மெய்யனான குலசேகராழ்வார்

இரண்டு வருடங்கள் முன் ’ரங்காஜி’ கோயிலுக்கு (ராஜஸ்தான் மாநிலத்திலுள்ள புஷ்கர் நகரில் உள்ளது ) வெளியே கடையில் இருந்த சின்ன பையனிடம் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கிக்கொண்டு, 20 ரூபாய் கொடுத்தேன். அவனும் வாங்கிக்கொண்டான். தூரத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்த அவன் அப்பா ஓடி வந்தார். நெற்றியில் அடியேன் தரித்திருந்த திருமண்ணைக் காண்பித்து.

Some of the most serious problems associated with dapoxetine 60 mg price uses in hindi include severe birth defects or problems in the baby after birth. The main side effects are minor; for the most part, they are similar to what you would expect with clomid online Chinchiná other prescription drugs. It may also help reduce the risk of food-borne illnesses.

I am in perfect perfect condition, and, thanks to this cream! The impotency can be either in the form of erectile dysfunction in men or in the form contentiously diprolene ointment price of an inability to have a normal sex life. In this way, it is possible to prevent the damage to the tissues that lead to sexual dysfunction, which in turn leads to the loss of desire, as well as to the premature ejaculation that is associated with it.

The next is when the doctor tells you they have treated the infection and there will be no further treatment and you will start the treatment on the next day. Prednisone is available in the following generic forms: prednisone (brand name: zomig) is available as tablets (200 https://salemhealthcare.co.ke/22126-buy-phenergan-25mg-82084/ mg, 400 mg, 600 mg, and 1200 mg). This medicine should not be used in patients under the age of 2.

“நாமம் போட்டு யாத்திரைக்கு வந்தவரிடம் நீ எப்படி லாபம் பார்க்கலாம். ஐந்து ரூபாயைக் திருப்பிக் கொடு” என்றார்.

நான் “பரவாயில்லை” என்று சொல்லியும் அவர் கேட்கவில்லை.

பையன் சில்லறையை பொறுக்கி என்னிடம் கொடுத்தான். பத்திரமாக யாத்திரை முடியும் வரை அதைச் செலவு செய்யவில்லை.

தமிழ்நாட்டில் ஏமாற்றுச் சின்னமாக கருதப்படும் ’நாமம்’ வடக்கே ஏமாற்றக் கூடாது என்பது தான் அவர்கள் நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம். ஒன்று பொய் இன்னொன்று மெய்.

நம்மாழ்வாருக்கு மெய்யன் என்று திருநாமம் இருக்கிறது. அதைப் பார்க்கும் முன் குலசேகராழ்வாரின் பெருமாள் திருமொழியில் ’தென்னாட்டு ரங்காஜி’யான ஸ்ரீரங்கம் அரங்கனைப் பற்றிய ஒரு பாசுரத்தை அனுபவிக்கலாம்.

தோய்த்த தண் தயிர் வெண்ணெய் பாலுடன்
உண்டலும் உடன்று ஆய்ச்சி கண்டு
ஆர்த்த தோள் உடை எம்பிரான் என்
அரங்கனுக்கு அடியார்களாய்
நாத் தழும்பு எழ நாரணா! என்று
அழைத்து மெய் தழும்பத் தொழுது
ஏத்தி* இன்பு உறும் தொண்டர் சேவடி
ஏத்தி வாழ்த்தும் என் நெஞ்சமே.

தோய்க்கப்பட்ட தயிர், வெண்ணெய், பால் ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் திருடி உண்ட கண்ணனை, யசோதை கண்டு கோபித்த அவன் கைகளைக் கட்டினாள். இப்படிக் கட்டப்பட்ட தோள்களையுடைய எம் அரங்கனின் அடியார்கள் நாக்கு தடிக்கும்படி “நாராயணா!” என்று அழைத்து அவன் காலில் மீண்டும் மீண்டும் விழுந்து அதனால் அவர்கள் உடம்பில் தழும்பேறத் தொழுது இன்புறுவர். இவர்களின் திருவடிகளை என் நெஞ்சம் துதி செய்யும்.

நம்பெருமாள், ஸ்ரீரங்கம்

ஒரு வரி விளக்கம் – பெருமாளைவிட அவர்கள் அடியார்கள் முக்கியம். பாசுரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் விழுந்து அதனால் உடம்பில் தழும்பு என்று படிக்கும் போது ஆழ்வார் மிகைப்படுத்திக் காண்பிக்கிறார் என்று தோன்றும்.

சிறியாத்தான் என்ற ஆசாரியரை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய போகிறேன்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு மகான் பெயர் சிறியாத்தான் என்பவர் (ஆச்சான், ஆயத்தான் என்று பெயர்கள் வருவதை வாசகர்கள் கவனிக்கலாம். ஆயர் குலத்துப் பெண்களை ஆய்ச்சி என்றும் ஆண்களை ஆச்சான் (அல்லது ஆயத்தான்) என்றும் அழைப்பார்கள். இயற்பெயர் கிருஷ்ணன் என்று இருந்தால் அழைக்கும் பெயர் ஆச்சான்/ஆயத்தான் என்று இருக்கும். பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் இயர் பெயர் கிருஷ்ணன்! )

சிறியாத்தான் மிகச் சாதுவானவர்.அவர் ஸ்ரீரங்கம் தெருவில் நடந்து செல்லும் போது பார்த்து பார்த்து பயந்துகொண்டு செல்வார். எங்காவது ஸ்ரீரங்கத்தில் வளர்ந்த ஒரு புல்லை மிதித்துவிடுவோமோ, எங்காவது ஏதாவது எறும்பை மித்துவிடுவோமோ என்று பயந்துகொண்டு செல்வாராம்.

அப்படிச் செல்லும் போது நெற்றியில் திருமண் தரித்துக்கொண்டு யார் வந்தாலும் ‘படக்’ என்று கீழே விழுந்து வணங்குவாராம் (ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கீழே விழுந்து வணங்குவதைத் தண்டம் சமர்ப்பிப்பது என்பார்கள். தண்டம் என்றால் தடி. தடியைக் கையிலிருந்து விட்டால் எப்படிச் சாய்ந்து விழுமோ அதே போல விழவேண்டும். அதனால் அதற்கு அந்தப் பெயர்)

அவர் பெருமாளை சேவிக்கப் போகும் போது வரிசையாக எதிரே வரும் பாகவதர்களை கண்டால் உடனே கீழே விழுந்து தண்டம் சமப்ர்பித்துக் கொண்டே பெருமாளை சேவிக்க செல்லாவ்ராம்.

எப்படிச் சேவிப்பாராம் ? குலசேகர ஆழ்வார் சொல்லுவது போல “மெய் தழும்ப” சேவிப்பாராம். அப்படிச் சேவிக்கும் போது அவர் மீது ஒட்டிக்கொள்ளும் மண், தூசு இவற்றை நம்மைப் போல தட்டி விட்டுக்கொள்ள மாட்டாராம். இப்படிச் சேவித்துக்கொண்டே இருப்பதால் அவர் உடம்பு எல்லாம் காயம்பட்டு, அவர் உடம்பு, வேஷ்டி எல்லாம் அழுக்காகி அது தான் அவர் அடையாளம். That is his identity !

ஸ்ரீரங்கத்தில் இன்னொரு சம்பவத்தை பார்க்கலாம்.

நம்பெருமாளைச் சேவிக்க வருகிறார் ஆட்கொண்டவில்லி ஜீயர்.
பெருமாளைச் சேவித்துவிட்டு வருகிறார் நஞ்சீயர். இருவரும் எதிர் எதிரே சந்தித்துக்கொள்கிறார்கள். நஞ்சீயர் யோசிக்காமல் படக் என்று கீழே தண்டம் மாதிரி விழுந்து வணங்குகிறார். உடனே அட்கொண்டவில்லி ஜீயர் நடுங்கிப் போய் இப்படிச் சொல்லுகிறார்

“அடியேன் ஒரு அபராதி. இவ்வளவு நாள் பகவத் சம்பந்தம் இருக்கு என்று நினைத்தது எல்லாம் பொய். பகவத் சம்பந்தம் எப்போது உறுதியாகிறது என்றால் ஒரு அடியாரைப் பார்க்கும் போது கீழே விழும் போது தான். இது தான் மெய். உம்மை போல எனக்குச் சட்டென்று விழத் தோன்றவில்லையே… அடியேனுக்கு முன் நீர் விழுந்துவிட்டீரே” என்று வருத்தப்பட்டாராம்.

அதற்கு நஞ்சீயர் அப்படி எல்லாம் இல்லை நீர் எம்பெருமானார் சிஷ்யர், மற்றவர்களுக்கு ஆசாரியராக இருக்கிறீர் என்று சமாதானம் செய்தாராம்.

பெரியாழ்வார் திருமொழி:

நம்பனை நரசிங்கனை நவின்று
ஏத்துவார்களைக் கண்டக்கால்
எம்பிரான் தன சின்னங்கள் இவர்
இவர் என்று ஆசைகள் தீர்வனே.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ அடியார்களை நடந்து வருவதைக் கண்டால் சங்கம், சக்கரம் வருகிறது என்று நினைக்க வேண்டும் என்கிறார் பெரியாழ்வார். நாம் சேவிக்கும் முன் பல விஷயங்களை யோசிக்கிறோம். அவர் பிரம்மசாரியா, கல்யாணம் ஆனவரா, நம்மைவிட அவருக்கு வயது அதிகமா, அவர் ஆணா, பெண்ணா எனப் பல விஷயங்களை ஆராய்ந்து பிறகே காலில் விழுகிறோம்.

ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் மற்றொரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் காலில் விழ வேண்டும். விழும் போது நடுவில் பெருமாள் இருக்கிறார் என்று எண்ணம் வர வேண்டும். இப்படி அடியார்களுடன் பழகி அவர்களை வணங்கினால் தான் தான் பரமபதத்துக்கு சென்றால் சுலபமாக இருக்குமாம்!

நஞ்சீயர் பட்டரை விட வயதில் மிக மூத்தவர் ஆனால் அவர் பட்டர் காலில் விழுவார். நஞ்சீயர் சன்யாசி, பட்டரோ குடும்பஸ்தர். இன்று இந்த மாதிரி எல்லாம் பார்க்க முடியாது. இன்னொரு சம்பவத்தை பார்க்கலாம்.

அன்று ஒரு திருநட்சத்திர நன்னாள். நஞ்சீயர் சிஷ்யர்களும் சேர்ந்து பாகவதர்களுக்கு ததீயாராதனம் நடந்து்க்கொண்டு இருக்கிறது. அப்போது பட்டர் அங்கே வருகிறார்
“அடடே ததீயாராதனம் நடக்கிறதா.. ஸ்ரீவைஷ்ணவம் நன்றாக வளர்ந்துவிட்டதே…. “ என்று ஆச்சரியப்பட்டார்.

அப்போது பாகவத கோஷ்டியில் ஒருவர் “எல்லாம் தேவரீர் சம்பந்தம் தான்..” என்றார் (அதாவது உங்ளுடைய திருவடியில் எங்கள் ஆசாரியர் நஞ்சீயர் அடிபணிந்தார் அவர் திருவடியில் நாங்கள் அடிபணிந்தோம். அதனால் எங்களுக்கு இந்த புத்தி வந்தது)

அதற்குப் பட்டர் சொன்ன பதில் “அடியிலே சில மெய்யர்கள் இருந்தார்கள் அவர்களுடைய மெய் இதுவரையில் வருகிறது” என்றாராம்.

நம் அன்பு அடியார்களிடம் செல்லாமல், பெருமாளுடன் நின்று விட்டால் அது பொய். அடியார்களிடம் செல்லும் போது தான் மெய் !

இந்த மெய்யைச் சொன்ன மெய்யன் யார் ?

நெடுமாற்கு அடிமை செய்வேன் போல்
அவனைக் கருத, வஞ்சித்து
தடுமாற்று அற்ற தீக்கதிகள் முற்றும்
தவிர்ந்த; சதிர் நினைந்தால்
கொடு மா வினையேன் அவன் அடியார்
அடியே கூடும் இது அல்லால்
விடுமாறு என்பது என்? அந்தோ!
வியன் மூவுலகு பெறினுமே?

