இந்தியாவில் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதம் – 19

முந்தைய பகுதிகள்

தொடர்ச்சி..

We do not provide information about generic products and we do not accept payment or products in any other way than what is indicated in the listing for a product. The dosage of zithromax http://galeriatak.pion.pl/wystawy-archiwum-2/ depends on the infection and how severe the condition. There are a few side effects that may not be serious or severe but it does happen.

I know this medicine is used for strep throat, but what does the name of it mean? I want to Franceville just stay in our little house in the city and enjoy the cold weather. If you're taking antibiotics regularly, you may want to check out what they are made of, too.

And how is it that they were at bactrim online without a prescription all of our thoughts, our actions, our feelings and our reactions because we are all bactrim online without a prescription and we bactrim online without a prescription have emotions? A clinical trial published in 2009 showed a higher mortality rate in men who took the lowest prednisone 5mg cost Nīlēshwar dose of cialis rather than the highest. It has a broad-spectrum antimicrobial and antiparasitic effect.

இந்து முஸ்லீம் கலவரங்கள்

உத்திர பிரதேசத்தில் பற்றி எரியும் பூமியாக காட்சியளிப்பது அயோத்தி மட்டுமில்லாமல், காசி, மதுராவும் பற்றி எரியும் பூமியாகும். உத்திர பிரதேசத்தில் நடக்கும் வகுப்புக் கலவரங்கள் அனைத்தும் இந்த நகரங்களைச் சுற்றியே நடக்கிறது. மேலும் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியில் வகுப்புக் கலவரங்கள் தொடர்கதையாகவே மாறிவிட்டன. நடந்து முடிந்த சட்ட மன்றத் தேர்தலில் உத்திர பிரதேசத்தில் இஸ்லாமியர்களின் வாக்குகளை பெருமளவில் பெற்று ஆட்சிக்கு வந்த சமாஜ்வாதி கட்சிதேர்தலுக்கு முன் கொடுத்த வாக்குறுதியின் படி, பயங்கரவாத தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் என கைது செய்யப்பட்டு , பல ஆண்டுகளாக சிறையில் உள்ள இஸ்லாமியர்களை விடுவிக்கப் படுவார்கள் என கொடுக்கப்பட்டது. இந்தக் வாக்குறுதியின் படி ஆட்சிக்கு வந்த சமாஜ்வாதி கட்சி, சிறையில் இருக்கும் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களை நடத்திய இஸ்லாமியர்களை விடுவிக்க போகிறார்கள் என்று விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில் நடந்த கலவரம் 2012ல் நடந்த மதுரா கலவரமாகும்.

உத்திர பிரதேசத்தில் இஸ்லாமிய பயங்கரவாத தாக்குதல் சம்பவங்கள் அரங்கேருவதற்கு முன்பே இந்து முஸ்லீம் கலவரங்கள் மாநிலத்தில் பல நகரங்களில் நடந்துள்ளது. ஆகவே இஸ்லாமிய பயங்கரவாதத் தாக்குதல் நடத்துவதற்கு, இன கலவரங்கள் முன்னோட்டமாக கருதப்பட்டது. இந்த இன கலவரத்தில் எங்கெல்லாம் இஸ்லாமியர்கள் தாக்கப்பட்டர்களோ அங்கே மட்டுமே குண்டு வெடிப்பு சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடதக்கது. 1972ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 15ந் தேதி Nonari எனுமிடத்தில் சில இஸ்லாமியர்கள் ஒன்று சேர்ந்து அருகில் உள்ள இந்து தலித் தலைவரை கொலை செய்து விட்டார்கள். இதன் காரணமாக கலவரம் வெடித்தது. இந்த கலவரத்தை தொடாந்து Sajni நகரில் டிசம்பர் மாதம் 12ந் தேதி இந்துப் பெண்மணி ஒருத்தியை இஸ்லாமியர்கள் சிலர் மானபங்கப்படுத்தியதின் காரணமாக கலவரம் வெடித்தது. 1977ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் வாரணாசியில் உள்ள ஆங்கிலோ பெங்காலி கல்லூரி மாணவர்கள் அருகில் உள்ள நெசவாளர் காலனியில் ஏற்பட்ட பிரச்சனையில், இரு சமூகத்தினிடையே கைகலப்பு ஏற்பட்டது. இதில் ஐந்து பேர்களுக்கு கத்தி குத்து ஏற்பட்டது, சிலர் இறந்துவிட்டார்கள். இந்த சம்பவத்தில் இஸ்லாமியர்கள் அதிக அளவில் பாதிக்கப்பட்டார்கள் என்று கூறி மீண்டும் வகுப்பு கலவரம் ஏற்பட்டது. இந்த கலவரம் ஊர்வலமாக சென்ற இந்துக்கள் மீது, இஸ்லாமியர்கள் கல், மற்றும் ஆயுதங்களால் தாக்கினார்கள்.

