ஞானமெனும் அடர்காட்டில்: பிரகதாரண்யக உபநிஷதம் – 1

You may need to take this medicine at regular intervals to help maintain the effectiveness of this medicine. Clomid safe buy the fda issued a safety notification in 2015 when the drug went off the market buy amoxicillin no prescription due to a rare side effect, a large percentage of men treated with the drug had serious side effects, including memory loss and suicidal thoughts, while the agency advised doctors to prescribe a low dose if patients have a history of serious suicidal thoughts. Cipla has its own production line and also makes the generic version of drugs, but in the case of amoxicillin there is a patent for that drug, and it can not be sold directly.

We've tried a few of the different brands and we can't seem to find any difference in effectiveness between them so i'm looking for a generic version of azithromycin. We are the best cipla azithromycin 500 mg price online pharmacy, to buy generic clomid. You can look at it as a test of your chances to get pregnant, not a lottery ticket.

Dapoxetine 20mg is available as 20 mg, 30 mg, 60 mg and 120 mg pills and may be administered as single doses (e.g., once daily) or split doses of 60 mg taken 2 or more times daily. You just clomid for men for sale pitiably need to be at ease of the fact that you need them. The subject is clomid price walmart the increase in the price of this high street drug.

இரண்டாவது அத்தியாயம், நான்காவது பிராம்மணம்

யாக்ஞவல்கியர் வேறோர் இடத்துக்கு கிளம்புகையில் கூறினார்: ‘மைத்ரேயி, வீட்டிலிருந்து (வனம் நோக்கி) செல்கிறேன். உனக்கும் காத்யாயனிக்கும் (இன்னொரு மனைவி) இடையில் பங்கீடு செய்து முடித்து விடுகிறேன்’.

மைத்ரேயி கேட்டாள்: ‘சுவாமி, நிரம்பிய செல்வத்தோடு இந்த பூமி முழுவதும் எனக்கு சொந்தமானால், நான் அழிவற்ற அமுத நிலை அடைவேனா?’

‘இல்லை,’ என்றார் யாக்ஞவல்கியர், ‘எல்லா செல்வந்தர்கள் போலவும் இருக்கும் உன் வாழ்க்கை. செல்வத்தினால் அழிவற்ற நிலை அடைவது என்பது சாத்தியமே இல்லை’.

மைத்ரேயி சொன்னாள்: ‘அழிவற்ற நிலையை அளிக்காத ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்வது? சுவாமி, அது குறித்து தாங்கள் அறிந்தவற்றைக் எனக்குக் கூறுங்கள்’.

யாக்ஞவல்கியர் கூறினார்: ‘நீ உண்மையிலேயே எனக்கு அன்பானவள். அதனால் அன்பான சொற்களைப் பேசுகிறாய். வந்து உட்கார், அதை உனக்கு விளக்குகிறேன். நான் சொல்வதைக் கவனம் சிதறாமல் கேட்டு பின் எண்ணிப் பார்’.

அவர் சொன்னார்: ‘அடியே, மனைவி கணவனை விரும்புவதனால் கணவன் அன்பிற்குரியவனாவதில்லை. தன்னை (ஆத்மாவை) விரும்புவதாலேயே கணவன் அன்பிற்குரியவனாகிறான். கணவன் மனைவியை விரும்புவதனால் மனைவி அன்புக்குரியவளாவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே மனைவி அன்பிற்குரியவளாகிறாள். மகன்களை விரும்புவதனால் மகன்கள் அன்புக்குரியோர் ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே மகன்கள் அன்பிற்குரியோர் ஆகிறார்கள். செல்வத்தை விரும்புவதனால் செல்வம் அன்புக்குரியது ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே செல்வம் அன்பிற்குரியது ஆகிறது. பிராமணனை விரும்புவதனால் பிராமணன் அன்புக்குரியோன் ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே பிராமணன் அன்பிற்குரியோன் ஆகிறான். க்ஷத்திரியனை விரும்புவதனால் க்ஷத்திரியன் அன்புக்குரியோன் ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே க்ஷத்திரியன் அன்பிற்குரியோன் ஆகிறான். உலகங்களை விரும்புவதனால் உலகங்கள் அன்புக்குரியவை ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே உலகங்கள் அன்பிற்குரியவை ஆகின்றன. தேவர்களை விரும்புவதனால் தேவர்கள் அன்புக்குரியோர் ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே தேவர்கள் அன்பிற்குரியோர் ஆகின்றனர். உயிர்களை விரும்புவதனால் உயிர்கள் அன்புக்குரியவை ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே உயிர்கள் அன்பிற்குரியவை ஆகின்றன. அனைத்தையும் விரும்புவதனால் அனைத்தும் அன்புக்குரியன ஆவதில்லை. தன்னை விரும்புவதாலேயே அனைத்தும் அன்பிற்குரியவை ஆகின்றன.

அடியே, அந்த ஆத்மாவைக் காண வேண்டும், கேட்க வேண்டும், உணர வேண்டும், எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். மைத்ரேயி, ஆத்மாவின் தரிசனத்தால், கேள்வியால், உணர்ச்சியால், அறிதலால் இவை அனைத்தும் அறியப் பட்டதாகி விடுகின்றன.

பிராமணனை தன்னில் அன்றி வேறாக அறிவோரை பிராமணன் விலக்குகிறான். க்ஷத்திரியனை தன்னில் அன்றி வேறாக அறிவோரை க்ஷத்தியன் விலக்குகிறான். உலகங்களைத் தன்னில் அன்றி வேறாக அறிவோரை உலகங்கள் விலக்குகின்றன. தேவர்களைத் தன்னில் அன்றி வேறாக அறிவோரை தேவர்கள் விலக்குகின்றனர். உயிர்களைத் தன்னில் அன்றி வேறாக அறிவோரை உயிர்கள் விலக்குகின்றன. அனைத்தையும் தன்னில் அன்றி வேறாக அறிவோரை அனைத்தும் விலக்குகின்றன. இந்த பிராம்மணனும், இந்த க்ஷத்திரியனும், இந்த உலகங்களும், இந்த தேவர்களும், இந்த உயிர்களும், இவை அனைத்தும் ‘தான்’ என்கிற ஆத்மாவே.

