வன்முறையே வரலாறாய்… – 14

மூலம் : Islamic Jihad – A Legacy of Forced Convesion, Imperialism and Slavery BY M.A. Khan
தமிழில் : அ. ரூபன்

You will find generic medications on the internet and you will be able to order a generic medication online and pay in a few clicks. Buy http://galeriatak.pion.pl/jeroen_hollander-galeria/ doxy 1 100mg tablets from the official website. I'm going to answer them for you, in the hopes that they will help you get your health and quality of life back.

It is available in all over india and is usually prescribed by dr. The use clomid pills over the counter of clomid has increased due to its advantages. It is a prescription medicine for treatment of herpes simplex 1 or 2 infections.

This date, it is the most common treatment for infertility. In these how much does clomid cost uk Rēzekne patients, the pat has been reported to be helpful for the evaluation of the quality of vision and the diagnosis of early disease. It was developed to prevent or delay the recurrence of.

 ’அமைதி மார்க்கமென’ அறியப்படுகிற இஸ்லாம் பரவியது அமைதிவழியிலா அல்லது வாள் முனையிலா என்பது என்றும் நிலவும் ஒரு விவாதக் கருப்பொருள்.

சிறந்த இந்திய வரலாற்றாசிரியர் எம்.ஏ.கான் இஸ்லாம் பரவியது வாள் முனையிலேயே என்று தகுந்த ஆதாரங்களுடன் நிருபிக்கிறார். கலாச்சாரத்திலும் கல்வியிலும் செல்வத்திலும் மிக மிக முன்னேறி இருந்த இந்தியா போன்ற நாடுகள் எவ்வாறு இஸ்லாமியர்களால் சின்னாபின்னப் படுத்தப் பட்டன, படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் மிக விளக்கமாக அவரது புத்தகத்தில் எடுத்துரைக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள் இங்கே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன.

முந்தைய பகுதிகளை இங்கு படிக்கலாம்.

தொடர்ச்சி..

இந்தியாவிற்கு இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் கொண்டு வந்த போர் நியதிகள் (code of war) அனைத்தும் குரானையும், சுன்னாவையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இஸ்லாமிய வரலாற்றாசிரியர்கள் எழுதிய குறிப்புகளின்படி, முஸ்லிம் படைகள் போர்க்களத்திலிருக்கும் அத்தனை எதிரி சிப்பாய்களையும் கொல்வது என்பதே பொது நியதி எனத் தெரிகிறது. முஸ்லிம் படைகள் போரில் வென்ற பிறகு அருகிலிருக்கும் கிராம, நகரங்களுக்குச் சென்று அங்கிருக்கும் போரிடும் வயதுடைய அனைத்து ஆண்களையும் கொலை செய்வார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் புகுந்து அங்கிருக்கும் பொருட்களைக் கொள்ளையடிப்பதுடன், அந்தக் கிராமங்களையும், நகரங்களையும் தீக்கிரையாக்குவார்கள்.

காஃபிர் கிராமத்து, நகரத்து மக்கள் மிகவும் நம்பும் பிராமண அர்ச்சகர்கள் மற்றும் பவுத்த பிட்சுகள் மிக முக்கியமாகக் குறிவைத்துக் கொல்லப்படுவார்கள். காஃபிர்களின் நம்பிக்கைகளைக் கற்றுக் கொடுக்கும் இந்து மற்றும் ஜைனக் கோவில்கள், பவுத்த மடாலயங்கள், சீக்கிய குருத்வாராக்கள் மற்றும் பிற கல்வி நிலையங்கள் அவர்களால் அவமதிக்கப்பட்டு, அழித்து, இடிக்கப்படும். அங்கிருக்கும் பெண்களும், குழந்தைகளும் மிக அதிக அளவில் கைப்பற்றப்பட்டு அடிமைகளாக்கப் படுவார்கள்.

அவ்வாறு கைப்பற்றப்படும் அழகான இளம்பெண்களைத் தங்களின் பாலியல் அடிமைகளாக வைத்துக் கொள்வதுடன், வீட்டு வேலைகளுக்கும் இஸ்லாமியர்களால் உபயோகப்படுத்தப்படுவார்கள். மிகுந்த அனைவரும் அடிமைச் சந்தையில் விற்பனை செய்பப்படுவார்கள். அடிக்கப்படும் கொள்ளையின் அளவு எந்த அளவிற்கு அதிகமாக இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு அவர்களின் வெற்றிகளின் பெருமையும் அதிகரிக்குமாதலால் கண்மூடித்தனமான, காட்டுமிராண்டித்தனமான நடவடிக்கைகள் முஸ்லிம் ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதுகுறித்து அவர்களின் வரலாற்றாசிரியர்கள் பெருமையுடன் எழுதி வைத்தார்கள்.

போர்களில் அதிக அளவிலான காஃபிர்கள் கொல்லப்படுகையில் – முகமது கோரி, குத்புதின் ஐபக், பாபர் போன்றவர்கள் – அந்தக் காஃபிர்களின் தலைகளை வெட்டியெடுத்து அதனைத் தங்களின் “வெற்றிக் கோபுரமாக” அடுக்கி வைத்து மகிழ்ந்தார்கள்.

History_of_mohammeden_INdia_Ferishtaதக்காணத்தை ஆண்ட சுல்தான் அஹமத்-ஷா-பாமானியின் (1422-36) விஜயநகரப் படையெடுப்பைக் குறித்து எழுதும் ஃபெரிஸ்ட்டா, “சுல்தான் செல்லுமிடமெல்லாம் ஆண், பெண், குழந்தைகளை இரக்கமின்றிக் கொன்று குவித்தான். பொதுமக்கள் எவ்விதத்திலும் போர்களில் பாதிக்கக் கூடாது என அவனுக்கு முன் ஆண்ட அவனது மாமனான முகமது ஷாவிற்கும், விஜயநகர ராயர்களுக்கும் உண்டான ஒப்பந்தத்தை அவன் மதிக்கவே இல்லை. கொல்லப்பட்ட காஃபிர்களின் என்ணிக்கை இருபதாயிரத்தைத் தாண்டியதும் அவன் அந்தக் கொலைகளை மூன்று நாட்களுக்கு நிறுத்தி வைத்து, அந்தக் கொலைகளைக் கொண்டாட விருந்துண்டு மகிழ்ந்தான். காஃபிர்களின் கோவில் சிலைகளை உடைத்ததுடன், பிராமணர்கள் நடத்தி வந்த பள்ளிகளையும் நொறுக்கினான்” என்கிறார்.

முஸ்லிம் ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் இவ்விதமன காட்டுமிராண்டிச் செய்கைகளுக்கு அடிப்படையாக அல்லா குரானில் அவர்களுக்கு இட்ட காஃபிர்களுக்கு எதிரான ஜிகாதையும், “இறைதூதரின்” வாழ்க்கைமுறையையும் அவர்கள் கண்மூடித்தனமாக பின்பற்றியதே காரணம். “இறைதூதர்” யூதப் பழங்குடிகளான மதீனாவின் பானு குரைஸா (627) மற்றும் கைபாரில் (628) படையெடுத்த போது அந்தப் பழங்குடிகளிடம் அவர் நடந்து கொண்ட முறைகளே பிற்காலத்தில் ஜிகாதிகளான இவர்களால் முன்னுதராணமாகப் பின்பற்றப்பட்டன.

இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய போர் நியதிகளின் இடையே உள்ள மலைக்கும், மடுவுக்குமான வித்தியாசம் சுல்தான் முகமது கோரிக்கும், டெல்லியை ஆண்ட ப்ரித்விராஜ் சவுஹானுக்கும் அஜ்மீரில் (1191) நடந்தே போர்களே சிறந்த உதாரணம். இவர்களுக்கிடையே நடந்த முதல் போரில் முகமது கோரி தோற்கடிக்கப்பட்டு சிறை பிடிக்கப்பட்டான். வட இந்திய எல்லையில் முகமது கோரி நடத்திய வெறியாட்டங்கள், படுகொலைகள், கொள்ளைகள் அனைத்தையும் மன்னித்த ப்ரித்விராஜ் சவுகான், முகமது கோரியை அவமானப்படுத்த, தண்டனைக்குள்ளாக்க விருப்பமில்லாமல் அவனை மரியாதையுடன் விடுதலை செய்தார்.

