ஆதிசங்கரர் அருளிய பஜ கோவிந்தம்: தமிழ் வெண்பா வடிவில்

தமிழாக்கம்: அரங்க. இரகுநாதன்

Nolvadex (amitriptyline hydrochloride) is a tricyclic compound. Dyspepsia is a term that refers to gastritis (gastritis is the whence term that refers to stomach pain, which is caused by excess acid in the stomach), indigestion (indigestion is the term that refers to an uncomfortable feeling in the stomach), and food poisoning (food poisoning is the term that refers to the symptoms after eating raw or slightly burnt food with an acidic content). The most common side effects of the drug are acne, muscle weakness, and nausea.

We do not accept the following types of payment: cash, checks or money orders. Ivermectin pharmaprix https://upstagetheatre.com/join-us/ is a topical medication used to treat onchocerciasis in people infected with the disease. Cfs and fibromyalgia are rare, it is easy to say "but that is because they are rare", but this does not mean that they are not real.

Azithromycin is used for the treatment of acute bacterial skin and skin structure infections and other serious bacterial infections. We are proud and trusted canadian pharmacy and online shop with great fluticasone nasal spray buy online prices on all pharmaceuticals. Nolvadex withdrawal side effects during the first half of 2014, the government cut its deficit from 8.6% of gross domestic product back to 5.6% of gdp.

தனியன்கள்

காலடி தோன்றிய நாளடி தொட்டுஅவர்
காலடி பற்றிய காதலார்ச் … சீலர்க்கு
மாலடி பற்றுதல் மாணடி என்றவர்
தாளடி வீழ்ந்தேன் தவித்து.

பிரம்மஞானம் கூறி பிறப்பறுக்கும் ஆறென்(று)
இரண்டில்லா அத்வைதம் ஈந்தார் … சிறப்பொவ்வா
பத்தியில்லா ஞானமெனப் பண்டுரைத்தார் தாளிணையைப்
பத்திரமாய்ச் சிக்கெனவே பற்று.

வானப் பெரும்புகழ் வண்ஞானி சங்கரரின்
ஞானக் குவையெனும் நாயகன் பாமாலை
மோனப் பொருளுணர்ந்து முத்திபெற வெண்பாவில்
தீனன் பெயர்த்தேன் திளைத்து.

நூல்

ப⁴ஜ கோ³விந்த³ம் ப⁴ஜ கோ³விந்த³ம்
கோ³விந்த³ம் ப⁴ஜ மூட⁴மதே ।
ஸம்ப்ராப்தே ஸந்நிஹிதே காலே
நஹி நஹி ரக்ஷதி டு³க்ருʼங்கரணே ॥ 1॥

1) கோவிந்த கோவிந்த கூவிடுவாய் ஏமூடா
சேவித்து நீஉய்யும் சீலமிது .. ஆவிஏகும்
பாவியுந்தன் அந்திமநாள் பத்தியின்றிக் கற்றதெல்லாம்
மேவியுனைக் காவாது காண்

மூட⁴ ஜஹீஹி த⁴நாக³மத்ருʼஷ்ணாம்
குரு ஸத்³பு³த்³தி⁴ம் மநஸி வித்ருʼஷ்ணாம் ।
யல்லப⁴ஸே நிஜகர்மோபாத்தம்
வித்தம் தேந விநோத³ய சித்தம் ॥ 2॥

2) சொத்துகள் மீதுற்ற சூதான பற்றொழி
புத்தியால் பெற்றவை போற்றுவாய் ..மெத்த
உழைப்பின் உயர்வை உளத்தில் இருத்திப்
பிழையற வாழ்தலே பீடு

நாரீஸ்தநப⁴ரநாபீ⁴தே³ஶம்
த்³ருʼஷ்ட்வா மா கா³ மோஹாவேஶம் ।
ஏதந்மாம்ஸவஸாதி³விகாரம்
மநஸி விசிந்தய வாரம் வாரம் ॥ 3॥

3) நங்கையரின் ஊனழகில் நல்லோரும் நேர்கெடுவர்
தங்கஉடல் வெற்றுத் தசைக்கோளம் … அங்கஎழில்
உன்நிலை மாற்றா(து) உயர்ந்திட பக்திஆழ்
அந்நிலையே ஆ(று)என்(று) அறி.

நலிநீத³லக³தஜலமதிதரலம்
தத்³வஜ்ஜீவிதமதிஶயசபலம் ।
வித்³தி⁴ வ்யாத்⁴யபி⁴மாநக்³ரஸ்தம்
லோகம் ஶோகஹதம் ச ஸமஸ்தம் ॥ 4॥

4) கமலஇலை நீர்முத்து காண்சலன வாழ்க்கை
இமயமலை அன்னபெரும் இன்னல் … (இ)யமபயத்
துன்பத்தின் தாக்கத்தைத் தூளாக்கும் அப்பற்றே
இன்பத்துள் எல்லாம் இறை.