அகன்ற மூவுலகங்களைப் பெறுவதைக் காட்டிலும் பாகவதர்களுக்கு ஆட்படுவதே எல்லாவற்றையும் விடப் பெரியது என்பதை அறிகிறோன். அடியார்களுக்கு ஆட்படுவதே எனக்கு வேண்டுவது. இதை விடப் பெரிய பேறு வேறில்லை என்கிறார் நம்மாழ்வார்.

இந்த மெய்யைச் சொன்னவர் நம்மாழ்வாருக்கு. அவருக்கு இன்னொரு திருநாமம் மெய்யன். உபதேசரத்தின மாலையில் மாமுனிகள்

ஏரார் வைகாசி விசாகத்தின் ஏற்றத்தை
பாரோர் அறிய பகர்கின்றேன் – சீராரும்
வேதம் தமிழ் செய்த மெய்யன் எழில் குருகை
நாதன் அவதரித்த நாள்.

என்கிறார்.

மார்கழித் திங்கள் என்ற முதல் பாசுரத்தில் “குளிக்கவாருங்கள்” என்று அழைக்காமல் , “நீராடப்போதுவீர்” என்று கௌரவமாக பகவத் சம்பந்தமுள்ளவர்கள் எவராயிருப்பினும் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவரே என்று ஆண்டாள் நமக்குச் சொல்லித்தரும் பாடம்.

அடியேன் இல்லத்தில் நம்பெருமாள், குலசேகர அழ்வார்

குலசேகராழ்வார் என்று தலைப்பு வைத்துவிட்டு அவரை பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லையே என்று வாசகர்கள் நினைப்பது தெரிகிறது.
வாருங்கள் குலசேகர ஆழ்வாரை அனுபவிக்கலாம்.

மேலே ஆட்கொண்டவில்லி ஜீயர் என்று ஒரு பெயரை பார்த்தோம் அல்லவா ? அதற்கு அர்த்தம் என்ன தெரியுமா ? ஆட்கொண்டவில்லி என்பது ஸ்ரீராமரின் பெயர். அட்செய்த வில்லி – ஸ்ரீ லக்ஷ்மனர் ( வில்லி என்றால் வில் ).

சம்பிரதாயத்தில் ஸ்ரீராமரை பெருமாள் என்று தான் அழைப்பார்கள். எல்லா வியாக்கானங்களிலும் ஸ்ரீராமரை ‘ராமர்’ என்று பூர்வாச்சாரியார்கள் யாரும் பெயர் சொல்லி அழைக்க மாட்டார்கள். பெருமாள் என்று தான் அழைப்பார்கள்.
ஆனால் கண்ணனை பெருமாள் என்று யாரும் அழைக்க மாட்டார்கள்!
என் அப்பா காலத்தில் ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதர் என்று யாரும் பெயர் சொல்லி அழைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் பெரிய பெருமாள் என்று தான் அழைப்பார்கள், அதே போல் பெரிய பிராட்டி.

குலசேகர ஆழ்வார் சேரநாட்டில் ( இன்றைய கேரள தேசம் ) கொல்லிநகர் (திருவஞ்சிக்களம் ) என்னும் நகரில் மாசி மாதம் புனர்பூசம் நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தார். பிறந்த போதே இவர் ராஜகுமாரர். இவரது தந்தை இவர் முகப் பொலிவைக் கண்டு தன் குலம் விளங்கத் தோன்றிய மகனுக்கு ‘குலசேகரன்’ என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்தார். பாண்டிய வேந்தன் புதல்வியை மணந்து இவர்களுக்கு ஒரு மகன், மகள் பிறந்தனர். மகன் பெயர் திடவிரதன். மகள் சேரகுலவல்லி.

குலசேகர ஆழ்வாருக்குப் பெருமாளின் கல்யாண குணங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடு குறிப்பாக ஸ்ரீராமர் மீது. இராமாயண கதை கேட்பதில் அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம்.

கதை கேட்கும் போது அளவுக்கு அதிகமான ஈடுபாடு காரணமாக அன்று தான் ராமாயண நிகழ்ச்சிகள் நடப்பதாகப் பாவித்து தாம் யார் என்பதும் மறந்து, ராமர் போர் செய்யக் கஷ்டப்படுகிறார் என்று ராமருக்கு உதவ தன் படையுடன் புறப்பட்டார்.

அரசாட்சியைக் காட்டிலும் பாகவத சம்பந்தமே அவருக்கு உவப்பாக இருந்தது. அடியார்களால் அரசாட்சிக்குக் கலக்கம் ஏற்படுகிறது அதனால் அவர்கள் மீது வெறுப்புண்டாகும்படி செய்ய மந்திரிகள் திட்டமிட்டனர். அரண்மனை கோயிலில் இருந்த ரத்தன மாலையை ஒளித்து வைத்துவிட்டு அதை ஸ்ரீவைஷ்ணவ அடியார்கள் தான் திருடினார்கள் என்று பழிசுமத்த, பதறிய குலசேகார் நச்சு பாம்புகளை குடத்தில் அடைத்துக்கொண்டு வரச் செய்து “இந்த தீச்செயலைக் திருமால் அடியார்கள் செய்ய நினைத்திந்தால் இப்பாம்புகள் என் கையை தீண்டட்டும்” என்று குடத்தில் கையைவிட்டார் ”அஞ்சலெனக் குடப்பாம்பி லங்கையிட்டான் வாழியே” என்கிறது வாழி திருநாமம்.

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு அவருக்கு அரச வாழ்கையில் வெறுப்பு உண்டாகி தன் மகனான திடவிரதனுக்கு பட்டம் சூட்டிவிட்டு திருவரங்கம் வந்து திருவரங்கம் திருமுற்றத்து அடியார்களோடு கூடியிருந்து குளிர்ந்து அரங்கனை அனுபவித்தார். தன்னுடைய மகளை நம்பெருமாளுக்கே மணமுடித்தும் கொடுத்தார்.

நாச்சியார் அருளியதை நாச்சியார் திருமொழி என்கிறோம். பெரியாழ்வார் அருளியதைப் பெரியாழ்வார் திருமொழி என்று சொல்லுவதைப் போல பெருமாள் இடத்தில் மிகுந்த பக்தி கொண்டதால் அவரைக் குலசேகர பெருமாள் என்று பெயர் பெற்று, அவர் அருளியது ’பெருமாள் திருமொழி’ என்று பெயர்பெற்றது. இந்தப் பெயரை ஸ்ரீமத் நாதமுனிகளே சூட்டினார்.

பெருமாள் திருமொழிக்கு உடையவர் அருளிச் செய்த தனியன் இது:

இன்னமுதம் ஊட்டுகேன் இங்கே வா பைங்கிளியே*
தென்னரங்கம் பாடவல்ல சீர்ப்பெருமாள்* பொன்னஞ்
சிலைசேர் நுதலியர்வேள் சேரலர்கோன்* எங்கள்
குலசேகரன் என்றே கூறு.

இதில் “தென்னரங்கம் பாடவல்ல சீர்ப்பெருமாள்” என்கிறார் நம் இராமானுசன். நமக்குத் தெரிந்து தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார் தான் ஸ்ரீரங்கத்தைத் தவிர வேறு திவ்ய தேசத்தைப் பாடவில்லை. அதனாலேயே “பதின்மர் பாடும் பெருமாள்” என்ற பெருமையை நம்பெருமாள் தட்டிச்சென்றார். ஆனால் அவருக்கு அந்தப் பெருமையை கொடுக்காமல் உடையவர் குலசேகர ஆழ்வாருக்கு ”தென்னரங்கம் பாடவல்ல சீர்ப்பெருமாள்” என்ற பெருமை வாய்த்தது எதனால் ? அதைப் பார்க்கும் முன் குலசேகர பெருமாள் அருளியமிக பிரசித்தி பெற்ற படலைப் பார்க்கலாம்.

இன்றும் ஸ்ரீநிவாசனை குறித்து ஏதாவது பாடல் பாடும் முன் இந்த ஒரு பாசுரத்தை விருத்தமாகப் பாடிவிட்டு ’மெயின்’ பாட்டுக்குத் தாவுவார்கள்.

”செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே
நெடியானே! வேங்கடவா! நின்கோயி லின்வாசல்
அடியாரும் வானவரு மரம்பையரும் கிடந்தியங்கும்
படியாய்க் கிடந்துன் பவளவாய் காண்பேனே”

இதில் ஆழ்வார் திருமலையில் படியாகக் கிடக்கிறேன் என்று விருப்பப்படுகிறார். இதனால் தான் இன்றும் பெருமாள் கோயில் வாசற்படி ’குலசேகரப்படி’ என்று யாரும் மிதிக்காமல் தாண்டிச் செல்வது ஸ்ம்பிரதாயம்.

இந்தப் பாடலை அப்படியே படிக்காமல் அதன் முன்னே உள்ள பாசுரங்களையும் அதற்குப் பிறகு உள்ள பாசுரங்களையும் சற்றே பார்க்கலாம். ( அடுத்த முறை உங்களுக்கு இந்தப் பாடலை கேட்கும் முன் இது ஞாபகத்துக்கு வந்தால் சந்தோஷம் )

“ஊன் ஏறு செல்வத்து உடற்பிறவி யான் வேண்டேன்” என்று தொடங்கும் முதல் பாடலில் திருவேங்கடத்தில் ஒரு ஏரியில் வாழும் நாரையாகப் பிறக்க கடவேன் என்கிறார். பிறகு அங்கே இருக்கும் சுனையில் மீனாகப் பிறக்க வேண்டும்; பொன்வட்டில் பிடிப்பவனாகப் பிறக்க வேண்டும் ; செண்பக மரமாக என்று அடுக்கிக்கொண்டு போகிறார் ஆழ்வார். அடுத்த பாடலில் புதராய் இருக்க விருப்பப்படுகிறார். அப்படியே மலை உச்சி, காட்டாறாக, வழியாக வேண்டும் மேலும் ஆசைப்படுகிறார்.இதை எல்லாம் சாதாரணமாக பார்த்தால் ஏதோ ஒன்று ஆக வேண்டும் என்று விருப்பப்படுகிறார் என்று தோன்றும்.

ஆனால் இவை எல்லாம் – மீன், செண்பக மரம் எல்லாம் கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கிறது. எல்லாவற்றிருக்கும் ஏதோ ஒரு குறை இருக்கவே செய்கிறது. பறவையாக இருந்தால் எங்காவது பறந்துவிட்டால் ? மீன் அதுவும் எங்காவது நீந்திச் செல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது ? சரி பொன்வட்டில் நல்ல விஷயம் ஆனால் எங்கே தனக்கு பொன் என்ற கர்வம் வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார். சரி மலராகப் பெருமாளுக்கு மாலையாக ? மலர் வாடிவிடும், சரி அதன் மரமாக ? மரம் வெட்டப்படலாம் ? ஆறு – ஆறு வற்றிவிட்டால் ? சரி சந்நிதிக்கு போகும் வழியாக ? நாளை அந்த வழி மாறலாம் அல்லது இடித்துவிட்டு புதுசாக போடலாம் ஆனால் வழி இருந்தால் அவன் திருமுகத்தை தரிசிக்க முடியுமா ? அவன் கல்யாண குணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க என்ன வழி என்று ஆழ்வார் யோசிக்கிறார்.

நாம் பக்தராக திருப்பதிக்குச் சென்றால் கொஞ்சம் நேரம் ( இந்தக் காலத்தில் அதுவும் முடியாது ‘ஜருகண்டி’ ஏன் ஸ்ரீரங்கத்தில் கூட இப்ப எல்லாம் கொஞ்சம் கஷ்டம் தான் ! ) இருக்கலாம் ஆனால் அங்கேயே இருக்க முடியுமா ? அர்ச்சகர் கூட நடை சாத்திய பின் வீட்டுக்கு வந்துவிட வேண்டும்.