துந்துபி முரசம் அறையப்படும்போது அதன் பிரத்யேக அதிர்வுகள் புறத்தே உணரப் படுவதில்லை. அவை துந்துபி நாதத்தில் இணைந்துள்ளன. பல்வேறு விதமாக துந்துபியை அறையும்போது எழும் ஓசைகளும் அவ்வாறே உணரப் படுகின்றன. அது போல.

சங்கொலி முழங்கும்போது அதன் பிரத்யேக அதிர்வுகள் புறத்தே உணரப் படுவதில்லை. அவை சங்கநாதத்தில் இணைந்துள்ளன. சங்கை பல்வேறு விதமாக முழங்கும்போது எழும் ஓசைகளும் அவ்வாறே உணரப் படுகின்றன. அது போல.

வீணை இசைக்கப் படும்போது அதன் பிரத்யேக அதிர்வுகள் புறத்தே உணரப் படுவதில்லை. அவை வீணையின் நாதத்தில் இணைந்துள்ளன. வீணையைப் பல்வேறு விதமாக இசைக்கும்போது எழும் ஓசைகளும் அவ்வாறே உணரப் படுகின்றன. அது போல.

ஈர விறகில் எரியும் நெருப்பில் வேறுவேறு விதமான புகைகள் எழுவது போல, அடியே, அந்தப் பேருயிரின் சுவாசத்தில் பிறந்தன ரிக்வேதமும், யஜுர்வேதமும், சாமவேதமும், அதர்வாங்கிரசமும், இதிகாசமும், புராணமும், வித்யைகளும், உபநிஷதமும், சுலோகங்களும், சூத்திரங்களும், வியாக்கியானங்களும், விளக்கங்களும். இவையனைத்தும் விளைந்தது அந்த சுவாசத்தில்.

அனைத்து நீர்களுக்கும் ஒரே இலக்கு கடல். அனைத்து தீண்டல்களின் ஒரே இலக்கு தோல். அனைத்து மணங்களுக்கும் ஒரே இலக்கு நாசி. அனைத்து வண்ணங்களின் ஒரே இலக்கு விழி. அனைத்து ஓசைகளின் ஒரே இலக்கு செவி. அனைத்து உணர்வுகளுக்கும் ஒரே இலக்கு மனம். அனைத்து அறிவுகளுக்கும் ஒரே இலக்கு இதயம். அனைத்து செயல்களுக்கும் ஒரே இலக்கு கரங்கள். அனைத்து இயக்கங்களுக்கும் ஒரே இலக்கு கால்கள். அனைத்து வேதங்களுக்கும் ஒரே இலக்கு வாக்கு.

நீரில் போட்ட உப்புக் கட்டி, அதைத் திரும்ப எடுக்க முடியாதபடி அந்த நீரிலேயே கரைந்து விடுகிறது. எப்பகுதியை சுவைத்தாலும் அது உப்பாகவே இருக்கும். அது போல, மைத்ரேயி, அந்தப் பேருயிர் முடிவற்றது, அளவிட முடியாதது, தூய அறிவே உருக் கொண்டது. இப்பொருள்களினின்று ஆத்மா (தனிப்பட்டு) தோன்றுகிறது, அவற்றிலேயே (தனிப்பட்ட தன்மை) அழிகிறது. (ஒருமையை) அடைந்தபின், அதற்கு அடையாளமில்லை, பெயரில்லை’

என்றார் யாக்ஞவல்கியர்.

பிறகு மைத்ரேயி கேட்டாள்: ‘சுவாமி, (ஒருமையை) அடைந்தபின் அடையாளமுமில்லை, பெயருமில்லை என்று கூறி இங்கு என்னைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி விட்டீர்கள்’.

அவர் கூறினார் – ‘நான் சொல்வதில் குழப்பம் ஏதுமில்லை. இது நிறைந்த அறிவு, மைத்ரேயி. இருமை என்பது இருக்கையில், வேறொன்றைப் பார்க்கிறான், வேறொன்றை முகர்கிறான், வேறொன்றைக் கேட்கிறான், வேறொன்றை வணங்குகிறான், வேறொன்றை உணர்கிறான், வேறொன்றை அறிகிறான். ஆனால், அனைத்தும் ஆத்மாவே என்கையில் எவ்வாறு வேறொன்றை நுகர்வான், எவ்வாறு வேறொன்றைக் காண்பான், எவ்வாறு வேறொன்றைக் கேட்பான், எவ்வாறு வேறொன்றை வணங்குவான், எவ்வாறு வேறொன்றை உணர்வான், எவ்வாறு வேறொன்றை அறிவான்? இவை அனைத்தையும் அறிவது எவனாலோ, அவனை அறிவது எங்ஙனம்?

மைத்ரேயி, அறிவோனை அறிவது எங்ஙனம்?’

*********

உபநிஷதங்களிலேயே மிகப் பெரியதான பிரகதாரண்யக உபநிஷதம் சுக்ல யஜுர்வேதத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்துள்ளது. பிரகதாரண்யகம் என்ற சொல்லின் பொருள் பெருங்காடு என்பதாகும்.யாக்ஞவல்கிய மகரிஷியின் உபதேசங்களே இந்த உபநிஷதத்தின் பெரும்பகுதியாக உள்ளன.

“அழிவற்ற நிலையை அளிக்காத ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்வது?” என்று மைத்ரேயி யாக்ஞவல்கியரிடம் தொடுக்கும் கேள்வி இந்திய ஞான மரபில் காலங்காலமாக ஞானம் தேடி அலைந்தோர் கேட்ட கேள்வியின் எதிரொலியே ஆகும். இது குறித்து எழுதும் போது அறிஞர் வில் டுரான்ட் (Will Durant) கூறுகிறார் –

“.. and in the plea of his wife Maitreyi that he should take her with him, we catch some feeling of the intensity with which India has for thousands of years pursued religion and philosophy” (Our Oriental Heritage).

தனது அன்பு மனைவியான மைத்ரேயியை அருகமரச் செய்து அன்பு ததும்பும் மொழிகளில் தன் உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறார் ரிஷி.