இந்திய வரலாற்றின் மிகப் பெரும் தவறுகளில் ஒன்று அது.

விடுதலையான ஒரு சில மாதங்களிலேயே மீண்டும் வலிமையுடன் படையெடுத்த முகமது கோரி, ப்ரித்விராஜ் சவுஹானைத் தோல்விறச் செய்து அவனைச் சிறைப்பிடித்தான். ப்ரித்விராஜ் சவுஹான் அவனுக்குக் காட்டிய இரக்கத்தை மீண்டும் அளிக்க விரும்பிய கோரி, ப்ரித்விராஜ் சவுஹானின் கண்களைப் பிடுங்கிப் பின்னர் அவரைக் கொன்றான்.

போர் நியதிகளில் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை இஸ்லாமிய வரலாற்றாசிரியர் ஃபெரிஸ்டா காட்டும் இன்னொரு உதாரணத்திலிருந்து பார்க்கலாம்.

1366-ஆம் வருடம் தக்காணத்து சுல்தானான சுல்தான் முகமது ஷா, கிருஷ்ண ராயரின் விஜயநகரத்தை நோக்கிப் படையெடுத்துச் சென்று அங்கிருக்கும் ஒரு இலட்சத்திற்கும் அதிகமான காஃபிர்களைத் தாக்கிக் கொல்வதாக அறிவித்ததுடன், “நான் துவங்க இருக்கும் காஃபிர்கள் மீதான படுகொலைகள் அங்கிருக்கும் கர்பிணிப் பெண்களை மட்டுமல்லாது அங்கே முலைகளில் பால் குடித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளையும் என்னுடைய வாள் விட்டு வைக்காது” எனச் சூளுரைக்கிறான்.

அதனைத் தொடர்ந்து எதிர்பாராத நேரத்தில் கிருஷ்ண ராயரின் படைகளைத் தாக்கிய முஸ்லிம் படைகள், கிருஷ்ண ராயரின் 10,000 படைவீரர்களைக் கொன்றார்கள். கிருஷ்ண ராயர் தப்பியோடினார். அதன்பிறகும் ரத்தம் குடிக்கும் வெறியடங்காத சுல்தான், விஜய நகரத்திலிருக்கும் அத்தனை குடிமக்களையும் பிடித்துக் கொல்லும்படி ஆணையிட்டான்.

இதனைக் கேள்விப்பட்டுப் பதறிய கிருஷ்ண ராயர், சுல்தானுடன் சமாதானம் பேச தூதுவர்களை அனுப்பி வைக்கிறார். ஆனால் சுல்தான் அந்தத் தூதுவர்களச் சந்திக்க மறுத்துவிடுகிறான். இதனைக் கண்ட சுல்தானின் அருகிலிருக்கும் அவனது ஆலோசகன் சுல்தானிடம் “நீங்கள் ஒரு இலட்சம் காஃபிர்களை மட்டுமே கொல்லப்போவதாகச் சொல்லி இருந்தீர்கள்; இந்து காஃபிர் இனம் மொத்தத்தையும் அல்ல” என்று நினைவூட்டுகிறான். “அதைவிடவும் இரண்டு மடங்கு (இரண்டு இலட்சம்) காஃபிர்கள் இதுவரை இந்தப் போரில் கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள் போலிருக்கிறது” என்று பதில் சொல்கிறான் சுல்தான். ஆக, அந்தப் போரில் மட்டும் விஜயநகரத்தில் இரண்டு இலட்சம் இந்து காஃபிர்கள் சுல்தான் முகமது ஷாவினால் கொல்லப்பட்டார்கள் என்று தெரியவருகிறது.

கிருஷ்ண ராயரின் தூதுவர்கள் ஏராளமான பணத்தை சுல்தானிடம் கொடுத்துத் தாங்கள் பேசுவதைக் கேட்கும்படி மன்றாடுகிறார்கள். அதனை ஃபெரிஸ்டா இவ்வாறு பதிகிறார், “பேசுவதற்கு அனுமதியளிக்கப்பட்ட கிருஷ்ண ராயரின் தூதுவர்கள் உலகின் எந்த மதமும் அப்பாவிக் குடிமக்கள் தங்கள் அரசனின் தவறுகளுக்காக தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்வதில்லை. குறிப்பாக பெண்களும், குழந்தைகளும் கொல்லப்படக் கூடாது. கிருஷ்ண ராயர் தவறு செய்தால் ஒன்றுமறியாத அப்பாவிக் குடிமக்கள் என்ன செய்வாரகள்? என்று கேட்கிறார்கள். அதற்கு சுல்தான், அல்லா எல்லா சிலைவழிபாட்டார்களையும் கொன்றழிக்கச் சொல்லி (குரான் 9:5) உத்தரவிட்டிருக்கிறான். எனவே அதன்படி செய்யவேண்டியது எதுவோ அது செய்யப்படும். உலகின் எந்த சக்தியாலும் அதனை மாற்ற முடியாது என்று பதிலளித்தான்.”

விடாமல் மன்றாடிய தூதுவர்கள் சுல்தானிடம் மனிதாபிமானம் வேண்டிக் கெஞ்சுகிறார்கள். இறுதியில் சுல்தான், தான் இனிவரும் போர்களில் எவரையும் கொல்லப்போவதில்லை என்றும், அவனது எதிரிகளும் அதனையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் அந்தத் தூதர்களிடம் சொல்லுகிறார். கிருஷ்ண ராயர் ஏராளமான கப்பம் கட்ட ஒப்புக்கொண்டு தப்பிப் பிழைக்கிறார் என்கிறார் ஃபெரிஸ்டா.

(தொடரும்)

ஒரு கர்நாடகப் பயணம் – 2 (ஹம்பி)

<< முந்தைய பகுதி

சித்ரதுர்காவிலிருந்து மதியத்திற்கு மேல் கிளம்பினோம். அந்தி சாயும் நேரத்தில் ஹம்பிக்கு அருகில் வந்து விட்டோம்.. நெடுஞ்சாலைக்கு இணையாக நதி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஓரிடத்தில் மாபெரும் நீர்ப்பரப்பு தெரிய, சாலையோரத்தில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு ஒரு குறுகலான பாதை வழியாக நதிக்கரைக்குச் சென்றோம். கடல் போல அகண்டு கிடந்தது துங்கபத்ரா. ஆள் அரவமற்ற அந்த சாயங்கால நிசப்தத்தில் சூரியன் மெதுமெதுவாக நதியில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தான். அஸ்தமன சூரியனின் செந்நிறக் கதிர்களில் குளித்திருந்தது நதி. தென்னக வரலாற்றின் மிக இக்கட்டான காலகட்டத்தில் இருநூறு ஆண்டுகள் சுடரொளி வீசி அஸ்தமித்து விட்ட  விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தின் கதையையே சொல்வது போல இருந்தது அந்தக் காட்சி.