நன்றாக யோசித்துப்பாருங்கள், வைகுண்ட ஏகாதசி ஒரே கூட்டம் அப்போது உங்களை யாரோ ஒருவர் கோயில் கைங்கரியம், முத்தங்கி சேவை ஒரே கூட்டம், கொஞ்சம் கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்யுங்கள் என்று உங்களுக்கு ஒரு வேலைக் கொடுத்தால் எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும்.

கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்யும் சாக்கில் பெருமாளை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் அல்லவா ?

ஆழ்வார் யோசித்தார். ’கண்ணா இரண்டு லட்டு தின்ன ஆசையா’ மாதிரி படியாய் கிடக்கிறேன் இன்று கோரிக்கை வைக்கிறார். அடியார்கள் அதன் மீது ஏறிச் செல்வார்கள், அதனால் அடியார்களின் பாத தூளியும் கிடைக்கும் அதே சமயம் பெருமாளின் “உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே” என்றும் இருக்கலாம். 2-in-1 ஆகப் பெருமாளுக்கும் கைங்கரியம் செய்ய முடியும் அதே சமயம் அடியார்களுக்கும் கைங்கரியம் என்று ஆசைப்படுகிறார்.

குலசேகராழ்வார், ஸ்ரீரங்கம்

ஆனால் இதுலேயும் ஒரு பிரச்சனை இருக்கு. படி என்பது ஒரு கல் அது பள்ளியில் படித்த மாதிரி ஒரு அறிவில்லாத non living thing. அசேதனம். அப்படி என்றால் படியாக இருந்தால் பெருமாளை தரிசிக்க முடியாது. ஆனால் அசேதன படியாக இருக்க வேண்டும் அதே சமயம் பெருமாளை ’காணும் படியாக’ இருக்க வேண்டும். அதனால் தான் படியாகக் கிடந்து உன் “பவளவாய் காண்பேனே” என்கிறார். படி எப்படிப் பார்க்க முடியுமா ? என்று உங்கள் மனதில் தோன்றலாம். பெருமாள் நினைத்தால் எதுவும் முடியும் ! இதற்குப் பல உதாரணங்களை நீங்கள் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் வீட்டுப்பாடமாக யோசிக்கலாம். அடுத்து பெருமாளிடம் தன் இஷ்டப்படி இப்படிக் கேட்கிறோமே அது சரியா என்று யோசித்து ’சரிப்பா உன் இஷ்டம்’ என்கிறார். அதனால் தான் “பொன்மலைமேல் ஏதேனும் ஆவேனே” என்று முடிக்கிறார்.

“தென்னரங்கம் பாடவல்ல சீர்ப்பெருமாள்” என்று ஏன் இவருக்குப் பெருமை ?

அமெரிக்காவில் இருக்கும் மகளுக்கு எப்போது இந்தியாவில் இருக்கும் அம்மாவை எப்போது பார்க்க போகிறோம் என்ற நினைப்பு இருக்குமோ அதே போல நம் குலசேகர ஆழ்வார் பெருமாள் திருமொழி ஆரம்பிக்கும் போது முதல் மூன்று திருமொழிகளிலும் “திருவரங்கத்தைக் காண்பது என்றைக்கோ?” என்று உணர்ச்சியின் மிகுதியால் அவர் பாடிய திருமொழிகள்.

அரசனுக்குடைய கடைமைகளை தவிர்க்க முடியாமல், அவர் திருவரங்கப் பயணம் தொடர்ந்து தடைப்பட்டிருக்கிறது. இன்று, நாளை என்று இழுத்தடித்து அவர் ஏங்கி ஏங்கித் துடித்திருக்கிறார். திருவரங்கம் செல்லாமல் அந்த வேட்கையிலேயே உருவானது தான் பெருமாள் திருமொழி.

குலசேகர ஆழ்வாரின் பெருமாள் திருமொழியில் “தேட்டு அருந் திறல் தேனினைத் தென் அரங்கனை” என்று ஆரம்பிக்கும் இரண்டாம் திருமொழி பாசுரங்கள் மிக முக்கியமானவை. ஸ்ரீரங்கத்தில் முதல் குலோத்துங்கன் ஆட்சியில் ( 1070-1112 ) ஒரு கல்வெட்டு இப்படி இருக்கிறது ”ஐப்பசி தேர்த்திருநாளிலும் பங்குனித் திருநாளிலும் தீர்த்தம் பிரசாதிதருளின அன்று இரா, திருப்புன்னைக்கீழ் [ ஸ்ரீரங்கநாத பெருமாள் ] எழுந்தருளியிருந்து ‘தேட்டருந்திறல்’ கேட்டருளும்போது” என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

”இருளரிய” என்று தொடங்கும் முதல் திருமொழியில் அரங்கனைக் காணும் நாள் எந்நாளோ ? என்று ஏங்குகிறார். “தேட்டு அருந் திறல்” என்று தொடங்கும் இரண்டாம் திருமொழியில் அரங்கனின் அடியார்க்கு அடியேன் என்கிறார். அவர்களே எனக்கு உயர்நிலை. பெருமாள் திருமொழியிலேயே இந்தத் திருமொழி தான் சிறப்புமிக்க பதிகமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அதனால் தான் என்னவோ கல்வெட்டிலும் இதன் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அந்தத் திருமொழி பாசுரங்கள் சிலவற்றிருக்கு ஒரு வரி பொருளை பார்க்கலாம்.

– அரங்கன் அடியார்களைக் காண்பது தான் கண்படைத்த பயனாகும்.
– கோயில் முற்றத்தில் அடியார்களின் திருவடிகளால் ஏற்படும் சேறு என உடம்புக்கு அணிகலன்.
– ’நாராயணா’ என்று அழைக்கும் அடியார்களை உடம்பு தழும்பேறுபடி தொழ வேண்டும்.
– அடியார்களை நினைத்து நினைத்து உடம்பு சிலிர்க்கின்றது.
– அடியார்களுக்கு எப்பிறப்பிலும் அடிமை செய்ய வேண்டும்.

பாசுரங்களில் ’சேறுசெய் தொண்டர்’, ’இன்புறும் தொண்டர்’, ’காதல்செய் தொண்டர்’ ’மலையுற்றிடும் தொண்டர்’ என்று தொண்டர்களின் பெருமைகளையே ஆழ்வார் பேசுகிறார்.

கடைசியாக இந்தத் திருமொழியை கற்பதால் உண்டாகும் பலனைப் இப்படிக் கூறுகிறார்

“சொல்லின் இன் தமிழ் மாலை வல்லவர்
தொண்டர் தொண்டர்கள் ஆவரே”

அதாவது ”அடியார்களுக்கு அடியராவர்” என்பது மெய்யான பக்தி உங்களுக்குக் கிடைக்கும் என்பதாகும்.

இராமானுஜ நுற்றந்தாதியில் “பொன் அரங்கம் என்னில்,மயலே பெருகும் இராமநுசன்” என்பது போல கேரளத்தில் இருந்தாலும் திருவரங்கமே அவர் நினைப்பாக இருந்திருக்கிறது அதனால் தான் அவர்

”தென்னரங்கம் பாடவல்ல சீர்ப்பெருமாள்” !

ஸ்ரீ குலசேகர ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.

(26.2.2018  மாசிப் புனர்பூசம் – குலசேகர ஆழ்வார் திருநட்சத்திரம்  அன்று  கட்டுரையாசிரியர் தனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியது)

தலித்துகளும் தமிழ் இலக்கியமும் – 2

தலித்துகளும் தமிழ் இலக்கியமும் – பகுதி 1

(தொடர்ச்சி…)

 

aathisangarar

அன்று தமிழ்பேசும் இடமாக இருந்த காலடி என்னும் இன்றைய கேரள கிராமத்தில் பிறந்த எட்டாம் நூற்றாண்டு ஆதிசங்கரர், தனக்கும் ஒரு சண்டாளனுக்கும் இடையே நேர்ந்த ஒரு சந்திப்பில் நடந்த உரையாடலை அவரது மனிஷா பஞ்சகம் விவரிக்கிறது. காசியில் இருந்தபோது சங்கரர் ஹரி காட்டுக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறார். வழியில் ஒரு மயானம் குறுக்கிடுகிறது. அங்கு எதிர்ப்பட்ட ஒரு சண்டாளனை நோக்கி, ”என் வழியை விட்டு ஒதுங்கி நில்!” என்று சங்கரர் சொல்கிறார். அதற்கு அந்தச் சண்டாளன், வேதாந்தத்தையே உலகுக்கு உணர்த்திய சங்கரரை நோக்கிக் கேட்கிறான், “வேதங்களையும் உபநிஷத்துக்களையும் கற்றுணர்ந்து உலகுக்கு போதித்த ஆசாரியரே, நீங்கள் விலகி நிற்கச் சொல்வது யாரை? இந்த உடலையா? அல்லது இந்த உடலில் இருக்கும் ஆத்மாவையா? இந்த உடலைத்தான் விலகி இருக்கச் சொல்கிறீர்கள் என்றால், உங்கள் உடலும் என் உடலும், ஒரே மண்ணால் செய்யப்பட்ட பெரிதும் சிறிதுமான, கரியவும் சிவந்ததுமான நிறம் மட்டுமே மாறும் பானகள் போலத்தானே? ஒரே பொருளால் ஆனவைதானே? அப்படியிருக்க ஓர் உடல் இன்னோர் உடலை விலகியிருக்கச் சொல்வது எப்படி? எல்லாமே நீங்களே சொல்லியுள்ள மாயை தானே. அப்படியிருக்க ஒரு மாயை இன்னோர் உடலை மாயையை விலகி இருக்கச் சொல்வது எப்படி? மாயையின் ஒரு துண்டு இன்னொரு துண்டை ஏன் விலகச் சொல்லவேண்டும்? நீங்கள் விலகி இருக்கச் சொன்னது இவ்வுடலில் இருக்கும் ஆத்மாவை என்றாலோ, அது உங்களுக்கே தெரியும்; ஆத்மா என்று சொல்லப்படுவது ஒன்றே. அது துண்டு துண்டுகளாகப் பிளவுபடாதது. வெவ்வேறு இடங்களில் தேங்கியிருக்கும் தண்ணீரில் தனித்தனியாகக் பிரதிபலிக்கக் காணும் சூரியன் போல, வெவ்வேறு பானைகளில் நிரம்பியிருக்கும் தண்ணீர் போல, நம்மைச் சுற்றி எங்கும் நிறைந்திருக்கும் காற்றைப் போல, உங்கள் உடலில் உறைந்திருக்கும் ஆத்மாவும் என் உடலில் உறைந்திருக்கும் ஆத்மாவும் ஒன்றேயல்லவா? பின் எதை எதனிடமிருந்து ஒதுங்கி இருக்கச் சொல்கிறீர்கள், ஆசாரியரே?” என்று அந்தச் சண்டாளன் கேட்கவே சங்கரர் பிரமித்துப் போய் வாயடைத்து நின்று விடுகிறார்.

ஒரு சண்டாளன், படிப்பறியாதவன், மயானத்தில் வேலை செய்பவன், பாரதத்தில் க்ஷீணமடைந்துள்ள ஹிந்து மதத்திற்குப் புனர்ஜீவனம் கொடுத்து வேதங்களுக்கும் உபநிஷத்துக்கும் விளக்கம் கொடுத்துள்ள தன்னை, தன்னைப்போன்ற ஓர் ஆசாரியனைப் பார்த்து, தான் உலகுக்கு உபதேசித்ததையே தனக்குச் சொல்லிக்காட்டி, இப்படியெல்லாம் உபதேசித்த நீயே இப்போது இப்படிப் பேசுகிறாயே என்று தன்னை திக்குமுக்காடவைத்து விட்ட சம்பவத்தை, தானே உலகறிய எழுதியும் வைக்கும் செயல், தன்னை விமர்சிக்கும், தன்னில் ஆழ்ந்து தன்னைத் திரும்பி நோக்கும் செயல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தன்னையே தனக்குரைத்துக்கொள்ளும் செயல். இதெல்லாம் கட்டி விட்ட வெறும் கதை என்று சொல்பவர்கள் இருக்கக் கூடும். அப்படிச் சொல்பவர்கள், கல்வியறிவில்லாதவனும் தாழ்ந்த குலத்தவனுமான ஒரு சண்டாளன், ஆசாரியனான தன்னையே விசாரணக்குட்படுத்திவிட்ட ஒரு சம்பவத்தை, கற்பனை என்று சொல்லித் தட்டிக்கழிக்க முயன்றாலும், அந்தக் கற்பனையை அவன் ஏன் தன்மேல் சுமத்திக்கொள்ள வேண்டும்? மேலும், இதுகாறும் கடந்து வந்துள்ள 13 நூற்றாண்டுகளாக அதை அழியாது காத்து வந்துள்ள சமூகம், சுய விசாரணயும் திரும்பத் திரும்ப தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொள்ளும் குணம் கொண்டதுமான சமூகம் இந்த ஹிந்து சமூகம் என்பதைத்தான் இன்றும் மறையாதிருக்கும் மனிஷா பஞ்சகம் சாட்சியப்படுத்துகிறது. தன் களங்கங்களையும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும், தன்னை அவ்வப்போது சுய விசாரணை செய்து கொள்ளும் சமூகம் அல்லவா இது!