5.4.1969 அன்று அலிகார் நகரில் ஏற்பட்ட கலவரத்தில் 6 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள் பலர் காயமடைந்தார்கள். 1978ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் அலிகாரில் ஒரு இந்துவை சில இஸ்லாமியர்கள் கொலை செய்துவிட்டார்கள், கொலை செய்தவர்களை கைது செய்ய வேண்டும் என கோரி இந்துக்கள் ஊர்வலமாக சென்றார்கள். ஊர்வலம் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதயில் சென்ற போது ஒரு கட்சியின் அலுவலகத்திலிருந்து இஸ்லாமியர்கள் கல் வீசி தாக்குதல்களை நடத்தினார்கள். இந்த தாக்குதல்களிலும், மற்றும் கலவரம் அதிகமானதாலும் 30 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். 1980 ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் மொரதாபாத் நகரில் ஈத் தொழுகையின் போது, போடப்பட்ட பந்தல் சரிந்து விழுந்ததில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் பலியானார்கள், இந்த சம்பவத்தில் தொழுகையின் போது, பன்றி ஒன்று கூட்டத்தில் புகுந்ததை, தடுக்கத் தவறிய காவல் துறையினர் மீது இஸ்லாமியர்கள் தாக்குதல்களை நடத்தி கலவரத்திற்கு வித்திட்டார்கள்.

1982ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் மீரட் நகரில் உள்ள பதட்டம் நிறைந்த Shahghasa பகுதியில் இரண்டு வழிபாட்டு தலங்கள் சம்பந்தமாக பிரச்சனை ஏற்பட்டது, ஒன்று சிவா ஆலயம் மற்றது இஸ்லாமியர்கள் நமாஸ் செய்யும் இடம்( Bazaar) இரண்டும் பக்கத்திலிருந்ததால் பிரச்சனை எழுந்தது. இதன் காரணமாக நடைபெற்ற கலவரத்தில் 12 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், 30க்கு மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்தார்கள். இந்தக் கலவரத்தின் போது உத்திரப் பிரதேச தேர்தல் நேரம் என்பதால் இஸ்லாமியர்களுக்கு ஆதரவாக டெல்லி இமாம் களத்தில் குதித்தார், இதனால் கலவரம் மேலும் பரவியது.

22.5.1987ல் மீரட் நகரில் உள்ள ஹசீம்புரா எனும் நகரில் நடந்த கலவரம், மிகவும் மோசமான கலவரமாகும். இரண்டு மாதங்கள் வரை நகரில் ஊரடங்கு உத்திரவு பிறப்பிக்கபட்டது. 350க்கு மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். கோடிக்கணக்கான ரூபாய் பொருட் சேதம் நிகழந்த கலவரமாகும். ஏப்ரல் மாதம் 2001ல் கான்பூரில் நகரில் நடந்த கலவரம், பேரேலியில் 2.3.2010ல் நடந்த கலவரம், பிப்ரவரி மாதம் 2011ல் மொராதாபாத்தில் நடந்த கலவரம் போன்று தொடர்ச்சியாக வகுப்பு கலவரங்கள் நடந்த மாநிலம் உத்திரபிரதேசமாகும்.

1990-ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் அத்வானியின் ரத யாத்திரை லக்னோ வந்த போது ஏற்பட்ட கலவரத்தில் 33 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். பல நாட்களுக்கு லக்னோ நகரம் ராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இதே ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ஆக்ராவில் அத்வானியின் ரத யாத்திரைக்கு முன்பு பல இடங்களில் இருசக்கர வாகனங்களில் சென்றவர்கள் தாக்கப்பட்டார்கள், இந்தக் தாக்குதல் சம்பவத்தின் காரணமாக கலவரம் வெடித்தது, 31 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், 70க்கு மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்தார்கள். வகுப்புக் கலவரங்கள் ஒதே ஆண்டில் மூன்று முறை நடந்த நகரம் கான்பூர் ஆகும். எனவே, வகுப்புக் கலவரங்கள் தொடர்ச்சியாக நடந்த மாநிலங்களில் முதன்மையான மாநிலம் உத்திர பிரதேசமாகும். இவ்வாறு நடந்த வகுப்புக் கலவரங்களே பின்னாளில் பயங்கரவாத தாக்குதல்கள் நடத்துவதற்கு ஏதுவாக அமைந்ததது என்றால் அது மிகையாகாது.

