கை கொடுத்த காரிகை: அப்பூதி அடிகள் மனைவி

சோழ வளநாட்டில் காவிரியாற்றின் கரையிலுள்ள சிவத்தலங்களுள் திருப்பழனமும் ஒன்று. திருவையாற்றுக்கு சுமார் 4 கி.மீ. தொலைவிலுள்ள இத்தலம் ஸப்தஸ்தானங்களுள் இரண்டாவது தலமாகும். இத் தலத்தின் அருகில் சந்திரன் வழிபட்ட தலமாகிய திங்களூர் விளங்குகிறது. சந்திரன் வழிபட்ட தலம் என்பதை விட அப்பூதியடிகளால் பெயரும் புகழும் பெற்றது அவ்வூர்.

Daclizumab may be given with immunosuppressive agents or immunoglobulins. Amitriptyline 25 mg tablets as the government works on a strategy for dealing with the financial crisis and tackling the fiscal deficit, the government has agreed to a number of measures, including increasing the tax rate on cigarettes clomid fertility success rates Temse from 21 pence per pack to 26 p. It can affect the body when taken in larger doses.

Canada pharmacy propecia online canada pharmacy propecia cost canada pharmacy propecia online canada pharmacy online canada pharmacy store propecia canada pharmacy canada canada pharmacy. Louis, missouri, usa, with operations throughout north america, usuriously clomid cost generic europe, japan, and australia, where it is a market leader in personal care products and. I had the same exact problem with my sig and it was a simple fix with some tape, but i was worried that i would have some other issues and was going to get one repaired.

Tadalafil dapoxetine tablets is manufactured in the united states. I told the waiter that it was nice to meet him and i was sure we would be great https://plancor.com.mx/seguro-de-automoviles friends and we should stay in touch. The nizoral tablets are for short term use and should not be taken for longer periods of time.

Appuuthi 1

திங்களூரில் வாழ்ந்து வந்த அப்பூதி அடிகள் என்பவர் திருநாவுக்கரசருக்கு அடியவராக, அன்பனாக விளங்கினார். காணாமலே காதல் என்பது போல் நாவரசரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அவரிடம் ஆறாத அன்பு உடையவராக இருந்தார். எந்த அளவுக்கு அன்பு கொண்டிருந்தார் என்றால் தன் புதல்வர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் தன் வீட்டிலிருந்த பசு, எருமை, கன்றுகள், தராசு, அளக்கும் கருவிகளான மரக்கால், படிகள் முதலியவற்றுக்கும் கூட நாவரசர் பெயரைச் சூட்டியிருந்தார்.

அவர் வைத்திருந்த தண்ணீர் பந்தல் மாடங்கள், பூஞ்சோலைகள் முதலிய தரும காரியங்களுக்கும் கூட நாவரசர் பெயரையே வைத்திருந்தார். மொத்தத்தில் எங்கும் எதிலும் நாவரசர் மயம்! மக்களுக்கு நன்மை தரும் மடங்களும் பூஞ்சோலைகளும், தண்ணீர்ப் பந்தலும் வைத்து நன்மை செய்து வரும் பொழுது ஒருநாள் நாவரசர் திங்களூர் வந்தார்.

வரும் வழியெல்லாம் தன் பெயரால் மடங்களும் சோலைகளும் நந்தவனங்களும், தண்ணீர்ப் பந்தல்களும் இருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு அங்குள்ள மக்களிடம் அதுபற்றிக் கேட்டார். அங்கிருந்த சாலைகள், சோலைகள், மடங்கள், தண்ணீர்ப் பந்தல்கள்  இவற்றையெல்லாம் அமைத்தவர் அப்பூதி அடிகள் என்று அறிந்துகொண்டு அவரைக் காணும் ஆவலோடு அவர் இல்லம் சென்றார்.

வந்த நாவரசரை இன்னார் என்று தெரிந்து கொள்ளாமலே, யாரோ ஒரு சிவனடியார் என்று எண்ணி எதிர்கொண்டழைத்து அடிபணிந்தார். அப்பூதி அடிகள். “தங்கள் வருகை என் பாக்கியம்” என்று உபசரித்தார். நாவரசர்,    ‘ ‘வரும் வழியில் நீர் வைத்த தண்ணீர்ப்பந்தல். குளம் மடங்கள் பூஞ்சோலைகள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன். அவற்றில் தங்கள் பெயரை எழுதாமல் வேறோர் பெயரை எழுத என்ன காரணம்?” என்று கேட்டார். நாவரசரும் என் பெயரை ஏன் எழுதியிருக்கிறீர் என்று கேட்கவில்லை. நான் எனது என்ற அகங்கார, மமகாரம் நாவரசரிடம் இல்லை.

Appuuthi 3
’திருநாவுக்கரசர் தண்ணீர்ப்பந்தல்’
நடாத்திய அப்பூதி அடிகள்.

இதைக் கேட்ட அப்பூதி அடிகள் மிகுந்த கோபம் கொண்டு பேசியதாவது:

“நன்றருளிச் செய்தீர்? நாணம் கெட்ட சமணருடன் சேர்ந்துகொண்டு மன்னவன் என்னென்ன சூழ்ச்சிகள் எல்லாம் செய்தான்? நாவரசருக்கு என்னென்ன கொடுமைகள் எல்லாம் செய்தான் என்று உமக்குத் தெரியுமா? கேளும்.

நாவரசர் சூலை நோய் நீங்கப் பெற்று மீண்டும் சைவ நெறியில் சேர்ந்ததற்காக அவரை நீற்றரையில் உள்ளே தள்ளினான். ஆனால் நாவரசர் ஈசன் இணையடிகளையே நினைத்து இருந்ததால்

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்

வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்

மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே

ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே’

என்ற பதிகம் பாடி அதிலிருந்து சிறிதும் வாட்டமின்றி மீண்டு வந்தார். இதைக் கேள்விப்பட்ட மன்னன் சமணர்கள் சொல்படி நாவரசருக்கு நஞ்சூட்டினான். ஆலகால விஷத்தையே உண்டு நீலகண்டனாக விளங்கும் அரன் அடியாரை நஞ்சு என்ன செய்யும்?’ என்று கேட்ட நாவரசர், “நஞ்சும் அமுதாம் எங்கள் நாதன் அடியார்க்கு” என்று அதையும் பாலடிசிலாக ஏற்றார்.

இதைக் கண்டு பொறுக்காத சமணர்கள் மன்னனின் பட்டத்து யானையை நாவரசர் மேல் ஏவி அவரை இடறச் செய்தார்கள். யானைத்தோல் போர்த்த கஜ சம்ஹாரனாகிய சிவனுடைய மெய் அடியவர்களுக்கு யானையைக் கண்டால் அச்சம் வருமா? நாவரசர், “சுண்ண வெண் சந்தனச் சாந்தும் சுடர் திங்கள் சூளாமணியும்” என்று பாடத் தொடங்கி,

 ‘வரங்கள் கொடுத்தருள் செய்வான்

வளர் பொழில் வீரட்டஞ் சூழ்ந்து

நிரம்பு கெடிலப் புனலும் உடையார்

ஒருவர் தமர் நாம் அஞ்சுவது

யாதொன்றுமில்லை அஞ்ச வருவதும்  இல்லை’

என்று பாட அந்த யானை நாவரசரை வணங்கி, தன்னை ஏவிய சமணர்களையே விரட்டி மிதித்துத் துன்புறுத்தியது.

இதன் பின்னும் மனம் திருந்தாத சமணர்கள் சொற்கேட்டு, நாவரசரைக் கல்லோடு சேர்த்துக் கட்டி கடலில் எறியும்படி கட்டளையிட்டான் மன்னன் நாவரசர் என்ன செய்தார் தெரியுமா?

 ‘சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்

பொற்றுணை திருந்தடி பொருந்தக் கைதொழ

கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும்

நற்றுணை யாவது நமச்சிவாயவே’

என்று பாடினார். உடனே கல்லே தெப்பமாக மாறி அதில் நாவரசர் ஏறி வந்தார். இவ்வளவு பெருமையுடைய நாவரசரின் பெயரையா வேறோர் பெயர் என்று சொல்கிறீர்கள்! நல்ல மங்கலமான சைவத்திரு வேடத்தோடு இருக்கும் தாங்களா இந்த வார்த்தை சொன்னீர்கள்? உமது ஊர் எது? பேர் ஏது? நீங்கள் யார்” என்று கொஞ்சம் கோபமாகவே கேட்டார்.

