என்னுள்ளில் மார்கழி

மார்கழி வைகறையின் அந்த நான்கு மணி இருட்டில், ஊருக்கு நடுவிலிருந்த தெப்பத்தின் சுற்றுச் சுவரின் மேலிருந்து, ஒருவர் பின் ஒருவராக, உடல் குளிர்ந்த நீரைத் தொடப்போகும் அந்தக் கணத்தின் சிலிர்ப்பை நினைத்து “ஓ”-வென்று கத்திக்கொண்டு “தொப்…தொப்”-பென்று குதித்தார்கள் அந்தச் சிறுவர்கள். எல்லோரும் ஐந்து முதல் எட்டாம் வகுப்பு படிப்பவர்கள். வெங்குடு என்கிற வெங்கடேஷ், மெதுவாய் ஒவ்வொரு படியாய் இறங்கி, ஆறாம் படியில் தண்ணீர் பாதம் தொட்டவுடன், காலைப் பின்னிக்கிழுத்தான். “இதுக்குத்தான், டபக்குன்னு குதிச்சறணும்றது” – தண்ணீருக்குள்ளிருந்து ”அப்புடு” தண்ணீரை அள்ளி வீசினான். படியில் உட்கார்ந்து துண்டு வைத்து முதுகு துடைத்துக் கொண்டிருந்த சீனிக் கோனார், “சீக்கிரம் குளிச்சட்டு, வாங்கடா” என்றார்.

You also earn points on your purchase when you apply the coupon code. In order for the use of cialis™ to be successful, you will Lādnūn amoxicillin cost no insurance need to be in full possession of your mental faculties. You should not have any sexual intercourse without first consulting your doctor.

It works by affecting the intracellular transport of h+ ( In comparison to prescription medication, generic drugs save you a bundle while still providing https://furniture-refinishing-guide.com/projects-category/chalk-paint/ a high-quality outcome. Priligy was introduced into the united states by a company called d j.

At 2 h after each dose, plasma amlodipine concentration-time data were analyzed during 24 h using two compartment models. Generic drug manufacturers will, as we saw in the previous chapter, sometimes sell a drug for a https://mann-madepictures.com/dissonance/ price that is slightly higher than the price that a brand drug would fetch. The first is that there are plenty of cruises for people to choose from.

“இன்னிக்கு என்ன பிரசாதம்டா இருக்கும்?” என்று கேட்டான் தாமு. “ஏன், உனக்கு சக்கரைப் பொங்கலோட புளியோதரையும் வேணுமா?” என்று சிரித்தான் ரகு. ”கும்பா”-வக் கேளுங்கடா, கரெக்டா சொல்லுவான்”; கும்பா என்கிற குமாரு படியிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி, தன்ணீருக்குள்ளிருந்த சிறு பாறையில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அங்கிருந்து தெப்பத்தின் மையத்திலிருந்த கல் மண்டபத்திற்கு போக ஐந்து நிமிடம் நீந்த வேண்டும். தெப்பத்தின் உள்ளேயே வடக்குப்பக்க ஓரத்தில் நல்ல தண்ணீர்க் கிணறு இருந்தது. அது சதுரவடிவ தெப்பம். மழைக்காலங்களில் தண்ணீர் நிரம்பி தெற்கு மூலையில் உடைக்கப்பட்ட சுவர் இடைவெளியில் வெளியில் வந்து கால்வாயில் இணைந்து, ஊர் எல்லை ஓடைக்குப் போகும். கிழக்கிலிருக்கும் சின்னத் தெப்பத்தில் நீர் நிரம்பினால் இதில் விழுமாறு கால்வாய் இருந்தது. தெப்பத்தின் வடக்குப் பகுதியில் காளி கோவில். கிழக்குப் பக்கம் பெருமாள் கோவில். தென்கிழக்கு மூலையில் பிள்ளையார் கோவில். மேற்குப் பகுதியில் கிருஷ்ணன் கோவில். எல்லைக் காவல் கருப்பண்ணசாமி கோவில் ஊர்க் கடைசியில் கிழக்கில். கொஞ்சம் பெரிதான ஒரே ஊர்தான் என்றாலும், இரண்டாய்ப் பிரித்து, ஓடைப்பட்டி, மேலைப்பட்டி என்று பெயரிட்டிருந்தார்கள். இரண்டுக்கும் ஒரு தெருவின் இடைவெளிதான்.

கிருஷ்ணன் கோவில் இரண்டு ஊர்களிலும் இருந்தது. எல்லா சனிக்கிழமை மாலைகளிலும் பஜனை நடக்கும். சர்க்கரைப் பொங்கலும், சுண்டலும் பிரசாதமாய் கிடைக்கும். கோவில் மேடைகளில் ஒருவர் பாரதமோ, பாகவதமோ வாசிக்க சுற்றி உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வப்போது புரட்டாசிகளில் சுந்தரகாண்ட வாசிப்பும் நடப்பதுண்டு. மார்கழிகளின் போது, முழு மாதமும், வைகறையில் பஜனையோடு ஊர்வலம் இருக்கும். மேலப்பட்டி கிருஷ்ணன் கோவிலில் பூஜை முடித்து, அங்கிருந்து பஜனைப் பாடல்களோடு துவங்கும் கீர்த்தன் குழு, நேராக தார் ரோடின் வழியாகவே மேலைப்பட்டி எல்லை வரை சென்று, அங்கிருந்து ஊருக்குள் நுழைந்து, பின் தெரு வழியாக வந்து, வழியில் சிறு சிறு கோவில்களிலெல்லாம் நின்று பூஜை முடித்து, மறுபடியும் பாடிக்கொண்டே, சன்னதி தெருவைத் தாண்டி ஓடைப்பட்டியில் நுழைந்து, கடைசி வரை சென்று, பெருமாள் கோவிலில் பூஜை முடித்து, தெப்பத்தின் பக்கப் பாதை வழியாகவே வந்து ஓடைப்பட்டி கிருஷ்ணன் கோவிலில் சின்ன பூஜை முடித்து, முத்தியாலம்மன் கோவில் தாண்டி, மறுபடியும் மேலைப்பட்டி கிருஷ்ணன் கோவில் வந்துசேரும்போது வெளிச்சம் வந்திருக்கும். பல்லாண்டும், பாவையும் பாடி மறுபடி ஆராதனை முடித்து ப்ரசாத விநியோகம். சிறுவர்கள் கூட்டம் அதிகமிருக்கும். பெரும்பாலும் அரையாண்டுத் தேர்வு முடிந்திருக்கும்.

