பழந்தமிழர் கண்ட வேதாந்தக் கருமணி – பகுதி 5

முந்தைய பகுதிகள்:

It is not just a drug to get high, you can’t use that. This may be why more men in Apiaí their late 40s and early 50s are suffering from ed. It is often used as a prophylaxis in patients with recurrent respiratory tract infections (rtis).

Patients who have experienced severe nausea and vomiting during their first dose of plavix should stop taking this drug and switch to the plavix alternative before their next dose. This type of https://drbulentyilmaz.com/gebelik-ve-dogum/ plant can grow to be 1-2 metres high. Can i get provera over the counter in the netherlands.

Clonidine is a drug used in the form of a nasal spray to treat. And https://cityviking.com/indiana/things-to-do-in-evansville-indiana/ that is why i am still not comfortable with being a doxyxin. Buy antibiotics canada online with the world’s largest selection and best price.

தெய்வ வடிவத்தை ஆலயங்களில் வழிபடுவது நம் பாரத நாடெங்கிலும் தொன்றுதொட்டு கடைபிடிக்கப்பட்டு வரப்படும் வழக்கமாகும். அங்கு பிரதிட்டையான விக்கிரகத்தை ‘வெறும் கல்’ என்றோ, ‘எண்ணங்களைச் சீர்ப்படுத்திக் குவிக்கத் தேவையானால் உபயோகிக்கத்தகதொரு வெறும் கருவி’ என்றோ, ‘பக்குவமடையாத ஆன்மாக்களுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட படிநிலை’ என்றோ பார்க்காமல், ‘தெய்வம் தன் அடியவர்களுக்காக எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் எளிய வடிவம்’ என்ற கண்ணோட்டத்துடன் அணுகுவதே சான்றோர்களால் பின்பற்றப்பட்டு வரும் வழக்கமாகும். ஆதி சங்கரரும் பிரம்ம சூத்திர உரையில் பாஞ்சராத்திர அதிகரணத்தில் (2.2.42-2.2.45 சூத்திரங்கள்) “இறைவனை அபிகமனம் (கோயிலுக்குச் செல்லுதல்) முதலான வழிமுறைகளால் ஆராதனம் செய்வது அனைவர்க்கும் ஏற்கத்தக்கதே; இது சுருதி-ஸ்மிருதி சித்தமாகும்” என்று கூறியுள்ளார்.

இசுலாமியக் கொடுங்கோல் மன்னர்கள் நம் கோயில்களைச் சூறையாடுவதையும், நம் சனாதன தருமத்தை அழிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டு படையெடுப்புகள் நிகழ்த்தியது அனைவரும் அறிந்த வரலாறு. அத்தருணங்களில் சான்றோர்கள் பலர் மூல மூர்த்திகளையும் உற்சவ மூர்த்திகளையும் காப்பாற்ற உயிரையே பணயம் வைத்தனர்; பெரும் அல்லல்களையும் சந்தித்தனர். “வெறும் கற் சிலை. இது போனால் வேறு செய்து கொள்ளலாம்” என்ற கொள்கையை உடையவர்களாக இருந்திருந்தால், அப்பெரியோர்கள் அத் தியாகங்களைச் செய்திருப்பார்களா என்பது அனைவரும் சிந்திக்கத்தக்கது.

தத்துவ ஆழம் மிக்கதும் மிகுந்த இன்பம் தரக்கூடியதுமாகிய உருவ வழிபாட்டின் அருமை பெருமைகள் அன்னிய மதத்தவர்கள் மனதிற்கு எட்டாக்கனி; கருத்துச்செறிவும், பிரமிக்கத்தக்க அழகும், பண்பட்ட கலையுணர்வும் சேர்ந்த இந்நம்பிக்கையின் மேன்மையை உணர வாய்ப்பும் இல்லாமல், அதனை ‘அறிவற்ற பழங்குடிக் கலாச்சாரம்’ என்றெல்லாம் தூற்றுகின்றனர் அந்தோ! இத்தகைய சாரமற்ற, கலாரசனையற்ற, தூற்றுதல்களுக்கெல்லாம் மாறாக, வேத, வேதாந்த, இதிகாச-புராணங்களில் வல்லவர்களாக விளங்கிய நம் பழந்தமிழ்ச் சான்றோர்கள் ஆலயங்கள் மீது எத்தகைய உயர்ந்த அபிமானத்தை வைத்திருந்தனர் என்பதைக் காட்டுவது இக்கட்டுரையின் ஒரு நோக்கம். இத்தொடரின் மற்ற பகுதிகளைப் போல, சங்க காலம் தொட்டு திருமால் சமயம் சார்ந்த செய்திகளை இங்கு பார்க்கலாம்.

gopuram

வைணவத்தில் திருமால் கோயில்கொண்டுள்ள திருமேனிகளை ‘அர்ச்சாவதாரங்கள்’ என்றே அழைக்கின்றனர். திருமாலின் ஐந்து நிலைகளாகிய ‘பரம்’, ‘வியூகம்’, ‘விபவம்’, ‘அந்தர்யாமி’, ‘அர்ச்சை’ என்பனவற்றில் ஐந்தாவதாகச் சொல்லப்படுவது. இவ்வைந்து நிலைகளையும் சுவாமி நம்மாழ்வார்,

“விண்மீதிருப்பாய் மலைமேல் நிற்பாய். கடல்சேர்ப்பாய்!
மண்மீதுழல்வாய் இவற்றுளெங்கும் மறைந்துறைவாய்!”

