந்தனள் – பெற்றாள்)

ஒரு காலத்திலே, பிரளயத்தின்போது, எல்லா உலகங்களையும் தனது வயிற்றிலே அடக்கியவன், அரிய வேதங்களாலும் தெரிந்து கொள்ள இயலாதவன் அந்தப் பரம்பொருள். மை போன்றும், கருமேகம் போன்றும் அழகுடைய சோதி வடிவாய்த் திகழ்பவன். அவனை, உலகம் எங்கும் மங்கலம் நிறைந்திட, தெய்வத்திறம் கொண்ட கோசலை தன் வயிற்றில் பெற்றெடுத்தாள்.

இராமலக்குமணர் வேள்வி காத்தல்

எண்ணுதற்கு ஆக்க அரிது; இரண்டு மூன்று நாள்
விண்ணவர்க்கு ஆக்கிய முனிவன் வேள்வியை
மண்ணினைக் காக்கின்ற மன்னன் மைந்தர்கள்
கண்ணினைக் காக்கின்ற இமையில் காத்தனர்.       (6)

நினைத்துப் பார்ப்பதற்கும் செய்வதற்கும் மிக அரிய செயல் இது! விசுவாமித்திர முனிவர்  தேவர்களின்  பொருட்டுச் செய்த வேள்வியை, நல்லாட்சி செய்து  காக்கும் மன்னனான தசரதனுடைய மைந்தர்களான இராம இலக்குவர்கள், கண்விழியைக் காக்கும் இமைபோல, ஆறு நாட்கள் வரை காப்பாற்றினர்.

விசுவாமித்திரன் இராமனைப் புகழ்தல்

இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்த வண்ணம்; இனி இந்த உலகுக்கு எல்லாம்
உய்வண்ணம் அன்றி, மற்றோர் துயர் வண்ணம் உறுவது உண்டோ?
மைவண்ணத்து அரக்கி போரில், மழைவண்ணத்து அண்ணலே! உன்
கைவண்ணம் அங்கு கண்டேன்; கால்வண்ணம் இங்கு கண்டேன்.   (7)

(உய்வண்ணம் – உய்யும் வழி; மழை – மேகம்; அண்ணல் – இராமன்)

“இவ்வாறு அகலிகையின் வரலாறு முற்காலத்தில் நிகழ்ந்தது. இனிமேல் (நீ அவதரித்த பின்பு) இந்த உலகத்து உயிர்களெல்லாம், கடைத்தேறும் வழியே அல்லாமல், அதற்கு மாறாக, துன்பத்தின் வழியை அடைதல் கூடுமோ? மேகம் போன்ற கரிய திருமேனியுடைய இராமனே! அங்கு வனத்தில் மை போன்று கரிய நிறம் கொண்ட தாடகை என்னும் அரக்கியோடு செய்த போரில், உன் கைவண்ணம் (வில்லினது ஆற்றல்) பார்த்தேன். இங்கு, கால்வண்ணம் (அகலிகைக்கு சாபவிமோசனம் அருளிய திருவடியின் பெருமையை) பார்க்கிறேன்”.

இராமனும் சீதையும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு காதல் கொள்ளுதல்

எண்ண அரு நலத்தினாள் இனையள் நின்றுழி,
கண்ணொடு கண் இணை கவ்வி, ஒன்றை ஒன்று
உண்ணவும், நிலைபெறாது உணர்வும் ஒன்றிட,
அண்ணலும் நோக்கினான்; அவளும் நோக்கினாள்.    (8)

(நலத்தினாள் – அழகுடையவள்; இனையள் – இவ்வாறு; நின்றுழி – நின்றபொழுது)

மனத்தால் எண்ணுவதற்கும் அரிய அழகுடைய சீதை, இவ்வாறு (கன்னிமாடத்தில்) நின்றபொழுது, ஒருவர் கண்களோடு மற்றொருவர் கண்கள் கவர்ந்து பற்றிக் கொண்டு, ஒன்றை ஒன்று உண்ணவும், இருவரது சிந்தையும் நிலையழிந்து போய், ஒன்றுடன் ஒன்று கூடின. இராமன் சீதையைப் பார்த்தான். அவளும் இராமனைப் பார்த்தாள்.

இராமன் கையில் சிவதனுசு என்னும் பெரிய வில் உடைதல்

தடுத்து இமையாமல் இருந்தவர், தாளில்
மடுத்ததும், நாண் நுதி வைத்ததும், நோக்கார்;
கடுப்பினில் யாரும் அறிந்திலர்; கையால்
எடுத்தது கண்டனர்; இற்றது கேட்டார்.   (9)

(தாளில் – பாதத்தில்; மடுத்ததும் – மிதித்ததையும்; நுதி – முனை; நோக்கார் – பார்க்கவில்லை; கடுப்பினில் – வேகத்தால்; அறிந்திலர் – அறியவில்லை; இற்றது – முறிந்தது)

சபையோர் யாவரும் கண் கொட்டுவதைக் கூட தவிர்த்து, இமைக்காதபடி, நிகழ்வதைப் பார்த்து நின்றனர். இராமன் தன் திருவடியால் அந்த வில்லின் முனையை மிதித்ததையும், அதை வளைத்து மற்ற முனையில் நாண் ஏற்றியதையும், அந்தச் செயல் நிகழ்ந்த வேகத்தால் அவர்களால் காண முடியவில்லை. மனத்தாலும் இன்னது தான் நிகழ்ந்தது என்று அவர்களால் அறிய முடியவில்லை. இராமன் தன் கையால் வில்லை எடுத்ததைக் கண்டார்கள். அடுத்த கணம் அந்த வில் முறிந்து விழுந்த பேரொலியைக் கேட்டார்கள்!

இராமன் சீதை மணக்கோலம்

மன்றலின் வந்து மணத் தவிசு ஏறி
வென்றி நெடுந்தகை வீரனும் ஆர்வத்து
இன் துணை அன்னமும் எய்தி இருந்தார்
ஒன்றிய போகமும் யோகமும் ஒத்தார்.   (10)

(மன்றல் – நல்வாசம்; தவிசு – ஆசனம்; வென்றி – வெற்றி; ஆர்வத்து – அன்புகொண்ட; எய்தி – நெருக்கமாக)

நறுமணப் பொருள்களின் நல்வாசத்தோடு வந்து, திருமணத்துக்குரிய ஆசனங்களில் ஏறி, பெருமைக் குணங்களை உடைய வெற்றிவீரனான இராமனும், அவன்மீது பேரன்பு கொண்டவளாய், அவனுக்கு இனிய துணையாக ஆகவுள்ள அன்னம் போன்ற சீதையும் நெருக்கமாக வீற்றிருந்தார்கள். ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்த போகத்தையும் (பேரின்ப வாழ்வு) யோகத்தையும் (யோக நெறி) போல இருந்தார்கள்.  

Ayodhya-kandam

அயோத்தியா காண்டம்

இராமன் முடிசூடுவான் என்று கேட்ட மக்களின் மகிழ்ச்சி

பாவமும் அருந் துயரும் வேர் பறியும்’ என்பார்;
பூவலயம் இன்று தனி அன்று; பொது’ என்பார்;
தேவர் பகை உள்ளன இவ் வள்ளல் தெறும்’ என்பார்;
ஏவல் செயும் மன்னர் தவம் யாவது கொல்?’ என்பார். (11)

(பூவலயம் – பூமி; தெறும் – அழிப்பான்; யாவது கொல் – எப்படிப் பட்டதோ)

இவன் ஆட்சி செய்தால் தீவினைகளும் பெரிய துன்பங்களும் வேரோடு அழியும் என்பார் சிலர். இனிமேல் இந்தப் பூமி சிலருக்கு மட்டுமே தனியுரிமை அல்ல, எல்லார்க்கும் பொதுவானதாகும் என்பார் சிலர் (இராமன் ஆளும்போது  தாங்களே ஆளுவதாகக் கருதினர்). தேவர்களுக்குப் பகையான அரக்கர் கூட்டங்களை வள்ளல் இராமன் அழிப்பான் என்பார் சிலர். இவனுக்குப் பணிபுரியும் அரசர்கள் அந்த பாக்கியத்தைப் பெற எப்பேர்ப்பட்ட தவம் செய்தார்களோ என்பார் சிலர்.

கைகேயி ‘மன்னன் ஆணை இது’ என்று கூறுதல்

‘ஆழிசூழ் உலகம் எல்லாம் பரதனே ஆள, நீ போய்,
தாழ் இருஞ் சடைகள் தாங்கி, தாங்க அரும் தவம் மேற்கொண்டு
பூழி வெங்கானம் நண்ணி, புண்ணியத் துறைகள் ஆடி
ஏழ் இரண்டு ஆண்டின் வா என்று இயம்பினன் அரசன்’ என்றாள். (12)

(ஆழி – கடல்; தாழ் இருஞ்சடைகள் – தொங்குகின்ற பெரிய சடைகள்; பூழி – புழுதி; வெங்கானம் – கொடிய கானகம்; நண்ணி – சென்று)

கடல் சூழ்ந்த இந்த உலகம் முழுவதையும் பரதனே முடிசூடி ஆட்சி செய்வான். நீ நாட்டை விட்டுப் போய், சடாமுடி தாங்கி, செய்வதற்கரிய தவத்தை ஏற்று, புழுதி நிறைந்த கொடிய காட்டை அடைந்து, புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் நீராடி, பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்த பின்பு திரும்பி வரவேண்டும் என்று அரசன் கூறினான் – இவ்வாறு கைகேயி சொன்னாள்.

கைகேயி சொற்கேட்ட இராமன் நிலை

இப்பொழுது எம்மனோரால் இயம்புதற்கு எளிதே? யாரும்
செப்ப அருங் குணத்து இராமன் திருமுகச் செவ்வி நோக்கில்
ஒப்பதே முன்பு பின்பு; அவ்வாசகம் உணரக் கேட்ட
அப்பொழுது, அலர்ந்த செந்தாமரையினை வென்றதம்மா! (13)

(எம்மனோரால் – எம்மைப் போன்றவர்களால்; செவ்வி – அழகு)

இப்பொழுது எம்மைப் போன்றவர்களால் சொல்லுவதற்கு எளிதோ? யாரும் சொல்லித் தீராத நற்குணங்களையுடைய இராமனுடைய திருமுகத்தின் அழகைப் பார்த்தால், அது கைகேயி சொன்னதைக் கேட்பதற்கு முன்பும், கேட்ட பின்பும் ஒன்று போலவே, செந்தாமரை போலவே இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சொற்களைத் தெரியும்படி கேட்ட அந்த சமயத்தில், மலர்ந்த செந்தாமரையை வென்று விட்டது!

சீற்றம் கொண்ட இலக்குவனுக்கு இராமன் உரைத்தது

‘நதியின் பிழை அன்று நறும்புனல் இன்மை; அற்றே,
பதியின் பிழை அன்று; பயந்து நமைப் புரந்தாள்
மதியின் பிழை அன்று; மகன் பிழை அன்று; மைந்த!
விதியின் பிழை; நீ இதற்கு என்னை வெகுண்டது?’ என்றான். (14)

(நறும்புனல் – நல்ல நீர்; அற்றே – அது போல; பதி – தலைவன், தந்தை; பயந்து – பெற்று; புரந்தாள் – வளர்த்தாள்; மைந்த – மகனே; வெகுண்டது – கோபித்தது)

மகனே!  என்றும் நீரோடும் நதியில் ஒரு சில காலங்களில் நல்ல நீர் இல்லாமல் வற்றிப் போவது, அந்த நதியின் குற்றம் அன்று. அது போல, (என்னை வனவாசம் போகச் சொன்னது) நம் தந்தையின் குற்றம் அன்று. (அப்படி வரம் வாங்கியது) நம்மைப் பெற்றுக் காப்பாற்றி வளர்த்த கைகேயியின் அறிவின் குற்றம் அன்று. அவள் மகன் பரதனது குற்றமும் அன்று. இது விதியால் (நமது ஊழ்வினையால்) விளைந்த குற்றம். இந்தச் செயலுக்கு இவர்களை எல்லாம் காரணமாக்கி நீ கோபித்தது ஏன்?’ என்றான் (அன்பு மிகுதியால், தம்பியை மகனே என்றது).

சீதை நானும் உடன் வருவேன் எனல்

‘பரிவு இகந்த மனத்து ஒரு பற்றிலாது
ஒருவுகின்றனை; ஊழி அருக்கனும்
எரியும் என்பது யாண்டையது? ஈண்டு நின்
பிரிவினும் சுடுமோ பெருங்காடு?என்றாள். (15)

(இகந்த – இல்லாத; ஒருவுகின்றனை – விட்டுச்செல்கிறாய்; ஊழி – பிரளயம்; அருக்கன் – சூரியன்; யாண்டையது – எங்குள்ளது; ஈண்டு – இங்கு)

பரிவில்லாத மனத்துடன், ஒரு சிறு பற்று கூட இல்லாமல், என்னை விட்டுவிட்டுச் செல்வேன் என்கிறாய். பிரளய காலத்துச் சூரியன் போல எரியும் இடம் எங்குள்ளது? (காட்டிலே வெப்பம் இப்படி இருக்கும் என்று இராமன் முன்பு கூறியதைச் சுட்டுகிறாள்). உன் பிரிவைக் காட்டிலும் அந்தப் பெரிய காடு சுடுமோ? என்றாள்.

இராமன் காடு செல்வது கேட்ட மாந்தர் நிலை

கிள்ளையொடு பூவை அழுத; கிளர் மாடத்து
உள் உறையும் பூசை அழுத; உரு அறியாப்
பிள்ளை அழுத; பெரியோரை என் சொல்ல?
வள்ளல் வனம் புகுவான் என்று உரைத்த மாற்றத்தால். (16)

(கிள்ளை – கிளி; பூவை – நாகணவாய்; பூசை – பூனை; மாற்றத்தால் – சொல்லால்)

இராமன் வனவாசம் செல்வான் என்று சொல்லிய சொல்லால், கிளியும், நாகணவாய்ப் பறவையும் (மைனா) அழுதன. மாளிகையின் மாடங்களுக்கு உள்ளே இருந்த வீட்டுப் பூனைகள் அழுதன. வடிவத்தைப் பார்த்து அறிய மாட்டாத சிறு குழந்தைகள் கூட அழுதன. பெரியோர்கள் அழுததைப் பற்றி என்னவென்று சொல்வது?

இராமன், சீதை, இலக்குவன் மூவரும் வனத்துக்குள் போதல்

தையல்தன் கற்பும், தன் தகவும், தம்பியும்,
மை அறு கருணையும், உணர்வும், வாய்மையும்,
செய்ய தன் வில்லுமே சேமம் ஆகக் கொண்டு,
ஐயனும் போயினான் அல்லின் நாப்பணே. (17)

(தையல் – பெண், சீதை; தகவு – மேன்மை; மை – குற்றம்; உணர்வு – ஞானம்; செய்ய – நிமிர்ந்த; சேமம் – பாதுகாப்பு; அல்லின் நாப்பண் – நள்ளிரவில்)

சீதையின் கற்பும், தனது மேன்மைப் பண்பும், தம்பியாகிய இலக்குவனும்,  குற்றமற்ற கருணையும், ஞானமும், சத்தியமும், நிமிர்ந்த தனது வில்லும் ஆகிய இவற்றையே பாதுகாவலாகக் கொண்டு நள்ளிரவில் அந்தக் காட்டு வழியிலே ஐயன் இராமன் சென்றான்.

குகனின் ஓடத்தில் ஏறி கங்கையைக் கடத்தல்

விடு, நனி கடிது’ என்றான்; மெய் உயிர் அனையானும்,
முடுகினன் நெடு நாவாய், முரி திரை நெடு நீர்வாய்;
கடிதினின், மட அன்னக் கதிஅது செல, நின்றார்
இடர் உற, மறையோரும் எரி உறு மெழுகு ஆனார்.   (18)

(கடிது – வேகமாக; முடுகினன் – செலுத்தினான்; நாவாய் – ஓடம்; முரி திரை – அலையடிக்கின்ற; நீர்வாய் – நீரோட்டத்தில்)

‘வேகமாக விடு’ என்று இராமன் கூற, அவனிடத்து உடம்பும் உயிரும் போன்ற நட்பை உடைய குகன், அலையடிக்கின்ற நீண்ட நீரோட்டத்தில் பெரிய ஓடத்தை விரைந்து செலுத்தினான். அந்த ஓடம் இளம் அன்னப்பறவை நீரில் நீந்துவது போலச் சென்றது. கரையிலே நின்றவர்கள் பெரும் துன்பமடைந்தார்கள். மறையவர்கள் நெருப்பில் பட்ட மெழுகைப் போல மனம் உருகி இரங்கினார்கள்.

