சுய அறிதலும் வரலாற்று அறிதலும்

indian_chaos

If these symptoms become severe, you should stop taking amoxicillin and consult with your doctor to make an appropriate diagnosis. This drug has also been used to treat infections caused by the hepatitis c virus (hcv) and in combination with other cheap clomid Richard-Toll drugs to treat hepatitis c. Ivermectin kills the mite's eggs and it remains on the skin, where there is no problem.

I was suffering from baldness and was having extreme hair loss. Historical price data may also be obtained through the kpi global price Kortrijk data api. There are two ways which explain the role of ldl in artery blood clog.

The generic drug manufacturer is a major player and has been in the business for a number of years now, making it the perfect partner for any business that wants to take advantage of its services and resources, but has no clue where to start. The treatment is a common side effect in elderly patients, so it is vital that all patients Amos of any age being treated with citalopram should receive information about its effect on the patient and should always have follow-up contact in the case of a recurrence. The drug has been used for the treatment of erectile dysfunction in the world for many.

ற்ற நாட்டினரிடம் இந்தியா பல்வேறு விதங்களில்  அறிமுகமாகிறது. பாம்புகளும் பாம்பாட்டிகளும் நிறைந்த நாடு, மந்திர தந்திரங்கள் நிறைந்த நாடு, கற்காலத்தில் தங்கிவிட்ட நாடு, மென்பொருள் துறையில் உலகை விழுங்கப் போகிற நாடு, நமது வேலைகளை எல்லாம் பறித்துக் கொள்கிற நாடு என்றெல்லாம் பல விதங்களில் இந்நாடு அறிமுகமாகிறது. ஒரே கட்டுரையில் உள்முரண்களுடனும் எழுதுகிறார்கள்.  அதாவது உலகத் தரத்தில் பொறியியல் திறமையுள்ளவர்கள் கட்டும் நிறுவனங்கள் இருக்கும் அதே நகரங்களில், மாட்டு வண்டிகளும், கொத்தடிமை முறைகளும், கைகளால் குப்பைகளை அள்ளுவோரும், நிர்வாண சன்னியாசிகளும், குரங்கு தெய்வங்களும் என்று எந்த ஒழுங்குபடுத்தலும் இல்லாத நாடு என்று ஒரு கருத்து பரப்பப்படுகிறது.

ஒழுங்குபடுத்துதல் என்றால் ஒற்றைத் தொனியில் ஒரு நாடு இயங்கவேண்டுமா என்று கேட்டால் அப்படி இல்லை என்று மேற்படிக் கருத்து பரப்புவோர் ஒத்துக் கொள்வார்கள்.  ஏனெனில் இன்றைய மோஸ்தரான பலபண்பாட்டியத்தை (multiculturalism) தாரை தப்பட்டையோடு, கொம்பு வாத்தியங்களோடு ஊர்வலம் விடுவோரில் முதலணி மேற்படியார்.  பிரச்சினை என்னவென்றால் அவர்களுக்குப் பிடித்தமான வகைப் பலபண்பாட்டியம்தான் சரி, மற்றதெல்லாம் மோசம் என்ற கருத்து ஒவ்வொரு பலபண்பாட்டிய ஆர்வலர் குழுவிடமும் உள்ளது என எனக்குத் தோன்றுகிறது.  உங்களை விட உங்கள் வாழ்வு பற்றி எங்களுக்குத்தான் கூடுதலாகத் தெரியும், உங்கள் வாழ்வு பற்றி நாங்கள் சொல்வதுதான் உண்மை, உங்கள் புரிதல் எல்லாம் பொய் என்று கூடச் சொல்ல மேற்படிக் குழுவினர் சிறிதும் தயங்க மாட்டார்.

இத்தகைய கட்டுரைகள், கதைகள், விடியோக்கள், செய்தி அறிக்கைகள், ஆவணப்படங்கள், உரைகள் எல்லாமே கோணல் நோக்கோடு தயாரிக்கப்படுகின்றன என்று சொல்லிவிட முடியாது.  பல நேரம் நல்லது செய்கிறோம் என்று நினைத்துச் செய்வாரும் உண்டு.  எதார்த்தத்தை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறோம் என்று சாதிப்போடு செய்வாரும் உண்டு.  கோணல் நோக்கோடும், ஏனோ குரோதத்தோடும் செய்வாரும் உண்டு.

சற்று ஆர்வமுடன் இந்தியாவைப் பற்றி அறிய விரும்புபவர்களுக்கு, இந்த நாடு சாதிக் கொடுமைகள் நிறைந்தது, உயர்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் கோடிக்கணக்கான மக்களை விலங்குகளை விடக் கீழாக நடத்துகிறார்கள் என்ற அறிமுகம் மற்ற எல்லா அறிமுகங்களையும் விட சற்று அதிகமாகவே செய்யப்படுகிறது. இந்த அறிமுகம் முற்றிலும் தவறானது எனறு நம்மால் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில், நமக்கும் இதே அறிமுகம்தான் செய்யப்பட்டுள்ளது. நம்மிடையே இந்த வாதத்துக்கு எப்பாடுபட்டும் ஆதாரங்கள் சேர்ப்பதையே தம் வாழ்வுடைய மையச் செயல்பாடாகக் கொண்டு உலவும் ஆய்வாளர்களும் பத்திரிகையாளர்களும், ஊடகப் பெருந்தகைகளும் நிறையவே உண்டு. நம்மிடையே இத்தகைய ஏற்ற தாழ்வுகளும் உண்டு, அவை என்ன காரணங்களால் எழுந்தன, எப்படி எல்லாம் மாறி வந்திருக்கின்றன, என்ன வகைகளில் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன என்பதில்தான் ஏராளமான சிக்கல்கள் உண்டு.  அவற்றை மேற்படிக் கருத்துகளைப் பரப்புவார் கவனிக்க விரும்புவதும் இல்லை, அது அவசியம் என்றும் நினைப்பதில்லை. இந்திய சமூக அமைப்பு குறித்து ஏற்கனவே பரவலாக உள்ள சில கருத்துகளே நிரந்தர உண்மை என்று சாதிக்கவே அவர்கள் விரும்புகின்றனர்.

இப்படி அனைவருக்கும் அறிமுகமாகிற இந்திய ’சாதி அமைப்பு’ குறித்து மேற்கத்திய மானுடவியலாளர் மற்றும் சமூக ஆய்வாளர் பலர் பல நூற்றாண்டுகளாக விரிவாக ஆராய்ந்து வருகின்றனர். இவர்களில் தற்காலத்திய அறிஞர்களின் ஆய்வு முடிவுகள், இதற்கு முந்தையோரின் ஆய்வு முடிவுகளில் இருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டு இருக்கின்றன. நாம் இதுவரை அறியாத பல புதிய தகவல்களை அவர்கள் தருகிறார்கள்.

Dunkin Jalki
Dunkin Jalki

உதாரணமாக, டங்கின் ஜல்கி (Dunkin Jalki) என்ற சமூகவியல் ஆய்வாளர் பெரும்பாலும் கர்நாடகா மாநிலத்தில் கள ஆய்வுகளை மேற்கொண்டவர். ஆனால் அகில இந்திய அளவிலும் ஆய்வுகள் செய்வோருடன் தொடர்பு கொண்டு இயங்குபவர் எனத் தெரிய வந்திருப்பவர். இவர் இந்தியக் கிராமங்களில் மக்கள் ‘சாதி’ என்பதை ஒரு தீக்கனவாக, கொடுங்கோல் அமைப்பாக, அல்லது அரக்க உருவாகப் பார்ப்பதில்லை என்கிறார்.  கிராமவாசிகளுக்கு சாதி என்ற அமைப்பை எப்படி வளைப்பது, நல்ல முறையில் பயன்படுத்துவது என்பது தெரிந்திருப்பது இந்த நிலைக்குக்  காரணமாக இருக்கலாம்; அதிகார அமைப்பின் உச்சத்தில் இருந்த ஒரு சிலரால் இந்த அமைப்பு உருவாகவில்லை என்றும், அடித்தள மக்களிடம் இருந்து உருவான இந்த அமைப்பு எப்போதும் நெகிழ்வான அமைப்பாகவே இருந்து வருகிறது என்றும் அவர் கூறுகிறார். அமைப்பு என்ற சொல்லை நான் இங்கு பயன்படுத்துகிறேன்.  டங்கின் ‘சாதி அமைப்பு’  என்பதற்கும், ’காஸ்ட் சிஸ்டம்’ என்று ஆங்கிலத்தில் புழங்கும் ஒரு சொல்லுக்கும் இடையே நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு என்றும் வாதிடுகிறார்.  இதுவும் புது வாதம் இல்லை.  பல பத்தாண்டுகளாகப் புழங்கும் வாதம்தான். ஆனால் டங்கின் ஜால்கி பேச விழைவது முந்தைய வாதங்களில் இருந்து வேறுபட்டது என்பது தெரிகிறது.  ஒரு அகில இந்திய அமைப்பு என்று ஏதும் இல்லை என்பது அவர் வாதம்.  இது இந்து சாஸ்திரங்களால் கட்டப்பட்டது என்பதையும் அவர் மறுக்கிறார்.  மேலிருந்து திணிக்கப்பட்ட அமைப்பு என்ற வழக்கமான ஃபார்முலா வாதத்தையும் அவர் மறுக்கிறார்.