எந்தப் பழக்கங்களை, சிந்தனைகளை இந்த விசாரணை கண்டனம் செய்கிறதோ அவை இன்னும் ஜீவித்திருப்பது வாஸ்தவம்தான். ஆனால், இத்தகைய கண்டனங்களும் சுய விமர்சனங்களும் நூற்றாண்டு நூற்றாண்டுகளாக, தத்துவ தரிசிகளாலும் கவிஞர்களாலும் மகான்களாலும் தொடரப்பட்டு வந்துள்ளன. அந்த விசாரணைகள் தத்துவ நூல்களாக, கவிதைகளாக, காப்பியங்களாக, போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன என்பது மனங்கொள்ள வேண்டிய உண்மையல்லவா? அது அவ்வளவு சுலபமாகப் புறந்தள்ளப்படக்கூடும் ஒன்றல்ல.

தமிழகத்தில் ஆறாம் நூற்றாண்டிலிருந்து பத்தாம் நூற்றாண்டு வரையான, இடைப்பட்ட காலத்தில் தோன்றிய ஆழ்வார்களும் ஹிந்து மதத்தை ஜனநாயகப்படுத்த முயன்றார்கள். தெய்வத்தை மக்களுக்கு அருகே கொண்டு வந்தார்கள். மக்கள் தாமறிந்த தம் மொழியிலேயே கடவுளுடன் பேச, தொழ, காதல் செய்ய, அவ்வப்போது கோபித்துக்கொள்ளவும் மிரட்டவும் கற்றுக் கொடுத்தார்கள். சைவ சமய நாயன்மார்கள் போல, ஆழ்வார்களிலும் நாம் அரசர்களையும், வைசியர்களையும், பிராமணர்களை மட்டுமல்ல, தாழ்ந்த சாதியைனராகக் கருதப்பட்ட பாணர்களையும் காண்கிறோம். சைவ நாயன்மாரிடையே காணும் திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணரைப் போல் ஆழ்வார்களிடையேயும் ஒரு திருப்பாணாழ்வாரும் இடம் பெற்றுள்ளார். திராவிட வேதமாகச் சிறப்பிக்கப்படும் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தின் மொத்தம் நாலாயிரம் பாசுரங்களில், பெருந்தொகையில் 1296 பாசுரங்கள் பாடியுள்ள நம்மாழ்வார், ஆழ்வார்களிலேயே சிறப்பாகக் போற்றப்படுபவர். தத்துவார்த்த சிந்தனை கொண்டவர். எல்லோரையும் விட அதிக அளவில் பின் வந்த ஆசாரியர்களின் வியாக்கியானச் சிறப்புப் பெற்றவர். அந்த நம்மாழ்வாரே தன் பாசுரம் ஒன்றில், தான், தாழ்ந்தோரிலும் தாழ்ந்த சண்டாளன் ஒருவன், நாராயணனின் நாமத்தைப் பஜித்தாலே போதும்; அந்தச் சண்டாளனுக்கும் அடியவனாகவே தன்னைக் கருதுவதாகச் சொல்கிறார்.

thiruppaanazhwarதிராவிட வேதமாகப் போற்றப் படும் ஆழ்வார்கள் பாடி அருளியுள்ள நாலாயிரம் பாசுரங்களும், பெருமாள் கோயில்களில் பிரார்த்தனையின் ஓர் இன்றியாத அங்கமாகப் பாடப்பட்டு வருகின்றன. ஆசாரியர்களிலேயே தன் ஆசார அனுஷ்டானங்களைக் கடுமையாகப் பின்பற்றுபவரான, வேதாந்த தேசிகர், பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர். அவருக்கு வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஆழ்வார்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஸ்தானத்தைப் பற்றி பலத்த சந்தேகங்கள் இருந்தன. அவர்கள் பிறந்த ஜாதியின் காரணமாக, அவர்கள் பூஜிக்கத் தகுந்தவர்களாவார்களா என்ற பலத்த சந்தேகம். அவர் மனதை வாட்டிக்கொண்டிருந்தது. தேசிகர் பிராமணர். அவர் தன் சந்தேகத்தைத் தீர்த்து வைக்கும்படி தன் குரு, பெரியவாச்சான் பிள்ளையை அணுகினார். அவர்தம் குருவும் பிராமணர்தான். தன் தினப்படி பூஜைக்கு ஏற்ற ஒரு மூர்த்தியைக் காட்டி அருளவேண்டும் என்று கேட்க, அதற்கு அவர் குரு, “உனக்கு ஏற்ற மூர்த்தி எது எனக் கண்டு கொள்ள, நீயே உன் பூஜை அறைக்குச் சென்று கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, அங்குள்ள மூர்த்திகளில் ஏதாகிலும் ஒன்றைத் தொடு. உனக்கேற்ற மூர்த்தி உன் விரல்களுக்கிடையில் அகப்படும்!” என்று சொல்லி அனுப்பி விடுகிறார். தெய்வமே அவருடன் விளையாடிவிடுகிறது. தன் குரு உபதேசித்தவாறே, வேதாந்த தேசிகர் தன் வீடு சென்று பூஜை அறையில் உள்ள மூர்த்திகளை கண்களை மூடித் தொட்டபோது ஆழ்வார்களிலேயே தாழ்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்த திருப்பாணாழ்வார் மூர்த்திதான் அவர் கையில் அகப்பட்டது. வைசியரோ, க்ஷத்திரியரோ கூட இல்லை. திகைத்துப் போன வேதாந்த தேசிகர் தன் குருவிடம் நிகழ்ந்ததைச் சொல்ல, குரு, “உன்னை அரித்துக்கொண்டிருந்த சந்தேகத்திற்கு தெய்வமே பதில் தந்துவிட்டதல்லவா? இனி நீ, திருப்பாணாழ்வாரைப் பூஜிப்பது மட்டுமல்ல, அவரது, ‘அமலனாதி பிரான்…’ என்று தொடங்கும் அவரது பாசுரத்திற்கே உரையெழுதும். அப்போதுதான் நீர் செய்த அபசாரங்களுக்கு பெருமாளின் மன்னிப்பு கிடைக்கும்!” என்றும் கட்டளையிடுகிறார். தன் குருவின் கட்டளைப்படி, தேசிகாச் சாரியாரும் ‘அமலனாதிபிரான்’ என்று தொடங்கும் பத்துப் பாசுரங்களுக்கும் வியாக்கியானம் எழுதித் தன் குருவிடம் சமர்ப்பிக்கிறார். அதுதான் முனிவாகன போகம் என்று கீர்த்தி பெற்றது. இது குருபரம்பரைப் பிரபாவத்தில் சொல்லப்படும் செய்தி.

இதே திருப்பாணாழ்வார் கோயிலுக்குள் செல்ல அனுமதி மறுக்கப்பட்டு, காவிரிக் கரையில் நின்று கொண்டு தன் யாழை மீட்டிக்கொண்டே பெருமாளைப் பாடித் துதித்து வருகையில், பெருமாள் லோகசாரண்ய முனிவரின் கனவில் தோன்றி ”காவிரிக்கரையில் நின்று பாடிக்கொண்டிருக்கும் திருப்பாணாழ்வாரை உம் தோளில் சுமந்து கோவிலுக்கு இட்டு வாரும், யாம் அவர் பாட்டைக் கேட்க ஆவலாயிருக்கிறோம்,” என்று கட்டளையிட்ட கதையும் குரு பரம்பரைப் பிரபாவத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளதுதான்.

sri-ramanujar1

பதினொன்று பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்த இராமானுஜாச்சாரியாரின் முயற்சியில்தான் மிகப் பெரும் எண்ணிக்கையில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களையும் சேர்த்து எல்லா சாதி மக்களும் வைஷ்ணவர்களாக மாற்றப்பட்டு அவர்களிடையே முன்னர் இருந்த சாதி வேறுபாடுகள் களையப்பட்டு சம அந்தஸ்து பெற்றவராயினர்.

குருபரம்பரைப் பிரபாவம் இராமானுஜர் வாழ்க்கையில் நடந்த பல நிகழ்ச்சிகளை வர்ணிக்கிறது. இராமானுஜர் தம் குரு திருக்கோட்டியூர் நம்பி தமக்கு உபதேசித்த திருமந்திரத்தை அவர் ஆணைப்படி ரகசியமாக தனக்குள் வைத்துக்கொள்ளாது, கோயில் கோபுரத்தின் உச்சிக்குச் சென்று கூடியிருக்கும் எல்லா மக்களும் கேட்க அந்த ரகஸ்யத் திருமந்திரத்தைச் சொல்ல, திருக்கோட்டியூர் நம்பி, கோபம் கொண்டு, குருவின் ஆணையை மீறிய அபசாரத்திற்கு இராமானுஜன் நரகத்திற்குத்தான் போவார் என்று சபிக்க, அதற்கு இராமானுஜர், திருமந்திர உபதேசத்தைக் கேட்ட அத்தனை ஆயிரம் மக்களுக்கும் முக்தி கிடைக்குமாயின், குருவின் ஆணையை மீறியதற்கு தான் ஒருவன் நரகத்திற்குப் போனால்தான் என்ன? அதையே தான் விரும்புவதாகச் சொன்னாராம்.இராமானுஜரின் வாழ்க்கை முழுதிலுமே இந்த உணர்வு பரவியிருக்கப் பார்க்கிறோம்.

குரு பரம்பரைப் பிரபாவம் இது போன்ற, இராமானுஜர் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்கள் பலவற்றைச் சொல்கிறது.

திருக்கச்சி நம்பிகள் செட்டியார் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். அவர் பெருமாள் சன்னதியில் பெருமாளின் ஆணைப்படி ஆலவட்டம் வீசும் பணியை மேற்கொண்டவர். தினம் பெருமாளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தவர். இதன் காரணமாகவே நம்பிகளின் பாதத் தூளியை தொட்டுத் தன் உடல் முழுதும் பூசிக்கொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டவன் ஒருவனை நம்பிகள், ”ஏனப்பா இதென்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்க, அதற்கு அந்த எளியவன், “பெருமாளிடம் கேட்டுச் சொல்லுங்கள், தங்கள் பாதத் தூளியைத் தொட்டுப் பூசிக்கொள்ளும் எனக்கு மோக்ஷம் உண்டா, என்று” என்று கேட்கிறான். நம்பிகளும் பெருமாளிடம் கேட்டு அவனது எண்ணம் நிறைவேறும் என்று உறுதிகூற, அந்தச் செய்தி சொல்லப்படுகிறது.