இராமன் வனம் சென்றது அறிந்த தசரதன் உடனே உயிர்விடுதல்

நாயகன் பின்னும் தன் தேர்ப் பாகனை நோக்கி, ‘நம்பி
சேயனோ? அணியனோ? ‘என்று உரைத்தலும், தேர் வலானும்,
வேய் உயர் கானம் தானும் தம்பியும் மிதிலைப் பொன்னும்
போயினன் ‘என்றான்; என்ற போழ்தத்தே ஆவி போனான். (19)

(தேர்ப்பாகன் – தேரோட்டி; நம்பி – இராமன்; சேயனோ – தொலைவில் உள்ளானோ; அணியனோ – அருகில் உள்ளானோ; தேர் வலான் – சாரதி; வேய் – மூங்கில்; கானம் – கானகம்; மிதிலைப் பொன்- மைதிலி, சீதை; போழ்தத்தே – பொழுதிலே)

தசரதன் மீண்டும்  தன் தேர்ப்பாகனாகிய சுமந்திரனைப் பார்த்து, “இராமன் தொலைவில் உள்ளானா அண்மையில் உள்ளானா?” என்று கேட்டான். “இராமன் இலக்குவனும் மைதிலியும் உடன்வர மூங்கில்கள் உயர்ந்து வளர்ந்துள்ள காட்டுக்கு போய்விட்டான்” என்று அவன் கூறிய அப்பொழுதே தசரதன் உயிர் நீத்தான்.

பரதன் படையுடன் வருவதைத் தொலைவில் கண்டு குகன் உரைத்த வீர உரைகள்

அஞ்சன வண்ணன், என் ஆருயிர் நாயகன், ஆளாமே,
வஞ்சனையால் அரசெய்திய மன்னரும் வந்தாரே !
செஞ்சரம் என்பன தீ உமிழ்கின்றன, செல்லாவோ?
உஞ்சு இவர் போய்விடின், நாய்க்குகன் என்று எனை ஓதாரோ? (20)

(அஞ்சனம் – மை; செஞ்சரம் – சிவந்த அம்பு; உஞ்சு – உய்ந்து, தப்பித்து)

மை போலும் கரிய திருமேனி அழகன், என் ஆருயிர் நாயகன் இராமன் அரசு ஆளாதபடி, சூழ்ச்சியால் அந்த அரசாட்சியைக் கைப்பற்றி அடைந்த மன்னர் பரதர் இதோ வருகிறார்! தீ உமிழும் எனது சிவந்த அம்புகள் இவர்கள் மேல் செல்லாமல் போய்விடுமோ? இவர்கள் (என் அம்புக்குத் தப்பிப்) பிழைத்து (இராமன் இருக்கும் இடத்துக்குப்) போய்விட்டால் ‘நாய்க்குகன்’ என்று உலகத்தவர்கள் என்னைப் பற்றி சொல்லாமல் இருப்பார்களா?

பரதனின் தவக் கோலம் கண்டு குகன் மனம் உருகுதல்

வற்கலையின் உடையானை, மாசடைந்த மெய்யானை,
நற் கலை இல் மதி என்ன நகை இழந்த முகத்தானை,
கல் கனியக் கனிகின்ற துயரானைக் கண்ணுற்றான்;
வில் கையினின்று இடை வீழ, விம்முற்று, நின்று ஒழிந்தான். (21)

(வற்கலை – மரவுரி; மெய்யானை – உடல் கொண்டவனை; மதி – சந்திரன்)

(அருகில் வர வர), மரவுரி ஆடையை உடுத்தி, புழுதி படிந்த உடம்புடன், நல்ல கலைகளில்லாத சந்திரன் போல ஒளியிழந்த முகத்துடன், கல்லையும் கனியச் செய்யுமளவு துயரத்துடன் கூடிய பரதனை குகன் பார்த்தான். கையிலிருந்த வில் தானே சோர்ந்து கீழே விழ, துன்பத்தால் கலக்கமுற்று ஒரு செயலும் இன்றி நின்றவாறே இருந்தான்.

பரதன் இராமன் திருவடிகளை முடிமேல் சூடிச் செல்லுதல்

அடித்தலம் இரண்டையும் அழுத கண்ணினான்,
முடித்தலம் இவை என, முறையின் சூடினான்;
படித்தலத்து இறைஞ்சினன், பரதன் போயினான் –
பொடித்தலம் இலங்குறு பொலம் கொள் மேனியான். (22)

(அடித்தலம் – பாதுகை; முடித்தலம் – திருமுடி, கிரீடம்; படித்தலத்து – மண்ணில்; பொடித்தலம் – புழுதி; பொலம்கொள் – பொன்மயமான)

இராமனின் இரண்டு பாதுகைகளையும், அழுத கண்களோடு, எனக்குத் திருமுடிகள் இவையே என்று பரதன் முறையாகத் தலைமேல் சூடிக்கொண்டான். பின்னர், புழுதி படிந்து விளங்குகிற பொன்மயமான திருமேனியுடைய பரதன், மண்ணில் விழுந்து வணங்கி, மீண்டும் (அயோத்திக்குச்) சென்றான்.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>

ஜடாயுவின் இராமாயண உரை

இராமாயணம் சிறு வயது முதலே என் நெஞ்சிலும் உணர்விலும் கலந்தது. பல வருடங்களாகத் தொடர்ந்து கற்று, அவ்வப்போது இராம காதையைக் குறித்துப் பேசியும் உரையாடியும் வந்தாலும், தொடர்ச்சியாக இராமாயணக் கதையை ஒரு வீச்சில் சொல்லும் பேறு இதுவரை கிட்டியிருக்கவில்லை.

ஜூன் மாதம் 20,21 தேதிகளில், திருவண்ணாமலையில், தர்ம ரக்ஷண சமிதி அமைப்பின் ஆன்மீகப் பயிற்சி முகாமில், இரண்டு நாட்களாக, ஆறு அமர்வுகளில் இராம காதை முழுவதையும் அடியேன் உரையாற்றினேன் ( ஆறு காண்டங்கள்,  ஆறரை மணி நேரம்).  அந்தப் பதிவுகளை இந்த Playlistல் காணலாம்.

இந்த உரைகள் சம்பிரதாயமான கதாகாலட்சேப நடையிலோ, முற்றிலும் பண்டிதத் தமிழிலோ அல்லது மொத்தமும் பேச்சு வழக்கிலோ இல்லாமல் சகஜமாகவும், இயல்பாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று முயற்சி எடுத்திருக்கிறேன். கதையின் சுவாரஸ்யம் குன்றாத வகையில் பொருத்தமான இடங்களில் கம்பராமாயணப் பாடல்களைக் கூறி, விளக்கிச் சென்றிருக்கிறேன். ஒரு காண்டத்தை ஒரு மணி நேரத்தில் முடிக்க வேண்டும் என்ற வரையறை இருப்பதால், அனாவசியமான தொடர்பற்ற விஷயங்கள் எதுவுமே உரைக்குள் வராமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். கலந்து கொண்டவர்கள் இந்த உரைகள் மிக நன்றாக, சிறப்பாக இருந்தததாகக் கூறினார்கள். உங்களுக்கும் பிடிக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

rj-all

கேட்பவர்கள்  இங்கோ ஃபேஸ்புக்கிலோ அல்லது யூ ட்யூப் மறுமொழிகளிலோ தங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கவும். பிடித்திருந்தால், பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

இந்த நிகழ்வுக்காக, கம்பனின் கவிதையை அறிமுகம் செய்யுமாறும், சுருக்கமான இராமாயண பாராயணமாக அமைவதாகவும், கம்பராமாயணத்திலிருந்து 66 பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து எளிய உரையுடன் தொகுத்திருந்தேன். வந்திருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் அதன் அச்சுப் பிரதி வழங்கப் பட்டது. விரைவில் அதையும் இணையத்தில் வெளியிடுகிறேன்.

இராமனுடன் கூடிய அன்னை சீதையின் பொற்பாத கமலங்களில் இந்த எளிமையான சிறு மலர்களை பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

உரையாற்றும் போது சில இடங்களில் தவறுதலாக ஏற்பட்ட ஒரு சில சொல், பொருட் குற்றங்களைப் பெரியோர்கள் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

ஸ்ரீராமஜெயம்.

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 8 (நிறைவு)

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

ராமரின் பட்டாபிஷேகம் நடந்து முடிந்ததும் அதற்கு வந்திருந்த அனைவரும் அவரவரது பணியிடத்திற்குத் திரும்பவே, ராம ராஜ்ய பரிபாலனம் துவங்கியது. மக்களின் வாழ்வாதார நிலைகளை அறிந்துகொள்ளவும், தனது ஆட்சியைப் பற்றி அவர்களின் கருத்தினைத் தெரிந்துகொள்ளவும் ராமர் தனது சேவகர்களை அதற்கான பணிகளில் ஈடுபடுத்தினார். அவ்வாறு செய்வது மக்களுக்கான நல்ல சேவை என்பதே அவரது எண்ணமாக இருந்தது. ராவணனுடைய பாதுகாப்பில் இருந்த சீதையை ராமர் திரும்பவும் அழைத்து  வந்ததைப் பற்றி ராமரிடம் மக்கள் குறை காண்பதாக ஒரு நாள் பணியை முடித்துத் திரும்பிய சேவகன் ராமரிடம் தயக்கத்தோடு கூறினான். அவன் கூறியதைப் பற்றி நன்கு சிந்தித்த ராமர் தனது முடிவு மிகுந்த வேதனை தருவதாக இருந்தாலும், அந்தச் சமயம் சீதை கருவுற்றிருந்தாள் என்றாலும் அவளைப் பிரிவதாகத் தீர்மானித்தார். சீதையைக் காட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று தமஸா நதிக்கரையில் வால்மீகி முனிவரின் குடிலுக்கு அருகில் இறக்கிவிட்டு நாடு திரும்பி வருமாறு, கண்ணீரால் தன் கண்கள் குளமாக நிரம்பியிருந்த ராமர் லக்ஷ்மணனிடம் கட்டளை இடுகிறார். அதைக் கேட்ட லக்ஷ்மணனின் இதயம் சுக்குநூறாக வெடித்தது. ஆனாலும் ஆணையை நிறைவேற்ற அவன் தனது சக்தியை எல்லாம் திரட்ட வேண்டிய இக்கட்டில் இருந்தான். சுமந்திரர் தேரை ஓட்ட, முனிவர்களின் பத்தினிகளை சீதைக்குக் காட்டப்போவதாக ஒரு சப்பைக் காரணத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு, லக்ஷ்மணன் அவளைக் காட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். சேரவேண்டிய இடம் சேர்ந்ததும், கண்ணீர் பொங்க ராமரின் ஆணையைச் சொல்ல முடியாமல் சீதையிடம் சொல்லி, அவளை வலம் வந்து வணங்கி, மனம் சோர்ந்தவனாய்த் தேருக்குத் திரும்பி வந்தான்.

அயோத்தி திரும்பும் வழியில் லக்ஷ்மணன் அங்கு நடந்ததை சுமந்திரரிடம் சொல்லிப் புலம்பும்போது, துர்வாச முனிவர் தசரதரிடம் இவ்வாறு நடக்கப் போவதை வெகு காலம் முன்பாகவே சொன்னதாக சுமந்திரர் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார். அது மட்டும் அல்லாது ராமர் தன் சகோதரர்களையும் ஒரு கட்டத்தில் துறந்து, அயோத்தியின் ஆட்சிப் பொறுப்பைத் தன் மகன்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, ஸ்ரீ வைகுண்டம் திரும்புவார் என்றும் முனிவர் முன்கூட்டியே கூறியிருந்தார். காட்டில் இருந்து திரும்பிய லக்ஷ்மணன் அவரது ஆணை நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டதாக ராமரிடம் கூற, தனக்கு எவ்வளவுதான் வேதனையாக இருக்கிறது என்றாலும் ஓர் அரசன் மக்களுக்கு வேண்டியதை அவசியம் செய்யவேண்டும் என்று ராமர் அவனிடம் கூறினார். அவர் சொன்னதன் உட்கருத்தை ஆழ்ந்து நோக்கினால் நடந்ததற்கு அவர் கொடுத்த நன்னிலை விளக்கம் மட்டுமல்ல அது என்பது புரியும்.

ராமரும், சீதையும் முறையே மகாவிஷ்ணு மற்றும் மஹாலக்ஷ்மி தான் என்பதை நாம் மறக்கலாகாது. அவர்கள் அவதாரம் எடுத்து வந்ததன் நோக்கம் நிறைவேறியதும், அவர்கள் தங்களது முந்தைய இடத்திற்கும், தொழிலுக்கும் செல்லவேண்டும் என்பதுதான் நியதி. அவர்கள் அதை எப்படிச்  செய்யவேண்டும் என்று நினைப்பது அவர்களது விருப்பம். அவர்களது செயலை நியாயப்படுத்திப் பார்ப்பது நமக்கு ஒரு வேண்டாத வேலை. அவ்வாறான இறைவனின் வழிகளைப் புரிந்துகொள்வதும் நம்மால் இயலாத காரியம். அவை இறைவனின் லீலா வினோதங்கள் என்பதால் நமக்கு அவரிடம் பக்தி அதிகரிக்கவே செய்யும். அதனால் ராமர் சீதையைக் கைவிடுவதை நாம் அவர்கள் நம்மை விட்டுப்போகும் திட்டத்தின் முதல் காட்சியாகவே கருத வேண்டும். இந்தக் கருத்தை விளக்குவது போலவே இனி வரப்போகும் நிகழ்வுகளும் அமைந்திருக்கின்றன.

sita_with_lava_kushaசீதை காட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டு வெகு நாட்கள் கடந்த பின் அவளுக்கு லவ-குசர்கள் பிறக்கின்றார்கள். அவர்கள் வளர்ந்து வரும் காலத்தில், வால்மீகி முனிவரால் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு, அவர் இயற்றிய ராமாயணத்தைப் பாடுவதில் தேர்ச்சி பெறுகிறார்கள். அந்தச் சமயத்தில், சமூகத்தையே பாதிக்கும் அளவிற்கான பாவச்செயல்கள் நிகழ்ந்ததைக் குறிப்பது போல, சில அசம்பாவிதங்கள் அயோத்தியில் நிகழ்கின்றன. அவைகளின் தாக்கத்தில் இருந்து மீள்வதற்கான பரிகாரமாக ராஜசூய யாகம் ஒன்றை நடத்துவதற்கு ராமர் தீர்மானிக்கிறார். அந்த யாகத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட வால்மீகி முனிவர், லவ-குசர்களை அரசவைக்கு அனுப்பி, அங்கிருந்தோர் முன்பாக, அவர்கள் ராமாயணத்தைப் பாடுவதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறார். தினந்தோறும் பாடப்பட்ட அதை ராமர் மிகவும் மனமகிழ்ந்து, ரசித்துக் கேட்பார். ஒருநாள் லவ-குசர்கள் தனது புதல்வர்களே என்று அறிந்துகொண்ட ராமர், வால்மீகிக்குச் செய்தி அனுப்பி சீதையையும் அழைத்து வரச் சொல்கிறார்.

அங்கு சீதை அழைத்து வரப்பட்டதும், சீதை குற்றமற்றவள் என்பதைத் தான் நன்கு அறிந்திருந்தாலும், அங்கிருந்தோர் அனைவரும் அறியும் வண்ணம் சீதை அதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்று ராமர் கூறுகிறார். ராமருடைய அந்த வேண்டுகோள் சீதைக்கு இன்னுமொரு முறை வேதனை தருவதாக அமைந்தது. மற்றவர்களுடைய குண விசேஷங்களைப் பற்றி எந்தவொரு அவதூறுப் பேச்சும் ஒரு பாவச்செயலே என்ற மக்களுக்கான நீதி ஒன்றே அவ்வாறு அவர் கூறியதில் இருந்தது. ஆனாலும் சீதைக்கோ தான் புறப்படும் வேளை வந்துவிட்டது என்று தெரிந்தது போல இருந்தது. ராமர் விடுத்த வேண்டுகோளுக்கு சீதையின் பதில் அவளுடைய மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பதாக இருந்தது. ராமர் கேட்டதற்கு நேரிடையான பதில்  சொல்லாமல், ராமருடன் தான் வாழ்நாள் முழுதும் கொண்டிருந்த அன்பில் எந்த மாசு, மருவும் இல்லை என்பதே உண்மை என்பதால் தன்னை ஈன்ற பூமாதேவியே தன்னை அவள் கரங்களில் தாங்கிக் கொள்ளட்டும் என்று சீதை பிரார்த்தனை செய்கிறாள். மூன்று வரிகளில் உள்ள அந்த சீதையின் வேண்டுதல் (VII, 97,15-17) ராமாயணத்திலேயே எவருடைய மனதையும் உருக்கி மிகுந்த இரக்கம் கொள்ள வைக்கக்கூடிய வரிகள்:

எவ்வாறு என் மனதில் ராமரைத் தவிர வேறெவரும் இல்லை என்பது உண்மையோ
அவ்வாறே மாதவி தேவி எனக்கு வழி கொடுத்து என்னை ஏற்கட்டும்.

எவ்வாறு என் சிந்தையாலும், சொல்லாலும், செயலாலும் நான் ராமரை வணங்குவது உண்மையோ
அவ்வாறே மாதவி தேவி எனக்கு வழி கொடுத்து என்னை ஏற்கட்டும்.

எவ்வாறு என் உள்ளார்ந்து நான் ராமரைத் தவிர வேறெவரையும் அறியாது இருப்பது உண்மையோ
அவ்வாறே மாதவி தேவி எனக்கு வழி கொடுத்து என்னை ஏற்கட்டும்.