ஆங்காங்கு மக்கள் தம் சமூகக் குழுக்களிடையே ஒரு உறவு முறையைத் தம் வசதிக்கு ஏற்ப அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; இதைத் தில்லி, பெங்களூரு, சென்னையில் இருந்து ‘திருத்தவோ’, அழிக்கவோ, புது உருக்கொடுத்து நவீனப்படுத்துவதோ- சட்டங்கள், வசைகள், தலைவர்களின் அறைகூவல்களால் எல்லாம் இயலாது என்று அவரும் அவருடைய ஆய்வுக் குழுவும் பல வருடங்களாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் எவை எதார்த்தத்துக்குப் பொருந்தும் என்பது நம்மிடையே கவனமாகவும், சார்பின்றியும்  பேசப்பட வேண்டிய ஒரு பொருள். ஆனால், இப்பிரச்சினை பற்றிப் பேசுகிற பிரபலமான எந்த இந்தியத் தரப்பும் இதைச் சார்பின்றியோ, திறந்த மனத்துடனோ அறிய முயல்வதில்லை.  இதைப் பிரச்சினை என்று சொல்பவர்களுக்குமே ‘பிரச்சினையின்’  வேர்கள் பற்றி ஏதும் தெரிவதில்லை என்பது ஒரு பிரச்சினை.  அதை அவர்கள் காண மறுப்பது இன்னொரு விதமான பிரச்சினை.

தமிழகத்தின், இந்தியாவின், சூடாக்கப்பட்ட அரசியல் களங்களில் இந்தக் கருப்பொருள் பேசப்பட்டாலும், அந்தப் பேச்சுக்களில் இருந்து ஏதும் உருப்படியாக வராது. ஏனெனில், பல  நூறாண்டுகளாக பரஸ்பர சந்தேகம் நம்மிடையே விதைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கிருஸ்தவ, மேற்கத்திய பாணியில், உலகெங்கும் இனக்குழுக்கள் தொடர்ந்து நடத்திய ஆக்கிரமிப்பு, வன்முறை, மற்றும் கொடுமைகளால் அமைக்கப்பட்ட சமூக நிறுவனங்கள் போலவே, இந்தியாவிலும் உருவானதே இந்திய சாதி அமைப்பு என்று பெரும்பான்மையான தரப்புகளால் பார்க்கப்படுகிறது. இந்த முன்முடிவு கொண்ட அணுகுமுறையால் எதார்த்தம் குறித்த நம் புரிதல் திரிந்து போயுள்ளது. இந்த வகைப் புரிதலே நம் இளைஞரிடமும், இன்றைய நடுவயதினரிடையும் நிரம்பி இருக்கிறது. முதியோரும் ஒன்றும் அத்தனை தெளிவான அறிதல் கொண்டவரில்லை, ஏனெனில் காலனியாதிக்கம் நம்மிடையே பல நூறாண்டுகளாகவே இந்த சந்தேகத்தை விதைத்துப் பரப்பி வந்திருக்கிறது.

வேறு வகையான இணக்கம் தேடும் அல்லது நல்லுறவு கொள்ளும் குழுக்களே இந்தியாவில் இல்லாதது போலும், அந்த வகை சமன நிலை தேடும் அரசு என்பது இங்கு இருந்ததே இல்லை என்பது போலவும் இரு நூறாண்டுப் பிரச்சாரமும் அறிவுறுத்தலும் கல்வி போதனையும் உலகம் முழுதும் இந்தியா குறித்து நடந்து வருகின்றன.

timesless_indian_civilizationஇதைத் தவிர இந்தியாவை அலசிய எத்தனையோ சமூகவியலாளர், மானுடவியலாளர், வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்திய சுய ஞானத்தை, புரிதலை, உருவைக் குறைப்படுத்திப் போயிருக்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் மேற்கில் கல்வி கற்று உள்நாட்டு வாழ்வனுபவ அறிவு என்பதைக் குறைவாகக் கொண்டவர்கள். இந்தியா ஒரு 4000 வருட காலத்து நாகரீகம் என்று ஒரு சொற்றொடரைச் சொன்னால், வழித்துக் கொண்டு சிரிப்பவர்களாகத்தான் இன்றைய அறிவு ஜீவிகளில் பெரும்பாலார் உள்ளனர்.

ஏனெனில், இந்தியாவில் மானிட வாழ்வு என்பது என்ன என்ற யோசனையே தாங்கள் தலையெடுத்த பின்னரே தோன்றியது என்பது இந்த அறிவு ஜீவிகளின் ஏகோபித்த கருத்து.  இவர்களும், இவர் மரபில் பின் வந்த பல சூரியன்களும் உதித்த பின்புதான் இந்தியாவில் சிந்தனை மரபே தோன்றியது என்பது ஒவ்வொரு இந்திய மாநிலத்திலும் ‘புரட்சியாளர்’ குழுக்களின் கருத்து. அதற்கு முன்பு இங்கு இருந்ததெல்லாம் வெறும் வன்முறை, கொடுமை, மிருக வாழ்க்கை என்பது இவர்களுடைய ‘தெளிந்த’ முடிவு.

இவர்களது கருத்துப்படி, முந்தைய தலைமுறைகளில் ஏதோ ஒரு சில எதிர்ப்பாளர் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் அமைப்பை அடியோடு புரட்டி எல்லாரையும் சமமாக்காததால் அவர்களுடைய முயற்சிகள் ஏதும் உருப்படியில்லை. இந்தத் தலைமுறை புரட்சியாளர்களே (புரட்டாளர்களே ?) எல்லாவற்றையும் அடித்து நொறுக்கிச் சமனாக்கி, எல்லாரையும் ஒரே அளவாக, ஒரே வகையாக, ஒரே குணத்தவராக, ஒரே சிந்தனை உள்ளவராக, ஒரே மாதிரியான இந்தியராக ஆக்கப் போகிறார்கள். டங்கின் இந்த வகைச் சிந்தனை போதிக்கும் பள்ளியைப் பற்றியும் பேசுகிறார், இன்னும் பல கட்டுரைகளில்.

[கர்ட் வானெகட் (Kurt Vonnegut) என்னும் நாவலாசிரியர் இந்த வகை அறிவு ஜீவிப் போக்கை  ஒரு அங்கதக் கதையாகவே எழுதிப் போயிருக்கிறார். ஆனால், அவர் கதையாகச் சொன்னதை இந்தியாவில் உண்மையிலேயே நடக்க வேண்டும் என்று பெரும் முயற்சிகள் அறிவு சீவிகள் நடுவே நடக்கிறது என்று அவருக்குத் தெரியாமல் போய் விட்டது.  பாவம் கர்ட் !]

* * * * * * *

ந்தவகை அறீவு ஜீவிகள் சொல்லுகிற அனைத்தையும் அனைவரையும் தழுவிய ஒரு சமத்துவம் உலகில் எந்த நாட்டிலும், மானுட வரலாற்றில் கிட்டியதும் இல்லை, அது நிலைக்கச் சாத்தியம் ஏதும் இல்லை. சமத்துவம் என்ற பெயரில் நிறையப் புரட்டு வேலைகள் செய்து பதவிக்கு வந்து வேறொரு அடுக்கு முறையை மக்கள் மீது திணித்த பல சர்வாதிகாரிகளை நாம் மார்க்சியம், நாசியிசம், ஃபாசிஸம், கிருஸ்தவம், இஸ்லாம் என்ற செமித்தியச் சிந்தனையின் பல வடிவங்களில் உலகில் பார்க்கிறோம். இந்தியாவில் பயிலப்படும் சாதிப் பிரிவினையில் பல கீழான வகை அடுக்கமைப்புகளும் கூட இந்த ஆபிரகாமிய சிந்தனையின் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட மற்றொரு வடிவமாகவே இருக்கின்றன.  சமத்துவம் என்ற மந்திரக் கோலை ஆட்டி நடத்தப்படும் இந்தப் புரட்டு வேலை இன்றைய புற்று நோய்.

prophet-koederஇந்தப் புற்றுநோயின் பல வடிவங்களில், சில வடிவங்களை மட்டுமே எதிர்க்க வேண்டும் என நினைத்தால், உருப்படியான  முடிவுகள் ஏதும் எடுக்க முடியாது. கம்யூனிச, கிருஸ்தவ, இஸ்லாமிய வெறிகளைப் பற்றி மட்டுமே விமர்சிக்க வேண்டும், ஆனால் இந்தியாவில் வன்கொடுமைகளைச் செய்யும் சாதி வெறியைப் பற்றி விமர்சிக்கக் கூடாது என்று சொல்லுவதும்கூட  ஆபிரகாமிய மனநிலையே. இந்த மனநிலையினால் ஏசு, முகம்மது, கார்ல் மார்க்ஸ் போன்ற மற்றொரு இறைத்தூதரை இந்துக்களிடையேயும் உருவாக்கி விடும் நிலை ஏற்பட்டு விடுகிறது. அல்லது இந்து சாதிக் கொடுமைகள் பற்றி மட்டுமே விமர்சிக்க வேண்டும், மற்ற கொடுமைகளை, வன்முறை வடிவுகளைத் தம் ஆதர்ச உலகாகக் கொண்டு ‘புரட்சியாளர்’ என்ற முகமூடியோடு நம்மிடையே உலவுவாரை விமர்சிக்கக் கூடாது என்ற வற்புறுத்தலும் புற்று நோயைக் களைய ஏதும் உதவாது.