அப்போது நான் பக்கத்து ஊர் சென்னம்பட்டி நாடார் நடுநிலைப்பள்ளியில் ஏழாம் வகுப்பில் இருந்தேன். பள்ளியில் என் பெயர் வெங்கடேஷ் என்றாலும், என் முழுப் பெயர் “கணேஷ் விஜய வெங்கடேஷ்” என்று அப்பா சொல்லியிருக்கிறார். வீட்டில் எல்லோரும் விஜயா என்றுதான் கூப்பிடுவார்கள். மார்கழியின் விடிகாலை பஜனைகள் என்ன காரணத்தினாலோ எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது. ஒரு மிருதங்கம் போன்ற வாத்தியம், ஒரு கஞ்சிரா, மூன்று நான்கு கர்த்தால்கள் இவைதான் பஜனைக் குழுவின் வாத்திய உபகரணங்கள். பாடல்களோடு, கிராமத்தின் அமைதியான பனி கவியும் அந்தத் தெருக்களில் நண்பர்களோடு சுற்றி வந்தது இன்னும் பசுமையாய் மனதில். அவ்வயதிற்கே உரிய விளையாட்டுத் தனங்களும்…

மேலைப்பட்டியில், கடைசி வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் போகும்போது, நண்பர்களின் கர்த்தால் சத்தம் உயரும்; வாயால் பாடல் பாடிக்கொண்டிருந்தாலும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொள்வார்கள். அவர்கள் எதற்குச் சிரிக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். அது சீனிவாச மாமாவின் வீடு. மாமாவின் பெண் ஹேமலதா என்னோடுதான் ஏழாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தது. கும்பா, குபேந்திரன் காதில் கிசுகிசுத்தான் “உனக்குத் தெரியுமா, நேத்து பள்ளிக்கூடத்துல, மத்தியானம் சாப்பிடும்போது, ரெண்டு பேரும் சாப்பாட்டு தூக்கை மாத்திக்கிட்டாங்க”. குபேந்திரன் பாடலைத் தவறவிட்டு, கோவில் மாமாவின் முறைப்பை வாங்கிக் கொள்வான்.

மார்கழியின் வைகறைகளில், கிராமத்தின் காற்றே, கிராமச் சூழலே மாறிப்போனது போல இருக்கும். நாள் முழுதும் வழக்கம்போல் வேலைகள் நடந்தாலும், எப்போதையும் விட உற்சாகமாய் நடக்கும். கோவில்கள் எல்லாம் புத்துணர்ச்சி பெறும். ப்ரசாதம் வழக்கமான சுண்டல், சர்க்கரைப் பொங்கல், புளியோதரை, வெண்பொங்கல்… என்றாலும், அவற்றின் ருசியும் மணமும் வெகுவாகக் கூடியிருக்கும். ப்ரசாத விநியோக வரிசையில் கும்பாவை இரண்டு மூன்று முறை பார்க்கலாம். கோவில் மாமா “எத்தனை தடவைடா வரிசையில வருவ?” சிரித்துக்கொண்டே கேட்டுவிட்டு, கொஞ்சம் அதிகம் வைத்து “வீட்டுக்கு கொண்டு போடா” என்பார்.

ஹேமலதா மட்டுமல்ல, வகுப்பிலிருக்கும் எல்லா பெண் நண்பர்களும் மார்கழியில் கூடுதல் அழகாகி விடுவார்கள். நட்பு கூட இன்னும் அழகாகி விட்டது போல்தான் இருக்கும். நான், லதா, ராணி, திருமலை, ஜீவா இன்னும் சிலர் சைக்கிளில்தான் ஓடைப்பட்டியிலிருந்து, சென்னம்பட்டிக்கு பள்ளிக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். அதிக பேருந்துகளும், மனித நடமாட்டமும் இல்லாத அந்த வெற்றுத் தார்ச்சாலை…எங்கள் பயணங்களை எங்களோடு சேர்ந்து கொண்டாடியது என்றுதான் நினைக்கிறேன். மதிய உணவு இடைவேளையின் போது, எங்கள் நண்பர்கள் குழு, வகுப்புத் தோழி நாகேஸ்வரியின் வீட்டிற்குச் செல்வோம். சிலசமயம் மதிய உணவை அவர்கள் வீட்டிற்கே கொண்டுசென்று சேர்ந்து சாப்பிட்டதுண்டு. நாகேஸ்வரியின் வீடு, சென்னம்பட்டியிலேயே பள்ளிக்கு எதிரிலேயே இருந்தது. எட்டு வீடுகள் எதிர் எதிராய், ஒரே உள்ளில் இருக்கும். நாகேஸ்வரியின் வீடு இடதுவரிசையில் கடைசி. எல்லா வீடுகளின் முன்னாலும் கோலம் போட்டு கலர் பொடிகளால் வண்ணமாக்கியிருப்பார்கள்.

