அச்சுதனின் அவதாரப்பெருமை – 5 [நிறைவுப் பகுதி]

அச்சுதனின் அவதாரப் பெருமை பகுதி 1, பகுதி 2 , பகுதி 3, பகுதி 4

However, the generic drugs and brand name drugs may have the same chemical composition. Ciplox eye Aomorishi clomiphene for fertility cost drops price comparison, can be applied to treat eye problems. This infection is caused by a bacterium known as pneumocystis.

It is not recommended for use in patients with severe hepatic impairment. The man behind Morón de la Frontera cost of budesonide inhaler the gun used in a rampage near a texas high school is reportedly an avowed white supremacist who recently pledged allegiance to the nazi party. Buy famous 1000mg pills from the most trusted sites and guaranteed prices on famous 1000mg tablets.

In the united states, the lowest doses are given on an as needed basis, but that’s a lot more common in canada. These brands all contain the active ingredient amoxicillin, which is Carandaí price for clomid tablets the generic name for the brand name of amoxicillin, and which is the active ingredient in the brand name of amoxicillin in the u.s. Doxycycline is approved for use in cats (table i).

(தொடர்ச்சி…)
விச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் தம் பெருங் காப்பியத்தில் வேதாந்தத் தத்துவத்தை விளக்கவல்ல பல அரிய பெரிய பக்திப்பாடல்களை விராதன், கபந்தன், இந்திரன் முதலியோர் வாய்மொழியாகச் சேர்த்துள்ளார். முனிபுங்கவராகிய வால்மீகியின் ஆதி காவியத்திலும் கூட இத்தகைய பக்திரசம் ததும்பும் இடங்கள் காணப்படுவது அரிது (யுத்த காண்டத்தில் நான்முகக் கடவுள் இராமனைக் குறித்து உபநிடதங்களையொட்டிச் செய்யும் மாபெரும் துதியைத் தவிர). ஒருவேளை இக்காரணம் கொண்டே ஸ்ரீவைஷ்ணவ பரமாச்சாரியாராகிய ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் கம்பருடைய இராம பக்தியில் மெய்மறந்து, “உன் காவியம் வால்மீகி முனிவருடைய ஆதி காவியத்தை விட மிகச் சிறந்ததாக உள்ளது” என்று கொண்டாடியதாகவும், ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை “ராமாயண தனிசுலோகி” என்ற தம் உரைநூலில் கம்பரைப் பல இடங்களில் மேற்கோள் காட்டுவதையும் அறிகிறோம். (இப்படி சம்பிரதாய ஆச்சாரியர்களே மொழிக்கு முதன்மை தராமல் கருத்துக்கு முதன்மை தந்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது). கம்ப ராமாயணத்தின் ஆரணிய காண்டத்தைச் சேர்ந்த விராதன் வதைப் படலத்தில், விராதன் சாபம் நீங்கிய பிறகு செய்யும் மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் துதியின் முடிவில்

ஒப்பு இறையும் பெறல் அரிய

ஒருவா! முன் உவந்து உறையும்

அப்பு உறையுள் துறந்து, அடியேன்

அருந்தவத்தால் அணுகுதலால்,

இப் பிறவிக் கடல் கடந்தேன்;

இனிப் பிறவேன்; இரு வினையும்

துப்பு உறழும் நீர்த்த சுடர்த்

திருவடியால் துடைத்தாய் நீ.

என்ற பாடல் உள்ளது. விராதன் தான் செய்த தவப் பயனால் பாற்கடலில் பாம்பணையில் விரும்பி யோக நித்திரையில் உள்ள திருமால் (“முன் உவந்து உறையும் அப்பு உறையுள்”) அதனைத் துறந்து, இராமனாய் அவதரித்துத் தனக்குக் காட்சியளித்ததில் தன் கொடிய சாபம் மட்டுமின்றி, “போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்” [திருப்பாவை – 5] ஆகிய முன்வினைகள் நீங்கப் பெற்று மோட்ச நிலையைத் தான் எய்தியதை உவகையோடு உரைக்கிறான். பள்ளிகொண்ட பரமன் தான் விழைந்து அவதாரமெடுக்கும் இச்செய்தியைக் கம்பர், இராமானுஜர் தம் கீதை விளக்கத்தில் எடுத்துள்ள

“ஏஷ நாராயண: ஸ்ரீமான் க்ஷீரார்ணவ நிகேதன:

நாக3பர்யங்கம் உத்ஸ்ருஜ்ய ஹி ஆக3தோ மது2ராம் புரீம்”

எனும் கண்ணனைப் பற்றிய மகாபாரத வரிகளின் எதிரொலியாகவே இராமனைக் குறித்துச் செய்துள்ளாரோ என்று வியக்க இடமுண்டு.