தான் அவ்வாறு இருப்பது “உண்மை என்றால்” (if = யதி) என்பதில் வரக்கூடிய ஒரு சந்தேகத்திற்குக் கூட இடம் கொடுக்காது, தான் அவ்வாறு இருப்பது “உண்மை என்பதால்” (just as = யதா) என்ற நிச்சயத் தன்மையுடன் கூடிய தொனியே அதில் தெரிகிறது. இவ்வாறாக சீதை வேண்டுவதை வால்மீகி மிக அழகாக சம்ஸ்க்ருத ஸ்லோகத்தில் கூறியுள்ளார்.

சீதையின் வேண்டுதலுடன் கூடிய கதறலைக் கேட்ட பூமாதேவி பூமியைப் பிளந்து வெளியே வந்து, அழகிய சிம்மாசனத்தில் தானும் அமர்ந்து, சீதையை ஏற்றுத் தன் மடியில் அமர்த்திகொண்டு மீண்டும் உள்ளே போக, பூமியின் பிளவும் மூடிக்கொள்கிறது. அந்தக் காட்சியைக் கண்ணாரக் கண்டு களித்த மக்கள் அனைவரும் ஆரவாரம் செய்து சீதையைப் போற்றுகின்றனர்.

சீதையைத் தாங்கிக் கொள்ளும் பூமாதேவி (ரவிவர்மா ஓவியம்)
சீதையைத் தாங்கிக் கொள்ளும் பூமாதேவி (ரவிவர்மா ஓவியம்)

சீதை அவ்வாறு பிரிந்து சென்றதும் ராமர் முதலில் கண் கலங்கி, கண்ணீர் விட்டு அழுதபின், அந்தப் பிரிவினையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாததால் மிகுந்த கோபமும் கொள்கிறார். அங்கு பிளந்த பூமி மறுபடியும் சீதையைத் திருப்பிக்கொடுக்கவில்ல என்றால் பூமியையே அழித்து விடுவேன் என்றும் எச்சரிக்கிறார். அப்போது அனைத்துக் கடவுளர்களும், பிரம்மனுடன் சேர்ந்து வந்து ராமரிடம் அவர் மஹாவிஷ்ணுவின் அவதாரம்தான் என்ற உண்மையை நினைவில் கொள்ளச்சொல்லி வேண்டிக்கொண்டும், அவர் ஸ்ரீ வைகுண்டம் வந்து சேரும் வரை சீதை பூமாதேவியின் பாதுகாப்பில் இருந்து பின் அவரிடம் மஹாலக்ஷ்மியாகத் திரும்பி வருவாள் என்பதையும்  உறுதிப்படுத்தினார்கள். மேலும் அவ்வாறு நடக்கப்போவதை வால்மீகி தன் ஞானக் கண்ணால் கண்டு அதை உத்தர காண்டத்தில் ஏற்கனவே எழுதிவைத்துள்ளார் என்றும் பிரம்மன் அப்போது கூறுகிறார். அதை லவ-குசர்களுக்கும் எடுத்துச் சொல்வதற்கு வால்மீகியை பிரம்மன் கேட்டுக்கொண்டார் (VII, 98, 27).

துயரமான அச்சூழ்நிலையிலும் ராமர் தனது அரச கடமைகளில் கருத்தாக இருந்து, ஆயிரம் ஆண்டுகள் அயோத்தியை ஆண்டு வந்தார். அவரது மூன்று தாய்மார்களும் தங்களது முதுமைக் காலத்தில் இறைவனடி சேர்ந்தார்கள். காலாகாலத்தில் பிரம்மன் மற்றும் தேவர்களால் அனுப்பிவைக்கப்பட்ட யமன் ஒரு துறவி வேடத்தில் வந்து ராமரிடம் தனியே உரையாட அனுமதி வேண்டுகிறான். அவனுக்கு உள்ளே வர அனுமதி கிடைத்ததும், வேறு யாரும் தங்களது உரையாடலில் குறுக்கிடக் கூடாது என்றும் அவன் வேண்டுகிறான். அப்போது யமன் தனது சுய உருவத்தை ராமரிடம் காட்டிவிட்டு, அவரது அவதாரத்தின் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டதால் இனி அவர் தனது இடம் திரும்பும் சமயம் நெருங்கிவிட்டது என்று கூறுகிறான். ராமரும் அதை ஒத்துக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருக்கும் சமயம், ராமரைச் சந்திப்பதற்காக அங்கு துர்வாச முனிவர் வருகிறார்.

ஏற்கனவே உள்ளே இருப்பவர் தன் வேலையை முடித்துக்கொண்டு போகும் வரை காத்திருக்கும்படி லக்ஷ்மணன் துர்வாசரிடம் கேட்டுக்கொள்கிறான். அதைக் கேட்டதும் துர்வாசர் கோபம் கொண்டெழுந்து லக்ஷ்மணன், அவன் சகோதரர்கள் மற்றும் எல்லோரையும் சபித்துவிடுவதாக மிரட்டுகிறார். அப்போது எவரையும் உள்ளே விட்டால் அரசர் என்ற முறையில் ராமரது தண்டனைக்கு ஆளாகுவோம் என்று அறிந்திருந்தாலும், துர்வாசரது சாபத்திற்குப் பாத்திரம் ஆவதைவிட ராமரது தண்டனையே மேல் என்று நினைத்து லக்ஷ்மணன் அவரை உள்ளேபோக அனுமதிக்கிறான். துர்வாசர் உள்ளே வருவதைப் பார்த்ததும் யமன் அங்கிருந்து அவசரமாக வெளியேறிவிடுகிறான். பின் துர்வாசரும் அங்கிருந்து சென்றதும், லக்ஷ்மணனுக்கு சாவு என்பதே தண்டனை என்றறிந்த ராமர் மிகவும் வேதனைப்படுகிறார். அந்த இக்கட்டைச் சமாளிக்க இறப்புக்கு மாற்றாக நாடு கடத்தலாம் என்று வசிஷ்டர் கூறவே, லக்ஷ்மணனும் ராமரிடம் தனக்கு உண்டான பொறுப்பு முடித்துவிட்டது என்பதையும், தான் புறப்படவேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது என்பதையும் உணர்ந்து, எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் தண்டனையை ஏற்கிறான். அதன்படி அவன் சரயு நதி நீருக்குள் புகவே, இறைவர்களும், தேவர்களும் மற்றெல்லோருமாக மலர் தூவி லக்ஷ்மணனை வரவேற்று மேலுலகிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர்.

லக்ஷ்மணனின் புறப்பாட்டிற்குப் பின்னர் ராமரும் இப்பூவுலகை விட்டுப் புறப்படத் தீர்மானிக்கிறார். தனது ராஜ்ஜியத்தை இரண்டாகப் பிரித்து லவ-குசர்களை ஆளுக்கு ஒன்றாக அரியணையில் அமர்த்துகிறார். அவர்களின் அரசாட்சிக்குத் துணையாக இருந்து உதவுமாறு சத்ருக்னனிடம் சொல்லிவிட்டு, பரதன் மேலும் மற்றவர்கள் உடனிருக்க ராமர் சரயு நதிப் பிரவாகத்தில் இறங்குகிறார். அவ்வாறு இறங்கியதும் மகாவிஷ்ணுவாகவே மாறி ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை அடைகிறார்.

தான் புறப்படும் முன்பாக, இந்த உலகம் உள்ளளவும் (அதாவது பிரளயம் வரும் வரை) அனுமன் இருந்து அனைவருக்கும் ராமரை பக்தியுடன் துதிக்கும் வழியைப் போதிக்க வேண்டும் என்று அனுமனிடம் ராமர் சொல்லிவிட்டே போயிருக்கிறார். அதே போல கலியுகம் முடியும் வரை ஜாம்பவான் இருந்து பணியாற்ற வேண்டும் என்றும் ராமர் சொல்கிறார். (பின் வரும் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ஜாம்பவானுக்கும் ஒரு பொறுப்பு வருகிறது.) பிரம்மன் முதற்கொண்டு மேலுலகவாசிகள் அனைவருமே இவ்வாறாக ராமர் வைகுண்டம் திரும்பியதை மனமார வரவேற்றனர்.

நூலை முடிக்கும் முன்பாக, ராமாயணத்தில் ஒரு சோக இழை ஓடுவதன் ஆன்மிக மகத்துவத்தை இப்போது நாம் அலசிப் பார்க்கலாம். உண்மையில் எல்லாவிதமான ரசங்களும் ராமாயணத்தில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன என்றாலும், மற்றவைகளை விட சோக ரசம் முதன்மையாக இருக்கிறது. அதனாலேயே ராமாயணத்தின் இலக்கணத்தை ஆராய்ந்து உரை எழுதியவர்கள் அதில் கருணா ரசம் மிகுதியாகக் காணப்படுகிறது என்பார்கள். ஆனால் ராமாயணத்தை ஓர் இலக்கியக் கலைப் படைப்பாக மட்டுமே காண்பது சரியான பார்வையாக இருக்க முடியாது. அதை மோக்ஷத்தைத் தர உதவும் ஆன்மிகத்தைப் போதிக்கும் சமய நூலாகவே பார்க்கவேண்டும். அதில் பரவலாகக் காணப்படும் சோகத்திற்கு ஓர் ஆன்மிக முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.

உலகியல் விஷயங்களுக்காக இறைவனை வேண்டுகின்ற வழியான “காமிய பக்தி” மூலம் ஒருவன் கேட்பது அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்றால் கூட, அதற்கும் தூய உள்ளம் தேவை. உலகை ஒட்டிய விஷயங்களுக்கே அப்படி என்றால் உலக இன்பத்தைத் துறந்து, ஆன்மிக விஷயமான மோக்ஷத்தை நாடும் பக்தனுக்கு எத்தகைய அளவிற்குத் தூய உள்ளம் (சித்த சுத்தி) இருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் ஊகித்து அறிந்து கொள்ளலாம். அத்தகைய உள்ளத்தை ஒருவன் பெறுவதற்கு அவனது வாழ்வில் சோகம் என்பது அவனுக்குத் துணை நின்று கை கொடுக்கிறது. வாழ்வில் மற்ற ரசங்களைக் காட்டிலும் சோக ரசமே ஒருவனை உய்விக்கத் துணை நிற்கிறது. நூலைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவனையும், முதல் பக்கத்தில் இருந்து இறுதிப் பக்கம் வரை சோக ரசத்தில் தோய்த்தெடுத்து, ஒரு தூய பக்தனாக மாற்றும் வலிமை கொண்டது ராமாயணக் காவியம். மற்ற எல்லா அவதாரங்களைப் பற்றிய நூல்களை விட ராமரைப் பற்றிய இந்த நூல் அதனாலேயே ஒரு தனிப் பெரும் மகத்துவம் வாய்ந்ததாகத் திகழ்கிறது.

எனது பின்னுரை:

தங்கத்தில் உள்ள மாசு, மருவை நீக்குவதற்கு அதை நெருப்பில் காய்ச்சிப் புடம் போடுவது போல, வாழ்வில் ஒருவன் அனுபவிக்கும் சோகமே அவனைப் புடம் போட்டு சொக்கத் தங்கமாக ஆக்கத் துணையாக இருக்கிறது என்பதை ராமாயணத்தைப் பற்றிய அலசலில் இருந்து நாம் அறிந்துகொண்டோம். சோகம் ஒன்றே மனிதனைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. மற்ற ரசங்களினால் வருவதை நாம் உடனே அனுபவிக்கத் தொடங்கி விடுகிறோம் என்பதால் நமக்கு அதனால் அனுபவங்கள் கிடைக்கின்றன என்பது உண்மையே. ஆனாலும் அந்த அனுபவங்கள் கூட ஒரு கட்டத்தில் நம்மை சோகத்தில் கொண்டு சேர்க்கும் வாய்ப்பு நிறையவே உள்ளது. மற்ற ரசங்களில் பொதுவாகக் காணமுடியாது, சோகம் வரும்போது மட்டும் காணப்படும் “அது ஏன், எப்படி, எதனால் வந்தது?” என்ற ஆராய்ச்சிகளும், “அது தவிர்க்கக் கூடியதா அல்லது தவிர்க்க முடியாததா” என்ற கேள்விகளும் நம்முள் பிறக்கும். தவிர்க்க முடிந்தது என்றால் நாம் என்ன செய்திருக்க வேண்டும் என்றும், தவிர்க்க முடியாதது என்றால் இறைவனிடம் முறையிடுவது போன்ற செய்கைகளுக்கு, தொடக்கத்தில் தோன்றிய நமது சோகத்தைப் பற்றிய சிந்தனை கொண்டு செல்லும்.

ஆன்மிக சிந்தனை உள்ளவன் ஏற்கனவே சத்வ குணத்தை உடையவனாக இருக்கிறான். அவனது அனுபவங்களே அவனை நல்வழி நடத்திச் செல்லும். ரஜோ குணம் படைத்த, உலகியல் விவகாரங்களே முதன்மையாகக் கருதி அவைகளில் ஈடுபடும் ஒருவனுக்கு இவ்வுலக அனுபவங்களே அவனை ஒருநாள் சோகத்தில் கொண்டு சேர்த்து அவனை ஆழ்ந்து சிந்திக்க வைக்கும். தமோ குணம் கொண்டு ஏதும் செய்யாது சோம்பித் திரியும் ஒருவனுக்கும் அடிப்படை வசதிகள் கூட கிட்டாத சோகமே அவனுக்கு ஒருநாள் பாடமாக வந்தமையும். இந்த மூன்று குணங்களையும் வெவ்வேறு கலவைகளில் கொண்டவனே ஒரு சாதாரண மனிதன். அவனுக்கு எந்த வகையிலாவது சோகம் வந்தே தீரும். அப்படிப்பட்டவன் உய்வதற்கு ராமாயணம் போன்ற நல்ல சமய நூல்கள் தவறாது கைகொடுக்கும். அவ்வளவு தன்மைகள் பொருந்திய ஒரு நூல் பண்டைய காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டு, இன்றும் பலரால் படிக்கப்பட்டு, அதனால் வாழ்வை வளமாக்க உதவும் ஒரு கருவியாக இருக்கிறது என்பதே நமது பாரத தேசத்தின் பெருமைகளில் ஒன்று.

நன்றியுரை:

இந்த நூலைத் தமிழாக்கம் செய்வதற்கான உரிமையை பேராசிரியர் வீழிநாதனிடம் கேட்க அவர் இல்லத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அவர் அன்று ஊரில் இல்லாததால், அவருடன் தொலைபேசி மூலம் பேசுவதற்கு அவர் இல்லத்தினர் ஏற்பாடு செய்தார்கள். நான் என் விருப்பத்தைச் சொன்னதுமே அவர் மிகவும் மகிழ்ந்து “இதற்கு உரிமையா? அதைத் தர எனக்கு ஆணை இடுங்கள்” என்று மிகவும் பெருந்தன்மையுடன் கூறினார். மேலும் அவர் அப்போது சொன்னது: “ஸ்ரீ ராமபிரானைப் பற்றிப் பேராசிரியர் ராமச்சந்திரன் எழுதிய நூலைத் தமிழாக்கம் செய்கிறேன் என்று ராமன் ஆகிய நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். நான் இப்போதுதான் ராம நாம ஜெபம் முடித்தேன்; சொல்லிவைத்தது போல என் தொலைபேசி மணியும் அடித்தது. அவன் அருளால் எல்லாம் நன்றாகவே நடக்கும்” என்று வாழ்த்தினார். பேராசிரியர் வீழிநாதனுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

ஸ்ரீ ராமபிரானைப் பற்றிய எனது முதல் தமிழாக்கத்தின் முதல் பகுதி தமிழ்ஹிந்து இணைய தளத்தில் வெளியிடப்பட்டதும் ஒரு ராம நவமி அன்றுதான் (1.4.2012). அதனுடைய புத்தக வடிவின் அட்டைப் படம் வடிவமைக்கப்பட்டு எனக்குக் கிடைத்தது மறு வருடம் ராம நவமி சமயம் (21.4.2013) அன்றுதான். இந்தத் தொடரின் இறுதிப் பகுதியை இன்று எழுதி முடிக்கிறேன் – நேற்றுதான் ராம நவமி (9.4.2014) நன்னாள். பேராசிரியரின் வாழ்த்துக்கள் என்றும் நின்று நிலைக்கட்டும்.

(முற்றும்)

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 7

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

2. அனுமன் சீதையைக் காணல்

     (V, சருக்கங்கள் 1-68)

அனுமன் சீதையைக் கண்டதுமே, அதுவரை சீதையைப் பற்றி அனைவரும் கவலையோடு இருந்த நிலை மாறி ஓர் ஒளிமயமான எதிர்பார்ப்பு உருவாகத் துவங்கியது. அதுவே சுந்தர காண்டத்தைப்  பற்றிய ஒற்றை வரி விளக்கம். அந்த காண்டம் மிக அழகான சொற்களைக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது மட்டும் அல்லாமல், அதைப் படிக்கும் எவருக்குமே அது ஒரு மன அமைதியைக் கொடுக்கிறது என்பதாலேயே அதற்குச் சுந்தர காண்டம் என்று பெயர் வைக்கப்பட்டிருப்பது மிகவும் பொருத்தமாகவே உள்ளது. வாழ்க்கையின் இன்னல்களைச் சமாளிக்க எவ்வாறு ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் பத்தாவது காண்டம் படிப்பது உதவுகிறதோ, அதே போல சுந்தர காண்டம் படிப்பதும் சிறப்பானது என்று சொல்லப்படுகிறது.