[திருவாய்மொழி, 6.9.5]

எனும் பாசுர வரிகளில் காட்டியுள்ளார். இதில் ‘விண்மீதிருப்பாய்’ என்பது பரவாசுதேவனாக ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் கோயில்கொண்டுள்ள பர நிலையைக் குறிக்கிறது; ‘மலைமேல் நிற்பாய்’ என்பது திருவேங்கடம் முதலான திருத்தலங்களில் அர்ச்சை நிலையைக் குறிக்கிறது; ‘கடல் சேர்ப்பாய்’ என்பது திருப்பாற்கடலில் அனந்த சயனக் கோலத்தில் உள்ள வியூக நிலையைக் குறிக்கிறது; ‘மண்மீதுழல்வாய்’ என்பது இராமன் கண்ணன் முதலான வடிவங்களைக் குறிக்கிறது; இதுவே விபவ அவதார நிலையாகும். ‘இவற்றுளெங்கும் மறைந்துறைவாய்’ என்பது பிரபஞ்சம் முழுவதும் வியாபித்து, உயிருக்குயிராய் அனைத்தையும் ஆள்பவனாக விளங்கும் அந்தர்யாமி நிலையைக் குறிக்கிறது.

மேற்கண்ட பாசுரமும் வடமொழி வேதவாக்கியம் ஒன்றை ஒட்டியே வருகிறது. அது தைத்திரீய உபநிடதத்தின் நாராயணீய அனுவாகத்தில் (சிலர் இதை ‘மகா நாராயண உபநிஷத்’ என்றும், சிலர் ‘யாக்ஞிக உபநிஷத்’ என்றும் அழைக்கின்றனர்) உள்ள,

“அம்ப₄ஸ்ய பாரே பு₄வனஸ்ய மத்₄யே நாகஸ்ய ப்ருஷ்டே மஹதோ மஹீயான் |
சு’க்ரேண ஜ்யோதீஹும்ஷி ஸமனுப்ரவிஷ்ட: ப்ரஜாபதிச்’ சரதி க₃ர்பே₄ அந்த: ||”

என்னும் முதல் மந்திரம். இம்மந்திரமானது பதத்திற்குப் பதம் மேற்கண்ட திருவாய்மொழிப் பாசுரவரிகளுடன் உடன்படுகிறது. நம்மாழ்வாரை “வேதம் தமிழ் செய்த மாறன்” என்று அழைப்பது வெறும் மிகைப்படுத்திப் புகழ்வதற்காக ஏற்பட்ட அடைமொழியன்று; இவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கான பாசுரங்களில் வடமொழி வேதாந்தத்தின் உட்பொருளை உண்மையிலேயே தமிழில் செய்திருக்கிறார் என்பதற்காக.

பரம், வியூகம், விபவம், அந்தர்யாமி, அர்ச்சையாகிய இவ்வைந்து இறைவடிவங்களில் ஒவ்வொன்றும் சிறப்பானவை, முழுமையானவை. எனினும், அர்ச்சை நிலையானது அனைவராலும் எளிதில் அடையத்தக்கதாக – எளிமையின் சிகரமாக இருப்பதனால் மற்ற நான்கிற்கும் இல்லாத தனிப்பெரும் பெருமை உள்ளதாகப் பெரியோர்கள் பகர்வர். அனுபவத்திற்காகச் சில பெரியோர்கள் இப்படி விளக்கம் கூறுவர்:

(1) பிறவிப் பிணி நீங்கப்பெற்று முக்தி நிலையை ஏந்தியவர்கள் வாழும் பரமபதத்தில், பிறவி நோய்க்கு மருந்தாகிய திருமால் பர வாசுதேவனாகக் கோயில் கொண்டிருப்பது, வற்றாத கடலுக்கு நீர்ப்பாசனம் செய்வதைப் போன்றதாம்.

(2) பாற்கடலில் வியூக மூர்த்தியாகப் பள்ளிகொண்டிருக்கும் வடிவமானது நல்வினைப் பயன்களால் உயர்பதவி ஏந்தியுள்ள தேவர்கள், முனிவர்கள் முதலானோர்க்கு மட்டும் அடையக்கூடியது.

(3) அந்தர்யாமி நிலையானது எங்கும் வியாபித்திருக்கும் தன்மையாகும். இந்நிலையானது நமக்கு மிக அருகில் – ஏன், நமது இதயத்திலேயே – இருந்தாலும், அதுவும் யோகிகளுக்கும் சித்தர்களுக்கும் முனிவர்களுக்குமே எட்டக்கூடியது. “முழுமதி முகத்தவனின் வடிவழகையும் கம்பீரத்தையும் தம் இதயத்தாமரை தன்னில் கண்டு பிரம்மானந்தத்தை அடையும் மகானுபாவர்களுக்கு எனது வணக்கங்கள்” என்று தியாகப் பிரம்மம் பாடுவதிலிருந்து அந்த அந்தர்யாமி நிலையும் சாமானியர்களுக்கு எட்டாக்கனி என்றே விளங்குகிறது.

(4) விபவ அவதாரம் என்பது இராம கிருஷ்ணாதி அவதாரங்களைக் குறிக்கும். என்றைக்கோ பெருக்கெடுத்து ஓடியிருந்தாலும் இன்றைக்கு நாம் நேரிடையாகப் பயனடையாதபடி வற்றியுள்ள காட்டாறு போன்று, வேறு யுகத்தில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு மாத்திரமன்றோ விபவாவதாரத்தை நேரில் கண்டு கூடிக்குலாவும் அனுபவமும் கிட்டியது!

(5)
அர்ச்சை நிலை என்பது இன்றுவரையிலும் என்றென்றும் அனைவருக்கும் காட்சி தரும் மிக எளிய நிலையாகும். இராமன், கண்ணன் போன்ற அவதாரங்கள் என்றைக்கோ ஓடிய காட்டாறு என்றால், பல்வேறு தலங்களில் நமக்கென்று காட்சி தரும் அர்ச்சாவதாரங்களானவை அக்காட்டாற்றின் மடுக்களில் இன்றைக்குத் தேங்கியிருந்து பல விலங்கினங்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் கோடைக்காலமாகிய கலியுகத்தில் குளிர்ச்சி தரும் ஊற்றுநீர் போன்றதாகும். ஆகையால், பரப்பிரம்மத்தின் பரிபூரணமான வடிவம் இந்த அர்ச்சை மூர்த்தி வடிவமே என்பது பெரியோர்கள் துணிவு.

“எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருளைக் கோயில் கருவறையில் ஒரு சிறிய உருவமாகக் காண நினைப்பது சரியா?” என்ற ஐயம் பலருக்கு எழக்கூடும். பரம்பொருள் தன் சொரூபத்திற்கு – இலக்கணத்திற்கு ஏற்றவாறு எங்கும் நீக்கமற முழுமையுடன் நிறைந்திருப்பதற்கு “பொதுப் படர்தல்” என்று பெயர். எங்கும் நிறைந்துள்ள பொழுதும் மெய்யடியவர்கள் கல்லிலும் மரத்திலும் உலோகத்திலும் தாம் விரும்பும் மூர்த்தியை அமைத்து வழிபட விரும்பும்பொழுது அவ்வுருவில் இறைவன் மறுபடியும் தன் கலியாண குணங்களுடன் இறங்கி வந்து, அதை சுத்த சத்துவமாக மாற்றித் திருமேனியாகவும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். இதற்கு “சிறப்புப் படர்தல்” என்ற பெயருண்டு. “பொதுப் படர்தல்” வகையைச் சேர்ந்தவைகளுக்கு முக்குணங்களின் தாக்கமும் அதனால் விளையும் குறைபாடுகளும் உண்டு; ஆயினும் “அங்கும் பரம்பொருள் உள்ளது” என்ற மனோபாவத்துடன் அவ்வப் பொருள்களுக்கு ஏற்றவாறு தக்க மரியாதையைத் தருவது அவசியமே. ஆயினும், வழிபடத்தக்க – பூஜிக்கத்தக்க உருவங்கள் என்பது “சிறப்புப் படர்தல்” வகையைச் சேர்ந்தவையே; அவற்றிற்கு முக்குணங்களின் சம்பந்தமில்லை. (வடமொழியில் இவ்விரண்டு வகையான படர்தலுக்கும் “சாமானிய வியாப்தி“, “விசிஷ்ட வியாப்தி” என்று பெயர். இவ்விளக்கம் இக்குறும்படத்திலுள்ள சொற்பொழிவைத் தழுவி எழுதப்பட்டது.)

கோயில்களில் உள்ள அர்ச்சை வடிவங்கள் சுத்த சத்துவ மயமானவையே என்ற நம்பிக்க ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் மட்டும் அல்ல. நாராயண பட்டரும் நாராயணீயத்தின் முதலிரண்டு சுலோகங்களில் இதை வலியுறுத்தியுள்ளார்:

“ஸாந்த்₃ரானந்தா₃வபோ₃தா₄த்மகம் அனுபமிதம் காலதே₃சா’வதி₄ப்₄யாம்
நிர்முக்தம் நித்யமுக்தம் நிக₃ம-ச’த-ஸஹஸ்ரேண நிர்பா₄ஸ்யமானம் |
அஸ்பஷ்டம் த்₃ருஷ்டமாத்ரே புனருருபுருஷார்த்தா₂த்மகம் ப்₃ரஹ்ம தத்வம்
தத்-தாவத்₃-பா₄தி ஸாக்ஷாத்₃ கு₃ருபவனபுரே ஹந்த பா₄க்யம் ஜனானாம் ||”

guruvayoorappan[நிறைந்த ஆனந்தமயமானதும், ஞானமயமானதும், ஒப்பில்லாததும், இடம், காலம் முதலிய வரையறைகளுக்குள் உட்படாததும், இருவினைகளால் விளையும் களங்கங்களிலிருந்து என்றைக்கும் விடுபட்டதும், நூறாயிரம் வேத வாக்கியங்களாலும் தெளிந்து அறியவொண்ணாததும், வீட்டின்பத்தை அளிக்கவல்லதுமாகிய பிரம்ம தத்துவமானது எளியோர்க்கும் கிட்டும்படியாக, கண்கூடாக, குருவாயூரில் நின்று மிளிர்கிறது. என்ன பாக்கியம் செய்தோம் ஜனங்களாகிய நாம்! — நாராயணீயம், 1.1]

நாராயணீயத்திற்கு உரை எழுதிய ‘தேசமங்கள வாரியார்’ என்பவர் முதல் சுலோகத்திற்கு விளக்கம் எழுதும்பொழுது குருவாயூரில் உள்ள அர்ச்சை விக்கிரகத்தைப் “பரப்பிரம்மம் பக்தர்களுக்கு அனுக்கிரகம் செய்ய, குருவாயூரில் மிகத் தெளிந்த சுத்த சத்துவ மயமான திருமேனியுடன், சகல ஜனங்களின் கண்களுக்கும் எட்டும்படியாக இறங்கி வந்துள்ளது” என்று கூறியிருக்கிறார்.

இத்தகைய அபிமானத்துடன் திருமாலைக் கோயில்களில் பிரதிட்டை செய்து பழந்தமிழர்கள் ஆராதித்து வந்துள்ளமை சங்க இலக்கியங்கள் கூறும் செய்தி.

அழல் புரை குழை கொழு நிழல் தரும் பல சினை
ஆலமும், கடம்பும், நல் யாற்று நடுவும்,
கால் வழக்கு அறு நிலைக் குன்றமும், பிறவும்,
அவ்வவை மேவிய வேறு வேறு பெயரோய்!
எவ் வயினோயும் நீயே; நின் ஆர்வலர்
தொழுத கை அமைதியின் அமர்ந்தோயும் நீயே

[– பரிபாடல், 4:66-71]

என்பன சங்க இலக்கியத்தில் உள்ள வரிகள். திருமால் வெவ்வேறு பெயர்களுடன் அடியவர்கள் விரும்பும்வண்ணம் கோயில் கொண்டுள்ளதைக் காட்டுகிறது.