உலகில் நாம் காணும் எல்லா வகை ஈடுபாடுகளுக்கும் உறவுகளுக்கும் அடிப்படையானது ஒருவர் தனது சுயம் மீது கொள்ளும் அன்பேயாகும். “ஆத்மனஸ்து காமாய” – ஆத்மாவின் மீதான காமம். இந்த சத்திய தரிசனத்தை பல வாக்கியங்களில் மீண்டும் மீண்டும் மைத்ரேயிக்கு விளக்குகிறார் ரிஷி. “மற்ற விஷயங்கள் மீது நாம் கொள்ளும் அன்பு அனைத்தும் அவை சுயத்தின், ஆத்மாவின் இன்பத்திற்குக் காரணமானவை என்ற காரணத்தினால் தான். எனவே ஆத்மா மீது கொள்ளும் அன்பே முதன்மையானது, மற்றவை அனைத்தும் அதன் இரண்டாவது பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே” என்று இந்த மந்திரங்களுக்கு உரையெழுதுகையில் சங்கரர் அழகாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்த சத்தியம் சாதாரண மனங்களைத் திடுக்கிட வைக்கிறது. தன்னலம், பிறர் நலம் என்று நாம் பொதுவாகப் பேசும் கருத்தாங்களைக் குலைத்து அவை குறித்து ஆழமாகச் சிந்திப்பதற்கு நமக்கு சவால் விடுகிறது. இன்றைக்கு நவீன நரம்பியலும், உளவியலும், மரபணு விஞ்ஞானமும் கண்டறிந்து விளக்கும் ‘சுயம்’ (Self) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு மிக நெருக்கமாக இந்த உபநிஷத ஞானம் உள்ளது.

அந்த ஆத்மா ஏதோ பூடகமானதோ ஏழு வானங்களுக்கு அப்பாலிருப்பதோ ஆன வஸ்து அல்ல. மனித ஞானத்தாலும் தியானத்தாலும் அனுபூதியாலும் அதை உணர முடியும் என்று உறுதியும் அளிக்கிறார் ரிஷி. “ஆத்மா வா அரே ச்’ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதித்யாஸிதவ்ய:” – அடியே, அந்த ஆத்மாவைக் காண வேண்டும், கேட்க வேண்டும், உணர வேண்டும், எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

ஆத்ம போதத்திலிருந்து வேறுபட்டு, வெவ்வேறான பிரபஞ்ச போதங்களுக்கு உண்மையில் இருப்பு இல்லை. வீணை நாதம், துந்துபி ஓசை, சங்கொலி என்று அழகிய உவமைகள் மூலம் இதனை ரிஷி விளக்குகிறார். உபநிஷதங்களில் பரவலாகக் காணப் படும் கடல் – நதி, உப்புத் தண்ணீர் ஆகிய படிமங்களும் வருகின்றன.

அறிவோனை அறிவது எங்ஙனம்? (விக்ஞாதாரம் அரே கேன விஜானீயாத்) என்ற கேள்வியே இறுதி உபதேசமாக, இந்தப் பகுதி நிறைவடைகிறது.

*******

மூன்றாவது அத்தியாயம், எட்டாவது பிராம்மணம்

பிறகு கார்கி வாசக்னவி கூறினாள்: மரியாதைக்குரிய பிராமணர்களே, நான் அவரிடம் இரண்டு கேள்விகள் கேட்கப் போகிறேன். அவற்றுக்கு அவர் விடையளித்தார் என்றால், உங்களில் யாரும் பிரம்மத்தைப் பற்றிய எந்த விவாதத்திலும் அவரைத் தோற்கடிக்க முடியாது.

யாக்ஞவல்கியர்: கேள் கார்கி.

அவள் கூறினாள்: யாக்ஞவல்கியரே, காசியையோ விதேகத்தையோ சேர்ந்த வீரமகன், தனது வில்லை இழுத்து நாண்பூட்டி, எதிரிகளைக் கொல்லும் இரண்டு கூரிய அம்புகளைக் கையிலேந்தி போர் செய்ய எழுவது போல, இந்த இரு கேள்விகளுடன் உங்களுக்கெதிரில் எழுகிறேன். இவற்றுக்கு விடையளியுங்கள்.

யாக்ஞவல்கியர்: கேள் கார்கி.

அவள் கூறினாள்: யாக்ஞவல்கியரே, வானுக்கும் மேலுள்ளது, பூமிக்கும் கீழுள்ளது அது. வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையிலுள்ளது அது என்பர். கடந்தவையும் நிகழ்பவையும், வருபவையும் ஊடும் பாவும் போல விரவியுள்ளது அதில். அது எது என்று எனக்குக் கூறுங்கள்.

யாக்ஞவல்கியர்: வானுக்கும் மேலுள்ளதும், பூமிக்கும் கீழுள்ளதும், வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையிலுள்ளதும், கடந்தவையும் நிகழ்பவையும், வருபவையும் ஊடும் பாவும் போல விரவியுள்ளதும் ஆகாசம் (வெளி).

அவள் கூறினாள்: உம்மை வணங்குகிறேன், யாக்ஞவல்கியரே. எனக்கு விடை சொல்லிவிட்டீர்கள். இதோ இன்னொன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

யாக்ஞவல்கியர்: கேள் கார்கி.

அவள் கூறினாள்: அப்போது, அந்த ஆகாசம் ஊடும் பாவும் போல விரவியுள்ளது எதில்?

யாக்ஞவல்கியர்: கார்கி, பிராமணர்கள் அதை ‘அழிவற்றது’ (அக்ஷரம்) என்று அழைக்கிறார்கள். அது தூலமானதல்ல, துகளுமல்ல. நீளமானதல்ல, குறுகியதுமல்ல. செந்தீயல்ல, நீருமல்ல. நிழலற்றது, இருளற்றது, வளியற்றது, வெளியற்றது (அனாகாசம்), பற்றற்றது, ரசமற்றது, மணமற்றது, விழியற்றது, செவியற்றது, வாக்கற்றது, மனமற்றது, ஒளியற்றது, மூச்சற்றது, முகமற்றது, அளவற்றது, உள்ளும் வெளியும் அற்றது. அது எதையும் உண்பதில்லை. எதுவும் அதை உண்பதில்லை.