இக்கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் அவதாரம் குறித்த ஓரிரு கேள்விகளை எழுப்பி, அவற்றுடன் ஸ்ரீ பராசர பட்டர் தம் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம உரையில் கூறும் அரியதொரு விளக்கத்தோடு தொடர்பு படுத்தித் துவக்குவோம். முன்பு இத்தொடர்க்கட்டுரையின் மூன்றாம் பகுதியில் சங்க்ஷேப சாரீரகமென்னும் அத்வைத வேதாந்த விளக்க நூலில் இராமாவதார தாத்பர்யம் கூறப்பட்டமையை விரிவாகக் கண்டோம். அப்பகுதிக்கு முன்னும் பின்னும் இருக்கும் சில பத்யங்களைக் காட்டி அதில் அவதாரம் பற்றி முனிகளாலும் அதற்கு பாஷ்யமிட்ட பாஷ்யகாரர்களாலும் சொல்லப்பட்ட சில விஷயங்களையும் இக்கட்டுரையில் பார்ப்போம். அத்துடன் ஆதி சங்கரரும், அவரைப் பரமாச்சாரியாராக ஏற்ற ஸ்ரீ மதுசூதன சரஸ்வதியும் செய்துள்ள சிறந்த பகவத் கீதா பாஷ்யங்களிலிருந்து சில அருமையான செய்திகளையும் இக்கட்டுரையில் எடுத்து ஆராய்வோம்.

இத்தொடரின் சென்ற நான்காம் பகுதியில், தன்னுடைய பக்தர்களுக்குக் காட்சி தந்து அவர்களை மகிழ்விப்பதே அவதாரங்களின் முக்கிய நோக்கம் என்னும் செய்தியை நாம் பார்த்தோம். அப்படி என்ன அவன் பக்தர்களுக்கு அவனையே காண வேண்டும் என்ற துடிப்பு? இது பித்துப் பிடித்தவன் செயல் போன்றல்லவா உள்ளது? அவனைக் காண முடியவில்லை என்றால் பக்தர்கள் துயரப்படுவரா? ஏன், நாம் எல்லோரும் அவனைக் கண்டதே இல்லையே, நன்றாக மூன்று வேளை சாப்பிட்டுக் கொண்டு, கைநிறைய சம்பாதித்து, பிள்ளைக்குட்டிகளுடன் சந்தோஷமாகத் தானே இருக்கிறோம்? இப்படி மேலும் பல கேள்விகளை எழுப்பலாம். இப்படிக் கேட்பவர்கள் ஒரு அற்புதமான தத்துவத்தை மறக்கிறார்கள். அது என்ன என்று ஸ்ரீ பராசர பட்டர் மொழிந்திருப்பதைக் காண்போம்.

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் இராமானுஜருடைய சீடர்களுள் பிரதானராகிய கூரத்தாழ்வானின் மைந்தர். பட்டர் எழுதிய “பகவத் குண தர்ப்பணம்” என்ற சமஸ்கிருத உரைநூலானது, பீஷ்மர் வாய்மொழியாக மகாபாரதத்தில் வரும் பரமனின் ஆயிரம் திருநாமங்களுக்கு எழுதப்பட்ட உரைகளுள் அற்புதமானது. “பகவத் குண தர்ப்பணம்” என்பதற்கு “இறைவனின் குணத்தைக் காட்டும் கண்ணாடி” என்று அர்த்தம். இந்நூலின் முன்னுரையில்,