எனது மார்கழியின் அன்பிற்கு, இன்னுமொரு காரணம் பெரியப்பா வீட்டிலிருந்த “பொட்டுத் தாத்தா”. பொட்டுத் தாத்தாவின் பெயர்கூட எனக்குத் தெரியாது. பெரியப்பா புரட்டாசி மாதம் முழுதும் விரதமிருப்பவர். புரட்டாசி சனிக்கிழமைகளில் வீட்டுப் பூஜை அறையில் பெரிய பூஜை நடக்கும். கடைசி சனிக்கிழமையில் ஊர் முழுதும் அழைப்பார். மகா ப்ரசாதம் உண்டு. பஞ்சாமிர்தத்தை அவரே தயாரிப்பார். உண்மையிலேயே அமிர்தமாயிருக்கும். பொட்டுத் தாத்தா புத்தகங்கள் படிப்பவர். கிருஷ்ண பக்தி இயக்கத்தின் புத்தகங்கள் அவரிடமிருந்தது. ராமகிருஷ்ண விஜயத்தின் கிட்டத்தட்ட நாலைந்து வருட தொகுப்புகள் இருந்தன. தாத்தாவைப் பார்க்கச் செல்லும்போதெல்லாம் புத்தகங்களைத்தான் கொடுத்து படிக்கச் சொல்லுவார். என் வாசிப்புப் பழக்கத்திற்கு முக்கிய காரணம் வெங்கடாஜலபதி பெரியப்பாவும், பொட்டுத் தாத்தாவும் தான் என்று நினைக்கிறேன்.

*****

ஒன்பதாம் வகுப்பும், பத்தாம் வகுப்பும் திருமங்கலம் பி.கே.என் பள்ளியில் விடுதியில் இருந்ததால் மார்கழிகள் விசேசமில்லாமல் சென்றன. பதினொன்றாம் வகுப்பிற்கு, அம்மா திருமங்கலத்திலேயே வாடகைக்கு வீடு எடுத்தார். தம்பிகளும் பி.கே.என்னில் சேர்ந்திருந்தனர். அம்மாவுக்கும், செங்கப்படைக்கு வேலைக்குச் செல்வதற்கு வசதியாக இருந்தது. பதினொன்று, பனிரெண்டாம் வகுப்புகள் படித்த இரு வருடங்களும் மார்கழிகள் மிக ரம்யமாய் கழிந்தன. மம்சாபுரம், கணபதி நகர், புது நகர் என்று வீடு மாற்றிக்கொண்டே இருந்த போதிலும், மார்கழியின் வைகறைகள் வனப்பின் அனுபவங்களுக்குக் குறைவில்லை.

உடன்படித்த நாராயண மூர்த்தி நல்ல தோழன். கணபதி நகர் முகப்பில் சிறிய ராமர் கோவில் ஒன்றிருந்தது. அங்கு பூஜை செய்யும், கோவிலை கவனித்துக் கொள்ளும் பட்டர் இளம் வயது. ஆனால் பூஜைகளை விஸ்தாரமாக சிரத்தையுடன் செய்வார். மார்கழி விடிகாலை பூஜைகள் நீண்ட நேரம் எடுக்கும். அவசரமே பட மாட்டார். ”சிற்றஞ்சிறு காலே”-வை இரண்டு முறை பாடுவார். வீட்டிலிருந்து கோவில் ஒரு கிமீ இருக்கும். குளித்து முடித்து கிளம்பி சைக்கிளில் செல்வேன். பூஜை முடித்து வர இரண்டு மணி நேரமாகும். வழக்கமாய் வரும் பல பெரியவர்கள் தோழமையுடன் ஸ்நேகமானார்கள். பாட்டிகள், தாத்தாக்கள், அப்பா வயதிலுள்ளவர்கள்… கோவிலுக்கென்று ஒரு பஜனை மண்டலி இருந்தது. முன்னிரவு நேரங்களில் கோவிலுக்கு அருகிலேயே பஜனை நடக்கும். பாடல் நடக்கும்போது, கோவில் பட்டர் பாடுபவர்களுக்கு உடன் வராமல், தனியாக மிருதங்கத்தை வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். பாடும் பாட்டி முகம் சுளித்தாலும், கண்டுகொள்ள மாட்டார். அப்போது சர்கம் படத்தில் வந்த “ராக சுதா ரஸ”-வை ஒரு முறை, பஜனையில் பாட முயற்சித்தேன். ராஜம் பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே, “சினிமாவில் வர்ற மாதிரி பாடக் கூடாது; அத இப்படிப் பாடணும்” என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்.

 

*****

அதன்பின் கோவை வேளாண் பல்கலையில் நான்கு வருடங்கள் தோட்டக்கலைப் படிப்பு. படிப்பு முடித்தபின் முதல் வேலை, ஓசூரில் ஒரு கொய்மலர்ப் பண்ணையில். பணிக்குச் சேர்ந்தபோது, நண்பர்களுடன் செந்தில் நகரில் தங்கியிருந்தேன். செந்தில் நகர் முகப்பில் விநாயகர் கோவில் ஒன்றுண்டு. கோவிலில் பூஜை செய்யும் விஜயராகவன் பக்கத்தில் காரப்பள்ளியிலிருந்து வருவார். வீட்டில், மார்கழிகளின் போது, விடிகாலை ஐந்து மணிக்கு, பூஜை அறையில் பாடும்போது, நண்பர்கள் விழித்துக் கொள்வார்கள். யாரும் ஏதும் சொன்னதில்லை என்றாலும், அவர்களைத் தொந்தரவு செய்திருக்கிறோம் என்று இப்போது தோன்றுகிறது.

செந்தில் நகரில் இருந்தபோதுதான் திருமணம் ஆனது. திருமணத்திற்குப் பின், செந்தில் நகரிலேயே, மற்றொரு வீடு பார்த்து கோவையிலிருந்து மல்லிகாவை அழைத்து வந்தபின் மார்கழிகள் இன்னும் விசேஷமாகின; இன்னும் அழகாகின. மல்லிகாவின் ப்ரசாதத் தயாரிப்புகளால் இன்னும் சுவையாகின. மார்கழிக்கான ஏற்பாடுகள், டிசம்பர் முதல் வாரத்திலேயே துவங்கி விடும். பாடல்கள், மந்திர உச்சரிப்புகள் என்று முழு மார்கழியும் கொண்டாட்டமாகக் கழியும். ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள் அப்போதுதான் மனதுக்கு நெருக்கமாகி புரிய ஆரம்பித்தன. பல்லாண்டின் இனிப்பு தெரிய ஆரம்பித்தது.