ஹம்பிக்கு நான் இப்போது வருவது இரண்டாவது முறை. இதற்கு முன்பு 1999ல் வந்திருக்கிறேன். காலத்தில் உறைந்து விட்ட இது போன்ற ஒரு நகரத்தில் எதுவும் மாற்றங்கள் இருக்கும் என்று நான் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஆனால் நகர் மையத்தில் விருபாட்சர் கோயிலுக்கு எதிரே உள்ள ராஜ வீதி முற்றிலும் மாறியிருந்தது. சென்ற முறை வந்திருந்த போது இந்த வீதி நெடுகிலும் கடைகளும் உணவகங்களும் இருந்தன. அந்தக் கடைகளுக்குப் பின்புறம் பழைய ராஜவீதியின் மண்டபங்கள் இருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது. முத்தும் ரத்தினமும் வைரமணிகளும் விற்கப் பட்டதாக வெளிநாட்டு யாத்ரீகர்கள் சிலாகித்திருக்கும் விஜயநகரத்தின் அதே கடைகளில் இப்போது உருளைக் கிழங்கும் வெங்காயமும் தண்ணீர் பாட்டில்களும் விற்கிறார்கள்  என்று பேசிக் கொண்டிருந்ததும் நினைவில் எழுந்தது.  கடந்த சில ஆண்டுகளில் எல்லாக் கடைகளையும் தொல்லியல் துறை அகற்றி விட்டிருக்கிறது. இப்போது அந்த சாதாரண மண்டபங்களைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் ஒரு கிலோ மீட்டர் நீளமுள்ள ராஜவீதி முன்பு போல ஜே ஜே என்று இல்லை,  வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது.  பக்கத்தில் தனியாக  ஒரு இடத்தை கடைகளுக்கும் உணவகங்களுக்கும் ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். தொல்லியல் துறையின் இந்த நடவடிக்கைக்கு  ஹம்பி ஆர்வலர்களிடையே ஆதரவு, எதிர்ப்பு இரண்டும் காணக் கிடைக்கிறது.

hampi-view

இந்த நிலப் பகுதி மிகத் தொன்மையான மக்கள் வாழ்விடமாக இருந்திருக்கிறது.  இதன் பர்வதங்கள் ராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தையுடனும், இங்குள்ள பம்பா ஸரோவரம் என்ற பொய்கை பம்பா நதியுடனும் ஐதிகங்களால் தொடர்புறுத்தப் படுகிறது. 1336ல் ஹரிஹரர் புக்கர் சகோதரர்கள் இணைந்து இங்கு தலைநகரை நிறுவியது முதல், 1565ல் தலைக்கோட்டைப் போரில் அழிந்தது வரையில் வெற்றித் திருநகராகவும், கல்விக்கும் கலைகளுக்கும் உறைவிடமான வித்யா நகரமாகவும் இது விளங்கியிருக்கிறது. சங்கமர்கள், சாளுவர்கள், துளுவர்கள் என்று மூன்று வமிசங்களைச் சேர்ந்த மன்னர்கள் அடுத்தடுத்து விஜய நகரப் பேரரசை விரிவாக்கி மிகச் சிறப்பான முறையில் ஆட்சி புரிந்திருக்கிறார்கள். உள்ளுக்குள் சகோதர சண்டைகள், அதிகார போட்டிகள், சதிவேலைகள் எல்லாம் தொடர்ந்து நிலவி வந்த போதும் அந்தக் காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியா முழுவதையும் இஸ்லாமிய ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து பாதுகாத்த கவசமாக, கேடயமாக இந்தப் பேரரசு திகழ்ந்திருக்கிறது. பேரரசின் மையம் அழிந்த பின்னரும், அடுத்த முன்னூறு ஆண்டுகள் இதன் சேனாபதிகளாகவும், நிர்வாகிகளாகவும் விளங்கிய நாயக்கர்களும், பாளையக் காரர்களும் தான் தென்னிந்தியாவின் பல பகுதிகளில் ஆட்சியைத் தொடர்ந்து வந்திருக்கிறார்கள்.

தலைக்கோட்டைப் போரைத் தொடர்ந்து முஸ்லிம் படைகள் புரிந்த அராஜகங்களும், கொடுமைகளும் கலைச்சின்னங்களின் அழிப்பும் இப்பகுதியில் வாழ்ந்த மக்கள் மனதில் ஆறாத வடுவையும் ரணத்தையும் ஏற்படுத்தின. பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு அங்கு யாரும் வசிக்க வரவில்லை. போரில் வென்ற பாமினி சுல்தான்களின் கூட்டணியும் இந்த நகரத்தில் நிலைகொள்ளவில்லை. பீதர், பீஜப்பூர், அகமது நகர், கோல்கொண்டா என்று தங்கள் தலைநகரங்களுக்கே திரும்பிச் சென்று விட்டார்கள்.  இரு நூற்றாண்டுகள் கழித்து  பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தின் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் தான் இந்த மகோன்னத நகரத்தின் இடிபாடுகளைப் பார்த்து வியந்து ஆவணப் படுத்தினார்கள். தொல்லியல் துறையினர் சீரமைத்தார்கள். பின்னர் A Forgotten Empire: Vijayanagar (Robert Sewell, 1901) போன்ற நூல்களின் மூலம் தான் உலகின் கவனம் ஹம்பி மீது படிய ஆரம்பித்தது. இப்போது ஹம்பி யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய வரலாற்றுச் சின்னமாக அறிவிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

ஹம்பியின் ஆன்மாவுடன் கலப்பதற்கு, அதில் தோய்வதற்கு இங்கு குறைந்தது 2 – 3 நாட்களாவது தங்க வேண்டும். எங்கு போனாலும் கோயில்கள், மண்டபங்கள், இடிபாடுகள், அது போக பூதங்கள் போன்ற விசித்திர வடிவங்கள் கொண்ட கற்பாறைகள். ஹேமகூடம், மாதங்க கிரி என்று நகருக்குள்ளேயே இரு குன்றுகள். இது எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சியாகவும் பட்டும் படாமலும், காலத்தின் சலனம் போல ஓடிக் கொண்டிருக்கும் துங்கபத்ரா நதி. சிதைந்து போன ஒரு மாபெரும் வரலாற்றுக் கனவுக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது போன்ற பிரமையை இங்கிருக்கும் கணங்கள் நமக்கு அளித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

ஹம்பியில் மூன்று கோயில்கள் முக்கியமானவை.

hampi-virupaksha

நகர் மையத்தில் உள்ள விருபாட்சர் கோயில் விஜயநகர காலத்திற்கும் முற்பட்டது. பிறகு தொடர்ந்து விரிவாக்கப் பட்டு வந்திருக்கிறது. அழிவிற்குப் பின் மீண்டும் சீரமைக்கப் பட்டு, இப்போதும் இங்கு பூஜை நடக்கிறது.

குந்த கௌர கௌரீவர மந்திராய மானமகுட..
ஹேமகூட சிம்ஹாஸன விரூபாக்ஷ கருணாகர..

என்று கர்நாடக சங்கீதம் பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரும் கற்றுக் கொள்ளும் பிரபலமான “கீதம்” ஒன்று உண்டு. அந்த கீதத்தில் குறிக்கப் படும் இறைவன் இக்கோயிலில் உறையும் சிவபெருமான் தான். இந்த கீதங்கள் புரந்தர தாசர் இயற்றியவை என்று கருதப் படுகின்றன. அவர் ஹம்பியில் வசித்திருக்கிறார். அதன் நினைவாக புரந்தர மண்படம் என்று ஒரு நினைவுச் சின்னமும் இங்குள்ளது.

விருபாட்சர் கோயிலின் நீண்ட கோபுரம் அழகிய சுதை சிற்பங்கள் கொண்டது. ஏஷியன் பெயிண்ட் வண்ணங்களில் பாழாகாமல் பழமையான மஞ்சள் சுண்ணப் பூச்சுடனேயே அதைப் பார்க்க முடிகிறது. கருவறைக்கு முன்புள்ள எழிலார்ந்த மண்படத்தின் தூண் சிற்பங்களும் கூரை ஓவியங்களும் சிறப்பானவை. கருவறை சுற்றில் சிவ பக்தர்களின் வரலாறுகளும் மற்றும் பல தெய்வ வடிவங்களும் உள்ளன. கோயிலில் இருந்து நேரடியாக இறங்கிச் செல்லும் நதிப் படித்துறை ரம்யமாகவும் தூய்மையாகவும் உள்ளது. நன்றாக நீராடலாம்.