அது கேட்ட நாவரசர், “சமண சமயமாகிய சமுத்திரத்தின் துறையிலிருந்து வீரட்டானேச்வரர் அருள்புரிந்து கரையேற்றிய சூலை நோயினால் தடுத்தாட் கொள்ளப்பட்ட சிறுமையுடையவன் நான்” என்றார்.

இதைக் கேட்ட அப்பூதியடிகள்,

கரகமலம் மிசை குவியக்

கண்ணருவி பொழிந்திழிய

உரைகுழறி உடம்பெல்லாம்

உரோம புளகம் பொலியத்

தரையின் மிசை வீழ்ந்து அவர்

சரண கமலம் பூண்டார்.

காணாமலே அன்பும், பெருமதிப்பும் கொண்டிருந்த் அப்பூதியடிகளுக்குக் கும்பிடப் போன தெய்வம் குறுக்கே வந்த் போல் தேடி வந்த நாவரசரைக் கண்டதும் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. தன்னை மறந்தார். பாடினார் ஆடினார் ஓடினார். தன் மனைவி, மக்கள், சுற்றத்தாருடன் சென்று நாவரசரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி அவருடைய திருவடிகளை அலம்பி, அந்த நீரைத் தங்கள் தலைமீது தெளித்தும் அருந்தியும் ஆனந்தமடைந்தார்.

நாவரசரை ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, “திருவமுது செய்தருள வேண்டும்” என்று பணிவோடு விண்ணப்பம் செய்தார் நாவரசர் சம்மதம் தெரிவிக்க தம் மனைவி அருள்மொழியை நோக்கி “நாம் பெற்ற பேறு தான் என்னே!” என்று வியந்து திருவமுது செய்யப் பணிக்கிறார்.

அந்த அம்மையாரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் அக்கறையுடனும் அறுசுவையோடு கூடிய உணவு வகைகளைத் தயார் செய்ய ஆரம்பித்தார். காய்கறிகளும் குறைவில்லாமல் தயார் செய்தபின் தங்கள் மூத்த புதல்வனான திருநாவுக்கரசை கொல்லையில் இருக்கும் வாழை மரத்திலிருந்து இலையை அறுத்து எடுத்து வரும்படி அனுப்பினாள்.  “நல்ல தாய் தந்தை ஏவ நான் இது செய்யப் பெற்றேன்” என்று அவனும் விரைந்து சென்று நல்ல குருத்தை அறுக்கும் பொழுது ஒரு நல்ல பாம்பு அவன் கையைத் தீண்டியது.

Appuuthi 2

இதைக் கண்ட திருநாவுக்கரசு கையை உதறி அப்பாம்பை விழச் செய்த பின், விஷம் தலைக்கேறுமுன் இந்தக் குருத்தைத் தந்தையிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று ஓடோடி வருகிறான். என்ன ஒரு கடமை உணர்ச்சி! வரும் பொழுதே இந்த விஷயத்தைச் சொல்லி வந்திருக்கும் அடியவராகிய நாவரசர் பெருமான் திருவமுது செய்யத் தாமதமாகும் வண்ணம் நான் சொல்ல மாட்டேன். என்றும் தீர்மானம் செய்து கொள்கிறன். நல்ல தந்தை தாய் பெற்ற மகனல்லவா? ஆனால் அவன் எதிர்பார்த்த நேரத்திற்கும் முன்னதாகவே விஷம் ஏறிக் கண்களும் பற்களும் மேனியும் கருகி மயக்கமடைந்து அந்தக் குருத்தைத் தன் அன்னையிடம் கொடுத்து விட்டு மயங்கி வீழ்ந்து விட்டான்.

மகன் வீழ்வதைக் கண்ட அப்பூதி அடிகளும் அவர் மனைவியும் உள்ளம் பதைத்து, அவன் உடம்பிலிருந்து ரத்தம் வடிவதையும் மேனி கறுத்திருப்பதையும் கண்டு விஷத்தினால் வீழ்ந்தான் என்று புரிந்து கொண்டார்கள். ஆனால் அடுத்ததாக என்ன செய்கிறார்கள்? அலறினார்களா? அரற்றினார்களா? ஓலமிட்டார்களா?

 ‘துளங்குதல் இன்றித் தொண்டர்

அமுது செய்வதற்குச் சூழ்வார்’

-என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான். அது மட்டுமல்ல. பெறலரும் புதல்வனைப் பாயினுள் பெய்து மூடிப் புறமனை முன்றில் பாங்கோர் புடையினில் மறைத்து வைத்து, இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்ததாகவே காட்டிக்கொள்ளாமல் வந்த அடியாரை அமுது செய்விப்பதிலேயே கவனம் செலுத்தினார்கள்.

எந்தப் பெற்றோரால் இப்படிச் செய்ய முடியும்? அதிலும் தனது மூத்த புதல்வன் பாம்பு கடித்து இறந்து விட்டான் என்று தெரிந்த பின்னும் எந்தத் தாயால் வந்த விருந்தினரை உபசரிக்க முடியும்? அவருக்கு அமுது படைக்க முடியும்? ஆனால் அப்பூதி அடிகளின் மனைவி, வாராது  வந்த மாமணி போல் வந்திருக்கும் சிவனடியாரின், நாவரசரின் உபசாரத்தில் எந்தக் குறையும் வந்து விடக் கூடாது என்பதில் கவனமாக மிகவும் கவனமாக இருக்கிறாள். வந்திருப்பவர் யார்? சாமானியர் அல்லர். தன் கணவர் அல்லும் பகலும் அனவரதமும் தெய்வமாகவே  நினைத்து உருகும் நாவரசர் அல்லவா? எனவே அவருக்கு எந்த விதத்திலும் குறைவில்லாமல் அமுது படைக்க வேண் டும் என்பதில் தன் துயரத்தையும் கூட ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அடியவரை உபசரிக்க முன்வருகிறாள் அப் பூதி அடிகளின் மனைவி. கணவரின் செயலில் உற்ற துணை யாகக் கைகொடுக்கிறாள்.

நாவரசர் அமுது செய்யும் பொருட்டுத் திருவமுதையும் பல கறிவகைகளையும், குழம்பு ரசம் பச்சடி துவையல் ஊறுகாய் பழங்களையும் தயார் செய்கிறாள். நாவரசர் அமுது செய்த பின் அமர ஆசனமும், பூசிக்கொள்ளத் திருநீறும் வெற்றிலை, பாக்கு முதலியவற்றையும் தயார் செய்து வைக்கிறாள். எல்லாம் தயாரான பின்  கணவரிடம் தெரிவிக்கிறாள். அப்பூதி அடிகள் நாவரசரை அமுது செய்ய அழைத்து வந்தார்.

நாவரசர் வந்ததும் ஆசனத்தில் அமர்ந்து தாமும் திருநீறு பூசிக்கொண்டு பின் அப்பூதி அடிகளுக்கும் அவர் மனைவிக்கும் அளித்த பின் அவர்களின் புதல்வர்களுக்கும் திருநீறளிக்க வேண்டி எல்லோருக்கும் மூத்தவனான திருநாவுக்கரசை அழைக்கும்படி அப்பூதி அடிகளிடம் சொன்னார். அப்பூதி அடிகள் எப்படி சமாளிக்கிறார்? “இப்போது அவன் இங்கு உதவான்” என்றார்

இதைக் கேட்ட நாவரசர், தன் உள்ளத்தில் ஏதோ தடுமாற்றம் ஏற்படுவதை உணர்ந்தார். “நீர் கூறியதை என் மனம் ஒப்பவில்லை. வேறு ஏதோ ஒன்று உள்ளது. உண்மையைக் கூற வேண்டும்’’ என்று அழுத்தமாகக் கூறவே அப்பூதியடிகள் நாவரசரை விழுந்து வணங்கித் தன் மூத்த புதல்வன் மூத்த திருநாவுக்கரசுக்கு நேர்ந்ததை விளக்கினார்.

இதைக் கேட்ட திருநாவுக்கரசர் திடுக்கிட்டு  ‘‘நன்று நீர் செய்தது! உம்மைத் தவிர வேறு யார் தான் இம்மாதிரிச் செய்ய முன் வருவார்?’’ என்று ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, மூத்த திருநாவுக்கரசின் உடல் இருந்த இடம் சென்று நஞ்சுண்ட கண்டனை நோக்கி, ‘ஒன்று கொலாம் அவர் சிந்தை உயர்வரை’ என்று தொடங்கி 2,3, என்று ஒன்பது வரை பாடிய பின்,

 ‘பத்துக் கொலாம் அவர் பாம்பின்கண் பாம்பின் பல்

பத்துக் கொலாம் எயிறும் நெரிந்து உக்கன

பத்துக் கொலாமவர் காயப்பட்டான் தலை

பத்துக் கொலாமவர் செய்கை தானே’

என்று பாடியவுடன். நஞ்சுண்ட கண்டன் அருளால் பாம்பு தீண்டிய நஞ்சு அகன்றது. மூத்த திருநாவுகரசு துயில் நீங்கி எழுபவனைப் போல் எழுந்து நாவரசரை வனங்கினான். நாவரசரும் அவனுக்குப் புனிதத் திருநீற்றை வழங்கினார். நாவரசர் அமுது செய்வதற்கு நேரமாகி விட்டதே என்ற கவலையோடு அப்பூதி அடிகள் அதற்கான ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கலானார்.