சமயோசித அரசியல் என்ற பெயரில் இந்தப் புற்றுநோயின் பல வடிவுகளில் சிலவற்றைத் தற்காலிக நட்பாகக் கொண்டு பிற வடிவுகளை ஒழித்துக் கட்டுவோம் என்று சிலர் செயல்படுகிறார்கள்.  பரிதாபப் படவேண்டிய மனிதர்கள் இவர்கள். ஆனால் இவர்கள் கையில் அதிகாரம் சிக்கினால் நாம்தான் பரிதாபப்படும் நிலையில் இருப்போம்.  சாமானிய மனிதரின் நலன் காக்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு அவர்கள் தம் வாழ்வை அணுகும் முறைகள் எல்லாம் தவறு, தம் ‘ஆய்ந்தறிந்த’ முறைகளே சரி என்று உறுதியாக அறிவித்து, பின் சாமானிய மனிதர்கள் தாம் வரையறை செய்யும் முறைகளின் வழிதான் வாழ வேண்டும் என்று முடிவு கட்டும் ஆய்வாளர்/ அறிவாளர்களே இன்று கருத்துலகை ஆட்சி செய்கிறார்.  இந்த அணுகல் தம் முதல் அறிவிப்பை முற்றிலும் நிராகரிக்கிறது என்பதை இவர்கள் அறியாதவர்கள் அல்ல, ஆனால் அதை ஒத்துக் கொள்ளுமளவு ‘திறந்த’ புத்தி இவர்களிடம் இல்லை.  முந்தைய இறைத் தூதர்களைப் பின்பற்றுவோரும், இறைத்தூதர்கள் என்று யாரும் இல்லை என்று அறிவித்து விட்டுத் தாமே இறைத் தூதராக நடந்து கொண்டவர்களுமாக உலகின் பல வக்கிர வடிவுகளும் இன்று இந்தியாவில் பரவலாக அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.

இந்த இறைத்தூதர் சிந்தனைகள்தான் பல வடிவங்களில் இன்று உலகை ஆள்கிறது என்று கூட நாம் காண முடியும்.  இந்தச் சிந்தனையின் கீழ் அதிகாரம் பெறுபவர்கள் எவரும் தம்மை மற்றவர் கண்காணிப்பதையோ, எல்லாருக்குமான விதிகளுக்கு உட்பட்டுத் தாமும் வாழ வேண்டும் என்பதையோ ஏற்பதில்லை. மேலும், இவர்கள் முன்வைக்கும் சமத்துவ உலகின் இயல்பான பலவீனங்கள் இவர்களை எதிர்க்கவோ, மாற்றவோ முடியாதபடி செய்துவிடுகின்றன. இவர்கள் உருவாக்கும், விதிகளை அமல்படுத்தும் ஒரு அதிகார அமைப்பு, சீக்கிரத்திலேயே அனைவருக்கும் மேல்பட்ட ஒரு அதிகார அமைப்பாக மாறுவதைத் தடுக்க சமத்துவ சமுதாயத்திடம் எந்தக் கருவியும் கிடையாது. சமத்துவ சமுதாயங்கள் பெரும்பாலும் வெகு சீக்கிரம் சர்வாதிகார அடுக்கமைப்புக்குள் சிறைப்படுவதும் இதனாலேயே நேர்கிறது.

ஒரு முறை உருவாகிவிட்ட இத்தகைய அமைப்பை அழித்து, அதன் பின் அமைக்கப்படும் மாற்று அமைப்புகளுக்கும் கூட வேறுபட்ட வழிமுறைகள் சாத்தியம் ஆவதில்லை. அவர்கள் உருவாக்கும் புதிய அடுக்கமைப்பு உண்மையில் புதியதல்ல.  மாற்று வடிவங்களில் சுரண்டல் தொடர்கிறது. சமத்துவ சமுதாயங்களின் இருண்ட மூலைகளில் பதுங்கி அமைப்பை வக்கிரமாக்கிய சிலர், அவர்களுடைய அமைப்பு கலகலத்ததும் வெளி வந்து, அதிகார அமைப்பை வசப்படுத்தி பெருநாயகராகி விடுவர்.  புடினும், சீனத் தலைவர்களில் பலரும், நேற்றைய கிழக்கு-ஐரோப்பிய நாடுகளின் தற்காலிகச் சர்வாதிகாரிகளும் இத்தகையவரே.  மானுடச் சந்தை இந்த நாயகர்களின் கையில் பராக்கிரமம் நிறைந்த வன்முறைக்கான ஒரு கருவியாகவும், சுரண்டல்+ வன்முறை நாயகர்களைக் காக்கும் நல்ல கவசமாகவும் மாறிவிடுகிறது. இந்தக் கவசங்கள் பல பெயர்களைப் பெற்றுள்ளன: கேள்விக்கு அப்பாற்பட்ட புனிதமான மனிதர்கள், அமைப்புகள், நம்பிக்கைகள் – என்ற பல பெயர்களில் இந்தக் கவசங்கள் ரோந்துப் பணி செய்கின்றன.

பிறரை அழிக்கும் நோக்கத்தோடே எல்லாரையும் அணுகாமல், நம் பார்வை ஒன்றே சரி என்றும் கருதாமல், உண்மையாகவே பல பண்பாடு, பல பார்வைகள், பல தேர்வுகள் மீது ஒரு குறைந்த பட்ச மரியாதையுடன் துவங்கி, நாம் கலந்து உரையாடி, ஏன் ஒவ்வொரு குழுவும் என் பாட்டையே ராஜபாட்டை என்று சாதிக்கிறது என்பதை அறிய முயன்றால், ஒருவேளை நமக்கு மாற்று சமூகச் சிந்தனைகள் பற்றி யோசிக்க முடியலாம்.

ஆனால், அதில் கூட புனிதம், கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்ட மனிதர், குறை சொல்லக்கூடாத அமைப்புகள் என்று வரையறைகள் விதித்தால் அந்த விவாதஙகள் பயனற்றுப் போகும்.  புனிதமற்ற வாழ்க்கைதான் மானுடருக்கு லபித்திருக்கிறது.  புனிதம் என்பதே ஒரு ஆதர்சம்.  இல்லாதது என்பதால்தான் அத்தனை கவர்ச்சியாக அது தெரிகிறது.

adaptation_cartoonஉயிர்கள் எல்லாம் அழிவன. அழிவு என்பது அவற்றின் துவக்கத்திலேயே அந்த உடல்களில் விதைக்கப்பட்டு உள்ளது.  அழியும் உடல்களைப் புனிதமாக்கி, தெய்வமாக்கி அந்த நம்பிக்கைக்கு நம் உடல்களை அடிமையாக்குவதைப் போல அபத்தம் ஏதும் இல்லை.  மாறும் சூழல்கள் மாறும் கருத்துகளையே கேட்கின்றன, விதிக்கின்றன, சுமத்துகின்றன.  ஏனெனில் உயிர்கள் தப்பிப் பிழைக்க சூழல்களுக்கு ஏற்ப தம் வாழ்வை மாற்றி அமைத்துக் கொள்வது அவசியம் என்பதை அனேகமாக உள்ளுணர்வாலோ, ஊகத்தாலோ, அலசி அறிவதாலோ தெரிந்து கொள்கின்றன.  அந்தத் தெரிவுக்கு ஏற்ப தேர்வுகளை அவை மேற்கொள்ளுமா இல்லையா என்பதுதான் அவை என்ன அளவுக்குக் காலத்தில் தொடர்ந்து பயணம் செய்யும் என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது.  Adaptation= Survival  (maybe. )  ஏனெனில் என்ன வளைந்து கொடுத்து தப்பினாலும், கணிப்புகளுக்கு அடங்காத தற்செயல் நிகழ்வுகள் என்ற ஒரு காரணி எதையும் அழிக்கும் வல்லமை உள்ளது.  அதுவும் அண்ட பேரண்டத்தில் உலவுகிறது, அதுவும் ஒரு எதிர்பார்க்கவியலாத சமன்பாடுகளைக் கொணர்கிறது.  முழு அழிப்பும் சில நேரம் அதன் இயக்கத்தின் விளைவாகலாம்.