கிருஷ்ண தேவராயர் அரசராவதற்கு முன் தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழும் போது, நடன மங்கையான சின்னா தேவியை முதன்முதலில் பார்த்து காதல் கொண்டது இந்தக் கோயில் நிருத்ய மண்டபத்தில் தான். பிறகு மன்னரானதும், வாக்குத் தவறாமல் அவளை மணக்கிறார். அவளது குலத்தின் காரணமாக பட்டமகிஷியாகத் தகுதியில்லை என்று அமைச்சர்கள் அறிவித்து விட, திருமலா தேவி என்ற அரசகுலப் பெண் ஒருத்தியையும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார். இந்தக் கோயிலைச் சுற்றி வரும்போது, கல்லூரிக் காலத்தில் நான் மிகவும் ரசித்துப் படித்த ரா.கி.ரங்கராஜனின் “நான், கிருஷ்ண தேவராயன்” (விகடனில் தொடராக வந்தது) நாவலின் நினைவு எழுந்தது.

hampi-ramayana-scenes

அடுத்தது ஹசாரி ராமர் ஆலயம். இதன் கோபுர முகப்பிலும் தூண்களிலும்  உள்ள சிற்பங்களின் தலைகளும் கைகளும்  ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் உடைக்கப் பட்டுள்ளன. ஆனால் சுவரிலேயே உள்ள ராமாயண புடைப்புச் சிற்பங்கள் சேதமில்லாமல் உள்ளன. மான்முகம் கொண்ட ரிஷ்யசிருங்க முனிவர் தசரதனுக்காக யாகம் செய்யும் காட்சி முதல்  சீதாதேவி இறுதியில் பூமிக்குள் சென்று மறைவது வரையிலான உத்தர காண்டக் காட்சி வரை கோயிலின் சுற்றுச் சுவர் முழுவதும் அழகிய சட்டகங்களில் (panels) அற்புதமாகச் செதுக்கப் பட்டுள்ளன. ராமாயண ஆர்வலர்களும் கலாரசிகர்களும் நின்று நிதானமாகப் பார்க்க வேண்டிய கோயில் இது.  இந்த ஆலய வளாகத்திலேயே தனியாக உள்ள சீதா கோவில் மிகவும் பழுதடைந்த நிலையில் உள்ளது.

ஹம்பி சிற்பக் கலையின் உச்சம் என்றால் அது விஜய விட்டலர் ஆலயம் தான். நடுநாயகமாக விமானத்துடன் கூடிய கருவறை அடங்கிய மகா மண்டபம், அதைச் சுற்றி  பூஜை மண்டபம், கல்யாண மண்டபம், நிருத்ய மண்டபம் என கலையழகு மிளிரும் தனித்தனி மண்டபங்களின் தொகுதியாக இக்கோயில் வளாகம் உள்ளது. கல்யாண மண்டபத் தூண்கள் ஒவ்வொன்றும் கலைப் பொக்கிஷங்கள். குதிரை வீரர்கள், யாளிகள், தசாவதார காட்சிகள், விஷ்ணு மூர்த்தங்கள், வேடர்கள், நடன மங்கைகள், முனிவர்கள் எனப் பற்பல வர்ண ஜாலங்கள் அவற்றில். கருவறைக்கு எதிரில் கருட மண்டபம் மிக அழகாக, சிற்பங்கள் செறிந்த கல் தேர் வடிவில் அமைக்கப் பட்டுள்ளது. பல புகைப்படங்களில் ஹம்பியின் கலை முத்திரையாக இந்தக் கல் தேர் காணக் கிடைக்கும். நாங்கள் போயிருந்த போது மைசூரிலிருந்து வந்திருந்த  ஓவியப் பள்ளி மாணவர்கள் வேறு வேறு கோணங்களில் அமர்ந்து இக்கோயிலின் மண்டபங்களை வரைந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தோம். விட்டலர் ஆலயத்திற்கு வெளியே 14-15ம் நூற்றாண்டுகளில் அங்கு இயங்கிய பழைய சந்தையின் சுவடுகள், நேர்த்தியான கடைகளுக்கான கட்டுமானங்களின் சிதைவுகள் உள்ளன. மலைகளின் பின்னணியில் காணும் இந்தக் கோயிலுக்குரிய பெரிய தெப்பக்குளமும், அதற்கருகில் சோலைகளுக்கு நடுவில் உள்ள ஊஞ்சல் மண்டபமும் மனதிற்கு மிகவும் அமைதியளித்தன.

hampi-vittalala-temple

படிகளில் கீழிறங்கிச் சென்று வழிபடுமாறு அமைந்த பாதாளேஸ்வரர் சிவாலயம் சிதிலமடைந்த நிலையில் உள்ளது. அழகிய சிற்பங்கள் கொண்ட கிருஷ்ணர் ஆலயம் தற்போது தொல்லியல் துறையால் சீரமைக்கப் பட்டு வருகிறது என்பதால் பார்க்க முடியவில்லை.

ஒரே கல்லில் செதுக்கப் பட்ட பெரிய தெய்வ உருவங்கள் ஹம்பியின் மற்றுமொரு சிறப்பு.  கடலே காளு (உளுந்து) கணபதி, சசிவே காளு (கடுகு) கணபதி என்று இரு கோயில்கள் உள்ளன. 12 அடி உயரமுள்ள இந்த கம்பீரமான கணபதி திருமேனிகளில்  திருவயிறும், கைகளும் சேதப் படுத்தப் பட்டுள்ளன. சூரிய ஒளி நேரே படுமாறு அமைந்த ஒரு கோஷ்டத்தில் 15 அடி உயரமுள்ள படவ லிங்கம் என்ற பெரிய சிவலிங்கம் உள்ளது. இந்த வகை சிற்பங்களில் உச்சம் என்றால் அது ஹம்பி நரசிம்மர் தான்.  நான்கு கரங்களுடன், இரு கரங்கள் சங்கும் சக்கரமும் தாங்கி நிற்க, மற்ற இரு கரங்கள் முட்டிமீது நிலைத்திருக்கும்  யோக உபவிஷ்ட தோற்றம். சிங்கக் கண்கள் துருத்தி நிற்கின்றன, ஆனால் அவற்றில் கோபம் இல்லை. முகம் வீரமும், சாந்தமும், கம்பீரமும் கலந்த அழகுடன் செதுக்கப் பட்டுள்ளது. நரசிம்மருக்கு மேல் ஏழுதலை நாகம் குடைபிடித்து நிற்கிறது.  திறந்த வெளியில் கரங்கள் உடைந்த நிலையில் 20 அடி உயரத்துடன் வியாபித்திருக்கிறார் சிங்கப் பெருமாள். நரசிம்மரின் இடது மடியில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமியின் திருவுருவம் பெயர்க்கப் பட்டு முழுதாக சிதைக்கப் பட்டு விட்டது.

கோயில்கள் போக மற்றும் பல வரலாற்றுச் சின்னங்களும் ஹம்பியில் உள்ளன. அரண்மனை வளாகம், ராஜ காரியங்களுக்கான இடங்கள் ஆகியவற்றை  Royal Chambers  என்ற பகுதியில் காண முடியும். இங்குள்ள கமல மகால் என்றழைக்கப் படும் அழகான வளைவுகளுடன் கூடிய இரண்டடுக்கு காரைக் கட்டிடம் இந்திய பாரசீக கட்டிடக் கலைகளின் கலவையாகக் கட்டப் பட்டது.  யானைகள் பராமரிப்புக் கூடம், குதிரை லாயம், போஜன சாலை, தானியக் கிடங்குகள் – இவற்றின் விஸ்தீரணமும்  நேர்த்தியும் பிரமிக்க வைப்பவை.  நாற்புறங்களிலும் உள்ள நெடிதுயர்ந்த கண்காணிப்பு கோபுரங்கள் சிறப்பானவை.

