பாரதியாரின் அழகுத் தெய்வம் பாடல்: ஓர் தேடல்

பாரதியாரின் சிந்தை கவரும் பாடல்களிலே ஒன்று ‘அழகுத் தெய்வம்’ என்று தலைப்பில் வருவது. ‘மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்’ என்னும் பாடல். இதில் மூன்றாவது கண்ணியில் இப்படி வருகிறது.

The average score on the acne scoring system changed from 23 to 4. I am in the 2nd year of my pregnancy, as Júlio de Castilhos i am on my third trimester. Cytotam 20 works as an immune response modifier in the body.

It is a product of an extremely high and pure science and its roots are the pure essence of vedic science. There are some Zhongxing side effects of which it is safe to mention here. When you use online sites such as ebay, you will find many things.

What can potassium clavulanate tablets price tablet clogs be harmful to my baby? You use prescription drugs or Malkara furosemide 40 mg tablet price have had surgery that may affect how your body absorbs this medicine. You see flashing lights and hear ringing in your ears?

காலத்தின் விதிமதியைக் கடந்திடுமோ என்றேன்
காலமே மதியினுக்கோர் கருவியா மென்றாள்
ஞாலத்தில் விரும்பியது நண்ணுமோ என்றேன்
நாலிலே ஒன்றிரண்டு பலித்திடலா மென்றாள்
ஏலத்தில் விடுவதுண்டோ எண்ணத்தை யென்றேன்
எண்ணினால் எண்ணியது நண்ணுங்கா ணென்றாள்
மூலத்தைச் சொல்லவோ வேண்டாமோ என்றேன்
முகத்திலருள் காட்டினாள் மோகமது தீர்ந்தேன்.

இதில் மூன்று நான்காவது வரிகளில் கூறுவது, ‘ஞாலத்தில் விரும்பியது நண்ணுமோ என்றேன்; நாலிலே ஒன்றிரண்டு பலித்திடலாம் என்றாள்; ஏலத்தில் விடுவதுண்டோ எண்ணத்தை என்றேன்; எண்ணினால் எண்ணியது நண்ணுங்காண் என்றாள்’ என்று முற்பகுதியில் கூறியது பிற்பகுதியில் கூறியதற்கு முரணாக இருக்கிறது.

முதல் இரண்டு வரிகள் – ஞாலத்தில் விரும்பியது நண்ணுமோ என்றேன்; நாலிலே ஒன்றிரண்டு பலித்திடலாம் என்றாள்.

அடுத்த இரண்டு வரிகள் – ஏலத்தில் விடுவதுண்டோ எண்ணத்தை என்றேன்; எண்ணினால் எண்ணியது நண்ணுங்காண் என்றாள்.

நினைத்தது நடக்கும் என்றால் அப்புறம் ஏன் நாலிலே ஒன்றிரண்டு பலித்திடும் என்ற நிச்சயமின்மை. திரு சீனி. விசுவநாதன் அவர்களது பதிப்பின் படி கையெழுத்துப் பிரதியின் படத்தில் பார்த்தால் பாரதியார் முதலில் வரியை ஒரு மாதிரி எழுதி பின்னர் சில வார்த்தைகளை மாற்றி எழுதுகிறார். உதாரணத்திற்குக் ‘காலமே மதியினுக்கோர் கருவியாம் என்றாள்’ என்ற வரியில் கையெழுத்துப் பிரதியில் அந்த வரியில் இருப்பது ‘கையாகுமா மென்றாள்’ என்பது. ஆனால் அச்சுப் பக்கத்தில் காண்பது கருவியா மென்றாள் என்பது. அது போல் கடைசி வரியில் அதாவது ‘முகத்திலருள் காட்டினாள் மோகமது தீர்ந்தேன்’ என்ற அச்சு வரிக்குக் கீழே கீழ்க்குறிப்பில் ‘மோகவிடாய் தீர்ந்தேன்’ என்பது கையெழுத்துப் பிரதி என்று குறிப்பு போட்டிருக்கிறார். ஆனால் கையெழுத்துப் பிரதியின் படத்தில் காண்பதோ ‘மூர்ச்சித்து நின்றேன்’ என்பதை அடித்துக் கீழே ‘மோகமது தீர்ந்தேன்’ என்று கண்ணுக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் நல்ல வேளை நாம் எடுத்துக்கொண்ட நான்கு வரிகளில் இவ்விதம் அடித்தல் திருத்தல் இல்லை.

ஞாலத்தில் விரும்பியது நண்ண வேண்டும் என்ற நியதி இல்லை. ஆனால் எண்ணியது எய்தும் என்று பாரதி கூற வருவது போல் படுகிறது. விருப்பம் என்பது நமது இச்சையை மட்டும் சார்ந்து நிற்பது. ஆனால் எண்ணுவது என்பது உலகில் உள்ள புற அக மெய்மையைக் கவனத்தில் கொண்டு எழும் மனத்தின் செய்கை என்று படுகிறது. இவ்வாறு பொருள் படுத்தினால்தான் பாரதியார் பிற இடங்களில் கூறியுள்ளதும் இங்கு வந்து பொருந்துகிறது.

மனப் பெண் என்னும் பாடலில் அவர் மனத்தை விளித்துக் கூறும் வரிகள் ஈண்டு நோக்குதற்குரியன.

“மனமெனும் பெண்ணே வாழி நீ கேளாய்
ஒன்றையே பற்றி ஊசல் ஆடுவாய்
அடுத்ததை நோக்கி அடுத்தடுத்து உலவுவாய்
நன்றையே கொள்ளெனில் சோர்ந்து கை நழுவுவாய்
விட்டுவிடு என்றதை விடாதுபோய் விழுவாய்….
நின்னொடு வாழும் நெறியும் நன்கறிந்திடேன்
இத்தனை நாள் போல் இனியும் நின் இன்பமே
விரும்புவேன் நின்னை மேம்படுத் திடவே
முயற்சிகள் புரிவேன் முத்தியும் தேடுவேன்
உன்விழிப்படாமல் என்விழிப் பட்ட
சிவமெனும் பொருளைத் தினமும் போற்றி
உன் தனக்கு இன்பம் ஓங்கிடச் செய்வேன்”

என்ற வரிகளில் மனத்தின் விருப்பத்திற்கும் ஜீவன் எண்ணுவதற்கும் உரிய வித்யாசத்தைக் காட்டிவிடுவது போல் இருக்கிறது. மனத்தின் விழியில் பட்டதை மனம் நயப்பது விருப்பம். மனத்தின் விழியில் அல்லாமல் ஜீவனின் விழியில் பட்ட சிவம் என்னும் நன்மையான பொருளை நாடுதல் எண்ணம் என்று ஒருவாறு வித்யாசம் காணமுடிகிறது. இவ்வாறு மனத்தின் வழியில் ஜீவன் போகாமல், ஜீவனின் சுயமான பார்வையில் மனம் கூடி நின்று ஒத்துழைப்பது எண்ணம் என்று கொண்டால் கீழ்க்காணும் பாரதி வரிகளும் புதுப்பொருள் சுரந்து நிற்கின்றன.

உண்மையறிந்தவர் உன்னைக் கணிப்பரோ மாயையே மனத்
திண்மை உள்ளோரை நீ செய்வதும் ஒன்றுண்டோ மாயையே

மனம் தன் போக்கில் படரும் விருப்பங்கள் மாயையின்பால் படும். ஜீவன் அந்த மனத்தைத் தனக்கு ஒவ்விய விதத்தில் ஆள்வது திண்மை. அவ்வாறு ஜீவன் மனத்தை ஆளும் செயல் எண்ணம். அத்தகைய எண்ணம் முற்றிலும் மெய்மையைப் பற்றிய கவனத்தில் ஊன்றியது ஆகையாலே அந்த எண்ணம் என்பது பொய்ப்பது அரிது. எனவேதான்

மஹாசக்திக்கு விண்ணப்பம் என்னும் பாடலில் கூட பாரதியார்

எண்ணிய முடிதல் வேண்டும்
நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்
திண்ணிய நெஞ்சம் வேண்டும்
தெளிந்த நல் அறிவு வேண்டும்

என்று பாடும் வரிகள் மிகவும் பொருத்தமுடையன.

இவ்வாறு இருக்கவேதான் பாரதியார் களிப்பினில் பாடும் வரிகளான

எண்ணும் எண்ணங்கள் யாவினும் வெற்றி
எங்கும் வெற்றி எதனிலும் வெற்றி
கண்ணும் ஆருயிரும் என நின்றாள்
காளித்தாய் இங்கு எனக்கருள் செய்தாள்

என்ற வரிகளையும் நம்மால் இந்தத் தெளிவில் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியும்.

விதியே விதியே… [நாடகம்] – 2

<< முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

யாழினி சோகமாகத் திரும்பி வருகிறாள்.
விடுதி வாசலில் யாழினியின் வரவுக்காக ஆயா காத்து நிற்கிறார்.
யாழினியை அணைத்தபடியே அதன் அறைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.
விளக்கைப் போட்டுவிட்டு, ஜன்னலைச் சாத்துகிறார். கட்டிலைச் சரி செய்கிறார். பெட்ஷீட்டை உதறிப் போட்டபடியே ஆயா கேட்கிறார் : இப்ப புரியுதாம்மா… எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த வேதனைன்னு நீ வருத்தப்பட்டியே. வாழ்க்கைன்னா இப்படித்தான். பாத்தியா..? உன்னை மாதிரி எத்தனை பேரு இங்க இருக்காங்க. இனிமே அந்தக் கவலை உன் மனசுல நிச்சயம் வராது இல்லியா..?

யாழினி : ஆமா ஆயா… அந்தக் கேள்வி இனிமே என் மனசுல வராது.

ஆயா லேசாகச் சிரித்து அப்படித்தான் இருக்கணும் என்று சொல்லியபடியே பெட்ஷீட்டில் யானை போல் குனிந்து நடந்து ஓரங்களைச் சரிசெய்கிறார்.

யாழினி : ஆனா ஆயா… எங்களுக்கு ஏன் இப்படி நடந்துச்சு..?

பெட்ஷீட்டை சரி செய்து கொண்டிருந்த ஆயா அதிர்ந்து திரும்புகிறார். யாழினியின் கண்களில் தெரியும் வேதனையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் மெள்ள கண்களைத் தாழ்த்திக் கொள்பவர் தளர்ந்துபோய் பெட்ஷீட்டின் சரிசெய்யப்படாத ஓரங்களை மவுனமாகப் பார்க்கிறார். யாழினி அவரை நெருங்கிச் சென்று தொய்ந்து போன ஆயாவின் முகத்தைத் தன் பிஞ்சுக் கைகளால் மெதுவாக நிமிர்த்துகிறாள்.

யாழினி : ஏன் ஆயா… இதனை பேருக்கு இப்படி ஆச்சு. நாங்க யாருமே எந்தத் தப்பும் பண்ணலியே?

யாழினியின் கேள்வியை எதிர்கொள்ளமுடியாமல் வேறு திசையை வெறித்துப் பார்க்கிறார். அவர் கண்களில் நீர் கோர்த்து நிற்கிறது. பதில் சொல்ல முடியாமல் ஆயா அறையில் இருந்து வெளியே செல்கிறார். யாழினியும் அவர் பின்னாலேயே செல்கிறாள்.

நீண்ட வராண்டாவில் இருளும் வெளிச்சமும் கலந்து காணப்படுகிறது. வீசும் குளிர் காற்றில் யாழினியின் உடல் நடுங்குகிறது. ஆயா தன் கம்பளியால் யாழினியைப் போர்த்திவிடுகிறார். இரவின் பிரமாண்ட நிசப்தத்தில் யாழினியின் ஊன்றுகோல் சத்தம் திம் திம் என சுவர்களில் எதிரொலிக்கிறது. ஆயா தன் அறையை அடைந்தது மெள்ள கதவைத் திறக்கிறார். மங்கலான விளக்கெரியும் அவருடைய அறையில் இதுபோல் பயந்து நடுங்கியபடி இன்னும் பல குழந்தைகள்.

ஊன்றுகோலை ஊன்றியபடி வரும் யாழினியைப் பார்த்ததும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் மேலும் சோகத்தில் உறைகின்றன. ஆயா ஒரு சிறுமியை அழைத்து ஊன்றுகோலை வாங்கிக் கொள்ளச் சொல்கிறார். அந்தக் குழந்தை ஊன்றுகோலை வாங்கிக்கொண்டு தன் தோளில் யாழினியைத் தாங்கிக் கொள்கிறது. இன்னொரு பக்கத்திலும் ஒரு குழந்தை வந்து நிற்கிறது. மெதுவாக நடத்திக்கொண்டு கட்டிலில் கொண்டு சென்று அமர வைக்கிறார்கள்.

ஆயா குழந்தைகளைப் பார்த்து : நீங்க யாரும் இன்னும் தூங்கலியா..?
குழந்தைகள் பாவமாகத் தலையசைக்கின்றன.
சரி இங்க வாங்க. ஆயா கட்டிலில் கால் நீட்டி அமர்ந்து கொள்கிறார். எல்லாரும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்து கொள்கிறார்கள்.
ஆயா கதை சொல்லு ஆயா… கதை சொல்லு ஆயா… குழந்தைகள் நச்சரிக்கின்றன.
ஆயா : கதையைக் கேட்டதும் அப்படியே தூங்கிடணும் சரியா…
குழந்தைகள் சரி என்கின்றன.