*****

2006-ல் மும்பை பன்வெல் அருகே பென்னில் மற்றொரு கொய்மலர்ப் பண்ணையில் வேலைக்குச் சேர்ந்து அங்கு குடிபெயர்ந்தோம். பென்- வருடம் முழுதும், கணேஷ் சதுர்த்திக்காய் விநாயகர் சிலைகள் செய்யும் ஒரு சிறு நகரம். அங்கிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு விநாயகர் சிலைகள் ஏற்றுமதியாகும். அங்கு தெப்பக் குளம் நடுவிலிருந்த சாய் கோவில் மிகப் பிரசித்தம். வேறு வகையான ஆரத்திப் பாடல்களும், வழிபாட்டுச் சடங்குகளும் எனக்கு அறிமுகமான வருடங்கள். மார்கழி விடிகாலைகளில் வீட்டில் பூஜை முடித்தபின் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு எல்லாக் கோவில்களுக்கும் ஒரு சுற்று செல்வது வழக்கம். எங்கு, என்ன ப்ரசாதம் கிடைக்கும் என்பது மனதில் பதிந்திருந்தது. அம்பே மாதாஜி கோவில், சிவன் கோவில்…அம்பே மா-வின் கோவிலில் விடிகாலை ஆரத்தி மனதை உருக்கும். இயல் எல்.கே.ஜி-யிலிருந்து நான்காம் வகுப்பு வரை அங்குதான் படித்தது.

*****

இதோ இந்த 2017 மார்கழி. கென்யா வந்தபின்னான, ஏழாவது மார்கழி. நம் ஊரின் வைகறை மணம், கோலங்கள், கோவில்கள், இசை இன்னும் சிலவற்றை இழந்திருந்தாலும், நானே அச்சூழலை உருவாக்கிக்கித்தான் கொள்கிறேன். விடுமுறை நாட்களில், பண்ணை அருகில் நகரிலிருக்கும், கோவில்களுக்குச் செல்கிறேன். இங்கும் மார்கழியின் அப்பேரன்பு என்மேல் கவிந்து ஆசீர்வதிக்கத்தான் செய்கிறது.

சொல்வனத்தில் வெ.சுரேஷ் முன்பு, டாமி-ன் ‘A History of the World in Six glasses’ புத்தகத்தை அறிமுகப்படுத்தி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார். ஆறு வகையான பானங்களின் வழியே உலக வரலாற்றைத் தொட்டெடுக்கும் முயற்சி. இதுவரையிலான என் வாழ்வைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் மார்கழி வழியே மையமாய் வைத்து தொட்டெடுத்து விடலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

​”பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு…” – பெரியப்பா இந்த வரியைப் பாடும்போது அவர் குரல் தழுதழுக்கும். கண்கள் ஈரமாகும். அந்தச் சின்ன வயதில் அது எனக்குப் புரியவில்லை. இப்போது தெளிவாய் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

“அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம் பல்லாண்டு…”​

*****

உஷை: வைகறைப் பெண்ணின் வனப்புகள்

ரிக்வேதம் – முதல் மண்டலம், 113வது சூக்தம் (ரிஷி: குத்ச ஆங்கிரசர்)

வந்தது ஒளிகளிற் சிறந்த இவ்வொளி
பிறந்தது எங்கும் பரவும் பிரகாசம்
செங்கதிர்த் தேவன் எழ
வெளிச்சென்ற ராத்ரி
உஷைக்குப் பிறப்பிடம் ஈன்றாள்.

தன் வெண்மகவுடன் வந்தாள் சுடர்ப்பெண்
கரியவள் தன் இல்லத்தை அவளுக்களித்தாள்
ஒன்றான இவ்வுறவுகள்
நிறம் மாறி
ஒருவரையொருவர் தொடர்கின்றனர்
அழிவற்று.

முடிவற்றது
ஒன்றேயானது
சகோதரிகளின் பாதை
மாறிமாறி அதில் பயணிக்கின்றனர்
இந்தத் தேவியர்
இரு நிறமும் ஒரு மனமும் கொண்ட
பகலும் இரவும்
முறைதவறுவதில்லை
மோதிக் கொள்வதுமில்லை.

இன்னொலிசேர் சோதித் தலைவியைக்
காண்கின்றன எம் கண்கள்
கதவுகளைத் திறந்தாள்
பொலிவுடன்
உலகை சிலிர்க்கச் செய்து
செல்வங்களைக் காட்டினாள்
உஷை
புவனத்தின் ஒவ்வொரு உயிரையும்
எழுப்பினாள்.

உறக்கத்தில் சுருண்டு கிடந்தோரை
சுகவாழ்விற்கென
வேள்விக்கென
பொருள் தேடலுக்கென
எழுந்தோடச் செய்தாள்
சிறிதே கண்டோர் பெரிதாய்க் காண
உஷை
புவனத்தின் ஒவ்வொரு உயிரையும்
எழுப்பினாள்.

வீரச்செயலுக்கென ஒருவனை
புகழுக்கென ஒருவனை
மகத்தான வேள்விக்கென ஒருவனை
பலனுக்கென ஒருவனை
உழைப்பிற்கென ஒருவனை
தொழிலுக்கென அனைவரையும் என
உஷை
புவனத்தின் ஒவ்வொரு உயிரையும்
எழுப்பினாள்.

யுவதி வெண்துகிலினள் வான்மகள்
மண்மீது காணும் செல்வங்களின் தலைவி
இதோ வருகிறாள் உஷை
மங்கல நல்லொளியினளே
இந்தக் காலையில்
எமக்காகத் துலங்குக.