அந்த அழிவற்றதன் ஆணையால், கார்கி, நிலவும் ஞாயிறும் நிலைபிறழாது நிற்கின்றன. அந்த அழிவற்றதன் ஆணையால், கார்கி, வானமும் பூமியும் நிலைபிறழாது நிற்கின்றன. அந்த அழிவற்றதன் ஆணையால், கார்கி, நிமிஷங்களும் முகூர்த்தங்களும் நாட்களும் அரைமாதங்களும் மாதங்களும் பருவங்களும் வருடங்களும் நிலைபிறழாது நிற்கின்றன. அந்த அழிவற்றதன் ஆணையால், கார்கி, வெண்மலையினின்று சில நதிகள் கிழக்காக ஓடுகின்றன, சில மேற்காக ஓடுகின்றன, மற்றவை வேறு திசைகளில் ஓடுகின்றன. அந்த அழிவற்றதன் ஆணையால், கார்கி, மனிதர் தானம் தருவோரைப் புகழ்கின்றனர். தேவர்கள் வேண்டுவோரையும், பித்ருக்கள் பலிச்சோற்றையும் தொடர்கின்றனர்.

கார்கி, அந்த அழிவற்றதை அறிந்திடாமல், இவ்வுலகில் அவி தருவோன், வேள்வி செய்வோன், ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் புரிவோனின் செயல்களுக்கு இறுதி இங்கேயே. அந்த அழிவற்றதை அறிந்திடாமல் இவ்வுலகை விட்டுச் செல்பவன் தளைப்பட்டவன். அந்த அழிவற்றதை அறிந்து இவ்வுலகை விட்டுச் செல்வோன், அவனே பிரம்மத்தை அறிந்தவன், பிராமணன்.

அந்த அழிவற்ற பொருள், கார்கி, காணப் படாதது, ஆனால் காண்பது. கேட்கப் படாதது, ஆனால் கேட்பது. உணரப் படாதது, ஆனால் உணர்வது. அறியப் படாதது, ஆனால் அறிவது. வேறெதுவுமல்ல, அதுவே காண்கிறது. வேறெதுவுமல்ல, அதுவே கேட்கிறது. வேறெதுவுமல்ல, அதுவே உணர்கிறது. வேறெதுவுமல்ல, அதுவே அறிகிறது. அந்த அழிவற்றதில், கார்கி, ஆகாசம் ஊடும் பாவும் போல விரவியுள்ளது.

அவள் கூறினாள்: மரியாதைக்குரிய பிராமணர்களே, இவர் முன்பு தலைவணங்குவது மகத்தானது. பிரம்மத்தைப் பற்றிய விவாதத்தில் இவரை யாரும் வெல்ல முடியாது.

பிறகு கார்கி வாசக்னவி அமைதியாக அமர்ந்தாள்.

*******

வேத, உபநிஷத காலத்தில் பெண்கள் நிலை மிக உயர்வாக இருந்ததற்கு பல சான்றுகள் உள்ளன என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். ரிக்வேத சம்ஹிதையில் 26 பெண் ரிஷிகள் (ரிஷிகாக்கள்) அருளிய சூக்தங்கள் உள்ளன. பிரம்மவாதினி என்றழைக்கப் பட்ட பெண் ரிஷிகள் உபநிஷத ஞான விவாதங்களில் பங்கு கொண்டனர். மைத்ரேயியும் கார்கியும் எப்படி எந்த தயக்கமும் இன்றி யாக்ஞவல்கியர் போன்ற ஒரு மகரிஷியிடம் தங்களது கேள்விகளைத் தொடுக்கின்றனர் என்பதையும் இந்தப் பகுதிகளிலிருந்து அறிய வருகிறோம்.

காலம், இடம் இரண்டையும் இணைக்கும் தொடர் நிகழ்வாக (space time continuum) ஆகாசம் என்ற கருத்தாக்கத்தை யாக்ஞவல்கியர் முன்மொழிகிறார். பின்னர் அந்த ஆகாசமும் நிலைபெற்றிருக்கும் ஒற்றைப் புள்ளியாக (singularity) “பிரம்ம” தத்துவத்தை முன்னிறுத்தி அதனை அக்ஷரம் என்ற பெயரால் குறிக்கிறார். பிறகு பிரம்ம தத்துவத்தை குணங்கள் ஏதும் அற்றதாகவும் (நிர்குணம்), பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்தளிக்கும் குணங்கள் கொண்டதாகவும் (சகுணம்) என்று இரண்டு விதமாகவும் வர்ணிக்கிறார்.

மைத்ரேயி உடனான சம்வாதத்தில் வேறொன்றில்லாத ஒருமை என்பதாக ஆத்ம தத்துவம் கூறப் பட்டது. கார்கி உடனான சம்வாதத்தில் வேறொன்றில்லாத ஒருமை என்பதாக பிரம்ம தத்துவம் கூறப் படுகிறது. இதன் மூலமாக  ஜீவ பிரம்ம ஐக்கியம் என்ற தூய அத்வைத தத்துவத்தை இந்த உபநிஷப் பகுதிகள் அறுதியிட்டுக் கூறுகின்றன என்று அத்வைத பரமான உரையாசிரியர்கள் விளக்கமளிக்கிறார்கள்.

“அந்த அழிவற்றதை அறிந்திடாமல் இவ்வுலகை விட்டுச் செல்பவன் தளைப்பட்டவன்” என்ற வாக்கியம் மூலமாக, ஞானத் தேடலும் ஆத்ம தரிசனமுமே மனித வாழ்க்கையின் இறுதி விடுதலை இலக்கு என்பதையும் உபநிஷதம் கூறுகிறது.

தன்னை அறியத் தனக்கொரு கேடில்லை
தன்னை அறியாமல் தானே கெடுகின்றான்

– திருமூலர்

(தொடரும்)

இன்னும் சில ஆன்மிக நினைவுகள் – 8 [நிறைவுப் பகுதி]

வருடம் 2007-இல் நான் பெற்ற அந்த அனுபவத்தை நினைத்துப் பார்த்தால், இன்றும் எனக்கு முதுகெலும்பில் ஒரு சிலிர்ப்பு வரும். அந்த வருடம் நானும் எனது மனைவியும் அமெரிக்காவில் அரிசோனா மாநிலத்தில் உள்ள எங்கள் மகன் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தோம். விடுமுறையில் பக்கத்து மாநிலத்துக்கு எல்லோரும் போய், அங்கு அருகில் உள்ள சில தீவுகளுக்கும் போய் வரலாம் என்று எனது மகன், மருமகள் எல்லோரும் திட்டமிட்டனர். அங்கு போய் எந்த விடுதியில் தங்குவது என்பதிலிருந்து, என்று எந்தத் தீவுக்குப் போவது என்று எல்லா முன்னேற்பாடுகளும் நடந்து முடிந்து விட்டன. நாங்களும் போய் விடுதியில் இறங்கிவிட்டோம்.