முன் சொன்ன ஆபிரகாமிய விதிமுறைகள் வேறு வடிவிலும் அறிவீனத்தைப் பாதுகாக்கும் குணம் உள்ளவை. முன்னரே அறிந்த ஒன்றைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்வதால் புதியதாக எதுவும் தெரியப் போவதில்லை என்றும் அவை அறிவுறுத்தலாம். இந்நாள் வரை மனிதருக்குத் தோன்றாத ஒன்று நமக்குத் தோன்றப் போகிறதா என்றால், அது சாத்தியமென்று சொல்லவே நான் விரும்புவேன்.

இக்காலம் வரை எக்குழுவிற்கும் கிட்டாத நடைமுறை நமக்குக் கிட்டுமா என்று வினவினால், தொடர்ந்த முயற்சியில் ஒரு கட்டத்தில் நாம் அதை நெருங்கக் கூடும் என்றே நான் கூறுவேன். அத்தகைய சாத்தியம் இன்னும் சில நூறாண்டுகள் வரையில் கூட சாத்தியமாகாது என்பது என் தனிப்பட்ட புரிதல். இருந்தாலும் தொடர்ந்து முயல்வது அவசியம் என்பது என் கருத்து.

அசமத்துவம் படிப்படியாக, தொடர்ந்த பத்தாண்டுகளில் குறைக்கப்பட்டு, வன்முறைக்கான வித்துகள் அதிலிருந்து நீக்கப்பட்டு ஒரு ஜனநாயக அமைப்பை நிறுவ வேண்டும். இது நமது கடமை என்றோ, அல்லது குறிக்கோள் என்றோ நாம் எண்ண வேண்டும். ஆனால், இந்த சமத்துவ உலகை நாளைக் காலையிலேயே நிறுவி விடுவோம் என்று சண்டைக்கு நிற்பதோ, முந்தைய அனைத்து மனிதரும் அயோக்கியரே என்று கருதுவதும் எவருடைய ஒத்துழைப்பையும் கொணராது. அப்படி வலியுறுத்துவதாலேயே நாம் புனிதராகி விடமாட்டோம், எதிர்ப்புகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லி விட்ட சண்டியராகவும் மாட்டோம்.

அதே நேரம், நம் தனிவாழ்வின் வரலாற்றுச் சிறையில் இருந்தே நாம் ஒவ்வொருவரும் உலகை நோக்குகிறோம் என்பதையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். பிறருடைய மனிதத்தின் விழைவுகளை நாம் அங்கீகரிப்பதன் மூலம் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளுக்கு பிறரும், நாமும் இணைந்து நகர முடியும். இதற்கும், நம்முடைய வரலாற்றுச் சிறையைப் பற்றித் தெளிவு ஏற்படவும், மற்றவரின் விழைவுகளை அங்கீகரிக்கவும் தொடர்ந்து வெளிப்படையாக உரையாடுவது அவசியமாகிறது.

இப்படிப் பொதுப்படையாகப் பேசி, நடைமுறைக்கான படிகளைப் பற்றிப் பேசாமல் இருப்பதால் என்ன லாபம் என்று கேட்கலாம்.  தற்போதைய சூழலில் செயலாற்ற முன்வருபவர்கள் மனம் வருந்தும் கருத்துக்களைப் பேசுவது நடைமுறை புத்திசாலித்தனம் இல்லை என்றும் வரையறுக்கப் படலாம். இத்தகைய வரையறைகள் உருவாக்கும் நடைமுறைப் பகுத்தறிவால் பலன்கள் உண்டுதான். ஆனால், வரையறுக்கப்பட்ட வட்டங்களைத் தாண்டி ஓடும் பகுத்தறிவும் பலன்களைத் தரக் கூடியதே.

இவ்விரண்டும் இணையாமல் தனித்து இயங்குமானால் மலட்டுத்தனம் மிக்கதாகவும், ஏன் மனச்சிதைவு கொண்டதாகக் கூட மனித இனம் மாறிவிடும். ஆனால், இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையே கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் ஏற்படுமானால், ஓரளவு சமநிலை கொண்ட, அதிக அளவு பலன்களை நெடுங்காலம் தரக்கூடிய ஒரு சூழல் உருவாகும். இந்தச் சூழலில் தனிமனிதர்களின் படைப்பூக்கத்திற்குத் தேவையான முழுச் சுதந்திரம் இருக்கும். அதே சமயம், அவர்களுடைய தனிப்பட்ட திறமைகள் சமூகத்திற்குப் பலன் உள்ளதாகவும் அமையும்படி இந்தச் சூழலே செய்து விடும்.

max_weber_1894இதையே மாக்ஸ் வெபரும் (Max Weber) வேறு வகையில் சொல்லுகிறார் [1]. கட்டுப்பெட்டியான தளத்தில் இருந்தவர்களுக்கும், கட்டுப்பாடற்ற போக்கில் இருந்தவர்களுக்கும் இடையே இணக்கம் ஏற்பட வேண்டும் என்ற ஆவலில் அவர் பொதுவாகச் சொல்லுகிறார். இந்த இரண்டு பார்வைகளிலும் உள்ள தீவிரப் போக்குள்ளவர்கள் எப்போதும் உண்டு. இவர்களிடையே சமரசம் உண்டாக்குவது எளிய வேலை இல்லை.

தனது கடைசிக் காலத்த்தில் வெபர் மிகுந்த மன உளைச்சலுடன் இருந்தார். அது ஏன் என்பது வெபருடைய கருத்துகளை ஊன்றிப் படித்து அவற்றின் செயல்முறைச் சாத்தியப்பாடுகள் பற்றி யோசிப்பவர் எவருக்கும் தெரியும்.  அறிந்ததால் மகிழ்ச்சி கிட்டாது என்பதற்கு  வெபரே ஒரு சாட்சி.  அதனால் அறியாமையே மகிழ்ச்சி என்றும் நாம் முடிவு கட்டி விட முடியாது.

பின் குறிப்புகள்:

[1]  இருபதாம் நூற்றாண்டின் சமூக சித்தாந்தங்கள் மற்றும் அரசியல் கோட்பாட்டு ஆய்வுகளில் பெரும் தாக்கம் செலுத்தியவர்  ஜெர்மானிய சிந்தனையாளரும், சமூகவியல் அறிஞருமான மாக்ஸ் வெபர்.  வெபர் சொன்னது:

Normative rationality is not totally infertile.  Nor is Instrumental rationality. Either alone will be sterile and perhaps lead to more perversions of humanity. But interactively they may help us forge a sensible system that meets the challenge of freeing individuals for creative purposes at the same time harnessing their talents for social purposes- with their consent and motivated participation.

கபில் சிபலின் பத்து கட்டளைகள்: ஒரு பார்வை

முன்னுரை

kapil-sibalமார்ச் 15, 2010ல் மத்திய அரசின் அமைச்சரவை ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவமான முடிவிற்கு ஒப்புதல் அளித்திருக்கிறது. வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் இந்தியாவிலும் தங்கள் கல்விப் பணியை ஆரம்பிக்கவும் பட்டங்களை வழங்கவும் முடியும் என்பதுதான் அது. இந்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டால் இது சட்ட வடிவம் பெறும்.

பொதுவாகவே இந்தியக் கல்வி நிலையையும், குறிப்பாக உயர்கல்வியில் இந்திய அரசு செய்ய முற்படும் சீர்திருத்தங்களையும் அலசுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி இரண்டாம் முறையாக கடந்த 2009ல் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியவுடன் மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சராக திரு.கபில் சிபல் பதவியேற்றார். அந்நேரத்திலேயே அவர் பிரதமரின் நேரடித் தேர்வு எனவும், இந்திய கல்வித் துறையில் பல சீர்திருத்தங்களைச் செய்யப் போகிறார் என்றும், குறிப்பாக அந்த முயற்சிகளுக்கு பிரதமரின் முழு ஆதரவும் உண்டு என்றும் கூறப்பட்டது.

இந்தப் பின்புலத்தைப் பொய்யாக்காமல் திரு.கபில் சிபல் கடந்த வருடம் மட்டும் 10 புதிய கல்வித் துறை சீர்திருத்தங்களை அறிவித்திருக்கிறார்.