srirangam-moolavar

இதில் “நல் யாற்று நடுவும்” என்னும் பகுதி ஸ்ரீரங்கத்தையும், “கால் வழக்கு அறு நிலைக் குன்றம்” என்பது திருவேங்கடத்தையும் (திருப்பதி) குறிப்பதாகச் சில அறிஞர்கள் கொள்வர். பரிமேலழகர் உரையில் “ஆற்றிடைக் குறையும்” என்று காணப்படுகிறது (குறை = சிறிய தீவு). “கால் வழக்கு அறு நிலைக் குன்றம்” என்பதற்கு “காலத்தால் சேர்க்கப்பட்ட முன்வினைகளை அறுத்து முக்தி நிலையை அளிக்கும் குன்றம்” என்று பொருள் கொண்டால் திருவேங்கடத்தையும் குறிக்கிறது எனலாம். கம்பரும்,

‘கோடு உறு மால் வரையதனைக் குறுகுதிரேல்,
உம் நெடிய கொடுமை நீங்கி
வீடு உறுதிர்; ஆதலினால் விலங்குதிர்;’

[– கிட்கிந்தா காண்டம், நாட விட்ட படலம், 29]

என்ற பாடலில் சுக்கிரீவன் வானரர்களைச் சீதையைத் தேடுமாறு அனுப்பும்பொழுது, “நீங்கள் திருவேங்கட மலைக்கு மாத்திரம் போகாதீர்கள். அங்கு சென்றால் முக்தி நிலை கிடைத்து விடும். நீங்கள் அந்நிலையைப் பெற்று விட்டால் சீதையை யார் தேடுவது?” என்று நகைச்சுவையாகப் பாடுகிறாரன்றோ. மேலும், ‘பனம்பாரனார்’ என்னும் பழந்தமிழ்ப் புலவர் பாடியுள்ள தொல்காப்பிய சிறப்புப் பாயிரத்தில் “வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ்” என்று வருமிடத்தில் உரையாசிரியர் நச்சினார்க்கினியரும்,

நிலங்கடந்த நெடுமுடி அண்ணலை நோக்கி உலகம் தவம் செய்து வீடுபெற்ற மலை

என்று விளக்கியுள்ளமையும் நோக்கத்தக்கது. இங்கு திருமால் வாமன அவதாரத்தில் மகாபலியிடம் சென்று உலகனைத்தையும் ஈரடியால் அளந்த புராணத்தை “நிலங்கடந்த நெடுமுடி அண்ணல்” எனும் சொற்களால் நினைவூட்டுகிறார்.

tirupati-hills

இத்தொடரின் இரண்டாம் பகுதியில் உறையூரில் பங்குனி உத்திர விழா நடந்து வந்ததைப் பற்றியும் சங்க நூல் குறிப்புகள் இரண்டைக் கண்டோம். இத்தகைய சான்றுகளில் சற்றே ஊகித்துத் தான் திருமால் கோயில் கொண்டுள்ள தலங்களைக் குறிப்பதாக அறிகிறோம். ஆகையால் இது பற்றி நியாயமான கருத்து வேற்றுமையும் ஐயங்களும் எழலாம். எனினும் சிலப்பதிகாரத்தில் மிகத் தெளிவாக இவ்விரு தலங்களில் வழிபாடு சிறப்புற்று இருந்தமைக்குச் சான்று கிடைக்கிறது.

மதுரைக் காண்டத்தின் காடு காண் காதையில் கோவலன் மாங்காடு சென்றிருந்த பொழுது அங்கு வடநாட்டைச் சேர்ந்த முதிய வைதிகர் ஒருவரைக் கோவலன் சந்திக்கிறான். அவரை “எதற்குத் தென்னகம் வந்தீர்?” என்று கோவலன் வினவ, அதற்கவர்:

“‘நீல மேகம் நெடும் பொன் குன்றத்துப்
பால் விரிந்து அகலாது படிந்ததுபோல,
ஆயிரம் விரித்து எழு தலை உடை அரும் திறல்
பாயல்-பள்ளி, பலர் தொழுது ஏத்த,
விரி திரைக் காவிரி வியன் பெரும் துருத்தி,
திரு அமர் மார்பன் கிடந்த வண்ணமும்

[ — சிலப்பதிகாரம், 11.35-41]

(துருத்தி = ஆற்றின் நடுவில் உள்ள தீவு; திரு அமர் மார்பன் = இலக்குமி தேவியார் அமர்ந்திருக்கும் திருமார்பை உடையவன்; கிடந்த = சயனித்த)

என்ற வரிகளில் தான் திருவரங்கத்தில் திருமால் பள்ளி கொண்ட கோலத்தையும்,

tirupati-balajiவீங்கு நீர் அருவி வேங்கடம் என்னும்
ஓங்கு உயர் மலையத்து உச்சி மீமிசை-
விரி கதிர் ஞாயிறும் திங்களும் விளங்கி,
இரு மருங்கு ஓங்கிய இடைநிலைத் தானத்து,
மின்னுக் கோடி உடுத்து, விளங்கு வில் பூண்டு,
நல் நிற மேகம் நின்றது போல-
பகை அணங்கு ஆழியும், பால் வெண் சங்கமும்,
தகை பெறு தாமரைக் கையின் ஏந்தி,
நலம் கிளர் ஆரம் மார்பில் பூண்டு,
பொலம் பூ ஆடையின் பொலிந்து தோன்றிய
செங் கண் நெடியோன் நின்ற வண்ணமும்-
என் கண் காட்டு என்று என் உளம் கவற்ற

வந்தேன் குட மலை மாங்காட்டு உள்ளேன்”

[ — சிலப்பதிகாரம், 11.42-55]

(பகை அணங்கு ஆழி = பகைவர்களுக்கு அச்சத்தைத் தரும் சக்கரப்படை; மின்னுக் கோடி = மின்னல்)

என்ற வரிகளில் திருவேங்கடத்தில் அவன் நின்ற கோலத்தையும் கண்குளிரக் காண்பதற்காகவே தமிழகம் வந்திருப்பதாகக் கூறுகிறார்.

“மின்னுக் கோடி உடுத்து, விளங்கு வில் பூண்டு நல் நிற மேகம் நின்றது போல” என்னும் வரிகளில்,

“நீல தோயத₃ மத்₄யஸ்த₂ வித்₃யுல்லேகை2வ பா₄ஸ்வர:” [ — நாராயண சூக்தம்]

என்று வேதம் திருமாலுக்குக் கூறும் உவமையைத் தமிழாக்கம் செய்கிறார் இளங்கோ.