அறிவுடைய ஒருவன் நேராக ஐம்புலன்களின் வழியாகவோ (பிரத்யக்ஷம்) சிந்தித்து ஊகித்தோ (அனுமானம்) தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் பொருட்களைப் பற்றிய அறிவை வளர்த்துக் கொண்டு, சந்தனம், பூ, பொன் முதலான சுகம் தரக்கூடிய பொருட்களை நுகர்வதையும், நெருப்பு, முள், வாள் முதலிய துன்பம் தரக்கூடிய பொருட்களைத் தவிர்ப்பதையும், கல், மரக்கட்டை, களிமண் முதலான இன்பமோ துன்பமோ தராத ஜடப்பொருட்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதையும் நாம் அன்றாடம் இவ்வுலகில் பார்க்கின்றோம். இவற்றுள் பொருளாதார சுகம் (அர்த்த2ம்), காமம் ஆகிய இரண்டு தாழ்ந்த பலன்களை (புருஷார்த்த2ங்களை) நாடிச் செல்வதை விட்டுவிட வேண்டும். ஏனெனில், அவ்விரண்டும் பல குறைகளால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, அவை (1) அற்பமானவை, (2) பல இம்சைகளைத் தருபவை, (3) அருவருக்கத்தக்கவை, (4) நிலையாதவை, (5) இன்னல்களுடன் கலந்தவை. இப்படி இருந்தும் அவை (6) கடினமான ஆயாசத்திற்குப் பிறகே பெறப்படுபவை. ஆனால், மற்ற இரண்டு புருஷார்த்தங்களாகிய தர்மமும் பரதத்துவமும் (மோட்சம்) முதுமொழியாகிய வேத மறை வழியாகவே அறியப்படுபவை. மற்ற இரண்டாகிய பொருட்செல்வத்துக்கும், காமத்துக்கும் மாறாக அவை முழுவதும் தூய இன்பமயமானவை. ஆகையால், வேத சாத்திரமும் அவை கூறுவனவுமே விரும்பத்தக்கவை. இதிகாச-புராணங்களில் வல்லவர்கள் இவ்வாறு கூறுவரன்றோ:

ஸத்யம் ஸத்யம் புநஸ் ஸத்யம் உத்3த்4ருத்ய பு4ஜம் உச்யதே

வேத3 சா`ஸ்த்ராத் பரம் நாஸ்தி ந தை3வம் கேச`வாத் பரம்’

என்று பட்டர் அறுதியிடுகிறார். சிற்றின்பங்களாகிய காமத்தையும் செல்வத்தையும் தேடுவதிலேயே குறியாக இருப்பதைக் கைவிட்டு, தர்மமும் மோட்சமுமாகிய உயர்ந்த பலன்களைத் தேடுமாறு நமக்குப் பரிந்துரைக்கிறார். இங்கு இரண்டு கேள்விகள் எழலாம்:

மோட்சம் என்பது இறைவன் அருளால் பெறப்படுவது என்று அறிகிறோம். தர்மம் என்பது மோட்சத்துக்கு ஏது தானே, ஏதுவைப் பலனாகக் குறிப்பிடுவது ஏன்?

“அதென்ன தர்மம் மோட்சம் என்று கூறிவிட்டு கண்ணனைப் பற்றிய வியாசர் வசனத்தைக் கூறுகிறார்?”

இரண்டு கேள்விகளுக்கும் ஒரே பதில் – தர்மம் வேறல்ல, கண்ணன் வேறல்ல; “க்ருஷ்ணம் த4ர்மம் ஸனாதனம்” என்பது மகாபாரதத்தில் முனிவர்களின் கூற்று. கண்ணனையே நாடி கண்ணனுக்கே சேவை செய்து கண்ணனையே அனுபவிப்பதைத் தான் “தர்மம்” என்று சொல்கிறோம்.

பட்டர் கூறும் தர்மத்தை ‘பாகவத தர்மம்’ என்று கொள்ளலாம். பாகவத தர்மம் என்றால் என்ன? பூரி ஜகன்னாத க்ஷேத்திரத்தில் 15/16-ஆம் நூற்றாண்டு குடிகொண்டிருந்த அத்வைத ஆச்சாரியாராகிய ஸ்ரீ மதுசூதன சரஸ்வதி தம் நூலாகிய கூடார்த்த தீபிகையில் (Gudhartha Dipika) கீதை 18.65-க்கு விளக்கம் கூறுகையில்,

“ச்’ரவணம் கீர்த்தனம் விஷ்ணோஸ் ஸ்மரணம் பாத3 ஸேவனம்

அர்ச்சனம் வந்த3னம் தா3ஸ்யம் ஸக்2யம் ஆத்ம நிவேத3னம்”

[ஸ்ரீமத் பாகவதம், 7.5.23-24]

என்று பிரகல்லாத ஆழ்வான் பாகவதத்தில் கூறும் நவ வித பக்தியையே பாகவத தர்மம்என்று கூறுகிறார். இதில் கூறப்பட்டுள்ளவை: செவியால் கேட்டல், புகழ் பாடி உரைத்தல், மனதை விஷ்ணுவிடம் செலுத்துதல், அவன் திருவடிகளுக்குச் சேவை செய்தல், அருச்சித்தல், பல்லாண்டு பாடுதல், அடிபணிதல், நட்பு கொள்ளுதல், ஆன்மாவை அற்பணித்தல் ஆகிய ஒன்பது வித பக்தி.