  • 6-லிருந்து 14 வயது வரை உள்ள குழந்தைகளுக்கு கல்வி அடிப்படை உரிமையாக்கப்படும்.
  • இன்று இந்தியா முழுவதும் பன்னிரண்டாம் வகுப்பிற்குப் பின் நூற்றுக்கணக்கான நுழைவுத் தேர்வுகள் உள்ளதை மாற்றி ஒரே நுழைவு தேர்வு ஏற்படுத்தப்படும்.
  • பன்னிரண்டாம் வகுப்பிற்குப் பின் ஒரே நுழைவுத் தேர்வு என்பதற்கு ஏதுவாக அறிவியல் மற்றும் கணக்குப் பாடங்கள் இந்தியா முழுவதும் எல்லாக் கல்வி முறைகளிலும் ஒன்றாக மாற்றப்படும்.
  • உயர்கல்வியில் உள்ள இடத் தட்டுப்பாட்டை அகற்ற வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் இந்தியாவில் தொடங்க அனுமதிக்கப்படும்.
  • CBSE கல்வி முறையில் இன்று வழக்கில் உள்ள 10ஆம் வகுப்பிற்கான பொதுத் தேர்வு நடைமுறை நிறுத்தப்பட்டு Grade System ஆரம்பிக்கப்படும்.
  • அரசாங்க உதவி இல்லாமல் இயங்கும் எல்லாப் பள்ளிகளிலும் (Un-aided Private Schools) 25 சதவிகித இடங்கள் அப்பள்ளியைச் சுற்றி வசிக்கும் ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்பட நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.
  • கல்வி நிலையங்களை தரப்படுத்த ஒரு வாரியம் அமைக்கப்படும். (National Accredition Body)
  • புதியதாக 6 IIM’s உருவாக்கப்படும்.
  • குழந்தைகளை பள்ளிகளில் சேர்த்துக்கொள்ள தற்சமயம் தனியார் பள்ளிகளில் நடைமுறையில் இருக்கும் குழந்தை மற்றும் பெற்றோருக்கான நேர்முகத் தேர்வுகள் செல்லாததாக்கப்படும்.
  • National Commission for Higher Education and Research (NCHER) என்னும் அமைப்பு உருவாக்கப்படும். இந்த அமைப்பு பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர்களை நியமிக்கும் முறையில் புதிய மாற்றங்களைக் கொண்டுவரும். இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் துணை வேந்தர்களை நியமிக்கும் முறையில் ஏற்படும் லஞ்சம் மற்றும் தரம் குறைந்தவர்களை நியமிக்கும் போக்கு ஆகியவை சீர்செய்யப்படும்.

 

இவற்றைத் தவிர திரு.கபில் சிபல், தான் உண்மையாகவே கல்விச் சீர்திருத்தங்களில் அக்கறையுடன் இருக்கிறார் என்பதை வெளிப்படுத்தியும் இருக்கிறார். மத்திய கேந்திரிய வித்யாலயா பள்ளிக் கூடங்களில் மனித வள மேம்பாட்டு அமைச்சர் 1200 மாணவர்களை சிபாரிசு செய்யலாம். தவிரவும் ஒவ்வொரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் தலா 2 மாணவர்களை சிபாரிசு செய்ய முடியும். இந்தச் சிபாரிசு முறைகளை மொத்தமாக திரு.கபில் சிபல் நீக்கியிருக்கிறார்.

மேற்கூறிய அறிவிப்புகள் 2009ஆம் வருடத்தில் கபில் சிபல் பதவி ஏற்றதிலிருந்து இது வரையில் வெளியிடப்பட்டவை. ஒவ்வொரு அறிவிப்பும் வந்தவுடன் அதை ஆதரிப்போரும் எதிர்ப்போரும் ஊடகங்களில் காரசாரமாக விவாதித்துக் கொள்வார்கள். அந்தச் சூடு அடங்குவதற்கு முன்னரே அடுத்த அறிவிப்பு வந்துவிடும்.இந்தப் புதிய வியூகத்தை கபில் சிபல் மிக அருமையாகக் கையாண்டு வந்துள்ளார். இது ஒருபுறம் இருக்க இந்த அறிவிப்புகள் வரத்தொடங்கியவுடன் வேறு சில குரல்களும் சில மாநிலங்களிலிருந்து கேட்கத் தொடங்கியுள்ளன.

உதாரணமாக,

* கல்வியை அரசியல் சட்ட Concurrent List-லிருந்து State List-க்கு மாற்ற வேண்டும். அரசியல் சட்டத்தின்படி State Listல் உள்ள விஷயங்களில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் மாநிலத்திற்கு உண்டு. Concurrent List என்றாலோ அது மத்திய மற்றும் மாநில அரசுக்குப் பொதுவானது. ஆனால் நடைமுறையில் மத்திய அரசுக்கே அதிக அதிகாரம் உண்டு. இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவெனில் கல்வி State List-ல் தான் இருந்திருக்கிறது. எமர்ஜென்ஸி காலத்தில் இந்திரா காந்தியால் கல்வி, மாநிலப் பட்டியலிலிருந்து பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றம் செய்யப்பட்டு விட்டது.

* 44 நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்கள் தகுதி இல்லாதவை என்று மத்திய அரசால் இனங்காணப்பட்டுள்ளன. இதற்கான வழக்குகள் உச்சநீதி மன்றத்தில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன. இந்த 44 தகுதியிழந்த பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ்நாட்டில் உள்ளவை மட்டுமே 16. இவை பெரும்பாலும் அரசியல் பின்புலம் உள்ளவர்களாலேயே நடத்தப்படுகின்றன.

நான் ஒரு கல்வியாளன் இல்லை என்னும் உண்மையை கருத்தில் கொண்டு, என்னால் இந்த மாற்றம் ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள சாதக பாதகங்களை அலச முடியாது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன்.

 

நாம் மறக்கக் கூடாத புள்ளி விபரங்கள்

  • இந்தியாவின் மக்கள் தொகை 110 கோடிகள்.
  • மத்திய அரசின் அதிகாரபூர்வ கணக்குகளின் படி, 65 கோடி மக்களின் தினப்படி வருமானம் வெறும் 20 ரூபாய்கள்.
  • மத்திய அரசின் அதிகாரபூர்வ கணக்குகளின் படி, 30 கோடி மக்கள் ஏழ்மைக்கும் கீழ்நிலையில் வசிக்கிறார்கள் (BPL-Below Poverty Line).
  • 2007ம் வருடம் மத்திய அரசின் NCERT என்ற அமைப்பு அரசுப் பள்ளிகளில் நடத்திய ஆய்வின்படி, ஐந்தாம் வகுப்பில் படிக்கும் 60 சதவிகித மாணவ, மாணவிகளால் இரண்டாம் வகுப்புப் புத்தகத்தின் பாடங்களைக் கூடப் படிக்க முடியவில்லை. அவர்களால் 2 மற்றும் 3ஆம் வாய்பாட்டைக் கூற முடியவில்லை.
  • அரசுப் பள்ளிகளில் 30 சதவிகித ஆசிரியர் தட்டுபாடு உள்ளது. வேலை செய்வோரிலும் 40 சதவிகிதம் பேர் வேலைக்கு ஒழுங்காக வருவதில்லை.
  • மாணவிகள் படிக்கும் பெரும்பாலான பள்ளிகளில் கழிப்பறை வசதிகள் சரியாக இல்லை.
  • 65 சதவிகித நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப்பள்ளிகளில் ஆய்வுக்கூடம், விளையாட்டு மைதானம் போன்றவை இல்லவே இல்லை அல்லது செயல்படும் நிலையில் இல்லை.
  • Confederation of Indian Industries (CII) மற்றும் Federation of Indian Chambers of Commerce and Industry (FICCI)யின் படி இந்தியாவில்
    படித்து முடித்த பட்டதாரிகள் மற்றும் தொழிற் கல்வி பயின்றவர்களில் 80 சதவிகிதம் பேர் தொழில்துறை வேலைகளுக்குத் தகுதி இல்லாதவர்கள். அதாவது Not Employable.

 

மேற்கூறிய புள்ளிவிபரங்களின்படி நம் நாட்டின் கல்வி எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதையும், குடும்பப் பொருளாதாரம் குழந்தைகளின் கல்வியில் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் தாக்கத்தையும் எளிதாகவே அறிந்துகொள்ளலாம்.

மேற்கூறிய அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் ஏதேனும் நிவாரணம் உள்ளதா?

ஒரு திரைப்படத்தில் நகைச்சுவை நடிகர் ஒருவர், தான் Medical Representative ஆக மாறிவிட்டதாகவும் எல்லோருக்கும் இலவசமாக மருந்துகளை கொடுக்கப் போவதாகவும் ரீல் விட்டுக் கொண்டிருப்பார். அங்கு வரும் ஒருவர் தனக்குள்ள வியாதிகளைப் பட்டியலிடுவார். ‘மூலம்’ இருப்பதால் தன்னால் உட்கார முடியாது என்றும், ‘கால் ஆணி’ இருப்பதால் நடக்க முடியாதென்றும், கண்ணில் மாலைக்கண் நோய் உள்ளதென்றும், காது கேட்காதென்றும், TB போன்ற வியாதிகள் உள்ளதென்றும் கூறிவிட்டு ஒரே ஒரு மருந்தைக் கேட்பார். அந்த மருந்தினால் தன்னுடைய அனைத்து வியாதிகளும் தீர வேண்டும் என்றும் வேண்டிக்கொள்வார். நம் நகைச்சுவை நடிகர் அவருக்கு எலி பாஷாணம் கொடுப்பதாக அந்தக் காட்சி முடிவுறும்.

education1இந்தியக் கல்வியின் நிலை கிட்டத்தட்ட இந்த நிலையில்தான் உள்ளது. இந்தியாவில் இன்றுள்ள பல பிரச்சினைகளுக்கு மூல காரணம் ஏழைமை என்பதும் அதற்கும் மூல காரணம் மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் என்பதும் நம் எல்லாருக்கும் தெரியும். இந்தப் பிரச்சினைகளுக்கெல்லாம் ஒரே மருந்தாக மக்கள்தொகையை நம்மால் குறைக்கவும் முடியாது. ஏழைகளை நடுத்தர வர்க்கமாக உடனடியாக மாற்றவும் முடியாது.