மேற்கண்ட சிலப்பதிகாரப் பாடல் வரிகளிலிருந்து ஆலய வழிபாடு இரண்டாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளுக்கும் முன்பிருந்தே பெரிதாகச் சிதறல் சிதைவுகள் ஏதுமில்லாமல் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்துள்ளமைக்குத் தெளிவான சான்று கிடைக்கிறது. இத்தகைய சங்க கால / சங்கம் மருவிய கால இலக்கியச் சான்றுகள் மேலும் சிலவற்றை விரிவாக அடுத்த பகுதியில் காண்போம்.

(தொடரும்)

பின்குறிப்பு:

நம்மாழ்வார் பாசுரம் பற்றிய விளக்கங்கள் ஸ்ரீ உ. வே. வேளுக்குடி வரதாச்சாரியார் சுவாமி அவர்களின் விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமம் பற்றிய சொற்பொழிவிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை

சனாதன தருமத்தைச் சேர்ந்த ஆத்திகர்கள் அனைவரும் “நமக்கு மேல் இருந்துக்கொண்டு நம்மை ஆளும் பரம்பொருள் ஒன்று உண்டு” என்று இசைந்தவர்களே. ஒரு காலத்தில் வேதத்திற்குப் புறம்பான சமயங்களின் தாக்குதல்களிலிருந்து ஆத்திகத்தை மீட்டுத் தந்தவர் ஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதர்.

அவரும், ‘இது நல்லது, இது தீயது’ என்ற அடிப்படையில் உயிர்களையெல்லாம் ஆளுகின்ற இறைவன் என்று ஒருவனும் இல்லை” என்ற கொள்கையும், “லோக விருத்தியானது இறைவன் துணை இல்லாமல் வெறும் காமத்தினால் விளையும் ஆண்-பெண் சேர்க்கையின் காரணத்தால் மட்டுமே நடக்கிறது” என்ற கொள்கையும் அசுரர்களுக்கே உரியவை என்று தம் பகவத் கீதை உரை நூலில் (அத்தியாயம் 16, சுலோகம் 8 ) முழங்கியுள்ளார்.

“அந்தப் பரம்பொருள் எத்தகையது? அதன் இலக்கணம் என்ன? அந்தப் பரம்பொருள் என்ன செய்கிறது? நமக்கும் அதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அத்தகைய பரம்பொருள் உண்டு என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்? அந்தப் பரம்பொருளை அறிவதனால் நமக்கு என்ன பயன்?” என்ற கேள்விகள் நியாயமானவையே.

நாம் இன்று கேட்கும்dhs9vnn5_58c8sw7sg8_b இக்கேள்விகளையெல்லாம் அன்றே ஆராய்ந்த தவமுனிவர்கள், “கண்களுக்குப் பார்க்கும் ஆற்றல் எதனிடமிருந்து பிறக்கிறதோ, செவிகளுக்குக் கேட்கும் திறமை எதனால் கிடைக்கிறதோ, மூக்கின் முகரும் சக்தி எதை மூலமாகக் கொண்டுள்ளதோ, நாவிற்கு சுவைக்கும் தன்மை எதனால் நிலைபெறுகிறதோ, தோல் எதனால் தொடு உணர்வைத் தெரிந்துக்கொள்ள முடிகிறதோ, அந்த பொருளே பரம்பொருள். அத்தகைய புரிதற்கரிய பரம்பொருளை நீ மேற்கூறிய ஐம்புலன்களாலும் (ஞானேந்திரியங்களாலும்) அறியமுடியாது” என்று உபநிடதங்களில் சுருதி வாக்கியங்களாக அறுதியிட்டனர்.

கேன உபநிடதம் கண்ட முடிவு இது. இதற்குப் பின்வருமாறு ஒரு எடுத்துக்காட்டு (திருஷ்டாந்தம்/analogy) சொல்லலாம்: “கவலை” என்று ஒன்று உண்டு என்பதை அனைவரும் அறிவர். அதை எவரும் ஐம்புலன்களால் உணர்ந்து “இந்நிறத்தது, இத்தகைய மணத்தை உடையது, இத்தகைய சுவையை உடையது” என்றெல்லாம் விளக்கியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அப்படியிருந்தும் மனிதன் கவலைப்பட்டுக் கண்ணீர் விடுவதை அனைவரும் அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

மேலும், “கவலை”, “மகிழ்ச்சி”, “துயரம்”, “கோபம்” முதலானவற்றை “மனம்” என்னும் முக்கியமான கருவியால் தெரிந்து கொள்கிறோம், “வாக்கு” என்னும் பொறியினால் (கர்மேந்திரியத்தால்) இன்னொருவருக்கு எடுத்துச் சொல்கிறோம். (கேட்பவர்களும் கவலை என்றால் என்ன என்பதை நன்கு அறிந்தவராதலால் அதைப் புரிந்துக்கொள்கின்றனர்.) ஆனால், “அந்த மனத்தாலும் அறிய முடியாத ஒன்றாக, வாக்காலும் வருணிக்க முடியாத ஒன்றாக அன்றோ இந்தப் பரம்பொருள் உள்ளது!” என்பது தைத்திரீய உபநிடதமாகிய வேதத்தின் முடிவு. [இவ்விளக்கம் ஸ்ரீ ஸ்ரீ அண்ணா கிருஷ்ண பிரேமி சுவாமிகள் அவர்களால் “கஜேந்த்ர மோக்ஷம்” பற்றிய உபன்யாசத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளதைத் தழுவி எழுதப்பட்டது.]