ஆயா : ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்.
ஒரு குழந்தை : ஒரு ராஜா தான..?
ஆயா (குழந்தையை ஏக்கமாகப் பார்த்தபடியே) : ஆமாம் தில்ஷன். ஒரே ஒரு ராஜாதான்.
தில்ஷன் (பக்கத்தில் இருக்கும் இன்னொரு குழந்தையிடம்): ரெண்டு ராஜா இருந்தா நாடு தாங்காது.
ஆயா (அந்தக் குழந்தையை அணைத்தபடியே) : ஒரே ஒரு ராஜாதான். அவருக்குக் கண்ணு தெரியாது. அதனால அவரோட தம்பி கிட்ட ஆட்சிப் பொறுப்பைக் கொடுத்தாரு. அண்ணனுக்கு நூறு குழந்தைங்க. தம்பிக்கு ஐந்து குழந்தைங்க.
இன்னொரு குழந்தை (துள்ளிக் குதித்தபடி): இந்தக் கதை எனக்குத் தெரியும்… எனக்குத் தெரியும். 100 பேர் செத்துப் போயிடுவாங்க. அஞ்சு பேர் ஜெயிச்சிடுவாங்க.
ஆயா : ஆமா மதி. நான் உங்களுக்கு அந்தக் கதை ஏற்கெனவே சொல்லி இருக்கேன். இப்போ சொல்லப் போறது அதுலயே உள்ள, ஆனா உங்களுக்கு இதுவரை சொல்லாத கதை…
மதி (ஆச்சரியத்துடன்) : இதுவரை சொல்லாத கதையா..?
ஆயா : ஆமா… பத்ம வியூகத்துல மாட்டின அபிமன்யுவைப் பற்றி சொல்லப்போறேன்…
தில்ஷன் : பத்ம வியூகமா..? அபிமன்யுவா..?
ஆயா : ஆமா… உள்ள போற வழி மட்டும்தான் தெரியும். வெளிய வர்ற வழி தெரியாது…
மதி : ஐயய்யோ அப்படின்னா என்ன ஆகும்..?

ஆயா (பெருமூச்சுவிட்டபடியே) : சொல்றேன். எல்லாத்தையும் சொல்றேன். பாண்டுவுக்கு ஐந்து குழந்தைங்க இல்லையா… அதுல ஒருத்தர்தான அர்ஜுனன். அவரோடை பையன்தான் அபிமன்யு. அவரு வயித்துல குழந்தையா இருக்கும்போதே போர் புரியறது எப்படிங்கற வித்தையெல்லாத்தையும் படிச்சிட்டாரு.
தில்ஷன் : அம்மா வயத்துல இருக்கும்போதேயா..?
ஆயா : ஆமாம். அம்மா சுபத்திரை வயத்துல அபிமன்யு இருக்கும்போது அர்ஜுனன் யுத்தங்களைப் பற்றியும் யுத்தத்துல வகுக்கற வியூகங்களைப் பத்தியும் சுபத்திரை கிட்ட பேசிக்கிட்டிருந்திருக்காரு. வயத்துல இருந்த குழந்தை அபிமன்யு எல்லாத்தையும் ஒண்ணு விடாம கேட்டுட்டே வந்தது. பத்ம வியூகம் பத்தியும் விளக்கமா சொல்லிக்கிட்டிருந்தாரு.

abhimanyu-in-mahabharata

மதி : பத்ம வியூகமா..?
ஆயா : ஆமாம். பத்ம வியூகம். அதை உலகத்துலயே ரெண்டே பேரால மட்டும்தான் தகர்க்க முடியும். ஒருத்தர் கிருஷ்ண பரமாத்மா. இன்னொருத்தர் அர்ஜுனன்.
மதி : அபிமன்யுதான் வயித்துல இருந்தே எல்லாத்தையும் கேட்டாரே. அவருக்கும் தெரியும் இல்லையா.
ஆயா : அவர் முழுசா கேக்கலை. அதனால, அபிமன்யுவுக்கு பத்ம வியூகத்துக்குள்ள நுழையமட்டும்தான் தெரியும் வெளிய வரத் தெரியாது. ஆனா, குருக்ஷேத்ரத்துல போர் நடக்கும்போது, உள்ள போய் மாட்டிக்கிடுவான். துரோணர், பீஷ்மர், துரியோதனன் அப்படின்னு எல்லா பெரிய ஆட்களும் சுத்தி நின்னு அவனைத் தாக்குவாங்க. கர்ணன் பின்னால இருந்து அம்பை விட்டு அபிமன்யுவோட வில்லை முறிச்சிடுவான்.
தில்ஷன் : பின்னால இருந்து தாக்குவாங்களா..?
ஆயா : பொதுவா, போர்ல நேருக்கு நேரா நின்னுதான் சண்டை போடுவாங்க. அதுமட்டும் இல்லாம, வில் அம்பு வைச்சிருக்கறவன் இன்னொரு வில் அம்பு வெச்சிருக்கறவன் கூடத்தான் மோதுவான். பக்கத்துலயே வாளோட ஒரு எதிரி நின்னுட்டிருந்தாலும் அவன் இவனைக் கொல்ல மாட்டான். குதிரைல இருக்கறவன் குதிரைல இருக்கறவன் கூடத்தான் சண்டை போடுவான். அந்தச் சண்டைல கூட ஒருத்தர் கையில இருக்கற ஆயுதம் கீழ விழுந்துட்டா அவனை யாரும் தாக்க மாட்டாங்க.

மதி : அய்… பொய் சொல்றீங்க. நாங்கள்ளாம் ஆயுதமே ஏந்தாதவங்கதான். வீட்லயும் பள்ளிக் கூடத்துலயும் மருத்துவமனையிலயும்தான் இருந்தோம். வெடி குண்டுங்க எங்களைத் தேடி வீசப்பட்டுச்சே.
ஆயா : ஆமாம். இந்தக் காலத்து யுத்தம் அப்படித்தான் நடக்குது. ஆனா, அந்தக் காலத்துல அப்படியில்ல. ஆயுதம் தூக்காதவங்க போர்க்களத்துக்கு வரவே மாட்டாங்க. வீடுகள்லயே இருந்துடுவாங்க. ஆயுதம் வெச்சிருக்கறவங்களும் வீடுகள்ல உள்ளவங்களை தேடிப் போயெல்லாம் தாக்க மாட்டாங்க. அந்தக் காலத்துல யுத்தத்துக்கும் ஒரு தர்மம் இருந்தது. பத்ம வியூகம் அப்படிங்கறது ரொம்பவும் மோசமான, வெல்லவே முடியாத எதிரியைக் கொல்றதுக்காக அமைக்கக்கூடியது.
தில்ஷன் : அர்ஜுனர், கிருஷ்ணர், பீமன் எல்லாரும் இருந்துமா அபிமன்யு மாட்டிக்கிட்டார்.
ஆயா : யாருமே எதிர்பாக்கலைம்மா… அர்ஜுனனும் கிருஷ்ணரும் வேற இடத்தில சண்டை போட்டுட்டு இருந்தாங்க. அபிமன்யு பச்சக் குழந்தை. பெரிய பெரிய எதிரியை வீழ்த்தத்தான் பத்ம வியூகம் வகுப்பாங்க. ஒரு பச்சக் குழந்தையைச் சுத்தி நின்னு அத்தனை பேரும் தாக்குவாங்கன்னு யாரும் எதிர்பார்க்கலை. மொதல்ல அந்த வியூகம் அர்ஜுனனைக் குறிவெச்சுத்தான் வகுக்கப்பட்டது. அபிமன்யுவுக்கு இள ரத்தம் அப்படிங்கறதால வியூகத்துக்குள்ள மாட்டிக்கிட்டாரு. உள்ள இருந்தபோதும் துணிச்சலா போராடினாரு. ஆனால், வெளில வரத் தெரியலை.

மதி : எதிரியோட பலம், வியூகம் தெரியாம சண்டை போடற எப்பவுமே முட்டாள்தனம்தான் இல்லையா..?
ஆயா : ஆனா, இந்த இடத்துல அபிமன்யு எதிரியோட பலம் தெரியாம மோதலை. ஒத்தைக்கு ஒத்தையா நின்னு போராட வேண்டிய இடத்துல ஒருத்தரை அதுவும் சின்னஞ்சிறு பாலகனை ஒரே நேரத்துல பலர் அநியாயமா சுத்தி வளைச்சுக் கொன்னுட்டாங்க. அபிமன்யுவை ஜெயிச்சது வீரத்தினால இல்லை, வஞ்சத்துனால.

மகாபாரதத்துல ஒரே ஒரு அபிமன்யு. ஈழத்துல எல்லாருமே அபிமன்யு. வெளியேறும் வழி தெரியாமல் பத்ம வியூகத்தில் மாட்டிக்கொண்ட தேசம் அது.

அப்போது வெளியில் ‘கிறீச் கிறீச்’ என்று ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது. குழந்தைகள் ஒவ்வொருவராக என்ன சத்தம் என்று பார்க்க வெளியே செல்கிறார்கள். புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்தபடியே கடைசியாக ஆயாவும் வெளியில் வந்து பார்க்கிறார். காலியான நீண்ட வராண்டா வழியாக ஒரு தொட்டிலைத் தள்ளியபடி வார்டுபாய் வந்து கொண்டிருந்தார். ஆயாவும் குழந்தைகளும் எதிரில் சென்று பார்க்கிறார்கள். தொட்டில் முழுவதும் உலராத ரத்தத்துளிகளும் தசைத் துணுக்குகளுமாக இருக்கிறது. நடுவில் மிகப் பெரிதாக ஒரு பொத்தல் விழுந்து கிடக்கிறது.

ஆண்டவா… என்று ஆயா பெருமூச்சுவிடுகிறார்.

பின்னாலே வந்த வார்டு பாய் : முள் வேலி முகாம்ல இருந்த தற்காலிகக் கூடாரத்துல இந்தத் தொட்டில்ல ஒரு குட்டியூண்டு பாப்பாவை படுக்க வெச்சிருந்தாங்க. கூடாரத்துக்குள்ள ஒரே இருட்டா இருந்ததால பாப்பா அழுதுட்டே இருந்துச்சு. அம்மா, தொட்டிலை அப்படியே தள்ளிக்கிட்டு வெளிய வந்து நிலாவைக் காட்டினாங்க. நிலாவைப் பாத்த பிறகும் பாப்பா அழுகையை நிறுத்தலை. பக்கத்து கூடாரத்துல இருந்தவங்க பாப்பாவுக்கு என்னென்னமோ விளையாட்டு காட்டினாங்க. செல்லமா அதட்டியும் பாத்தாங்க. பாப்பாவுக்கு வேறெதுவோ தேவையா இருந்திருக்கு. அழுகை நிக்கவேயில்லை. மயானக் காடு மாதிரி இருந்த பாதுகாப்பு வளையத்தின் இரவு நேர நிசப்தத்தை குழந்தையின் அழுகைக் குரல் ரொம்பவே இம்சைப்படுத்திச்சு. திடீர்னு ஒரு விமானம் வானத்துல உதிச்சது. அதோட கருப்புப் புகை, நிலாவை கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைச்சிச்சு. விமானத்தில் இருந்து ஒரு ஷெல், இரையைக் கொத்த தண்ணில பாயற மீன் கொத்திப் பறவை மாதிரி சர்ருன்னு பாப்பாவின் தொட்டிலில் வந்து விழுந்தது. பாப்பாவோட அழுகை நின்னுடுச்சு. பாதுகாப்பு வளையத்தில அமைதி திரும்பிடுச்சு.

***

விடுதி வராண்டாவில் குழந்தைகள் சோகமாக உட்கார்ந்திருக்கின்றன. அவர்களின் கைகளில் இருக்கும் பொம்மைகளும் அழுது கொண்டிருக்கின்றன. சிலவற்றுக்குக் கைகள் இல்லை. சில பொம்மைகள் ஊன்றுகோலுடன் இருக்கின்றன. சில பொம்மைகள் கண் தெரியாதவையாக இருக்கின்றன. கண் தெரியாத பொம்மைக்கு கீ கொடுத்ததும், அம்மாவும் நீயே அப்பாவும் நீயே… அன்புடனே ஆதரிக்கும் தெய்வமும் நீயே என்று முன்னால் விரிந்து கிடக்கும் வெட்ட வெளியைப் பார்த்து கைகளை நீட்டியபடி எதையோ யாசித்தபடி நடந்து செல்கிறது. குழந்தைகள் இறுக்கத்துடன் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

தில்ஷன் : இந்தப் பிரச்னைக்கு நாம ஒரு தீர்வு கண்டுபிடிச்சாகணும்.
மதி : நம்மளால என்ன செய்ய முடியும்..?
யாழினி : நமக்கு நீதி கிடைச்சாகணும்.
இர்ஃபான் : தெய்வம் கிட்டப் போய் முறையிடுவோமா..?
யாழினி : அதைத்தான் நானும் சொல்ல வந்தேன்.
மதி : நாம எல்லாரும் போவோமா..?
யாழினி : வேண்டாம். எல்லாரும் போனா நல்லா இருக்காது. மொதல்ல நாம நாலு பேர் மட்டும் போய் பேசிப் பார்ப்போம். அதுக்கப்பறம் தேவைப்பட்டா எல்லாரும் போவோம்.
குழந்தைகள் வட்டமாகக் கூடி நின்று சாட் பூட் திரீ போட்டு யார் யாரெல்லாம் போவது என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.

***

yamaகுழந்தைகள் தொட்டிலைத் தள்ளியபடியே தெய்வத்தின் அரண்மனையை நோக்கிச் செல்கின்றன. ராட்சஸ எருமை ஒன்று உட்கார்ந்திருப்பதுபோல் தூரத்தில் ஒரு அரண்மனை தென்படுகிறது. நீதி கேட்டுக் குழந்தைகள் அதை நெருங்க நெருங்க அது பின்னோக்கி நகர்ந்து செல்வதுபோல் தெரிகிறது. சாலை மருங்கில் இருக்கும் பட்டுப்போன மரங்களின் கிளைகளில் இருந்து பனித்துளிகள், கண்ணீர்போல் வழிகின்றன. ஒருவழியாகக் குழந்தைகள் அரண்மனையை நெருங்குகின்றன. அதன் உயரமான படிக்கட்டுகளில் தள்ளிச் செல்ல முடியாமல் போகவே குழந்தைகள் தொட்டிலை பாடை போல் தூக்கிச் செல்கின்றன. தொட்டிலே பாடையாகிப் போனதைப் பார்த்து அரண்மனையின் மாடங்களில் அமர்ந்திருக்கும் கழுகுகள் அலறி அடித்தபடி பறக்கின்றன.
குழந்தைகள் பிரமாண்ட அரண்மனைக்குள் நுழைகின்றன. அவர்கள் வருவது தெரிந்ததும் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மரண தேவன் மாயமாக மறைகிறார். அதைத் தொடர்ந்து அங்கிருந்தவர்களில் பலர் மாயமாக மறைகின்றனர். சிலர் சிலையாக உறைந்துபோகின்றனர். தொட்டில் தானாக பிரமாண்ட மாளிகையில் ஒவ்வொரு அறையாக ஒரு பதிலைத் தேடி அலைகிறது. சக்கரங்கள் உருளும் சத்தம் மட்டும் பூதாகாரமாக அரண்மனையின் சுவர்களில் பட்டு எதிரொலிக்கிறது.