குரு பரம்பரை சொல்லும் இன்னொரு கதை விசேஷமானது. திருக்கச்சி நம்பிகளை தன் வீட்டிற்கு அழைத்து அவருக்கு உணவளித்து, அவர் உண்ட உணவின் மிச்சத்தை உண்பது விசேஷம் என்று எண்ணிய இராமானுஜர் திருக்கச்சி நம்பிகளிடம் தம் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுகிறார். இது வர்ணாசிரம தர்மத்துக்கு விரோதம் என்று நம்பிகள் மறுத்தும், இராமானுஜரின் பிடிவாதத்திற்கு இணங்க, இராமானுஜர் தன் மனைவியிடம் திருக்கச்சி நம்பிகளுக்கு போஜனம் செய்விக்கச் சொல்லி கோயிலைப் பிரதக்ஷிணம் செய்து திரும்பலாம் என்று செல்கிறார். வீடு திரும்பிய இராமானுஜர் முன், நம்பிகளுக்கு உணவளித்து அவர் உண்ட இலையை எடுத்தெறிந்து, பின் அந்த தோஷ நிவர்த்திக்காக நீராடி, வேறு உடை தரித்து நிற்கிறார் அவர் மனைவி. இது இராமானுஜர் தன் மனைவியின் செயலால் வேதனையடைந்த காரணங்களில் ஒன்று.

பெரியநம்பிகள் தன் மனைவியுடன் இராமானுஜர் இல்லத்தில் தங்கியிருக்க, இராமானுஜர் மனைவிக்கு இது சங்கடத்தை உண்டு பண்ணுகிறது. பிராமணர் அல்லாத பெரிய நம்பியின் தேவி கிணற்றிலிருந்து இறைத்த நீர் இராமானுஜர் தேவியின் பாத்திரத்தில் தெளிக்க அது தோஷமடைந்த கோபம் சண்டையில் முடிகிறது. வீடு திரும்பிய இராமானுஜர் என்ன விஷயம் என்று கேட்க இராமானுஜரின் மனைவி தன் பாத்திரம் தோஷமானதைச் சொல்கிறார். அதுவே இராமானுஜர் தன் மனைவியைத் துறந்து சன்னியாசமாகக் காரணமாகிறது. “முன்னர் ஒரு முறை பொறுத்தோம்; இனி பொறுப்பதற்கில்லை!” என்று மனைவியைத் தன் பிறந்தவீடு போகச் சொல்லி, தானும் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார்.

இப்படியான செய்திகள் பல நமக்கு குரு பரம்பரைப் பிரபாவத்தில் சொல்லப்படுகின்றன. வைஷ்ணவக் கோயில்களில் தினசரி ஆராதனையாக, திவ்யப் பிரபந்தப் பாசுரங்கள் பாடப்படுவதும், அரையர் சேவையில் தாழ்த்தப்பட்டோர் வாத்தியங்களான பறை முதலானவை பயன்படுத்தப்படுவதும், முத்துக்குறி போன்ற கிராமிய வடிவங்கள் அரையர் சேவையில் இடம் பெறுவதும் சமூகத்தில் எழுப்பப்பட்டிருந்த ஜாதி ரீதியான வேலிகளை அகற்றுவதில் இராமானுஜரின் வைஷ்ணவம் அவர் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்தே தன் அணுகலாகக் கொண்டிருந்தது. திவ்யப் பிரபந்தத்தை திராவிட வேதமாக்கியதும் அன்றாட ஆராதனையில் இடம்பெறச் செய்துள்ளதும் இன்றும் நாம் காண்பது.

சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் அது ஏற்படுத்தியிருந்த கட்டமைப்புகளையும் தம் கண்டனத்திற்கு உள்ளாக்கியதில், மிகக் கடுமையான உரத்த குரலை எழுப்பியது சித்தர்களே. எந்தச் சமூகத்தை அவர்கள் குற்றம் சாட்டினார்களோ, அந்தச் சமூகத்திலிருந்து தம்மை விலக்கிக்கொண்டு அந்தச் சமூகத்தின் குறைகளைக் களைவதே தம் மூச்சாகக் கொண்ட சித்தர்கள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வாழ்ந்தனர். சித்தர்கள் வரிசை ஐந்தாம் நூற்றாண்டு திருமூலரிடமிருந்து தொடங்குகிறது. திருமூலர் தாம் கைலாயத்திலிருந்து தமிழ் செய்ய சிவனால் அனுப்பப்பட்டவராக தம்மைச் சொல்லிக்கொள்கிறார். கைலாயம் என்று அவர் சொல்வது இன்றைய கஷ்மீராக இருக்கவேண்டும். கஷ்மீரத்தின் ப்ரத்யாபிக்ஞ சைவத்தின் செல்வாக்கை திருமூலரின் சைவத்தில் காண்கிறார்கள். அவர் தம்மை இடைச் சாதியனராகச் சொல்லிக்கொண்டார். சாதாரண மக்களுடன் அவர் வாழ்ந்தாலும், எந்த ஸ்தாபனப் படுத்தலுக்கும் எதிராக அவர் பேசினாலும், அவரது திருமந்திரப் பாடல் எதுவும் சுலபமாகப் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதல்ல. மந்திரம் என்ற பெயருக்கேற்ப அது மந்திரம் போன்று சுருக்கமாகவும் பூடகமாகவுமே தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது.

சித்தர் மரபு என்றே அறியப்படும் அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே வண்ணம் கொண்டவர்கள் அல்லர். சமூகத்தின் நிரந்தர ஏற்பாடுகளை வெறுத்து ஒதுக்கியவர்கள் என்பதைத் தவிர. சித்தர்கள் பெரும்பாலோர் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து பதினாறாம் நூற்றாண்டு வரையான காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தவர்கள்.

sivavaakkiyarஇவர்களில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்பட வேண்டியவர் சிவவாக்கியர் என்னும் சித்தர். (வேடிக்கையாக சிவ வாக்கியரையும் திருமழிசை ஆழ்வாரையும் ஒருவராகக் கருதுவாரும் உண்டு. ஒருவர் வைஷ்ணவர். மற்றவர் விக்கிரஹ ஆராதனை, கோயில் வழிபாடு, சாதி வேறுபாடு, வேதங்கள், ஆகமங்கள் என அத்தனைக்கும் எதிராக நின்றவர்.)

மிகக் கடுமையான வார்த்தைகளில் சிவ வாக்கியர் சொல்கிறார்:

“பறைச்சியாவ தேதடா பனத்தியாவ தேதடா.
இறைச்சி தோல் எலும்பினும் இலக்கமிட்டிருக்குதோ?”

உடல் உறவில் பறைச்சியும் பார்ப்பனத்தியும் வேறு வேறாகத் தோன்றுவதில்லை. பஞ்ச பூதங்களால் ஆனதுதான் இந்த உடம்பும், இந்த பிரபஞ்சம் முழுமையும். எல்லாமே பிளவுபடமுடியாத ஒரு முழுமை, இதில் சாதி என்ற வேற்றுமை எங்கிருந்து வருகிறது? என்று சிவ வாக்கியரின் பாடல் ஒன்று கேட்கிறது

சிவ வாக்கியர் பறைச்சியையும் பார்ப்பனத்தியையும் பற்றித்தான் இருவரும் ஒன்றே என்று சொல்கிறார், அவர் தேவரையும், வன்னியரையும் கவுண்டர்களையும் இசை வேளாளரையும் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை என்பதைக் கவனித்தீர்களா என்று திராவிட கழகங்கள் சார்ந்தோரும், தலித் அரசியல்வாதிகளும் சொல்லக் கூடும்.

சித்தர்களும் சரி, இங்கு பேசப்பட்ட மற்ற பெரியார்களும் சரி, பறைச்சி என்றும் பார்பனத்தி என்றும் பேசுவது உருவகங்களாகத்தான். அவர்கள் எல்லா சாதிகளையும் உள்ளடக்கித் தான் பேசுகிறார்கள். மேலும் அவர்கள் பார்வையில் சாதி மட்டுமே உறுத்தும் ஒன்றாக இருக்கவில்லை. அவர்களது பரந்த சிந்தனையில், எல்லாக் கொடுமைகளையும் வேறுபாடுகளையும் போலிகளையும் உள்ளடக்கிய பரந்த பார்வையில் இவையும் அடங்கியவை.

மேலும், இங்கு நான் சாதி வேற்றுமையையும் தலித்துகளைப் பற்றியுமான பாடல்களை மாத்திரமே இங்கு பேசப்படும் பொருளுக்கேற்ப தொகுத்துத் தந்தாலும், இம்மாதிரியான குரல்கள் இங்கு பேசப்படும் பெரியார்கள், ஆசாரியார்கள், கவிஞர்கள், சித்த புருஷர்களோடு மாத்திரம் நிற்பதல்ல. தமிழ் இலக்கியச் சரித்திரத்தின் இரண்டாயிரம் ஆண்டு கால நீட்சியில் தலித்துகளின் சாதி வேற்றுமைகளின் கொடுமைகளை மாத்திரம் பேசியவர்கள் இல்லை. உதாரணமாக, கடைசியாகப் பேசிய சிவ வாக்கியரையே எடுத்துக்கொள்ளலாமே. .

சிவவாக்கியரின் இன்னொரு மிகவும் பேசப்படும் பாடல், நம்மூர் பிராண்டு பகுத்தறிவுகள் மேற்கோள் காட்டும் பாடலின் முதல் இரண்டு அடிகள்

நட்ட கல்லைத் தெய்வமென்று நாலு புட்பம் சாத்தியே
சுற்றி வந்து முணுமுணென்று சொல்லுமந்திரம் ஏதடா

என்று சொல்லி அத்தோடு நிறுத்திக்கொள்வார்கள். அடுத்து வரும் மூன்றாவது அடி,

நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதனுள்ளிருக்கையில்.

அவர்கள் உள்ளிருப்பது நாதனில்லை என்ற காரணத்தால். அவர்கள் மேற்கோள்களில், பிரசாரங்களில் இது இடம் பெறுவதில்லை.

உண்மையில் பார்க்கப் போனால் சிவவாக்கியர் சாடுவது போலிகளை, பொய்ம்மையை. இன்னொரு இடத்தில் அவர் சொல்கிறார்:

கோயிலாவ தேதடா குளங்களாவ தேதடா
கோயிலும் குளங்களும் கும்பிடும் குலாமரே,
கோயிலும் மனத்துளே, குளங்களும் மனத்துளே…

தமிழ் வரலாற்றின், இலக்கிய வரலாற்றின் நீட்சி முழுதும், சமூகக் கட்டமைப்பில் புகுந்துள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளையும், சிந்தனையில் அவ்வப்போது படியும் போலிகளையும் பற்றி அவர்கள் கவலை கொண்டனர். அவற்றிற்கு எதிராகத் தம் குரல் எழுப்பியுள்ளனர் அதில் தலித்துகளும் அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமையினால் இடம் பெற்றனர். அது மிகப் பிரதானமாகத் தெரிவது, அவர்கள் வாழ்க்கையில் சமூகம் இழைக்கும் கொடுமை அதன் ஒரு கோடி எல்லையை, உச்சத்தைத் தொடும் காரணத்தால்தான்.

(தொடரும்…)

vesa-150x1501வெங்கட் சாமிநாதன் ஐம்பது வருடங்களாகத் தமிழில் எழுதிவரும் கலை, இலக்கிய விமர்சகர். இலக்கியம், இசை, ஒவியம், நாடகம், திரைப்படம், நாட்டார் கலை போன்ற பல்வேறு துறைகளிலும் ஆழ்ந்த ரசனையும், விமர்சிக்கும் திறனும் கொண்டவர். இலக்கியம் வாழ்க்கையின் முழுமையை வெளிப்படுத்துவதன் மூலமாக உன்னதத்தை உணர்த்தும் முயற்சி என நம்பிச் செயல்டுபவர் வெங்கட் சாமிநாதன். மேலும் விவரங்கள் இங்கே.

அழகு கொஞ்சும் ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்கள்

“பொய்கையார் பூதத்தார் பேயார் புகழ் மழிசை
அய்யன் அருள்மாறன் சேரலர்கோன் -துய்யப்பட்ட
நாதன் அன்பர் பாதத்தூளி நற்பாணன் நற்கலியன்
ஈதிவர் தோற்றத்தடைவாம் இங்கு”

என்று உபதேச ரத்னமாலை என்ற உயரிய நூல் கூறுவது போல ஆழ்வார்கள் பதின்மர் என்பது வைஷ்ணவ வழக்கு. எனினும் ‘தேவு மற்றறியேன் குருகூர் நம்பி பாவின் இன்னிசை பாடித்திரிவனே’ என்று தன்னைப்பற்றிக் கூறிக்கொள்ளும் மதுரகவியாழ்வாரையும் சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியான பெரிய பிராட்டி ஆண்டாளையும் இணைத்து பன்னிரு ஆழ்வார்கள் என்று கொண்டாடும் வழக்கமும் இருக்கிறது.