இது வெறும் கீழ் நிலையில் இருப்பவர்களுடைய யுக்தி அன்று; ஸ்ரீ சங்கரரே “விஷ்ணு தத்துவத்தை அறிபவன் ஞானி [“ஜ்ஞானீ விஷ்ணோ: தத்த்வவிச் ச ஹே ப4ரதருஷப4:” – ஆதி சங்கரர் கீதா பாஷ்யம், 7.16] என்று கீதைக்கு உரையிடுகையில் கூறுகிறார். அது மட்டுமன்று, ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைதன்யரும் ஸ்ரீ வல்லபாச்சாரியாரும் மதுர பக்தியைப் பரப்புவதற்கும் பல நூற்றாண்டுக்களுக்கு முன் ஆதி சங்கரரே,

“தன் சித்தத்தை என் மீது செலுத்தி, கண் முதலான ஐம்புலன்களையும் என்னில் ஆழ்த்தி, வாழ்க்கையை எனக்கே அற்பணித்து, என் புகழைச் சொல்லிக் கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் என்னைப்பற்றி விளக்கி உணர்த்துவர். ஒப்பற்ற ஞானம், பலம், ஐச்வர்யம், வீர்யம், சக்தி, தேஜஸ் ஆகிய ஆறு குணங்களோடு கூடியவனாக என்னைப் பற்றிக் கலந்து பேசி மகிழ்வர். தமக்குப் பிரியமானவருடன் அனவரதம் சேர்ந்து இருப்பதைப் போன்ற திருப்தியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இருப்பர்” [ஆதி சங்கரர் கீதா பாஷ்யம், 10.9]

என்று கண்ணன் வாக்கை மிகச் சிறப்பாக மெருகேற்றி உரையிட்டிருப்பது கொண்டாடத்தக்கது. இதை எவ்வளவு நேரம் செய்ய வேண்டுமாம்? எவ்வளவு வருடங்கள் செய்ய வேண்டுமாம்? சங்கரர் கூறுகிறார்: “நீண்ட நாள் — அதாவது வருடத்துக்கு ஆறு மாதம் என்றெல்லாம் அல்ல; வாழ்நாள் முழுதும் இடைவிடாது — கண்ணனை மனதில் நிறுத்தி உபாசிக்க வேண்டும். அத்தகைய யோகிக்குக் கண்ணன் அடைய எளியவனாக உள்ளான்.” [ஆதி சங்கரர் கீதா பாஷ்யம், 8.14] அதற்கும் மேலாக,

மனதை ஸ்திரமாக வைக்கும் யோகத்தைக் கடைபிடித்து வேறு புகலிடமில்லாமல் சர்வேஸ்வரனாகிய கண்ணனிடத்திலேயே சரண் புகவேண்டும். தாழ்ந்த பலன்களை விரும்பும் ஏனையோர் யாக வேள்விகளையும், விரதத்தையும், தானம் கொடுப்பதையும் அப்பலனை அடைதற்குரிய சாதனமாகக் கடைபிடிப்பர். கண்ணனை அடைய விரும்புபவனோ வேறு சாதனங்களைக் கைவிட்டுத் தன் சிந்தையை அவன் மீதே செலுத்தி அவனையே பற்றுகிறான். “இத்தகைய யோகியானவன் என்னை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்” என்று கண்ணன் கூறுகிறான்.

[ஆதி சங்கரர் கீதா பாஷ்யம், 7.1]

என்றும் குறிப்பிட்டிருப்பது ஆழ்ந்து தியானிக்கத்தக்கது.