***

மாயமாக மறைந்த மரணதேவன் நேராக ஒளிப்பிழம்பான பரம்பொருளின் முன்னால் போய் நிற்கிறார்.

மரணதேவன் : இறந்துபோன குழந்தைகள் நீதி கேட்டு வந்திருக்கிறார்கள்.
பரம்பொருள் : இறந்தவர்களுக்கு என்ன நீதி வேண்டிக்கிடக்கிறது?
மரண தேவன் : மன்னிக்கவும். தவறாகச் சொல்லிவிட்டேன். அவர்கள் இறந்தவர்கள் அல்ல. கொல்லப்பட்டவர்கள்.
ஒளிப்பிழம்பு சிறிது மங்குகிறது.
பரம்பொருள் : சரி… அதையும் ஏன் என்னிடம் சொல்ல வந்திருக்கிறாய். அவர்களுக்கான பதில் உன்னிடம் இல்லையா என்ன..?
மரணதேவன் : இல்லை பிரபுவே…
ஒளிப்பிழம்பு மேலும் மங்குகிறது.
பரம்பொருள் : என்ன சொல்கிறாய். உன்னிடம் பதில் இல்லையா..? நீ ஒருபோதும் இப்படிக் கலங்கி நான் பார்த்ததில்லையே.
மரணதேவன் : ஒரு குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது. அந்தத் தொட்டிலிலேயே அது கொல்லவும்பட்டுவிட்டது. அதற்கு அவர்கள் பதில் கேட்கிறார்கள்.

பரம்பொருள் : என்ன புதிதாகக் கேள்விகள் கேட்கிறாய்..? இந்த மனிதர்கள் துள்ளத் துடிக்கக் கொன்று குவிக்கும் வெள்ளாட்டுக்குட்டிகளை, தோல் உரித்துத் தொங்கவிடும் இளங்கன்றுகளை, எண்ணெயில் பொரித்துத் தின்னும் பறவைக் குஞ்சுகளை நீ பார்த்தது இல்லையா..? கைக்கு எட்டாத தூரத்தில் கடலில் வசித்த நிலையிலும் கப்பல்களில் சென்று வலைவீசிப் பிடித்து கொடூரமாகக் கொல்லப்படும் மீன்கள் இனம் பற்றி உனக்குத் தெரியாதா..? கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் முழுவதும் நீரால் சூழப்பட்டிருந்தும் படகில் ஒரு துளி நீருக்காக துடி துடித்து இறக்கும் மீன்களின் கதறல் உன் காதில் விழுந்ததே இல்லையா? மனித குலம், கேவலம் தன் உணவுக்காக, அதுவும் ருசிக்காகக் கொல்லும் உயிர்களின் எண்ணிக்கை உனக்குத் தெரியாதா?

மரணதேவன் : ஒரு மீனின் உயிரும் குழந்தையின் உயிரும் சமமானவையா என்ன..?
பரம்பொருள் : நீ மரணத்தின் தெய்வம்தானே… என்றிலிருந்து மனிதர்களின் தெய்வமானாய்..?
மரணதேவன் : இந்தக் குழந்தைகள் எந்த மீனையும் கொல்லவில்லை. மானையும் உண்ணவில்லை.
பரம்பொருள் : அதற்கென்ன செய்ய… மனித இனம் செய்யும் தவறுக்கு மனித இனம்தான் தண்டனை அனுபவித்தாக வேண்டும்.
மரணதேவன் : ஒட்டுமொத்த இனம் என்று பார்ப்பது அவ்வளவு சரியில்லையே. தவறு செய்தவருக்கு தண்டனை என்பதுதானே தர்மம்.
பரம்பொருள் : தர்மம் பற்றி நீ எனக்கு போதிக்க வந்திருக்கிறாயா..? ஒரு தவறும் செய்யாத உயிரினங்களைக் கொல்லும் மனித இனத்துக்கான தண்டனையை ஒரு தவறும் செய்யாத மனிதர்களுக்குத்தானே தரமுடியும். அப்போதுதானே அந்த வலி அவர்களுக்குப் புரியவரும். அதோடு, எந்த மூளை, மனிதனுக்கு இந்த பூமியில் சர்வாதிகாரத்தைத் தந்திருக்கிறதோ அதே மூளை ஏற்படுத்தும் பேதங்களால்தான் அது கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படவும் வேண்டும். பகலுக்கு எதுவோ அதுவே இரவுக்கும் காரணம். வரமே சாபம். போ… போய் ஆறுதல் சொல்லி அனுப்பு.

மரணதேவன் நிலைகுத்திய விழிகளை இமைக்காமல் தயங்கியபடியே நிற்கிறார்.

மரணதேவன் : இன்னும் என்ன தயங்குகிறாய். மானோ மீனோ வந்து நியாயம் கேட்டால்தான் நீ கலங்குவதில் கொஞ்சமாவது நியாயம் இருக்கும். வந்திருப்பது மனிதக் குழந்தைகள்தானே. பயப்படாதே. ஊன் உண்ணிகளுக்கு தாவர உண்ணிகள் உணவாவதுபோல் அடிப்படைவாதிகளுக்கு அப்பாவிகள் பலியாகிறார்கள். அப்பாவிகளின் எண்ணிக்கை அளவுக்கு மீறிப் பெருகினால் இயற்கைவளங்களைப் பங்கிடுவதில் போட்டி ஏற்பட்டு அது பேதங்களைப் பெரிதுபடுத்தும். அதில் ஏற்படும் சண்டையால் அப்பாவிகள் கொல்லப்பட்டு மனித இனத்துக்குள் ஒரு சமநிலை உருவாகும். மானைக் கொன்றும் பிறப்பித்தும் அல்லவோ புல்லையும் புலியையும் நிலைப்படுத்துகிறோம் இப் பிரபஞ்சத்தில்.

மரண தேவன் : தப்பு செய்தவருக்கு தண்டனை என்றால் அதை ஓரளவுக்குப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

big-bang-great-lightபரம்பொருள் : என்ன நீ… புரியாமல் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறாய். நல்லது செய்பவர்களுக்கு நன்மை… கெட்டது செய்பவர்களுக்கு தண்டனை என்பதா நம் தர்மம். அது மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை, வாழத் தகுந்ததாக ஆக்கிக் கொள்ள, தாங்களாக உருவாக்கிய ஒரு கற்பனை. அது எப்படி நம்மைக் கட்டிப் போடமுடியும். அதுவும்போக நான் ஒரு அப்பாவி என்பது எப்படி நீதி கேட்கும் உரிமையாக முடியும்? உன்னை யார் அப்பாவியாக இருக்கச் சொன்னது. எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரியான கைகால்கள், கண் மூக்குகள் கொடுத்துத்தானே அனுப்பி இருக்கிறோம். உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள உன்னாலே ஒரு வழி கண்டுபிடித்துக்கொள்ள முடியவில்லையென்றால் யார்தான் என்னதான் செய்ய முடியும்?

சூழலுக்கு ஏற்ப எது தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ளுமோ அதுவே வாழும். வெல்லும். தாக்குப் பிடிக்க முடிந்தவற்றுக்குத் தான் இந்தத் தரணி. நம் தர்மம் அதுவே. இதில் உணர்ச்சிகளுக்கு ஏது இடம். அதனால்தான் அந்தகனாக்கி உன்னை அரியணையில் அமர்த்தினேன். நீயோ அதன் பின்னும் கலங்குகிறாய். இன்று உனக்கு என்ன ஆயிற்று என்றே தெரியவில்லை. சரி… வந்திருப்பது மனிதக் குழந்தைகள் என்று வேறு சொல்கிறாய். போ… போய் மனித தெய்வங்களில் யாரையாவது அனுப்பி பேசச் சொல்லு.

மரணதேவன் சோர்வுடன் தலையைக் குனிந்தபடி திரும்பிச் செல்கிறார்.

***

மனிதர்களுக்கான தெய்வம், குழந்தைகளைச் சந்திக்கக் கிளம்புகிறது.

நெற்றி நிறைய திருநீறை எடுத்துப் பூசிக் கொள்கிறது. கைகளில் ஸ்ரீ சூர்ணம் இட்டுக் கொள்கிறது. தலையில் தொப்பி ஒன்றை அணிந்து கொள்கிறது. சிலுவைக் குறியிட்ட மாலையை கழுத்தில் அணிந்து கொள்கிறது. புத்தனின் பாதக் குறடுகளை அணிந்து கொள்கிறது. சுடலைமாடனின் வீச்சரிவாளை கையில் எடுத்துக்கொண்டு புறப்படுகிறது. எதையாவது விட்டு விட்டோமா என்று யோசிக்கிறது. மேலிருந்தபடியே குழந்தை களை உற்றுப் பார்க்கிறது. வேண்டியதையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்ட திருப்தியுடன் புறப்படுகிறது.

எதிரில் வரும் இன்னொரு தெய்வம் : என்ன கந்தரகோலம் இது?

மனித தெய்வம் : மனிதர்கள் என்னை இப்படித்தான் ஆக்கிவைத்திருக்கிறார்கள். வந்திருப்பது எந்த மதத்தின் குழந்தைகள் என்பது தெரியவில்லை. எனவேதான் இந்த முன்னேற்பாடு.

இன்னொரு தெய்வம் : குழந்தைகள் இந்தக் கோலத்தில் உன்னைப் பார்த்தால் பயந்துவிடமாட்டார்களா…
மனித தெய்வம் : மாட்டார்கள். அவர்கள் எந்த மதத்தின் கண் கொண்டு பார்க்கிறார்களோ அந்த அடையாளத்துடன் மட்டுமே நான் அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிவேன்.
இன்னொரு தெய்வம் : அது சரி… நாத்திகர்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு எங்கே…
மனித தெய்வம் : இறைக் குறியீடுகள் இல்லாத இடமெல்லாம் அவர்களுக்கானதுதானே…

சிரித்தபடியே இன்னொரு தெய்வம் கடந்து செல்கிறார்.

குழந்தைகள் இருக்கும் இடம்வரை மெதுவாக நடந்துவரும் மனிதக் கடவுள், குழந்தைகளைப் பார்த்ததும் பதறியதுபோல் நடித்து வேகமாக அவர்களை நெருங்குகிறது.

மனித தெய்வம் : என்ன நடந்தது குழந்தைகளே…
குழந்தை : போரில் என் கால் பறிபோய்விட்டது.
தெய்வம் வேதனையோடு முழங்காலிட்டு அமர்ந்து குழந்தையின் காலைத் தடவிக் கொடுக்கிறது.
இன்னொரு குழந்தை : நான் கொல்லப்பட்டுவிட்டேன்.
தெய்வம் அந்தக் குழந்தையின் தலையை வருடிக் கொடுக்கிறது.
சிறுவன் : நானும் கொல்லப்பட்டுவிட்டேன்.

தெய்வம் கண்களை மூடிக்கொண்டு வருந்துகிறது.

நால்வரும் ரத்தம் தோய்ந்த தொட்டிலைச் சுட்டிக் காட்டி ஏதோ சொல்ல வருகின்றனர். தெய்வம் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது. சிறிது நேரம் தொட்டிலையே உற்றுப் பார்த்துவிட்டு பெருமூச்சுவிடுகிறது.
தெய்வம் : நீங்கள் சரியான இடத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறீர்கள். கவலையைவிடுங்கள். உங்களை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கியவர்களுக்குத் தகுந்த பாடம் புகட்டுவேன். (முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த தெய்வம் எழுந்து நிற்கிறது).

குழந்தை : அது தேவையில்லை. இனிமேல் இதுபோல் நடக்காமல் இருந்தால் அதுவே போதும்.
தெய்வம் : இல்லையில்லை. தவறு செய்தவர்களுக்கு கடும் தண்டனை கொடுத்தால்தான் இதுபோல் இனிமேல் தவறுகள் நடக்காமல் தடுக்க முடியும். சரி… உங்களை பூமிக்கு அனுப்புகிறேன். உங்களுடைய நிலைக்கு யார் காரணம் என்பதை நீங்கள் கண்டுபிடியுங்கள். உங்களுக்கு நான் ஒரு வரமும் தருகிறேன். செய்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் யாரையாவது நீங்கள் பார்த்துவிட்டீர்கள் என்றால் அந்த நிமிடமே நீங்கள் இழந்தவையெல்லாம் உங்களுக்குக் கிடைத்துவிடும்.

குழந்தைகள் : நிஜமாகவா..?
தெய்வம் : தெய்வங்கள் பொய் சொல்லாது குழந்தைகளே.
குழந்தை : படுகொலைகள் மட்டும்தான் செய்யும் இல்லையா..?
தெய்வம் (லேசாக அதிர்ந்து, பின் சுதாரித்துக் கொள்கிறது) : சரி சரி நேரமாகிறது புறப்படுங்கள்.
குழந்தைகள் : நீங்கள் எங்களுடன் வரவில்லையா…
தெய்வம் : இல்லை நான் உங்களுடனே இருப்பேன். கவலைப்படாதீர்கள்.
குழந்தைகள் : சரி…
குழந்தைகள் நம்பிக்கையுடன் புறப்படுகின்றன.
அரூபமாக நின்று கொண்டிருந்த மரண தேவன், மனித தெய்வத்தின் முன்னால் தோன்றி : என்னது. நீங்கள் பாட்டுக்கு இழந்ததையெல்லாம் தருவதாக வரம் கொடுத்துவிட்டிருக்கிறீர்கள்.
தெய்வம் : நான் அதை மட்டுமா சொன்னேன். ஒரு நிபந்தனையையும் சேர்த்துத்தானே சொல்லி இருக்கிறேன்.
மரணதேவன் : அது என்ன பெரிய நிபந்தனை. செய்த தவறை ஒத்துக்கொள்ளும் ஒருவர் கூடவா பூமியில் இல்லாமல் போய்விடப்போகிறார்கள்?
மரணதேவனின் தோளில் கை போட்டபடியே மனித தெய்வம் அர்த்தபுஷ்டியுடன் சிரிக்கிறது. இருவரும் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்புகிறார்கள்.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி >>

எழுமின் விழிமின் – 34

சுவாமி விவேகானந்தரின் எழுச்சியூட்டும் சிந்தனைகள்

தொகுப்பு: ஏகநாத் ரானடே (Rousing call to the Hindu nation)

தமிழில்: ஆர்.கோபாலன்

வெளியீடு: விவேகானந்த கேந்திர பிரகாசன் டிரஸ்ட், சென்னை.