கடலின் மேல் பறந்து வரும்போது இடையில் வந்த இடையூறுகளைச் சமாளித்து வந்த அனுமன், இறுதியில் இலங்கையின் தலைநகருக்கு வெளியே இருந்த மலையுச்சியின் மேல் இறங்கினார். அங்கிருந்து அவர் நடந்து செல்லும்போது, நகரைக் காவல் காத்து நின்ற அரக்கி ஒருவள் அனுமனை ஒற்றன் என்று எண்ணி அறைய, அனுமன் திருப்பிக்கொடுத்த அடியில் அவள் நிலைகுலைந்து போனாள். அப்போது தங்களுக்கு வரப்போவதைப் புரிந்துகொண்ட அவள் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கோரிய பின், என்று அவள் ஒரு வானரத்திடம் அடி வாங்குகிறாளோ அன்று இலங்கையின் அழிவு தொடங்குகிறது என்று அவளிடம் பிரம்மன் கூறியதைச் சொல்லிவிட்டு, அவள் அனுமனுக்கு ஆசியும் வழங்கினாள்.

Hanumanஇரவு நேரம் தொடங்கி, நிலவும் உதித்த பின் தனது உருவத்தைச் சிறிதாக்கிக்கொண்டு அனுமன் நகருக்குள் புகுந்தார். அங்கிங்கு அலைந்து தேடியவர் கடைசியில், சம்பாதி கூறியது போல,  சீதை ஒரு நந்தவனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார். சீதையின் அப்போதைய அவளது நிலையைப் பார்த்து மிகவும் வருந்திய அனுமன், அவளுடைய பாதுகாப்பிற்காகப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டு,  அவளிடம் பேசத் தொடங்குவதற்கு உகந்த நல்லதோர் நேரத்திற்காகக் காத்திருக்க வேண்டி மரம் ஒன்றின் மேல் பதுங்கி இருந்தார். இரவு கவியும் நேரம் அங்கு ராவணன் வந்து அவளை மயக்குவதாக எண்ணிக்கொண்டு எவரும் கேட்கத் தகாத வார்த்தைகளைக் கூறினான். அவனுக்கு முன்னால் புல் ஒன்றைக் கிள்ளிப்போட்டு அதைப் பார்த்துக்கொண்டே சீதை அவ்வாறு அவன் பேசியதற்கு அவனைக் கண்டித்து, அவனுக்கு எச்சரிக்கையும் கொடுத்தாள். ராவணன் அங்கிருந்து போனதும் அவனது கட்டளைப்படி அரக்கிகள் சீதையைக் கொடுமைப்படுத்தினர். ஆனால் அந்த அரக்கிகளில் இருந்த நல்லவளான திருஜடை என்பவள் சீதைக்கு ஆறுதல் கூறி, மற்றவர்களுக்குத் தான் கண்ட கனவான ராவணனின் அழிவையும், ராமரின் வெற்றியையும் கூறினாள் .

மெதுவாகத் தன் பக்கம் சீதையின் கவனத்தை ஈர்க்க, அனுமன் ராமருடைய பிறப்பில் இருந்து அன்றுவரை நடந்த நிகழ்ச்சிகளை ராம கதையாகத் தனது இனிமையான குரலில் மென்மையாகப் பாடினார். அதனால் கவரப்பட்ட சீதை அனுமனைப் பார்த்ததும், மரத்தில் இருந்து அமைதியாக இறங்கி வந்து தான் ராமனால் அனுப்பப்பட்ட தூதன் என்று அனுமன் சொல்லி, அதற்கு ஆதாரமாக ராமர் கொடுத்தனுப்பிய அடையாள மோதிரத்தை சீதையிடம் கொடுத்தார். ராமர் வானர சேனையுடன் கூடிய சீக்கிரம் இலங்கை வந்து, ராவணனைக் கொன்று, சீதையை மீட்பார் என்று அவளிடம் அனுமன் உத்திரவாதம் கொடுக்க, அவளது பங்கிற்குத் தன் சூடாமணியை அனுமனிடம் கொடுத்துவிட்டு, தான் பத்திரமாகவும், பொறுமையுடனும் இருப்பதாக ராமருக்குச் செய்தி அனுப்பினாள்.

சீதையைச் சந்திக்கும் தனது முக்கிய அலுவல் முடிந்துவிட்டதால், ஒரு நல்ல ஒற்றனுக்கு அழகு என்பது போல ராவணன் மற்றும் அவனது இலங்கையைப் பற்றிய தகவல்களை மேலும் சேகரிக்க அனுமன் நினைக்கிறார். அரக்கர்களின் வலிமையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக அனுமன் முதலில் நந்தவனத்தைப் பாழ் செய்கிறார். அதன் விளைவாக அவனுடன் மோத வந்த ஒரு பெரும் அரக்கர் சேனையை அவர் ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்கிறார். அதனால் அவனுடன் சண்டை போட வந்த இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திரத்தால், ராவணனைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பிற்காகவே, தான் கட்டுப்படுவதற்கு அனுமதிக்கிறார். அவைக்கு இழுத்து வரப்பட்ட அனுமனைக் கொல்லவேண்டும் என்று ராவணன் சொல்லும்போது, தூதுவனாக வந்திருப்பவனைக் கொல்லக்கூடாது என்று சொல்லி விபீஷணன் அதைத் தடுக்கிறான். அதனால் ஒரு பாடமாக அமையட்டும் என்று ராவணன் அனுமனின் வாலில் தீயிட்டு, அதை அனைவரும் காண அழைத்துச் செல்லச் சொல்கிறான். ஆனால் அனுமனோ தன் வாலில் உள்ள நெருப்பால் இலங்கை மாநகரையே தீயிட்டுப் பொசுக்கிவிடுகிறார். அந்த அமர்க்களத்தில் சீதைக்கு ஏதேனும் பழுது நேர்ந்துவிட்டதோ என்று பார்ப்பதற்காக அவளை இன்னொரு முறை சந்தித்துவிட்டு, ஏதும் ஆகவில்லை என்பதை அறிந்துகொண்டு கடலை ஒரே தாவாகத் தாவி இக்கரை வந்தடைகிறார். இவ்வாறான அனுமனின் சாகசத்தைக் கேட்டு வானரர்கள் குதூகலிக்க, ராமரிடம் சீதை தெரிவிக்கச் சொன்ன சேதியையும், எடுத்துக் கொடுத்த சூடாமணியையும் அனுமன் சேர்ப்பிக்கிறார்.

3. உச்சகட்டத்தின் முடிவு

    (VI, சருக்கங்கள் 1-131)

இலங்கையைச் சூழ்ந்து போரிடுவதற்கான மும்முரங்கள் தொடங்கின. போர் வரப்போவதன் அறிகுறிகளை ராவணனும் உணர்ந்தான். ஆனாலும் அவன் தன் தம்பி விபீஷணனும், நல்லதையே அறிவுறுத்தும் அவனது ஏனைய உறவினர்களும் சீதையைத் திருப்பி அனுப்பி, ராமரிடம் மன்னிப்பு கேட்கச் சொன்னதைச் சிறிதும் லட்சியம் செய்யவில்லை. தன் பாவச் செயல்களிலேயே திளைக்க விரும்பிய ராவணனின் அடாவடித்தனத்தைத் தாங்க முடியாத விபீஷணன் அவனை விட்டு ஒதுங்கி ராமரிடம் தஞ்சம் அடைய , ராமரும் அவனை அரவணைத்துக்கொண்டார். இவ்வாறாக விபீஷணன் ராமரின் உதவிக்கு மிகவும் பயனுள்ள கூட்டாளியானான். அவன் தான் அறிந்தவைகளையும், தனது அனுபவங்களையும் ராமருடன் பகிர்ந்துகொண்டான். வானர சேனைகள் கடல் கடந்து இலங்கை போவதற்கு ராமர் கடல் அரசனிடம் வேண்டிக்கொண்டார். ஆனால் அந்த வேண்டுகோளுக்குப் பயன் ஏதும் இல்லாது போகவே, அவர் கடல் அரசனுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை விடுத்தார். அதைக் கேட்ட அரசன் உடனே அங்கு தோன்றி கற்களால் ஆன பாலம் ஒன்றை நளன் கட்டலாம் என்று கூறி, அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அந்தப் பாலம் கட்டி முடிக்கப்பட்டதும் ராமரும், அவரது சேனையும் கடல் கடந்து இலங்கையைச் சென்றடைந்தனர்.

rama-killing-ravanaபோர் வரப்போவதை அறிந்து கலவரம் அடைந்த ராவணன் ராமருடையது போல ஒரு பொம்மைத் தலையைக் கொண்டுவந்து சீதையிடம் காட்டி அவளை ஏமாற்றப் பார்த்தான். ஆனால் நல்ல மனம் படைத்த சுராமா என்ற அரக்கி அது மாய வேலை என்றும், உண்மை நிலை என்ன என்பதையும் சீதைக்கு விளக்கினாள் . போர் தொடங்கியது. இந்திரஜித் தன்னுடைய நாக-பாசம் எனும் அஸ்திரத்தால் ராமரையும், லக்ஷ்மணனையும் கட்டிப்போட்டுவிட்டு, தானும் மாயமாய் மறைந்து போனான். அதைப் பார்ப்பதற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட சீதை அவர்களின் நிலையைப் பார்த்து துடிதுடித்து முதலில் அலறினாலும், ராமர் இறுதியில் வெல்வார் என்ற சோதிடக் கணிப்பு அவளுக்கு ஞாபகம் வரவே அமைதி அடைந்தாள். பின்னர் கருடன் அங்கு வந்து ராம-லக்ஷ்மணர்களை அந்த மந்திரக் கட்டிலிருந்து விடுவித்தார். போர் தொடர்ந்து நடக்கவே அரக்கர்களின் தலைவர்களில் பலர் உயிர் இழந்தார்கள். உறக்கத்தில் இருந்த கும்பகர்ணனை ராவணன் பலவந்தமாக எழுப்பவைத்து அவனை அனுப்பிவைக்க, அன்று நடந்த போரில் ராமர் அவனைக் கொன்றார். இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் ராம-லக்ஷ்மணன் உட்பட வானரர் சேனையில் அனைவரும் மூர்ச்சையாகி விழுந்தார்கள். அப்போது அனுமன் சஞ்சீவி மலையையே தூக்கிக்கொண்டு வர, அதிலிருந்த மூலிகைகளின் உதவியால் அனைவரும் நினைவு திரும்பினர். தன் ரதத்தைச் செலுத்துவதற்கு முன், தனது பாதுகாப்பிற்காக என்றும் போல இந்திரஜித் நிகும்பலை சென்று யாகத்தை நடத்தும்போது அதை இடைமறித்து, லக்ஷ்மணன் அவனுடன் போர் செய்து இந்திரஜித்தைக் கொன்றான்.

இவ்வாறு பல உறவினர்களும், தலைவர்களும் போரில் மாளவே ராவணனே போர்க்களத்திற்கு வந்து நேருக்கு நேர் போர் புரிய வேண்டியதாயிற்று. ராவணன் போர்க்களத்திற்குத் தேரிலேறி வந்ததால், அவனுடன் நிகராக இருந்து போர் புரிவதற்காக இந்திரனே தன் தேரை ராமருக்கு அனுப்பி வைத்தான். அந்த இறுதி யுத்தத்தின் முதல் நாளன்று ராவணன் பலத்த காயங்கள் அடைந்து, தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் இழந்து தலை குனியும் நிலைக்கு ராமரால் தள்ளப்பட்டு, அன்று போய் மறுநாள் போர்க்களத்திற்கு வரும்படி அவரால் கூறப்படும் இழிநிலைக்கு வந்து நின்றான். தனது நிச்சய வெற்றிக்காக, அகஸ்திய மகாமுனிவரின் அறிவுரைப்படி ராமர் ஆதித்ய ஹ்ருதய ஸ்லோகம் சொல்லி சூரியனைப் பிரார்த்தித்துவிட்டு மறுநாள் போருக்கு வந்தார். அன்று நடந்த மாபெரும் யுத்தத்தின் முடிவில் ராமரால் கொல்லப்பட்டு ராவனணன் உயிர் இழந்தான்.

ராமர் கொடுத்த அறிவுரைப்படி விபீஷணன் ராவணனின் ஈமக் கிரியைகளைச் செய்து முடித்தான். அது முடிந்ததும் விபீஷணன் இலங்கை அரசனாக முடிசூட்டப்பட்டான். சீதையை அழைத்துவரச் சொல்லி ராமர் விபீஷணனனிடம் கூறினார். சீதை வந்து சேர்ந்ததும், அங்கிருந்தோர் அனைவரும் அதிர்ச்சி கொள்ளும் உணர்வு வரும்படி, சீதைக்கு எங்கு போக விருப்பமோ அங்கு போகலாம் என்று ராமர் அவளிடம் சொன்னார். அதற்கான காரணத்தை அவர் வெளிப்படியாகச் சொல்லாவிட்டாலும், பாமரர்கள் மனதில் சீதையைப் பற்றிய தவறான எண்ணம் ஏதும் வரக்கூடாது என்றுதான் ராமர் நினைத்திருந்தார். மக்கள் சீதையை வெறுத்து மறுக்கலாம் என்ற பயம் ராமர் மனதில் ஆழமாக இருந்தது என்று வால்மீகி கூறுகிறார். தனது தூய்மையை எல்லோருக்கும் அறிவிக்கும் முகமாக தானே நிச்சயித்து சீதை அக்னிப் பிரவேசம் செய்தாள். அவ்வாறு செய்த சீதையைச் சிறிதும் தீண்டாமலேயே அக்னி பகவான் திருப்பிக் கொண்டு வந்ததும், ராமர் சீதையை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டார். பின்னர் அனைவரும் புடைசூழ ராமர் அயோத்தி செல்வதற்கு புஷ்பக விமானம் ஏறினார். வரும் வழியில் அவர்கள் அனைவரும் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் வந்திறங்கினார்கள். அங்கிருந்து ராமர் பரதனுக்குச் சொல்லி அனுப்பினார். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பரதன் அங்கு வந்து அவர்கள் அனைவரையும் அயோத்திக்கு அழைத்துச் சென்றான். பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசத்திற்குப் பிறகு ராமர் சக்கரவர்த்தியாக அரியணை ஏறிய பட்டாபிஷேக விழா அதுவரை எவரும் காணாத ஆர்வத்துடனும், குதூகலத்துடனும் விமரிசையாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

6. அவதாரத்தின் முடிவு

    (VII, சருக்கங்கள் 37-111)

ramayanaமற்ற அரச பரம்பரையினர் போல வாழ்நாள் முழுதும் ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்வதற்கு ராமரோ, சீதையோ ஒரு சாதாரண அரசனோ, அரசியோ அல்ல. ஆனாலும் அவர்கள் நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்ததும் உண்மைதான்; வேறெவராலும் அத்தகைய ஆட்சியை வழங்க முடியாது என்பதும் உண்மைதான். அவர்களது ஆட்சியின்போது நாடு வளமாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது; நாட்டு மக்கள் அனைவரும் தர்மத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு நீதி, நேர்மை வழுவாத வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர். அதனால் இன்றும் “ராம ராஜ்யம்” என்றால் அது செல்வம் கொழித்த நாடாகவும், அதில் உள்ள மக்கள் ஆன்மீகத்தில் செழித்தவர்களாகவும் இருப்பார்கள் என்றே அனைவரும் அறிந்து வைத்துள்ளார்கள். ராமரது ஆட்சியைப் பற்றி பரதன் மிகவும் பெருமையாகப் பேசுகிறான் ( VII, 41, 16-21). ஆனாலும் ராமரும், சீதையும் அவதாரங்கள் என்றும், ராவணன் என்னும் வடிவில் குடியிருந்த தீய சக்தியை அழிக்கவும், தர்மத்தை நிலை நாட்டவும் அவர்கள் இவ்வுலகிற்கு வந்த முதற்காரணம் என்பதையும் மறக்க முடியாது. அந்தக் குறிக்கோள் நிறைவேறியதும் அவர்கள் தங்களது மூல வடிவிற்குத் திரும்பி, அவர்களது முந்தைய உயர் நிலையை அடையவேண்டும் என்பதுதானே எவரது எதிர்பார்ப்பாகவும் இருக்க முடியும்? அந்தக் கதைதான் இறுதி காண்டமான உத்தர காண்டத்தில் விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும் அதில் ராவணனது சரித்திரம், அனுமனின் இளம் பிராய அனுபவங்கள், சம்புகனைப் பற்றிய நிகழ்வுகள் என்றிவ்வாறான பல விவரங்களும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

ராமர்-சீதையின் பிரிவு, சீதையின் மறைவு, லக்ஷ்மணனின் புறப்பாடு, அதன் பின் ராமர் வைகுண்டத்திற்கு ஏகுதல் என்றிவ்வாறு தொடரும் நிகழ்ச்சிகளுடன் உத்தர காண்டம் நிறைவு பெறுகிறது. அவையெல்லாமே தாங்க முடியாத அளவிற்கு சோகமயமானது என்றாலும், சீதை ராமரை விட்டுப் பிரியும் காட்சி அவை அனைத்திற்கும் மேலாகத் துயரை வரவழைக்கும். மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்த்தால் ராமர் சீதையிடம் தேவையற்ற அளவிற்குக் கொடுமையாக நடந்துகொண்டது போல இருக்கும். அதனாலேயே உத்தர காண்டம் வால்மீகி ராமாயணத்தின் பிற்சேர்க்கையாக இருக்கலாம் என்றும், ராமருடைய பட்டாபிஷேகத்துடன் முடியும் யுத்த காண்டமே ராமாயணத்தின் இறுதிப் பகுதியாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று சில பக்தர்களின் எண்ணமாக இருக்கிறது. ஆனால் ராமாயணத்தின் தொடக்கத்திலேயே வால்மீகி ஆறு காண்டங்கள் எழுதிய பின்னர் இன்னுமொன்றும் எழுதினார் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால், அந்த பக்தர்களின் எண்ணத்திற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. ராமாயணத்தின் மற்ற காண்டங்களில் காணப்படாத துயர சம்பவங்கள் உத்தர காண்டத்தில் மிகவும் அதிகமாக இருப்பதால் அது ஒரு பிற்சேர்க்கையே என்று வாதம் செய்வோருக்கு, வேறு எந்த மனோநிலைகளையும் விட அதிகமாகச் சோகமான நிகழ்வுகளே ராமாயணத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் தொடர்ந்தே வருகின்றன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதே நமது பதிலாக இருக்க முடியும். ராமாயணக் காவியத்தில் எங்கெங்கு அவ்வாறு வருகின்றன என்பதை இனி நாம் காணலாம்.