கோமயத்தால் தரையைச் சுத்தம் செய்தபின் மூத்த திருநாவுக்கரசு கொண்டுவந்த வாழைக் குருத்தை விரித்து அதில் அமுது பறிமாற ஆரம்பித்தவுடன் நாவரசர் அப்பூதி அடிகளை நோக்கி. “நீரும் உமது புதல்வர்களும் இங்கு அமுது செய்வீர்” என்று கூற அப்பூதி அடிகளும் அவர் புதல்வர்களும் நாவரசரோடு உண்டு மகிழ்ந்தனர். நாவரசர் அனைவருக்கும் தமது ஆசிகளை வழங்கினார்.

இவ்வாறு அப்பூதி அடிகளின் மனைவியார் தன் மூத்த புதல்வன் பாம்பு தீண்டி இறந்தான் என்பதை அறிந்த பின்பும் கூட அப்பூதி அடிகளின் உள்ளம் அறிந்து சிவனடியார் அமுது செய்ய, அவர்  மனைவி காரியத்தில் உற்ற துணையாக இருந்து கைகொடுத்த காரிகையாக விளங்குவதைப் பார்க்கிறோம்.

***

.அருள்மிகு கைலாசநாதர் திருக்கோயில்

தலம்: திங்களூர், திருப்பழனம் அருகில், தஞ்சாவூர் மாவட்டம்.

மூலவர்: கைலாசநாதர்

தலவிருட்சம்: வில்வம்

தீர்த்தம்: சந்திர புஷ்கரணி

குருபூசை நாள் : தை – சதயம்.

முகவரி: அருள்மிகு கைலாசநாதர் திருக்கோயில்,

திங்களூர் – 613 204, தஞ்சாவூர் மாவட்டம்.

தொலைபேசி: 04362- 262 499.

Thingalur
திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயில்

திருநாவுக்கரசர் தேவாரம் பாடிய பெரியவர். இவரை உலகமே அறியும். ஆனால், மூத்த திருநாவுக்கரசர், இளைய திருநாவுக்கரசர் பற்றி யாருக்காவது தெரியுமா? இவர்களை தரிசிக்க திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயிலுக்கு செல்ல வேண்டும்.

அப்பூதியடிகள் என்ற சிவபக்தர் திங்களூரில் வசித்தார். இவரது மனைவி அருள்மொழி. இவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். நீங்கள் ஒரு முருக பக்தராக இருந்து. உங்களுக்கு குழந்தை பிறந்தால் ‘முருகன், கந்தன், கார்த்திகேயன்’ என ஏதோ ஒரு பெயர் வைப்பீர்கள். ஆனால், அப்பூதியடிகள் சிவபக்தராயினும் கூட, சிவனின் அடியவரான திருநாவுக்கரசரின் பெயரை தன் குழந்தைகளுக்கு வைத்தார். மூத்தவனுக்கு “மூத்த திருநாவுக்கரசு’, இளையவனுக்கு “இளைய திருநாவுக்கரசு’ என்று.

தன்னை விட தன் அடியார்களுக்கு தொண்டு செய்வதையே தெய்வம் விரும்பும். “மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை’ என்பதும் இறைவனுக்கு பிடித்த பொன்மொழி. அதைப் பின்பற்றி நாவுக்கரசரின் பெயரால் கல்விக்கூடம். அன்ன சத்திரம், தண்ணீர்ப் பந்தல் ஆகியவை அமைத்தார்.

மக்கள் சேவையை வலியுறுத்தும் இந்த குடும்பத்தினர் சிலை வடிவில் திங்களூர் கைலாசநாதர் கோயிலில் உள்ளனர். வேறு எந்தக் கோயிலிலும் மூத்த, இளைய திருநாவுக்கரசர்களைக் காண முடியாது. இதில் மூத்த திருநாவுக்கரசை பாம்பு தீண்டியது. திருநாவுக்கரசர் அக்குழந்தையைக் காப்பாற்றியதாக வரலாறு உள்ளது.

நன்றி:  தினமலர் – கோயில்கள்

.

வாழையடி வாழையாய் வரும் நற்பண்புகள்

another-banana-treeவாழையடி வாழையாய் என்ற சொற்களைச் சொல்லிப் பார்த்ததுமே வள்ளலாரின் ‘வாழையடி வாழையென வந்த திருக்கூட்டத்தில் யானும் ஒருவன்” என்ற வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வருகிறது. மா, புளி, தென்னை, வேம்பு, பலா, அரசு என எத்தனையோ மரங்கள் இருக்க ஏன் வாழையைக் குறிப்பிட வேண்டும்? பொதுவாகத் தாவரங்கள் விதை மூலமாகவோ பதியன் மூலமாகவோ தான் உற்பத்தி செய்யப்படும். ஆனால் வாழையின் அடிவாழையிலிருந்து கன்றுகள் உற்பத்தியாகின்றன. அதேபோல் அருளாளர்கள் தானே பிறக்கிறார்கள்.

வாழையின் சிறப்பு

மற்ற மரங்களை வெட்டி அதன் நடுப்பகுதியைப் பார்த்தால் கருப்பாக இருக்கும். வயதான மரமாக இருந்தால் மிகவும் கருப்பாக இருக்கும். அதை வைரம் பாய்ந்த மரம் என்று சொல்வார்கள். நெஞ்சில் வைரம் வைத்திருக்கிறான் என்றால் பழிக்குப் பழி வாங்கும் எண்ணம் வைத்திருக்கிறான் என்று பொருள். ஆனால் நல்ல முற்றிய வாழையை வெட்டி அதன் நடுப் பகுதியைப் பார்த்தால் அது வெள்ளை வெளேரென்று இருக்கும். அருளாளர்களின் உள்ளமும் வெள்ளையாக இருக்கும். மற்ற மரங்களை விட வாழை யில் ஈரம் அதிகம். அருளாளர்களின் நெஞ்சிலும் ஈரத்தன்மை அதிகம்.

இப்படி வாழைக்கும் அருளாளர்களுக்கும் ஒற்றுமை இருப்பதால் தான் வாழையடி வாழையென வந்த திருக் கூட்டத்தில் யானும் ஒருவன் என்று பெருமிதத்தோடு சொல்கிறார் வள்ளலார். நமது நாடு வாழையடி வாழையாக எத்தனையோ மகான்களைக் கண்டிருக்கிறது.

பாரத நாட்டின் சிறப்பு

நமது நாட்டின் சிறப்பைப் பாட வந்த பாரதி

மாரத வீரர் மலிந்த நன்னாடு,
மாமுனிவோர் பலர் வாழ்ந்த பொன்னாடு
பூரண ஞானம் பொலிந்த நன்னாடு,
புத்தர் பிரான் அருள் பொங்கிய நாடு
நல்லன யாவையும் நாடுறும் நாடு
பாரத நாடு பழம் பெரும் நாடு

என்றும் இதற்கீடாக வேறு நாடில்லை என்றும் போற்றுகிறார்.

”எந்தரோ மஹானுபாவுலுஅந்தரிகி வந்தனமு” என்கிறார் தியாகராஜ சுவாமிகள். அந்த மஹானுபாவர்கள் வாழ்ந்த நாட்டில் வாழையடி வாழையாக நற் பண்புகள் வளர்க்கப்பட்டு வந்தி ருக்கின்றன. நமது நாடு எந்த நாட்டோடும் பகைமை பாராட்டு வதில்லை. எந்த நாட்டின் மீதும் போர் தொடுப்பதில்லை. உலக அமைதிக் காகவே அரும்பாடு பட்டுவருகிறது. உலகமே வியக்கும் வண்ணம் அஹிம்சாமுறையில் போராடி சுதந்திரம் பெற்றோம்.