“மனதிற்கும் வாக்கிற்கும் எட்டாத ஒன்று” என்று கூறி முடித்துவிட்டால் புரிவதற்குக் கடினமாக இருக்கலாம். இதை எளிதாகப் புரிந்துக்கொள்வதற்குப் பின்வரும் எடுத்துக்காட்டு உதவும்:

(1) மனம், ஐம்புலன்கள், ஐம்பொறிகள் இவற்றிற்கு எல்லாம் ஒரு sphere of influence என்று ஒன்று உள்ளது. அதாவது கண்ணால் பார்த்துத் தெரிந்துக் கொள்வதை கண்ணை மூடிக்கொண்டு, மூக்கால் முகர்ந்து “இது வெள்ளையாக உள்ளது, பச்சையாக இல்லை” என்று கூற இயலாது.

முழுக்க முழுக்கக் குருடர்களே வாழும் ஒரு நாட்டிற்குச் சென்ற கண்பார்வையுள்ள ஒருவன்”இலைக்கு நிறம் பச்சை, கடலுக்கு நிறம் நீலம், தாமரைக்கு நிறம் சிவப்பு, சூரியனுக்கு நிறம் மஞ்சள். இலையையும் கடலையும் தாமரையையும் சூரியனையும் நான் செவியால் கேட்காமலேயே, தொடாமலேயே, முகராமலேயே, சுவைக்காமலேயே தெரிந்துக் கொள்வேன். வெகுதூரத்தில் நிலா ஒன்று உள்ளது. அதை நீங்கள் கேட்டோ, சுவைத்தோ, முகர்ந்தோ, தொட்டோ அறிய இயலாது. கண்பார்வையாகிய புலனைக் கொண்டே அறிய இயலும்.” என்று கூறினான். அந்த ஊரில் உள்ளவர்கள் “இவன் பைத்தியக்காரன், ஏதோ பிதற்றுகிறான்” என்று அவனுக்குப் பட்டம் கட்டி விட்டு வேறு வேலையைப் பார்க்கச் சென்றனர். இப்படித்தான் பரம்பொருளானது ‘மனம்’ என்ற புலனுக்கும் எட்டாத ஒன்றாகும்.

(2) தொட்டுப் பார்க்கக் கூடிய எந்த ஒரு பொருளுக்கும் அகலம், நீளம், உயரம் என்னும் மூன்று பரிமாணங்கள் (dimensions) உண்டு என்பதை அனைவரும் அறிவர். அதைப் போலவே, நம் அறிவுக்கு எட்டுவதைக் “கண்”, “காது”, “நா”, “மூக்கு”, “தோல்” என்னும் ஐம்புலன்கள் மற்றும் “மனம்” என்ற ஆறு பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஒரு தளத்திற்குள் அடக்கி விடலாம். மேலும், அத்தளத்தில் உள்ள எதையும் நம் முயற்சியால் நாமே அறிந்துக் கொண்டு விடலாம்.

“பசிபிக் மகாசமுத்திரத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒரு விசித்திர வகையான மீன் உள்ளது. அதைப் பற்றித் தெரிந்துக் கொண்டு வரவும்” என்று ஒருவர் கட்டளையிட்டால், சில மில்லியன் டாலர்கள் செலவு செய்து ஒரு படகிலோ கப்பலிலோ ஏறி, குறித்த இடத்திற்குச் சென்று அந்த அபூர்வமான கடல் பிராணியைப் பார்த்துவிட்டு “அது இன்ன வடிவில் உள்ளது; இன்ன நிறத்தை உடையது; இன்ன இரையைத் தின்பது; ஒரு வருடத்திற்கு சராசரி இத்தனை குட்டிகளைப் போடுவது; சராசரி இத்தனை ஆண்டுகள் காலம் உயிர் வாழ்வது” என்று அறிந்துகொண்டு விடலாம். ஆனால், “பரம்பொருளை இப்படி நம் சொந்த முயற்சியால் எத்தனை செலவு செய்தும் தெரிந்துக் கொள்ள முடியாது” என்று வேதத்தையும் பரம்பொருளையும் தவ வலிமையால் கண்ட வேதமுனிவர்கள் கூறியுள்ளனர்.

ஏனெனில், பரம்பொருள் என்பது முன்கூறிய ஐம்புலன்கள், மனம் இவற்றால் உணரப்படும் ஆறு பரிமாணங்களுக்கும் எட்டாதது. ஆகையாலேயே “ஐம்புலன்களுக்கும், மனதிற்கும் எட்டாத ஒன்று” என்று பரம்பொருளைக் கண்ட ரிஷிகள் வேதவாக்கியங்களில் அறுதியிட்டுள்ளனர்.

“பிரம்மம்” என்று கூறப்படும் பரம்பொருளைப் பற்றி விசாரம் செய்த ரிஷிகளும் ஆச்சாரியார்களும், அதன் இலக்கணங்களை மேலும் விளக்கியுள்ளனர். குறிப்பாக ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர், “பிரம்மம் என்பது அளவற்ற வலிமையை உடைய பகவானையே குறிக்கிறது. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் அவனே செய்கிறான். பிரபஞ்சமானது ஒன்றுமில்லாச் சூன்ய நிலையிலிருந்தோ, ஒரு ஜடப்பொருளிலிருந்தோ, வெறும் அணுக்களைக் காரணமாகக் கொண்டோ, பாப-புண்யங்களுக்கு ஆட்பட்ட ஒரு ஜீவனிடமிருந்தோ உண்டாவது சாத்தியமில்லை (பிரம்மசூத்ர பாஷ்யம், 1.1.2)… சர்வ வலிமை மிக்கவனாகவும், அனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும், மிகப்பெரியவனாகவும் உள்ள அந்த இறைவனைப் பற்றி என்னவென்று உரைப்பது! (பிரம்மசூத்ர பாஷ்யம், 1.1.3)” என்று அறுதியிட்டார்.

“அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை” என்று தலைப்புக்கும் மேற்கூறப்பட்டதற்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லையே என்று சிலர் கேட்கலாம். பிரம்மத்தின் மேன்மையை மனதில் வைத்துக் கொண்டாலொழிய பிரம்மம் எடுக்கும் அவதாரங்களின் மகிமை புரிவது கடினம்.