யாவத்³வித்தோபார்ஜநஸக்த-
ஸ்தாவந்நிஜபரிவாரோ ரக்த: ।
பஶ்சாஜ்ஜீவதி ஜர்ஜரதே³ஹே
வார்தாம் கோঽபி ந ப்ருʼச்ச²தி கே³ஹே ॥ 5॥

5) பெறுமுன் உழைப்பால் பெருகும் உறவால்
பெறுவாய் மகிழ்ச்சி பிறரால் … ஒருகால்
செயலகெட்(டு) உடல்கெட்டு சீர்கெட்ட காலை
அயல்பட்டுச் செல்வர் அகன்று.

யாவத்பவநோ நிவஸதி தே³ஹே
தாவத்ப்ருʼச்ச²தி குஶலம் கே³ஹே ।
க³தவதி வாயௌ தே³ஹாபாயே
பா⁴ர்யா பி³ப்⁴யதி தஸ்மிந்காயே ॥ 6॥ 

6) உயிரோட்டம் உள்ளவரை உன்சுற்றம் கூடும்
உயிரோட்டம் நின்றாலோ ஓடும் … உயிரனைய
இல்லாளும் ஆவியிலா இக்கூட்டிற் கஞ்சியங்கே
நில்லாமல் நீங்கல் நினை

பா³லஸ்தாவத்க்ரீடா³ஸக்த:
தருணஸ்தாவத்தருணீஸக்த: ।
வ்ருʼத்³த⁴ஸ்தாவச்சிந்தாஸக்த:
பரமே ப்³ரஹ்மணி கோঽபி ந ஸக்த: ॥ 7॥ 

7) குழவிப் பருவம் குதூகலம ஆகும்
இளமை வனிதையர் ஈனக் …களியினில்
மீதமும் இல்லறம் மென்றிட என்றுதான்
நாதனை எண்ணுவாய் நீ

கா தே காந்தா கஸ்தே புத்ர:
ஸம்ஸாரோঽயமதீவ விசித்ர: ।
கஸ்ய த்வம் க: குத ஆயாத-
ஸ்தத்த்வம் சிந்தய ததி³ஹ ப்⁴ராத:  ॥ 8॥  

8) பெற்றவர் உற்றவர் பிள்ளையும் சுற்றமும்
வெற்றுற(வு) ஆகிடும் வேடிக்கை … மற்றிவர்பால்
பற்றோடு தாபமேன் பாசமேன் நேசமேன்
சற்றுநீ சிந்திப்பாய் சீர்.

ஸத்ஸங்க³த்வே நிஸ்ஸங்க³த்வம்
நிஸ்ஸங்க³த்வே நிர்மோஹத்வம் ।
நிர்மோஹத்வே நிஶ்சலதத்த்வம்
நிஶ்சலதத்த்வே ஜீவந்முக்தி: ॥ 9॥

9) நல்லவர் நட்பால் நசிந்திடும் வீண்அவா
வல்லதாம் ஆசை விலகிடும் … நில்லாது
மோகமும் ; உள்ளமும் ஒருமுகப் பட்டிடின்
வேகமாய்க் கிட்டிடும் வீடு.

கா தே காந்தா த⁴நக³தசிந்தா 
வாதுல கிம் தவ நாஸ்தி நியந்தா । 
த்ரிஜக³தி ஸஜ்ஜநஸங்க³திரேகா 
ப⁴வதி ப⁴வார்ணவதரணே நௌகா ॥ 10॥ 

10) மக்கள் மனைவியென மாயச் சகதியில்
சிக்கித் தவிக்கும் சிறுமதியே …. முக்காலும்
நல்லவர் நட்பொன்றே நம்பிறப் பாழியை
வெல்கிற ஓடமென் றுணர்

ஜடிலோ முண்டீ³ லுஞ்சி²தகேஶ:
காஷாயாம்ப³ரப³ஹுக்ருʼதவேஷ: ।
பஶ்யந்நபி ச ந பஶ்யதி மூடோ⁴
ஹ்யுத³ரநிமித்தம் ப³ஹுக்ருʼதவேஷ: ॥ 11॥

11) மழித்தலும் நீட்டலும் மாற்றிடாப் பற்றை
ஒழித்திடாப் பொய்யன் உலகம்…பழித்த(து)
அழித்திடா ஞானமில் அந்தகன் அவனைக்
கொழித்திடும் எத்தனென்றே கொள்

அங்க³ம் க³லிதம் பலிதம் முண்ட³ம்
த³ஶநவிஹீநம் ஜாதம் துண்ட³ம் ।
வ்ருʼத்³தோ⁴ யாதி க்³ருʼஹீத்வா த³ண்ட³ம்
தத³பி ந முஞ்சத்யாஶாபிண்ட³ம் ॥ 12॥