புராண இதிகாசங்கள்

நமது நாட்டின் மாபெரும் இதிகாசங்கள் இராமாயணமும் மஹாபாரதமும் ஆகும். நமது புராணங்களும், இதிஹாசங்களும் ஒழுக்கம், பணிவு, பொறுமை. பணிவு, தியாகம், தொண்டு, பாசம், குருபக்தி, அதிதிகளைப் போற்றுவது போன்ற பல நற்பண்புகளைப் போதிக்கிறது. நமது சங்ககால நூல்களும், காப்பியங்களும், திருக்குறள் நாலடியார், ஏலாதி, திரிகடுகம் ,சிறுபஞ்சமூலம் நீதிநெறி விளக்கம், நான்மணிக்கடிகை போன்ற அறநூல்களும் பல நற்பண்புகளை அறிவுறுத்துகின்றன.

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்

ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நமது முன்னோர்களுக்கு உலகளாவிய பார்வை யிருந்தது என்தைப் புறநானூறு சொல்கிறது. கணியன் பூங்குன்றனார் என்ற புலவர்

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா

என்கிறார் .எந்த ஊராக இருந்தாலும் அது எம்மூரே. யாராக இருந்தாலும் அவர் எமக்கு உறவினரே. நன்மையும் தீமையும் நோதலும், தணிதலும் மற்றவர்களால் வருவதன்று, நம்மால் தான் விளைவது என்கிறார். இந்த அழகான உலகளாவிய பார்வை எக்காலத்துக்கும் பொருத்தமானதாகவே தோன்றுகிறது.

vivekananda6 ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சொல்லப்பட்ட பொன் மொழியை அடியொற்றியே சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த விவேகாநந்தர் அமெரிக்கா சென்ற பொழுது, சிகாகோ மாநாட்டில் முழங்கினார். எல்லோரும் சீமான்களே, சீமாட்டிகளே என்று பேச ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் விவேகாநந்தர் சகோதர சகோதரிகளே என்று பேச ஆரம்பித்தார். கூட்டம் அவருக்குத் தலை வணங்கி மரியாதை செய்தது!

உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும்

எது உயர்ந்தது எது தாழ்ந்தது என்பதையும் புறநாநூறு நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது.

ஈயென இறத்தல் இழிந்தன்று,
ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று
கொள் எனக்கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று
கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று

எனக்கு ஒன்றைத்தா என்று கேட்பது இழிவானது தான். ஆனால் கொடுக்க மாட்டேன் என்று மறுப்பது அதைவிட இழிவானதாகும். இதைப் பெற்றுக்கொள் என்று ஒன்றைத் தானே விரும்பிக் கொடுப்பது உயர்வானது. ஆனால் அவ்வாறு கொடுப்பதைக் கொள்ளமாட்டேன் என்பது அதைவிட உயர் வானது. எவ்வளவு உயர்ந்த பண்பாடு!

தாய் தந்தை பேண்

மாத்ருதேவோ பவ, பித்ருதேவோ பவ, ஆசார்யதேவோ பவ, அதிதிதேவோபவ என்கிறது வேதம்.
தாய், தந்தை, குரு, அதிதி இவர்களைப் போற்றுவது வாழையடி வாழையாய் வரும் மரபாகும்.

தாய், தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருக்கிறான் புண்டரீகன். அவனுடைய பணி விடையைக் கண்டு மகிழ்ந்த இறைவன் அவனுக்குக் காட்சி தர அவனுடைய வீட்டிற்கே வருகிறான். இறைவன் வந்த சமயம் புண்டரீகன் பெற்றோருக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டி ருக்கிறான். வந்த இறைவனுக்கு ஆசனமாக ஒரு செங்கல்லைக் கொண்டு வந்து போட்டு அதில் இருக்கும் படி சொல்லி விட்டுத் தன் பெற்றோருக்கான பணிவிடையைக் கவனிக்கப் போய் விடுகிறான் புண்டரீகன். புண்டரீகன் தன் பணிவிடையை முடித்துவிட்டு வரும் வரை அந்தச் செங்கல் மேலேயே நின்று கொண்டிருந்தான் இறைவன்! புண்டரீகன் பெற்றோர் பக்திக்கு மெச்சி இன்றும் பண்டரிபுரத்தில் செங்கல் மேலே நின்று காட்சி தருகிறான் பாண்டுரங்கன்.

இதையே ஔவையும் ‘அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்’ என்று சொல்லிப் போந்தாள். முற்றும் துறந்த துறவிகளான ஆதிசங்கரரும், பட்டினத்தடிகளும் தங்கள் தாயின் இறுதிக் கடன்களைச் செய்ய ஓடோடி வருகிறார்கள். அவர்கள் குடியிருந்த கோவிலல்லவா?

”உன் அன்னையின் பாத கமலங்களிலேயே சுவர்க்கம் இருக்கிறது” என்கிறார் முகம்மது நபி அவர்கள். பாரதியும் ‘பெற்ற தாயும் பிறந்தபொன்னாடும் நற்றவ வானினும் நனி சிறந்தனவே’ என்று பெற்ற தாய்க்குச் சிறப்புச் செய்கிறார்.

ஆசார்ய தேவோ பவ

தாய் தந்தைக்கு அடுத்தபடியாக வருபவர் குரு. குருவும் தெய்வமும் ஒரே நேரத்தில் வந்தால் யாருக்கு முதல் வணக்கம் என்றால் குருவுக்குத் தான் முதல் வணக்கம். ஏனென்றால் தெய்வத்தைக் காட்டித்தருவதே குருதானே? கண்ணன் சாந்தீபினி முனிவரிடம் கல்வி கற்கச் செல்கிறான். குருகுல வாசம் முடிந்ததும் குருதக்ஷிணை கொடுக்க வேண்டும் என்பது வாழையடி வாழையாக வரும் வழக்கம். தக்ஷிணையாக என்ன கொடுக்க வேண்டும் என்று கண்ணன் கேட்கிறான். குருபத்தினி,”12 ஆண்டுகளுக்குமுன் கடலில் மாண்ட என் மகன் வேண்டும் என்கிறாள்.கண்ணன் கடலுக்குள் சென்று பாஞ்ச ஜனன் என்ற அசுரனிடமிருந்த சிறுவனை மீட்டு வந்து குருதக்ஷிணையாகத் தருகிறான்.

இதை

மாதவத்தோன் புத்திரன் போய்
மறிகடல் வாய் மாண்டானை
ஓதுவித்த தக்கணையா
உருவுருவே கொடுத்தான்

periyazhvar2என்று பெரியாழ்வார் புகழ்கிறார். இராமன் தன் குல குருவான வசிஷ்டரையும் விசுவாமித்திரரையும் எப்படிப் பணிவோடு வணங்கி அவர்களிடம் கல்வி கற்றான் என்பதை இராமாயணம் காட்டுகிறது. இராமகிருஷ்ணரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட விவேகானந்தர் தன் குருவின் பெயரால் இராமகிருஷ்ண மடங்கள் ஏற்படுத்தினார்.

தமிழ்த்தாத்தா என்றழைக்கப்படும் உ.வே.சா அவர்கள் தன் ஆசானான மகாவித்வான் மீனாக்ஷிசுந்தரம்
பிள்ளையிடம் எவ்வளவு பக்தியும் மரியாதையும் கொண்டி ருந்தார் என்பதை அவருடைய ”என்சரிதை” என்ற நூலிலிருந்து அறியலாம். திரு உ.வே.சா அவர்கள் தன் குருவின் பெயரைக் கூடச் சொல்ல மாட்டாராம். அவ்வளவு மரியாதை! அதேபோல் வாகீச கலாநிதியான திரு கி.வா.ஜ அவர்களும் தன் ஆசிரியர் பிரானான உ.வே.சா அவர்களிடம் மிக்க அன்பும், மரியாதையும் கொண்டிருந்தார். முன்னாள் குடியரசுத் தலைவரான திரு.ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் அவர்களும் தன் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர்களை நன்றியோடும் அன்போடும் நினைவு கூர்ந்து அவர்களிடம் தமக்குள்ள மரியாதையைக் குறிப்பிடுகிறார். நமது அரசும், முன்னாள் குடியரசுத் தலைவரும் ஆசிரியரும் தத்துவ ஞானியுமான திரு ராதாகிருஷ்ணனை கௌரவிக்கும் விதமாக அவர் பிறந்த நாளை ஆசிரியர் தினமாக அறிவித்துள்ளது ஆசிரியர்களுக்கு நல்லாசிரியர் விருதும் வழங்கி வருகிறது. இன்றும் ஒரு கலையோ கல்வியோ தொடங்கும் பொழுது குருதக்ஷிணை கொடுத்து குருவுக்கு மரியாதை செய்த பின்பே தொடங்குகிறார்கள்.