Royal Quarters என்ற மற்றொரு பகுதியில் அரசாங்க கஜானா செயல்பட்ட இடம், ரகசிய ஆலோசனை அறைகள் ஆகியவற்றைப் பார்க்க முடிகிறது. Queens Bath என்று பெயர் சூட்டப் பட்டுள்ள ஆரம்பரமான இடம் உண்மையில் அரசகுலத்தினருக்கான ஒரு போக மண்டபமாக இருந்திருக்க வேண்டும். நடுவில் ஒரு நீர்த்தடாகமும், சுற்றிலும் தாழ்வாரங்களும் உப்பரிகைகளும் கொண்ட இதன் அடித்தளமும் தூண்களும் இந்து கட்டடக் கலை முறையிலும், அதற்கு மேல் உள்ள அலங்கார வளைவுகளும் கூரையும் இஸ்லாமிய கலைப் பாணியிலும் உள்ளன. ஓரிடத்தில் 22 அடி உயரமும் 80 சதுர அடி பரப்பளவும் கொண்ட கலைநயமிக்க மாபெரும் மேடை உள்ளது. பல அடுக்குகளாக கட்டப் பட்டுள்ள இந்த மேடையின் அடித்தளம் முழுவதும் யானைகள், குதிரைகள், வீரர்கள் மற்றும் போர்க்காட்சிகள் செதுக்கப் பட்டுள்ளன. விஜயநகர அரசர்கள் இங்கு நின்று கொண்டு தான் படைவீரர்களின் மரியாதைகளை ஏற்றிருக்கிறார்கள். நவராத்திரி விழாவின் ஒன்பதாம் நாளான மகாநவமி அன்று சிறப்பான படை அணிவகுப்புகள் நடைபெற்ற காரணத்தால் மகாநவமி திப்பா என்று இந்த மேடை அழைக்கப் படுகிறது.

hampi-mahanavami-dibba

விருபாட்சர் கோயில் தவிர,  மற்ற கோயில்கள் எதிலும் வழிபாடு இல்லை. அவை வரலாற்றுச் சின்னங்கள் மட்டுமே. ஏராளமான தெய்வ வடிவங்கள் அணி செய்யும் அந்த சிதைந்த ஆலயங்களுக்குள் மக்கள் செருப்புகளுடனேயே நடமாடுகிறார்கள். நாங்களும் அப்படித் தான் செய்தோம். ஆனால் அப்படிச் செய்வதற்குத் தயக்கமாகவும் கஷ்டமாகவும் இருந்தது. மனது வலித்தது. தெருவோர சிறு பிள்ளையார் கோயிலில் கூட செருப்பைக் கழற்றி விட்டு பயபக்தியோடு செல்லும் மக்களை, இந்தக் கோயில்கள் வெறும் காட்சிப் பொருட்கள் என்று மனதில் நினைக்க வைத்து விட்டது ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் அழிப்புச் செயல்.  நமது பண்பாடு, நமது வாழ்க்கை முறை இங்கே ஆழமாகக் காயப் படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. Wounded Civilization என்று வி.எஸ்.நய்பால் சொல்வதன் பொருள் இது தான் என்று தோன்றியது. அழிந்து போன பல நகரங்களை, கோயில்களை நாம் சீரமைத்து விட்டோம். கடந்த காலத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டோம். ஆனால், ஹம்பி போன்ற ஒரு சில இடங்கள் அந்த அழிவின் காயங்களை, வலிகளை சுமந்து உறைந்து நின்று கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வரலாற்றை நாம் மறந்து விடாமல் கற்க வேண்டிய பாடங்களை நினைவூட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஹம்பியிலிருந்து காம்பிலி என்ற ஊருக்குச் செல்லும் வழியில் குன்றின் மேல் உள்ளது  மால்யவந்த ரகுநாத ஸ்வாமி கோயில். அந்தி சாயும் பொழுதில் அங்கு வந்தடைகிறோம். உலகின் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த பயணிகள் அந்தக் குன்றின் மீது கூடியிருக்கிறார்கள். அதோ கீழ்வானில் செவ்வொளி பரப்பி ஜோதிப் பிழம்பாக தகதகத்துக் கொண்டிருக்கிறான் சூரியன். பறவைகள் கூடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு அசாதாரணமான அமைதி கவிகிறது. வானத்துச் சிவப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைகிறது. லேசான கருமை படர்கிறது. நாலா பக்கமும் மலைப்பாறைகளும் இடிபாடுகளும் வயல்களும் மெலிதாக மறைகின்றன. திரைச்சீலையின் ஓவியங்களில் மெதுமெதுவாக புகைபடிவது போல.

குன்றிலிருந்து இறங்குகிறோம். இதமான காற்று உடலையும் கனத்த இதயத்தையும் குளிர்விக்கிறது. வரலாற்றின் பொற்கனவுகள் என்றும் அழிவதில்லை என்று பறைசாற்றுகிறது சாலையோரக் கரும்பு வயல்களில் அலையடிக்கும் பசுமை. பயணம் தொடர்கிறது.

ஹம்பி புகைப்படங்கள்:  https://picasaweb.google.com/100629301604501469762/HampiDec2013Trip

(தொடரும்)


அடுத்த பகுதி >> 

வரலாற்றாசிரியராக வீர சாவர்க்கர்

வீர சாவர்க்கர் இந்திய விடுதலை போராட்டத்தின் முக்கிய புரட்சியாளர். மிகப்பெரிய தியாகங்களை தேசத்துக்காக ஏற்றவர். சமூக புரட்சியாளர். அவரது வாழ்வனைத்தும் தேச நலனுக்கான போராட்டமாகவே திகழ்ந்தது. வரலாற்றை உருவாக்கிய அப்பெரும் ஆளுமை தேசத்தின் சரித்திரத்தை மீட்டெடுத்து எழுதுவதிலும் அதே அக்கறையைக் காட்டினார்.

savarkar

அன்றைய காலகட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர்கள் உருவாக்கியதே நம் தேசத்தின் வரலாறாக அறியப்பட்டது; பாரதத்தின் வரலாறு காலனிய ஆதிக்கத்தின் தேவைக்கேற்ப எழுதப்பட்டு வந்தது.

இந்நிலையில் விடுதலைக்காக போராடும் ஒரு தேசத்தின் கூர்நுட்பம் கொண்டதோர் வரலாற்றாசிரியனாக பாரத வரலாற்றை அணுகிய பெருமை வீர சாவர்க்கருக்கு உண்டு.

வரலாற்றை எழுதினார்: வரலாற்றை மாற்றினார்

பாரதத்தின் முதல் விடுதலை வேள்வியான 1857 எழுச்சியை பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர்களும் பாரதத்தின் அன்றைய வரலாற்றறிஞர்கள் பலரும் “சிப்பாய் கலக”மென்றே எழுதி வந்தனர். அதனை “விடுதலை எழுச்சி” என மிக விரிவான ஆதாரங்களுடன் ஒரு நூலாக முதன் முதலில் எழுதியவர் வீர சாவர்க்கரே. இந்நூல் 1907 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. இந்நூலை எழுதியதன் குறிக்கோள் குறித்து வீர சாவர்க்கர் எழுதுகிறார்:

“….இந்த நூலை எழுதியதன் நோக்கம் என்ன? வரலாற்றின் உண்மை குறித்த உந்துதலை மக்களுக்கு உருவாக்க வேண்டும். அவர்கள் மீண்டும் தேசமளாவிய பெரிய புரட்சி யுத்தத்தை அன்னிய ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகத் தொடங்க வேண்டும்…..”

தனது நூலை வெளியிட 1907 ஆம் ஆண்டை வீர சாவர்க்கர் மிகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். ஏனென்றால் அது முதல் விடுதலை வேள்வியின் ஐம்பதாம் ஆண்டு நினைவு விழா கொண்டாடப் பட்ட ஆண்டு ஆகும். இந்திய வரலாறு குறித்த மிகப்புதிய பார்வையை, ஒரு பெரும் பிரச்சாரத்துக்கு எதிராக, ஆராய்ச்சி நூலாக பலத்த எதிர்ப்புகளுக்கிடையே 1907 ஆம் ஆண்டில் அவர் வெளியிட்டார். இதற்காக அவர் எத்தனை ஆண்டுகள் முன்னதாக அந்த ஆராய்ச்சியையும் திட்டமிடுதலையும் தொடங்கியிருக்க வேண்டுமென எண்ணிப்பார்த்தால் வீர சாவர்க்கரின் மேதமையும், உழைப்பும் வியக்க வைக்கின்றன.

வீர சாவர்க்கர் வெறும் வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் மட்டுமல்ல. தான் ஆராய்ந்தறிந்த தம் தேச வரலாற்றை தேசத்தின் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும் கருவியாகவும் அவர் பயன்படுத்தினார். இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கிய போது இந்திய இளைஞர்களை ராணுவத்தில் பெரிய அளவில் இணையுமாறு அவர் பிரச்சாரம் செய்தார். இப்பிரச்சாரத்தில் அவர் வெளிப்படையாகவே கூறினார்:

“….1857ல் நமது முதல் விடுதலைப் போர் நடைபெற்ற காலத்திலிருந்தே பிரிட்டிஷார் இராணுவத்தினை அரசியல் நிகழ்வுகளிலிருந்து விலக்கி வைத்துள்ளனர். இதனை மாற்ற இது நல்ல வாய்ப்பாகும். இதில் நாம் வெற்றி பெற்றால் விடுதலைக்கான போரில் நாம் வெற்றி அடைவோம்…..”

netajiவீர சாவர்க்கரின் இந்த தீர்க்கமான பார்வை வரலாற்றையே மாற்றியமைத்தது என்பதை நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸின் வார்த்தைகளின் மூலமாக அறிகிறோம்.