மிகவும் சிக்கலான கல்வி நிலை; தீர்வும் சிக்கலாகவே இருக்கும். எல்லோருக்கும் பொதுவான நுழைவு தேர்வு ஏற்படுத்துவது தமிழகக் கட்சிகளுக்கு ஒவ்வாதது. கிராம மாணவர்களால் பொதுத் தேர்வில் சோபிக்க முடியவில்லை என்பதால் நுழைவுத் தேர்வு இங்கு நிறுத்தப்பட்டது. துணை வேந்தர்கள் நியமனம் என்பது அரசியல் சார்பாக மாறி பல யுகங்கள் ஆகி விட்டன. அதில் லஞ்சம் பெருகியிருப்பதும் பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிகிறது. மேற்கூறிய 10 அறிவிப்புகளில் தமிழகத்தில் சிலவற்றிற்கு எதிர்ப்பு, வேறு மாநிலங்களில் வேறு சிலவற்றிற்கு எதிர்ப்பு என்பதான மிகவும் குழப்பமான சூழ்நிலை தற்போது நிலவுகிறது.

மிகவும் குழப்பமான, அரசியலில் சாமர்த்தியமாக காயை நகர்த்த வேண்டிய நேரங்களில் தலைவர்கள் விதவிதமான நிலைகளை எடுப்பார்கள்.

* அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா தேர்தல் வாக்குறுதியாக எல்லோருக்கும் மருத்துவக் காப்பீடு வழங்குவேன் என்று கூறியிருந்தார். குறிப்பாக தனக்கு செனட்டர் பதவி கொடுத்திருக்கும் மருத்துவக் காப்பீட்டை போன்றே அமெரிக்கர்கள் அனைவருக்கும் அளிப்பேன் என்று உறுதி அளித்தார். பதவி ஏற்றவுடன் மருத்துவச் சீர்திருத்தத்திற்கு ஏற்பட்ட எதிர்ப்பால் 95 சதவிகித அமெரிக்கர்களுக்கு மட்டும், அதுவும் தனியார் துறையின் மூலமே காப்பீடு வழங்குவேன் என்று கூறி வருகிறார். அதுவும் இன்னும் சட்டமாக்கப் படவில்லை. இது ஒரு முறை. பெரிய அளவில் உறுதி அளித்துவிட்டு ஓர் அளவோடு நிறுத்தி கொள்வது.

* சில தலைவர்கள் பெரிய உறுதி எதுவும் செய்யாமல் Status Quoவையே தொடர்வார்கள். இதனால் எதிர்ப்பு கிளம்பாதென்றாலும் வளர்ச்சியும் இருக்காது. பெரும்பாலான தலைவர்கள் இம்முறையையே கையாள்வார்கள்.

மேற்கூறிய முறைகளைக் கையாளாமல் திரு.கபில் சிபல் புதிய முறையை இந்த கல்விச் சீர்திருத்தத்தில் கையாண்டுள்ளார். கல்விப் பிரச்சினையை பத்தாகவோ பதினைந்தாகவோ கூறுபோட்டு சீர்திருத்தங்களை அறிவித்துள்ளார். எல்லோராலும் எல்லாத் திருத்தங்களையும் எதிர்க்கவும் முடியாது. ஆதரிக்கவும் முடியாது. ஒவ்வொரு மாநிலமும் சில சமாதானங்களுக்கு வந்தாக வேண்டும். குட்டையைக் குழப்பி விட்டார். கோமேதகம் கிடைக்காமல் போகலாம். கண்டிப்பாக அழுக்கும் கிடைக்காது. நடுவான ஒரு வகைச் சீர்திருத்தம் கிடைக்கும்.

 

பெரும்பாலானோர் கூறும் 8 சதவிகித நிதி ஒதுக்கீடு

பெரும்பாலான கல்வியாளர்கள் இந்திய பட்ஜெட்டில் 8 சதவிகிதம் கல்விக்கு ஒதுக்குவது அவசியம் என்ற ரீதியில் கருத்து கூறுவதை கேட்டிருப்பீர்கள். இதை ஒரு சிறிய அட்டவணையின் மூலம் நோக்கலாம்.

கீழே கூறப்படும் புள்ளி விபரங்கள் 1ஆம் வகுப்பிலிருந்து 12ஆம் வகுப்பு வரை படிக்கும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே எடுக்க
பட்டுள்ளது.

Table

 

 education-reformsஇங்கு இன்னொரு விஷயமும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். அமெரிக்காவில் 5 கோடி குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையையும் இந்தியாவில் உள்ள 12 கோடிக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையையும் யோசித்தால் நாம் பொருளாதார ரீதியில் செல்ல வேண்டிய தூரம் புலப்படும். ஒரு குழந்தைக்கு 4.5 இலட்சம் ரூபாய் இங்கு தேவைப்படாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இருக்கும் பணத்தில் எல்லோருக்கும் கல்வி கொடுக்க முடியும். ஆனால் தரமான கல்வி கொடுக்க முடியுமா?

அமெரிக்கக் கல்விக் கட்டமைப்புகளை இந்தியாவில் உருவாக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்வதாக (கற்பனையில்தான்) வைத்து கொள்வோம். 12 கோடிக் குழந்தைகளுக்கும் தேவையான பள்ளிக் கட்டிடங்கள், ஆய்வுக் கூடங்கள், நூலகங்கள், குறிப்பாக கழிப்பறைகள், விளையாட்டு மைதானங்கள், 12 குழந்தைகளுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்றால் தேவைப்படும் ஆசிரியர்கள், நவீன காலத்தில் தேவைப்படும் கணினிகள் போன்றவற்றைக் கணக்குப் போட்டால் (கணக்குப் போடுபவருக்கு சத்தியமாக தலை சுற்றும்.) நமக்கு பல இலட்சம் இலட்சம் கோடி ரூபாய்கள் தேவைப்படும் என்பது தெளிவு.

மேற்கூறிய புள்ளி விபரங்களின்படி நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய செய்தி இதுதான். சட்டியில் இருந்தால்தான் அகப்பையில் வரும். இந்தியாவில் பணம் இல்லை. கண்டிப்பாக இல்லை. ஒங்கொப்புரானே சத்தியமாக இல்லை. இந்த யதார்த்தத்தை ஒப்புக்கொண்டு மேலே செல்வோம். மற்றொரு விதத்தில் Blunt Truthஆக வெளிப்படையாகக் கூறுவதென்றால் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் தரமான கல்வி என்பது இன்னும் 50 வருடங்களுக்காவது கற்பனையிலே மட்டும்தான் சாத்தியம்.

சரி. அதற்காக மூலையில் முடங்கி விட வேண்டுமா? நம்மிடம் உள்ள பணத்திற்கு ஏற்ற வகையில் கல்வியை சீர்திருத்தி அதனாலேயே பொருளாதார நிலையில் முன்னுக்கு வர முயற்சி செய்வதுதானே அறிவாளிக்கு அழகு. பொருளாதார நிலை மேம்பட மேம்பட அந்தக் குடும்பத்தின் குழந்தைகளின் கல்வி நிலையும் தன்னாலேயே முன்னேறி விடும். ஆனால் இது நடக்க சில தலைமுறைகள் ஆகத்தான் செய்யும்.

 

கல்வியின் நோக்கம்

நிபுணர்களின் கருத்துப்படி, ஒரு தலைமுறை தன்னிடம் சேர்ந்துள்ள அறிவு, திறமை மற்றும் கோட்பாடுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு சேர்ப்பிக்கும் முறையே கல்வியின் நோக்கமாகும்.

புத்திசாலிகள் தரம்பிரிக்க படவேண்டும்: சரி, கல்வியின் நோக்கம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். நடைமுறையில் கல்வி எவ்வாறு கையாளப்பட வேண்டும்?

ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் வெகு சிலர் பிறப்பிலேயே புத்திசாலிகளாக இருப்பர். சிலர் விடா முயற்சி மற்றும் பயிற்சியின் மூலம் ஒரு துறையில் சோபிப்பர். பலர் நடுவான அறிவுடையவர்களாகவும் சிலர் குறைந்த அறிவுள்ளவர்களாகவும் இருப்பர். ஒரு சமூகம் அல்லது ஒரு நாடு முன்னேற புத்திசாலிகள் கண்டிப்பாக தரம்பிரிக்கப் படவேண்டும். மற்றும் அவர்களுக்கான வசதி, வாய்ப்புகள் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததாக அமைவதும் மிக அவசியம். புத்திசாலிகளின் பங்களிப்பினாலேயே ஒரு நாடு பொருளாதார ரீதியில் முன்னேற முடியும். இந்தியா போன்ற மக்கள்தொகை அபரிமிதமாக உள்ள நாடுகளில் இந்த வகை புத்திசாலிகளினாலேயே பொருளாதாரம் உயர்ந்து அதனாலேயே மேலும் பலருக்கு சாதாரண நிலைக் கல்வியையாவது அளிக்க முடியும்.