அதிதி  தேவோ பவ

வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும் வரும் அதிதியை உபசரிப்பது என்ற பண்பு காலம் காலமாக வழங்கி வரும் ஒரு சிறந்த பண்பாகும். இல்லறத்தில் இருப்பவனுக்கு அது ஒரு கடமையாகவே விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. செல்விருந்து அனுப்பி வருவிருந்து எதிர் நோக்கும் பழக்கம் காலம் காலமாக உள்ளது.

அசோகவனத்தில் இருக்கும் சீதை, தான் இல்லாத நேரத்தில் அதிதிகள் வந்தால் அவர்களை யார் உபசரிப்பார்கள், அவர்களுக்கு யார் உணவு பறிமாறுவார்கள்?என்று கலங்குகிறாள். கோவலனைப் பிரிந்த கண்ணகியும்

அறவோர்க்களித்தலும் அந்தணர் ஓம்பலும்
விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை

என்று வரும் விருந்தினரை உபசரிக்க முடியாமல் போனதை எண்ணி வருந்துகிறாள்.

நாயன்மார்கள் சிவனடியார்களை உபசரிப்பதைத் தங்கள் கடமையாகவே செய்து வந்தார்கள். தாங்கள் வறுமையில் வாடியபோதும் கொட்டும் மழையில் நனைந்து இரவுநேரம் வந்த சிவனடியாருக்கு உடுக்க ஆடை கொடுத்து உபசரிக்கிறார் இளையான்குடி மாறநாயனார். வந்தவருக்கு உணவு கொடுக்க வீட்டில் அரிசியும் இல்லை. அதனால் அன்று விதைத்த நெல்லை அரித்துக் கொண்டு வருகிறார். அவர் மனைவி அதை வறுத்து அரிசியாக்கி சமைக்கிறேன் என்கிறாள் சாதம் மட்டும் போதுமா? கொல்லையில் இருந்த கீரையைப் பறித்து வருகிறார். ஆனால் அவற்றைச் சமைக்க விறகு வேண்டுமே! விறகில்லை. சிறிதும் தயங்காமல் தன் வீட்டின் மேற்கூரையிலிருந்த கழிகளை வெட்டிக் கொடுக்கிறார். அதை எரித்து அமுது தயாரிக்கிறாள் மனைவி. உணவு தயாரானதும் சிவனடியாரை உணவருந்த அழைக்கிறார் மாறநாயனர். அப்பொழுது சிவனடியார் மறைந்து இறைவனே காட்சி தருகிறான்

kovil-006வழிப்போக்கர்களுக்காகத் தண்ணீர்ப் பந்தல் வைத்து, தண்ணீர் ,மோர் இவற்றைத் தருவது நம் நாட்டு வழக்கம். நாவரசர் பெயரில் அப்பூதி அடிகள் தண்ணீர் பந்தல் வைத்திருந்ததை பெரியபுராணம் வாயிலாக அறிகிறோம் .வெயில் காலங்களில் கோவில் தேர்த்திருவிழாக் காலங்களில் நீர்மோர் அளிப்பதும் உண்டு. பாக்கெட் தண்ணீர், பாட்டில் தண்ணீர் வந்த பிறகும் கூட கோடையில் தண்ணீர் வழங்கும் பழக்கம் நடைமுறையில் உள்ளது.

கர்நாடக மாநிலத்தில் தர்மஸ்தலா என்ற ஊரிலுள்ள மஞ்சுநாதர் ஆலயத்தில் தினந்தோறும் ஆயிரக் கணக்கான யாத்ரீகர்களுக்கு அன்னதானம் வழங்கப்படுகிறது. சென்ற வருடம் அமிர்தஸரஸ் பொற்கோவிலுக்குச் சென்ற பொழுது அங்கு நடக்கும் அன்னதானம் கண்டு வியந்தேன். யாத்ரீகர்களுக்குத் தண்ணீர் கொடுக்கும் நேர்த்தியையும் சாப்பிட்ட தட்டை சுத்தம் செய்து நன்கு துடைத்துத் தருவதையும் மிக நேர்த்தியாகச் செய்கிறார்கள். இதற்காக ஆயிரக்கணக்கில் வாலண்டியர்கள் இருக்கிறார்கள்.

இப்பொழுது நமது அரசாங்கம் நமது நாட்டுக்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளை அதிதிகளாக மதித்து அவர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்ய திட்டங்களைத் தீட்டியுள்ளது. டாக்ஸி, ஆட்டோ டிரைவர்களுக்கு இதற்காக விசேஷப் பயிற்சியும் கொடுக்கப் படுகிறது.

இரக்கம்

மன்னுயிரெல்லாம் தன்னுயிர் போல் நேசித்தல் இரக்கம் எனப்படும். ஒருவன் அல்லது ஓருயிர் துன்பத்திலிருக்கும் போது உதவி செய்து துயரத்தைப் போக்க நினைப்பதற்கு அவனிடமுள்ள இரக்கம் என்ற நற்பண்பே காரணம்

தோட்டத்திலே உட்கார்ந்திருக்கிறான் அந்த மன்னன்.அவன் காலடியில் ஒரு புறா வந்து விழுகிறது. பயத்தால் அந்தப்புறா நடுங்குகிறது. அதை எடுத்து ஆதரவாகத் தடவிக் கொடுக்கிறான். அதைத் துரத்தியபடி ஒரு கழுகு வருகிறது .”இந்தப் புறாவைக் கொடுத்துவிடு’,’என்கிறது கழுகு. ”உன்பசிக்கு இரைதானே வேண்டும்? இதோ இந்தப் புறாவின் எடைக்குச் சமமான சதையை நான் தருகிறேன்” என்கிறான் மன்னன். தராசுத் தட்டில் தன் தொடையிலிருந்து அரிந்தெடுத்த சதையை வைக்கிறான். எடை சரியாக வில்லை. தன் சதையை வைக்க வைக்க எடை சரி யாகாமல் இருப்பதைக்கண்ட சிபிச்சக்கர வர்த்தி கடைசியில் தானே தராசுத் தட்டில் ஏறி உட்கார்ந்து விடுகிறான். எடை சரி யாகிறது. புறாவாகவும் கழுகாகவும் வந்த தேவர்கள் அவனை வாழ்த்துகிறார்கள். இன்றளவும் அழியாப்புகழ் பெற்றிருக்கிறான் சிபி.

இதேபோல் குளிரால் நடுங்கிய மயிலுக்குத் தன் சால்வையைப் போர்த்துகிறான் பேகன். படரக்கொழுகொம்பில்லாமல் தவித்த முல்லைக்கொடிக்காகத் தன் தேரையே கொடுத்த பாரியையும், வறுமையில் தவித்த புலவருக் கிரங்கித் தன் தலையயே கொடுக்க முன்வந்த குமணனையும் வள்ளல்கள் என்று இந்த நாடு போற்றுகிறது. இதே வழியில் வந்த வள்ளலாரும்” வாடிய பயிரைக் கண்டு வாடுகிறார்.”அப்பா நான் வேண்டுதல் கேட்டு அருள் புரிதல் வேண்டும். ஆருயிர்கட் கெல்லாம் நான் அன்பு செயல் வேண்டும்”, என்று இறைவனிடம் வரம் வேண்டுகிறார். இந்த இரக்க குணம் இருப்பதால் தான் விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் சரணாலயங்கள் அமைக்கப் பட்டுள்ளன. விலங்குகளையும் பறவைகளையும் வேட்டையாடுவதும் தடை செய்யப் பட்டுள்ளது..பிராணிகளுக்கான ப்ளூக்ராஸ் போன்ற நலச்சங்கங்களும் செயல் பட்டு வருகின்றன.

தொண்டு

”என்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே” என்கிறார், நாவரசர் பெருமான். உழவாரப்படை கொண்டு கோவில்களில் தொண்டு செய்தார் அவர்.

நடமாடும் நம்பர்க்கு ஒன்று ஈகீராயின்
படமாடும் பகவற்கு ஆகும்

என்கிறார் திருமூலர்.

”மனிதர்களுக்கு நல்லது செய்வதே கடவுளுக்குச் செய்யும் நல்ல தொண்டாகும்”

என்கிறார் பிராங்க்ளின் என்ற அறிஞர்.

”என்னைப் பொறுத்த வரையில் எனது நாட்டுக்கும் எல்லா மக்களுக்கும் தொண்டு செய்வதில் தான் முக்திக்கு வழி இருக்கிறது” என்கிறார் காந்தியடிகள்.