தான் கண்டு அனுபவித்த ஒரு சோகக் காட்சியே வால்மீகி முனிவரை ராமாயணக் காவியம் எழுதுவதற்குத் தூண்டியது. இரண்டு கிரௌஞ்சப் பறவைகள் தனித்து சல்லாபித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு வேடன் அம்பெய்தி அவைகளைப் பிரித்தான். அதைக் காண நேர்ந்த அவருடைய துயரத்தின் வெளிப்பாடே இருவரி கொண்ட ஒரு ஸ்லோகமாக அமைந்தது என்று அந்த நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடும் சருக்கம் கூறுகிறது. அதன் பின் வரும் அயோத்தியாக் காண்டத்தின் தொடக்கத்திலேயே காணப்படும் நிகழ்வான ராமர் இளவரசாக முடிசூட்டப்பட்டு தடபுடலாக நடக்கவேண்டிய விழா, எவருக்கும் அதிர்ச்சி தரும் வகையில், அவரது வனவாசத்திற்குக் கொண்டுசென்று, அதன் விளைவாக தசரதரின் இறப்பிலே முடிகிறது. அடுத்து வரும் ஆரண்ய காண்டத்தின் இறுதியில் இரண்டாவது அதிர்ச்சியான ராவணனின் சீதை அபகரிப்பில் முடிகிறது. அதன் பின் தொடரும் மூன்று காண்டங்களின் இறுதியில் வரும் சீதை ராமருடன் திரும்பிச் சேரும் நிகழ்விற்காக, நாம்  பொறுமையுடன் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்த இனிய நிகழ்ச்சி நடைபெறவிருக்கும் சமயம், யாரும் சிறிதும் எதிர்பாராத முறையில், ராமர் சீதைக்கு ஒரு சோதனை வைப்பதைக் காண்கிறோம். அந்தச் சோதனையில் அக்னி பகவானே சீதையைக் கொண்டுவந்து ராமரிடம் சேர்ப்பதினால் நாம் துயரத்தில் இருந்து விடுபடுகிறோம். இவ்வாறாக ராமாயணத்தின் ஆறு காண்டங்களில் தொடராக நடக்கும் நிகழ்வுகளைக் கண்ட நமக்கு, ஏழாவது காண்டம் துயர் நிறைந்ததாக உள்ளதால் அது ஒரு இடைச் செருகல் என்று சொல்லப்படுவது ஒரு நிறைவான வாதமாக எடுபடவில்லை. (உத்தர காண்டத்தில் உள்ள சில சருக்கங்கள் மற்ற காண்டங்களில் இருந்து வேறுபட்டதாகத் தெரிகின்றன என்ற கருத்துக்கள் இருந்தாலும் அவை சீதை, லக்ஷ்மணன் அல்லது ராமரது புறப்பாடுகளைப் பற்றியதாக அமையவில்லை.) இப்போது நாம் அவதாரத்தின் இறுதிக் கட்டத்தைப் பற்றி உத்தர காண்டத்தில் என்ன கூறப்பட்டிருக்கிறது என்பதை விவரமாகப் பார்ப்போம்.

(தொடரும்)

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 6

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

3. நெருக்கடியின் உச்சக்கட்டம்

    (III, சருக்கங்கள் 1-66)

அயோத்தியில் இருந்து வரக்கூடிய மக்கள் கூட்டத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே சித்திரக்கூடத்தில் இருந்து ராமர் கிளம்பினார் என்று வெளியுலகத்திற்குச் சொல்லப்பட்டாலும், ராவணனை அழிக்கும் திட்டத்தைத் தொடர வேண்டும் என்பதே உண்மைக் காரணம் என்பது தெளிவாகிறது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அவர் சிறிது சிறிதாக தெற்கு நோக்கியே போய்க்கொண்டு இருக்கிறார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நடந்த நிகழ்வுகளும் ராமரின் பயணங்கள் அவ்வாறு தொடர்ந்ததற்குக் காரணமாக அமைந்தன.

சித்திரக்கூடத்தில் ராமர் இருந்தபோது, அரக்கர்களின் கொட்டம் தாங்காமல் அங்குள்ள ரிஷிகள் அந்த இடத்தை விட்டு வேறிடத்திற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தனர். அதைக் கவனித்து அறிந்த ராமர் அவர்களது பாதுகாப்பிற்காக அந்த அரக்கர்களை வதைப்பதற்கு முடிவு செய்தார். நமக்கு எந்தத் தொந்திரவும் கொடுக்காத அரக்கர்களை நாம் ஏன் அழிக்க வேண்டும் என்று சீதை ராமரை அப்போது கேட்டாள். முனிவர்களைக் காப்பது அரச குலத்தில் வந்துள்ள தன் கடமை என்றே அதற்கு ராமர் பதில் சொன்னார். அவ்வாறு அவர் ஆற்றிய கடமைகள் அவரைத் தெற்கே உள்ள பஞ்சாபசர ஏரி எல்லைக்குக் கொண்டு சென்றது. அதனால் சீதையும், லக்ஷ்மணனும் அவருடன் அங்கு சென்றார்கள். அந்தப் பயணத்தில் ராமரது தரிசனத்திற்காகவே காத்திருந்த பல ரிஷிகளைக் கண்டு அவர்களுக்கு மோக்ஷமும் அருளினார். அப்போது ராம-லக்ஷ்மணர்கள் அகஸ்திய முனிவரைத் தரிசித்ததும் அல்லாமல், அவரிடம் இருந்து பல தெய்வீகச் சக்தி மிகுந்த ஆயுதங்களும் கிடைக்கப் பெற்றார்கள்.

rama1அகஸ்திய முனிவரின் அறிவுரைப்படியே அவர்கள் தண்டகாரண்ய வனத்திற்கு மேலும் தெற்கில் ஓடும் கோதாவரி நதிக்கரையில் உள்ள பஞ்சவடிக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். லக்ஷ்மணன் எழுப்பிய நல்லதொரு குடிலில் வசித்த அவர்கள் அங்கு நீண்ட காலம் தங்கியிருந்தார்கள். பஞ்சவடிக்குப் போய்த் தங்குவதற்கு அறிவுரை கொடுத்த அகஸ்தியர், அந்த இடத்தில் நடக்கும் அரக்கர்களின் கொட்டத்தைப் பற்றி அப்போதே அவர்களுக்குச் சொல்லி எச்சரித்திருந்தார். அங்கு ராமரைத் தரிசித்த ஜடாயுவும் அதேபோல எச்சரிக்கை செய்திருந்தார். காரனும், தூஷணனும் வசித்த ஜனஸ்தான வனப்பகுதி அதே காட்டில் பஞ்சவடியில் இருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை. அந்தத் தகவல்களை எல்லாம் ராமர் விரும்பி வரவேற்றது போலத்தான் தெரிந்தது.

பஞ்சவடியில் அவர்கள் இருந்தபோதுதான் காரன், மற்றும் தூஷணனின் பாதுகாப்பில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ராவணனின் தங்கையான சூர்ப்பனகை ராம-லக்ஷ்மணர்களைப் பார்க்க நேர்ந்தது. ராமருடைய அழகால் ஈர்க்கப்பட்ட சூர்ப்பனகை அவரை மயக்கிக் கவரப் பார்க்கிறாள். அவளது ஆசைக்குச் சீதை ஓர் இடையூறாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு சீதையைக் கொல்வதற்குப் பாய்கிறாள். அதைத் தடுக்கக் குறுக்கிடும் லக்ஷ்மணன் சூர்ப்பனகையின் மூக்கையும், காதையும் அறுத்து அவளை மூளியாக்குகிறான். அவள் உடனே காரனின் துணையை நாடுகிறாள். அவனும் தனது பதினான்காயிரம் வீரர்கள் கொண்ட பெருஞ்சேனையுடன் ராமரோடு போரிடச் செல்கிறான். ஆனால் ராமரோ தனியாளாக நின்று காரனையும், அவனது சேனையையும் நிர்மூலமாக்குகிறார். அதைக்கண்ட சூர்ப்பனகை ராவணனிடம் தங்களுக்கு நேர்ந்ததைச் சொல்லி முறையிடும்போது, அவனுக்குப் பெண்கள் மேல் இருக்கும் காமத்தைத் தூண்டும் வகையில், சீதையின் அழகைப் பற்றி விவரமாகச் சொல்கிறாள்.

அதில் மயங்கிய ராவணன் சீதையை அபகரிக்கத் திட்டமிடுகிறான். அவன் மாரீசனை ஓர் அழகிய தங்க மானாக உருவெடுத்து, அதனால் சீதையை மயக்கி, அவள் கேட்பதால் மானைப் பிடிக்க வரும் ராமனை அலைக்கழித்து, வெகுதூரம் இழுத்துப்போகச் சொல்கிறான். ஏற்கனவே ராமரிடம் அடிவாங்கி அனுபவப்பட்ட மாரீசன், அதை விவரித்து ராவணனது எண்ணத்தைக் கைவிடச் சொல்கிறான். அதைக் கேட்கப் பிடிக்காத ராவணன் அவனைக் கொன்று விடுவதாக மிரட்டவே, தான் ராமரின் கையால் சாவதையே மாரீசன் விரும்புகிறான். தெய்வ சங்கல்பத்திற்கு ஏற்ப ராவணனது திட்டம் சரியாக நிறைவேறுகிறது. அவர்கள் தங்கிய குடிலில் இருந்து வெகு தொலைவிற்கு ராமரும், லக்ஷ்மணனும் மாரீசனால் இழுத்துச் செல்லப்படவே, முதலில் ஒரு சந்நியாசி போலத் தோன்றி வந்தாலும், பின்பு தன் சுய உருவத்தைக் காட்டிய ராவணன் சீதையின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து அவளை அபகரித்துச் சென்றுவிடுகிறான்.

முன்பு ராவணனுக்கு வேதவதி இட்ட சாபம் பலிக்கத் தொடங்கி விட்டது என்பது அப்போது உறுதியாயிற்று. சீதையுடன் ராவணன் பறந்து போகும் வழியில் ஜடாயு அவனை எதிர்க்கவே, ராவணனால் பலமாகத் தாக்கப்பட்ட ஜடாயு குற்றுயிரும், குலையுயிருமாகக் கீழே சாய்கிறார். மேலும் பறந்து போகும் போது கீழே ஒரு மலையுச்சியில் ஐந்து வானரங்களைப் பார்த்த சீதை, ராமரிடம் அவை சேரும் என்று எண்ணி, தனது அணிகலன்கள் பலவற்றை அவர்களை நோக்கி வீசி எறிகிறாள். இலங்கையை அடைந்த ராவணன், அரக்கிகள் காவல் காத்து நிற்கும் நந்தவனம் ஒன்றில் சீதையை சிறை வைக்கிறான்.

சீதை தனியே விடப்பட்டிருந்ததால், மாய மானை உயிருடன் பிடிக்க முடியாத ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இருவரும் அவசரமாகக் குடிலுக்குத் திரும்பிவந்தார்கள். அவர்கள் சீதையை அங்கே காணாததால் எப்போதுமே அனுபவித்திராத துயரத்தில் மூழ்கினார்கள். சீதைக்கு என்ன ஆகியிருக்கும் என்று தெரியாததால் அவர்கள் அவளை நாலாபுறமும் அலைந்து தேடினார்கள். அப்போது ராமர் அடைந்த கவலையும், வருத்தமும் அவரை இயற்கையின் மேலேயே மிகுந்த கோபம் கொள்ளச் செய்ய, அவரை லக்ஷ்மணன் ஆசுவாசப்படுத்தி, நல்வார்த்தைகள் கூறி அமைதிகொள்ளச் செய்கிறான். போகும் வழியில் காணப்படும் மலைக் குன்றுகளையும், நதி ஓடைகளையும் “சீதை எங்கே? எங்கே?” என்று ராமர் கேட்டுக்கொண்டே போக, அவைகளுக்கு ராவணன் மேல் இருந்த அச்சத்தால் அவை எல்லாமே மௌனம் சாதித்தன. அவ்வாறு அவர் மான்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்துக் கேட்கவே அவை யாவும் ராமருக்கு உதவி செய்வது போல, எல்லாமே வானத்தை பலமுறை தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே, தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்தோடின. அதிலிருந்து சீதை வான் வழியே, தென்திசை நோக்கிக் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறாள் என்று லக்ஷ்மணன் புரிந்துகொண்டான். அதனால் அவர்கள் இருவரும் தென்திசை நோக்கிச் சென்று சீதையைத் தேடுவது என்று முடிவு செய்தார்கள்.

நெருக்கடி நிலையின் முடிவு

சீதையின் அபகரிப்போடு ராமாயண நிகழ்வுகளில் உள்ள நெருக்கடி நிலைமை ஓர் உச்சக்கட்டம் அடைகிறது. அந்த நிலை துயரத்துடன் கூடிய ஓர் எதிர்பார்ப்போடு சிறிது காலத்திற்குத் தொடர்கிறது. அதன் பின் சீதையைத் தேடும் படலத்தில் ஒரு விறுவிறுப்பு காணப்பட்டு, அந்த நிலை அவளைக் கண்டடைவதில் வந்து முடிகிறது. அதன் தொடராக ராவணனின் சாவில் முடியும் போர் மூள்வதும், அதன் விளைவாகச் சீதை மீட்கப்படுவதும், இறுதியில் ராமருடன் அனைவரும் அயோத்தி திரும்புவதுமாக நிகழ்வுகள் வரிசையாக நடக்கின்றன. அதாவது ஆரண்ய காண்டம் முடிவுறும் சமயம் தொடங்கிய நெருக்கடி நிலை, கிஷ்கிந்தா மற்றும் சுந்தர காண்டங்களில் வளர்ந்து, யுத்த காண்டத்தில் முடிகிறது.

1. சீதையைத் தேடும் படலம்

     (III, சருக்கங்கள் 67-75; IV, சருக்கங்கள் 1-67)

rama-lakshmana-jatayu-thailand

ராமரும், லக்ஷ்மணனும் சீதையைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கும்போது ஜடாயுவைச் சந்திக்கின்றனர். அப்போது ஜடாயுவின் காயங்கள் ஆழமாக இருந்து உடல்நிலை மிக மோசமாக இருந்தாலும், ராமரிடம் சீதையைப் பற்றித் தகவல் சொல்வதற்கென்றே அவரது உடலில் உயிர் தங்கியிருந்தது. ராவணன் செய்த அனைத்தையும் ஜடாயு ராமருக்குச் சொன்னார். ராமர் அவரை நெஞ்சுருக ஆரத்தழுவிய பின்னரே ஜடாயுவின் உயிர் பிரிந்தது. இறுதி மரியாதைகளுடன் ஜடாயுவின் பூதவுடலை ராம-லக்ஷ்மணர்கள் தகனம் செய்த பின்னர், தங்களது தெற்கு நோக்கிய பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

அப்படிச் செல்லும்போது அவர்கள் அரக்கன் கபந்தனின் கைப்பிடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டனர். அதனால் லக்ஷ்மணன் அவனது கைகளை வெட்டிவிட்டான். அப்போது கபந்தன் தன் உடலை எரித்துவிடுமாறு அவர்களைக் கேட்டுக்கொண்டான். அவர்களும் அதன்படி உடலை எரியூட்டவே அந்த இடத்தில் இருந்து ஒரு காந்தர்வனின் உருவம் வெளிப்பட்டது. அவ்வாறு வந்த காந்தர்வன் அவர்களை துங்கபத்திரை நதியின் அருகில் இருக்கும் ரிஷ்யமுக மலையில் வசித்துக் கொண்டிருக்கும் சுக்ரீவனின் உதவியைக் கோருமாறு அறிவுறுத்தினான்.