 ***

முந்தைய பகுதி

தொடர்ச்சி…

.

ஒவ்வொரு கடமையும் புனிதமானது தான்:

Vivekananda22ஒவ்வொரு கடமையும் புனிதமானது தான்.  கடமையில் பக்தியுடனிருப்பது தெய்வ வழிபாட்டில் மிக உயர்ந்த முறையாகும்…..

நமக்கு மிக நெருங்கியுள்ள கடமையை, நாம் இப்பொழுது ஏற்றெடுத்துள்ள கடமையை செம்மையாகச் செய்வதால் நம்மை நாம் மேலும் அதிகமாகப் பலப்படுத்திக் கொள்கிறோம்.  இவ்வாறாக படிப்படியாக நமது பலத்தை அதிகரித்துக்கொண்டே போனால், நாம் ஒரு பெரும் நிலையைக் கூட எய்திவிடக் கூடும்.  அப்பொழுது வாழ்க்கையிலும், சமூகத்திலும் எல்லோரும் மிக விரும்பிப் போற்றுகிற, கௌரவிக்கிற கடமைகளைக் கூடச் செய்து முடிக்கிற நல்ல வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைக்கும்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் எந்த இடத்துக்குத் தகுந்தவர்களோ அந்த இடத்தில் தான் இருக்கிறோம்.  ஒவ்வொரு பந்துக்கும் தக்கதொரு குழி உண்டு.  ஒருவனுக்கு மற்றவர்களைவிட அதிகமான திறமை இருக்குமானால் உலகம் அதைக் கூடக் கண்டுபிடித்துவிடும்.  ஏனெனில் இயற்கையிலேயே எங்கு பார்த்தாலும் ஒவ்வொன்றையும் பொருத்தமான இடத்தில் அமைக்கிற மாறுதல் நிகழ்ந்தே வருகிறது.  ஆகவே முணுமுணுப்பதில் பயனில்லை.

ஒரு பணக்காரன் தீயவனாக இருக்கலாம். இருப்பினும் அந்த மனிதனைப் பணக்காரனாக்கிய சில நல்ல குணங்கள் அவனிடம் இருந்தே தீரும்.  வேறொரு மனிதனுக்கும் அதே குணங்கள் ஏற்பட்டால் அவனும் பணக்காரனாக ஆகிவிடலாம். ஆகவே சண்டையிடுவதாலும், குற்றஞ்சொல்லிக் கொண்டிருப்பதாலும் என்ன பயன்?  அப்படிச் செய்வதால் நமக்கு  நல்ல நிலை எற்பட்டுவிடாது.

உனது விதியைப் பற்றி முணுமுணுக்காதே;
ஒவ்வொரு கடமையையும் சுவையுடன் செய்:

இந்த மரம் சிறு விதைக்குள் இருந்தது!
இந்த மரம் சிறு விதைக்குள் இருந்தது!

….ஒரு மனிதன் தனக்குக் கிடைத்துள்ள சிறு அளவு வேலையை எண்ணி முணுமுணுப்பானாயின்,  அவன் எல்லாவற்றுக்குமே முணுமுணுப்பான்.  முணுமுணுத்துச் சிடுசிடுத்து, மிகுந்த துக்ககரமான வாழ்க்கையை அவன் நடத்துவான். அவன் செய்வதெல்லாம் தோல்வியிலேயே முடியும்.

ஆனால் தனது கடமைகளை மகிழ்வோடு செய்துகொண்டு, பணியாகிய ரதத்தின் சக்கரத்தில் தோள் கொடுத்துத் தள்ளுகிறவன், ஒளியைக் காண்பான்.  உயர்தரமான கடமைகள் அவன் பங்குக்குக் கிடைக்கும்.

பலனை எதிர்பார்த்து அதில் பற்றுக்கொண்டு வேலை செய்கிற மனிதன் தனக்குக்  கிடைத்துள்ள கடமையின் தன்மையைப் பற்றி முணுமுணுப்பான்.  ஆனால் பற்றற்ற ஊழியனுக்கு எல்லாக் கடமைகளுமே ஒரே மாதிரியானவை தான்.  எந்தக் கடமையானாலும் அது சுயநலத்தையும், சிற்றின்பத்தையும் கொன்றுவிடவும், ஆத்மாவுக்கு விடுதலை தேடித் தரவும் திறமை வாய்ந்த கருவியாகவே அமையும்…

முணுமுணுக்கிறவனுக்கு எல்லாக் கடமைகளுமே சுவையற்றவை.  எதுவுமே அவனை ஒருபோதும் திருப்திப்படுத்தாது.  அவனது வாழ்வு முழுவதும் தோல்வி மயமாக ஆவது திண்ணம்.  நாம் வேலை செய்துகொண்டே செல்வோம்.  நமது கடமையாக எது வந்தெய்துகிறதோ அதனைச் செய்துகொண்டே போவோம்.  வேலையாகிற சக்கரத்தில் நமது தோள்களைக் கொடுத்துத் தள்ள  எப்பொழுதும் ஆயத்தமாக இருந்து கொண்டிருப்போம்.  அப்படியிருந்தால் நாம் ஒளியைக் கண்டே தீருவோம்.

எந்த வேலையும் அற்பமானதல்ல.  தன்னுடைய மனத்துக்குப் பிடித்தமான காரியத்தை ஒரு அடிமுட்டாள் கூடச் செய்து முடித்துவிட முடியும்.  ஆனால்  எந்த வேலையையும் தனக்குப் பிடித்தமானதாக, சுவையுள்ள வேலையாக ஆக்கிக் கொள்ளுகிறவன் புத்திசாலி எனப்படுவான்.

இந்த உலகிலிருக்கிற எல்லாமே ஆலமரத்து விதைபோல நுண்ணியதாக, கடுகு போலத் தோற்றமளித்தாலும், அதற்குள்ளே பெரிய ஆலமரம் மறைந்துள்ளது.  இதைக் கவனித்துத் தெரிந்து கொண்டு, எல்லாப் பணிகளையும் உண்மையிலேயே உயர்ந்ததாக ஆக்குவதில் வெற்றி பெறுகிற மனிதனே புத்திசாலியாவான்.

பிறரைக் குற்றஞ் சொல்லாதே: உன்னையே ஆராய்ந்து பார்:

ஒவ்வொரு அடியும் உன்னுடையது மட்டுமே!
ஒவ்வொரு அடியும் உன்னுடையது மட்டுமே!

….நாம் தாக்கப்படக் கூடிய நிலையில் இருந்தாலன்றி நம்மை எதுவும் தாக்கிப் பாதிக்காது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.  என்னுடைய உடல் வியாதியால் பாதிக்கப்படுவதற்கு ஆயத்தமாக இராத வரை வியாதி என்னை அணுகாது.  வியாதியானது கிருமிகளை மாத்திரம் பொறுத்ததல்ல.  ஏற்கனவே உடலில் இருக்கிற சில தன்மைகளைப் பொறுத்ததாகும்.

நமக்கு ஏற்றது தான் கிடைக்கிறது.  தகுதியே இல்லாமல் துன்பம் ஏற்படாது என்பதை நாம் நமது கர்வத்தைக் கைவிட்டு உணர்ந்து கொள்வோம்.  தகுதியில்லாமல் நமக்குத் தாக்குதலோ அடியோ கிடைக்காது.  எனது சொந்தக் கைகளாலேயே வழிவகுக்காமல் எந்தத் தீமையும் எனக்கு ஒருபோதும் ஏற்பட்டதில்லை.  நாம் அதனைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உன்னையே நீ அலசி ஆராய்ந்து பார்த்தால், உனக்குக் கிடைத்த ஒவ்வொரு அடியும்,  நீ அதற்காக ஏற்பாடு செய்து வைத்திருந்ததால் தான் கிடைத்தது என்பது தெரியவரும்.  நீயாகச் செய்வது பாதி; வெளி உலகம் செய்வது பாதி; இந்த ரீதியில்தான் அடி கிடைக்கிறது.  இப்படிச் சிந்தித்தால் நாம் சாந்தமான கம்பீரமான மனநிலைக்கு வந்து சேருவோம்.

அத்துடன்  கூட இந்த ஆராய்ச்சியின் மூலமாக நமக்கு ஒரு நம்பிக்கை பிறக்கும். அதாவது ‘வெளி உலகத்தைக் கட்டுப்படுத்த என்னால் முடியாது.  ஆனால் என்னிடம் எது இருக்கிறதோ – அதாவது எனது சொந்த அக உலகம் – அது என்னுடைய ஆளுகைக்கு உட்பட்டது.  இந்த இரண்டும்   ஒன்று சேருவதால் தான் தோல்வி ஏற்படுமாயின், இந்த இரண்டும் சேருவதன் மூலம் தான் எனக்கு அடி கிடைக்க வேண்டுமென்றால், என்னிடமிருக்கிற பங்கை நான் கூட்டிச் சேர்க்க மாட்டேன்.  அப்பொழுது எப்படித் தாக்குதல் வரும்? என்னை என்னால் நன்றாக அடக்கியாள முடிந்தால் தாக்குதல் ஒருபோதும் என்னை அணுகவே முடியாது.

……ஆகவே உங்களது தவறுகளுக்காக வேறு எவரையும் குற்றஞ் சாட்டாதீர்கள். உங்களது கால்களிலே நில்லுங்கள்.  முழுப் பொறுப்பையும் நீங்களே ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.  “நான் அனுபவிக்கிற இந்தத் துன்பத்துக்கு நானே பொறுப்பு என்றால் இதனை நானே தான் நீக்க வேண்டும் என்பது நிரூபணமாகி விடுகிறது” என்று கூறுங்கள்.

நான் நிர்மாணித்ததை என்னால் அழிக்கவும் முடியும்.  வேறொருவர் உண்டாக்கியரை என்னால் ஒருக்காலும் அழிக்க முடியாது.

ஆகையால் எழுந்து நில்லுங்கள்.  துணிவுடனிருங்கள்.  வலிவுடனிருங்கள்.  முழுப் பொறுப்பையும் உங்களது தோள் மீதே, நீங்களே ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.  உங்களது விதியை நீங்களே தான் நிர்மாணிக்கிறீர்கள்.  உங்களுக்குத் தேவையான சக்தி, துணை எல்லாம் உங்களிடமே உறைந்துள்ளன.

“மடிந்து போன முற்காலம் மடிந்தவற்றைப் புதைக்கட்டும்”. முடிவற்ற வருங்காலம் உங்கள் முன்னே உள்ளது.  நீங்கள் பேசுகிற ஒவ்வொரு பேச்சும், சிந்திக்கிற சிந்தனையும் செய்கிற செயலும் வருங்காலத்தில் உங்கள் மீது பாய்வதற்கு ஆயத்தமாக, ஒரு குவியலாகச் சேர்ந்து உள்ளன.

நீங்கள் செய்த கெட்ட சிந்தனைகளும், கெட்ட செயல்களும், புலிகளைப் போலப் பாய்வதற்கு  ஆயத்தமாக இருப்பதைப் போலவே நம்பிக்கையுணர்ச்சியைத் தூண்டுகிற மற்றொரு விஷயமும் உள்ளது.  அதாவது நீங்கள் செய்யக்கூடிய, நல்ல சிந்தனைகளும் நல்ல செயல்களும் நூறாயிரம் தேவதைகளின் பலத்துடன் உங்களை எப்பொழுதும், எல்லாக் காலத்துக்கும் காப்பாற்றுவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.  இதனை எப்பொழுதும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நமது விதிக்கு நாமே பொறுப்பு :

உன் விதி உன்னிடமே உள்ளது!
உன் விதி உன்னிடமே உள்ளது!

…..ஒருவன் சம்பாதிக்காவிட்டால் அவனுக்கு எதுவும் கிடைக்காது.  இது நிரந்தரமான சட்டம்.  அப்படியல்லவென்று சில சமயம் தோன்றலாம்.  ஆனால் நாளடைவில் அது உண்மை தானென்று தெளிவடைகிறோம்.  ஒரு மனிதன் செல்வந்தன் ஆவதற்காக ஆயுள் முழுவதும் பாடுபடலாம்.  ஆயிரக் கணக்கான பேர்களை அவன் ஏமாற்றலாம்.  ஆனால் கடைசி முடிவாகத் தான் பணக்காரனாவதற்குத் தகுதியுடையவனல்லன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வான்.   அவனது வாழ்க்கையே, அவனுக்குத் தொல்லையாகவும், தொந்தரவாகவும் ஆகிவிடுகிறது.  சுகபோகங்களை அநுபவிப்பதற்காக நாம் ஏராளமான பொருள்களைச் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டே இருக்கலாம்.  ஆனால் நாம் எதைச் சம்பாதித்தோமோ அதுதான் உண்மையில்  நமக்கு ஒட்டும்.

முட்டாள் ஒருவன் உலகிலுள்ள எல்லாப் புத்தகங்களையும் வாங்கலாம்.  அவனது நூல் நிலையத்தில் அவை இருக்கும்.  ஆனால், எதனைப் படிக்க அவனுக்கு தகுதியுண்டோ அதையே தான் அவன் படிப்பான்.  அவனுக்குத் தகுதியை உண்டாக்குவது அவனது ‘கர்மா’.

நமது தகுதி என்ன, நம்மால் எதனை ஜீரணிக்க முடியும் என்பதை நமது கர்மா முடிவு செய்கிறது.  நாம் இன்றிருக்கும் நிலைக்கு நாமே பொறுப்பு.  நாம் எப்படி ஆக வேண்டுமென்று விரும்புறோமோ அவ்வாறு நம்மை ஆக்கிக் கொள்ளுவதற்கு நம்மிடம் ஆற்றல் உள்ளது.  இன்று நாமிருக்கும் நிலை நமது பழங்காலச் செயல்களின் விளைவாக ஏற்பட்டது என்றால், அதைத் தொடர்ந்து மற்றொரு கருத்தும் வருகிறது.  அதாவது நாம் வருங்காலத்தில் எப்படி மாற வேண்டுமென்றிருக்கிறோமோ, அந்த நிலையை இக்காலத்திய நமது நடவடிக்கைகளால் உண்டாக்க முடியும்.  ஆகவே எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்று நாம் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்…..