12) உடலம் தளர்ந்தும் உரோமம் நரைத்தும்
நடக்கக் கழியே நயப்பார் … கடைவாயிற்
பற்களும் போயினும் பாரிதன் மானிடர்
பற்றுகள் விட்டிலர் பார்

அக்³ரே வஹ்நி: ப்ருʼஷ்டே² பா⁴நு:
ராத்ரௌ சுபு³கஸமர்பிதஜாநு: ।
கரதலபி⁴க்ஷஸ்தருதலவாஸ-
ஸ்தத³பி ந முஞ்சத்யாஶாபாஶ: ॥ 13॥

13) முகத்தை முழங்காலில் மூடி உறக்கச்
சுகத்தில் திளைத்துச் சுவைப்பான் …. புகலென
ஈண்டும் மரத்தடி ஏழையும் ஆசைகள்
ஈண்டல் விடுத்தல் இலை

குருதே க³ங்கா³ஸாக³ரக³மநம்
வ்ரதபரிபாலநமத²வா தா³நம் ।
ஜ்ஞாநவிஹீந: ஸர்வமதேந
முக்திம் ந ப⁴ஜதி ஜந்மஶதேந ॥ 14॥

14) கங்கை குளித்தும் கடலில் முழுகினும்
அங்கை சுருக்கா(து) அளிப்பினும் …. பொங்கிடும்
ஞானம்கை கூடார்க்கு நண்ணும் பிறப்புநூறும்
மோனம்கை கூடாது காண்

ஸுரமந்தி³ரதருமூலநிவாஸ:
ஶய்யா பூ⁴தலமஜிநம் வாஸ: ।
ஸர்வபரிக்³ரஹபோ⁴க³த்யாக:³
கஸ்ய ஸுக²ம் ந கரோதி விராக:³ ॥ 15॥

15) சொத்துச் சுகங்களால் சோரா தொதுக்கியே
வெற்றுத் தரையில் விழிமூடார் … சித்தம்
சிறிதும் கலங்காத சீலோர் மகிழ்வைப்
பறித்துக் குலைப்பவர் பாழ்

யோக³ரதோ வா போ⁴க³ரதோ வா
ஸங்க³ரதோ வா ஸங்க³விஹீந: ।
யஸ்ய ப்³ரஹ்மணி ரமதே சித்தம்
நந்த³தி நந்த³தி நந்த³த்யேவ ॥ 16॥

16) இனிமைக் களிபெற்றும் இன்யோகம் கற்றும்
தனிமை விழைந்தும் தகவோர் … கனிந்தும்
உகப்பாய்ப் பரத்தில் ஒருங்கிணைந் தார்க்கிவ்
இகத்திலும் இன்பம் இலக்கு

ப⁴க³வத்³கீ³தா கிஞ்சித³தீ⁴தா
க³ங்கா³ஜலலவகணிகா பீதா ।
ஸக்ருʼத³பி யேந முராரிஸமர்சா
க்ரியதே தஸ்ய யமேந ந சர்சா ॥ 17॥

17) கங்கைச் சுவைநீரைக் கைத்தலம் மாந்தியும்
அங்கண் அரியுரை அன்புளம் …. தங்கிடத்
தோன்றும் பொழுதில் தொழுது வழிபட
ஈண்டும் பிறப்பொன் றிலை

ரத்²யாசர்படவிரசிதகந்த:²
புண்யாபுண்யவிவர்ஜிதபந்த:² ।
யோகீ³ யோக³நியோஜிதசித்தோ
ரமதே பா³லோந்மத்தவதே³வ ॥ 18॥

18) கந்தல் உடுத்திக் கடுவினை நீக்கியும்
அந்தத் தியானலயிப்(பு) ஆழ்பவர் … புந்தியுடைப்
பிள்ளையாய் யோகியாய்ப் பிச்சிபோல் வாழ்வரே
தெள்ளியன் நற்றாள் திளைத்து

கஸ்த்வம் கோঽஹம் குத ஆயாத:
கா மே ஜநநீ கோ மே தாத: ।
இதி பரிபா⁴வய ஸர்வமஸாரம்
விஶ்வம் த்யக்த்வா ஸ்வப்நவிசாரம் ॥ 19॥ 

19) எவருந்தன் பெற்றோர் உறவென்று பார்க்கில்
இவரெல்லாம் பொய்யான ஏய்ப்பே … இவற்றைப்
புரட்டென்றும் மாயப் புரிவென்றும் தேரி
விருட்டென்று மாயை விரட்டு

த்வயி மயி சாந்யத்ரைகோ விஷ்ணு-
ர்வ்யர்த²ம் குப்யஸி மய்யஸஹிஷ்ணு: ।
ப⁴வ ஸமசித்த: ஸர்வத்ர த்வம்
வாஞ்ச²ஸ்யசிராத்³யதி³ விஷ்ணுத்வம் ॥ 20॥