நிற்க, இங்கு ஒரு நியாயமான ஐயம் எழக்கூடும். “நமக்கு எட்டாத இந்த பிரம்மத்தைப் பற்றித் தெரிந்துக்கொள்வதால் ‘நமக்கு என்ன பயன்? அப்படி ஒரு பொருள் இல்லை’ என்று கூறிவிட்டு நிம்மதியாக இருக்கலாமே?” என்று கேட்கலாம்.

ஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதர் பகவத்கீதைக்கு மிகப் பிரபலமான விளக்கவுரை ஒன்று அருளியுள்ளார். அதில், இப்பொழுது எழுந்துள்ள கேள்விக்கு அவர் என்ன விடை கூறுகிறார் என்று சற்று எட்டிப் பார்த்துவிட்டு அடுத்த கட்டுரையில் இதைத் தொடருவோம். இக்கட்டுரையில் மேலே வரப்போகும் செய்திகளே அவதாரப்பெருமை பற்றி நாம் காணப்போகும் முதல் விளக்கம்.

சங்கரர் தாம் எழுதிய dhs9vnn5_54g8wgn7g4_b கீதை விளக்கவுரை நூலின் முன்னுரையில், “பிரபஞ்சம் முழுதும் ‘அவ்யக்தம்’ என்னும் மூலப்பிரக்ருதியாகிய மாயைக்குள் வசப்பட்டிருக்க, பரமனாகிய நாராயணன் அம்மாயைக்கு அப்பாற்பட்டவன்” என்று முழங்குகிறார்.

பிறகு, ஆதி கர்த்தாவாகிய ‘நாராயணன்’ என்ற பெயரை உடைய விஷ்ணுவானவன், சனாதன தர்மத்தைப் பேணிப் பாதுகாக்க தேவகி அம்மையாருக்கும், வசுதேவருக்கும் ‘கிருஷ்ணன்’ என்ற பெயரை உடைய மகனாக அவதரித்தான். ஞானம், ஐஸ்வர்யம், பலம், வீர்யம், சக்தி, தேஜஸ் ஆகியவற்றை எப்பொழுதும் தன்னிடம் இயல்பாகப் பெற்றுள்ள இறைவன், பிறப்பு-இறப்பு இல்லாதவனாக, உயிர்களை எல்லாம் ஆளும் தன்மை உடையவனாக, நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்தனாக எப்பொழுதும் விளங்கியிருப்பினும், தன்னுடைய ஒப்பற்ற ஆற்றலினால் ஒரு உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, (ஜீவர்களைப் போல) பிறப்பதாக நமக்குக் காட்சியளித்து, உயிர்களுக்கெல்லாம் அனுக்கிரகம் புரிகிறான். தனக்கென்று தனியாக எந்த ஒரு ஆசையும் நோக்கமும் இல்லாத அவன், அருச்சுனனுடைய துயர் துடைக்க பூலோகத்தில் உபதேசம் புரிந்தான்.” என்று கிருஷ்ணாவதாரப் பெருமையை மிகச்சிறப்பாக விளக்குகிறார்.

சங்கரர் இங்கு எடுத்துள்ள “நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்தாத்மா” என்ற இலக்கணத்தைப் பரம்பொருளாகிய பிரம்மத்திற்கு உரியதாகத் தம் பிரம்மசூத்ர-உபநிஷத் விளக்கவுரைகளில் உபயோகித்திருக்கிறார். (உதாரணமாக, பிரம்மசூத்ர பாஷ்யம் 1.1.1-4, 2.1.22, 2.3.40; ஐதரேய உபநிஷத் முதல் மந்திரத்தின் பாஷ்யம்; பிருகதாரண்யக உபநிஷத் பாஷ்யம் 1.4.7 முதலிய இடங்களில் கண்டுகொள்ளலாம்).

மேற்கூறியபடி, கிருஷ்ணாவதாரத்தை ஒரு வரலாற்று உண்மை என்றும், கண்ணனை மூலப்ரக்ருதிக்கு அப்பாற்பட்ட பிரம்மமாகிய பரமாத்மாவே என்றும் நமக்கு அறிவிக்கிறார். ஆதி சங்கரர் “ஆதி கர்த்தா” என்று கூறுவதிலிருந்து, திருமாலை வெறும் காத்தற்கடவுளாகச் சொல்லாமல், ஜகத்துக்கே முதற்காரணமாக இருப்பவனாக அறிவித்திருப்பதும் விளங்கும். மகாப்பிரளயம் முடிந்தவுடன், கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் மூலப் பிரக்ருதி என்று சொல்லப்படும் ஜடப்பொருளிலிருந்து பஞ்ச பூதங்கள், பஞ்ச தன்மாத்ரங்கள் முதலியவற்றை அழிவற்றவனாகிய திருமால் சிருஷ்டித்து, அதன் பிறகே பிரளய ஜலத்தில் சயனித்து பிரமனை உந்தித் தாமரையிலிருந்து படைக்கிறான் என்பதும், அப்பிரமனை நிமித்தமாகக் (instrument) கொண்டு பிறகு சிருஷ்டித் தொழிலை தொடர்ந்து செய்து வருகிறான் என்பதுமான செய்திகளை வேதமும், மகாபாரதம் முதலிய இதிகாசங்களும், பதினெண் புராணங்களும் விளக்கியுள்ளன.

adi-sankara1நிற்க. “இப்படி தேவகி அம்மையாருக்கும் வசுதேவருக்கும் குழந்தையாகப் பிறப்பதால் பரமன் நம்மைப்போன்ற ஜீவர்களுக்குச் சமமானவனாகி விடுவானோ?” என்று கேட்கக்கூடும்.

எங்கும் நிறைந்தவனாகவும், எல்லா ஆற்றல்களையும் குறைவறப் பெற்றவனாகவும், எல்லாம் அறிந்த திறமைசாலியாகிய இறைவன் ஒரே நேரத்தில் பல உருவங்களை எடுக்கவல்லவன். அப்பேர்ப்பட்டவன் ஒரு மீனாகவோ, ஆமையாகவோ, பன்றியாகவோ, குள்ளனாகவோ, மனிதனாகவோ உருவமெடுப்பதால் எந்த விதமான ஆட்சேபமும் ஏற்படாது.