நமக்குள்ளிருந்தே உதவியெல்லாம் கிடைக்கும்:

Cocoons
கூண்டுக்குள்ளேயே சிறைப்படக் கூடாது….

…..நாம் பட்டுப் புழுவைப் போலிருக்கிறோம்.  நமது உடலிலிருந்தது வெளிப்படும் பொருளைக் கொண்டே நாம் பட்டு நூல் கூடு உண்டாக்குகிறோம்.  நாளடையில் அதிலேயே சிறையிடப்படுகிறோம்.  ஆனால் இது நிரந்தரமானதல்ல.  அந்த கூட்டுக்குள்ளேயே நாம் நிச்சயமாக ஆத்மஞான அநுபூதியை வளர்த்துக் கொள்வோம். பின்னர் வண்ணாத்திப் பூச்சியைப் போலச் சுதந்திரமாக வெளிவருவோம்.

இந்தக் கர்ம வலையை, நம்மைச் சுற்றி நாமே தான் பின்னிக் கொண்டோம்.  நம்முடைய அஞ்ஞானத்தின் காரணமான, நாம் கட்டுண்டு விட்டதாக நினைத்து உதவி கோரிக் கண்ணீர் விட்டுக் கதறுகிறோம்.  உதவியானது வெளியிலிருந்து வராது.  நமக்குள்ளிருந்தே தான் வரும்.

உலகிலுள்ள எல்லாக் கடவுள்களிடமும் முறையிட்டுப் பார்.  பல ஆண்டுகள் கதறினேன்.  இறுதியாக எனக்கு உதவியளிக்கப்பட்டதை நான் கண்டேன்.  ஆனால் எனக்குள்ளேயிருந்து தான் உதவி வந்தது.  தவறுதல் காரணமாக நான் செய்ததையெல்லாம் திருப்பி மாற்ற வேண்டியிருந்தது.  அது ஒன்றுதான் வழி. என்னைச் சுற்றிலும் நானே வீசிக் கொண்ட வலையை நான் வெட்டியெறிய வேண்டியிருந்தது.  இவ்விதம் செய்வதற்கான சக்தி நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

ஒரு விஷயத்தை நான் நிச்சயமாக அறிவேன்.  அதாவது எனது அபிலாஷைகளில் ஒன்றுகூட – அது நல்வழிப்பட்டதோ,  தீயவழிப்பட்டதோ, எப்படியாயினும் சரி – வீணாகவில்லை. எனது ஆயுளில் நான் எத்தனையோ தவறுகளைச் செய்திருக்கிறேன்.  ஆனால் கவனியுங்கள்.  இந்தத் தவறுகள் ஒவ்வொன்றையும் நான் செய்திராவிட்டால் நான் இன்றுள்ள நிலையில் இருக்க முடியாது என்பது திண்ணமாக எனக்குத் தெரியும்.  ஆகவே எனது தவறுகளைப் பற்றி எனக்கு முழுத் திருப்திதான்.

அதற்காக நீங்கள் வீட்டுக்குப் போய் வேண்டுமென்றே தவறிழைக்க வேண்டுமென்று நான் கூறுவதாக நினைத்துச் சோர்ந்து போகவேண்டாம்; கடைசியில் எல்லாம் நேராகிவிடும் என்று தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அது வேறுவிதமாக ஆகமுடியாது.  ஏனெனில் நல்ல தன்மை நமது இயல்பு  ஆகும்.  தூய்மை இயற்கையான நிலையாகும்.  அந்த இயற்கையை ஒரு நாளும் அழிக்கவே முடியாது.  நமது அடிப்படையான சுபாவம் எப்பொழுதும் ஒரே விதமாகவே இருக்கும்.

(தொடரும்)

அடுத்த பகுதி

இராமன்: ஒரு மாபெரும் மனிதகுல விளக்கு – 5

ஆங்கில மூலம் : எஸ். லக்ஷ்மிநாராயணன்
தமிழாக்கம் : எஸ். ராமன்

முந்தைய பகுதிகள்


தொடர்ச்சி…

5.1 தர்மத்தின்படி வாழ்வு

கைகேயியின் ஆளுமைக்குத் தான் உள்ளான நிலையை விவரித்து, அண்மையில் நடந்து முடிந்த தர்ம சங்கடமான நிகழ்ச்சிகளை இராமனிடம் சொல்வதற்கு வேண்டிய மனோதைரியம் தசரதருக்கு இல்லை. ஆனால் கைகேயிக்கு அது ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. முன்பொருமுறை போர்க்களத்தில் தசரதர் அவளுக்குத் தந்த இரு வரங்களையும், தான் அப்போதைக்கு அல்லாது பின்னால் உபயோகிப்பதற்கு அவர் தந்த வாக்குறுதியையும் சொல்லி, தற்போது அவள் கேட்க, அவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு அவர் தார்மிக ரீதியாகக் கட்டுப்பட்டிருப்பதையும் இராமனிடம் சொன்னாள். அதன்படி அவளது முதல் கோரிக்கையாக இராமனுக்குப் பதில் பரதன் முடிசூட்டிக் கொள்ளவேண்டும் என்றும், இரண்டாவது கோரிக்கையாக இராமன் அடுத்த பதினான்கு வருடங்கள் வனவாசம் செய்யவேண்டும் என்றும் நாக்கூசாமல் சொன்னாள்.

இராமனோ பரதன் முடிசூட்டிக் கொள்வதற்குத் தனக்குப் பரிபூரண சம்மதம் என்றும், அதைக் கூடிய சீக்கிரம் செய்வதற்கு ஆட்களை அனுப்பி பரதனை அயோத்திக்கு உடனே வரவழைக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லி, அதுவரை தான் அயோத்தியில் இருக்கவேண்டுமா என்று கைகேயியையே பார்த்துக் கேட்கிறான். அவளும் பரதன் வரும்வரை இராமன் இருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று சொல்லி, அதனால் இராமன் உடனே காட்டுக்குப் புறப்படலாம் என்கிறாள். ஒருவேளை இராமன் புறப்படாது அங்கு இருந்தால் ஏதாவது ஒரு வகையில் நிர்ப்பந்தம் வந்து இராமனின் மனமும் மாறலாம் என்று கைகேயி நினைத்தாள் போலும். கைகேயிக்குத் தான் சொல்லும் வார்த்தைகளில் முழுநம்பிக்கை வரவில்லை என்று இராமனுக்கு யூகிக்க முடிகிறது. அதனால் பொதுவாக எல்லோருக்கும் உள்ளது போலே தனக்குச் செல்வத்திலும், பதவி போகங்களிலும் விருப்பமில்லை என்றும், காட்டில் தவம் செய்யும் முனிவர்களின் வாழ்க்கையே தனக்கும் விருப்பம் என்றும் கைகேயிடம் இராமன் சொல்கிறான்.

நாஹமர்த²பரோ தே³வி! லோகமாவஸ்துமுத்ஸஹே |
வித்³தி⁴மாம்ருʼஷிபி⁴ஸ்துல்யம்ʼ கேவலம்ʼ த⁴ர்மமாஸ்தி²தம்|| 2.19.20||

தே³வி O devi, தேவி
அஹம் I, நான்
அர்த²பர​: interested in wealth, செல்வத்தில் விருப்பம் கொண்டவனாக
ந not, இல்லை
லோகம் this world, இந்த உலகில்
ஆவஸ்தும் to follow, பின்பற்றி
உத்ஸஹே am striving, முயற்சி செய்கிறேன்
கேவலம் only, மட்டும்
த⁴ர்மம் righteousness, தர்மம்
ஆஸ்தி²தம் devoted to, முதன்மையாக
மாம் me, என்னை
ருʼஷிபி⁴​: with ascetics, தபஸ்விகளோடு
துல்யம் similar, ஒன்றாக
வித்³தி⁴ you may know, தெரிந்து கொள்.

தேவி, செல்வத்திற்காக இந்த உலகில் வாழவேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்குக் கிடையாது. தர்ம சிந்தனை ஒன்றே குறிக்கோளாக வாழும் தவச் சீலர்களுக்கு ஒப்பானவன் நான், இதைத் தெரிந்து கொள்.

ஒருவன் வாழ்க்கை முறையை எப்படி அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நம் முன்னோர்கள் மிகவும் துல்லியமாக வகுத்துச் சென்றிருக்கின்றனர். தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் என்று அவர்கள் சொன்ன நான்கையும் ஒருவன் நான்கு தூண்களாக்கி அவைகளின் மேல் வாழ்க்கை எனும் மண்டபத்தை எழுப்பினால் அவனே அறிஞன் ஆவான். அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் அனர்த்தம் கற்பிப்பவன் வெறும் அடுக்குச்சொல் அறிஞனாகத்தான் வளர்வான். எண்ணம்-சொல்-செயல் என்ற மூன்றும் ஒன்றிய ஒழுக்கம் மிகுந்த, அனைவர்க்கும் பயன் தரும் வாழ்வை வாழ்வதே தருமமிகு வாழ்வு. அத்தகைய தர்மத்தின்படி செயல்கள் புரிந்து ஈட்டப்படும் செல்வமே அர்த்தம் எனப்படும். அந்தச் செல்வத்தைக்கொண்டு தனது ஆசைப்படி இகலோக வாழ்க்கையை நடத்துவதே காமம் ஆகும். இவை அனைத்தையும் செவ்வனே செய்து ஒருவன் பரலோக வாழ்க்கைக்குத் தன்னையும், முடிந்தால் உற்றார் சுற்றார்களையும் தயார் செய்வதே விடுதலை எனப்படும் மோக்ஷம். இப்படிச் செய்பவனுக்கே அவனது வினைகளின் பயன் அவனைத் தொடர்ந்து, மேலும் அவனை வினைக்கடலில் வீழ்த்தாது, பிறந்ததன் பயனான பேரறிவை அளித்து, பிறவிக் கடலிலிருந்து மீட்டு, என்றும் உள்ள நிலையை உணர்த்தி, ஆனந்த மயமான அந்த உன்னத நிலையில் நிறுத்தும். அதுவே விடுதலை அல்லது மோக்ஷம் எனப்படுகிறது.

அதன் அடிப்படை ஆரம்பம்தான் தருமமிகு வாழ்வு. இப்படிப் படிப்படியாக மோக்ஷத்தை அடையத்தான் நாம் அனைவரும் மறுபடி மறுபடி பிறக்கிறோம். பிறந்ததன் பயன் அறியாது குறிக்கோள் தவறும்போது, நாம் செய்யும் தவறான காரியங்களால் பரமபத சோபனம் விளையாட்டில் வரும் பாம்பு-ஏணிகள் போல, பல பிறவிகள் வந்துபோகின்றன.

5.2 தர்மம் தலை காக்கும்

காட்டிற்குச் செல்வதற்கு இராமன் ஒத்துக்கொண்டதை லக்ஷ்மணன் கடுமையாக எதிர்த்தான். அவனைப் பொறுத்தவரை வயோதிகர் ஆகிவிட்ட தசரதருக்கு புத்தி பேதலித்துவிட்டதால், அவர் கைகேயியால் தவறான வழிக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். தான் அரசுரிமையைக் கைப்பற்றி, தசரதரைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்துவிட்டு, இராமனுக்கு முடிசூட்டிவிடத் தான் தயாராக இருப்பதாகவும் அவன் சொன்னான். ஆனால் இராமனோ நடக்கும் எல்லாவற்றையும் தான் நீதி, நேர்மை ஒழுக்கம் மிகுந்த தர்மத்தின் வாயிலாகப் பார்ப்பதாகச் சொன்னான். அதன்படி தந்தை கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற தனயனும் எல்லா விதத்திலும் உதவ வேண்டும். அவரது உயிர் போர்க்களத்தில் காப்பாற்றப்பட்டபோது கைகேயிக்கு இரண்டு வரங்களைத் தந்தார். இப்போது அவள் அந்த வரங்களைக் கேட்கிறாள். கைகேயியின் விருப்பங்கள் வேண்டத்தகாதவையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவைகளை நிறைவேற்ற தசரதர் மறுத்தால் அவர் இதுவரை வாழ்ந்துகாட்டிய தார்மிக நிலையிலிருந்து தவறியவராக ஆவார். ஆகவே தார்மிகம் தழைக்க ஒரு மகனும் தன் தந்தை பக்கம் நின்று அவரது கௌரவத்தைக் காக்க உதவவேண்டும் என்கிறான்.

யஸ்மிம்ʼஸ்து ஸர்வே ஸ்யுரஸன்னிவிஷ்டா த⁴ர்மோ யத ஸ்ஸ்யாத்தது³பக்ரமேத |
த்³வேஷ்யோ ப⁴வத்யர்த²பரோ ஹி லோகே காமாத்மதா க²ல்வபி ந ப்ரஸ²ஸ்தா || 2.21.57||

யஸ்மின் in which ever man, எவனொருவனிடம்
ஸர்வே all these three, இம்மூன்றும்
அஸன்னிவிஷ்டா​: ஸ்யு​: are not combined (in that state), சேர்ந்து இல்லையோ
யத​: by which, எதனால்
த⁴ர்ம​: righteousness, தர்மம்
ஸ்யாத் pervading, தழைக்கிறதோ
தத் that one, அதனை
உபக்ரமேத should be performed, செய்யவேண்டும்
லோகே in the world, இவ்வுலகில்
அர்த²பர​: a seeker of wealth, செல்வம் சேர்ப்பவன்
த்³வேஷ்ய​: is abhorred, வெறுக்கப்படுகிறான்
ப⁴வதி ஹி happens, நடப்பது
காமாத்மதாபி subjecting to fulfilment of desires also, ஆசையினால் உந்தப்பட்டுக் கூட
ந ப்ரஸ²ஸ்தா க²லு is not admired by the wise men, சான்றோர்களால் புகழப்படுவதில்லை.

நீதி, நேர்மை, ஒழுக்கம் இல்லாத வழிமுறைகளை எல்லாம் விட்டொழித்து, ஒருவன் தார்மிக முறைப்படிதான் வாழ வேண்டும். இன்பம் ஒன்றையே நாடும் மனிதனை வெறுக்கும் சான்றோர்கள், ஆசையினால் உந்தப்பட்டு செல்வம் சேர்க்கும் மனிதனையும் புகழ்வதில்லை.