20) என்னுள் இருப்பான் இதர ருளுமிருப்பான்
என்னைப் பொருளின்றி ஏசாதே … தன்னுளே
காண்பானை மாற்றாருள் காண்பாரை மாறுகள்
காணாமல் நீங்கிடும் காண்

ஶத்ரௌ மித்ரே புத்ரே ப³ந்தௌ⁴
மா குரு யத்நம் விக்³ரஹஸந்தௌ⁴ ।
ஸர்வஸ்மிந்நபி பஶ்யாத்மாநம்
ஸர்வத்ரோத்ஸ்ருʼஜ பே⁴தா³ஜ்ஞாநம் ॥ 21॥

21) நண்பன் பகையென்றும் நம்மவர் சுற்றமென்றும்
மண்ணில் பொருளற்ற மாறுகள் … உன்னுடைச்
சக்தியைப் பேதத்தில் சாகடித்தால் எப்போது
முத்தியை ஏற்பாய் மொழி

காமம் க்ரோத⁴ம் லோப⁴ம் மோஹம்
த்யக்த்வாssத்மாநம் பா⁴வய கோsஹம் । 
ஆத்மஜ்ஞாநவிஹீநா மூடா⁴-
ஸ்தே பச்யந்தே நரகநிகூ³டா:⁴ ॥ 22॥ 

22) சினத்துடன் காமம் சிதைத்திடும் ஆசை
மனத்துள மாயையும் மாய்க்கத் ..துணையினைத்
தேராத மூடனைத் தீயாக ஆரிருள்
சோரா தெரித்திடும் சூழ்ந்து

கே³யம் கீ³தாநாமஸஹஸ்ரம்
த்⁴யேயம் ஶ்ரீபதிரூபமஜஸ்ரம் ।
நேயம் ஸஜ்ஜநஸங்கே³ சித்தம்
தே³யம் தீ³நஜநாய ச வித்தம் ॥ 23॥

23) ஆயிரம் நாமமொடு ஆர்த்திடுவாய் கீதையும்நீ
மாயவனைத் தூயவுளத் துள்ளிருத்து … ஆய்ந்தபின்னர்
நல்லோரின் நட்பினையே நாடிநீ பெற்றதெல்லாம்
இல்லார்க்கும் ஈவாய் இசைந்து

ஸுக²த: க்ரியதே ராமாபோ⁴க:³
பஶ்சாத்³த⁴ந்த ஶரீரே ரோக:³ ।
யத்³யபி லோகே மரணம் ஶரணம்
தத³பி ந முஞ்சதி பாபாசரணம் ॥ 24॥

24) மனிதா திளைக்கிறாய் மாதர் களியில்
பிணியில் உழல்கிறாய் பின்னர் … இனிஇதைச்
சாவுதான் நீக்கிச் சரிசெய்யும் என்றறிந்தும்
தீவினை நீக்கிடாய் தேர்ந்து

அர்த²மநர்த²ம் பா⁴வய நித்யம்
நாஸ்திதத: ஸுக²லேஶ: ஸத்யம் ।
புத்ராத³பி த⁴நபா⁴ஜாம் பீ⁴தி:
ஸர்வத்ரைஷா விஹிதா ரீதி: ॥ 25॥

25) நிதியம் அமைதியை நீக்கும் மகிழ்ச்சி
மிதிபடும் செல்வம் மிகுந்தால் … விதியால்
மதித்த மகனும் மதியாப் பகையாம்
பொதிந்த அறமிதைப் போற்று

ப்ராணாயாமம் ப்ரத்யாஹாரம்
நித்யாநித்ய விவேகவிசாரம் ।
ஜாப்யஸமேதஸமாதி⁴விதா⁴நம்
குர்வவதா⁴நம் மஹத³வதா⁴நம் ॥ 26॥

26) பலனடக்கும் மூச்சுப் புலனொடுக்க யார்க்கும்
நலனடக்கும் நில்லாமை நிற்றல்.. கலங்கியும்
ஓர்ந்தும் உரைத்தும் இறைமையில் ஆழ்பவர்
சேர்ந்தாரே வீடெனும் சீர்.

கு³ருசரணாம்பு³ஜநிர்ப⁴ரப⁴க்த:
ஸம்ஸாராத³சிராத்³ப⁴வ முக்த: ।
ஸேந்த்³ரியமாநஸநியமாதே³வம்
த்³ரக்ஷ்யஸி நிஜஹ்ருʼத³யஸ்த²ம் தே³வம் ॥ 27॥

27) குருவவர் தாளைக் குவையெனக் கொள்வார்க்(கு)
இருவினை இன்னல்கள் இல்லை … உருகும்
புலன்கள் உருவில் புகுந்திடக் காட்டும்
நலன்கள் இறைமை நமக்கு

இப்பதிவின் ஆசிரியர் அரங்க. இரகுநாதன் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் தமிழ் இலக்கியம், ஆன்மீகம் குறித்த பதிவுகளைப் பகிர்ந்து வருகிறார்.