மாதங்க முனிவரின் சாபத்தினால் அந்த இடத்திற்கு வாலி புக முடியாதபடியால், வாலியால் துரத்தப்பட்ட சுக்ரீவன் ரிஷ்யமுக மலையில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தான். காந்தர்வன் சொன்னபடி அவர்கள் அங்கு போய்க்கொண்டிருக்கும்போது வழியில், மாதங்க முனிவரின் சிஷ்யையும், மாபெரும் தபஸ்வினியும் ஆன சபரி என்பவளை ராம-லக்ஷ்மணர்கள் சந்தித்தார்கள். சபரி அவர்களைத் தன் குடிலுக்கு அழைத்துச்சென்று, நல்ல பழங்களாகப் பொறுக்கியெடுத்து அவைகளை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் அளித்தாள். தன் குரு தனக்கு வாக்களித்தது போலவே, ராமரது வடிவில் இறைவனைக் கண்ட சபரி அன்று அவருக்காகக் காத்திருந்து அவர் அருளாலேயே பின்னர் மோட்சம் அடைந்தாள். அங்கிருந்து சென்ற ராம-லக்ஷ்மணர்கள் ரிஷ்யமுக மலையடிவாரத்தில் இருந்த பம்பை ஏரி அருகே வந்தடைந்தார்கள்.

அந்த அழகிய பம்பை ஏரியின் வனப்பைப் பார்த்ததுமே ராமருக்குச் சீதையின் ஞாபகம் வரவே அவருடைய துயரம் அதிகரித்தது. மலையின் உச்சிப்பகுதியில் இருந்து அவர்களைப் பார்த்த சுக்ரீவன், மற்றும் அவனது மந்திரிகளுக்கு புதிதாக வந்திருப்பவர்கள் ஒருவேளை வாலியின் ஒற்றர்களாக இருப்பார்களோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. அதனால் சுக்ரீவன் ஹனுமனை அவர்களிடம் விசாரணை செய்வதற்கு அனுப்பி வைத்தான். அனுமனும் ஒரு சந்நியாசி வேஷத்தில் அவர்களை அணுகி அவர்களிடம் இதமாகப் பேசியது ராமரை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. ராமர் சைகை செய்யவே லக்ஷ்மணன் தொடக்கத்தில் இருந்து இப்போது வரை அவர்களுக்கு நேர்ந்துள்ள நிலைமையை முழுவதுமாக விளக்கினான். தன் பங்கிற்கு அனுமனும் சுக்ரீவனின் கதை முழுதையும் சொன்னபின் தனது சுய உருவத்திற்கு வந்தார். பின்பு ராம-லக்ஷ்மணர்களைத் தன் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு ஹனுமன் சுக்ரீவனிடம் வந்து அவர்களை அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களைப் பற்றி அறிந்துகொண்ட சுக்ரீவன் ராவணனால் தூக்கிச் செல்லப்படும்போது சீதை அவர்களைப் பார்த்து எறிந்த நகைகளைக் கொண்டுவந்து காட்டினான்.

சீதையைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் தாங்கள் உதவி செய்வதாக சுக்ரீவன் கூறவும், வாலியைக் கொன்று கிஷ்கிந்தை அரியணையில் சுக்ரீவனை அமர்த்துவதாக ராமரும் வாக்கு கொடுக்கிறார். அதன்படி சுக்ரீவன் சவால் விட, அவர்களிடையே நடந்த முதல் வாலி-சுக்ரீவன் சண்டையில், ராமரால் எது சுக்ரீவன் என்று அடையாளம் காண முடியாது போனது. அவ்வாறு அடையாளம் காட்டுவதற்காக ஒரு மாலை அணிந்துகொண்டு சுக்ரீவன் அடுத்த சண்டையில் இறங்கவே, நேரம் பார்த்து ராமர் மறைவில் இருந்து தாக்கி வாலியை வதம் செய்தார். அடிபட்டு விழுந்த வாலி வெகு நேரம் ராமருடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்ட பின், இறுதியில் தான் செய்த அட்டூழியங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொறுப்பேற்றுகொண்டு ராமரிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறான்.

இந்தக் கட்டத்தில் இரண்டு கேள்விகளுக்கு நாம் பதில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1. சுக்ரீவனை விட வாலி வலிமை படைத்தவன் என்று இருந்தாலும், வாலியை விடுத்து சுக்ரீவனைத் தனது கூட்டாளியாக ராமர் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்? மற்ற கரடிகள், குரங்குகள் போல வாலி, சுக்ரீவன் இருவருமே ராமரின் உதவிக்காக இறைவனால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தபோதும், வாலியின் நடத்தை எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக இருந்தது. முதலில் அவன் தனது தம்பியை நாட்டிலிருந்து விரட்டிவிட்டதும் அல்லாமல், அவனது மனைவியையும் தனதாக்கிய பாவத்தைச் செய்தான். நேர்மையின் சிகரமாகிய ராமர் அம்மாதிரி குணமுடையோர்களிடம் சகவாசம் வைத்துக்கொள்ள மாட்டார். இரண்டாவதாக ராமரின் எதிரியான ராவணனிடமே வாலி ஓர் ஒப்பந்த உடன்படிக்கை செய்துகொண்டிருந்தான்.

meets_sugriv2. ராமர் ஏன் வாலியை மறைந்திருந்து தாக்கினார்? ராமர் நேருக்கு நேர் மோதியிருந்தால் வாலி அவரிடம் தஞ்சம் அடைந்திருக்கக்கூடும். அவ்வாறு தஞ்சம் அடைந்தவர்களைத் தண்டிக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகும். அப்படியானால் வாலி செய்த தவறுகளுக்கு அவனுக்கு எப்படி தண்டனை வழங்க முடியும்? இது தவிர, இது போன்ற நிகழ்வுகள் இறைவனின் திருவிளையாடல் என்பதால் அதன் உட்பொருளை யார்தான் அறிய முடியும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

வாலியின் மறைவுக்குப் பிறகு சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாகவும், அங்கதன் இளவரசனாகவும் முடிசூட்டப்பட்டார்கள். சீதையைத் தேடும் முயற்சிகள் முதலில் மழைக்காலத் தொந்திரவுகளாலும், பின்பு சுக்ரீவனின் சிற்றின்பக் கொண்டாட்டங்களினாலும் தொய்வு கண்டன. இறுதியாக நான்கு திசைகளிலும் தேடுவதற்காக நான்கு குழுக்கள் புறப்பட்டன. அங்கதன் தலைமையில் தெற்கு நோக்கிச் சென்ற குழுவில் அனுமனும் இருந்தார். அந்தக் குழு ஒரு மலைக்குகைக்கு வந்து சேர்ந்தது. அங்கு அவர்கள் ஜடாயுவின் அண்ணனான சம்பாதி என்ற கழுகைச் சந்தித்தார்கள். சம்பாதிக்கு அவர்கள் பணியில் உதவி செய்ய ஆசை இருந்தது. அது ஒரு முறை சூரியனுக்கு அருகில் பறக்கவே அதன் இறக்கைகள் பொசுங்கிப் போய்விட்டன. ஆனால் அப்போது அங்கிருந்த வானரர்கள் கூறிய ராமர் கதையைக் கேட்டதும், முன்பு ஒரு ரிஷி சொன்னது போல, அதற்குப் புதிய இறக்கைகள் முளைத்தன. அதைக்கொண்டு சம்பாதி உயரப் பறந்து பார்த்ததில் அதன் கழுகுக் கண்ணிற்கு சீதை இலங்கையில் அசோக வனத்தில் இருப்பது தென்பட்டது. உடனே அவர்கள் அங்கிருந்து சீதையைச் சந்திக்க அனுமனை அனுப்பலாம் என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். அந்தத் தென்கடலோரப் பகுதியில் இருந்த மகேந்திர மலையுச்சியில் இருந்து தாவி இலங்கைக்கு அனுமன் பறந்து சென்றார்.

(தொடரும்)

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 5

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

ஒரு நெருக்கடியின் பின்னணி  

1. நெருக்கடிக்கு முன் தெரிந்த அறிகுறிகள்

    (I, சருக்கங்கள் 19-77)

தசரதரின் அரசவைக்கு விஸ்வாமித்திரர் வருகை தந்த அன்றே இராவணனுடனான இராமரின் மோதல் மறைமுகமாகத் துவங்கிவிட்டது எனலாம். ஏற்கனவே பிரும்ம ரிஷியாக அறியப்பட்டிருந்த விஸ்வாமித்திரர், தான் செய்துகொண்டிருந்த யாகம் ஒன்றை முடிக்கும் தருவாயில் இருந்தார். ஆனால் அரக்கர்களும் தாடகையின் மகன்களுமான மாரீசனும், சுபாஹுவும் கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி, மறைவில் இருந்து ஹோம குண்டத்தைத் தொடர்ந்து அசுத்தம் செய்துகொண்டே இருந்ததால் அவர் யாகத்தை முடிக்க முடியாது திண்டாடிக்கொண்டு இருந்தார். அவருடைய தவ வலிமையாலேயே விஸ்வாமித்திரர் அவர்களை ஒழித்துக்கட்டி, அந்த இடைஞ்சலையும் தவிர்த்திருக்க முடியும். ஆனால் அவ்வாறு செய்தால் அதன் விளைவாகத் தன் தவ வலிமை குறைந்துவிடும் என்ற காரணத்தால் அந்த முயற்சியில் அவர் தானே இறங்கவில்லை. (ஒரு மனிதன் சாதாரண நிலையில் இருந்து தன் தவ வலிமையால் முனிவராகிப் பல சக்திகளைப் பெற்றிருக்கும்போது, கோபம் அடைந்தாலோ அல்லது சாபம் கொடுத்தாலோ அவரது சக்தி குறைந்து போய்விடும்.) அந்தக் காரணத்தால்தான் அவர் மற்றவர்களின் உதவியை நாடினார்.

rama_lakshmana_with_vishwamitraராமர் மஹாவிஷ்ணுவே என்று நன்கு அறிந்த விஸ்வாமித்திரர், அவரது உதவியால் தனது யாகம் தடையின்றி நடைபெறுவதற்காக தசரதரிடம் அனுமதி கோர வந்தார். தனது மகனின் தெய்வீகப் பின்னணியை அறியாத தசரதரும், மற்றெந்தப் பெற்றோர்களுக்கு வரும் அச்சம் போலவே, இளம் வயது இராமனால் எப்படி அரக்கர்களிடம் போரிட முடியும் என்று பயந்து, அந்த ஆபத்தான செயலைத் தவிர்க்க முயன்றார். அதனால் ராமனுக்குப் பதிலாகத் தானே தன் வீரர்களுடன் வந்து போரிடுவதாகச் சொன்னார். அதைக் கேட்டு ஏமாற்றம் அடைந்த விஸ்வாமித்திரர் அங்கிருந்து கிளம்பிப் போவதற்கு எத்தனித்தார். ஆனால் அதற்குள் வசிஷ்ட மகாமுனியின் தலையீட்டால் தசரதர் தயக்கத்துடனேயே விஸ்வாமித்திரரின் வேண்டுகோளுக்குச் சம்மதம் தெரிவித்தார். விஸ்வாமித்திரர் ராமனின் உதவியை மட்டுமே கேட்டிருந்தாலும், ராமனை விட்டுப் பிரியாத லக்ஷ்மணன் தானும் அவர்களுடன் வருவதாகச் சொன்னான்.

அயோத்தியில் இருந்து “சித்தாஸ்ரமம்” என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த தனது ஆஸ்ரமத்திற்கு அவ்விரண்டு இளவரசர்களையும் விஸ்வாமித்திரர் அழைத்துச் சென்றார். அப்படிப் போகும் வழியிலேயே அவ்விருவருக்கும் அவர் பல்வகை ஆயுதங்களைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டும்,  ஆயுதப் பயிற்சி கொடுத்துக்கொண்டும் சென்றார். அரக்கியான தாடகையால் சதாசர்வ காலமும் அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த, மனிதர்களின் புழக்கமே இல்லாது போன ஒரு நிலத்தை அவர்கள் வந்தடைந்தார்கள். அப்போது வானில் திடீரென்று வெளிப்பட்ட தாடகையை விஸ்வாமித்திரர் கூறியபடி ராமர் மாய்த்தார். பின் சித்தாஸ்ரமம் வந்தடைந்த அவர்கள் இரவில் நன்கு ஒய்வு எடுத்துக்கொண்டனர். காலையில் ராம-லக்ஷ்மணர்கள் காவலுக்கு நிற்க, விஸ்வாமித்திரர் தனது யாக காரியங்களைத் தொடங்கினார். எப்போதும் போலவே மாரீசனும், சுபாஹுவும் அக்னிக் குண்டத்தில் மாமிசம், ரத்தம், மற்றும் கழிவுப் பொருட்களை வீச முயன்றனர். அப்போது ராமர் தொடுத்த அம்பினால் சுபாஹு அடிபட்டுச் சாக, மாரீசனுக்கு விழுந்த அடியோ அவனைத் தூக்கித் தூரத்தில் உள்ள கடலில் வீசியது. அப்போது மாரீசன் ஒரு மறக்க முடியாத தண்டனையுடன் மட்டும் உயிர் தப்பியதே தெய்வத்தின் திட்டம் போலத்தான் இருக்கிறது. ஏனென்றால், அவனது மனம் ஒப்பாவிட்டாலும், வரவிருக்கும் நிகழ்ச்சியான சீதையை அபகரிக்கும் ராவணனுடைய திட்டத்தில் அவனுக்கும் ஒரு பங்கு வரவிருக்கிறது.

இவை தவிர முனிவர் விசுவாமித்திரருடன் ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இருந்த சமயம் அகல்யையின் சாப விமோசனம், ஜனகரின் அவையில் சிவ தனுசு முறிவு, தசரதரும் மற்றவர்களும் கலந்து கொள்ள மிதிலையில் நான்கு இளவரசர்களுக்கும் நடந்த திருமணங்கள், அதன்பின் அவர்கள் அனைவரும்  அயோத்திக்குத் திரும்புதல் என்ற வேறு பல நிகழ்வுகளும் நடந்தேறின. அப்படி அயோத்தி வரும் வழியில்தான் பரசுராமர் ராமருக்குச் சவால் விடுவதும், ராமரை மஹாவிஷ்ணுவே என்றறிந்தபின் அவரிடம் தணிந்து போவதும், அதன்பின் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை முடித்துக்கொள்வதும் என்பனவெல்லாம் நடக்கின்றன.

2. நெருக்கடி நிலையின் வளர்ச்சி

    (II, சருக்கங்கள் 1-119)

தனக்கு வயது கூடிக்கொண்டிருப்பதை திடீரென்று ஒருநாள் உணர்ந்து கவலை கொண்ட தசரதர், இராமரைத் தன் அரியணைக்கு அடுத்த வாரிசாக ஆக்கும் நோக்கத்தில் அவருடைய முடிசூட்டு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்கிறார். அப்போது பரத, சத்ருக்னர்கள் தங்கள் மாமனின் நாடான கேகயத்திற்குச் சென்றிருந்தனர். தசரதர் அவையில் குழுமியிருந்த சிற்றரசர்கள், வசிஷ்ட மகாமுனி, அமைச்சர் சுமந்திரர், மற்றும் பல முக்கியப் பிரமுகர்களைக் கலந்தாலோசித்தார். அனைவரும் தசரதரின் விழா ஏற்பாட்டினை ஆதரித்துப் பேசினார்கள். தடபுடலான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் உடனடியாகச் செய்யப்பட்டன. தசரதரும் ராமரிடம் தனது யோசனையைத் தெரிவித்தார். பரதனும், சத்ருக்னனும் ஊரில் இல்லாத போது தசரதர் ஏன் இப்படி அவசரப்படுகிறார்? பரத-சத்ருக்னர்களை வரவழைக்கவோ, அல்லது அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கவோ அறிவில் சிறந்த வசிஷ்டரும், சுமந்திரரும் தசரதரிடம் ஏன் அறிவுறுத்தவில்லை?

ஒரு வீட்டில் ஒரு விசேஷம் நடக்கப்போகிறது என்றால் வீட்டில் உள்ள அனைவரையும் தவிர மற்ற உற்றார், உறவினர்களுடன் நண்பர்களும் அதற்கு இருக்க வேண்டும் என்று அந்த வீட்டின் தலைவர் விரும்புவதுதான் சாதாரணமாக நடக்கக்கூடிய விஷயம். ராமனுக்குத் தசரதர் மனத்தில் ஒரு தனி இடம் உண்டு என்றாலும், நாட்கள் கழிந்துப் பிறந்ததால் அவருக்கு நான்கு மகன்கள் மீதுமே மிக்க வாஞ்சை உண்டு. அதேபோல மற்ற மூன்று சகோதர்களுக்கும் ராமர் பெருந்தன்மை கொண்டவர், அனைவர்க்கும் மூத்தவர் என்று மதிப்பும், மரியாதையும் அவர் மீது நிறையவே உண்டு. இவ்வளவு இருந்தும் அவசரம் அவசரமாக விழாவிற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்ததென்றால் அதை நாம் ராமராக அவதரித்துள்ள இறைவனின் லீலையாக இருக்கவேண்டும் என்றுதான் நினைக்க முடியும். அப்போதுதானே ஒரு நெருக்கடி உண்டாகி, தான் வனவாசம் சென்று, ராவணனை வதைப்பதற்கும் ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கமுடியும்.