தார்மிக வாழ்வு வாழும் ஒருவன் பல சமயம் சோதனைகளையும் சந்திக்கவேண்டும்; பலத் தியாகங்களைச் செய்யவேண்டியும் வரும். அப்போது தரம் மிக்க தார்மிக வாழ்வைத் தூக்கி எறிந்துவிடாது, சோதனைகளை ஏற்று, தியாகங்களையும் செய்வதே மேலான செயல்.

5.3 சமத்துவ மனப்பான்மை

மறுநாள் ராமனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் என்றபோதுதான் நாம் கண்ட அனைத்து நிகழ்ச்சிகளும் நடந்தேறின. அன்றிரவு வரை ராமனிடம் எந்தவித வெறுப்பும் இல்லாது, மாறாக அவனைத் தன் மகன் போல்தான் கைகேயி பார்த்து மகிழ்ந்திருந்தாள். அதை நன்கு அறிந்த ராமனுக்கும், கைகேயி அப்படி மனம் மாறுவதற்கு என்னதான் நடந்திருக்கும் என்று புரியவில்லை. அது பற்றி யோசித்தபோது, இன்பம்-துன்பம், தைரியம்-அச்சம், லாபம்-நஷ்டம், பிறப்பு-இறப்பு என்றிவ்வாறான இருமைகள் வாழ்வில் சில சமயம் திடீரென்று தோன்றும்போது அது எதனால் அப்படி நிகழ்கின்றது என்று சொல்ல முடியாது என்றே அவருக்குத் தோன்றியது. “எல்லாம் இறைவன் செயல்” என்று சொல்வதுபோல் அவை எல்லாமே கடவுளின் செயல்தான். அதை ஏன், எதற்காக, எப்படி என்றெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கமுடியாது. அந்தச் சமயங்களில் நடப்பது அனைத்தையும் எல்லாம் ஒன்றே என்ற சமத்துவ மனப்பான்மையுடன் பார்ப்பது ஒன்றே குணவான் செய்யக்கூடியது என்று ராமன் லக்ஷ்மணனுக்குச் சொல்கிறார். மேலும் அயோத்தியில் இருந்து ஆட்சிபாரத்தைச் சுமப்பதைவிட காட்டிற்குச் சென்று வாழ்வதே மேலானது என்கிறார்.

மா ச லக்ஷ்மண! ஸந்தாபம்ʼ கார்ஷீர்லக்ஷ்ம்யா விபர்யயே|
ராஜ்யம்ʼ வா வனவாஸோ வா வனவாஸோ மஹோத³ய:|| 2.22.29||

லக்ஷ்மண! Lakshmana,
லக்ஷ்ம்யா​: of kingdom, அரசுரிமை
விபர்யயே due to its loss, நஷ்டமாகியதே என்று
ஸந்தாபம் sorrow, துக்கம்
மா கார்ஷீ​: do not experience, அனுபவிக்காதே
ராஜ்யம்ʼ வா either kingdom, ஆள்வது அல்லது
வனவாஸோ வா or exile to forest, வனவாசம் செய்வது
வனவாஸ​: exile to the forest, வனவாசம்
மஹோத³ய​: is glorious, புகழைத் தருவது

ஓ, லக்ஷ்மணா!, அரசுரிமை போய்விட்டதே என்று வருந்தாதே. ஆள்வது அல்லது காட்டில் வனவாசம் செய்வது இவ்விரண்டில், வனவாசமே புகழைத் தரும்.

துரதிருஷ்டமோ துக்கமோ நேரும்போது மனச்சாந்தி மிக அவசியம். இருளாகிய துரதிருஷ்டத்திற்கு, ஒளிமிக்க காலை விடியும்போது, ஒரு முடிவு உண்டு. கெட்டகாலம் வரும்போது நல்ல காலம் கூடிய சீக்கிரம் பிறக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன், எல்லாம் நல்லதற்கே என்ற சமத்துவ மனப்பான்மையும் வேண்டும்.

5.4 வலிமையே வெல்லும்

கைகேயியின் மனமாற்றத்திற்கு தத்துவ ரீதியாகவோ, புரிந்து கொள்ளும்படியாகவோ எந்தவித காரணங்களும் சொல்ல இயலாததால் இராமன் அதனை இறைவனின் செயல் என்றே எடுத்துக்கொண்டார். மேலும் தனது தம்பியான லக்ஷ்மணன் சொன்னது போன்று வலிமை கொண்டு, போரிட்டு ஆட்சியைப் பிடிப்போம் என்றதையும், தந்தையின் வாக்கைக் காப்பாற்ற உதவும் கடமையிலிருந்து தவறுவதால், அது அதர்மமானது என்றும் சொல்லி மறுத்து விட்டார். ஆனால் லக்ஷ்மணனுக்கோ தர்மத்தின் பாதை என்றெல்லாம் சொல்லப்படும் சாதுவான முறைகளிலும் நம்பிக்கை இல்லை; இறைவனின் செயல் எனப்படும் காண்பதற்குப் புறம்பான சொற்களிலும் நம்பிக்கை இல்லை. தான் தனது வலிமை கொண்டு எதையும் அடையும் முறையே அவனுக்குச் சரியெனப்படுகிறது.

விக்லபோ³ வீர்யஹீனோ யஸ்ஸ தை³வமனுவர்ததே |
வீராஸ்ஸம்பா⁴விதாத்மானோ ந தை³வம்ʼ பர்யுபாஸதே || 2.23.16||

ய​: who, எவர்
விக்லப³​: one who is overcome with fear, பயத்தால் முடியாதவர்கள்
வீர்யஹீன​: a cowardly man, கோழைகள்
ஸ​: that one, அவர்கள்
தை³வம் the destiny, விதி
அனுவர்ததே follows, பின்பற்றுவார்
ஸம்பா⁴விதாத்மான​: respected souls, தன்னம்பிக்கை உடையோர்
வீரா​: valiant people, வலிமை கொண்டோர்
தை³வம் destiny, விதியை
ந பர்யுபாஸதே do not depend upon, சார்ந்திருக்க மாட்டார்கள்.

கோழைகளும், பயத்தால் முடியாதவர்களுமே விதி என்று சொல்லி செயல்களைத் தவிர்ப்பார்கள். தனது உரிமையை நிலை நாட்டக்கூடிய வலிமை கொண்டோர் விதியை எதிர்த்துப் போராடுவார்கள்.

ஆட்சியில் இருக்கும்வரை அதை உபயோகித்து தனக்கு வேண்டியதைப் பெற்றுக்கொள்; ஆண்டவனின் விருப்பமே ஆள்பவனின் விருப்பம் என்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் வேண்டாம், என்று இப்படித்தான் தோள் வலிமை, மற்றும் வாய் வலிமையில் பெரிதும் நம்புவோர் சொல்லிக் கொள்வார்கள். அப்படிச் சொல்லிவிட்டு ஏதோவொரு தவறால் ஆட்சியை இழந்து தவிக்கும்போது அவர்களே ஆண்டவனிடம் அழுதுகொண்டு உதவி வேண்டுவார்கள். அப்படித்தான் ஆண்டவனிடம் வேண்டுவோர்களில் அவர்களும் உண்டு என்று பகவான் “அர்த்தோ ஜிஞாசுர் அர்த்தார்த்தி ஞானி ச” என்று கீதையில் (7:16) கூறுகிறார்.

5.5 வாழ்க்கைத் துணையின் கடமை

இராமரின் தாயார் கௌசல்யை அவரிடம் வனவாசத்திற்குப் போகவேண்டாம் என்றுதான் முதலில் பேச ஆரம்பித்தார். ஆனால் இராமரோ தான் எடுத்த முடிவில் உறுதியாக இருந்ததால் அவரது மனத்தைக் கலைக்க முடியவில்லை. அப்படியே போகத்தான் வேண்டுமென்றால் காட்டிற்குத் தன்னையும் அழைத்துப் போகச் சொல்லி வற்புறுத்தினார். ஆனால் இராமரோ, தசரதர் தவறு என்று என்னதான் செய்திருந்தாலும் அவரது வயோதிக நிலையில் அவரைத் தனியே விட்டு வருவது என்பது நல்லதல்ல என்றார். அவரது கடைசி காலத்தில் அவரது துணைவியாக அவரை நன்கு பராமரித்தல் அவசியம் என்றும் சொன்னார்.

ஸு²ஸ்²ரூஷாமேவ குர்வீத ப⁴ர்து​: ப்ரியஹிதே ரதா|
ஏஷ த⁴ர்ம​: புரா த்³ருʼஷ்டோ லோகே வேதே³ ஸ்²ருத​: ஸ்ம்ருʼத:|| 2.24.27||

ப⁴ர்து​: husband(அ)s, கணவரின்
ப்ரியஹிதே upon the welfare and pleasure, சுக துக்கங்களில்
ரதா an interested woman, பங்கு கொள்ளும் மனைவி
ஸு²ஸ்²ரூஷாமேவ service alone, சேவை ஒன்றையே
குர்வீத shall render, செய்வார்கள்
ஏஷ​: alone, மட்டுமே
புரா in ancient times, பாரம்பரியமாக
லோகே in this world, இவ்வுலகில்
த்³ருʼஷ்ட​: is seen, பார்க்கப்படுகிறது
வேதே³ in vedas, வேதங்களிலும்
ஸ்²ருத​: is heard, கேட்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஸ்ம்ருʼத​: declared in Smritis, சொல்லப்பட்டிருக்கிறது,
த⁴ர்ம​: is truth, அதுவே உண்மை

ஒரு மனைவி தனது கடைமையாகத் தன் கணவரின் சுக துக்கங்களில் பங்கு கொள்ளவேண்டும். இது நமது பாரம்பரிய பெருமை; வேதங்களிலும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது, தலைமுறைகளாகச் செவி வழியாகவும் கேட்கப்பட்டிருக்கிறது.

வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் ஒருவன் மற்றோர்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது. கணவரின் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலோ, முதுமையினால் தளர்ச்சி அடைந்திருந்தாலோ மனைவி அவருக்கு எல்லாவிதமான உதவிகளையும், சேவையையும் பாசத்துடனும், இன்முகத்துடனும் செய்யவேண்டும்.

வால்மீகி முனிவர் இப்படிச் சொல்வதால் இதை ஆண்களுக்கேன்றே ஒருதலைப் பட்சமாகச் சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. இந்தச் சூழ்நிலையில் தசரதர் முதுமையினாலும், தாங்க முடியாத துக்கத்தில் வீழ்ந்திருப்பதாலும் வெகுநாட்கள் அவர் உயிருடன் இருக்க முடியாது என்பதே உண்மை. ஆதலால் தனது தாய்க்கு அவள் தன் கணவருக்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் பற்றி இராமர் சொல்வதாக அமைந்திருப்பதால், இப்படிச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. வேதங்களோ, சாஸ்திரங்களோ ஆணையும் பெண்ணையும் பிரித்துப் பார்ப்பதே இல்லை. அந்தந்தச் சூழ்நிலையைத்தான் கவனிக்கவேண்டும். மனைவிக்கு இந்த மாதிரி துயரம் வந்திருக்குமானால் இதேபோல் சேவை செய்யவேண்டும் என்று கணவனது கடமையாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கும். இங்கு காளிதாசர் குமார சம்பவத்தில் சிவன் பார்வதியிடம் “நான் உனக்குச் சேவை செய்யும் அடிமை” என்ற பொருள் வரும்படி “தவஸ்மி தாச” என்று சொல்வதாக அமைத்திருப்பதையும் கவனிக்கவேண்டும். வேதங்களையோ, சாஸ்திரங்களையோ ஆணாதிக்கத்திற்கு அடிபோடுவதாக தவறாகத் திரித்து மேற்கோள் காட்டக்கூடாது.

(தொடரும்)

அறியும் அறிவே அறிவு – 5

அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4

(தொடர்ச்சி…)

deepam

 விதியையும் மதியையும் பற்றி நமது முன்னாள் ஜனாதிபதி டாக்டர் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் இப்படிச் சொல்வார்- “சீட்டாட்டதின் போது கலைக்கப்பட்ட சீட்டுகள் நால்வருக்கும் விழுகிறதே, அதில் ஒருவரை எடுத்துக் கொண்டால் அவருக்கு விழுந்திருக்கும் சீட்டுகளை விதிப்படி விழுந்திருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர் அந்தச் சீட்டுக்களை வைத்துக் கொண்டு எப்படி ஆடுகிறாரோ அதை அவரது மதியால் ஆடுகிறார் என்று கொள்ளுங்கள்” என்பாராம். அதாவது, நமது சக்திக்கும் புறம்பாய் அமைவது விதி, சக்திக்கு உட்பட்டு நாம் செய்யும் செயல்களை நாம் நமது மதியால் கட்டுப்படுத்தலாம் என்பதை இக்கருத்து அறிவிக்கிறது. ஆகவே விதியை நொந்து ஒரு பயனும் இல்லை, ஆனால் நமது மதியை உபயோகப்படுத்தாது நாம் இருப்பது அறிவுள்ள செயல் ஆகாது. ஆனால் நாம் செய்யும் செயலினால் நமது விதியும் கட்டுப்படலாம் என்பதை இந்த உதாரணம் விளக்கவில்லை அல்லவா? சரி, ரமணர் அவரது உன்னத நிலையிலிருந்து நமக்கு என்ன அருளுகிறார் என்று பார்ப்போம். 
 