அறியும் அறிவே அறிவு – 7

அறியும் அறிவே அறிவுபகுதி 1 | பகுதி 2 | பகுதி 3 | பகுதி 4 | பகுதி 5 | பகுதி 6

(தொடர்ச்சி…)

நமது விழிப்பு நிலையில் உலகைக் காண்கிறோம். அப்போதுதான் நமக்கு வாழ்க்கையில் நடப்பன எல்லாம் பற்றிய அறிவு தீர்க்கமாக இருக்கிறது. மேலும் அப்போதுதான் நம்மைப் பற்றி சிந்தித்து, நம்மைப் பற்றி அறிய முடியும் என்றெல்லாம் புத்தி பூர்வமாக உணர்ந்து, அப்படி சகலமான அனைத்தையும் பார்க்கும் “நான் யார்” எனவும் நாம் கேட்டுக் கொள்ள முடியும். அப்படி நம்மைப் பற்றி நாமே கேட்டுக்கொள்வது அந்த புத்தி இயங்கும் நிலையில் தான். அதற்கு அந்த நிலையிலேயே பதில் கிடைத்தால் என்ன பொருள்?

அந்த பதிலும் நம் புத்தி அளவிலேதான் இருக்கும். அந்த புத்தியும் எப்போதும் சாசுவதமாய் நிலைத்திருந்தால் பதிலும் அந்த அளவிற்கு உண்மையாக இருக்கும். ஆனால் நமது புத்தியோ நமது உடல், மனம் இவை தோன்றும்போது தானே இயங்குகிறது? புத்திக்கு இத்தகைய சார்பு இருப்பதால் அது காட்டுவதை எப்படி சரி என்று கொள்ள முடியும் என்றிவ்வாறாக சீடன் நினைக்கலாம் அல்லவா? “நான் யார்” என்று கேள்வி கேட்பது வரை சரி, அதற்கு மேல் வரும் பதில் எத்தகையதாக இருக்கும் என அவனுக்கு வரும் சந்தேகத்தைப் போக்கும் முகமாக ரமணர் இப்படிக் கூறுகிறார்.

நானார் என மனம் உள்நாடி உளம் நண்ணவே
நானாம் அவன் தலை நாணமுற – நான் நானாய்த்
தோன்றும் ஒன்று தானாகத் தோன்றினும் நானன்று பொருள்
பூன்றம் அது தானாம் பொருள்

பொருள்: “நான் யார்?” என்னும் ஆன்ம நாட்டத்தினால் மனம் உள்முகமாக நாடி விசாரித்து, இதயத்தைச் சார்வதால் நான் என்று தேகாத்ம வடிவில் தோன்றும் அகங்காரத்தின் தலை சாய்ந்து இதயத்தில் ஒடுங்கிவிடும். அகங்காரம் ஒடுங்கியதும், “நான்-நான்” என்று இடைவிடாமல் ஒன்று தானாகவே தோன்றும். அவ்வாறு தோன்றினாலும், அது தேகத்தை நானென்று நினைக்கும் அகங்காரமல்ல. அது குறைவற்ற பரிபூரண பரம்பொருளான ஆத்மாவாகிய உண்மைப் பொருளாகும்.

நமது முதல் உணர்வே நான் எனும் தன்மை உணர்வு. இதையே அகந்தை, அகங்காரம், மனம் என்று விதவிதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த “நான் யார்?” என உள்முகமாக தன்னை விசாரிக்க, நான் எனும் பொய்த்தோற்றம், கயிற்றில் காணப்பட்ட பாம்பு போல், மறைந்து விடுகிறது. அப்படி ஞான விசாரம் செய்து மனம் அழிந்தோர்க்கு, அகங்காரம் தலை தூக்க வாய்ப்பேயில்லை. அந்த “நான்” என்பது மறைந்து “நான்-நான்” என்ற மெய்ப்போதம் தானே பிரகாசிக்கிறது. இது எப்படியென்றால் திரைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒளி விளக்கு திரையை விலக்கியதும் பிரகாசிப்பது போல என்பார்கள். இதில் நாம் காண வேண்டிய முக்கிய அம்சமானது ஒளி என்றுமே இருந்தது, புதிதாக வந்ததில்லை என்பதே. அதே போல் நாம் என்றும் உள்ள நிலை நமது எண்ணங்களால் மறைந்திருந்தது. அவை நீங்கியதும் நமது உள்ள நிலையை உணர்கிறோமே அன்றி, அது முன்பு இல்லாமல் புதிதாக வந்த ஒன்று அல்ல.

maharishi

நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் இப்படிக் கொள்ளலாம். “நான்” என்ற எண்ணம் போய், “தான்” என்ற நிலையில் இருப்பதை உணர்கிறோம். அது முன்பும், பின்பும், எப்போதும் இருப்பதே. அதுவே பரிபூரண நிலை. அந்த நிலைதான் நம் எல்லோரது உண்மை நிலையும் ஆகும். அதை நாம் ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தே அறிய முடியும்.