கடந்து சென்ற காலைகளின்
வழிச்செல்பவள்
இனிவரும் முடிவற்ற காலைகளின்
முதல்வி
உஷை
உயிருள்ளவை அனைத்தையும்
உந்திச் செலுத்துகிறாள்
மரித்தவற்றையும் உணர்விக்கிறாள்.

உஷையே
நீயே அக்னி சுடரத் தூண்டுவித்தவள்
கதிரோனின் கண்வழி உலகைப் புலப்படுத்தியவள்
வேள்வி செய்யவேண்டி மானுடரை எழுப்பியவள்
தெய்வீக நற்செயல்கள் புரிபவள்.

எத்தனை காலமாக
எழுகிறார்கள் உஷைகள்?
நமக்கு இன்னொளி தர
இன்னும் எத்தனை காலம்
எழுவார்கள்?
கடந்து சென்ற வைகறைகளுக்காக ஏங்கி
வரப்போகும் வைகறைகளுடன்
மகிழ்ச்சியாகச் செல்கிறாள்
உஷை.

போய்விட்டனர்
முன்னாள்களில்
உஷையின் உதயம் கண்ட மானிடர்
நாம்
இன்று வாழும் நாம்
அவளது நல்லொளி காண்கிறோம்
வரும் நாள்களில் அவளைக் காண
நமது பின்னோர் வருகிறார்கள்.

எதிர்ப்போரைத் துரத்துபவள்
பிரபஞ்சலயத்தில் தோன்றியவள்
பிரபஞ்சலயத்தைக் காப்பவள்
உவகையூட்டுபவள்
இன்னொலிகளை விழிப்புறச் செய்பவள்
சுமங்கலி
தேவர் விரும்பும் வேள்வியை ஏந்திவருபவள்
பெரும்புகழ் கொண்ட உஷை
இன்று எமக்காக உதித்திடுக.

[பிரபஞ்சலயம் – மாறும் இயற்கையின் மாறாத ஒழுங்காக வேத இலக்கியம் குறிப்பிடும் ‘ரிதம்’]

உஷை
முற்காலங்களில்
இடையறாது உதித்தாள்
செல்வம்சேர் தேவி
இன்றும் தன் ஒளி காட்டுகிறாள்
வரும் நாள்களிலும் உதிப்பாள்
தன்னாற்றலால் இயங்குகிறாள்
அந்த அமுதப் பெண்
அழிவற்று.

வான் விளிம்புகளைத் தன்னொளியால்
சுடர்வித்தாள்
தேவி தன் கருந்திரையை
வீசிஎறிந்து விட்டாள்
உஷையின்
செம்பரிகள் பூட்டிய தேர் கண்டு
உலகம் விழித்தெழுகிறது.

உயிர்வளர்க்கும் செல்வங்கள் ஏந்தி
உணர்வளித்து
அற்புத எழிலொளி பரப்பி
கடந்து சென்ற பல வைகறைகளின் இறுதியாக
வரப்போகும் ஒளிமிகு வைகறைகளின் முதலாக
இன்று உஷை எழுந்தாள்.

எழுவீர்
வந்தது மீண்டும் வாழ்வும் உயிரும்
சென்றது இருள்
தோன்றுகிறது ஒளி
கதிரவனுக்காக
வழிதிறந்தாள் உஷை
நம் ஆயுளும் உணவும் செழிக்கும் இனி.

நல்மொழி கொண்டு துதிகள் சமைத்து
துலங்கும் வைகறையைப் புகழ்ந்து பாடி
எழுகிறான் கவி
உஷையே! செல்வி!
உன்னைத் துதிப்பவர்க்காக
உதித்திடுக
ஆயுளும் மக்கட்பேறும்
அளித்திடுக.

பசுக்கள் தரும் கோமதி அவள்
புரவிகளும் வீரர்களும் தருவோள்
அவிதரும் மானிடர்க்கு ஒளிர்வோள்
உஷை
சோமரசம் பிழிவோன்
காற்றொலி போல் முழங்கும்
துதிகளின் முடிவில்
இவையனைத்தும் பெறுக.

தேவர்தம் அன்னையே
அதிதியின் புகழ்வடிவே
வேள்வியின் பேரொளியே
ஒளிர்க
எமது துதிகளைப் பெருமைப் படுத்துக
எழுக
வளமனத்தும் சேர்ப்பவளே
எம்மை மக்களில் முதல்வோராக்குக.

வேண்டிப் போற்றுவோர்க்கு
மங்கலம் தரும்
வைகறைகள் ஏந்தி வரும் செல்வம்
மித்திரனும் வருணனும் அதிதியும்
கடலும் புவியும் வானும்
எமக்குக் காத்து அளித்திடுக.

*****

மாறிமாறித் தோன்றும் இரவும் பகலும் இயற்கையின் முடிவில்லா அதிசயங்கள். உலகின் எல்லா மானுட மனங்களையும் வசீகரித்தவை, ஆட்கொண்டவை இவை. உலகின் எல்லாப் பண்பாடுகளிலும் வைகறையையும் அந்தியையும் இரவையும் பாடாத கவிஞர்களே இல்லை எனலாம். இயற்கைச் சக்திகளை பல்வேறு தேவ சொரூபங்களாக மெய்யுணர்வில் கண்டு அவற்றுடன் ஒன்றுபட்ட வேத ரிஷிகளும் அழகும் தெய்வீகமும் ததும்பும் மொழியில் இவற்றைப் பாடியுள்ளனர்.