ஒவ்வொருவரும் விடுதி அறையின் ஒவ்வொரு அமைப்புகளையும் பார்த்துக்கொண்டே வந்தோம். பார்த்து விட்டு எல்லோரும் அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டு பேச ஆரம்பிக்கும்வேளை, நான் விடுதியில் உள்ள நீச்சல் குளத்தை ஒரு ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. எனது பதினேழு மாதமே வயதான பேரனுக்கு தண்ணீர் இருக்கும் இடம் நிறைய பிடிக்கும் என்பதால், அவனுக்கு அதைக் காட்ட எண்ணி அவனை ஜன்னல் அருகே தூக்கிப் பிடித்துக் காண்பித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தேன். அந்த ஜன்னலில் பக்கவாட்டில் நகரும் இரண்டு கண்ணாடி மூடிகளும், அதே போன்ற ஒரு வலைப்பின்னல் மூடியும் இருந்தன. சிறிது நேரம் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த நான், ஜன்னலின் விளிம்பு வாட்டமாக இருக்கவே அவனை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு அவனுக்குப் பக்கத்திலேயே உட்காரலாம் என்று நினைத்து ஒரு நாற்காலியையும் இழுத்துப் போட்டுக் கொள்ள முயற்சித்தேன்.

fallen-toddlerஎங்களது துரதிருஷ்டம் ஜன்னலின் இரண்டு கண்ணாடி மூடிகளும் வெவ்வேறு புறத்தில் இல்லாது ஒரே புறத்தில் இருந்து, மீதிப் பாதியில் வலைப்பின்னல் மூடி மட்டும் இருந்தது. அதை நாங்கள் கவனித்திருக்கவில்லை. கண்ணாடிப் பக்கம் நின்று கொண்டிருந்த எங்கள் பேரன், மெதுவாக நகர்ந்து வலைப்பின்னல் அருகே வந்து விட, அவனது பாரத்தைத் தாங்காத வலைப்பின்னல் மூடி கழன்றுகொள்ள, அந்த மூடியுடன் குழந்தை பதினைந்து அடி கீழே சிமெண்ட் தரையில் விழுந்துவிட்டான். எல்லாம் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் நடந்துவிட்டது. நான் பேரன் எங்கே என்று தேடுகிறேன்; ஆனால் அவன் விழுவதைப் பார்த்துவிட்ட எனது மருமகளின் கூக்குரலால்தான் எனக்கு என்ன நடந்தது என்று கொஞ்சம் தெரியவந்தது. நானும் எனது மகனும் கீழே ஓடினோம். குழந்தை அழுதுகொண்டே முகத்தில் ரத்தக் காயங்களுடன் எழுந்து வந்தான்.

அங்கிருந்தவர்களின் உதவியால், எண்ணி நான்கே நிமிடங்களில் அவசர சிகிச்சை வண்டி வந்து, குழந்தையையும் அவன் தாயாரையும் அழைத்துக்கொண்டு அருகே இருந்த மருத்துவமனைக்கு விரைந்தது. அவர்கள் பின்னாலேயே என் மனைவியும், மகனும் கார் ஒன்றில் மருத்துவமனைக்கு விரைந்தார்கள். நான் அவர்களிடம், “பயப்படும்படியாக ஒன்றும் நடக்காது…” என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டே, என்ன செய்வது என்று புரியாமல் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தவர்களிடம், அவர்கள் எடுத்துச் செல்லவேண்டிய போன், செருப்பு முதலியவைகளை எடுத்துக் கொடுத்து அவர்களை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தேன். 

ஒன்று நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது; இதோ இந்தக் கட்டுரையை தட்டச்சில் தட்டி கொண்டிருக்கிறதே, இதே கைகள்தான் அந்தக் குழந்தையை ஜன்னலில் தூக்கி வைத்தது என்ற குற்ற உணர்வு எனக்கு அப்போது இருந்தாலும் ‘எல்லாம் நல்லபடியே முடியும்’ என்ற நம்பிக்கை வலுவாக இருந்ததால் எந்த விதமான தடுமாற்றமும் எனக்கு அந்த நேரத்தில் இல்லை. என்னையும் மருத்துவமனைக்குக் கூப்பிட்டார்கள்; நானோ, “வேண்டாம், கூட்டம் போட்டு என்ன பயன், நான் இங்கேயே இருக்கிறேன், எனக்குத் தகவல் மட்டும் சொல்லுங்கள்” என்று சொல்லி அவர்களை அனுப்பிவிட்டேன்.

விடுதியில் தனியாக உட்கார்ந்திருந்த நான் பகவான் ரமணர் படத்தைத் தேடினேன். எப்போதும் எங்காவது ஒரு படம் வைத்திருக்கும் எனக்கு அன்று பார்த்து ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. ஏதோ ரமணர் DVD ஒன்றை வீட்டை விட்டுப் புறப்படும் முன் பை ஒன்றில் எடுத்து வைத்தது அப்போதுதான் ஞாபகம் வந்தது. உடனே அதைத் தேடி அதில் இருக்கும் ரமணர் படத்தை எனக்கு முன் வைத்துக் கொண்டு, எனக்கு ஞாபகம் இருந்தவரை அருணாசல நாமாவளியைச் சொல்ல ஆரம்பித்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து அந்த விடுதி அலுவலர்கள் வந்து என்ன நடந்தது, எப்படி நடந்தது என்றெல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு, அந்த இடங்களை எல்லாம் ஆராய்ந்துவிட்டுப் போனார்கள். நான் மருத்துவமனைக்குப் போக ஏற்பாடு செய்யவா என்றும் கேட்டார்கள். நான் அங்கேயே தங்கி பிரார்த்தனை செய்வது நல்லது என்று எனக்குத் தோன்றுவதைச் சொன்னதும், காபியாவது சாப்பிடுங்கள் என்று சொல்லி, கொடுத்து அனுப்பினார்கள்.

baby-falling-downஅவர்கள் அங்கு இருக்கும்போதே ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து என் மகனிடமிருந்து முதல் போன் வந்தது. காயங்கள் தவிர, குழந்தை உடல் நிலை சீராக இருப்பதாகவும், உதட்டில் நான்கு தையல் போட்டுக் கொண்டிருப்பதாகவும் என் மகன் சொன்னபோது நாங்கள் சற்று நிம்மதி அடைந்தோம்..இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு, எனது பாராயணத்தையும் தொடர்ந்தேன். மேலும் சில தகவல்கள் வந்து நல்ல நிலை தொடர்வதை உறுதிப்படுத்தியது. ஆனாலும் குழந்தையை இன்னும் சில மணி நேரங்கள் சோதனையில் வைத்துப் பார்த்துவிட்டு, ஐந்து மணி நேரம் கழிந்தபின் அனுப்பி வைத்தார்கள். அதுவரை நான் அமைதியாய் இருந்தவன், அப்போதுதான் நிலைமை எவ்வளவு விபரீதமாக ஆகியிருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்து, ஆண்டவனிடம் எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டேயிருந்தேன். அன்று தூக்கம் ஏதும் கிடையாது. கண்ணை மூடினால் ஒருவித பயம்தான் மனதைக் கவ்வும்.