பெரியவர்கள் ஆழ்வார்கள் என்ற சொல்லிற்கு ‘எம்பெருமானின் கல்யாண(மங்கல) குணங்களில் ஆழுங்காற்பட்டவர்கள்’ என்று பொருள் கூறுவர். ஆழ்வார் பெருமக்கள் பொ.பி 6ம்நூற்றாண்டுக்கும் 9ம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில் வாழ்ந்தவர்கள் என்பது வழக்கு. ஆயினும் இவர்களின் அவதாரம் பற்றிக்கூறும் வைஷ்ணவ நூல்களான குருபரம்பரை முதலியன துவாபரயுக நிறைவிலிருந்து கலியுகாரம்பம் வரை என்று கூறுகின்றது.

பொ.பி 825- 918 காலப்பரப்பில் வாழ்ந்தவரான பெருந்தமிழ்ப்பற்றாளரும் சீரிய வைணவ ஆச்சாரியாருமாகிய நாதமுனிகள் இவ்வாழ்வார்களின் பாசுரங்களை அரும்பாடுபட்டுத் திரட்டி இசைப்பாக்களை மூன்று தொகுதிகளாகவும் இயற்பாவை ஒரு தொகுதியாகவும் ஆக, நாற்பெருந்தொகுதிகளாக நாலாயிரம் தமிழ் வேதமாகத் திரட்டித் தந்திருக்கிறார்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாய், யாவற்றிற்கும் உள்ளுயிராய், உணர்வாய் நிற்கும் நெடுமாலாம் திருமாலோன் ஆழ்வார்களால் பரம், வியூகம், விபவம், அந்தர்யாமி, அர்ச்சை என்கிற ஐந்து நிலைகளிலும் போற்றப்பட்டான். சர்வ வல்லவனாக மகாதேவதேவனான இறைவன் சகுணப்பிரம்மமாக அழகு கொஞ்ச விளையாடி மகிழும் கடவுளாக கோயில்கள் தோறும் அர்ச்சாவதாரம் செய்து எழுந்தருளியிருக்கும் பெருங்கருணைப்பேராளானாக போற்றப்பெற்றான்.

‘என்னைக் கொண்டு தன்னைப் பாடுவித்தான்’ என்று ஆழ்வார்கள் சொல்லுதலால் இப்பாசுரங்கள் ‘அருளிச்செயல்கள்’ என்றும் திவ்விய பிரபந்தம் என்றும் சேவித்துப் போற்றப்படுகின்றது.

முதலாழ்வார்களின் மூத்ததமிழ்

‘பாட்டுக்கு உரிய பழையவர் மூவரைப் பண்டு ஒரு கால்
மாட்டுக்கு அருள் தரும் மாயன் மலிந்து வருத்துதலால்
நாட்டுக்கு இருள் செக நால்மறை அந்தி நடைவிளங்க
வீட்டுக்கு இடைக்கழிக்கே விடைகாட்டும் அம்மெய்விளக்கே’

என்று தேசிகப்பிரபந்தம் (89) போற்றுமாப் போலே ஒருவரை ஒருவர் காணாதிரந்த இம்மூன்று ஆழ்வார்களையும் திருக்கோவலூரிலே ஒன்று சேர்த்து அருளிச் செய்தான் கண்ணன் என்ற கருமேகக்கடவுள்.

muthal_alwars
முதலாழ்வார்கள்

இம்மூன்று பெருமக்களாகிய பொய்கையாழ்வார், பூதத்தாழ்வார், பேயாழ்வார் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் திருவாக்காக மூன்று திருவந்தாதிகள் எழுந்துள்ளன. இயற்கை எழில் காட்சிகளில் ஈடுபட்டு அவற்றிற்கு உட்பொருளாய் நிற்கும் பொருளாகக் கண்ணனை கண்டு அனுபவித்துப் பாடியிருப்பதையும் வெண்பா என்ற தூயதன்மையான பாவின் அழகையும் இப்பெருமக்களின் அந்தாதிகளில் கண்டு இன்புறலாம்.

‘சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம்
நின்றால் மரவடியாம் நீள்கடலுள் -என்றும்
புனையாம் மணிவிளக்காம் பூம்பட்டாம் புல்கும்
அணையாம் திருமாற்கு அரவு’

என்று முதல் திருவந்தாதியில் பாராட்டுவது போலவே தாமும் ஆதிசேஷனாகிய அரவாழ்வானைப் போல பணி செய்து வாழவேண்டும் என்று கருதி வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

கடினமான ஒரு மதத்தை பாகவதமதமாக சுலபமான நெறியாக மாற்றிய சிறப்பும் ஆழ்வார்களைச் சார்ந்ததே. திருமலை வாழ் பெருமாளை கண்ணனாய் -கார்மேகக் கிருஷ்ணனாய் கண்டு அநுபவிக்கும் முதல் மூன்று ஆழ்வார்களின் தமிழின்பம் மிகுந்த சுவை நிறைந்தது. திருமலை மேய வேங்கடவன் அங்கே நிற்பது எதற்கு? அவன் நிற்பது சமயம் பார்த்து தன்னடியர் உள்ளத்தில் புகந்து கொள்வதற்குத் தானாம். இப்படிப் பொய்கையாழ்வார் கூறுகிறார்.

‘உளன் கண்டாய் நன்னெஞ்சே உத்தமன் என்றும்
உளன் கண்டாய் உள்ளுவார் உள்ளத்துள்- உளன் கண்டாய்
வெள்ளத்திலுள்ளானும் வேங்கடத்து மேயானும்
உள்ளத்திலுள்ளான் என்றோர்’ (முதல் திருவந்தாதி- 99)

திருமழிசையாழ்வார் காலமும் அவர் செய்கையும்

திருமழிசையாழ்வார் காலம் மிகவும் அவதானமாகச் சிந்திக்க வேண்டியது. ஏனெனில் அவர் தம் பாசுரங்களில் விஷ்ணு பரத்துவம் அழுத்தமாகப் பேசப்படுகின்றது. இக்காலம் இந்துமதத்தின் இருகண்களுள் ஒரு கண்ணான சைவம் மிகச்சிறப்புற்ற காலம். அரசர்களின் ஆதரவுடன் அது வீறு கொண்டு எழுந்த காலம். இந்த எழுச்சியில் மகிழ்ந்த சைவ சமயிகள் என்று தம்மைக் கூறிக்கொண்ட சிலர் விஷ்ணுவைக் கண்ட படி தூஷித்திருக்க வேண்டும் என்றும் தெரிகிறது. இந்தச் சூழலில் விஷ்ணுவும் சிவபெருமானுக்கு இணையான தெய்வம்… வைஷ்ணவமும் சைவத்திற்கு இணையான தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த மதம் என்று நிலைநாட்ட வேண்டிய தேவை திருமழிசையாழ்வாருக்கு வந்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகிக்கமுடிகின்றது. இது இப்படியிருக்க இக்கால கட்டத்தில் ஒரு சிலருக்கிடையிலிருந்த சிறு சிறு வேறுபாடுகள் மாறுபாடான, புறந்தள்ளத்தக்க கதைகள் சிலவற்றை உண்டு பண்ணியிருக்கலாம் என்றும் கருதமுடிகின்றது.

tirumazhisai_alwar1திருமழிசையாழ்வாரின் அருளிச் செயல்களாக 96 பாசுரங்களைக் கொண்ட நான்முகன் திருவந்தாதியும் 120 பாசுரங்களைக் கொண்ட திருச்சந்தவிருத்தம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். “பக்திசாரர்’ என்று அழைக்கப்பெறும் இப்பெருமானின் பாசுரங்களைப் பாடுவோரும் வியாக்யானம் செய்வோரும் அவர் தம் காலத்தை மனங்கொண்டவர்களாயும் வரலாற்றுப் புரிந்துணர்வுள்ளவர்களாயுமிருத்தல் அவசியம். எது எப்படியாகிலும் நாம் இப்பொழுது இந்துதர்மம் என்கிற பொதுமை நிலையிலிருந்து வழுவாமல் அதில் உறுதியாய் நின்று சங்கர நாராயணனைச் சேவிப்பதும் புகழ்வதும் நம்மை உயர் நிலைக்கு இட்டுச்செல்லும்.

முல்லை நிலத்தெய்வமாக, ஆயர்களின் மாயனாக இருந்த கடவுளையும் வேதநெறி நின்று மிகப்பெரிய யாகங்களை ஆற்றி பூஜிக்கப்பெற்ற பரவாசுதேவனையும் ஒன்று படுத்தி உலகமெங்கும் போற்றும் வண்ணம் எளிமையான பக்திநெறியில் அவனை வழிபடும் நிலையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த சிறப்பில் திருமழிசையாழ்வாருக்கும் முக்கிய பங்குண்டு. பெருமாளையே தன் தமிழுக்குக் கட்டுப்பட வைத்து பைநாகப் பாய் சுரட்டி நடக்கச் செய்த பெருமையும் மீளவும் பைநாகப் பாய் விரித்துக் கொள்ளவும் செய்த பெருமை இவ்வாழ்வாருக்குரியது.

பட்டர் பிரானும் சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியும்

திருவில்லிபுத்தூரில் பிறந்த அந்தணாளர் விஷ்ணு சித்தர். அவரின் பிள்ளைப்பெயர் போலவே அவர் சித்தம் விஷ்ணுவில் இலயித்திருந்தது. மலர்களை இணைத்து மாலையாக்கிப் பெருமாளுக்குச் சாத்தும் பணியிலீடுபட்டிருந்த இவர் மாலோனின் விளையாட்டால் அவன் மகிமையை அரசசபையில் நிறுவி பொற்கிழி பெற்ற பெரியவர். இதனால் ‘பட்டர் பிரான்’ என்ற விருதுக்கும் சொந்தக்காரரானவர்.

periyazhvar3
பெரியாழ்வார்

பாண்டிய அரசனின் பெரும் மரியாதை ஊர்வலத்தைப் பெற்ற இவருக்கு பக்திசுலபனான பகவான் வில்லிபுத்தூர் வடபெருங்கோயிலுடையான் அழகாகக் காட்சி கொடுத்தான். அவன் அழகைப் பார்த்த இப்பெரியார் ‘ஆ…இவ்வழகு கண்ணூறு பட்டுவிடக்கூடாதே’ என்று கருதி அது நிலைத்திருக்க வாழ்த்தி 11 பாசுரங்களால் திருப்பல்லாண்டு பாடியிருக்கிறார்.

இது தவிர பெரியாழ்வார் திருமொழி என்கிற பிரபந்தமும் (461 பாசுரங்கள்) இப்பெருமானாரினதே. இவ்விரு பிரபந்தங்களையும் ஒன்றாகவே கருதிப் பாடி வணங்கும் வழக்கமும் இருக்கிறது.

பல்லாண்டு பாடுதலை ‘மங்களாசாசனம்’ என்று சொல்வது வைஷ்ணவசம்பிரதாயம். பெரியாழ்வாரின் திருப்பல்லாண்டே சேந்தனாரின் திருப்பல்லாண்டுக்கும் வழிகாட்டுதலாக அமைந்தது என்பது வெளிப்படை. மணவாளமாமுனிகள் தமது உபதேசரத்ன மாலையில் திருப்பல்லாண்டு பற்றி சிறப்பித்து

‘கோதிலவாம் ஆழ்வார்கள் கூறு கலைக்கெல்லாம்
ஆதி திருப்பல்லாண்டு ஆனதுவும் – வேதத்துக்கு
ஓமென்னுமது போல் உள்ளதுக்கெல்லாம் சுருக்காய்த்
தான் மங்கலமாதலால்’

என்று பாடுகிறார். இக்காரணம் பற்றியே திவ்விய பிரபந்தத்தின் முன்னும் பின்னும் இது ஓதப்பட்டுவருகின்றது.