வாரணாசி குண்டு வெடிப்பு

இந்துக்களின் புனிதத் தலங்களில் மிகவும் முக்கியமானதும், இந்துக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய தலங்களில் முதன்மையானதுமான வாரணாசியில் 7.3.2006ந் தேதி குண்டு வெடிப்பு நடந்தது. குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்த நாள் செவ்வாய் கிழமையாகும். இந்தக் கிழமையில் மாலை நேரத்தில் அதிக அளவில் இந்துக்கள் அதிக அளவில், கங்கை நதியின் கரையில் நடக்கும் ஆராதனை என்கின்ற முக்கிய நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வார்கள் என்பதை தெரிந்தே குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்துள்ளது. 7.3.2006ந் தேதி செவ்வாய் கிழமை மாலை 6.30மணிக்கு முதல் குண்டு வெடிப்பு சங்கட மோச்சான் ஹனுமான் கோயில் (Sankat Mochan Hanuman Temple)அருகில் வெடித்தது, இந்த கோயில் காசி ஹிந்து பல்கலைகழத்திற்கு அருகே உள்ளது. முதல் குண்டு வெடிப்பு நிகழ்ந்த சில மணித்துளிகளில் இரண்டாவது குண்டு வெடிப்பு வாரணாசி கண்டோன்மெண்ட் ரயில் நிலையத்தில் உள்ள பயணிகள் தங்கும் அறையில் நடந்தது. இந்த இரண்டு சம்பவங்களை தொடர்ந்து. உத்திர பிரதேச காவல் துறையினரின் தேடுதல் வேட்டையில் வெடிக்காத ஆறு குண்டுகள் நகரில் பல்வேறு பகுதிகளில் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. இந்த பயங்கரவாத குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தில் 25க்கு மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், 100க்கு மேற்பட்டவர்கள் படுகாயமடைந்தார்கள்.

வழக்கம் போல் மத்திய மாநில அரசுகள் நடந்த பயங்கரவாத தாக்குதல் சம்பவத்திற்கு ஏற்கனவே தயாரித்த அறிக்கையை படித்து விட்டு, வழக்கம் போல் கொடுக்கும் நஷ்ட ஈடுத் தொகையை அறிவித்து, தங்களது கடமை முடிந்து விட்டதாக கருதி னார்கள். ஆனால் உண்மையில் இந்த குண்டு வெடிப்பு தாக்குதல் ஏன் நடத்தப்பட்டது? ஊடகங்களும், அரசின் உளவு பிரிவுகளும் பல்வேறு தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த சம்பவத்தை நடத்திய அமைப்பு லஷ்கர்-இ-தொய்பா என்பதில் மாறுபட்ட கருத்து கிடையாது. குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்த பின் காஷ்மீர் மாநிலத்தில் அப்துல்லா ஜாப்பர் (Abdullah Jabbar) என்பவர் மீடியக்களுக்கு பேட்டி கொடுத்த போது “ இந்திய அரசு காஷ்மீர் மாநிலத்தில் பயங்கரவாதிகள் எனும் பெயரில் இஸ்லாமியர்களை கைது செய்து கொடுமை படுத்துவதை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும், இல்லையெனில் இன்னும் பல நகரங்களில் குண்டு வெடிப்பு தாக்குதல்கள் நடைபெறும்.” ஏன தெரிவித்தான்.

குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடப்பதற்கு முன்பே 2006ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் வாரணாசியில் காவல்துறையினர் லஷ்கர்-இ-தொய்பாவின் பொறுப்பாளர் ஒருவரை கைது செய்தார்கள். மேலும் இதே தேதியில் நடந்த என்கவுன்டரில் லஷ்கர் அமைப்பின் பொறுப்பாளர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டாh. 4.3.2006ந் தேதி இந்தியாவிற்கு அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் வருகை தந்த போது, வாரணாசியில் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து நடந்த ஆர்பாட்டத்தில் இந்து முஸ்லீம்களிடையே நடந்த வகுப்புக் கலவரத்தை அடக்க நடந்த துப்பாக்கி சூட்டில் நான்கு பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். துப்பாக்கி சூட்டில் கொல்லப்பட்ட நால்வரும் இஸ்லாமியர்கள ஆவார்கள் ; ஆகவே இந்த சம்பவங்களுக்கு பழி வாங்குவதற்காகவே நடத்திய குண்டு வெடிப்பு என்ற காரணங்களையும் சில அமைப்புகள் தெரிவித்தன.