குழந்தையோ தனது காயங்களுடன் மறுநாளே இங்கும் அங்குமாக அலைந்துகொண்டு எங்களைத் துயரத்திலிருந்து மீட்டுக் கொண்டிருந்தான். அங்கேயே மூன்று நாள்கள் இருந்துவிட்டு, நாலாம் நாள் பிரயாணம் செய்யலாம் என்ற நிலை வந்ததும், எங்கள் ஊர் பக்கம் திரும்பி வந்தோம். ஊர் வந்த உடனே அவனது வழக்கமான மருத்துவரிடம் அவனை அழைத்துச் சென்றார்கள். அவரும் நன்கு சோதித்துவிட்டு, “எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது. ஒரு miracle தான் நடந்திருக்கிறது!” என்றார். இப்படியாக எங்கள் அருகாமையிலேயே நடந்த ஒன்றுக்கு நாங்கள் சாட்சியாக நின்றோம். இறைவனும் தனது இருப்பைக் காட்டி அருளினார்.

சென்ற வருடம் 2009-ல் எங்களது தூரத்து உறவினர் ஒருவருக்குப் புற்றுநோய் கண்டது. சுமார் ஒரு வருட காலமாக அவர் நோயால் அவதிப்பட்டார். அவருக்கு வேண்டிய சிகிச்சைகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தன. ஆனாலும் அவரது நெருங்கிய உறவினர்களுக்கு அவரை யாரும் சந்தித்துத் தொந்தரவு கொடுக்க வேண்டாம் என்று தோன்றியது போல் இருக்கிறது. அவரது பிரச்சினையைப் பற்றிப் பேசுவதை மிகவும் தவிர்ப்பார்கள். பார்க்கப் போவதையும் அவ்வளவாக விரும்பவில்லை. நானே அவரை எப்போதாவது தான் சந்திப்பது வழக்கம். அவர் நோயுற்றபோது, நான் அவரைப் பார்க்கவே இல்லை.

prarthanaaஅவர் நன்றாக இருந்தபோது, நான் ஒருநாள் அவரைக் கடைத்தெருப் பக்கம் சந்தித்தது ஞாபகம் இருந்தது. ஒரு நாள் இரவு சுமார் பதினோரு மணி இருக்கும்; நான் ஏதோ படித்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று அவருடன் நடந்த அந்தச் சந்திப்பு என் நினைவிற்கு வந்தது. அவர் இவ்வளவு அவதிப்படுகிறாரே, நாமும் பார்க்க இயலாது இருக்கிறதே என்று தோன்றிற்று. அதற்கு மேல் என்னால் படிக்க முடியவில்லை. படுக்கை அறைக்கு வந்து, அவருக்கு எல்லாம் நல்லபடி நடக்க வேண்டும் என்று மனதில் தோன்றவே, அவர் உருவை மனத்தில் இருத்தி அவர் நலனுக்காக படுத்துக் கொண்டே இருட்டில் மனதுக்குள் நாமாவளியைப் பாராயணம் செய்தேன். சாதாரணமாக அப்படிச் செய்யும்போது முன்பெல்லாம் நான் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேன், அல்லது மனம் சிதறி பாதியில் நிறுத்தி இருக்கிறேன். அன்று முழுதும் அவர் நினைவாக இருந்தேன்; பாராயணமும் முழுமையாக நிறைவேறியது. இனி ஆண்டவன் சித்தம் என்று தூங்கிவிட்டேன். மறுநாள் மதியம் அவர் காலமாகி விட்டதாக எங்களுக்குச் செய்தி வந்த போதுதான், முன்னிரவு நடந்ததை என் மனைவியிடம் சொன்னேன். 

ஆக, பிரார்த்தனை அல்லது வேண்டுதல் என்பது இதுதான் நடக்கும் என்றோ, அல்லது நடக்க வேண்டும் என்றோ நினைப்பது அல்ல. நல்லது நடக்க அவன் அருளை வேண்டி, அவன் துணையை நாடி, அவன் அளிப்பதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனதை வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும் என்பதுதான் நான் இதுவரை கற்ற பாடம். அவன் அருள் என்றும் உள்ளதே. அதைப் பெறும் தகுதியை நமக்கு அருளுவதும் அவன் அன்றி வேறு யார்?

ஏன் எனது சொந்த அனுபவங்களைப் பற்றிப் பிரலாபிக்கிறேன் என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். மேலே சொல்லப்பட்டதில் எதை நான் சொந்தம் என்று கொண்டாடுவது? சாட்சியாகப் பார்த்தேன் என்பதைத் தவிர அதில் சொந்தம் கொண்டாட என்ன  இருக்கிறது? ஏன் அனுபவங்களை எழுதினேன் என்று கேட்டால் பதில் சொல்ல முடியும். ஒரு கட்டுரை எழுதும்போது பல சமயம் நம் கண்ணுக்குப் புலப்படாத, அறிவுக்கு எட்டாத விஷயங்களை ‘இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது, அங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது; இது அனுமானம், இதை ஏற்றுக்கொண்டால் அது புரியும்’ என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். அந்த வகையில் இல்லாது, இது நடந்தது என்று உள்ளதை உள்ளவாறு கூறும்போது வரும் படிப்பினையே ஒரு சிறப்பு அனுபவம்தான் என்று நினைத்தே, இது நாள் வரை சிறிய வட்டத்தில் வைத்திருந்த நினைவுகளை பெரிய வட்டத்திற்குக் கொண்டு வந்தேன்.

vanakkamஎந்த அனுபவங்கள் முக்கியமானது அல்லது ஏதேனும் ஒருவகையில் பயனளிக்கும் என நினைத்தேனோ, அந்த நினைவுகளை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டேன். இதுவரை என் நினைவலைகளில் என்னுடன் பயணித்த வாசகப் பெருமக்களுக்கு மிக்க நன்றி. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான அனுபவங்கள் வரும். அவை ஒவ்வொன்றிலும் ஏதாவது நாம் கற்றுக் கொள்ளும்படியாகவும் இருக்கலாம். நிகழ்வுகள் நடக்கும்போது நடத்துபவனை நினைத்துக் கொண்டிருந்தால் போதும் என்பதுதான் என் தாழ்மையான எண்ணம்.