பிற்காலத்தில் பல்வேறு பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் தோன்றியுள்ளன. அவற்றில் எல்லாம் பத்துப்பருவங்களே முன்னிட்டுக் கொண்டு பாடப்பெற்றுள்ளன. ஆனால் அவற்றிற்கெல்லாம் முற்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்தவரான பெரியாழ்வார் தாலாட்டு, அம்புலி, செங்கீரை, சப்பாணி, வருகை, சிற்றில், முத்தம், சிறுதேர், காப்பு என்பவை தவிரவும் அம்மம்உண்ணல், குழல் வாரல், பூச்சூடல் என்று இயல்பாக குட்டிக் கண்ணனை போற்றியிருக்கிறார்.

‘முன் வந்து நின்று முத்தம் தரும் என் முகில் வண்ணன்’ என்று கெஞ்சியும் கொஞ்சியும் விஞ்சியும் அஞ்சியும் பெரியாழ்வார் அந்தக் குட்டிக் கண்ணணைப் பாடும் போது இருக்கிற சுவை இருக்கிறதே… நீங்களும் படித்துத் தான் பார்க்க வேண்டும்…

பெரியாழ்வார் பெற்ற பெருஞ்செல்வத்திருமகள்… ஆண்டாள் என்பது அவளின் பிரபலப்பெயர். அவள் தமிழை ஆண்டாள். ஆண்டவனையே ஆண்டாள். பெரியாழ்வாரை ஆண்டாள்.

andal1
சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி ஆண்டாள்

முப்பத்து முக்கோடி தேவர்க்கும் மேலான தேவதேவனுக்கு தான் அணிந்து அழகு பார்த்த மாலையையே சமர்ப்பித்து ‘சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி’ என்ற பெரிய பெயர் பெற்ற கோதாதேவி இவள். பெண்பாற்புலவர் பாடிய காதல் இலக்கியம் என்ற வகையிலும் ஆண்டாள் பாசுரங்கள் ஒப்பற்ற உயர்வுடையன.

30 பாசுரங்களில் உபநிஷதசாரமாக தித்திக்கும் செந்தமிழில் பாவை பாடிய இப்பெரிய பிராட்டி ‘நாச்சியார் திருமொழி’ என்ற 143 பாசுரங்களும் பாடித் துதித்திருக்கிறாள். திருவரங்கம் மேய எம்பெருமானையே காதலித்துக் கலந்த ஆண்டாள் சர்வாலங்காரங்களுடன் திருமணக்கோலத்துடன் அந்த ஸ்ரீ ரங்கநாதனுடன் இணைந்தாள் என்பதல்லவா..? வரலாற்று உண்மை…ஆண்டாள் பற்றி சுரங்கச் சொல்லமுடியாது. அவளே பெரிய பிராட்டியல்லவா..?

திருவரங்கன் திருவடிகளில் இரு தொண்டர்கள்

thondaradipodi2
தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார்

விப்ர நாராயணர் என்ற தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார் பாடிய பாசுரங்கள் திருமாலை என்ற 45 பாசுரங்களும் திருப்பள்ளியெழுச்சி என்ற 10 பாசுரங்களும் ஆக, 55 பாசுரங்கள். திருவரங்கத்து பெரிய பெருமாளுக்கு ஆட்பட்டு வாழ்ந்த இவர் தேவதேவி என்ற பெண்ணின் அழகில் மயங்கிச் சில நாள் நிலைதவறி மீண்டும் பெருமானின் திருவருளால் பாகவத கைங்கரியத்தில் ஈடுபட்டு பரமனடி சேர்ந்தவர்.

திருமாலை என்ற இப்பெருமானின் பிரபந்தம் மிகநுண்ணிய கருத்துக்கள் மிக்கது. ‘பச்சைமாமலை போல் மேனி’ என் பாசுரம் இதில் மிகப்பிரபல்யம். அரங்கனைப் பார்த்து

‘குடதிசை முடியை வைத்துக் குணதிசைப் பாதம் நீட்டி
வடதிசை பின்பு காட்டித் தென்திசை இலங்கை நோக்கி
கடல்நிறக்கடவுள் எந்தை அரவணைத்துயிலுமாக் கண்டு
உடலெனக்குருகுமாலோ என் செய்கேன் உலகத்தீரே’

என்று நாலாயிரம் தமிழ் வழங்கும் தென்னகத்தினை நோக்கிய வண்ணம் அரங்கத்தெம்பெருமான் கிடந்த கோலத்தில் அறிதுயில் கொள்வதை பாடி மகிழுகிற இப்பெருமானாரின் சிறப்பை இவர் தம் பாசுரங்கள் வெளிப்படுத்தி நிற்கின்றன.

tiruppanazhvar
திருப்பாணாழ்வார்

பாணர் குடியில் வளர்ந்த பாணர்பெருமான் என்ற திருப்பாணாழ்வாரின் சீர்மை வைஷ்ணவத்தில் ஜாதி பேதங்களில்லை என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது. அப்பெருமான் பாடிய ‘அமலன் ஆதி பிரான்’ எனத் தொடங்கும் பத்துப்பாடல்களுக்கும் கொடுக்கப்பெறும் முதன்மை அதனை நன்கு தெளிவுபடுத்தும். ஸ்ரீ ரங்கத்துப் பிரதான அர்ச்சகரான லோகசாரங்காச்சாரியர் தம் தோளில் காவி வந்த பெருமையால் ‘முனிவாஹனர்’ என்ற விருதும் பெற்றவர் இப்பெருமானார்.

‘அண்டர் கோன் அரங்கன் என் அமுதினைக்
கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே’

என்று பாடிய வண்ணமே பெரிய பெருமாளோடு கலந்த பாண் பெருமான் வைஷ்ணவத்தின் சமத்துவ செழுமையையும் பறைசாற்றி நிற்கிறார்.

இறைவன் திருவடிகளும் ஆழ்வார் திருவடிகளும்

nammalwar1
நம்மாழ்வார்

இறைவன் திருவடிக்கமலங்கள் ‘சடகோபம்’ என்றும் ‘சடாரி’ என்றும் நம்மாழ்வார் என்ற ஆழ்வார் பெருமானின் பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றன. ஆழ்வார் அருளிச் செயல்கள் வேதசாரமாக விளங்கி நிற்கின்றன.

மேலும் ஆழ்வார்களைக் கவிஞர்களாயும் தமிழார்வல்லவர்களாயும் கண்டாலும் தாம் பாடியதை ‘இருந்தமிழ் நூல்’ என்றே கூறுவதனூடாக சர்வவல்லவனான பகவானே தம்முள் புகந்து தம் வாக்கில் கலந்து தம்மைத் தாமே பாடிய நூல் என்றே கருதியிருக்கிறார்கள் என்றே கொள்ளமுடிகிறது. ஆக, இவற்றிலுள்ள சொற்பெருக்குகள், தமிழ் இன்பம் உவமை, உருவகங்கள், வர்ணனைகள், எதுகை, மோனை போன்ற யாவும் இரசித்து இன்புறத்தக்கனவே ஆகிலும் அவை யாவற்றிலும் மேலாக பக்திரசத்தையே ஊன்றி அனுபவிக்க வேண்டும்.

இத்தகு பெருமை வாய்ந்த ஆழ்வார்களின் தலைமகனாகக் கொள்ள்ப்படுபவர் நம்மாழ்வார். ஸ்ரீ வைஷ்ணவகுலபதி என்ற சிறப்பிற்குரிய இப்பெருமான் அருளிய இன்பத்தமிழ் மறைத் தொகுதிகள் நான்கு

  1. திருவிருத்தம்- 100 பாசுரங்களால் ஆனது.
  2. திருவாசிரியம்- 7 ஆசிரியப்பாக்களால் ஆன அந்தாதி
  3. பெரிய திருவந்தாதி- 87 வெண்பாக்களாலான அந்தாதி
  4. திருவாய்மொழி- 1102 பாசுரங்களாலானது.

ஆக, நால்வேதசாரமாக தமிழ்மறையாக இப்பெருமான் அருளிச்செய்த மொத்தப் பாசுரங்கள் 1296 ஆகும். நம்மாழ்வார் ஆழ்வார் வரிசைக்கு அப்பால் ஆச்சார்ய வரிசையிலும் வைத்துப் போற்றப்படுகிறார். பதினாறாண்டுகள் உண்ணாமலும் உறங்காமலும் பேசாமலும் இருந்த குழந்தை ஆழ்வாரின் சீடர் ஞான வயோதிபரான மதுரகவியாழ்வார்.

மதுரகவியாழ்வார் நம்மாழ்வாரின் திருத்தொண்டே புரிபவராகி அவர் பேரிலேயே ‘கண்ணி நுண் சிறுதாம்பு..’ என்கிற பத்துப் பாசுரங்களைச் செய்த பெருமை உடையவர் ஆதலினாலும் தேவர்கள் அளித்த நம்மாழ்வார் திருவுருவைப் பிரதிஷ்டை செய்த தன்மையாலும் அவருக்கு அளிக்கும் மரியாதையாக ஆழ்வார் திருவடிகள் ‘மதுரகவி’ என்று அழைத்துப் போற்றப்படுகின்றன. இப்பாதங்களின் துணைக் கொண்டே நாதமுனிகள் நாலாயிரத்தைத் தொகுத்ததும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ ஜகதாச்சார்யர் ஆகிய எம்பெருமானார் ஸ்ரீராமானுஜர் வைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயத்தை பாரதமெங்கும் பரவச் செய்ததும் தனிச்சரித்திரங்கள்.

சேரதேசத்து ராஜாவும் கலியனும்

நான் வைதீக (சைவ)மரபில் வளர்ந்ததால் ஆழ்வார்கள் பற்றிக்கேள்விப்படுகின்ற போது நாயன்மார்களுடன் இணைத்து நோக்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். தவறோ, சரியோ, அப்போது நான் சில அதிசயமான உண்மைகளைக் கண்டேன். குலசெகராழ்வாரை சேரமான்பெருமாளுடனும் திருமங்கையாழ்வாரை சுந்தரமூர்த்திஸ்வாமிகளுடனும் பெரியாழ்வாரை மாணிக்கவாசகருடனும் நம்மாழ்வாரை திருஞானசம்பந்தருடனும் திருநாவுக்கரசரை திருமழிசையாழ்வாருடனும் திருப்பாணாழ்வாரை நந்தனாருடனும் இன்னும்.. நாதமுனிகளை நம்பியாணடார் நம்பி அடிகளுடனும் இணைத்துப் பார்த்திருக்கிறேன். இதனூடே சைவமரபில் அவர்கள் ஆற்றிய புரட்சியும் வைஷ்ணவ மரபில் இவர்கள் ஆற்றிய புரட்சியும் ஒருங்கே நோக்கி சிறப்பை அறிய கூடியதாக இருந்தது.

kulasekara
குலசேகராழ்வார்

இது இப்படியிருக்க சேரதேச அரசவம்சம் தந்த ‘பொன்வண்ணத்தந்தாதி’ பாடிய நாயனார் போல அதே அரசவம்சம் பெரிய ஒரு வைஷ்ணவத் தமிழ்க் கொடையும் செய்தது. அது குலசேகராழ்வார். அவர் பேரிலேயே ‘கோயில் படி’ வழங்கி வருவதும் ஈண்டு சிந்திக்க வேண்டியது. பெருமாள் திருமொழி என்ற 105 பாசுரங்கள் தமிழிலும் முகந்தமாலை என்கிற அத்புத பிரபந்தத்தை சம்ஸ்க்ருத பாஷையிலும் இவர் செய்திருக்கிறார். வேங்கடவனிடம் அதிசயமான பேரன்பு பூண்ட குலசேகரப்பெருமாள்

‘செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே
நெடியானே வேங்கடவா நின் கோயிலின் வாசல்
அடியாரும் வானவரும் அரம்பையரும் கிடந்தியங்கும்
படியாய்க் கிடந்து நின் பவளவாய் காண்பேனே’

என்று உருகுவார்.