2004ம் ஆண்டு வரை இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகளின் நோக்கம் அரசியல்வாதிகள் மீதும், அரசாங்க நிறுவனங்கள் மீது மட்டுமே தாக்குதல்கள் நடந்து வந்தன. 2001ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் பாராளுமன்ற கட்டிடம் தாக்கப்பட்டது, ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில சட்டமன்றக் கட்டிடத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தியது, பல்வேறு பகுதிகளில் அரசியல்வாதிகள் மீது நடத்திய தாக்குதல், ஆனால் இஸ்லாமிய பயங்கரவாத இயக்கங்கள் தங்களது தாக்குதல் திட்டத்தை மாற்றி இந்துக்களின் வழிபாட்டுத் தலங்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட வேண்டும், உள்ளுர் மக்களிடம் அதிக அளவு அச்சத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற புதிய சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் தங்களது திட்டங்களை மாற்றி அமைத்தார்கள். இந்தத் திட்டத்தின் படி வாரணாசியில் நடத்திய குண்டு வெடிப்பு ஐந்தாவது சம்பவமாகும்.

7.3.2006ந் தேதி நடந்த குண்டு வெடிப்பிற்குக் காரணமானவர்கள் என காவல் துறையினர் பங்களாதேஷ் நாட்டைச் சார்ந்த மூன்று தீவிரவாதிகளும், இந்தியாவை சார்ந்த ஐந்து இஸ்லாமியர்களும் திட்டமிட்டு நடத்தினார்கள் என அறிவித்தனர். பங்களாதேஷ் நாட்டைச் சார்ந்தக் ஹர்கத்-உல்-ஜிகாதி-அல்-இஸ்லாமி அமைப்பைச் சார்ந்தக் மூவரும், வெடி குண்டுகளை தயாரித்து கொடுத்தார்கள் என்று காவல் துறையினர் தெரிவித்தனர். வெடி குண்டு தயாரித்தவர்கள் பஸிருதீன் என்கின்ற பஸீர், முஸ்தாபிஸ், ஷக்காரியா (Bashiruddin, Mustafiz, Zakaria ) என்ற இவர்கள் தங்களது பணி முடிந்தவுடன், கள்ளத் தனமாக பங்களாதேஷ்க்குத் திரும்பி விட்டதாகவும் உளவுத் துறையினர் தெரிவித்தார்கள். உத்திர பிரதேசத்தின் வடக்கு பிராந்திய ஹர்கத்-உல்-ஜிகாதி-அல்-இஸ்லாமியாவின் கமான்டரான வாலியுள்ள (Walilullah) கொடுத்த வாக்குமூலத்தில், 1992ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 6ந் தேதி அயோத்தியில் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்ட சம்பவத்திற்கும். 2002ல் குஜராத்தில் நடந்த வகுப்பு கலவரத்திற்கும் காரணமானவர்கள் மீது பழி வாங்கவதற்காகவே நடத்தப்பட்ட தாக்குதல் என்றான்

7.3.2006 ந் தேதி நடந்த குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தை போலவே 7.12.2010ந் தேதியும் வாரணாசியில் குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடந்தது. இந்தக் சம்பவத்தில் ஒரு குழந்தை இறந்தது, 20க்கு மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்தார்கள், காயமடைந்தவர்களில் வெளிநாட்டு பயனியும் ஒருவராவார். பால் கொண்டு செல்லும் வாகனத்தின் உள்ளே வைக்கப்பட்ட குண்டு (improvised explosive device )வெடிப்பின் காரணமாக நடந்தது. இந்த சம்பவம் கூட செவ்வாய் கிழமை மாலை கங்கை நதிக்கு ஆராதணை நடக்கும் போது நடந்தது. இந்த குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்திற்கு மறைமுகமாக இந்தியன் முஜாஹ_தின் அமைப்பினர் பொறுப்பு ஏற்றனர். ஏன் என்றால் 6.12.2010ந் தேதியே 1992ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 6ந் தேதி அயோத்தியில் நடந்த சம்பவத்திற்குத் தீர்வு இன்னும் எட்டவில்லை, என்பதை நினைவு படுத்துவதற்கு குண்டு வெடிப்பு சம்பவம் நடைபெறும் என இ-மெயில் ஊடகங்களுக்கு அனுப்பட்டது. இமெயில் வாசகங்கள் தொடர் இஸ்லாமிய பங்கரவாத தாக்குதல் திட்டங்கள் தங்கள் வசம் இருப்பதாக, மறைமுகமாகத் தெரிவித்துள்ளார்கள்.