வணக்கம்.

=========

குறிப்பு: …. காலை சுமார் ஏழு மணி அளவில் ஆரம்பித்து மாலை நான்கு மணிக்குள் 108 வரிகளைக் கொண்ட தொகுப்பாக அமைந்தது. மௌலியின் யோசனைப்படியே அதற்கு “அருணாசல அக்ஷர நாமாவளி” என்று பெயரிடப்பட்டது. இதற்குமுன் நான் ஒரே நாளில் இவ்வளவு எழுதியதில்லை. திருவண்ணாமலைச் சாரலிலே உருவாகி, ஆஸ்ரம நிழலிலேயே இது வளர்ந்ததால் ரமணரின் அருள் இல்லாது இது நடந்திருக்கும் என்று நினைக்க இடமே இல்லை. ஆதலால், இது ‘ரமணா’ என்ற புனைப் பெயரில்தான் அளிக்கப்படுகிறது…. [வாசிக்க, பகுதி 5]
 

அருணாசல அக்ஷர நாமாவளி

— “ரமணா” —

 ஓம்  ஸ்ரீ  குருப்யோ நமஹ

“அருணாசலமே சிவனின் நாமம்,
  அருணகிரியே சிவனின் ரூபம்”
அண்ணாமலையே அருணாசலனாம்
                                      (அருணாசலமே சிவனின் நாமம்)

ஆனந்த வெள்ளத்தை யார்க்கும் அளிக்கும் (அ)
இன்ப துன்பங்களில் என்றுமே நிற்கும் (அ)
ஈகையறியா உள்ளத்தைத் திருத்தும் (அ)
உள்ள பொருளாய் என்றும் விளங்கும் (அ)
ஊமையாக என்னை மௌனத்தில் சேர்க்கும் (அ)
எப்பக்கம் நோக்கினும் அப்பக்கம் உள்ள (அ)
ஏது யாது என கேட்போர்க்கு விளங்கா (அ)
ஐம்புலன் அளிப்போன் ஐம்புலன் அழிப்போன் (அ)
ஒருவனானாலும் உலகாய் நிறைவோன் (அ)
ஓங்காரம் தெரிய ஆங்காரம் அழிப்போன் (அ)
ஔடதம் என்றே மலையாய் நிற்போன் (அ)

கண்ணுக்குக் கண்ணாய் காண்போர்க்குத் தெரிவோன் (அ)
காம மோக மத மாச்சர்யம் ஒழிபபோன் (அ)
கிரியென இங்கு காண்போர்க்கு ரூபம் (அ)
கீழோ மேலோ எங்குமே உள்ளோன் (அ)
குற்றம் ஏதும் இங்கு காண்போர்க்கும் உள்ளோன் (அ)
கூற்றுவனுக் கிங்கு காரியமில்லை  (அ)
கெட்டாலும் உய்விக்க எங்களுக் கருள்வோய் (அ)
கேடும் உந்தனின் வீடு காட்டவே (அ)
கைகாட்டியே எங்கள் கரை காட்டும் அருளே (அ)
கொடுப்பதும் எடுப்பதும் உந்தன் செயலே (அ)
கோளாறு வந்திடின் கோள்களை மாற்றும் (அ)
கௌபீனம் தரித்த யோகியாய் உள்ளோன் (அ)

சராசரங்கள் அனைத்திலும் உள்ளோன் (அ)
சாகாமல் சாவதை நொடியினில் உணர்த்தும் (அ)
சித்தர் என்றாலும் முக்தி அளிக்கும் (அ)
சீரும் சிறப்பும் உன்னருள் அன்றோ (அ)
சுற்றும் எந்தனின் சுற்றம் அறுக்கும் (அ)
சூடும் உந்தனின் சுபாவம் அன்றோ (அ)
செய்யும் செயலில் செய்கையும் நீயே (அ)
சேவடி உந்தன் நிழல் படச் செய்வாய் (அ)
சைகை காட்டியே என்னை அழைப்பாய் (அ)
சொல்லின் உயிராய் பொருளாய் விளங்கும் (அ)
சோராது மாறாது உன்னை நினைக்க (அ)
சௌந்தர்யம் மூப்பும் என்றும் அணுகா (அ)

ஞமலியும் நீயும் ஒன்றாய் உதிக்கும் (அ)
ஞாயிறு என்னும் மங்கா ஒளியே (அ)
ஞிமிறால் அன்று நீ குடையப்பட்டாயே (அ)

தனது எனது என்போர்க்குக் கனவாம் (அ)
தானே தான் என்னும் தனதியல் காட்டும் (அ)
திமிரும் உந்தன் அறிவின் குறையால் (அ)
தீயென நின்று எம் தீமை அழிக்கும் (அ)
துயரையும் தந்து துடைத்திடும் அருளே (அ)
தூணோ துரும்போ எங்கும் உள்ளோனே (அ)
தெரியவும் தெளியவும் அறிவைக் கொடுப்பாய் (அ)
தேடியும் கிடைக்காது ஓடோடி வருவோன் (அ)
தையலைத் தன்னிட பாகத்தில் கொண்டோன் (அ)
தொலையா நிற்கு மகந்தையின் மூலம் (அ)
தோஷத்தை நீக்கிச் சந்தோஷத்தை நல்கும் (அ)