நம் நாட்டின் இன்றைய பொருளாதார நிலையில் எல்லோருக்கும் தரமான கல்வியை அளிக்க முடியாது என்றாலும் நடைமுறையில் இருக்கும் குறைபாடுகளைக் கலைவது மிகவும் அவசியம். முக்கியமாக இக்கட்டுரைக்கு விஷயமான உயர்கல்வியில் நம் நிலை மோசமாகவும் இல்லை. இதற்கான உதாரணமாக நமக்குக் காட்டப்படும் IIT, IIM மற்றும் IISc போன்றவற்றின் நம்பகத்தன்மை. அதே நேரத்தில் CII போன்ற அமைப்புகளின்படி இந்தியாவிற்குத் தேவைப்படும் தகுதியுள்ள பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை போதுமானதாக இல்லை. இதைச் சரிசெய்ய நாம் ஒன்று, புதிய தகுதிவாய்ந்த பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்க வேண்டும் அல்லது வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களை அனுமதிக்க வேண்டும்.

 

வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு எதிர்ப்பு-விமர்சனங்கள்

left-assails-education-reforms_cartoon-manjulஎந்தவொரு சீர்திருத்தத்துக்கும் முதலில் எதிர்ப்பு கிளம்புவது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே. நாம் கம்யூனிஸக் கிறுக்கர்களால் ஆளப்படவில்லை என்றாலும், சொல்லிக்கொள்ளும் அளவிற்கு ஜனநாயகம் இங்கு இருப்பதால் எதிர்ப்பு என்று ஒன்று இல்லாமல் இங்கு எந்தச் சீர்திருத்தத்தையும் செய்ய முடியாது. அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் பி.பி.சி தமிழ் ஓசைக்கு அளித்த பேட்டி மற்றும் ஊடகங்களில் தோன்றும் விமர்சனங்களை ஒட்டியும், அவற்றிற்கான என் பதிலும் இப்பகுதியில் இடம்பெறுகிறது.

1. பணக்காரர்கள் மட்டுமே இவ்வகைப் பல்கலைக்கழகங்களில் படிக்க முடியும்.

ஒப்புக்காக இதை ஏற்றுக் கொண்டாலும் இதனால் இந்தியாவிற்கு லாபமே. இன்று பணக்காரர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை ஆஸ்திரேலியாவிற்கும் கனடாவிற்கும் அனுப்பிப் படிக்க வைப்பதால் இந்தியப் பணம் வெளி நாடுகளுக்குதான் செல்கிறது. அங்கு சென்று நம் மாணவர்கள் அடி வாங்கவும் வேண்டாம். கல்விக்கடன், கல்வி உதவி நிதி (Scholarship) போன்றவை இந்தியாவில் வந்து விட்டதால் முழுவதுமாக பணக்காரர்களுக்கான கல்லூரிகள் என்று முத்திரை குத்த முடியாது. காலப்போக்கில் தகுதி பெற்ற ஏழை மாணவர்கள் கண்டிப்பாக இவற்றில் படிக்கும் சூழல் வரும்.

2. இந்தியக் கல்லூரிகளிலிருந்து தகுதி வாய்ந்த ஆசிரியர்கள் இந்தப் புதிய பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் சென்று விடுவார்கள்.

ஆமாம்; உண்மைதான். இந்த நிலையை இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்கள் சந்தித்துதான் தீர வேண்டும். சில காலங்கள் கழித்து நிலைமை சீரடையும். தகுதிக்கு அங்கீகாரம் அளிக்க வேண்டும் என்ற மனநிலையும் நமக்கு ஏற்படும்.

3. இது போன்ற பல்கலைக்கழகங்களை நம்மாலேயே உருவாக்க முடியும்.

ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது. IIT, IIM, IISc போன்றவற்றை நாம் உருவாக்கி இருந்தாலும் 44 நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அங்கீகாரம் ரத்து செய்யப்பட்டதிலிருந்தே நம் நிலை தெரிகிறது. அதுவும் அந்த அங்கீகாரங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டதிற்கான காரணங்கள் நாம் இன்னும் பல மைல் பயணிக்க வேண்டும் என்பதையே காட்டுகிறது.

4. வெள்ளைப் பேராசிரியருக்கு ஒரு சம்பளம், இந்தியப் பேராசிரியருக்கு ஒரு சம்பளம்.

ஆமாம். அப்படித்தான் ஆரம்பமாகும். சீனாவில் 1977ற்குப் பிறகு வெளிநாட்டுப் பேராசிரியர்களை சீனா பெருமளவில் தருவித்தது. அவர்களுக்குத் தரப்பட்ட சம்பளம் சீனப் பேராசிரியர்களை சங்கடப்படுத்தியது. ஆனால் வெள்ளையர்களின் அனுபவத்தை நம் மாணவர்கள் கற்க இது போன்ற நிலைகளை சந்தித்துதான் தீரவேண்டும்.

5. வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் பணத்தைச் சுருட்டிகொண்டு ஓடிவிடுவார்கள். அவர்கள் கல்விப் பணி செய்ய இங்கு வரவில்லை. வியாபாரத்திற்குதான் இங்கு வருகிறார்கள். இந்திய உயர்கல்வி அமெரிக்காவால் வழி நடத்தபடும்.

ஆஹா இவர்களுக்கு என்னவொரு தீர்க்க தரிசனம். இது போன்று கூறுபவர்கள் யார்? இவர்களிடமிருந்து 60 வருடங்களாக நாம் கேட்டுக் கேட்டுப் புளித்து போன கோஷங்களை பார்ப்போமா!

“ரஷ்யாவைப்பார், சீனாவைப்பார்”

“அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம்”

இந்த சோஷலிஸ்ட் பிதற்றல்களை இன்னும் எவ்வளவு காலத்திற்குதான் பொறுத்து கொள்வது? இங்கு பல்கலைக்கழகங்கள் நடத்துபவர்கள் கல்வி சேவை செய்கிறார்களாம்! வெள்ளைகாரன் வந்தால்தான் வியாபாரமாகுமாம்!.

6. புதுப் பல்கலைக்கழகங்களின் பாடத் திட்டங்கள் அந்தந்த நாட்டிற்கு ஏற்றபடிதான் இருக்கும். ஆகவே படித்தவுடன் மாணவர்கள் எந்த நாட்டுப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தார்களோ அந்த நாட்டிற்குதான் செல்ல வேண்டியிருக்கும்.

இதுவும் ஒரு முன்அனுமானம். பதில் கூறக் கூட தகுதியில்லாத விமர்சனம். முற்றாக நிராகரிப்போம்.

7. நம் பல்கலைக்கழகங்களில் இருக்கும் குறைகளைக் களைந்துவிட்டால் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களின் தேவை இருக்காது.

கட்டமைப்புகள், ஆசிரியர்களின் தரம், கல்வி கற்பிக்கும் முறைகள் போன்றவற்றையெல்லாம் மாற்றுவது கற்பனையில்தான் நடைபெறும். கட்டமைப்பு என்றவுடன் ஞாபகம் வருகிறது. ஒருமுறை அமெரிக்காவில், அரசு பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில், 3ம் வகுப்பு மாணவர்களைப் பற்றிக் கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள். நாம் செய்தியை விட்டு விடுவோம். அந்த 3ம் வகுப்பு அறை நம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக கல்லூரி அறையை விட வசதியாக இருந்தது. குழந்தைகளுக்கு இருந்த நவீன இருக்கை மற்றும் மேஜைகள், ஆசிரியருக்கு இருந்த உபகரணங்கள் (Electronic Touch Screen, கணிணியைக் கொண்டே கற்பிக்கும் முறை) போன்றவற்றை நம்மால் நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியாது.

8. புதிய பல்கலைக்கழகத்தில் வேலை செய்யும் இந்தியர்களுக்கு வேலை உத்திரவாதம் இருக்காது.

அப்பாடா! இப்பொழுதுதான் இவர்களின் உண்மையான சொரூபம் தெரிகிறது. கடமை என்பதை மறந்து உரிமைக்கு மட்டுமே போராடும் இவர்களின் யூனியன் டம்மியாகி விடும். இன்று இந்தியாவிலேயே இருக்கும் தனியார் கம்பெனிகளில் இருக்கும் சட்ட திட்டங்கள் இந்தப் புதிய பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் பொருந்தும். இவர்களைப்போல் அரசாங்க உத்தியோகஸ்தர்களுக்கான ஆர்பாட்டம் எதையும் செய்ய முடியாது.

9. புதிய பல்கலைக்கழகங்களில் இட ஒதுக்கீடு இருக்காது.