அக்னியையும் வருணனையும் இந்திரனையும் சூரியனையும் புருஷர்களாகக் கண்டது வேத ரிஷியின் கவியுள்ளம். இரவை ராத்ரி என்றும், வைகறையை உஷை என்றும், அந்திப் பொழுதை சந்தியா என்றும் பெண்மையாகவே கண்டு போற்றியது. மூலப் பிரகிருதியாக நின்றிலங்கும் இயற்கையின் முடிவற்ற விளையாட்டுதான் மனிதரையும் தேவரையும் உயிர்களனைத்தையும் இருளிலிருந்து ஒளியை நோக்கி இட்டுவருகிறது. விழிகளைத் திறக்கிறது, எழுப்புகிறது, இயக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது. பிறகு, ஒவ்வொரு நாளும் ஓய்வுற்றுக் களைப்பெய்தும் உயிர்களுக்கு இருளென்னும் போர்வை போர்த்தி மீண்டும் ஓய்விலும் ஆழ்த்துகிறது. இந்த இரண்டையும் செய்யும் மகாசக்தியின் பேரியல்பை பெண்மையின் சோதிமுகமாக புன்முறுவலாக, பெண்மையின் தீண்டலாக ஸ்பரிசமாக, பெண்ணின் பால்பொழியும் கருணையாகக் கண்டானே ஆதி வேத ரிஷி! அவன் பெரும் ஞானி மட்டுமல்ல, பெருங்கவிஞனும் கூட.

வேத இலக்கியத்தின் இந்த கவி-ஞான தரிசனம் இந்தியப் பண்பாட்டின் அடிப்படைக் கூறுகளில் ஒன்றாகவே நமது கூட்டு நனவியில் உறைந்துள்ள ஒன்று. மிக இயல்பாக இந்தியாவில் பல்வேறு சிந்தனை இழைகளிலும் கலை இலக்கியங்களிலும் அது வெளிப்படுகிறதுல்; அது வேதரிஷியின் காலடித் தடம் என்பதை நாம் அறிவது கூட இல்லை. அதனால்தான், திராவிடப் “பகுத்தறிவு”ப் பாசறையில் வளர்ந்த பாரதிதாசனிடம் கூட,

நீலவான் ஆடைக்குள் முகம் மறைத்தே
நிலாவென்று காட்டுகிறாய் ஒளிமுகத்தை

என்று தன்னையறிமையாமல் பாடல் வெளிப்பட்டு விடுகிறது. வைகறைப் பெண்ணே, தைமகளே, சித்திரைச் செல்வி என்றெல்லாம் கவிதை எழுதும் போது, இவைகள் ஏன் கட்டிளங்காளைகளாக இருக்கக் கூடாது என்ற பகுத்தறிவுக் கேள்வி எல்லாம் மறைந்து விடுகிறது. சித்தாந்தம் கற்பித்த காழ்ப்பையும் வெறுப்பையும் இயற்கையும் கவிதையும் கொஞ்ச நேரத்துக்குக் கரைத்துத் தள்ளி விடுகிறது. நல்ல விஷயம்தான்.

வைகறையின் தேவியான உஷையைக் குறித்த பல ரிக்வேத சூக்தங்களில் ஒன்று மேற்கண்டது. இரவைக் குறித்த ராத்ரி சூக்தம் என்ற பாடலுடன் இணைத்துப் படிக்கையில் இதன் கவித்துவத்தை முழுமையாக உணர்ந்து அனுபவிக்க முடியும். ராத்ரி சூக்தம் குறித்து முன்பே எழுதியிருக்கிறேன்.

ஸ்ரீஅரவிந்தர் அவரது தத்துவார்த்த நோக்கில் உஷையை ஆன்ம விழிப்பின் குறியீடாகக் காண்கிறார். Secret of the Veda நூலில் அவர் கூறுகிறார்-

“Ushas, the medium of the awakening, the activity and the growth of the other gods; she is the first condition of the Vedic realisation. By her increasing illumination the whole nature of man is clarified; through her [mankind] arrives at the Truth, through her he enjoys [Truth’s] beatitude.”

ஞானத் தேடலின் பாதையில் சத்தியத்தின் முதல் கீற்றுகள் ஆன்ம சாதகனுக்குப் புலப்படும் தருணத்தையே பொற்றேரில் புன்முறுவல் பூத்து வரும் உஷை குறிப்பதாக அவர் கருதுகிறார். ஸ்ரீஅரவிந்தர் இயற்றிய தத்துவக் காவியமான ‘சாவித்ரி’ என்ற நீள்கதைப் பாடலில், The Symbol Dawn என்ற முதல் அத்தியாயத்தில் அவர் பாடிச் செல்வது உஷை குறித்த வேதக் கவிதைகளின் நீட்சியே ஆகும்.

வேத இலக்கியத்தில் ஆழ்ந்து தோய்ந்தவர் மகாகவி பாரதி.  ஒளியும் இருளும் குறித்த வேதப் படிமங்களை தமது கவிதைகளில் பற்பல இடங்களில் பாரதி மிக அழகாக எடுத்தாண்டுள்ளார்.

காலை இளவெயிலின் காட்சி – அவள்
கண்ணொளி காட்டுகின்ற மாட்சி
நீல விசும்பினிடை இரவில் – சுடர்
நேமியனைத்தும் அவள் ஆட்சி

என்ற பாடலில் நாம் கேட்பது வேத ரிஷியின் குரலையே.

புல்லை நகையுறுத்திப் பூவை வியப்பாக்கி
மண்ணைத் தெளிவாக்கி நீரில் மலர்ச்சி தந்து
விண்ணை வெளியாக்கி விந்தை செய்யும் சோதியினை
காலைப் பொழுதினிலே கண்விழித்து நான் தொழுதேன்.
நாலு புறத்தும் உயிர் நாதங்கள் ஓங்கிடவும்
இன்பக் களியில் இயங்கும் புவிகண்டேன்..

என்ற குயில் பாட்டின் காலை வர்ணனையும் இவ்வகைப் பட்டதே.