Warning of More Attacks on Hindu Holy Places : “ Our memories are still fresh and our hearts still bleeding over every Muslim brother and sister who was hacked to death after the demolition of Babri masjid, Indian history is decorated with countless state-sponsored terror and state-managed riots. Indeed very martyr enlivens the Ummah. We will not budge until very inch of the Masjid is regained and lives of our martyrs avenged. We will strike terror in the hearts and minds of these idol worshippers until the mountain of injustice is undone. We will leave no stone unturned come what may till the anger of believer’s hearts is removed and a Magnificent Masjid is built ant same spot. We fully aware of your preparations of the Babri Masjid site for the construction of grand temple over the corpses of our martyrs all over the country. The Indian Mujahideen warn these filthy Hindu zealots that even if a Grand Temple of Gold is built over the Babir Masjid we will destroy it at all costs. Remember It was a Masjid, It is a Masjid, and It will always remain a Masjid. At this juncture Muslims are silent due to their state of affairs. We hereby invite all our Muslim brethren to never be weak hearted over the designs of these idolators and urge them to strengthen their faith in Allah and unite for the cause of Islam. Surely, victory is awaiting us. Be assured that Indian Mujahideen the sons of Mohmud Ghazni. Muhammd Ghori, Qutb-ul-din Aibak, Firuz Shah Tughlaq and Aurangzeb have resolved that none of your Mandirs will remain safe until and unless all our occupied Masjids through out India are returned back to the Muslims with honour”

மேற்படி அனைத்து ஊடகங்களுக்கும் அனுப்பப்பட்ட இ-மெயிலில் இந்த பயங்கரவாதிகள் தங்களை கஜினி முகமது, கோரி முகமது, ஔரங்கசீப் ஆகிய படையெடுப்பாளர்களின், ஆக்கிரமிப்பாளர்களின், கொடுங்கோலர்களின் வாரிசுகளாக அடையாளப் படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். விக்கிர ஆராதனையாளர்கள் அனைவரையும் ஒழிப்போம் என்றும் எழுதியுள்ளனர். அரசு மற்றும் உளவுத் துறைகளின் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் மீறியும் இத்தகைய குழுக்கள் இந்தியாவில் சுதந்திரமாக செயல்படக் கூடிய சூழல் உள்ளது என்றால், வருங்காலத்திலும் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதம் ஒரு தொடர்கதையாகவே நீடிக்கும். அதை எல்லாவகையிலும் முறியடிப்பதற்கான தயார் நிலையிலேயே இந்தியா எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.

மீண்டும் அடுத்த கட்டுரையில், உத்திர பிரதேசத்தில் நடந்த சில குண்டு வெடிப்பு சம்பவங்களும், அதன் காரண கர்த்தாக்களையும் பார்ப்போம்.

(தொடரும்)

தில்லி குண்டு வெடிப்பு

யோசிக்க வேண்டிய தருணம் இது. நடந்து விட்ட தில்லி குண்டு வெடிப்பு குறித்து பச்சாதாபம், அயர்ச்சி, விரக்தி, இயலாமை, கோபம், ஆத்திரம், வெறுப்பு என்ற கலவையான உணர்ச்சிகளை பொறுப்புள்ள ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனும் இந்த நேரத்தில் உணருவது இயல்பான ஒன்றுதான். அதோடு தொடரும் இந்த பயங்கரவாத சம்பவங்கள் குறித்து சற்று விலகி நின்று யோசிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு முறையும் இது போன்ற சம்பவங்களில் பெருமளவு சாதாரண மக்கள் தான் பாதிக்கப் படுகிறார்கள். இருபது வருடங்களாகியும் ராஜீவ் காந்திக்கே நீதி கிடைக்கவில்லை என்றால் இவர்கள் எம்மாத்திரம்? எப்போது இவர்களுக்கு நீதி கிடைக்கும்? ஏன் இந்த நிலை, இதற்கு என்ன தீர்வு என்று பல சிந்தனைகள் எழுகின்றன.