பிரகல்லாத ஆழ்வானும், சங்கரரும் கூறும் பக்தியை இடையறாது வாழ்நாள் முழுதும் கடைபிடிக்க, அச்சுதனின் அவதார இலீலைகளல்லவோ நமக்கு வழி தருகிறது? “இராமன் தாமரைக் கண்ணனாவன் அன்றோ” [ “ராமோ ராஜீவ லோசன:” – வால்மிகி இராமாயணம்] என்னும்படி இவனுடைய சுகுமாரமான, மென்மையான திருமேனியானது காட்டிலும் மேட்டிலும் சென்று வாடுகிறதே என்று வருந்தி அவனுக்குப் பல்லாண்டு பாட வேண்டாமா? அவன் புகழ் பாடுவதையே வாழ்நாள் முழுதும் செய்ய வேண்டுமானால், அவனைப் பற்றி நாள் தோறும் நினைத்திருக்க வேண்டுமானால், அவன் செய்த இலீலைகளைப் பற்றி இனிக்க இனிக்கப் பேசுவதென்றால், நிர்விசேஷ சித் ஸ்வரூபம் (குணமற்ற ஆன்ம வடிவு) மாத்திரம் இருந்தால் போதாதே? அப்படிப் புலன்களுக்கு எட்டா நிலையில் மாத்திரம் இருப்பவனை எப்படி “அச்சுதா அமரர் ஏறே ஆயர்தம் கொழுந்தே” என்று பாடி வணங்க இயலும்? ஆகையால் தான், வெறும் யோகிகளுக்கும் ஞானிகளுக்கும் மாத்திரம் கிடைத்தால் போதாது என்று கருதித் தன்னை இப்படி எளிமையாக ஆக்கிக் கொள்கிறான் மாயவன்.

இக்காரணம் பற்றியே, நிர்விசேஷ பிரம்ம வாதியாக – பழுத்த அத்வைதவாதியாக இருந்தபோதும் ஸ்ரீ மதுசூதன சரஸ்வதியும், சர்வஞாத்ம முனிகளின் சங்க்ஷேப சாரீரகம் என்ற வேதாந்த நூலில் வரும்

“… ப்ரபோ4: ஸகல லோக ஹிதாவதார

ஸ்வேச்சா2வினிர்மித வபுர் வரம் அந்தரேண”

[சங்க்ஷேப சாரீரகம், 2.179]

என்ற இடத்திற்கு, அந்நூற்குத் தாம் எழுதிய ஸார ஸங்க்3ரஹம்‘ என்னும் விளக்கவுரையில் முதலில்,

“கம்சன் முதலான அசுரர்களையோ, இராவணாதிகளையோ வதைப்பதனால் சகல லோகங்களுக்கும் நன்மையை அளிக்கும் அழகிய திருமேனிகளாகிய அவதாரப்பெருமையையே ’ஸ்வேச்ச2யா… வபுர் வரம்’ என்று விவரிப்பது.”

என்று விளக்கிய பிறகு, அவ்விடத்தை ஒட்டியே

“தன்னுடையவர்களாகிய பக்தர்களின் இச்சைக்கு இணங்க, என்றுமாம். அவியக்த பிரம்மமாகிய அக்ஷரமாக இருக்கும் பரமாத்மாவை உபாசிப்பது அதி துர்லபம் ஆகையாலே தன்னுடைய பக்தர்களுடைய வேண்டுதலைப் பூர்த்தி செய்யும் வண்ணம் பகவானால் எடுக்கப்படும் அவதாரம்.”

என்று கூறுகிறார். ஸங்க்ஷேப நூலில் முனிகளுடைய வாக்கியத்தில் “ஸ்வேச்சயா” [தன்னிச்சையாக (அ) சுதந்திரமாக] என்று இருப்பினும், “தன்னுடையவர்களாகிய பக்தர்களின் இச்சைக்கு இணங்க” என்று மதுசூதனர் பாஷ்யமிட்டிருப்பது அருமையான விஷயமாகும் (ஸ்ரீ ராமதீர்த்தரும் அன்வயார்த்தபிரகாசிகையில் இப்படியே உரையிட்டுள்ளார்).

இப்படி எழுதியதோடு நிற்கவில்லை, பக்தி நிரம்பிய சுலோகங்களாகவும் செய்துள்ளார்… தமது ’கூடார்த்த தீபிகை’ (Gudhartha Dipika) என்னும் பகவத்கீத உரையில் ஆங்காங்கு மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் அர்த்தங்களைக் கொண்ட பல சுலோகங்களை பாடியுள்ளார்:

“த்4யாநாப்4யாஸ வசீ’க்ருதேன மநஸா தந் நிர்கு3ணம் நிஷ்க்ரியம்

ஜ்யோதி: கிம் ச, ந யோகி3நோ யதி3 பரம் பச்’யந்தி பச்’யந்து தே |

அஸ்மாகம் து தத்3 ஏவ லோசன-சமத்காராய பூ4யாச் சிரம்

காலிந்தீ3 புலிநோதரே கிம் அபி யந் நீலம் மஹோ தா4வதி ||

[தம்முடைய யோக பலத்தினால் மனதை அடக்கிக் குணமற்ற ஆன்ம ரூபத்தைச் சில ஞானிகள் கண்டால் கண்டுகொள்ளட்டும். நமக்கோ, யமுனைக்கரையில் துள்ளி விளையாடும் அந்த நீலநிற ஒளிவடிவம் ஒன்றே நம் நமது கண்கவர எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும் கூடார்த்த தீபிகை, 13-ஆம் அத்தியாய அவதாரிகை]