இவ்வாழ்வார் கண்ணபுரத்தென் கருமணியே என்று விளித்து திருக்கண்ணபுரம் பெருமாள் பேரில் பாடிய தாலாட்டும் அதி இனிமை வாய்ந்தது. அரங்கத்துப்படை, கச்சிக்குடை, வேங்கடத்து வடை,கண்ணபுரநடை என்று சிறப்புப் பெற்ற திவ்வியதேசமல்லவா? அது.

நீலன், கலியன், கலிகன்றி, பரகாலன், ஆலிநாடன், திருக்குறையலூர்க்கோன் என்றெல்லாம் பேசப்படும் திருமங்கை மன்னன். திருவாலிநாட்டின் குறநிலமன்னனாயிருந்தவர். எதிர் வந்த படை ஓடஓட விரட்டி சோழனுக்குக் கீர்த்தி தந்த சுந்தரர். இவர் காதலித்த பெண் குமுதவல்லி. காதல்ப் பெண்ணால் கெட்டவர்கள் பலருண்டு. ஆனால் பெண்ணால் பெற்றவர்களும் உளர். அவர்களில் மங்கைமன்னன் முதன்மையானவர். சுயநலவாதி –தான் நினைத்ததை செய்யும் வீரன்- இப்பெண்ணால் பரமபாகவதனானான். என்ன அதிசயம்..?

tirumangai_alwar
திருமங்கை ஆழ்வார்

‘வானில் ஏறி விண்மீனையும் சாடுவோம்…. காதற்பெண்ணின் கடைக்கண் பார்வையில்…’ பாரதி சொல்வது போல தன்னால் முடியாதென்று தெரிந்தும் தன் காதல் மனையாளின் கட்டளைக்கு உடன்பட்டு தினமும் களவாடியும் பாகவதகைங்கர்யம் செய்து வந்தார். அதிலேயே பித்தரானார். மாப்பிள்ளை வடிவு கொண்டு வந்த மஹாவிஷ்ணுவையே இடைமறித்து களவாட முயன்றார். அப்போது
பரந்தாமன் ‘கலியனோ… வலியனோ..?’ என்று வினவி திருவெட்டெழுத்தாகிய அஷ்டாட்சர நாமத்தை உபதேசம் செய்ய கலியன் கற்றவர் ஏத்தும் ஆழ்வாரானார். திருஞானசம்பந்தரை இப்பெருமான் சந்தித்து ‘உறவாடி’ பல்சமய உறவாடலை நிகழ்த்தினார் (இல்லை…சைவம் வேறு வைஷ்ணவம் வேறு அல்ல என்பதே சிறியேனின் அபிப்ராயம்) என்றும் கூறப்படுகிறது. ஆனால் பெரியபுராணத்தில் அப்படி எதையும் காணமுடியவில்லை. சைவம் மீள பெரும் உயர்வு பெற்றிருந்த சோழர் காலநூலாதலில் இப்புராணம் இந்தவிஷயத்தை சொல்லாமல் விட்டுமிருக்கலாம்.

நம்மாழ்வாருக்கு திருவரங்கத்தில் மார்கழியில் விழா எடுத்த மங்கiயாழ்வார் நம்மாழ்வார் பாடிய தமிழ் நால்வேதங்கள் போல சிpட்சை,வியாகரணம்,நிருத்தம், கல்பம். ஜொதிடம், சந்தோவிஷிதி என்ற வேதத்தின் ஆறங்கங்கள் போல ஆறு பிரபந்தத்தொகுதிகளை அருளிச்செய்திருக்கிறார்.

பெரிய திருமொழி- 1084 பாசுரங்கள்
திருக்குறுந்தாண்டகம்- 20பாசுரங்கள்
திருநெடுந்தாண்டகம்- 30பாசுரங்கள்
திருவெழுகூற்றிருக்கை- 01
சிறிய திருமடல்- 01
பெரிய திருமடல்- 01

ஆழ்வார் பாசுரங்களின் எழுச்சி

ஆழ்வார் பாசுரங்களை இசையும் ஆடலுமாக ‘அரையர் சேவை’ என்று அபிநயத்துடன் காண்பிக்கிற வழக்கம் இருக்கிறது. இன்றைக்கும் திருவில்லிபுத்தூர் மற்றும் திருவரங்கம் பெரியகோயிலில் இவ்வழக்கு சிறப்போடு இருந்து வருகிறது. இக்கலை அழியாமல் பாதுகாக்கப்படவேண்டும். சிறப்பிற்குரிய தமிழகக்கலைகளுள் ஒன்றாக இது அங்கீகரிக்கப்பெற வேண்டும். கோஷ்டிசேவையாகவும் பாசுரங்கள் பாடப்பெற்று வருகின்றன. ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் காலம் தொட்டு மணிப்பிரவாள நடையில் பாசுரங்களுக்கு வியாக்கியானம் செய்யும் வழக்கமும் ஏற்பட்டது.

முழுமையாக சம்ஸ்கிருத பாஷைக்கே முதன்மையிருந்த விஜய நகர நாயக்கர்காலத்தில் இப்படி தமிழுக்கும் சிறப்புக் கொடுத்து வைஷ்ணவ உரையாசிரியர்கள் இரண்டும் கலந்து எழுதியிருக்கிறார்கள் .கால ஆராய்ச்சியில்லாத இன்றைய ஆய்வாளர்கள் ‘வைஷ்ணவர்கள் தமிழுடன் சம்ஸ்கிருதத்தை கலந்து விட்டார்கள்’ என்று தவறாகக் கூச்சலிடுகிறார்கள்.

வேதாந்ததேசிகர் பெருமான் த்ரமிடோபநிஷத்தாத்பர்ய ரத்னாவளி, த்ரமிடோபநிஷத் சங்கதி என்கிற நூல்களை தமிழ் வேதமான ஆழ்வார் பாசுரங்களை போற்றி சம்ஸ்கிருத மொழியில் செய்திருக்கிறார் .கோதாஸ்துதியும் பாடியிருக்கிறார். இவற்றால் தமிழ் அறியா அயலவர்கள் ஒரு சிலரேனும் இப்பாசுரங்களைக் கற்பதற்காகவே தமிழ்கற்றிருப்பார்கள் என்று கருதமுடிகிறது. இது பற்றி எவரேனும் ஆய்வு செய்தார்களா? ஏன்று தெரியவில்லை.

தெலுங்குக் கீர்த்தனையை பாடுகிறார்களே… என்று கூச்சலிடும் தமிழ் (பற்றாளர்கள்…?;) தயவு கூர்ந்து எந்த ஒரு முரணுமின்றி ஆழ்வார் பாசுரங்கள் தினமும் திருக்கோயில் திருக்கதவம் திறந்த உடனேயே ஆந்திராவிலுள்ள திருப்பதி போன்ற வைஷ்ணவ ஸ்தலங்களில் அநுசந்திக்கப்படுவதை அவதானிக்க
வேண்டும்.

vedantadesika
வேதாந்த தேசிகன்

வேதாந்த தேசிகர் ‘செய்ய தமிழ் மாலைகள் தெளிய ஓதி தேரியாத மறைநிலங்கள் தெரியப்பெற்றோம்’ என்று பாடுவதும் இங்கே கட்டாயம் சிந்திக்க வேண்டியது. குமரகுருபரர் ‘பைந்தமிழ் பின் சென்ற பச்சைப்பசுங்கொண்டல்’ என்று கூறுவதும் இதனையே உணர்த்தி நிற்கிறது. (மழிசையாழ்வார் கதையை உணர்த்துகிறது என்பர் சிலர்)

ஆழ்வார்கள் ‘சரணாகதிக்கு’ முதன்மை தந்திருக்கிறார்கள்.
‘இற்றைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு
உற்றமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்’
(திருப்பாவை- 29)

‘உனக்குப் பணி செய்திருக்கும் தவமுடையேன்’ ( பெரியாழ்வார் திருமொழி)

‘ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி
வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்
தெழிகுழல் அருவித் திருவேங்கடத்து
எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே’
(திருவாய்மொழி)

இப்படியெல்லாம் சொல்லுகிற ஆழ்வார்கள் ஜாதி, குலம், கோத்திரம் பார்க்கவில்லை. அவர்கள் ‘இழி குலத்தவர்களேனும் எம் அடியார்களாகில் தொழுமின் நீர்’ (திருமாலை 42)என்று இறைவனே கட்டளை செய்திருப்பதாகவே பாடியிருக்கிறார்கள்.

இத்தகு ஆழ்வார்களுக்கு விஷ்ணுவாலயங்கள் தோறும் சிற்றாலயங்கள் அமைப்பதும் அவர்களின் திருநாட்களை கொண்டாடுவதும் அவசியமாகும். இவ்வாழ்வார்களின் திருப்பெயராலேயே சக்கரத்தாழ்வார், கருடாழ்வாh, தும்பிக்கையாழ்வார் என்று பெருமாளின் சேனாநாயகர்கள் யாவருக்கும் பெயர் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்றும் கருத முடிகிறதல்லவா..?

தவிர ஈழத்தின் வடபால் உள்ள மூல (சம்ஸ்கிருத)ஸ்காந்தத்திலேயே புகழப்பெறும் பழைமைமிக்க வல்லிபுரம் என்கிற விஷ்ணுவாலயத்தில் எழுந்தருளியுள்ள பெருமாளுக்கே ‘வல்லிபுரஆழ்வார்’ என்றே பழம் காலம் தொட்டுப் பெயர் வழங்கி வருகிறது. இப்படி இறைவனுக்கே பெயர் ஏற்பட்டிருப்பதும் சிந்திக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது. இதுவும் பன்னிரு ஆழ்வார்களின் திருத்தொண்டின் பயனாய் அதன் தாக்கத்தால் ஏற்பட்ட பெயராகவே இருக்க வேண்டும். வைதீக சைவஅந்தணர்களாலேயே வழிவழியாகப் பூஜிக்கப்பெறும் இத்தலத்தில் பன்னிரு ஆழ்வார்களுக்கும் தனியே சந்நிதிகள் சிறப்பாக அமைந்திருப்பதும் இதனை வலியுறுத்தி நிற்கிறது. தமிழில் இராமாயணம் செய்த கம்பரை ‘கம்பநாடாழ்வார்’ என்றும் பாரதம் செய்த வில்லிபுத்தூரரை ‘வில்லிபுத்தூராழ்வார்’ என்றும் இரகுவம்சம் செய்த அரசகேசரியை ‘அரசகேசரியாழ்வார்’ என்றும் போற்றிடுவதும் இங்கு சிந்திக்கத்தக்கதாகவே உள்ளது.

சேக்கிழார் செய்த பெரியபுராணம் நாயன்மார்களின் வரலாற்றைத் தெளிவாகத் தருவது போல ஆழ்வார்கள் பேரில் சிறப்பாக வரலாறு பேசும் காப்பியங்கள் ஏழாமையும் இவர்களின் வரலாறு தொடர்பில் ஏற்பட்டு வரும் குழப்பங்களுக்குக் காரணமாயிருக்கின்றன. ஆக, இதனை நிவர்த்தி செய்து இது பற்றிய ஆய்வுகளை முன்னெடுக்க வேண்டியதும் அவசியமானதாகும். அவ்வாறு அபூர்வமான நூல்கள் ஏதும் இருப்பின் அவற்றபை; பிரபல்யப்படுத்த வேண்டியதும் நம் கடமையாகும்.

இப்படியாக ஆழ்வார் பெருமக்கள் செய்த பெருஞ்சேவையை நினைவில் கொண்டு வாழ்த்துவோம். பிறந்திருக்கிற கன்னித்திங்களில் (புரட்டாதி) வேங்கடம் மேய பேரருளாளன் பெருங்கருணையுடன் ஆழ்வார்கள் பற்றிய சிந்தனையை மனங்கொள்ளுவோம்.

‘பரந்த சிந்தை ஒன்றி நின்று நின் பாதபங்கயம்
நிரந்தரம் நினைப்பதாக நீ நினைக்க வேண்டுமே’
(திருமங்கையாழ்வார்)