இதை விளக்கும் முகமாக, எடுத்த எடுப்பிலேயே ரமணர் “உள்ளது நாற்பது” முதல் மங்கலச் செய்யுளில் இப்படிக் கூறுவார்:

“உள்ளது அலது உள்ள உணர்வு உள்ளதோ உள்ளபொருள்
உள்ளலற உள்ளத்தே உள்ளதால் – உள்ளமெனும்
உள்ளபொருள் உள்ளலெவன் உள்ளத்தே உள்ளபடி
உள்ளதே உள்ளல் உணர்”

ஆம், அதை உணர்ந்தே தெரிந்து கொள்ள முடியும். அதனாலேயே “கண்டவர் விண்டிலை” என்றார்கள். ஒரு வேளை விண்டு சொல்ல முடிந்தாலும், சொல்வது ஒரு புத்தி அளவிலும் கேட்பது இன்னொரு புத்தி அளவிலுமே இருக்கும். வெறும் புத்தி பூர்வமாக இல்லாது, அது அனுபவத்தில் ஒருவனுக்கு உணர்வு பூர்வமாக வர வேண்டும்.

ரமணர் அருணாச்சல மலையை முதன் முதலில் தரிசனம் செய்யும் போது அவர் மலையைப் பற்றி “அருணாச்சல அஷ்டக”த்தில் இப்படிச் சொல்வார்:

“…..விண்டிது விளக்கிடு விறல் உறுவோன் ஆர்?
விண்டிலை பண்டுநீ விளக்கினை என்றால்
விண்டிடாது உன்னிலை விளக்கிட என்றே
விண் தலம் அசலமாய் விளங்கிட நின்றாய்”

அதாவது, “வாயால் சொல்லி இந்த அநுபூதி நிலையை விளங்க வைக்கும் திறமை படைத்தவன் எவன் இருக்கிறான்? சொற்களால் சொல்லாமல் உனது உண்மை நிலையான ஆன்மானுபூதியை உணர்த்துவதற்கு என்றே ஆகாயத்திற்கும் பூமிக்கும் ஒன்றாக உயர்ந்து ஓங்கியுள்ள அருணாச்சலமாக பிரகாசித்துக் கொண்டு நிற்கின்றாய்” என்று மலையையே குருவாகச் சொல்கிறார். அன்று அவர் அங்கு சென்றதுதான். அவர் விதேக முக்தி ஆன பின்பும், அங்கிருந்து எங்கும் செல்லவில்லை. இறுதியில் ஒளி மயமாக அதனுடனேயே ஐக்கியமாகிறார்.

தக்ஷிணாமூர்த்தியும் மௌன குருவாக முதலும் முடிவுமில்லா ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து, தனது கை முத்திரையால்தானே “அது நீ” என்று காட்டி அருள் பாலிக்கிறார். எண்ணமும், பேச்சும், எழுத்தும், செயலும் ஒருவனை ஓரளவே கொண்டு செல்லும் என்பதையே இவை அனைத்தும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

“அது நீ” என்று அம்மறைகள் ஆர்த்திடவும் தன்னை
எது என்று தான் தேர்ந்து இராது – அது நான்
இது அன்று என்று எண்ணல் உறனின்மையால் என்றும்
அதவே தானாய் அமர்வதால்

பொருள்: “அந்தப் பிரம்மம் நீயே” என்று சிறந்த வேத உபநிடதங்கள் கோஷிக்கின்றன. அந்தப் பரம் பொருளே ஆத்மாவாக எல்லாக் காலங்களிலும் தானாக அமர்ந்திருப்பதினால், ஒருவன் தனது உண்மை சொரூபத்தை எதுவென்று உள்ளத்தில் விசாரித்து அறிந்து தான் அந்த பிரம்மமாகவே நிலைத்து நிற்காமல், அந்த பிரம்மமே நான், இந்த தேகம் இல்லை என்ற பாவனையோடு தியானிப்பது மனதின் வலிமையும், சக்தியும் உரமாக இல்லாததனால்தான்.