“காருண்யதோ நரவதா3சரத: பரார்த்தா2ந்

பார்த்தா2ய போதி4தவதோ நிஜமீச்வரத்வம் |

ஸச்சித்ஸுகை2கவபுஷ: புருஷோத்தமஸ்ய

நாராயணஸ்ய மஹிமா ந ஹி மாநமேதி ||”

“கேசிந்நிக்3ருஹ்ய கரணாநி விஸ்ருஜ்ய போ4கம்

ஆஸ்தாய யோக3மமலாத்மதி4யோ யதந்தே |

நாராயணஸ்ய மஹிமாநம் அநந்த பாரம்

ஆஸ்வாதயந்ந் அம்ருதஸாரம் அஹம் து முக்த: ||”

[மனிதனைப் போலக் காட்சியளித்து, ஆழ்ந்த மெய்ப்பொருளியலையும் தன்னுடைய உண்மையான ஈசுவர சொரூபத்தையும் பார்த்தனுக்கு உரைத்தும் காட்டியும் விளக்கிய கருணைவள்ளலாகிய புருடோத்தமனாம் நாராயணனுடைய மகிமை பெருவியப்பை அளிக்கின்றதன்றோ! சிலர் தம் ஐம்பொறிகளை அடக்கி, போக பலன்களைக் கைவிட்டு, யோகத்தைக் கடைபிடித்து அடையும் சித்த சுத்தியினாலேயே மோட்சம் அடைய முயற்சி செய்கின்றனர். யானோ, நாராயணனுடைய மகிமையாகிய எல்லையற்ற அமுதக்கடலைச் சிறிது சுவைத்ததினாலேயே முக்தனானேன்.கூடார்த்த தீபிகை, 15.18]

இப்படி ஞானிகள் பாமரர்கள் என்ற பாகுபாடின்றித் திருமாலின் எளிமையைப் புகழ்ந்துள்ளமை அவன் அவதாரப் பெருமையையும் அதனால் நாம் அடையும் பயனையும் நன்கு உணர்த்தும்.

நிற்க. இனி, “அவதாரங்கள் சுய சங்கல்பத்தால் ஏற்படுவது” என்பது பூரணமான விளக்கம் அன்று என்பதையும், அதையும் பூர்த்தி செய்யும் வண்ணம் விளங்கும் இன்னொரு அரிய செய்தி ஒன்றைப் பார்த்துவிட்டு இத்தொடரை முடித்துக் கொள்வோம். உந்துதல் இன்றித் தானே விரும்பி அவதரித்தாலும், அவன் தன் ஈச்வரத் தன்மையும் வீர சௌர பராக்கிரமங்களும் குன்றாத வண்ணமே அவதரிக்கிறான் என்பதும் பெரியோர் வாக்கு. அதாவது, அவன் கீழே இறங்கி வருவது “தன் கண்ணைத் தானே குத்திக் கொண்டு பார்வையிழந்து அந்த இலீலை முடிந்ததும் மீண்டும் கண்பார்வையைத் திரும்பப் பெறுவது” என்பது போல அன்று. ஆதி சங்கரர்

“எப்படி மாயாவி ஒருவன் இந்திர ஜாலம் செய்யும் பொழுது தன்னைத் தானே மயக்கிக் கொள்வது இல்லையோ, அவ்வாறே” [ஆதி சங்கரர் கீதா பாஷ்யம், 7.25]

என்று விளக்கியுள்ளார். ஸ்ரீ ராமதீர்த்தர்,

“உலகத்தில் உள்ளாரைப் போல அறிவை இழந்து அதை வித்யா பலத்தினால் திரும்பப் பெறுவது போலன்று இராமன் செயல். அது வெறும் நாடகமே. ஸ்வதந்த்ரனாகிய ஸ்ரீராமனிடத்தே சிறிதளவும் மயக்கம் உண்டானதை நாம் கேள்விப்படவில்லையாதலால்.” [அன்வயார்த்த பிரகாசிகை, 2.182]

என்று இராமாவதார விஷயமாகவும் குறிப்பிட்டிருப்பது நோக்கத்தக்கது. இராமானுஜரும் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகரும் முறையே கீதா பாஷ்யத்திலும் தாத்பர்ய சந்திரிகையிலும் [கீதை 4.6] இவ்விஷயத்தை மேலும் பல பிரமாணங்கள் காட்டி விஸ்தாரமாக விளக்கியுள்ளனர். விரிவிற்கஞ்சி அதை இங்கு விளக்கவில்லை.