டாக்டர் முத்துலக்ஷ்மி ரெட்டியால் நிறுவப்பட்ட அடையாறு கான்சர் இன்ஸ்டிடியூட்டில் டாக்டர் சாந்தா என்பவர் கான்சர் நோயாளிகளுக்குத் தொண்டு செய் கிறார். சமீபத்தில் அவருக்கு பத்மபூஷன் விருது வழங்கப் பட்டுள்ளது. இன்னும் உதவும் கரங்கள், அமர்சேவா சங்கம் போன்ற பல தொண்டு நிறுவனங்கள் ஆதரவற்றோகளுக்காவும் ஊனமுற்றோர்களுக்காகவும் தொண்டு செய்து வருகின்றன.

”அன்பர் பணிசெய்ய என்னை ஆளாக்கி விட்டால்
இன்ப நிலை தானே வந்தெய்தும் பராபரமே

என்றபடி தொண்டுள்ளம் கொண்ட மனிதர்கள் இன்றும்
தொண்டு செய்து வருகிறார்கள்.

நட்பு

முகநக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்து
அகநக நட்பது நட்பு

என்கிறார் வள்ளுவர். ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்க்காமலும் கூட நட்பு வளரும் என்பதற்குச் சான்றாகக் கோப்பெருஞ்சோழனும் பிசிராந்தையாரும் விளங்குகிறார்கள். இருவரும் ஒருவரைப் பற்றி மற்றவர் கேள்விப்பட்ட்டிருக்கிறார்களே தவிர ஒருவரையொருவர் நேரில் பார்த்ததேயில்லை. கோப்பெருஞ் சோழன் இறக்கும் தறுவாயில் தன் சமாதிக்குப் பக்கத்தில் ஒரு இடம் காலியாக விட்டு வைக்கும் படி சொல்கிறான்,”என் நண்பர் பிசிராந்தையார் வருவார் என்கிறான்

உடனிருந்தவர்கள் நம்பமுடியாமல் திகைக்கிறார்கள். அந்தக் காலத்தில் இதுபோல் தகவல் தொழில் நுட்பச் சாதனங்கள் கிடையாதே! ஆனால் மன்னன் மறைவுக்குப்பின் மன்னன் சொன்னபடி பிசிராந்தையார் வந்து வடக்கிருந்து உயிர் துறக்கிறார். நட்புக்கு இலக்கணமாக இன்றும் இருவரும் பேசப்படுகிறார்கள்.

தானம்

பூதானம், கோதானம், வித்யாதானம், கன்னிகாதானம், அன்னதானம் என்று சொல்லக்கேட்டிருக்கிறோம்
.”கார்த்திகைக்குப் பின் மழையுமில்லை, கர்ணனுக்குப் பின் கொடையுமில்லை, என்று கர்ணனின் புகழ் பேசப்படுகிறது. எல்லா தானங்களிலும் சிறந்தது அன்னதானம் என்று சொல்லுவார்கள்

‘மண்டினி ஞாலத்து வாழ்வோர்க்கெல்லாம்
உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே”

என்று அன்னதானத்தின் பெருமையைப் பறை சாற்றுகிறது மணிமேகலை.

இதற்கும் மேலாக இன்று ரத்த தானம் என்பது பரவலாக வழங்கப் படுகிறது. ஜாதி,மத இனம் கடந்து இரத்ததானம் செய்யப்படுகிறது. சில நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்கள் ரத்ததானம் செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு அடுத்த படியாகக் கண்தானம் செய்கிறார்கள்.

காளத்தி மலையிலே குடுமித்தேவர் கண்களிலே ரத்தம் வருவதைக்கண்ட திண்ணன் என்ற வேடன் ‘ஊனுக்கு ஊன்’ என்பதை நினைத்து தன் கண்னை இடந்து அப்பிக் கண்ணப்ப நாயனார் என்று பேரும் புகழும் பெற்றார் என்பதைப் பெரிய புராணம் சொல்கிறது .’செத்தும் கொடுத்தான் சீதக்காதி’ என்று அவருடைய வள்ளல் தன்மை பற்றிப் புகழ்கிறார்கள். ஒருவர் இறந்த பிறகும் கூட தானம் செய்ய முடியும். ஒருவர் இறந்த பின் அவருடைய கண்களைத் தானமாகப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்று உயில் கூட எழுதி வைக்கிறார்கள்.
hidendranஇதையும் விட அதிகமாகத் தானம் செய்ய முடியும் என்பதை ஒரு பெற்றோர் நிரூபித்தி ருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் விபத்தில் அகால மரணமடைந்த ஹிதேந்திரன் என்ற மாணவனின் இதயம், கண்,கிட்னி போன்ற ஆறு உறுப்புக்களை அவனது பெற்றோர் தானமாக வழங்க, அவற்றை ஆறு பேருக்குப் பொருத்தி ஆறுபேரை வாழவைத்தி ருக்கிறார்கள். ‘செத்தும் கொடுத்தான், செத்தும் வாழ்கிறான்’ என்ற புதிய பழமொழியை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு விபத்தில் இறந்தவர்களின் உறுப்புகளைத் தானமாக வழங்கலாம் என்ற விழிப்புணர்ச்சிஅதிகரித்திருக்கிறது.

இவ்வளவு நற்பண்புகள் சமுதாயத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட போதிலும் இன்னும் சில கரும்புள்ளிகளும் தென்படாமல் இல்லை. பெரியவர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுப்பது குறைந்து கொண்டு வருகிறதோ என்று தோன்றுகிறது. பஸ்ஸில் கர்ப்பிணிப்பெண்கள், கைக்குழந்தையுடன் வரும் தாய்மார்கள், முதியவர்கள் இவர்களுக்குத் தன் இருக்கையைக் கொடுக்க பலரும், முக்கியமாக இளைஞர்கள் முன் வருவதில்லை.அவர்கள் கவனம் எல்லாம் செல்போனிலேயே! முன்பெல்லாம் வீட்டிற்கு வரும் தாத்தா, பாட்டி, அத்தை, மாமா, பெரியப்பா, பெரியம்மா இவர்களை வணங்குவது வழக்கம். அந்த நல்ல பழக்கம் இப்பொழுது மெல்ல மெல்லக் குறைந்து கொண்டு வருகிறது. அதேபோல் உறவு சொல்லி அழைக்கும் வழக்கமும் மறைந்து பொதுவாக அங்கிள், ஆண்டி என்று அழைக்க ஆரம்பித்தி ருக்கிறோம். உறவு முறை சொல்லி அழைப்பதால் உறவு நெருக்க மடைகிறது. விபத்தில் யாராவது அடிபட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டால் கூட உதவி செய்யாமல் கண்டும் காணாததுபோல் போய்விடும் மனோபாவமும் மேலோங்கியிருக்கிறது. உறவினர்கள் வந்தால் மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றது போய் மிக நெருங்கிய உறவினர்கள் வருவதானால் ”என் பையனுக்குப் பரீக்ஷை என் பெண்ணுக்குப் பரீக்ஷை அதனால் இப்பொழுது வராதீர்கள் என்று சொல்லும் அளவுக்கு உறவு முறைகள் சீர் கெட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

இதற்கிடையில் நம்பிக்கைக் கீற்றுகளும் தென்படாமல் இல்லை. இரு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் மும்பை மின்சார வண்டியில் குண்டு வெடித்த போது அங்குள்ள மக்கள் காட்டிய தீரம், நிதானம், உதவும் மனப்பன்மை உலகையே வியக்க வைத்தது. சுனாமியில் மனிதர்களின் மனிதபிமானம் வெளிப்பட்டது. சமீபத்தில் வந்த தினமணி கதிரில் ஆம்புலன்ஸ் கணேசன் என்பவரைப் பற்றிய கட்டுரை படித்தேன். விபத்தில் சிக்கியவர்களைப் பாதுகாப்பாக மருத்துவ மனையில் கொண்டு போய் சேர்ப்பதற்காவே 5 ஆம்புலன்ஸ் வைத்திருக்கிறார். ஏராளமானோரைத் தக்க சமயத்தில் மருத்துவ மனையில் சேர்த்து அவர்கள் உயிர் பிழைக்க வழி செய்திருக்கிறார்.

அநாதைப் பிரேத ஸம்ஸ்காரம் அஸ்வமேத யாகத்துக்கு சமம் என்று சொல்வார்கள். கணேசன் எத்தனையோ அஸ்வமேத யாகம் செய்து விட்டார்!

”நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு
எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை”

என்ற ஔவையின் முது மொழிக்கேற்ப இப்படிப் பட்ட நல்ல பண்புள்ளம் கொண்டவர்கள் இருப்பதால் தான் மழை பெய்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது.