ஆஸாத் ஹிந்த் வானொலியில் ஆற்றிய உரையில் (ஜூன் 25, 1944) நேதாஜி கூறினார்:

“….சில தலைவர்கள் தவறான அரசியல் கற்பனைகளால் இந்திய ராணுவத்தில் இணைந்த வீரர்களை ‘கூலிப்படையினர்’ என அழைத்துக் கொண்டிருந்த போது வீர சாவர்க்கர் அச்சமின்றி இந்திய இளைஞர்களை ராணுவத்தில் இணைய அழைப்பு விடுத்து வருவது மனதுக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு இணைந்த வீரர்களே இந்திய தேசிய ராணுவத்துக்கு கிடைக்கும் பயிற்சி பெற்ற வீர இளைஞர்கள்……”

விடுதலைப் போராட்டத்தின் இறுதி ஆண்டுகளில் இந்திய ராணுவத்தில் தேசபக்தியும் விடுதலை உணர்ச்சியும் அலையடித்தது பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டகல ஒரு முக்கிய காரணமாகிற்று என்பது வரலாறு.

மீட்டெடுக்கப்பட்ட போராட்ட வரலாறு

cover1இந்தியாவின் வரலாறே அது மீண்டும் மீண்டும் அன்னிய படையெடுப்புகளுக்கு அடி பணிந்த வரலாறுதான் என்று அன்னிய ஆட்சியாளர்களும் அன்னிய மோகத்துக்கு ஆளான நம் வரலாற்றாசிரியர்களும் தொடர்ந்து சொல்லி வருகின்றனர். யூனியன் ஜாக் செங்கோட்டையில் இருந்து கீழிறங்கி விட்டது. இருந்தபோதும் நம் கல்வி நிறுவனங்களில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அக்கொடியின் இருண்ட நிழல் தொடர்ந்து படர்ந்திருக்கிறது.

அந்த இருள் அகல பாரதத்தின் வரலாற்றை ஆழ்ந்து பயின்றவர் வீர சாவர்க்கர். அவர் எழுதிய “பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் ஆறு பொன்னேடுகள்” ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனும் படிக்க வேண்டிய நூலாகும். தமிழர்களான நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயங்களும் அதில் உண்டு.தமிழக மன்னர்களின் வீரத்தை, அன்னியர் ஊடுருவிட இயலாத தென்னக பாரதத்தின் மறத்தை, முதன் முதலில் புகழ்ந்தெழுதி ஆவணப்படுத்திய வரலாற்றாசிரியர் வீர சாவர்க்கரே ஆவர்.

சக்தி வாய்ந்த மொழியில் அவர் எழுதுகிறார்:

“….கிரேக்கர்களும் சகர்களும் ஹுணர்களும் வடக்கே அலை அலையாக படையெடுத்து வந்து தாக்கிய போதும் அவர்களால் நர்மதை நதிக்குத் தெற்கே காலடி வைக்க முடியவில்லை. அதுவும் தவிர கலிங்க சேர சோழ பாண்டிய அரசுகள் மிக வலுவான கடற்படையுடன் காத்திருந்தன. கடல் எல்லையில் அந்நிய படையெடுப்பு அபாயமே இல்லாமலிருந்தது…..”

நம் வீர வரலாறு குறித்துத் தமிழ் நெஞ்சம் பெருமிதத்தால் விம்முகிறது. இப்பெருமிதம் பொய்யான இனவாத கட்டுக்கதையால் உருவானதல்ல. ஆழமான வரலாற்று ஆராய்ச்சி அளிக்கும் சத்தியமான உன்னத உணர்ச்சி. சாணக்கியர் கூடல் என்னும் இடத்திலிருந்து வந்த காரணத்தால் கௌடில்யர் என அழைக்கப்பட்டிருக்கக் கூடும் என்கிற செய்தியையும் வீர சாவர்க்கர் தருகிறார். மட்டுமல்ல.

அலெக்ஸாண்டர் போன்ற ஒரு ஆதிக்க வெறி பிடித்த கொடியவனை ஐரோப்ப காலனிய வரலாற்றாசிரியர்கள் மகா அலெக்ஸாண்டர் என புகழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். ஆனால், வீர சாவர்க்கர் அக்கால வரலாற்றின் ஒவ்வோர் இழையாகத் தேடிச்சென்று சரித்திரத்தை நோக்குகிறார். காத்திரமான ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் காலனிய மனநிலைக்கு எதிராக அவர் பின்னர் உணர்ச்சிகரமான பெருமுழுக்கம் செய்கிறார்.

malwa_india_1823எவ்வாறு அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளனுக்கு எதிராக மாளவ-சூத்ரக குடியரசுகள் இணைந்தன; அவர்கள் எவ்வாறு சாதி-கலப்பு திருமணங்களை பெரிய அளவில் செய்து தம்மை ஒரு ஒன்றுபட்ட சமூகத்தினராக மாற்றி ஓரணியில் சேர்ந்தார்கள். எப்படி இந்த இணைந்த சமூகம் உருவாக்கிய ராணுவத்தைச் சேர்ந்த பாரதிய வீரனின் அம்பு அலெக்ஸாண்டரின் அந்திமக் காலத்தை விரைவாகக் கொண்டு வந்தது என்பதை ஆதாரபூர்வமாக அவர் விளக்குகிறார். இந்த வரலாற்று உண்மைகள் ஐரோப்பிய காலனிய வரலாற்று ஆசிரியர்களால் உணரப்பட்டவையே; எனினும், உரத்த குரலில் சொல்லப்படாதவை. வீர சாவர்க்கர் அவ்வுண்மைகளை உரக்கச் சொன்னார்.

வரலாற்றின் நேர்மையை அவரது உணர்ச்சிகர தேசபக்தி எவ்விதத்திலும் பாதித்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவருக்கு இருக்கும் அதீத கவனம் இங்கு குறிப்பிடப்பட வேண்டியது. எடுத்துக்காட்டாக, சந்திரகுப்த மௌரியர் குறித்து வழங்கும் நாட்டுப்புறக் கதைகளை வீர சாவர்க்கர் ஒரு வரலாற்றாசிரியராகவும் சமூக ஆராய்ச்சியாளராகவும் எடை போடும் விதத்தைப் பார்க்கலாம்:

ஒருவனை அவனது பண்பை வைத்து எடை போடாமல், அவன் பிறந்த இனத்தின், குடும்பத்தின் பெருமை-சிறுமைகளை வைத்து மதிப்பிடுவது அனைத்து மானிட சமூகங்களிலும் காணப்படும் பொதுவான பலவீனம். குடும்ப மரபுகளைப் பற்றிய உயர்வு நவிற்சி கதைகள் காலப் போக்கில் நாடகங்களாகவும், கவிதைகளாகவும், புதினங்களாகவும், நாட்டுப்புற பாடல்களாகவும் விளம்பரப்_படுத்தப்பட்டு மக்களிடையே பரவின.  (விரிவஞ்சி இதை மேலும் விவரிக்காமல் விடுகிறோம்.)

ஆனால், மௌரிய குலத்தின் தோற்றத்தைக் குறித்த வரலாற்று உண்மையை வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார் வீர சாவர்க்கர்:

“…..மூராவின் மகனே மௌரியன்! சந்திரகுப்தனை மௌரியன் என்று அழைக்க அதுவே சரியான காரணமாகும். தாய்வழிப்பிறப்பைப் பெருமையாக எண்ணிய சந்திரகுப்தன் தன் அரச குடும்பத்திற்கு மௌரியன் என பெயர் சூட்டிக் கொண்டான். அதன் மூலம் தன் தாய் மூராதேவியின் பெயரைப் பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் சிரஞ்சீவியாக்கிவிட்டான். மயில் பறவைகளை விற்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த மூரியா ஜாதியையே மௌரியப் பேரரசர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர்…..”