இக்கட்டுரையைப் படிக்கிற வாசகராகிய உங்களுக்கு சில கேள்விகள். நீங்கள் எத்தனை முறை தீவிரவாதம் குறித்து உங்கள் நண்பர்களிடம் அல்லது உங்கள் வீட்டுக்குள்ளேயே மனைவி பிள்ளைகளுடன் பேசி இருக்கிறீர்கள்? கடந்த இரண்டு வருடங்களில் எத்தனை முறை குண்டு வெடிப்பு போன்ற தீவிரவாத செயல்கள் நடைபெற்றுள்ளன என்று உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? ஏதாவது ஒரு சம்பவத்தையாவது தொடர்ந்து அதன் பின் நடைபெறும் விசாரணை, கைது ஆகிய நிகழ்வுகளை கவனித்து வருகிறீர்களா? இது போன்ற சம்பவங்கள் குறித்து பின் அரசியல் தலைவர்கள், துப்பறியும் நிறுவனங்கள், நீதிமன்றங்கள் கூறிய கருத்துக்கள், அவை செயலாக்கம் ஆனதா இல்லையா என்று பின்தொடர்ந்து கவனிக்கிறீர்களா?

இந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் சாராம்சம் எவ்வளவு தூரம் விவரம் அறிந்தவராக இருக்கிறீர்கள் நீங்கள் என்பதுதான். நான் பேசி என்ன ஆகப் போகிறது… என்னால் என்ன செய்ய முடியும். இதெல்லாம் தெரிந்து என்ன செய்ய முடியும் என்று கேட்கிறீர்களா, தில்லி குண்டு வெடிப்புக்கு பிறகு தீவிரவாதிகள் அனுப்பிய நான்கு ஈமெயில்களில் ஒன்றில் அடுத்து ஒரு குண்டுவெடிப்பு நிகழ்த்தப் போவதாக தெரிவித்துள்ளனர். அது எங்கே என்றைக்கு நடக்கப் போகிறது என்று கூட தைரியமாக தெரிவித்துள்ளனர். உங்களுக்கு தெரியுமா இந்த விவரம்? கவனம், செய்திகளை தொடர்ந்து கவனிக்காவிட்டால், எங்கேயோ “வடக்கே” ஒரு ஊரில் குண்டு வெடிக்கிறது என்று நிம்மதியாக தூங்க முடியாது. இங்கே அருகிலேயே உங்கள் உறவினர்கள் குடும்பத்தார் இருக்கும் இடத்திலேயே கூட தீவிரவாத சம்பவங்கள் நடக்கக் கூடும். இப்போது அவ்வளவு நெருக்கமாக எல்லா மாநிலங்களிலும் தீவிரவாத சம்பவங்கள் நடைபெற ஆரம்பித்து விட்டன. நாட்டுநடப்பை தெரிந்து கொள்ளாமல் முப்பது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் இருந்தது போல இப்போது இருக்க முடியாது.

ஊழலுக்கு எதிராக நடந்த – நடக்கின்ற போராட்டங்கள், விவாதங்கள், பிரச்சாரங்கள் எவ்வளவு வலுவாக நாடாளுமன்றத்தையே உலுக்கியது என்று கண்முன்னே பார்த்தோம். மக்களின் கருத்து (public opinion) பெரும் அலையாக எழுந்தால் அரசு நடவடிக்கை எடுத்து தான் ஆகவேண்டும். அண்ணாஹசாரே இயக்கம் வெற்றி அடைந்ததோ இல்லையோ அது இந்திய மக்களின் கண்களை திறந்து விட்டிருக்கிறது. மக்களின் கருத்து ஒற்றுமை மற்றும் எழுச்சி எவ்வளவு முக்கியம் அதனால் என்ன சாதிக்க முடியும் என்று காட்டி இருக்கிறது. சோம்பேறி அரசியல்வாதிகளை உலுக்கி விட்டிருக்கிறது. இது தொடர வேண்டும். தீவிர வாதத்துக்கு எதிராகவும் வலுவான மக்கள் எழுச்சி ஏற்படவேண்டும். அதன் மூலம் தீவிரவாதத்துக்கு எதிரான அரசின் கொள்கைகளில் மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும்.