விதிமதி மூலம் விவேகம் இலார்க்கே
விதிமதி வெல்லும் விவாதம் – விதிமதிகட்கு
ஓர் முதலாம் தன்னை  உணர்ந்தார் அவை  தணந்தார்
சார்வரோ பின்னுமவை சாற்று

பொருள்: விதி மதிகள் என்னும் இரண்டுக்கும் ஆதாரமாயுள்ள அகங்காரத்தின் உண்மையை அறியாத அஞ்ஞானிகளுக்கு விதியை மதி வெல்லுமா, மதியை விதி வெல்லுமா என்ற வாத விவாதங்கள் தோன்றும். விதி மதிகளாகிய இரண்டுக்கும் ஒரே அடிப்படையான அகந்தையின் ஆதார உண்மையாகிய தனது ஞான சொரூபத்தை உணர்ந்தவர் அந்த விதி மதியென்ற இரண்டையும் ஒழித்தவராவர். அவர்கள் மீண்டும் விதி மதிகளாகிய அவற்றைச் சார்ந்து பாதிக்கப்படுவார்களோ? சொல். 

ramanar3சாதாரணமாக விதி என்பதை ஈஸ்வர நியதி என்றும், மதி என்பது நமது முயற்சியால் ஆவது என்றும் சொல்வார்கள். சிலர் இரண்டுமே இறைவனின் சித்தப்படி நடக்கிறது என்று கொள்வர். மற்றவர்களோ மதி என்பதை நாம் நினைத்தபடி செய்வதால் அடைவது என்றும் அதற்குக் காரணம் நாமே என்றும் கொள்வர். ஆனால் தாம் நினைத்தபடி நடக்கவில்லை என்றால் சிலர் அது விதியின் சதி என்று அலுத்துக் கொள்வர். எப்படிப் பார்த்தாலும் விதி-மதி என்ற இரண்டுமே காரணம்-விளைவு (cause and effect) என்ற நியதிக்குள் கொண்டு வரப்படுவது என்று தெரிகிறது. அதாவது நாம் தற்போது நினைத்துச் செய்வதால் விளைவது என்றும் முன்னர் செய்த வினையால் விளைவது என்றும் இவைகளுக்கு காரண கர்த்தாவாக நாமோ, இறைவனோ இருக்கிறோம் என்றும் கொள்ளப்படுகிறது.  

கூர்ந்து கவனித்தால், விதி-மதி என்ற இரண்டுக்குமே மூலமாக நமது தேக-ஆத்ம பாவனையைத்தான் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால் நாம் உடம்பு என்று கொள்ளும்போதுதான் நமக்கு ஆன்ம சிந்தனை வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அப்போதுதான் மற்றவர்களை உள்ளடக்கிய உலகம் தெரிகிறது. அந்த நிலையில்தான் நமது முயற்சி, நமது செயல், அதன் விளைவுகள் என்றெல்லாம் தெரிகிறது. அங்குதான் விதியால் வந்தது, மதியால் விளைந்தது, விதி மதியை வெல்லுமா அல்லது மதி விதியை வசப்படுத்துகிறதா என்ற வாதங்களும் கிளைத்து எழுகின்றன.ஆக இவை அனைத்துக்கும் காரணமான “நான்” என்னும் அகந்தை என்ன என்று அதைத் தேடி அதன் மூலமான ஞான சொரூபத்தை உணர்ந்தவர்கள், விதி-மதி என்று ஏதும் தனியாக இல்லை என்றறிந்து அவை இரண்டையும் அழித்தவர்கள் ஆவர். அவர்கள் மறுபடியும் அவைகளைச் சார்ந்து அதனால் பாதிக்கப்படுவார்களோ என்று ரமணர் கேட்கிறார்.

இருந்தும் ஒருவனின் மதியால் உலகில் நடக்கும் பல சாதனைகள் சீடனுக்குக் கண்கூடாகத் தெரிகிறது. இப்படியாக மதியின் செயல்களைப் பார்க்கும் சீடனுக்கு தன் மதியாலேயே அதன் மூலமான ஆன்மாவை அறிய முடியாதா என்ற சந்தேகம் வரலாம் அல்லவா? அதற்கு ரமணர் என்ன கூறுகிறார் என்று பார்ப்போம். 
 

மதிக்கு ஒளி தந்து அம்மதிக்குள் ஒளிரும்
மதியினை உள்ளே மடக்கிப் – பதியில்
பதித்திடுதல்  அன்றிப் பதியை  மதியால்
மதித்திடுதல் எங்கன் மதி

பொருள்:  அனைத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் மனத்திற்குப் பிரகாசத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டு, அந்த மனதிற்கும் ஆதாரமாக அதனுள் இருந்து விளங்கிக்கொண்டு இருக்கும் இதயப் பதியாகிய ஆன்மாவில், மனதை வெளி விஷயங்களில் போகாமல் அந்தர்முகப் படுத்தி நன்றாகப் பதியும்படி ஒன்றுபடுத்துவதை விட்டு அந்த ஆத்ம சொரூபத்தை புத்தியினால் அளவிட்டு அறிவது அல்லது மதிப்பிடுவது எப்படி முடியும் என்பதை உணர். 

மனித குலத்தின் வளமைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் எண்ணங்களே காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது. வேறு பல சீவ ராசிகளுக்கும் எண்ணங்கள் இருக்கலாம், ஆனாலும் எண்ணங்கள் தனக்கு இருக்கின்றன என்று அறியும் அறிவும் அவைகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் விரிவாக்கவும் சீராக்கவும் மனித இனம் ஒன்றுக்குத்தான் உண்டு என்பதே உண்மை. 

அதனாலேயே நமக்கு எண்ணங்கள் மட்டுமல்லாது எண், எழுத்து என்றிவ்வாறான ஆற்றல்களும்  வளர்ந்திருக்கின்றன. அது மட்டுமல்ல, தனது வாழும் உரிமையை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் விதமாக தற்காப்பிற்காக தூரத்தே நின்று தாக்கும் வல்லமையும் மனிதப் பரிமாணத்தில் வளர்ந்த இனத்திற்கே உள்ளது. அதனாலேயே நாம் மற்ற விலங்கினங்களைவிட இயற்கையில் பலம் இல்லாது உள்ளோம். அறிவே நமது பலம். எதையும் நல்ல முறையிலோ தீய முறையிலோ பயன்படுத்திக் கொள்வது அவரவர்கள் அறிவு முதிர்ச்சியைப் பொருத்து அமைகிறது. 

எண்ணங்களினால், அதற்கேற்பச் செய்யப்படும் செயல்களால், செயல்களின் விளைவுகளால், அவைகளைப் பற்றிய எண்ணங்களால் என்ற இந்தச் சக்கரம் சுழன்று கொண்டே போகிறது. அதற்கேற்ப ஒருவனின் வாழ்க்கையும் அமைகிறது. அத்தகைய தொடர் எண்ணங்களின் தொகுப்பே ஒருவனின் மனம் என்று முன்னால் பார்த்தோம். 

அப்படி வெளிப்படும் மனத்தைச் செலுத்தும் உள்ளுறை சக்தியாக ஒருவனின் மதி அமைவதால், இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் கிடையாது. அந்த மதி அல்லது மனத்தைக் கொண்டே ஒருவன் உலகில் உள்ளது அனைத்தையும் காண்கிறான், அறிகிறான். மதியினால் உலகில் உள்ளவைகளை அறிய முடியுமே தவிர, மதியையோ அதன் மூலத்தையோ அந்த மதியின் உதவியால் எப்படிக் காண முடியும்? 

அந்த மதியோ மனமோ இருக்கும்போதுதான் ஒருவன் உலகைக் காண்கிறான். ஒருவனின் உறக்கத்தில் இவை எதுவுமே அனுபவத்தில் இல்லை. ஏனென்றால் அப்போது அவனுக்குத் “தான்” என்ற உணர்வும் கிடையாது. ஆக இவை அனைத்திற்கும் மூலாதாரமாக விளங்குவது ஆன்மாவே. மதிக்கே ஒளி தந்து அதற்கு ஆதாரமாயுள்ள ஆன்மாவை மனத்தால் அறிவது எப்படி? 

அப்படி மனம் முயற்சி செய்தால் எப்படி இருக்கும் என்று “அருணாச்சல அஷ்டக”த்தில் உருவம்-அருவம் பற்றிப் பேசும்போது ரமணர் சொல்வார்:

உன்னுரு உனலற உன்னிடம் உன்ன முந்நீர்
உரு சருக்கரை உரு என உரு ஓயும்
 

பொருள்: உனது உண்மை சொரூபத்தை மனதினால் நினைக்காமல், உள்ளபடி உணரும்போது கடலில் (அதன் ஆழத்தை அளக்கச் சென்ற) சர்க்கரை பொம்மையின் உருவம் கரைவதுபோல (மனம் தன்னுடைய) உருவத்தை இழக்கும் என்று சொல்கிறார். .

புத்தியினால் “ஆன்மாவே எல்லாம்” என்று தெளிந்தபின், அந்த மனத்தினால் ஆன்மாவை அறிவதை விட்டு, அந்த மனத்தை வெளியே செலுத்தாது அதன் மூலமான ஆன்மாவிற்கு அன்னியமாக இல்லாமல் ஆன்மாவிலேயே மூழ்கி அதனுடன் ஒன்றுபடுதல் மட்டுமே அதற்கு ஒரே வழி.

மௌனம் என்றால் வாயை அடைக்கலாம். ஆனால் மனத்தை வெளியே செலுத்தாது அமைதியில் ஆழ்ந்தால், ஏதோ எண்ணங்கள் வந்து நம்மை அலைபாய வைக்கிறதே என்று சீடனுக்கு ஐயம் வந்தால் தவறில்லை. அது எல்லோருக்கும் வருவதுதானே? எண்ணங்கள் எல்லாவற்றிலும் முதன்மையானது “நான்” என்னும் எண்ணமே. அதுதான் அகந்தை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அதன் தன்மை என்ன? 
 

உருப்பற்றி உண்டாம் உருப்பற்றி நிற்கும்
உருப்பற்றி  உண்டு மிக  ஓங்கும் – உருவிட்டு
உருப்பற்றும்  தேடினால் ஓட்டம் பிடிக்கும்
உருவற்ற பேய் அகந்தை ஓர் 

பொருள்:  தனக்கென்று ஒரு உருவமில்லாது பேய் போல அலையும் உருவற்ற அகந்தையானது ஒரு உடலை “நான்” என்று பற்றிக்கொண்டுதான் உண்டாகும்; அந்த உடலைப் பற்றிக்கொண்டுதான் நிற்கும். அப்படி உடலைப் பற்றிக்கொண்டே, விஷய ஆகாராதிகளைப் புசித்து, இன்ப துன்பங்களை நுகர்ந்து அவற்றின் வாசனா பலத்தினால் மிக ஓங்கி வளரும். ஒரு உடல் நசித்தால் மற்றொரு உடலைப் பற்றிக்கொள்ளும். அதன் உண்மையைத் தேடி விசாரித்தால் அது நில்லாது, இருப்பற்று ஓடிப் போகும் என்பதை அறிவாயாக.

நாம் விழித்திருக்கும் நிலையில், உலகில் நமது கடமைகளை ஆற்றிக்கொண்டிருக்கும் போது, நம்மையும் அறியாமல் வேலைகளில் மூழ்கியிருக்கும் போது, நமக்கு அந்த வேலையைத் தவிர வேறு எந்த நினைப்பும் இருக்காது. ஆனால் அசதியினாலோ, வேறு ஏதேனும் ஒரு காரணத்தினாலோ செய்து கொண்டிருக்கும் வேலை நிற்கும்போது, நமக்கே தெரியாது “நாம் வேலை செய்கிறோம்” என்ற நினைப்பு வரும். அந்தச் சமயத்தில் “நான்” என்ற அந்த நினைவைச் சுற்றி எழும் எல்லாவிதமான நிலைகளும் அகந்தையால் எழுவன என்று இப்போதைக்குக் கொள்ளலாம். 

அதேபோல் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்து விழிக்கும்போது முதன் முதலில் தோன்றும்  “நான்” என்ற எண்ணம்தான் அகந்தையின் முதல் எழுச்சி. அப்போதுதான் நமக்கு நமது உடல் என்ற உணர்வும் வரும். அதற்குப் பின்னரே மற்றவர்களைப் பற்றியோ, அல்லது அன்று நாம் செய்யவேண்டிய வேலைகளைப் பற்றியோ எண்ணங்கள் வரும். இவை எல்லாமே அகந்தையின் வெளிப்பாடுகளே.

இதைக் கூர்ந்து கவனித்தால் பல உண்மைகளை நாம் அறியலாம். “நான்” என்ற அந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்தே பல எண்ணங்களின் தொகுப்பான மனமும் எழுகிறது. அவைகளில் “நான் உடல்” என்பதும் ஒரு எண்ணமே. நமது தூக்கத்தில் “நான்” என்ற எண்ணமோ வேறு எந்த விதமான எண்ணமோ இல்லை, உடலும் இல்லை. ஆக இந்த உடலைப் பற்றிக் கொண்டே அகந்தை எழுகிறது.

இது தவிர நமக்கு ஆழ்ந்த தூக்கம் இல்லாத நிலையில் கனவுகள் வரும்போது, நமது அனுபவம் என்ன? நம்மைப் பற்றியே கனவு இருந்தாலும், அப்போது விழிப்பு நிலையில் உள்ள இந்த உடலைப் பற்றியா அது இருக்கிறது? நம்மைப் புலி துரத்துவதாக கனவு என்று இருந்தால், அந்தக் கனவில், புலி நமது கனவு உடலைத் துரத்துவதாகத்தான் நாம் கனவு காண்போம்; இந்த உடலை அல்ல. ஏனென்றால் நாம்தான் கனவில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோமே. மேலும் கனவுக் காட்சியை நமது உடல் சம்பந்தப்பட்ட மனமானது, தான் என்று தெரியாமலேயே, பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறதே. இல்லையென்றால் அந்தக் கனவு எப்படி நமக்குத் தெரிய வரும்? அதற்காக ஒரு கனவு உடல், கனவுப் புலி, கனவு நிகழ்ச்சி என்று எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிவிட்டு, நாம் கனவையும் அனுபவித்துக் கொண்டு இருப்போம். அவை எல்லாவற்றையும் கனவின் இறுதியில்தான் முடிவுக்குக் கொண்டு வருவோம். அதுவரை எல்லாம் நனவில் நடப்பது போலத்தான் இருக்கும்.

கனவில் வருவதெல்லாம் நமது நனவில் நடந்த அல்லது நினைக்கப்பட்டோ, நினைக்கப்படாமலோ ஆழ்மனத்தில் புதைந்துள்ள நிகழ்ச்சிகளின் பாதிப்புகளே என்று அனைவரும் அறிவர். ஆதலால் நமது அகந்தையின் சாயல் அதிலும் இருக்கும். இப்படியாக நமது அகந்தை இடத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் நனவு உடல், கனவு உடல் என்று ஒவ்வொன்றாகத் தொற்றிக்கொண்டு போகும். எப்படி கனவு முடியும் தருவாயில் நமது கனவு உடல் கழன்று போகிறதோ, அதைப் போலவே ஞானம் வரும்போதும் நனவில் நாம் காணும் இந்த உடல் எனும் எண்ணமும் கழன்று போகும். நாம் உடலைக் காணும்வரை அகந்தை இருந்துகொண்டே இருக்கும். 