வாழையடி வாழையாய் வரும் நற் பண்புகள் வாழ்ந்தும் வளர்ந்துகொண்டும் இருக்கின்றன. இவை இன்னும் மேலும் மேலும் வளர்ந்து வையம் தழைக்க வேண்டும்.

3/11/2008 அன்று திருநெல்வேலி ஆல் இண்டிய ரேடியோவில் நிகழ்த்தப்பட்ட உரை. நிகழ்த்தியவர் திருமதி.எஸ்.ஜயலக்ஷ்மி. 14/11/08 அன்று மாலை வாடாமலர் நிகழ்ச்சியில் 6.15க்கு ஒலிபரப்பப்பட்டது.

அள்ளக் குறையாத அமுதம் – 3

[சென்ற வாரங்களில்: அள்ள அள்ளக் குறையாமல் உணவைத் தரும் அட்சய பாத்திரம் கிடைத்தது ஆபுத்திரனுக்கு. ஆனால் மதுரையில் வளம் மிகுந்துவிடவே, அங்கிருந்து வறட்சியால் வாடும் வேறிடம் நோக்கிச் சென்றான் தவிப்போருக்கு உணவளிக்க. கோவலன் தன் கைப்பொருளை இழந்து, கண்ணகியின் சிலம்பை மதுரையில் விற்றுப் பிழைக்கலாம் என்று அழைத்துப் போக, ஒரு சமயம் தான் இவளுக்குச் செய்வது அநீதியோ என்று தோன்ற, அதைக் கண்ணகியிடம் சொல்கிறான். அவளோ, எந்த இழப்புக்கும் வருந்தாது ‘விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை’ என்று அவ்வாறு நல்லோருக்கும் இல்லாருக்கும் உணவளிக்க முடியாது போனதே பெரும் இழப்பு என்று கூறி வருந்துகிறாள். தன் வீட்டுக் குப்பைமேட்டில் வளர்ந்த வேளைக்கீரையை நகத்தால் கிள்ளி, சமைத்து அதைத் தன் பெருங்கூட்டமான உறவினரோடு பகிர்ந்துகொள்வதைப் சிறுபணாற்றுப் படை காட்டுவதையும் பார்த்தோம். இனி…]

விருந்தோம்பல் பெண்களுக்கு மட்டுமேயான கடமையா?

இதையே கணவனுடன் உடனிருந்து செய்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! செல்வந்தனோ இல்லையோ, தன்னிடம் இருக்கும் உணவை வருகின்றவர்களோடு பகுத்து உண்டு வாழுவதைப் ‘பாத்தூண்’ என்று திருக்குறள் உட்பட்ட பழைய இலக்கியங்கள் குறிக்கின்றன. நாமும் இப்போது ‘பாத்து ஊண்’ செய்கிறோம், சுற்றுமுற்றும் யாரும் நம் சோற்றைப் பிடுங்கிக்கொள்ள வரவில்லையே என்று கவனமாகப் பா(ர்)த்துப் பின்னால் மூடிமூடி வைத்துச் சாப்பிடுகிறோம். ஆனால் நம் முன்னோர்கள் சொன்னது இதையல்ல.

உங்களுக்குப் பசியென்கிற கொடிய பிணி வராமலே இருக்க வேண்டுமா? அதற்கு ஒரு வழி உண்டு. இந்துப் பெருஞானி திருவள்ளுவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள்:

பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசிஎன்னும்
தீப்பிணி தீண்டல் அரிது

(திருக்குறள்: 227)

[மரீஇயவனை – வழக்கமாகக் கொண்டவனை]

யாரொருவன் பசியென்று வந்தவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்து அவர்கள் பசியை ஆற்றிவிட்டுப் பிறகு தான் உண்கிறானோ அவனைப் பசி என்ற கொடிய துன்பம் தீண்டக்கூட முடியாது’ என்று தீர்மானமாகச் சொல்கிறார் திருவள்ளுவர். ஆனால் அவன் மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து உண்ணும் உணவு நியாயமான வழியிலே சம்பாதித்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு நிபந்தனையும் வைக்கிறார்.

பழியஞ்சிப் பாத்தூண் உடைத்தாயின் வாழ்க்கை
வழியெஞ்சல் எஞ்ஞான்றும் இல்

(திருக்குறள்: 44).

[தவறான வழியிலே பொருளீட்டுவதற்கு அச்சம் கொண்டு, அப்பொருளையும் பகுத்து உண்டு வாழ்பவனுக்கு வாழ்க்கையில் எக்குறையும் வராது.]

தன்னைப் பெற்ற தாய் பசியோடு துடிப்பதைப் பார்த்தாலும்கூட, ஒழுக்கமுடையவர்கள் தவறு என்று சொல்லும் செயலைச் செய்யாதே (திருக்குறள்: 656) என்று சொன்னவராயிற்றே, அவரிடமிருந்து வேறெதை எதிர்பார்க்கமுடியும்!

உழைக்காமல், நியாயமும் ஒழுக்கம் இல்லாத வழிகளில் சம்பாதித்து, அதனால் வருகின்ற உணவை உண்பதற்கும் ஒரு பெயரிருந்தது: கைத்தூண். இதை மணிமேகலையில் வரும் ஒரு காட்சியின் மூலம் புரிந்துகொள்வோம்.

கோவலன் இறந்ததும் மாதவி துறவறம் பூண்டுவிடுகிறாள். அவளது தாயான சித்திராபதிக்கு இச்செயல் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. போதாக்குறைக்குப் பெயர்த்தி மணிமேகலையும் சோழ இளவரசனான உதயகுமாரனை அணுகவிடாமல் துறவுக்கோலம் பூண்டு அட்சய பாத்திரத்தோடு அலைகிறாள். எனவே சித்திராபதி சொல்கிறாள்:

“புருஷன் செத்தால் அப்படியே போய்க் கூடவே நெருப்பில் விழும் பத்தினிக் குலத்திலா வந்தாள் இவள்? பாணன் இறந்துபோனால் யாழும் என்ன அழிந்தா போய்விடுகிறது? (இன்னொரு பாணன் எடுத்து வாசித்துவிட்டுப் போகிறான்!) கணிகையான இவள் இந்தச் சாமியாரிணி வேஷம் போட்டுப் போய் மடத்தில் புகுந்துகொண்டதைப் பார்க்கச் சிரிப்புத்தான் வருகிறது! மயக்கு வித்தையால் மற்றவர்கள் பொருளைக்கவர்ந்து உண்ணும் ‘கைத்தூண்’ வாழ்க்கைதானே நமக்கு இயற்கையானது” என்று புலம்புகிறாள் பாட்டிகாரி.

கோவலன் இறந்தபின் கொடுந்துயர் எய்தி
மாதவி மாதவர் பள்ளியுள் அடைந்தது
நகு தக்கதன்றே?…….
…………………………………………
காதலன் வீயக் கடுந்துயர் எய்தி
போதல் செய்யா உயிரொடு புலந்து
நளியிரும் பொய்கை ஆடுநர் போல
முளியெரிப் புகூஉ முதுகுடிப் பிறந்த
பத்தினிப் பெண்டிர் அல்லேம் பலர்தம்
கைத்தூண் வாழ்க்கை கடவியம் அன்றே
பாண்மகன் பட்டுழிப் படூஉம் பான்மையில்
யாழினம் போலும் இயல்பினம்

(மணிமேகலை: உதயகுமாரன் அம்பலம்புக்க காதை: 7-18)

[நகுதக்கது – சிரிக்கத் தக்கது; நளியிரும் பொய்கை – குளிர்ந்த பெரிய குளம்]

எனவே பிறர் பொருளைக் கவர்ந்தும், ஏமாற்றியும் அதிலே உண்பது கைத்தூண். பிறரைச் சார்ந்திருந்து அவர் கையாலே உண்பதும் கைத்தூண்தான். அப்படிப்பட்ட உணவிலே அன்பு, மரியாதை, சுதந்திரம், தன்மானம் ஆகியவை இல்லை. எனவே அதனை உண்பதிலே மகிழ்ச்சி இல்லை.

என்றால், எப்படிப்பட்ட உணவை உண்பதில் மகிழ்ச்சி உள்ளது? அதற்கும் வள்ளுவர் பதில் சொல்கிறார்: ‘பழியஞ்சி’ வந்த உணவாக இருக்கவேண்டும் என்பதை முன்பே பார்த்துவிட்டோம். அது போதுமா? குவையத்தில் வாழும் இந்திய லாரி டிரைவர்களைப் பாருங்கள். நன்கு உழைத்துத்தான் சம்பாதிக்கிறார்கள். ஆனால் அதனால் வந்த உணவை அவர்களால் ரசித்து உண்ணமுடிகிறதா? மனைவி அருகில் இல்லை, ‘சிறுகை அளாவிய’தால் இனியதாகுமா என்றால் குழந்தைகள் அருகே இல்லை. உணவு தருகின்ற கைகள் அதை அன்போடு அவனுக்கென்று சமைத்துப் பரிமாறவில்லை. அப்படிப்பட்ட உணவு எப்படி இனியதாக இருக்கமுடியும்?