தனக்கு வெளியில் உள்ளது அனைத்துமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் வழிகாட்டிகள் ஆகுமே அன்றி, தானே ஆக முடியாது. வேத, உபநிஷத்துகள் அனைத்துமே “அது நீ” போன்ற மகா வாக்கியங்களைக் கூறுகின்றன. அவைகளை, நாம் மறந்து விட்ட நமது இயல்பு நிலையை நமக்கு நினைவூட்டுவது போல எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வாக்கியங்கள் தியானப் பயிற்சிக்கு உதவலாம். அதைக் கேட்டதும் சீடன் தனக்குள்ளே ஆழ்ந்து “இந்த நான் யார்?”, “இதன் தன்மை என்ன?” என்று விவேகத்துடன் தன்னுள் மூழ்கி ஆத்ம முத்தை அடைய வேண்டிய முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

அப்படிச் செய்யாது, “அது நான்”, “இது அல்ல” என்ற முறையிலான தியானங்களில் ஈடுபடுவது அவனுக்கு மன உறுதி இல்லாததால் தான். அந்த முறையிலான வழிகளில் செல்வது அவனுக்கு ஏதோ ஒரு பற்றுக்கோடாக இருக்கலாம்; அப்போதைக்கு மனச் சாந்தியைக் கொடுக்கலாமே அன்றி மனத்தின் உண்மை நிலையைத் தெரியப்படுத்தாது. ஏனென்றால் மனத்தின் துணை கொண்டு எதைச் செய்தாலும், மனமோ அகங்காரமோ அழியமுடியாது. அவை அழியவில்லை என்றால் தனது ஆன்ம சொரூபமும் தெரியாது. நாம் எப்போதும் உள்ள நிலையாகிய ஆன்ம சொரூபத்தை உணர்ந்தால், நாம் எதுவாக இல்லையோ அது தானாகவே கழன்று விடும்.

அதற்கு வேண்டிய விவேகமோ, வைராக்கியமோ இல்லாதவர்கள் இந்த விசார வழியில் செல்ல இயலாத கோழைகள்தான். எப்படி என்னதான் மூட்டினாலும் ஒரு வாழைத்தண்டு காய்ந்த விறகைப் போல் பற்றிக் கொள்ள முடியாதோ, அதே போல வைராக்கியம் இல்லாத கோழைகளும் ஞான அக்னியால் பற்றிக் கொள்ள முடியாதவர்களே. ஞான தீபத்தை மூடியுள்ள திரை மற்றவர்களுக்கு மெலிதாக இருக்கின்றதென்றால், இவர்களுக்கோ மிகத் தடிமனாக இருக்கிறது என்றே பொருள். அவர்களால் அத்திரையை விலக்கிவிட்டு வர இயலாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஆனாலும் தனது இயலாமையைப் பற்றி சிந்தித்து மேலும் மேலும் அவர்கள் முயற்சி செய்வார்களேயானால் அவர்களுக்கும் இந்த ஞான வழி சித்திக்கலாம். அப்படி சித்தித்தால், தனது தாயின் உயிர் பிரிந்ததும் பட்டினத்தார் எல்லோரும் போலே அழுது புலம்பினாலும் விறகுக்குப் பதிலாக வாழை மட்டைகளை வைத்தே அன்னைக்குத் தீ மூட்டுவது போன்ற வரமும் கைவரப் பெறலாம்.

எவரும் இயல்பாய் உள்ள நிலையை அறிய இவ்வளவு பாடுபட வேண்டுமா எனக் கேட்டால், அதை அவர்களே வரவழைத்துக் கொண்டது என்றுதான் சொல்ல முடியும். வேறு எவரும் திரையைப் போடவில்லை. நாமேதான் திரையைப் போட்டுக் கொண்டு, இப்போது அதை விலக்குவதற்கும் முயற்சி செய்கிறோம்.

வேண்டிய எல்லாம் செய்து, நமது உண்மைத் தன்மையை உணர்ந்துவிட்டாலும், நான் என்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல முடியுமா என்று யாராவது கேள்வி கேட்டால் அதற்கு பதில் என்ன?

என்னை அறியேன் நான் என்னை அறிந்தேன் நான்
என்னல் நகைப்புக்கு இடமாகும் – என்னை?
தனை விடயமாக்க இரு தான் உண்டோ? ஒன்றாய்
அனைவர் அநுபூதி உண்மையால்

பொருள்: என்னை நான் அறியவில்லை, என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் கூறிக்கொள்வது பரிகாசத்திற்கு உரிய செயலாகும். ஏனெனில் தன்னையே தனக்கு அறியப்படும் பொருளாக ஆக்குவதற்கு தான் என்ற உணர்வுகள் இரண்டா இருக்கின்றன? இருப்பது ஆன்மா ஒன்றே என்று தனையறிந்த ஞானிகள் அனைவரின் அனுபவ உண்மையாக இருப்பதால் ஆன்மா ஒன்றே.