“நான் உடல்” என்ற எண்ணம் அழியப் பெறாதவர்களின் உடல் இறந்து போகும்போது, அவர்களின் அகந்தைக்கு வேறு உடல் தேவைப் படுகிறது என்பதை இப்போது புரிந்து கொள்ள முடிகிறதா? இந்த அனுபவங்களே முற்பிறவி-இப்பிறவி-மறுபிறவிகளில் வெவ்வேறு உடல்களைச் சார்ந்து தொடரும் அகந்தையின் விளைவுகள் என்றும் காணலாம். 

அகந்தைக்கு என்று உருவம் ஒன்று இல்லாவிடினும் ஏதோ ஓர் உடலைப் பற்றிக்கொண்டு செல்கிறது. இப்படி நம்மை ஆட்டிப் படைக்கும் இந்த அகந்தைதான் என்ன என்று தீர விசாரிக்க எத்தனிக்கும்போது, அது பிடிபடாது ஓட்டம் பிடிக்கும். இது திருடனே போலீஸாக வந்து திருடனைப் பிடிக்கும் முயற்சி போன்றதுதான். “நான் தான் திருடன், போலீஸ் அல்ல” என்று திருடன் உணராத வரை திருடனை எங்கே பிடிப்பது என்று வேறோர் இடத்தில் ரமணர் கூறுவார். அகந்தையைப் பற்றி மேலும் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம்.

(தொடரும்…)

விதி: “நீயா நானா”-வில் கூறப்பட்ட சில கருத்துகள்

விதி என்று ஒன்று உண்டா? எல்லாம் ஏற்கனவே எழுதப்பட்டிருக்கிறதா? எல்லாவற்றையும் யாரோ ஏற்கனவே விதித்துவிட்டார்களா, இல்லை அனைத்துமே வெறும் நிகழ்வுகள்தானா? இந்த கேள்விகள் குறித்து நீயா நானா நிகழ்ச்சி நடந்தது. நான் அதில் கலந்து கொண்டேன். [19/09/2010 அன்று ஒளிபரப்பானது.] என் நிலைப்பாடு உண்டு இல்லை என்பதிலிருந்து வேறுபட்டது. விதி என்பது ஓர் உளவியல் கருவி. அதற்குப் புற யதார்த்தம் கிடையாது என்பதே என் நிலைப்பாடு. இந்நிகழ்ச்சியில் நான் கவனித்த /கூறிய/ கூறவிரும்பி முடியாமல் போன கருத்துகள் அனைத்தையும் தொகுத்துத் தருகிறேன்.

 

கவனித்த பிறர் கூறிய கருத்துக்கள்

aravindan-neelakandan2விதி உண்டு என்று சொன்னவர்கள் பொதுவாக தங்கள் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த சம்பவ ஒற்றுமைகளை- குறிப்பாக அவர்கள் வாழ்க்கையின் ஆதாரமான தருணங்களில் நிகழ்ந்தவற்றை- கூறினார்கள். ஒரு சமணப் பெண்மணியும் ஓர் இஸ்லாமியரும் மட்டுமே அவர்களது கோட்பாடு சார்ந்து விதி உண்டு என்று பேசினார்கள். அந்தச் சமண பெண்மணி தன்னுடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த ஒரு சோகத்தைக் கூறி எல்லாமே விதிக்கப்பட்டது என்றார். (predetermined) அந்த இஸ்லாமிய நண்பர், “எல்லாமே விதிக்கப்பட்டது ஆனால் மனிதனுக்கு ஓர் எல்லைக்குள்ளாக சுய-சங்கல்பத்துடனான செயல்பாடு அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது,” என்றார்.

relates-to-tsunamiஎன்னை மிகவும் பாதித்த ஒரு கருத்து, நல்ல கழிப்பறைகள் இல்லாத காரணத்தால் வறுமைக்கோட்டின்கீழ் வாழும் குழந்தைகள் கடற்கரையோரமாக தங்கள் காலைக்கடன்களைக் கழிக்க ஒதுங்கி, சுனாமியால் அடித்துச் செல்லப்பட்டதைச் சொல்லி, அதை விதி என்றார் ஒருவர். விதி இல்லை என வாதித்தவர்கள், பொதுவாக மானுட அறிவு முன்னால் விதி என்று சொன்ன விஷயங்களை எல்லாம் முறியடித்துவிட்டது எனவே விதி இல்லை எனக் கூறினார்கள். நிகழ்வுகளே விதி எனச் சொல்லப்படுவதாக ஒருவர் கூறினார். விதி என்பது தலையில் பதிவாகும் விஷயம்; அதனை மூளை ஸ்கேனில் பார்க்கலாம் என ஒருவர் கூற எதிர்தரப்பில் ஒரு மருத்துவர் திட்டவட்டமாக மறுத்தார். எப்படி அரைகுறை அறிவியலும் நம்பிக்கையும் கலக்கும்போது தவறான கருத்துகள் உருவாகின்றன என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தது அது.

relates-to-deathமுழுக்க நான் கவனித்த விஷயம் என்னவென்றால் எந்த பிரச்சினையையும் அணுகுவதில் நாம் இன்னும் பட்டிமன்ற மனநிலையைத் தாண்டவில்லை என்பதுதான். எதிர்தரப்பை முறியடிக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் நமக்கு இருக்கும் அளவுக்கு அவர்களின் மனநிலையை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என நாம் நினைப்பதில்லை. விதி என்பது நமது இயலாமைக்கு, தப்பிக்க நாம் கற்பிக்கும் escapism என்றார் ஒருவர். நான் கவனித்த மட்டில் விதி என்பதை ஆதரித்துப் பேசியவர்கள் வைத்த ஆதாரங்களில் நூற்றுக்கு எண்பது சதவிகிதம் மரணம் சார்ந்தது அல்லது உயிராதாரமான ஆபத்து சார்ந்ததாக இருப்பதைக் கவனித்தேன். இது ஏற்கனவே எனது மனதில் நான் கொண்டிருந்த ஒரு கோட்பாட்டை உறுதிசெய்வதாக அமைந்தது.

 

நான் கூறிய கருத்துகள்

 

நாம் நிச்சயமின்மை நிறைந்த பிரபஞ்சத்தால் சூழப்பட்டிருக்கிறோம். மரணம் மட்டுமே மனிதத்தின் ஒரே நிச்சயமான விஷயம். இது மனிதனை வாழவே விடாமல் நிலைகுலையச் செய்யும். அவனைச் சுற்றி அவன் சந்திக்கும் துர்மரணங்கள், ஏமாற்றங்கள், அசம்பாவிதங்கள் ஆகியவை மீண்டும் மீண்டும் அவனுக்கு அவனது வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் அவனுடைய மரணத்தின் நிச்சயத்துவத்தையும் சுட்டிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. இந்த நிச்சயமற்ற தன்மையிலிருந்து தனது வாழ்க்கைக்கு ஒரு பொருளை உருவாக்க நினைக்கும் மானுட மனத்தின் உருவாக்கமே விதி என்கிற கோட்பாடு. அது ஓர் உளவியல் கருவியே. ஆனால் அதற்கு ஒரு புற யதார்த்தம் உண்டா என்று பார்த்தால் அதற்கான வாய்ப்பு இல்லை என்றே சொல்லவேண்டும். க்வாண்டம் இயற்பியல் மிக நுண்ணிய அளவில் அடிப்படைப் பொருண்மையிலேயே ஒரு நிச்சயமின்மை அல்லது நிர்ணயமின்மை இருப்பதைச் சொல்கிறது. நாம் அறிவியல் விதிகளாக நம் அளவில் அறிந்து கொள்பவை கூட இந்த நிச்சயமின்மையிலிருந்து கூட்டு சாத்தியங்களாக உருவானவையே. எனவே எல்லாமே ஏற்கனவே விதிக்கப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறுவது மகா அபத்தம். இன்னும் சொன்னால் சில க்வாண்டம் இயற்பியல் கோட்பாடுகள் ஒவ்வொரு சாத்திய முடிவும் அதன் பல சாத்தியங்களுக்கேற்ப பிரபஞ்சத்தை பல கூறுகளாகப் பிரிப்பதாகக் கூட கூறுகின்றன. விதி என்பது ஒரு பரிணாம உளவியல் கருவி; விதியை இறைவன் நடத்தி செல்கிறான் என்பதும் அத்தகைய ஓர் உளவியல் தகவமைப்பே. மதம் இதனை சமுதாய அளவில் கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பயன்படுத்துகிறது.

aravindan-neelakandan1ஆனால் பாரதப் பாரம்பரியத்தில், விதி எனும் இந்த உளவியல், சுக வட்டத்தை விட்டு மீறிச் செல்லும் ஞான தேடலே அடிப்படை ஆதாரமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. சமூகச் சூழலில் கூட விதி என இருந்துவிடாத புத்தரும், நாராயண குருவும் அய்யா வைகுண்டரும் பாடுபடாமல் இருந்திருந்தால் நம் சமுதாயச் சூழ்நிலை இன்றைக்கும்கூட மிக மோசமாக இருந்திருக்கக்கூடும். டார்வின் தேவன் உலகை படைத்தான் என்கிற ‘விதி’யை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால் பரிணாம அறிவியல் உலகுக்குக் கிடைத்திருக்காது.

 

கவிஞர் விக்கிரமாதித்தியன் கருத்துகள்

poet-vikramadityan‘அண்ணாச்சி’ என பாசத்துடன் அழைக்கப்படும் கவிஞர் விக்கிரமாதித்தன், விதியை நம்பாதவர்களுக்கு ஜாதகத்தில் குரு சண்டாள யோகம் இருப்பதால்தான் அப்படிச் செயல்படுகிறார்கள் என்றார். ஸ்வாமி விவேகானந்தர் ஒரு பேருரை முழுக்க மனிதனே தனது விதியை உருவாக்குகிறான் என சொல்லியிருக்கிறார் எனச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டதும் ஞானத்தைத் தேடும்போது விதியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு நாம் செல்லலாம் என்றும் அதையே வியாசரும் நம் மகரிஷிகளும் நம் இதிகாசங்களும் பகவத்கீதையும் சொல்லுவதாகக் கூறினார். மானுடத்துக்குக் கிடைத்த ஞானத்தின் கனிந்த உச்சம் உபநிடதங்கள் என அண்ணாச்சி கூறினார்.

இதற்கு எதிர்வினையாற்ற அழைக்கப்பட்டபோது பின்வரும் கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டன- ஆதிகவியான வான்மீகி மகரிஷி கிரௌஞ்ச பறவை இறந்த போது அதன் விதி என அதைப் புறக்கணிக்கவில்லை. அதன் இணையின் சோகத்தை தன் சோகமாக தன் இதயத்தில் உணர்ந்தபோதுதான் ஆதிகாவியத்தின் சுலோகமே வெளிவந்தது; எப்போதும் விதி என முடங்காமல் விரிவடையும் போதுதான் ஞானத் தேடலுக்கான இறக்கை விரிகிறது. ஞானம் என்பது உள்முக ஞானத் தேடலான ஆன்மிகம் மட்டுமல்ல, புறப் பிரபஞ்சத்தை ஆராயும் விஞ்ஞானமும் ஆன்மத்தேடலே. எனவே விதி ஒரு மரப்பாச்சி பொம்மையாக- குறுகிய ஓர் உளவியல் ஆறுதலுக்காக- வைத்திருக்கலாமே தவிர அதனை வாழ்க்கை முழுவதும் வைத்துக் கொண்டிருப்பது சரியல்ல. மனிதனின் அடிப்பட்ட உணர்ச்சியான ஞானத்தேடலில் அவன் விதி எனும் மரப்பாச்சி பொம்மையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு முன்னேற வேண்டும்.

 

கீழ்வரும் கருத்துகளையும் கூற விரும்பினேன். ஆனால் கூறமுடியாமல் போனது.

விதி என்று சொல்லும்போது பொதுவாக சில விதித்துவக் (determinism) கோட்பாடுகளை நாம் கவனிப்பதில்லை. அவை அறிவியல் முலாம் பூசிக்கொள்கின்றன அல்லது நம்பிக்கை முலாம். உதாரணமாக ஆபிரகாமிய இறையியலில் எல்லாமே இறைவனால் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டதாக கருதப்படுகிறது. எதிர்காலத்துக்குள் சென்று பார்ப்பது இறை இச்சையை சோதிப்பது என்கிற காரணத்தால்- மூடநம்பிக்கை என்பதால் அல்ல- சோதிடம் இந்த மதங்களால் விலக்கப்படுகிறது. மாறாக குறுக்கியல்வாதிகள் அறிவியல் அல்லது தொழில்நுட்ப விதித்துவத்தை நம்புகிறார்கள். உதாரணமாக ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் அனைத்துக் காரணிகளையும் சமன்பாடுகளாக மாற்ற முடிந்தால் அதனை முழுமையாக நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியும் எனக் கருதுகிறார்கள். இதுவும் ஒருவித விதி நம்பிக்கையே. மார்க்ஸியர்களோ எல்லா மானுட வரலாறுமே மார்க்ஸிய விதிகளின்படி இயங்குவதாகக் கருதுகிறார்கள். அனைத்து இயக்கங்களையும் இயந்திரத்தன்மையுடன் அணுகும் இத்தகைய அனைத்துக் கோட்பாடுகளும் பார்வைகளும் விதித்துவப் பார்வைகளே. இயற்கையும் அறிவியலும் இத்தகைய கோட்பாடுகள் தவறானவை என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்து வந்துள்ளன.

0 — 0

aravindan-neelakandan3

[‘நீயா நானா’ இறுதிப் பகுதியில் அரவிந்தன் நீலகண்டன் குறித்து நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் கோபிநாத் கூறிய கருத்துகள் சற்றும் மிகையில்லை என்று கருதுகிறோம். நமது தமிழ்ஹிந்து தளத்தில் தொடர்ந்து சிறந்த கட்டுரைகளை எழுதிவரும் அரவிந்தன் நீலகண்டன், நிகழ்ச்சியில் அவரது கருத்துகளுக்காகப் பரிசு வாங்கியதைப் பாராட்டி வாழ்த்துவதில் மகிழ்கிறோம்.                 –ஆசிரியர் குழு]

வீடியோ, படங்கள் – நன்றி: www.techsatish.net