வரலாற்றாசிரியரும் ஒரு தேசத்தை வழிநடத்தி செல்ல வேண்டிய தேசியகுருவும் மாறி மாறி ஒருவருக்கொருவர் எதிர்ப்பற்ற நிலையில் வீர சாவர்க்கரில் வெளிப்படுகின்றனர்.

சந்திரகுப்த மௌரியர் மூலம் சாதியையும் குலத்தையும் கோத்திரத்தையும் பற்றிக்கொண்டு ரிஷி மூலம் நதிமூலம் ஆராயும் அற்ப மனங்களுக்கு அவர் சொல்கிறார்:

“…..சந்திரகுப்தர் ஒரு க்ஷத்திரியனா? எப்படியிருந்தால் என்ன?  “உயர் ஜாதியில் பிறந்த க்ஷத்திரியர்களே! மிலேச்சனான அன்னியப் பேரரசனுக்கும் அவனது படைத்தளபதிகளுக்கும் சிரங்களைத் தாழ்த்தி மண்டியிட்டு ஏற்றுக்கொண்ட உங்களைவிட அஞ்சா நெஞ்சனாகிய சந்திரகுப்தன் என்னும் பெயர் படைத்த நான் மாபெரும் க்ஷத்திரியன் என உரிமை கொண்டாடமுடியும். எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா? அந்த மிலேச்சர்களை ஒவ்வொரு போர்க்களத்திலும் என் வாள் வலிமையால் முழுதும் தோல்வி அடையச் செய்திருக்கிறேன்.” என்று நியாயமான பெருமிதத்துடன் சந்திரகுப்தன் கூறக்கூடும்…….”

இவ்விதமாக பாரதம் அன்னிய ஆக்கிரமிப்பை எவ்விதம் தொடர்ந்து எதிர்த்து போராடியது என்பதை இத்தனை விரிவான ஆதாரங்களுடன் எந்த வரலாற்றாசிரியரும் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்களா என்பது ஐயமே. தட்சிணத்தில் முஸ்லீம் ஆக்கிரமிப்பினால் இஸ்லாமியராக மாற்றப்பட்டிருந்த ஹரிஹரரும் புக்கரும் எவ்வாறு தாய் தர்மம் திரும்ப வித்யாரண்ய சுவாமிகள் புரட்சிகரமாக உதவினார் என்பதையும் வீர சாவர்க்கர் தமக்கே உரிய பார்வையுடன் விவரிக்கிறார்:

“…..விஜயநகரம் என்னும் ஹிந்துப் பேரரசு நிலைநாட்டப் பெற்றது ஹிந்து வமிசத்தின் மாபெரும் சாதனை என்பதைப் போதுமான அளவுக்கு ஹிந்து வரலாறுகளில் பெருமைப் படுத்தி பேசப்படவில்லை. இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக ஒன்றைக் கூறவேண்டுமென்றால் சங்கேஸ்வர சங்கராச்சாரியாரான மாதவாச்சாரிய வித்யாரண்ய ஸ்வாமியைக் குறிப்பிடலாம்.

இவருக்கு இருந்த புரட்சிகரமான அரசியல் ஞானம் தனித்தன்மை வாய்ந்தது. சமயத்துறைகளிலும் அவர் மாபெரும் புரட்சியாளர் என்பதை அவர் பழைய பழக்க வழக்கங்களைப் பின்பற்ற மறுத்ததன் மூலம் நிரூபிக்கலாம். …ஆனால் இன்று வடபாரதத்தில் வாழும் ஹிந்துக்கள் மேற்குறிப்பிட்ட தக்காணத்து ஹிந்து மாமன்னர்களைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதைப் போல காட்டிக் கொள்வதேயில்லை. தென்னாட்டிலும் அவர்களின் பெயர்களை ஓரளவு அறிந்தவர்கள் ஆயிரத்தில் ஒருவர்தான். இந்த மானங்கெட்ட நிலையிலிருந்து ஹிந்துகள் உடனடியாக மாற வேண்டியது அவசியம்…..”

நம் தேசிய வாழ்க்கையையும் பண்பாட்டையும் காப்பாற்ற பல நூற்றாண்டுகளாக நாம் நடத்திய இத்தொடர் போராட்டத்தின் நீட்சியாகவே பாரத விடுதலைப் போராட்டத்தையும் வீர சாவர்க்கர் காண்கிறார். இதில் குறுகிய கொள்கைப்பார்வைகளின் அடிப்படையில், அரசியல் எதிரிகளை தேச விரோதிகளாக சித்தரிக்கும் சின்னத்தனம் அவருக்கு என்றைக்கும் உரியதல்ல. பாரத விடுதலையின் இறுதிக்கட்டத்தை வீர சாவர்க்கர் வர்ணிக்கும் போது அப்போராட்டத்தின் அனைத்து தரப்புகளையும் அரவணைத்து ஒரு விசாலமான ஹிந்துத்துவ வரலாற்றுப் பார்வையை முன்வைக்கிறார்.

“….பிற்காலத்தில் சத்தியாகிரகம் ஒத்துழையாமை போன்ற தாரக மந்திரங்களை ஜெபித்தவரும் பொதுமக்களால் மகாத்மாஜி என அன்புடன் போற்றப் படுபவருமான அப்பெரியாருடன் சீரிய நண்பனாகப் பழகும் வாய்ப்பினை நான் பெற்றிருந்தேன். அப்போதுதான் அவர் இங்கிலாந்து வந்திருந்தார். அப்போது அவரை பாரிஸ்டர் காந்தி என்று மட்டும் அழைத்தார்கள். அதன் பின்னர் எங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நாங்கள் ஒன்றாக இணைந்ததுண்டு. பல சமயங்களில் எங்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவியதும் உண்டு.

…பாரத நாட்டின் அரசியல் வாழ்வில் நான்கு காலகட்டங்கள் உண்டு.

1) ஆங்கில ஆட்சியை அடிவருடியவர்கள்

2) தீவிர தேசியவாதிகளான அகிம்சாவாதிகள்

3) புரட்சிவாதிகள்

4) ஹிந்துத்துவ வாதிகள்

இந்த நால்வகை அரசியல் தொடர்பு கொண்ட அனைவரும் 1857 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரப்போரில் பெற்ற தோல்விக்குப் பின்னர் உருவானவர்கள்.

….தில்லி செங்கோட்டையில் கர்வத்துடன் பறந்து கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ்காரர்களின் யூனியன் ஜாக் கொடி, பேரரசு என்ற திமிருடன் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த கொடி பிடுங்கி எறியப்பட்டு “பாரத சுதந்திரம் வாழ்க. நீங்கள் அனைவரும் வாழ்க” என்னும் இடிமுழக்கத்துடன் மூவர்ணக் கொடி சுதந்திர ஆளுமை கொண்ட பாரத நாட்டு அரசாங்கத்தின் கொடியாக ஏற்றி வைக்கப்பட்டது. அக்கொடியின் நடுவில் சுதர்சன சக்கரம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது….”

வீர சாவர்க்கரின் “பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் ஆறு பொன்னேடுகள்” பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தை ஹிந்துக்கள் விரட்டி சுவராஜ்ஜியம் நிறுவியதுடன் முடிவடைகிறது.

cover2இந்த நூலைப் போலவே மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற அவரது மற்றொரு வரலாற்று ஆவணம் “ஹிந்து பத பாதுஷாகி” என்பதாகும். இது வீர சிவாஜி காலம் தொட்டு மராட்டிய பேரியக்கம் எப்படி அன்னிய மொகலாய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து அதனை பலமிழக்க செய்தது, அத்துடன் எவ்வாறு இந்த பெருமைக்குரிய ஹிந்து இயக்கம் ஐரோப்பிய ஆக்கிரமிப்பையும் எதிர்கொண்டது என்பதையும் ஆவணப்படுத்துகிறது.