ஆமாம். சட்டத் திருத்த மசோதா இப்படித்தான் கூறுகிறது. இந்து சமூகத்தையே பெரிய அளவில் ஜாதி ரீதியாகப் பிரித்திருக்கும் இது அவ்வளவு எளிதாகக் கருத்து கூறும் விஷயமில்லை. ஆனால் ஒன்றைக் கூற முடியும். இட ஒதுக்கீட்டை அனுசரிக்க நாம் வற்புறுத்தினால் எந்த வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகமும் இங்கு வராது.

10. இந்திய வரலாற்றைத் திரித்துக் கூறும் பாடத்திட்டத்தை அனுசரிப்பார்கள்.

ம்ம்ம். இது சுவையான விஷயம். இதைச் சிறிது விவரமாக பார்ப்போம். முதலில் வரலாற்றை இந்து மற்றும் மற்றவர்களின் வரலாறு என்பதாகப் பிரித்து கொள்வோம். இந்து என்பவன் எக்கச்சக்கமாக இளிச்சவாயனாக இருப்பதால் 150 வருடங்களாக நம் வரலாற்றை திரித்துதான் கூறிவருகிறார்கள்.  இந்தியா காலனியாக இருக்கையில் நம் வரலாறு எவ்வாறு எழுதப்பட்டதோ அதைத்தானே நாமே இன்றுவரை பின்பற்றி வருகிறோம். ஆகவே இந்து வரலாற்றில் ஒரு மாற்றமும் வரப்போவதில்லை. இன்று இருப்பதே தொடரப்போகிறது. இன்னொரு வகையில் கூறுவதானால்
இந்து வரலாற்றை எழுதியவனே நம் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப் போகிறான்.

ஆனால் இதை விமர்சிப்பவர்கள் இந்துக்களின் வரலாற்றை இங்கே கூறவில்லை. முகலாயர்களின் வரலாற்றைப் பற்றிதான் கூறுகிறார்கள். இணையத் தளம் ஒன்றில் ஒரு பேராசிரியர் இதைக் கூறியிருக்கிறார். அவர் கூறுவதிலிருந்தே முகலாயர்களின் வரலாற்றை இந்தியப் பாடத்திட்டங்கள் ஒருவிதமாகவும், வெள்ளையர்களின் பாடத்திட்டங்கள் வேறு விதமாகவும் சித்தரிக்கின்றன என்பது தெரிகிறது.

அக்பரின் வரலாறு எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது. முதலில் நான் இதை அறிந்தது ‘Israel National Radio’வில் அடிக்கடி பேசும் ‘Andrew Bostom’ என்பவரிடமிருந்துதான். இவர் அக்பரின் வரலாற்றை இரண்டாகப் பிரித்துக்கொள்வார். அக்பருக்கு 40 வயது ஆகும்வரை அவர் கடும் இஸ்லாமியவாதியாகவே இருந்துள்ளதாகவும் 40 வயதிற்குப் பின்னரே மதசார்பற்றவராக தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொண்டதாகவும் கூறினார். அதாவது அக்பருக்கு 40 வயது ஆகும் வரை இந்துக்களை, “மதம் மாறு அல்லது செத்து மடி” என்ற முறையில் நடத்தியதாகவும், பெரும்பாலானோர் சாவதை விரும்பியதைக் கண்டதால் தன்னுடைய உத்திகளை மாற்றிக் கொண்டதாகவும் ஆண்ட்ரு போஸ்தம் கூறுகிறார். 40 வயதிற்குப் பின் அக்பர் இந்துக்களை “மதம் மாறு (அல்லது) உன்னுடைய மதத்திலேயே இரு; ஆனால் இஸ்லாமிய நாட்டில் வாழ்வதற்கான வரியைக் கட்டிவிடு (அல்லது) செத்து மடி” என்ற முறையில் நடத்தியிருக்கிறார். இதே நடையில் ஆண்ட்ரு போஸ்தம் வேறு சில முகலாய மன்னர்களின் வரலாற்றை நிறுவுகிறார்.

இந்தப் பேட்டியைக் கேட்டவுடன் நம் வரலாற்றுப் பாடங்கள் திருத்தப்பட வேண்டும் என்பது புரிகிறது. உண்மையான முகலாயர்களின் வரலாற்றை வெள்ளையர்கள் படித்து வருகிறார்கள் என்பதும் புரிகிறது. ஐந்தாம் வகுப்புக் குழந்தைக்கு இதைச் சொல்லிக் கொடுத்து பிஞ்சு உள்ளத்தைக் குழப்பவேண்டியதில்லை என்றாலும் B.A, M.A வரலாறு படிக்கும் மாணவர்கள் இப்படித்தானே படிக்க வேண்டும். வரலாற்றுப் பாடத்திட்டங்கள் நமக்கு இருக்கும் ஆதாரங்களை வைத்துக்கொண்டு விருப்பு வெறுப்பின்றிதானே அமைக்கப்பட வேண்டும். அக்பரை மதசார்பற்றவர் என்று நிறுவதற்காகவே பாடத்திட்டங்கள் அமைக்கப்படுவது எவ்வளவு கொடுமை? சிறுபான்மையினர்களுக்குச் சங்கடம் ஏற்படுத்தும் என்பதற்காக B.A மற்றும் M.A படிக்கும் மாணவர்களுக்கு தவறான வரலாற்றை பயிற்றுவிப்பது எப்படிச் சரியாகும்?

இப்பொழுது வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகத்தைப் பற்றின விமர்சனத்தின் நோக்கம் புரிகிறதல்லவா! இந்த ஒரு விஷயத்திற்காகவே நாம் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்களை அனுமதிக்கலாம். அவர்கள் வந்தாவது நாம் படிக்கும் இந்திய வரலாற்றின் சில பக்கங்கள் திருத்தப்படட்டுமே!

 

முடிவுரை

திரு. கபில் சிபல் அறிவித்த 10 கட்டளைகளில் சிலவற்றைக் கைவிட நேரிடலாம். சிலவற்றை மாற்ற வேண்டி வரலாம். Idealismஐ பேசிக்கொண்டு idleஆக இருக்கப்போகிறோமா? அல்லது முன்னேற்றப் பாதையை வகுத்துக் கொண்டு, நடுவில் ஏற்படும் தடைகளை ‘Course Correction’ செய்து கொண்டு பயணத்தைத் தொடரப் போகிறோமா?

வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களை ஆரம்பிப்பதனாலேயே இந்திய உயர் கல்வி சீராகி விடாது. Allopathy Medicineல் கூறுவதைப் போன்று ‘Benefits outweigh Risks’ என்னும் வாசகம்தான் நினைவிற்கு வருகிறது. ஆனால் சீரமைப்பிற்கு இதுவும் ஒரு காரணியாக கண்டிப்பாக அமையும் என்பதனால் இதை முழு மனதுடன் வரவேற்போம்.

அன்பு அதிகமானால் ஒருமையில் அழைப்பது தமிழ் மரபு. இதன் அடிப்படையில் திரு.கபில் சிபல் அவர்களுக்கு நான் கூற விரும்புவது…

kapil-sibal2“உன் மனமார்ந்த முயற்சிக்கு என் மனமார்ந்த பாராட்டுதல்கள். எனக்குக் கிடைக்காத வாய்ப்புகள் என் அடுத்த தலைமுறை இந்தியனுக்குக் கிடைக்க முயற்சிக்கிறாய். உன்னையும், என்னை போன்றவர்களையும் அமெரிக்கக் கைக்கூலிகள் என்று அழைப்பார்கள். அப்படி அழைத்தாலும் பரவாயில்லை.

என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடியாத கொள்கைகளை உடைய கட்சியில் இருக்கிறாய். ஆனாலும் இன்று ஒப்புக்கொண்டாக வேண்டிய யதார்த்த முடிவுகளை செயல்படுத்தத் தொடங்கி இருக்கிறாய். கல்வியில் சீர்திருத்தங்கள் ஆரம்பமாகட்டும். “அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம்” என்று வீராப்புடன் 60 வருடங்கள் வீணடித்தது போதும். இந்தச் சீர்திருத்தம் 10,15 ஆண்டுகளில் நம் சமூகத்தையும் நாட்டையும் கண்டிப்பாக மேல்நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும்.

உன் தலைவனுக்கும் இதே நிலை வந்தது என்பது ஞாபகம் இருக்கிறதல்லவா! 1991ல் Balance of Payment Crisis வந்தபோது இந்தியாவின் பொருளாதாரப் பாதையை மாற்ற முற்படும்போது அவரும் இதைப் போன்ற எதிர்ப்புகளைத் தாண்டினாரல்லவா!

நீ நினைவில் நிறுத்த வேண்டிய ஒரே விஷயம்- வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களை நெறிப்படுத்த SEBI, IRDA போன்ற தனியாட்சி கொண்ட நெறிபடுத்தும் அமைப்பை மட்டும் மறக்காமல் உருவாக்கி விடு.

நீ வாழ்க பல்லாண்டு!”