சீரடியால் பழவேத முனிவர் போற்றும்
செழுஞ்சோதி வனப்பையெல்லாம் சேரக் காண்பாய்

என்றும்,

இமைகுவிய மின்வட்டின் வயிரக் கால்கள்
எண்ணில்லாது இடையிடையே எழுதல் காண்பாய்
உமை கவிதை செய்கின்றாள்! எழுந்து நின்றே
உரைத்திடுவோம் பல்லாண்டு வாழ்க! என்றே.

என்றும் பாஞ்சாலி சபதத்தில் வரும் மாலை வர்ணனையில் அழகுறப் பாடுகிறார்.

வசன கவிதைகளில், மிகத் தெளிவாக உயிரோட்டம் கொண்ட கவித்துவ மொழியில் பாரதி வேத இலக்கிய உருவகங்களை அற்புதமாக எடுத்தாள்கிறார். உதாரணமாக, ஞாயிறு என்ற கவிதையின் இப்பகுதி –

வைகறையின் செம்மை இனிது.
மலர்கள் போல நகைக்கும் உஷை வாழ்க.
உஷையை நாங்கள் தொழுகின்றோம்.
அவள் திரு.
அவள் விழிப்புத் தருகிறாள். தெளிவு தருகின்றாள்.
உயிர் தருகின்றாள். ஊக்கம் தருகின்றாள்.
அழகு தருகின்றாள். கவிதை தருகின்றாள்.
அவள் வாழ்க.
அவள் தேன். சித்த வண்டு அவளை விரும்புகின்றது.
அவள் அமுதம்.
அவள் இறப்பதில்லை. வலிமையுடன் கலக்கின்றாள்.
வலிமை தான் அழகுடன் கலக்கும். இனிமை மிகவும் பெரிது.
வடமேருவிலே பலவாகத் தொடர்ந்து வருவாள். வானடியைச் சூழ நகைத்துத் திரிவாள்.
அவளுடைய நகைப்புக்கள் வாழ்க.
தெற்கே நமக்கு ஒருத்தியாக வருகின்றாள், அன்பு மிகுதியால்.
ஒன்று பலவினும் இனிதன்றோ?
வைகறை நன்று. அதனை வாழ்த்துகின்றோம்.

பாரதியை அடுத்து வந்த தமிழ் நவீன கவிதையின் பிதாமகர் ந.பிச்சமூர்த்தியும் இப்படிமங்களில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். ஒளியின் அழைப்பு என்ற பிச்சமூர்த்தியின் பிரபலமான கவிதை, நிராசையின், தோல்வியின் குறியீடுகளுடன் தொடங்குகிறது– பரந்து விரிந்த மரத்தடியில், ரத்தம் செத்த சோனிக் கழுகு. வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் அனைத்தையும் இழந்த கழுகு சுற்றிப் பார்க்கிறது, எங்கும் அதற்கு பொய்மையும் போலித்தனமும் இருளுமே தெரிகின்றன.

சூழவும் எவ்வளவு பெரிய, பழைய முதிய இருட்டு!
பழமை என்ற பிரமையில் அரையொளியில்,
பொய்களின் பிணங்கள் எப்படி உயிருடன் நடிக்கின்றன!
அறிவின் சுயேச்சையை
அமுக்குப் பிசாசுகள் எப்படி சிறைப்படுத்தி விட்டன..

ஆனால், அந்தக் கவிதை அதோடு நின்று விடவில்லை. மேலே செல்கிறது.

பரவாயில்லை விடேன் –
சோனியானாலென்ன?
போர் என்ற சங்கு முழங்குகிறது.
அழகின் சிரிப்பு அண்டமாய்ப் பிறந்திருக்கிறது.
அகண்ட ஒளி அனாதியாய் மலர்ந்திருக்கிறது.
அழகும் அத்யாத்மமும் அழைக்கின்றன.
ஜீவா! விழியை உயர்த்து.
சூழ்வின் இருள் என்ன செய்யும்?
அமுதத்தை நம்பு
ஒளியை நாடு.
கழுகு பெற்ற வெற்றி நமக்கும் கூடும்.
சூழ்வின் இருள் என்ன செய்யும்?

என்று முடிகிறது. நாள்தோறும் உதிக்கும் வைகறை ஒளியை மாறாத சத்தியத்தின், நம்பிக்கையின் அடையாளமாகக் கண்ட ரிக்வேதப் பாடலின் நீட்சிதான் இது. வெங்கட் சாமிநாதன் பிச்சமூர்த்தியை ‘ஒரு ரிக்வேத ரிஷி போன்றவர்’ என்றே ஒரு கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார்.

நவீனத் தமிழிலக்கியத்தின் மகத்தான சாதனை ஜெயமோகனின் “விஷ்ணுபுரம்“.  நமது காவிய மரபின் அழகை பூரணமாக உள்வாங்கி, பற்பல தளங்களில் விரிந்து செல்லும் இந்த நாவலில், பல இடங்களில் வைகறைச் சித்தரிப்பு வருகிறது. அவை எல்லாவற்றிலும் வேத ரிஷியின் குரலின் எதிரொலியை நாம் கேட்க முடியும்.