இன்னொரு காட்சி. கோவலன் மாதவியின் வீட்டில் இருந்தான். பெரும் வணிகன். அவளும் எல்லாக் கலைகளையும் பயின்று பேரழகு கொண்ட தலைக்கோல் பட்டம் பெற்ற நாடகக் கணிகை. அவளது இல்லத்து உணவு கைதேர்ந்தவர்களால் சிறந்த பொருட்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டதாகத்தான் இருந்திருக்கும். ஆனால்… அது சிறந்த உணவா கோவலனுக்கு?

எனவேதான் வரம்பு விதிக்கிறார் வள்ளுவர்: “ஒருவன் தன் வீட்டில் இருந்து உண்ணவேண்டும்”. அதுவே தனது சொந்தவீடென்றால் இன்னும் நல்லது. அது அவனது பொருளாதாரப் பாதுகாப்பைக் குறிக்கிறது. ஏதோ ஒரு கண்காணாத தொலைவிலோ, அல்லது இல்லத்தில் மனைவி ஏங்கியிருக்க, கோவலன்போல் ஒரு பிறமனையிலோ இருந்து உண்ணும் உணவில் ருசி இல்லை.

தனது வீட்டில் உண்டதாலேயே உணவு ருசித்துவிடுமா? இல்லை என்கிறார் வள்ளுவர். அவன் ‘தனது பங்கை உண்ணவேண்டும்’ என்கிறார். அது என்ன ‘தனது பங்கு’? ‘விருந்தோம்பிய பின், இல்லத்தில் மற்றவர்க்கும் உணவு இருக்கிறதா என்று பங்கு போட்டபின்’ தனக்குக் கிடைக்கிறதே, அதுதான் தனது பங்கு. அவ்வாறு எஞ்சிய பங்கை உண்பவனின் வயலிலே விதை போடாவிட்டாலும் விளையுமாம்.

வித்தும் இடல் வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பி
மிச்சில் மிசைவான் புலம்?

(திருக்குறள் : 85)

[மிச்சில் – மீதம் இருக்கும் உணவு]

அதனால்தான் பெரியபுராணம் போன்ற பக்திநூல்களில் காணப்படும் சிவனடியார்களில் சிலர் அந்த ஊருக்கு வருகைதரும் சிவனடியார்களுக்கு அமுது செய்விக்காமல் தாம் உணவருந்துவதில்லை என்பதில் உறுதியாக இருந்தனர்.

சரி, வள்ளுவன் உணவு சுவையாக இருப்பதற்குச் சில நியதிகள் விதித்தான்: 1. தன் வீட்டில் இருந்து உண்ணவேண்டும், 2. இல்லாத்தோருடனும் விருந்தினருடனும் பகிர்ந்துகொண்டபின் தனது பங்கை உண்ணவேண்டும். முதலில் பார்த்தபடி அவ்வுணவு அவனது நேர்மையான உழைப்பால் வந்ததாக இருக்கவேண்டும் என்பதையும் சேர்த்துக் கொள்வோம். அப்படிப் பட்ட உணவு எவ்வளவு சுவையாக இருக்கும்?

மனிதன் அறிந்த மிகப்பெரிய இன்பம் எது? இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொன்னால் மேற்கண்ட கேள்விக்கும் பதில் தெரியும். ஒருவன் துறவியாகவோ, ஞானியாகவோ, ஓரினச் சேர்க்கையாளனாகவோ இல்லாத பட்சத்தில் மனிதன் தன் புலன்களால் அறியும் மிகப்பெரும் இன்பம் பெண்ணுடனே சேருகிற இன்பம்தான். சரியா? அப்பெண்ணும் உணவுக்குக் கூறினாற்போலவே, தனது இல்லத்தில், நியாயமான முறையில் கிட்டியவளாக இருக்கவேண்டும். அதாவது அவள் தன் மனைவியாக இருக்கவேண்டும். அதுமட்டுமல்ல, அவள் தக்க பருவம் எய்தியவளாக இருக்கவேண்டும். வள்ளுவன் வார்த்தையில் அவள் ‘அரிவை’ ஆக இருக்கவேண்டும். அரிவை என்பவள் இருபதிலிருந்து இருபத்தைந்து வயதுக்குட்பட்ட பெண் என்று சொல்லும் தமிழ் நூல்கள்.

அவ்வாறு தனது இல்லத்தில், தனது பக்குவமடைந்த மனையாளுடன் சேருகின்ற இன்பத்தை வள்ளுவன் மேலே கூறிய உணவின்பத்துக்கு ஒப்பிடுகிறான் வள்ளுவன்:

தம்மில் இருந்து தமது பாத்து உண்டற்றால்
அம்மா அரிவை முயக்கு

(திருக்குறள்: 1107)

[தம்மில் -> தம்+இல் – தனது வீடு; பாத்து – பகுத்து உண்ணும் பங்கு; முயக்கு – பெண்ணுடன் சேரும் இன்பம்]

அந்த இன்பம் எவ்வளவு விரித்துரைக்க இயலாத அளவு அதிகமானது என்பதைச் சொல்ல “அம்மா!” என்ற ஒரு வியப்புச் சொல்லையும் சேர்த்தான் பாருங்கள் வள்ளுவன். உலக இலக்கியத்திலேயோ அல்லது நீதி நூல்களிலேயோ இவ்வாறு காமத்துப் பாலில் அறவழியைச் சொல்வதை வேறெந்தப் புலவனும் செய்திருப்பானா என்பது சந்தேகம்தான்!

சரி, “இந்தப் புலவர்களே இப்படித்தான் பொய் சொல்வதில் வல்லவர்கள். உண்மையாகவே அக்காலச் சமுதாயம் இந்த அறங்களைக் கடைப்பிடித்ததா?” என்று நீங்கள் கேட்கலாம். உணவு விடுதிகளும், சத்திரங்களும் தோன்றுவதற்கு முந்தைய காலம் ஒன்று இருந்தது. அக்காலத்தில் பயணம் மேற்கொண்டவர்களுக்கு உணவு எங்கிருந்து கிடைத்தது என்று யோசிக்கவேண்டும். சாப்பிடுவதற்குமுன் வாசலுக்கு வந்து யாரேனும் விருந்தினர் வருகிறார்களா என்று பார்க்கும் வழக்கம் அக்காலத்தில் நிச்சயம் இருந்தது. அதேபோல ‘ஐயம் இட்டுண்’ என்ற நீதிமொழியும் விருந்தினருக்கு மட்டுமல்ல, வறியவர்க்கும் உணவு இட்டபின்னர்தான் உண்ணவேண்டும் என்று வற்புறுத்தியது.

ஃபா சியன் (Fa Xien) என்ற ஒரு சீன யாத்திரிகர் இந்தியாவுக்கு கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் வந்தார். அவரது முக்கிய நோக்கம் இந்தியாவில் உள்ள புத்தத் தலங்களைத் தரிசிப்பது. அவர் எழுதிய நூலில் குறிப்பிடுவதைப் பாருங்கள்: “(இந்திய) நாடு மிக வளமானது. மக்கள் ஒப்பிடமுடியாத செழிப்போடும் மகிழ்ச்சியோடும் வாழ்கிறார்கள். மற்ற நாட்டவர் வந்தால் அவர்களை நன்கு கவனித்து, அவர்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்கின்றனர்.”

எனவே, பாரதத்தின், இந்துக்களின் விருந்தோம்பல் வெறும் புலவர்களின் கற்பனை அல்ல.

தனது வீட்டில் இருந்து, தனது பக்குவமடைந்த மனைவியிடம் பெறும் இன்பமும், தனது உழைப்பில் பிறரோடு பகிர்ந்து உண்ணும் இன்பமும் சமமானவை மட்டுமல்ல, அது ஆபுத்திரனின் அட்சயபாத்திரத்திலிருந்து கிடைப்பது போல அள்ள அள்ளக் குறையாததும் ஆகும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த விழுமியங்களை மேற்கொண்டால் நமது சமூகமும் மீண்டும் உயர்வும், சிறப்பும், மகிழ்வும் கொண்டதாக மலரும். நாடும் குறைவற்ற வளம் பெறும்.

முந்தைய பதிவு

முற்றும்.