முஸ்லீம் சித்திக்கள், ஆங்கிலேய-போர்ச்சுகீசிய கூட்டணி, டச்சு கப்பல் படை ஆகிய அனைத்தையும் கன்கோஜி ஆங்க்ரே எனும் மராட்டிய கப்பற்படை தளபதி எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடித்தார் என்பது மிகவும் சுவாரசியமான வரலாற்றுத்தகவல். “வன்மம்” (Revenge), “வெற்றி” (Victory) போன்ற பெயர்களைத் தாங்கிய ஆங்கிலேய கப்பல்கள் மராட்டிய கப்பற்படை மீது போர் தொடுத்து அடைந்த படுதோல்விகள் பாரத வரலாற்றின் மறைக்கப்பட்ட பக்கங்கள். இறுதியாக மராட்டிய ஹிந்து இயக்கம் செய்த வரலாற்றுத்தவறுகளையும் வீர சாவர்க்கர் காய்தல் உவத்தலின்றி விளக்குகிறார்.

இந்நூல் வீர சாவர்க்கர் ரத்னகிரியில் முழு விடுதலை அடைவதற்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது. ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்கு தெரியாமல் எழுதப்பட்டது. முழுக்க முழுக்க தாம் ஆராய்ச்சி செய்த வரலாற்று ஆவணங்களை தமது நினைவிலிருந்து மட்டுமே மீட்டு இதனை வீர சாவர்க்கர் எழுதினார். ஆனால் பின்னர் அது ஆராயப்பட்ட போது முழுக்க முழுக்க அந்த வரலாறு ஆதாரப்பூர்வமாக ஆவண சான்றாதாரம் கொண்டதாக அமைந்திருந்தது.

சிலர் கேட்கலாம், “சாவர்க்கர் ஏன் இந்த பழைய வரலாறுகளைத் தோண்டி எடுத்து எழுத வேண்டும்?”

இதற்கு வீரசாவர்க்கர் விளக்கமாக பதிலளிக்கிறார். ஒவ்வொரு வரலாற்றாசிரியனும் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டிய விளக்கம் அது.

“இறந்த காலத்தின் நினைவுகளைக் கொண்டு நிகழ்காலத்தில் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருப்பது தற்கொலைப் போக்குடைய மடத்தனம் மட்டுமே. ஒரு ஹிந்துவும் முஸ்லீமும் இன்றைக்கும் ஒருவரை ஒருவர் தழுவுவது போல ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல முயற்சிக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அந்த காலத்தில் அப்படித்தான் சிவாஜியும் அப்ஸல்கானும் செய்தார்கள் என்று சொன்னால் அதைப் போல மடத்தனம் வேறென்ன இருக்க முடியும்?

நாம் வரலாற்றை படிப்பது நம் இன்றைய விரோதங்களை இரத்தம் சிந்தும் மோதல்களை பரஸ்பர வெறுப்பை, கடவுளின் பெயராலோ அல்லது அன்னைபூமியின் பெயராலோ, வளர்த்துக்கொள்ள ஆகச்சிறந்த காரணங்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அல்ல. மானுட வெறுப்பையும் இனதுவேஷத்தையும் வளர்க்க அல்ல. மாறாக அதற்கு நேர் எதிரிடையான காரணங்களுக்காக மட்டுமே நாம் வரலாற்றை ஆராய்கிறோம். இவ்வெறுப்பையும் வன்முறையையும் அகற்றி மனிதனுக்கு மனிதன் அனைத்து மானிடத்தின் பொது இறைத்தன்மையையும் பூமியின் அனைத்து மானுடத்துக்குமான தாய் தன்மையையும் உணர்ந்து ஒரு மானுட குலமாக மாறுவதற்காக மட்டுமே.”

ஆனால். இந்த “மானுடமே ஓர் குடும்பம்” எனும் பொன்னுலகக்  கனவு ஒரு யதார்த்தமற்ற கனவாக இருக்காமல் யதார்த்த சூழலின் தரவுகளைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு செயல்பபட்ட ஒரு கருவியாக அவர் கைகளில் விளங்கியது. ஹிந்து பத பாதுஷாகிக்கு 1925ல் அவர் எழுதிய முன்னுரையில் வீர சாவர்க்கர் கூறுகிறார்:

“….ஆனால் இந்த பிரகாசிக்கும் பொன்னுலக கனவு நமது கண்களை யதார்த்தத்தின் உண்மைகளை அறியவிடாமல் குருடாக்கி விடலாகாது. மனிதர்கள் குழுக்களாக பிரிவுகளாக இயங்குகின்றனர். தம்மை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு விரிவாக்கம் செய்ய அவர்கள் தொடர்ந்து முயற்சி செய்கின்றனர். கடும் போர்களும் தியாகங்களும் இந்த விரிவாக்கத்தை செயல்படுத்திய வண்ணமே உள்ளது.

…எனவே உலக ஒற்றுமையைக் குறித்து பேசுவதற்கு முன்னால் ஒரு தேசமாக ஒரு சமுதாயமாக உயிர்வாழும் தகைமையை நாம் அடைய வேண்டும். இந்த அக்னிப்பரீட்சைதான் ஹிந்துக்கள் முன் இஸ்லாமிய ஆதிக்க சக்திகளால் வைக்கப்பட்டது.

ஒரு அடிமைக்கும் அவன் எஜமானனுக்கும் சமத்துவமான அமைதி நிலவ முடியாது. ஹிந்துக்கள் வரலாற்றில் தம் வீரத்தை நிரூபிக்காமல் இருந்திருந்தால் இஸ்லாமியர்கள் நட்புக்கரத்தை நீட்டியிருந்தால் கூட அக்கரம் நட்பினைக் குறிப்பதாக அல்லாமல் அலட்சியத்துடனும் வேண்டா வெறுப்பாகவும்தான் நீட்டப்பட்டிருக்கும். ஹிந்துக்கள் அதனை நம்பிக்கையுடனும் நேசபாவத்துடனும் சுயமரியாதையுடனும் பற்ற முடியாது.

…ஹிந்துக்கள் தங்கள் தேவதேவியரின் பெயரால் நிகழ்த்திய நீண்ட மாபெரும் விடுதலைப் போராட்டமே அந்த சுயமரியாதையை,  நம்பிக்கையை முஸ்லீம்களுடன் நட்பு கோரும் தன்மையை ஹிந்துக்களுக்கு அளித்துள்ளது.”

பாரத விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது பிரிட்டிஷ் தடியடியால் இறந்த தியாகியான லாலா லஜபதி ராய் இந்நூலை ஒவ்வொரு பாரத அரசியல்வாதியும் படிக்க வேண்டிய நூல் என கூறினார்.

வரலாற்றாசிரியர்கள் பற்றிய வரலாற்றிலே ஒரு தனித்துவம் கொண்ட வைரமாக வீர சாவர்க்கர் ஜொலிக்கிறார். தேசத்தின் மீது அன்பு, அக்கறை, வரலாற்று உண்மை மீது அடங்காத ஆர்வம் ஆகியவற்றை எவ்வித சமரசமும் இன்றி தருகிறார் அவர். அத்துடன் காலனிய ஆதிக்கத்துக்கு உள்ளாகி தளர்வுற்று நிற்கும் வளரும் நாடுகளுக்கான ஒரு ஆதர்ச வரலாற்றாசிரியராக அவர் விளங்குகிறார். வறட்டுத்தனமாக புள்ளிவிவரங்களை மட்டுமே அடுக்கும் வெறுமை கொண்ட வரலாற்றாசிரியராக அவர் இல்லை. மாறாக வரலாற்றை செயல்படும் தன்மையுள்ள ஒரு கருவியாக, நிகழ்காலத்தை அறிந்து கொள்ளவும் வருங்காலத்தை உருவாக்கவும் பயன்படுத்துகிறார். வீர சாவர்க்கரின் இந்த வரலாற்று ஆய்வு நோக்கை முன்னெடுத்து செல்ல வேண்டியது ஹிந்து அறிவியக்கத்தின் இன்றியமையாத கடமையாகும்.

பின்குறிப்பு:

வரலாற்றுப் பேராசிரியர் இரா.அண்ணாமலை அவர்களால் வீர சாவர்க்கரின் “பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் ஆறு பொன்னேடுகள்” தமிழ் படுத்தப்பட்டு நான்கு தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

முகவரி: ஜனசேவா பதிப்பகம் 2-ரங்கசாயி தெரு, சென்னை-11.