மேலும், அவன் எடுக்கும் பிறப்பை “அப்ராக்ருதம்” என்று ஆதி சங்கரர் கீதையில் வேறு இடத்தில் விளக்குவதிலிருந்து (அத்தியாயம் 4, சுலோகம் 9) நம்மைப் போன்று அழிவுள்ள உடலை எடுத்துத் துன்பப்படுவதில்லை என்பது தெரிகிறது. ஆனந்தகிரி என்னும் பிராசீன அத்வைத வேதாந்த பண்டிதர் தன்னைச் “சுத்தானந்தர்” என்னும் ஆச்சாரியாரின் சீடராகத் தம் படைப்புகளில்  அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இவர் சங்கரரின் பாடியங்களுக்கு (பாஷ்யங்களுக்குக்) குறிப்புநூற்கள் (டீகைகள் என்று வடமொழியில் கூறப்படுபவை) இயற்றியுள்ளார். இப்பொழுது நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முன்னுரைப் பகுதியில் இவர், “பரமாத்மா நாராயணன் தன்னிச்சையாகக் கண்ணனாகத் தோன்றினார்.” என்று இட்டுள்ளார்.

அவதாரத்தின் முடிவிலும் நம்மைப் போல மரணம் அடையாமல், யாருடைய உந்துதலும் இல்லாமல் தன்னிச்சையால் எடுக்கப்பட்ட ஆச்சரியமான திருமேனியுடன் வைகுண்டத்திற்குத் தானே எழுந்தருளுகிறான் என்பது பாகவதபுராண வசனங்களிலிருந்து விளங்கும். இதன் விளக்கத்தை வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்ப்போம். இப்போதைக்கு,

“மரணமற்ற உடலைப் பெற்றுள்ளதால் ‘அம்ருதவபு‘ எனப்படுகிறான்”

என்று ஆதி சங்கரர் விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம விளக்கவுரையில் இட்டுள்ள விளக்கம் நமக்குப் போதும்.

மேலும், உலகைத் தன் கோரைப்பற்களால் தாங்கி நின்றது, மந்திர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கியது, மூவடியளந்து நிலத்தையும் வானுலகையும் மீட்டுத்தந்தது, பிரம்மாதி தேவதைகளிடமிருந்து சாகாவரம் பெற்று அந்த தேவர்களையும் நடுங்கவைத்த இரண்ணியாட்சன், இரண்யகசிப்பன், இராவணன் முதலிய பல அசுரர்களை வதைத்தது முதலிய பல வியக்கத்தக்க செயல்களைச் செய்திருப்பதிலிருந்தே, அவனை “ஒரு ஜீவனோ? பரமன் இவன் இல்லையோ?” என்று ஐயப்பட வாய்ப்பேயில்லை என்பதும் விளங்கும்.

இதனையே சங்கத் தமிழ்ப் புலவர்களும், “தோலாக் கோட்ட… திருவின் கணவ!” [தோல்வியற்ற கோரைப்பற்களை உடைய வராகப் பெருமானே! திருமகளாகிய இலக்குமிப் பிராட்டியின் கணவனே!] என்று (பரிபாடல் மூன்றாம் பாடலில்) உணர்த்தியுள்ளனர். ஆதி சங்கரரும்,

“தன்னுடைய அவதாரங்களில் ஒன்றில் கூட தோல்வியைக் கண்டதில்லையாதலால், திருமால் ‘அஜிதன்‘ எனப்படுகிறான்”

என்று விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாம விளக்கவுரையில் “அஜித” என்ற நாமத்திற்கு விளக்கம் தந்துள்ளார்.

dhs9vnn5_55gd53dmmf_b dhs9vnn5_56hpv3hmfx_b dhs9vnn5_5772hmmzgt_b

ஆக, ஆதிசங்கரர் முதலிய ஆச்சாரியர்கள் கூற்றிலிருந்து, ஜகத்துக்கெல்லாம் காரணமாக உள்ள “திருமால், நாராயணன், பகவான், விஷ்ணு” என்று சொல்லக்கூடிய இறைவன், ஜீவர்களைப் போல கர்மபந்தத்தின் விளைவாக அல்லாமல், தானே இச்சைப்பட்டுப் பக்தர்களுக்குத் தன்னை எளியவனாக ஆக்கிக்கொண்டு, அவர்களுக்கு அனுக்கிரகம் புரி அவதாரங்களை எடுத்து பல அரிய செயல்களைச் செய்து வருகிறார் என்பது சித்தமாகிறது.

மனதிற்கும், ஐம்புலன்களுக்கும், வாக்கிற்கும் எட்டாத எப்பேர்ப்பட்ட பரம்பொருளாகிய இறைவன், இறங்கி வந்து வெண்ணெய் திருடும் இடைப்பிள்ளையாக நமக்குக் காட்சியளிக்கிறான் என்பதிலிருந்து அவன் எளிமையும், கருணையும், வள்ளல் தன்மையும் உடையவன் என்பது விளங்கும்.

References

[1] Brahma Sutra – Shankarabhashyam with the commentaries Ratnaprabha, Bhamati and Nyayanirnaya of Shrigovindananda, Vacaspati Misra, and Anandagiri (Second Edition), Mahadeva Shastri Bakre, “Nirnaya-Sagar” press, Bombay, 1909.

[2] The Bhagavad Gita with Eleven Commentaries, Critically Edited and Thoroughly Revised, Second Edition, Gujarati Printing Press, Bombay, 1935.

[3] The Bhagavad Gita with the commentary of Sri Sankaracharya, Translated into English by A. Mahadeva Sastri, Vedic Religion Series, Mysore Government Oriental Library, 1901.

[4] Visnusahasranama with the Bhasya of Sri Samkaracarya (Sanskrit text and English translation), R. Ananthakrishna Sastry, Adyar Library and Research Institute, 1980.