பரதனும், சத்ருக்னனும் அன்று அயோத்தியில் இருந்திருந்தால், ராமர் அரியணை ஏறுவதற்கான விழாவில் தடைகள் எதுவும் வந்திருக்க முடியாது. கைகேயி உட்பட அனைவருமே அதனை வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடியிருப்பார்கள்; அதனால் ராமரும், சீதையும் அயோத்தியிலேயே சுகமாகத் தங்கியிருந்திருப்பார்கள். அதாவது ராமாவதாரத்தின் நோக்கமே பாழ்பட்டிருக்கும். அதனால் ராமராகிய இறைவன் வேறு மாதிரி அமையவே விருப்பம் கொண்டார் எனலாம். உலகில் ஒன்று நடக்கவேண்டும் என்று இறைவனால் விதிக்கப்பட்டிருந்தால் நாம் அனைவருமே அந்த இறைவனின் கைப்பாவைகளாக ஆகிவிடுவோம். பின்னர் வரும் நிகழ்ச்சியில் கைகேயி மேல் கோபம் கொண்ட லக்ஷ்மணனை சமாதானப்படுத்தும்போது ராமர், எவரும் எதிர்பார்க்காதபடி கைகேயி கேட்ட வரங்களின் பின்னால், இறைவனின் திருவிளையாடல் இருக்கிறது என்பார் ( II, 22, 15-30). அதே நியாயப்படி பார்த்தால் கைகேயியைத் தூண்டிவிட்ட மந்திரையையும் குறை சொல்ல முடியாது என்பதுதான் ராமரின் பார்வையாக இருக்க முடியும். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்தான் தசரதரின் ஏற்பாடுகளுக்குப் பின் தொடரும் நிகழ்ச்சிகளை சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். அந்த நிகழ்வுகளை இப்போது சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

Dasaratha and kaikeyeeதடபுடலாக நடந்து கொண்டிருந்த பட்டாபிஷேக ஏற்பாடுகளின் விவரங்களை கைகேயியின் பணிப்பெண்ணான மந்திரை மற்றெவரையும் போலக் கவனிக்கிறாள். ஆனால் அதன் பிரம்மாண்ட அளவைக் கண்டதும் அவள் மனதில் பொறாமை உணர்வு பொங்கி எழவே, தனது எஜமானியான கைகேயிடம் அனைத்தையும் எடுத்துச் சொல்லி விழாவைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காகச் செல்கிறாள். கைகேயி தனது இயல்புப்படி குற்றமற்றவள்தான். பரதனை அவளுக்கு எவ்வளவு பிடிக்குமோ அவ்வளவு ராமரையும் பிடிக்கும்; சொல்லப்போனால் சிறிது அதிகமாகவே கூடப் பிடிக்கும். அதே போல ராமருக்கும் தன் தாயான கௌசல்யாவிடம் எவ்வளவு மரியாதையும், மதிப்பும் உண்டோ அந்த அளவு கைகேயி மற்றும் சுமத்திரை மேலும் உண்டு. ஆனால் மற்றவரின் துர்போதனையைத் தவிர்க்கும் அளவிற்கு வேண்டிய மனவலிமை கைகேயிக்கு இல்லாதிருந்ததுதான் ஆபத்தாய் முடிந்தது. ஆரம்பத்தில் அவள் மந்திரையின் போதனைகளை மறுத்து ஒதுக்கினாலும், மந்திரை தூபம் போடப்போட அவளது தகாத வார்த்தைகளுக்கு கைகேயி அடிமையாகிவிட்டாள். மந்திரை அப்போது சாமர்த்தியமாக, முன்பொருமுறை தசரதர் அரக்கர்களுடன் போரிட்டபோது கைகேயி தைரியமாகத் தானே முன்னின்று அவரைக் காப்பாற்றிய சமயம், அவர் அவளுக்குக் கொடுத்த இரண்டு வரங்களை நினைவூட்டினாள்.

அப்போது அவர் கைகேயிக்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி, எப்போது வேண்டுமானாலும் கைகேயி விரும்பியபடி இரண்டு கோரிக்கைகளை அவள் வைக்க, அவரும் அதை மறுக்காது நிறைவேற்ற வேண்டும். அதை மந்திரை எடுத்துச் சொல்லி, அதன்படி அவளுடைய மகன் பரதன் இளவரசனாக முடிசூட்டப்பட வேண்டும், (அதற்கு இடைஞ்சல் இல்லாதபடி இருக்க) பதினான்கு வருடங்களுக்கு ராமன் வனவாசம் செல்வதற்கு ஆணையிடப்பட வேண்டும் என்று கைகேயி தசரதரிடம் கேட்க வேண்டும் என்று அறிவுரை சொன்னாள். அதைக் கேட்டு மனம் மாறிய கைகேயி, விழா தொடர்பான ஆரவாரங்களில் பங்கு கொள்ளாமல் வருத்தம் தோய்ந்த முகத்துடன் ஓரிடம் ஒதுங்கி அமர்ந்துவிட்டாள். அவ்வாறு அவள் இருப்பதைப் பார்த்த தசரதர் அவளுக்கு என்னவாயிற்று என்று வினவினார். அதற்கு அவள் தனது இரண்டு கோரிக்கைகளையும் அவரிடம் கூறி, அதற்கு அவர் ஒத்துக்கொண்டே ஆகவேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருக்கவே கோபம், வேதனை, மற்றும் துயரத்துடன் தசரதர் பித்துப் பிடித்தவர் போலானார். (கைகேயியைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் போது, அவர்களுக்குப் பிறக்கப்போகும் மகனே தனக்குப் பின் அரியணை ஏறுவான் என்று அவளுடைய தந்தையிடம் தசரதர் வாக்குக் கொடுத்ததாக பின்னர் ராமரே கூறுகிறார் – II, 107, 3).

தான் முன்பு கொடுத்த வாக்குகளாலேயே தனது கைகள் கட்டப்பட்டுக் கிடக்கும் தசரதரைப் பார்த்து நமக்கு இரக்கம்தான் வருகிறது. அந்த நிலையில் இடிந்துபோய் உட்கார்ந்திருந்த தசரதருக்குக் கைகொடுக்கும் வண்ணம், தன் சித்தி கைகேயியின் இரண்டு கோரிக்கைகளையும் தான் நிறைவேற்றுவதாக ராமர் சொல்கிறார். அந்தச் சமயத்தில் எந்த மனிதராலுமே எளிதில் இருக்க இயலாதபடி உள்ளும் புறமும் அமைதி தவழும் இன்முகத்துடன் இராமர் காணப்பட்டார். விதியின் வலிக்கு அவரே உள்ளானபோதும், தன் தந்தை, தாய் மட்டும் அல்லாது, அவருக்கு வரவிருக்கும் இன்னலைக் கேள்விப்பட்டு அதற்காக எவருடனும் சண்டை கூடப் போடத் தயாராக இருந்த, லக்ஷ்மணனையும் சமாதானப்படுத்த வேண்டிய நிலையில் இருந்தார் ராமர். அதையும்விடக் கொடுமையானது என்னவென்றால் ராமரின் வனவாசத் துன்பத்தில் தனக்கும் உரிய பங்கு வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டு சீதை பிடிவாதமாக இருந்ததுதான். பிறவியில் இருந்தே ராமருடன் இணைபிரியாதிருந்த லக்ஷ்மணன் தானும் அவருடன் காட்டிற்குச் செல்வதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். இவ்வாறாக நாட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் அங்கு என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று புரியாமல் இருந்துகொண்டிருக்க, விஷ்ணுவோ தன் அவதாரத் திருவிளையாடலின் அடுத்த கட்டத்திற்கு விரைந்து கொண்டிருந்தார்.

மக்கள் புடைசூழ சீதா, ராம-லக்ஷ்மணர்களை ஒரு ரதத்தில் ஏற்றி, கங்கை நதியின் வடக்குக் கரையில் இருந்த ஸ்ருங்கிவீரபுரத்திற்கு சுமந்திரர் அழைத்துக்கொண்டு போனார். அனைவரும் அன்றிரவு அங்கேயே தங்கினார்கள். மறுநாள் அதிகாலையில், மக்கள் தூங்கிக்கொண்டு இருக்கும்போதே, சுமந்திரர் அயோத்திக்குத் திரும்பிவிட, ராம-லக்ஷ்மணர்கள் குகனின் படகில் ஏறி கங்கையின் மறுகரை சேர்ந்து பரத்வாஜ மகாமுனியின் ஆஸ்ரமத்தை அடைந்தனர். அன்று இரவு அங்கேயே தங்கிய அவர்கள் மறுநாள் காலை, முனிவரின் அனுமதியையும் ஆசிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு. அங்கிருந்து தெற்காகச் சென்று தண்டகாரண்ய வனப்பகுதியில் பிரயாகை அருகில் இருந்ததாகச் சொல்லப்படும் சித்திரகூட மலைச்சாரலை சென்றடைந்தனர். (தக்ஷிணப் பகுதியின் வடக்கே நர்மதை ஆற்றில் தொடங்கி தெற்கே கிருஷ்ணா நதிவரை தண்டகாரண்ய வனம் பரந்து விரிந்து இருந்தது).

சீதா ராம-லக்ஷ்மணர்கள் வனப்பகுதிக்குள் புகுந்துவிட்டதை சுமந்திரர் தசரதரிடம் கூறியபோது, முன்பொருமுறை எவ்வாறு ஓர் அப்பாவிச் சிறுவனைத் தான் அறியாமல் கொன்றுவிட்ட பாவச் செயலினால், தானும் அவர்களைப் போலவே புத்திரர்களைக் காண இயலாத சோகத்திலேயே இறக்கவேண்டும் என்று வனத்தில் வாழும் அவனது கண்ணிழந்த அபலைப் பெற்றோர்கள் தனக்கு இட்ட சாபத்தைக் கூறினார். அதைக் கூறிய பின் அடக்க முடியாத துக்கத்தால் அவர் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டு இருக்கும்போதே உயிர் துறந்தார். இளவரசர்களும் அங்கு இல்லாது, அரசனும் காலமானதால் அரியணையில் எவரும் இல்லாத நிலையில் பரத-சத்ருக்னர்கள் அயோத்திக்கு உடனே திரும்பி வருவதற்கு வசிஷ்டர் ஏற்பாடு செய்தார். அங்கு திரும்பிய பரதன் இறந்துபோன தந்தைக்கான ஈமக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, அங்கு நடந்த தொடர் நிகழ்வுகளின் சோகத்தில் மூழ்கி அரியணை ஏற மறுத்தான். ராமரை எப்படியும் திருப்பி அழைத்து வருவதாகச் சூளுரைத்துவிட்டு, துயரமுற்ற மக்கள் பலரையும் அழைத்துக்கொண்டு பரதன் வனத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறான தனது மகன் பரதனின் உண்மை உணர்வைப் புரிந்துகொண்ட கைகேயியும் தனது இயல்பான நற்குணங்களைத் திரும்பப் பெற்றாள். அதனால் ராமரைத் திரும்ப அழைத்து வர பரதனுடன் சென்றுகொண்டிருந்த கௌசல்யை, சுமத்திரையுடன் கூட அவளும் தானாகவே சேர்ந்துகொண்டாள்.

rama_in_the_forest

அவ்வாறு பரதனுடன் சென்ற மக்கள் பரத்வாஜ முனிவரது ஆஸ்ரமத்தில் இரவு தங்கிவிட்டு, பின்பு சித்திரகூடத்திற்குச் சென்று ராமரைச் சந்தித்தார்கள். அயோத்தி திரும்பி வந்து அரசாள பரதன் ராமரை மன்றாடிக் கேட்டுக்கொண்டான். தந்தை கைகேயிக்குக் கொடுத்த வாக்கையும், அவர்களது திருமணத்திற்கு முன்பு அவளது தந்தைக்கு அவர் கொடுத்த வாக்கையும் அவசியம் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற காரணங்களை முன்வைத்து, அயோத்தி திரும்ப வேண்டும் என்ற பரதனது கோரிக்கையை ராமர் நிராகரித்தார். இறுதியில் ராமரது பாதுகைகளைப் பரதன் பெற்றுக்கொண்டு, அதைச் சிம்மாசனத்தில் இருத்தி தான் ராமரது பிரதிநிதியாய் மட்டும் இருந்து, அயோத்திக்கு வெளியில் இருக்கும் நந்திகிராமத்தில் தங்கி, நாட்டை ஆள்வதற்கு ஒப்புக்கொண்டு காட்டில் இருந்து திரும்பினான். பரதன் உட்பட அனைவரும் சென்றபின் ராமர், சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணன் மூவரும் தண்டகாரண்ய வனத்தின் உள்ளே அதன் அடர்ந்த பகுதிக்குச் சென்றார்கள்.

(தொடரும்)

ஸ்ரீமத் ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தெய்வீகப் பின்னணி – 4

ஆங்கில மூலம்: பேராசிரியர் T. P. ராமச்சந்திரன்

தமிழாக்கம்: எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம். 

தொடர்ச்சி.. 

அனுமன் பறந்து சென்றுகொண்டிருந்த அன்று சூரிய கிரகணமாதளால் அவனைப் போலவே ராகுவும் சூரியனைப் பிடிப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தான். சூரியனின் அருகே அனுமனைப் பார்த்த ராகு அங்கிருந்து நழுவிப்போய் இந்திரனிடம் முறையிட்டான். அதற்கு ஒரு தீர்வு காண இந்திரன் ராகுவையும் அழைத்துக்கொண்டு அனுமன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான். ராகுவைப் பார்த்த அனுமன் அவனையும் ஒரு பழம் என்று நினைத்துக்கொண்டு அவன் பக்கம் செல்லும்போது, இந்திரனின் யானையான ஐராவதத்தைப் பார்த்து அதுவும் ஒரு பெரிய பழமே என்று நினைத்துக்கொண்டு அவன் பக்கமும் பாய்ந்தான். அவனைத் தடுப்பதற்காக இந்திரன் தனது இடி போன்ற வஜ்ராயுதத்தால் அனுமனின் தலையில் ஓங்கி அடித்தான். அதனால் அனுமனின் தாடை பிளக்கப்பட்டு அவன் ஒரு மலையின் மேல் விழுந்தான். (“ஹனு” என்பது தாடையைக் குறிப்பதால் பின்னர்தான் அவனுக்கு ஹனுமன் என்ற பெயரே வந்தது.)

Hanumanஇந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் அடி வாங்கிக் கீழே விழுந்த அனுமனைப் பார்த்ததும் வாயு பகவானிற்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. அப்படி விழுந்த அனுமனைத் தூக்கிக்கொண்டு வாயு ஒரு குகையினுள் புகுந்துகொண்டு, தனது இயல்பான ஓட்டத்தை நிறுத்திவிட்டான். அதனால் இறைவர்கள், தேவர்கள் உட்பட அனைவரும் மூச்சு விடுவதற்குக்கூட காற்றோட்டம் இல்லாது அவதிப்பட்டனர். அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவிடம் சென்று வாயுவைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டும் என்று கோரி முறையிட்டார்கள். அடிபட்டிருந்த குழந்தையை பிரம்மன் மெதுவாகத் தடவிக் கொடுத்ததும் அனுமனிற்கு மீண்டும் நினைவு திரும்பியது. அதைக் கண்ட வாயுவும் நிறுத்தி வைத்த தனது ஓட்டத்தை மீட்கவே அனைத்து சீவராசிகளும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தார்கள்.

அனுமனுக்கு மீண்டும் நினைவு வந்ததும், அவனுக்கு வேண்டிய எல்லா வரங்களையும் இறைவர்கள் கொடுத்து அருளவேண்டும் என்று பிரம்மன் அவர்களிடம் வேண்டிக்கொண்டார். அந்த வரங்கள் எல்லாவற்றையும் பெற்றுக்கொண்ட அனுமன் அவைகளைக்கொண்டு ராவணனை வெல்லும் கடமையில் ராமருக்கு மிகவும் உதவி புரிவான் என்று அப்போது பிரமன் அவர்களுக்கு உறுதி அளித்தார். அதைக் கேட்ட அவர்கள் சிரஞ்சீவித் தன்மை, வெல்ல முடியாமை, இனிய பேச்சு, சாஸ்திர அறிவு, சோர்வின்மை, அஞ்சாமை, நிரந்தர ஆனந்தம், பெருந்தன்மை போன்ற பல அரிய குணங்களை அனுமனுக்கு அள்ளி வழங்கினார்கள். அதற்கும் மேலாக பிரம்மன் அனுமனுக்கு இரண்டு சிறப்பு வரங்களை வழங்கினார். அந்தணர்களது சாபமோ, கோபமோ அனுமனைப் பாதிக்காது என்பதும், மற்றும் எப்போது தேவையோ அப்போது தன் விருப்பப்படி தன்னைப் பெருக்கிக் கொள்ளவோ அல்லது குறுக்கிக் கொள்ளவோ, அது போல எந்த வேகத்தில் பறக்கவோ முடியும் என்பதும் அப்படி அனுமனுக்குக் கூடுதலாகக் கிடைத்த பலன்கள். இவை எல்லாவற்றையும் அனுமன் அடைந்ததும் வாயு பகவான் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று அவனை அன்னை அஞ்சனையிடம் கொண்டு சேர்ப்பித்தார்.