குறிப்பாக ஓர் இடத்தில் வரும் அற்புதமான வைகறை வர்ணனையின் ஒரு பகுதியைப் பார்க்கலாம் (ஸ்ரீபாதம்- 24வது அத்தியாயம்). உஷை குறித்த வேத கவிதை உருவகத்தை முழுமையாக உள்வாங்கி, அதன் மரபார்ந்த தன்மையைச் சிறிதும் சிதைக்காமல், அதே சமயம் முற்றிலும் புதுப் புதுப் படிம வெளிகளுக்கு ஜெயமோகன் எப்படி எடுத்துச் செல்கிறார் என்பதை இதில் கவனிக்கலாம்  –

“உஷை நீலமேக வாசலை ஒலியின்றி திறந்தாள். கலவி முடிந்த மஞ்சம் போல வானம். துகில்ச்சுருள்களாக வெண்மேகங்கள் சிதறிக் கிடந்தன. மயக்கத்திலிருந்து புன்னகையுடன் விழித்துக் கொண்ட பிரபை ஒருகணம் எதையோ எண்ணி புன்னகை புரிந்தாள். அப்புன்னகை பட்டு மலையுச்சிகள் மிளிர்ந்தன. பின்பு நாணியவளாக பரபரத்து எழுந்து, மேகத்துகிலால் உடலை மறைத்தபடி விரைந்தாள். மேற்குவானின் வாசல் திறந்து படிகளை ஏறியபிறகு, துகிலை இழுப்பவளின் பாவனையில் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஒருகணம் உஷையின் கண்களும் அவள் கண்களும் சந்தித்தன. பிரபை வெட்கமும் பெருமிதமும் தோன்றச் சிரித்தாள். கருமேகங்களிலான கதவை நகைத்தபடி சாத்திக் கொண்டாள்..

.. உஷை பொன்னிறப் பாதங்களை மெல்ல எடுத்து ஹரிததுங்காவின் நெற்றிமீது வைத்தாள். ஹரிததுங்காவின் உடம்பு முழுக்கப் புதுப்புது வெள்ளியருவிகள் ஜ்வாலைபோலக் கிளம்பின. உஷை பொன்னிறக் கூந்தல் மெல்ல ஒளிர, வெட்கிச் சிவந்த முகத்தை வெளிக்காட்டினாள். மாருதர்களின் இறகுகள் பொன்னிறம் பெற்றன. உஷை வருவதற்காக வானப்பரப்பின் சென்னிறமான பாதை விரிந்தது.

உஷை வெளிவந்தாள். அவள் உடலின் ஒளிபட்ட மேற்குவானம் பொற்கடலாக மாறியது. அவள் பொன்னாலான ஏழடுக்கு மாளிகை கிழக்குச் சரிவில் துலக்கம் பெற்றது. பொன்னிறமான ஏழு பசுக்களினால் இழுக்கப் படும் அவளுடைய செவ்வொளித் தேர் வந்து நின்றது. உஷை நான்கு கரங்களில் நீலநிறமான கரும்பு வில்லும், வெண்ணிறமான மலர்ந்த தாமரையும், மஞ்சள் நிறமான முற்றிய நெற்கதிரும் ஏந்தி, வலது கீழ்க்கரத்தால் உலகை ஆசிர்வதித்தபடி அதில் வீற்றிருந்து பயணத்தைத் தொடங்கினாள். உலகில் எங்கும் அப்போது ஒரு துளி இருள் கூட மிஞ்சியிருக்கவில்லை.

உஷையின் ரதச் சக்கரங்கள் உருண்ட பாதையில் செம்மையான ஒளி தேங்கிக் கிடந்தது. அவள் உடைநுனி வருடிய மலைச்சரிவுகள் சிவந்தன. அவள் விரல்கள் தொட்ட மலர்கள் மலர்ந்தெழுந்தன. மீன்கள் பொன்னிற ஒளியுடன் ஆழங்களிலிருந்து மேலெழுந்து வந்து அவளைப் பார்த்தன. பொன்னிறச் சுடராக உடல்மாறிய புழுக்களும் பூச்சிகளும் ஆனந்தத்தால் அவளை வாழ்த்தின. உஷையின் பார்வை பட்ட இடங்களில் பொன்னிறம் பொலிந்தது. தானிய மணிகள் முதிர்ந்து குலுங்கின. பாம்பும் வௌவாலும் கூகையும் அவள் பார்வை படாத மூலைகளை நோக்கி விரைந்தன. வானும் பூமியும் அவள் வசீகரத்தால் கட்டுண்டன. அவள் அழகே பூமியின் அழகு என ஆயிற்று.

வான்சரிவில் உஷையின் தேர் இறங்கியது. கீழே மல்லாந்து படுத்திருந்த விராட வடிவம் கொண்ட புருஷனைப் பார்த்தாள். அவள் கன்னம் வெட்கத்தால் சிவந்தது. விராட புருஷன் அவளை நோக்கிப் புன்னகைத்தான். அவன் பார்வை அவள் பார்வையைச் சந்தித்தது. ஆயிரம் கோடிப் பார்வைகள் அனுதினம் சந்தித்துக் கொள்கின்றன. அவற்றில் ஒருசில பார்வைகளின் போதுதான் தேவருலகில் ஒரு பாரிஜாதப் பூ மலர்கிறது.

“நீ யார்” என்று அவன் கேட்டான். அ

“தேஜஸின் மகளும் அக்னியின் தங்கையுமாகிய நான் உஷை. என் சோதரி ராத்ரிதேவி. என் அன்னை சாவித்ரி” என்றாள் உஷை.

அவன் சிரித்தபடி, “எதிர்ப்பட்டவர்களை எல்லாம் அழகு வடிவமாக மாற்றும் பேரழகி நீ. உன் பாதம் என் மார்பு மீது பட்டதனால் நானும் பேரழகனானேன்” என்றான்.

அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக் கொண்டு தனக்குள் சிரித்தாள். தேவருலகில் ஒரு தூய இசை ஒலித்து அடங்கியது.”

வேத ரிஷி பெற்றெடுத்த சிறு பெண் எத்தனையோ கோடிக் கண்கள் கண்டுகளித்த பின்பு பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து மீண்டும் புத்திளமை கொண்ட பேரழகியாக மாறும் அதிசயம் இங்கு நடக்கிறது. தொட்டதை எல்லாம் அழகாக்குவது உஷை மட்டுமல்ல, ஜெயமோகனின் எழுத்தும்தான்.

வைகறையின் அழகுகளை என்றென்றும் கண்ணாரக் காண்போம். அன்பும் அமைதியும் இன்பமும் வேண்டி வாழ்வோம்.

அனைவருக்கும் இனிய தமிழ்ப் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!