2008ல் மும்பை தீவிரவாத சம்பவங்களின் போது பாதுகாப்பு மற்றும் துப்பறியும் நிறுவனங்களின் இடையே சரியான முறையில் தகவல் பரிமாற்றங்கள் நிகழாமல் இருந்தது பெரும் குறையாக அப்போது கூறப் பட்டது. அதனை பாராளுமன்றத்தில் வெளியிட்டது

தற்போதைய உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் தான். சரி மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து இப்போது என்ன நிலை? பல்வேறு பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் இடையே ஒரு தகவல் பரிமாற்றத்துக்கென்றே உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் தலைமையிலேயே ஒரு பல்துறை அமைப்பு (Multi Agency Center) உருவாக்கப் பட்டுள்ளது. இந்த அமைப்பிலிருந்து தில்லியில் குண்டுவெடிப்பு நிகழலாம் என்று இரண்டு மாதங்கள் முன்பு ஜூலை மாதத்தில் ஒரு அறிக்கை வெளியானது. ஆகையால் தகவல் பரிமாற்றம் பிரச்னை இப்போது இல்லை ஆனால் நடவடிக்கைகள் தான் எதுவும் எடுக்கப் படவில்லை.

இது எவ்வளவு தூரம் மோசமாகப் போயிருக்கிறது என்றால் பல மாதக்கணக்காக தில்லியில் பல முக்கிய இடங்களில் நிறுவப் பட்டுள்ள CCTV கேமராக்கள் வேலை செய்யவே இல்லை. தில்லியில் குண்டு வெடிப்பு நிகழலாம் என்று ஒரு தகவல் அறிக்கை வந்த பின்பும், ஒரு சிறிய குண்டுவெடிப்பு கூட நிகழ்ந்த பின்பும் கூட அது சரி செய்யப் படவில்லை. இதுவே இப்படி என்றால் மற்ற பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் குறித்து கேட்க வேண்டுமா என்ன? தில்லி தான் இப்படி இருக்கிறது, மும்பை மிக மிக மோசமான தீவிர வாதத்தை அண்மையில் சந்தித்த நகரம், அதுவும் கடல்வழியாக எளிதாக தாக்கிய நகரம், அது எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா, போன மாதம் (ஆகஸ்ட்) ஒரு ஆயிரம் டன் எடையுள்ள ஆளில்லா கப்பல் மும்பை கடற்கரையில் தரை தட்டி உள்ளது. கடற்படை, கடலோர காவல் படை, கடலோர மும்பை காவல்துறை என்று மூன்றடுக்கு பாதுகாப்பு இருந்தும் யாருக்கும் அந்த கப்பலைக் குறித்து எதுவும் தெரியவில்லை. யாரும் தடுக்கவும் இல்லை. இதுவே ஒரு அணுகுண்டு கப்பலாக இருந்தால் எவ்வளவு நாசம் விளைந்திருக்கும்?

இந்தியாவில் எங்கேயும் பாதுகாப்பு இல்லை. எவருக்கும் பாதுகாப்பு இல்லை என்ற நிலைதான் நிதர்சனம்.

சரி தகவல் பிரச்னை இப்போது இல்லை வேறு என்ன இருக்க முடியும்? தீவிரவாத பயங்கர செயல்களுக்கு எதிராக மற்ற நாடுகள் எப்படி செயல்படுகின்றன என்று பார்த்தால் நாம் எங்கே பின்தங்கி உள்ளோம் என்று புரிந்து கொள்ள முடியும். செப்டெம்பர் 11, 2001க்கு பிறகு அமெரிக்காவிலும் பாதுகாப்பு நிறுவனங்களுக்கு இடையே தகவல் பரிமாற்றம் இல்லாமை – போதாமை பெரிய பிரச்சனையாகக் கூறப் பட்டது. அதற்கு தீர்வாக Director of National Intelligence (DNI) என்ற பதவி உருவாக்கப் பட்டு, அதன் கீழ் எல்லா பாதுகாப்பு நிறுவனங்களும் இணைக்கப் பட்டன. வெறுமனே தகவல் பரிமாற்றத்தொடு நில்லாமல் தீவிரவாத செயல்களை தடுக்கும் பொறுப்பும் இந்த பதவியின் கீழ் வந்தது. அதற்குரிய அதிகாரங்களும் கொடுக்கப் பட்டன. பாதுகாப்பு நிறுவனங்களின் வெற்றி தோல்விக்கு இந்த பதவியில் உள்ளவரே பதில் சொல்லியாக வேண்டும் என்று அமைக்கப் பட்டது. இதற்கு தலைமையாக மிகவும் திறமையும் அனுபவமும் வாய்ந்த மூத்த அதிகாரி ஒருவரே நியமிக்கப் பட்டு வருகிறார்.