இறுதியாக, நாம் இதுவரை கண்ட அவதாரப் பெருமைகளையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்து ஓரிடத்தில் அர்ஜுனன் வாய்மொழியாக (கீதை மூலத்தில் இல்லாவிடினும், உரையில்) கவிதை நயம்பட ஸ்ரீ மதுசூதன சரஸ்வதி விளக்கியுள்ளார். அவ்விடத்தின் தமிழாக்கம் பின்வருமாறு:

“கண்ணா, நீயோ பிறக்கும் பொழுதே யோகிகளால் விரும்பப்படும் ரூபமாகிய, வைகுண்டமென்னும் உயர்ந்த நல்வீட்டில் குடிகொண்டுள்ள அந்த திவ்ய மங்கள ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினாய். அத்துடன் ஸ்ரீவத்சம், கௌஸ்துபம், பாதம் வரை நீண்டிருக்கும் வைஜயந்தி மாலை முதலானவையோடும், வெண்சங்கம், தாமரை மலர், கௌமோதகி என்னும் கதை, சக்கரம் ஆகியவற்றை ஏந்திய நான்கு கரங்களுடனும், கருட வாகனத்துடனும், அண்டமெல்லாம் உன்னை ராஜாதிராஜன் என்று முடிசூட்டப்பட்டிருப்பதாகிய சிறந்த பெருமையுடனும், சகல தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வெற்றிகொண்டும் விளங்குகிறாய். பல அரிய இலீலைகளைப் புரிகிறாய். அவதாரங்களுக்குச் சூடாமணியாக விளங்கியும் வைகுண்டத்திற்கு அரசாகவும் இருக்கிறாய். இஞ்ஞாலம்வாழ் மக்களுடைய துயர் அனைத்தையும் தீர்க்கும் வண்ணம் அவதரித்துள்ளாய்; பிரமனுடைய படைப்பில் எங்குமே காணப்படாத, ஒப்பற்ற சௌந்தரியங்களைக் குறைவறப் பெற்றுள்ளாய். உன்னுடைய குழந்தைப் பருவ விளையாட்டாக பிரமனையே தலைகுனியச் செய்தாய். ஆயிரம் சூரிய கிரணங்களை ஒத்த பொன்னிற ஆடையையும் கண்கவரும் அழகிய கார்முகில் உருவத்தையும் பெற்றுள்ளாய்; இந்திரனை ஜயித்து பாரிஜாதத்தைப் பெற்றாய். வாணாசுரனுடன் போர் புரிகையில் சிவனையும் வென்றாய். தேவர்களையெல்லாம் நடுங்க வைத்த நரகாசுரனைக் கொன்று அவனிடமிருந்த எல்லாவற்றையும் அரக்கர்களது உயிர்களோடு சேர்த்து அபகரித்தாய். அதே சமயம் ஒன்றும் இல்லாமல் திண்டாடிய சுதாமாவைச் செல்வந்தன் ஆக்கினாய். பதினாறாயிரம் திவ்விய உருவங்களை எடுத்தாய்; அளவற்ற சிறப்பை உடைய குணங்களைப் பெற்றுள்ளாய்; திசை எங்கும் பரவிய கீர்த்தியை உடையாய். நாரத மார்க்கண்டேயாதி ரிஷிகளுடைய வந்தனங்களுக்குப் பாத்திரமானாய். இப்படிப்பட்ட உன்னை சீவன் என்று பகுத்து அறியாதவன் கூட எண்ணுவதற் கிடமில்லையே?”