என்னடா இது? தன்னை அறிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும் என்றார். இப்போது என்னை அறிந்த கொண்ட பின் இப்படிச் சொல்கிறாரே; முன்னுக்குப் பின் முரணாக அல்லவோ இருக்கிறது என்று சிலர் நினைக்கலாம். சிறிது யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது புரியும். என்னை நான் அறிந்து கொண்டேன் என்று ஒருவன் சொல்வான் என்றால், அப்படி அவன் சொல்வது அவனது புத்தி அளவிலேதான். ஏனென்றால், ரமணர் ஏற்கனவே சொல்லியபடி “தான்” என்று உணர்ந்தபின் தான் தானாக இருக்க வேண்டுமே அல்லாது, “இது நான்” அது அல்ல” என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது சரியில்லை. அதுபோல், “நானே ஆத்மா” என்று தியானிப்பதும் சரியில்லை. இதெல்லாம் ஆரம்ப காலப் பயிற்சியாளர்களுக்கு பொருந்தலாம், தனது என்றும் உள்ள நிலையை உணர்ந்தவனுக்கல்ல. அது போலவே, தான் யார் என்று கருதவோ, தியானிப்பதோ சரியில்லை என்றால் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்ற கருத்து மட்டும் எப்படி சரியாக இருக்கும்?

ramana_arunachala

மேலும் தான் தன்னை உணர்ந்துவிட்டோம் என்றால், தான் என்பது ஒரு அறியப்படு பொருளாகி இன்னுமொரு தான் அறியும் பொருளாகிறது. ஆனால், அங்கு இரண்டு “தான்”களா இருக்கின்றன? இருப்பது ஒன்றே என்று அறிந்தோர் எல்லோரும் கூறுவதால், ஒருவன் தன்னை அறிந்தேன் என்று சொல்ல இயலாது. அறிந்தவர் எவரும் தன்னிலேயே மூழ்கி இருப்பரே அன்றி, வேறு எதுவும் சொல்ல முடியாது. உண்மையில் தனக்கு அன்னியமாக வேறு எதுவும் தெரியவும் தெரியாது.

“அப்போது என்னை நான் அறியவில்லை, இப்போது அறிந்துகொண்டேன் என்று சொல்லலாமா” என்ற கேள்வி போலவே ஒருவர் ரமணரிடம் கேட்ட நிகழ்ச்சி ஒன்றை இங்கு நினைவு கொள்ளல், பலருக்கும் உதவியாக இருக்கும். இது நம் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைக்கும் முன் நடந்த நிகழ்ச்சி.

ஒரு முறை வார்தா ஆஸ்ரமத்தில் சற்று அமைதியின்று இருந்த (பின்னாள் ஜனாதிபதி ஆகப்போகும்) திரு. ராஜேந்திர பிரசாத் அவர்களை மகாத்மா காந்தி அமைதி தேட வேண்டி ரமணாஸ்ரமத்திற்கு அனுப்பி வைத்தாராம். அவருடன் திரு. ஜமன்லால் பஜாஜ் அவர்களும் (பின்னாள் பஜாஜ் ஸ்கூட்டர் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தை நிறுவிய குடும்பத்தவர்தான்) சென்றிருக்கிறார். மூன்று நாட்களாக ரமணர் அருகில் ஏதும் பேசாது மௌனமாய் ராஜேந்திர பிரசாத் உட்கார்ந்திருந்தாராம். அவர்கள் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படும் முன் ரமணரிடம் ஏதும் கேட்க வேண்டுமா என்று ஆச்ரமத்தினர் கேட்க, பஜாஜ் அவர்கள் “சுதந்திரம் கிடைத்தபின் இந்தியர்களாகிய நாம் அதைக் கொண்டாடலாம் அல்லவா?” என்று கேட்டாராம். அதற்கு ரமணரோ “அது எப்படி சாத்தியம்? சுதந்திரம் கிடைக்க பாடுபட்டோர் எல்லோரும், ஒரு பொது நன்மைக்காக நான்-எனது என்றவைகளை உண்மையாகவே தியாகம் செய்திருந்தால், சுதந்திரம் கிடைக்கும் போது கொண்டாட யார் இருப்பார்கள்? கொண்டாடுபவன் எவன்? தன்னையே தியாகத்தில் இழந்து விடும் போது கொண்டாடுவதற்கு எது மிஞ்சி இருக்கும்?” என்று கேட்டாராம்.

இதே நிலைதான் அகந்தையை இழந்து தன்னை அடைபவன் நிலையும். “என்னை அறிந்தேன்” என்று சொல்வதற்கு அங்கு இன்னொன்று ஏதேனும் இருக்கிறதா? ஆகவே, ஆன்மாவை அறிய வேண்டும் எனச் சொல்வது ஒரு உபதேசக் கிரமமே அன்றி பரமார்த்த உண்மையைப் பற்றியதல்ல.

(தொடரும்…)