ஆனால் நமது நாட்டு விஷயத்தில் பார்த்தால் பல்வேறு துறைகளின் கூட்டமைப்புக்கு, அரசியல்வாதியும் பொருளாதார நிபுணருமான ப.சிதம்பரம் உட்கார்ந்திருக்கிறார். இவருக்கு துப்பறியும் நிறுவனங்கள், பாதுகாப்பு அமைப்புகள், அவற்றின் இடையே உள்ள அதிகார பகிர்தல், உள்ளரசியல் இவை குறித்து எவ்வளவு தூரம் தெரியும் என்பது யோசிக்க வேண்டிய விஷயம். இவருக்கே ஒரு அரசியல் வாதியாக பல நிர்பந்தங்கள் இருக்கக் கூடும். இதில் அவர் பாரபட்சமின்றி ஒவ்வொரு முடிவும் எடுக்க முடியுமா, இவருக்கு தகவல் தருபவர் சரியான தகவல் தருகிறாரா, இவர் எடுக்கிற முடிவுகள் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் எப்படி எதிர்க்கொள்ளும் என்று இவருக்கு தெரியுமா என்பன போன்ற பல கேள்விகள் இருக்கின்றன.

இது மட்டும் அல்லாது பல்வேறு பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் இடையே என்னென்ன பொறுப்புகள் யார் யாருக்கு என்று குழப்பம் இருப்பதாக தெரிகிறது. இல்லாது போனால் ஜூலை மாத அறிக்கை, அதையொட்டி இதே நீதிமன்ற வளாகத்தில் நிகழ்ந்த சிறு குண்டுவெடிப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பின்னும் அங்கே CCTV கேமராக்கள் பொருத்துவதில்/சரி செய்வதில் எந்த நிறுவனமும் ஈடுபடவில்லை என்பது அதிசயம் இல்லையா!

இதற்கு முன் நிகழ்ந்த பல தீவிரவாத சம்பவங்களின் போதும் பல யோசனைகளை கூறப் பட்டன. இவற்றில் சில நடைமுறைக்கும் வந்துள்ளன. ஆயினும் பல முக்கிய ஆலோசனைகள் (NATGRID போன்றவை) செயல்வடிவம் பெறாமலேயே உள்ளன. இது போக பாதுகாப்பு நிறுவனங்களுக்குள் உட்பூசல், அரசியல் அதிகரித்து உள்ளது. அதிகார வர்க்கம் முனைப்பு காட்டாமல் இருக்கிறது. உதாரணம் நமது தமிழக மீனவர்கள் பலர் சிங்கள ராணுவத்தால் சுட்டுக் கொல்லப் பட்ட போது நமது நாடு எப்படி பதில் சொன்னது என்று யோசித்தால் புரியும். இதனால் எல்லாம் தான் பல்வேறு பாதுகாப்பு அமைப்புகள் இணைந்து ஒரே குறிக்கோளுடன் பணியாற்ற முடியாமல் போகிறது. பாதுகாப்பு அமைப்புகள், அவற்றின் கூட்டுத் தலைமை ஆகியவற்றில் உடனடி மாற்றங்கள் தேவை ஆனால் இதனை அதிகார வர்க்கம் எவ்வளவு தூரம் எதிர்க்கும் என்பது புரிந்து கொள்ளக் கூடியதே.

கன்னா பின்னாவென்று மாற்றங்களை அதிரடியாக செய்ய முடியாது; எல்லா பயங்கரவாத செயல்களையும் எப்படி தடுக்க முடியும் என்பன போன்ற சிந்தனைகளை அதிகாரிகள் அரசியல்வாதிகளுக்கு வழங்கி வந்தால் ஏதோ கொஞ்சம் செய்வோம் என்று முயற்சி எடுக்கிற அரசியல்வாதி கூட முயற்சியை விட்டுவிடுவார். இந்த சந்தர்பத்தில் தான் பொதுமக்களின் கருத்துகள் அவசியம் ஆகின்றன. பொதுமக்களிடையே விவாதங்கள், விமர்சனங்கள், கருத்துக்கள் அலை அலையாக எழ வேண்டும். அது முயற்சி எடுக்கிற அதிகாரிக்கோ, அரசியல்வாதிக்கோ உறுதுணையாக அமையும்.