ஆனாலும் குழந்தையான அனுமன் அப்பாவித்தனமாக முனிவர்களின் வேள்விக் காரியங்களுக்கு இடையூறு விளைவித்துக் கொண்டிருந்தான். எந்தவித சாபங்களும் அனுமனைத் தீண்டாது என்று முனிவர்களுக்குத் தெரியும் என்பதால் தனக்கு இருக்கும் சக்தி எதனையும் வெகுகாலத்திற்கு அனுமன் தெரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்று அவர்கள் முடிவெடுத்தனர். அதனால்தான் வாலியிடம் சுக்ரீவன் பெரிதும் அவதிப்பட்ட காலத்தில் அனுமன் அவனிடம் மிகுந்த விசுவாசம் கொண்டிருந்தாலும், தனது சக்தியின் மகிமையை அறியாதிருந்தபடியால், சுக்ரீவனுக்கு எந்த விதத்திலும் உதவி செய்ய அனுமனுக்குத் தெரியவில்லை. ராமரைத் தரிசித்த பின்புதான் அனுமனுக்குத் தனது வலிமை தெரியத் துவங்கியது. ஆனாலும் அவன் தினமும் சூரியனைத் துதித்து வந்தபடியால் அனுமனுக்கு சாஸ்திரங்களில் பாண்டித்தியமும், இலக்கணத்தில் வல்லமையும் பெருகியது.

2. ராமரும், சீதையும்
(ராமாயணத்தின் பல சருக்கங்களில்)

ராமர் பிறந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவருடைய மனைவியாக அவதரித்து அவருக்கு உதவுவதற்காக மகாலக்ஷ்மி மனித வடிவில் சீதையாக மிதிலையில் பிறந்தாள். வாரிசு ஏதுமின்றி இருந்த ஜனக மஹாராஜா ஒருமுறை தனது புனித பூமியை உழுதுகொண்டிருக்கும்போது, அந்த நிலத்தில் குழந்தை வடிவில் சீதை ஒரு தெய்வீகப் பிரசாதம் போல அவருக்குக் கிடைத்தாள். இராமாயண நிகழ்வுகளைப் பொருத்தவரை ராமரது அவதாரம் போலவே சீதையின் அவதாரமும் மிக முக்கியமானதாகும். ஏனென்றால் ராவணனை அழிக்கும் ராமரது திட்டத்தில் சீதையின் பங்கு மிக அத்தியாவசியமானதொன்று அல்லவா? அதனால் ராமாயணமே சீதையின் மகத்தான சரித்திரம் என்று இவ்வாறு வால்மீகி முனிவரால் போற்றப்படுகிறது:

காவ்யம் ராமாயணம் க்ருத்ஸ்னம்
சீதாயாஹ் சரிதம் மஹத் (I, 4. 7)

பல பெண்களிடம் காமுகனாக இருந்ததே ராவணனின் கீழ்மைத்தனங்களில் முதன்மையானது. அந்த ஈனச் செயலே ராவணனின் முடிவை எட்டுவதற்குக் காரணமாகும் வகையில் சீதை உதவி செய்கிறாள்.

rama_sita_lakshmana_go_to_forest

தங்களது குறிக்கோளுக்காக மனிதர்களாக அவதரித்து இவ்வுலகில் கடும் துன்பங்களை இருவருமே அனுபவித்திருந்தாலும், அதில் ராமரைவிட சீதையின் பங்கே மிக அதிகமாக இருந்தது. அவர்கள் பட்ட கஷ்டங்களைப் படிக்கும்போது நமது கண்களில் கண்ணீர் தானே துளிர்க்கும். அப்படியென்றால் விஷ்ணுவும் அவரது பத்தினியும் அவ்வளவு துன்பப்பட்டார்களா என்று கேட்டால், “இல்லையே! தெய்வ நியதிப்படி தெய்வங்கள் எப்படி கஷ்டங்களுக்கு உள்ளாகும்?” என்பதுதான் பதிலாக இருக்கும். அப்படியானால் “அவர்கள் என்ன துன்பப்பட்டதுபோல நடித்தார்களா?” என்பதுதான் நமது அடுத்த கேள்வியாக இருக்கும். அலசிப் பார்த்தால் அப்படி நினைப்பதும் சரியில்லை. ஏனென்றால் அவ்வாறான கேள்வியே ராமரையும், சீதையையும் ஏதோ நடிகர்கள் போலவும், ராமாயணத்தையே ஒரு கதையைப் போலவும் ஆக்கி, அவர்களது மகத்துவத்தைக் குறைத்தது போல ஆகிவிடும். ஆனாலும் நடிப்பு என்ற கருத்தை அதனுடைய வேறொரு பரிமாணத்தில் இங்கு ஒத்துக்கொள்ளலாம். எப்படி என்றால் எவ்வாறு ஒரு நடிகன் தான் ஏற்றிருக்கும் பாத்திரத்தின் இன்பதுன்பத்தால், தான் எள்ளளவும் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்பதை உணர்கிறானோ, அவ்வாறே இறைவனும் தான் அவதரித்து வந்துள்ள வேடத்தின் தன்மையால், தான் சிறிதும் மாறுவதில்லை என்பதை உணர்கிறார் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆகையால் காணும் நாம்தான் இறைவனை நம் பொருட்டு அவதரிக்கும் சக்தி கொண்ட இறைவனாகவும், அந்த இறைத்தன்மையினால் இறைவன் நமக்காக அவதரித்து வந்துள்ள உருவை அந்த குறிப்பிட்ட உருவாகவும் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தக் கண்ணோட்டத்தை நமது அனுபவத்தைக் கொண்டு விளக்க வேண்டும் என்றால், எவ்வாறு உலகியல்படி நாம் நம்மை உடல் என்றும் அதே சமயம் ஆன்மீகப்படி நாம் உண்மையில் ஆன்மாதான் என்றும் புரிந்துகொள்ளக் கற்றிருக்கிறோமோ அதே போல இறைவன்-அவதாரம் என்பதையும் பார்க்கவேண்டும்.

வேதாந்தக் கருத்துப்படி மனம்-புத்தி-அகங்காரத்துடன் கூடிய உடல் என்னும் கருவியே பிறப்பு, வளர்ச்சி, இளமை, முதுமை, இறப்பு மற்றும் உலகியல் இன்ப துன்பங்கள் எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கிறது. ஆனால் நம்முள் உறைந்து நம்மை நாமாக உணர வைக்கும் ஆன்மாவிற்கோ இந்த மாற்றங்கள் எதுவும் கிடையாது. உண்மையில் நாம் ஆன்மாவே என்பதை உணராது, நமது இருப்பை நமது உடலுடன் சம்பந்தப்படுத்திக்கொள்வதால் இந்த மாற்றங்கள் எல்லாம் நமக்கும் வருவது போல நமக்குத் தோன்றுகிறது. தன்னிருப்பைத் துல்லியமாக உணர்ந்த ஞானிகள் இந்தப் பொய்த் தோற்றத்தில் மயங்காததால் உலக வாழ்க்கை அனுபவங்களால் ஆட்கொள்ளப்படாது இருக்கின்றார்கள். இந்த ரகசியத்தை உணராத பாமரர்கள் அத்தகைய ஞானிகளுக்கும் மற்றவர்களைப் போன்ற உலக அனுபவங்கள் உண்டு என்று நினைக்கின்றனர். அதே போல அவதாரத்திற்கும் இருவகை நியாயங்கள் உண்டு. அவதரித்துள்ள இறைவனை அந்த அவதாரத்தில் வரும் இன்ப-துன்பங்கள் ஏதும் கட்டுப்படுத்தாது. ஆனாலும் அவதார புருஷனுக்கு அவைகள் அனைத்தும் இருப்பது போல நமக்குத் தோன்றுகிறது.

3. தெய்வீகத்தின் சாயல்கள்
(ராமாயணத்தின் பல சருக்கங்களில்)

அவர்கள் என்னதான் மனிதர்களாக வெளியுலகுக்குத் தெரிந்தபோதும், சில செயல்பாடுகள் மூலம் தாங்கள் தெய்வங்கள் என்பதை ராமரும் சீதையும் அவ்வப்போது காட்டிக்கொண்டிருந்தனர். மனிதர்கள் என்பதை விட இங்கங்கு தெரியவரும் அவர்களது இந்தத் தெய்வீகச் சாயல்கள், நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கு இன்னுமொரு புதிய பரிமாணத்தைத் தந்தன. அவர்களது பக்தர்களுக்கு இவ்வாறாகவும் அவர்களுடைய அருளாசிகள் கிடைத்தன என்றும் சொல்லலாம். அவ்வாறு நடந்த சில நிகழ்வுகளை ராமாயணத்தின் வெவ்வேறு காண்டங்களில் விவரித்திருப்பதை இப்போது பார்ப்போம்.

rama_sita_kalyanam_weddingராமருக்கு அப்போது வாலிப பருவம்தான் என்றாலும், ராமராக வந்திருப்பவர் மகாவிஷ்ணுதான் என்று தான் உளமார அறிந்திருக்கவில்லை என்றால் ராமரைத் தனது நன்மைக்காகத் தன்னுடன் அனுப்பி வைக்குமாறு விசுவாமித்திரர் தசரதரைத் துணிவுடன் கேட்டிருக்கமாட்டார். வசிஷ்ட மகாமுனிக்கும் அந்த தெய்வ ரகசியம் நன்கு தெரிந்திருந்ததாலேயே தயக்கம் ஏதும் இல்லாமல், அவர் விசுவாமித்திரரின் உதவிக்கு ராமரைக் காட்டுக்கு அனுப்பிவைக்குமாறு பரிந்துரை செய்தார். காட்டுக்குச் சென்ற ராமர் விசுவாமித்திரருடைய வழிகாட்டுதலின்படி அரக்கர் கூட்டத்தில் முதலில் தாடகையையும், பின்பு மாரீச்சன் மற்றும் சுபாஹுவையையும் அழித்தோ, விரட்டியோ அவர்களுடைய கொட்டத்தை அடக்கினார். கௌதம மகரிஷியின் சாபத்தால் வெகுகாலமாக ஒரு கல்லாய் சமைந்திருந்த அகல்யை, ராமரது பாதம் அதன்மேல் பட்டதும் உடனே தனது சுய உருக்கொண்டு எழுந்தாள். ஜனகரது அரசவையில் இருந்த சிவ தனுஸைப் பல மன்னர்கள் சிரமப்பட்டுத் தூக்க முடிந்தாலும் அதற்கு நாணேற்ற முடியாதபோது, அவர்களை வெட்கமுறச் செய்யும் வகையில் ராமர் அதை லாவகமாகத் தூக்கியதும் அல்லாமல், நாணேற்றும் முயற்சியில் அந்த வில்லை இரண்டாகவே முறித்து விட்டார். பரசுராமரின் குருவான சிவனுடைய வில்லை ராமர் முறித்ததால் அவரது கோபத்திற்கு ஆளாகிய ராமர், க்ஷத்திரியர்களின் பரம எதிரியாகவே கருதப்பட்ட பரசுராமரை, சீதையை மணம் முடித்து மிதிலையில் இருந்து அயோத்திக்குத் திரும்பி வரும் வழியில் எதிர்க்கவேண்டி இருந்தது. அம்சாவதாரமான பரசுராமர் பூர்ணாவதாரமான ராமரிடம் தனது சக்தியை இழக்கவே, ராமர் மஹாவிஷ்ணுவே என்று கூறி அவரது மேன்மையை ஒத்துக்கொண்டார் (பால காண்டம்).

இராமரை இளவரசராகப் பட்டம் சூட்டுவதற்காகத் தசரதர் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் தெய்வ நியதிப்படி அன்று நடந்த நிகழ்வுகளில் மாபெரும் திருப்பம் ஒன்று ஏற்பட்டு, அதன் இறுதியில் ராமர் வனவாசம் செல்வதற்கான ஆணையே பிறந்தது. அது போன்றதோர் அசாதாரண சூழ்நிலையை ராமர் பெரிதாக எதுவுமே நடக்காதது போல எதிர்கொண்ட விதமே, சாதாரணமாக இளவரசனாகப் போகும் மனிதனாகப் பிறந்த ஒருவனிடம் எதிர்பார்க்கக் கூடியதை விட, மிகவும் வேறுபட்டு இருந்தது. மறைந்திருக்கும் வேறு ஒரு காரணத்திற்காக, ராமரே திட்டமிட்டு நிகழ்வுகளை இவ்வாறு திசை திருப்பியதாகக் கூட அது தென்பட்டது. வனவாசம் செல்லப்போகும் தன் கணவருடன் தானும் செல்லவேண்டும் என்ற சீதையின் பிடிவாதம், ராமருக்கு இனி இருக்கும் பணியில் அவளுக்கும் பங்கு உண்டு என்பதைக் காட்டுவது போலத்தான் இருந்தது. சீதை ஒரு வித்தியாசமான மருமகள்தான் என்றாலும், உண்மையிலேயே மகாவிஷ்ணுவைத் தொடர வேண்டிய மஹாலக்ஷ்மியைத் தவிர அவள் வேறு யார்? (அயோத்தியா காண்டம்)

காட்டில் ராமர் வசித்தபோது அவர் சந்தித்த பல முனிவர்களும் எப்போது ராமர் வருவார், தங்கள் உடலைத் துறக்கும் முன்பாக அவரது தரிசனம் தங்களுக்கு எப்போது கிடைத்து, அதனால் தமக்கு என்றுதான் மோட்சம் கிடைக்கும் என்று ஏங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த இறுதி நிலையில்தான் இருந்தார்கள். அவர்களையும் தவிர அரக்கனாகிய கபந்தன், மற்றும் பறவையாகிய ஜடாயு போன்றவர்களுக்கும் ராமர் அவ்வாறே மோட்சம் கொடுத்து அருளினார். சுக்ரீவன் தனது அறியாமையால் ராமரது வல்லமையைச் சோதிக்க விரும்பியதால், வாலியுடன் அவன் நடத்திய முதல் நாள் சண்டையில் பலமாக அடி வாங்கி வந்தான். அவர்களுடைய இரண்டாவது சண்டைக்கு வாலி புறப்படும் முன்பாக அவனுடைய மனைவியான தாரா ராமரது தெய்வீக பலத்தை உணர்ந்து, அதனை அவனுக்கு எடுத்துச்சொல்லி மோதலைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறாள். இறுதியில் ராமர் மேல் மிகுந்த கோபம் கொண்டிருந்தாலும், தன்னுடைய முடிவு தவிர்க்கப்பட முடியாத ஒன்று என்பதை உணர்ந்த வாலி ராமரிடம் மன்னிப்பைக் கோருகிறான். எப்போதெல்லாம் ஹனுமன் தனது பலத்தை மறந்து போகிறாரோ அப்போதெல்லாம் ராம நாம ஜபம் அவரது பலத்தை அவருக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தது மட்டும் அல்லாமல் அவர் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் எல்லாவற்றிலும் அவரைத் தீவிரமாக ஈடுபாடு கொள்ள வைத்தது (கிஷ்கிந்தா, சுந்தர, யுத்த காண்டங்கள்).

போர் மூளப்போகிற சமயம் தனது அணியைத் துறந்து எதிரி பக்கம் சாய்கிற எவரையும் எளிதில் நம்பி தன் பக்கம் சாதாரணமாக எவரும் சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்றாலும், ராமரோ விபீஷணன் அவ்வாறு வந்தபோது அவனை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் விபீஷணனைப் பொருத்தவரை அவனுக்கு ராமர் எப்போதுமே இறைவனாகத்தான் தெரிந்தார். அலை கடல்களின் அரசன் முதலில் ராமரின் வேண்டுகோளை மறுத்து ஒதுக்கினாலும், ராமர் தனது வல்லமையைச் சிறிது காட்டவே அவனும் ராமர் இறைவனே என்று ஒத்துக்கொண்டான். நளனும் ராமருடைய உதவி இல்லாமல் கடலின் மேல் மிதக்கும் கல்லால் ஆன பாலத்தைக் கட்டியிருக்க முடியாது.

போர் முடியப்போகும் தருணம், வலிமை மிக்க எதிரியான ராவணன் எல்லாவற்றையும் இழந்து போர்க்களத்தின் மத்தியில் நிலைகுலைந்து நின்றுகொண்டிருந்தபோது, வேறெந்த சாதாரண மனிதனும் அவனை “இன்று போய் நாளை வா” என்று கூறியிருக்க முடியாது. ராவணனின் இறுதி மூச்சு அடங்கப் போகும் சில நொடிகளுக்கு முன்னால் அவனுக்கும் ராமரின் நாராயண சொரூப தரிசனம் கிட்டுகிறது. ராவணன் இறந்த செய்தியைக் கேட்டுக் கதறிய மனைவி மண்டோதரியின் புலம்பலிலும் ராமரின் தெய்வீகத் தன்மை அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது என்பது நன்கு புலப்படுகிறது. அதுதான் தெய்வத்தின் வழி என்று நன்கு தெரிந்திருந்தால் ஒழிய, எந்த அரசனும் மக்களைத் திருப்தி செய்யும் நோக்கத்திற்காகத் தன் மனைவி அப்பாவி என்று தெரிந்திருந்தபோதும் அவளைக் கைகழுவும் செயலைச் செய்திருக்க மாட்டான்; அதே போல எந்த மனைவியும் பூமி தன்னை விழுங்கட்டும் என்று கூறி அவ்வாறே சென்றிருக்கவும் மாட்டாள் (யுத்த, உத்தர காண்டங்கள்).

(தொடரும்)