[கூடார்த்த தீபிகை, 7.24]

முடிவுரை:

இது வரை நாம் “அச்சுதனின் அவதாரப்பெருமை” தொடரில் பார்த்திருப்பது இறைவன் திருமாலுடைய குணக்கடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு சிறு திவலையே. முறையே ஐந்து கட்டுரைகளில் நாம் பார்த்தவை:

(i) பரம்பொருளுக்கு உபநிடதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள தன்மைகள்; ஐம்புலன்களுக்கும் எட்டாமை; ஆதி சங்கரர் விளக்கம்: அ) ஸ்ரீமந் நாராயணனின் ஆறு இறைத் தன்மைகள், ஆ) பிரபஞ்சத்தின் முதற்காரணமானவன் தனக்கென்று ஒரு தனிப்பட்ட ஆசையும் நோக்கமும் இன்றி உயிர்கள் உய்யும்பொருட்டு அவதரித்தல், இ) திருமாலுக்கு அவதாரங்கள் காட்டும் ஒப்பற்ற பராக்கிரமங்கள்.

(ii) ஸ்ரீ கிருஷ்ண ஜன்மாஷ்டமி/ஸ்ரீஜயந்தி ஸ்பெஷல்: ஸ்ரீ நாராயணீயத்திலிருந்து கிருஷ்ண ஜனனம் பற்றிய பகுதிகளின் சுருக்கம்: வானத்தார் திருமாலைப் பாற்கடலுக்குச் சென்று அவதார்ம் புரியுமாறு வேண்டுதல்; திருமால் தேவகி அம்மையின் எட்டாம் கர்ப்பத்தில் தோன்றுதல்; திருமால் பிறப்பெடுத்த தருணம் அவன் முழுமுதற் தோற்றத்தை தேவகியும் வசுதேவரும் கண்டு துதித்தல்; வசுதேவர் நள்ளிரவு யமுனை நதி தாண்டி மாயோனை ஆயர்ப்பாடியில் நந்தகோபர் இல்லத்தில் விட்டு வருதல்; மாயோன் பிறந்த செய்தி கேட்டு ஆயர்ப்பாடி கோலாகலமும் கொண்டாட்டமும்.

(iii) அத்வைத ஆச்சாரியார்கள் விளக்கம்: அ) இராமாவதாரத்தின் தாற்பரியம்; ஆ) வினைக் கட்டுக்குள் (கர்ம சம்பந்தம்) இல்லாத இறைவன் தன்னிச்சையாகப் பிறப்பெடுக்கும் தன்மை; இ) அவதார இலீலைகளின் உட்பொருள்.

(iv) கீதையில் அவதாரங்களுக்குக் கூறப்படும் முக்கியக் காரணங்கள் குறித்த தருக்கம்; முக்கியக் காரணமான “நல்லாரைப் பேணுதல்” என்பதற்கு இராமானுஜர் கூறும் விளக்கம்; பாகவதத்தில் கஜேந்திர மோட்ச சம்பவ விளக்கம்; நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியிலும் நம்பிள்ளை ஈட்டிலும் கஜேந்திர மோட்ச விளக்கம்; மேற்படி இரண்டிற்கும் முன்கூறிய இராமானுஜர் கீதை விளக்கத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமை.

(v) புருஷார்த்தங்கள் பற்றிய விளக்கம்; பரமனே உயர்ந்த புருஷார்த்தம்; அக்ஷர பிரம்மத்தை உபாசிப்பதில் உள்ள கடினமும் அவதாரங்கள் காட்டும் எளிமையும்; அவதாரங்களில் இறைத்தன்மை குன்றாமல் வெளிப்பட்டமை.

கட்டுரை எழுதியவரின் குறிப்பு:

இத்துடன் மேற்கண்டவாறு ஐந்து பகுதிகளில் “அச்சுதனின் அவதாரப்பெருமை” என்ற சிறு கட்டுரைத்தொடர் முடிக்கப்பட்டது. அவதாரப்பெருமை பற்றி இன்னும் சொல்வதற்கு நிறைய உள்ளன – பாகவதத்திலிருந்து, மகாபாரதத்திலிருந்து, கம்ப ராமாயணத்திலிருந்து, விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் தசாவதார மகிமை, இப்படி எழுதிக்கொண்டே போகலாம். இருப்பினும், இப்போதைக்கு இக்கட்டுரையுடன் நிறுத்தி விட்டு புதிய அத்தியாயம் ஒன்றைத் தொடங்குவோம். பின் ஒரு நாள் “யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய”, “பரித்ராணாய ஸாதூனாம்” என்று கீதை சொல்வது போல, தகுந்த வாய்ப்பும் தருணமும் வரும்போது பரமன் திருவுள்ளம் பற்றினால் கண்டிப்பாக அவதாரப்பெருமைத் தொடர் மறு அவதாரமெடுக்கும் என்று உறுதிமொழி இடுகிறேன்.

அனைவருக்கும் மங்களமுண்டாகட்டும்!!!