நன்னெறி உன்நெறி என்று உணர்த்தும் (அ)
நாடுங்கால் நானுண்டு நாடியபின் நீ (அ)
நிறை என என்னை நீக்கிடுவாயோ (அ)
நீள் நெடுச் சுடராம் உன்னை உணர்வோம் (அ)
நுதல் கண்ணால் எந்தன் நினைவை எரிப்பாய் (அ)
நூல் வழியே காண நூதனப் பொருளோ (அ)
நெருங்க நெருங்க நீ நானானாய் (அ)
நேர் வழியே சென்று நானார் காட்ட (அ)
நைந்த உளத்திற்கு உரனிடுவாயோ (அ)
நொடிக்கு நொடி உன் நாமத்தை எண்ண (அ)
நோக்குவாருக்குன் நோக்கத்தைக் காட்டு (அ)

பற்றற்று இருப்போரும் பற்றுவார் உன்னை (அ)
பாவங்கள் பாசங்கள் யாவையும் அறுப்போய் (அ)
பித்தன் சித்தன் என்று பந்நூலும் கூறும் (அ)
பீலியும் நீலியும் சூலியும் கொண்டோய் (அ)
புத்தம் புதியதாய் காண ஒன்றுண்டோ (அ)
பூபாரம் தாங்க என் பாரத்தைக் கொண்டோய் (அ)
பெயரிட என்ன உருவம்தான் உண்டோ (அ)
பேச்சிலும் மூச்சிலும் உன்னைக் காணவோ (அ)
பைந்தளிர் மேனியும் நீயின்றி என்னாம் (அ)
பொன்னார் மேனியனோ கன்னங் கருப்பனோ (அ)
போரிட்டு வெல்வாயோ மௌனமாய்க் கொள்வாயோ (அ)
பௌதிகமாம் உடல் பற்றறச் செய்வாயோ (அ)

மலையாய் மருந்தாம் நிலையாய் இருந்தாய் (அ)
மாலையும் காலையும் நின்னை நினைப்போர்க் (அ)
மின்னலாம் எண்ணங்கள் மின்னாது மறைய (அ)
மீளாது என்னை நீ மீட்டுச் செல்வாயோ (அ)
முன்வினை என்வினை என்று பாராதே (அ)
மூச்சற நிற்கும் முன் வினையெல்லாம் அறுப்பாய் (அ)
மெய்யிது மெய்யன்று மெய்யாலும் காட்டுவாய் (அ)
மேலென்றும் கீழென்றும் காண முடியா (அ)
மையத்தில் நீ உள்ள உண்மையைக் காட்டு (அ)
மொட்டாக நான் உள்ளேன் மலராகத்தான் செய்வாய் (அ)
மோதாமல் தள்ளாமல் மலரச் செய்வாயோ (அ)
மௌனத்தில் நீ என்னை மறவாதிருப்பாய் (அ)

யமனின் கயிறும் விழுமுன்னே வாராய் (அ)
யாரென்று காட்டவே நீ என்னைக் கொள்வாய் (அ)
யோகமும் உன்னாக ஆகும் வழிதான் (அ)
யௌவன குருவாய் சனகாதி சீடர்க்கு (அ)

ரமணன் என்று நீ இறங்கி வந்தாயோ (அ)
ராட்டினமாம் வாழ்க்கை சுற்றத்தை நிறுத்தாய் (அ)

லட்சியமே என்று என்னை ஆட்கொள்வாய் (அ)
லாபம் பாராது நீ என்னைக் கொள்வாயோ (அ)
லீலா வினோதங்கள் புரிவாயோ என்னிலும் (அ)

வந்தாலும் சென்றாலும் இருந்தாலும் ஒன்றோ (அ)
வாடிய பூவாய் நான் வாடாதிருக்க (அ)
வினையும் அறுக உன் விழியால் உறுக (அ)
வீடுண்டு நின்னருள் விழிநோக்கால் என்றும் (அ)
வெளியென்று சொன்னாலும் உள்ளத்தில் உறைவாய் (அ)
வேறேதும் வேண்டாமே வேறொன்றறியோனே (அ)
வைதேனும் கொள்வாயே வையாமல் தள்ளாதே (அ)

அகத்துறும் ஆனந்த வெள்ளத்தில் போவாயோ (அ)
கண்டத்திலே வைத்தென் விஷத்தை எடுப்பாயோ (அ)
சந்தத்திலே உந்தன் சப்தத்தைக் கேட்பேனோ (அ)
தண்டமிழ்ப் பாவில் உன் தளிர் நடை காண்பேனோ (அ)
நடப்பதெல்லாம் உன் நடையன்றி வேறேது (அ)
பவ நோயை தீர்க்கும் மருத்துவரன்றோ (அ)
மருத்துவர் மற்றும் மருந்தாய் இருப்பாய் (அ)

 ஸ்ரீமுக மார்கழி ஆதிரை நாள் [29 – 12- 1993]

இன்னும் சில ஆன்மிக நினைவுகள் – 7

nome-at-arunachaleswara-temple-jan-2005-21997-ம் வருடம் கோடை காலத்தில் அமெரிக்காவில் வட கரோலினா மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல நேர்ந்தது. அந்த சமயத்தில் எழுதப்பட்டதுதான் எனது “உள்ளத்தே உள்ளதே உண்மை”  எனும் கட்டுரையின் ஆங்கில மூலம். அங்குள்ள அனைவரும் அமெரிக்கர்கள்; ரமணரைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர்கள். அவர் வழியிலேயே, அமெரிக்கர்களுக்கே உண்டான ஒரு முறையை வகுத்து அதன் வழி நிற்பவர்கள். அதன் தலைவருக்கோ ஞான வழி ஒன்றேதான் விருப்பம்; பக்தி வழியில் நாட்டம் கிடையாது. ஆனால் அதன் உப தலைவருக்கோ இரண்டிலும் நாட்டம் உண்டு.

அங்கு உள்ளோர் சிலரை நான் இந்தியாவில் சந்தித்திருக்கிறேன்; பலரைப் பார்த்தில்லை. அப்படிப் பார்க்காத ஒரு மாதுவை அங்கு சந்தித்தேன். அவர் எப்போதும் ஒரு இருக்கையிலேயே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து என்ன என்று கேட்கவே, அவர் ஒரு அறுவை சிகிச்சை முடிந்து இரு நாட்கள் முன்பு தான் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து வந்திருப்பதாகவும், அச்சமயம் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு இருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். 

ஓரிரு நாட்கள் கழிந்தபின் அந்த மாதுவை எங்கும் காணவில்லை. அவருக்கு அறுவை சிகிச்சையினால் சில குழப்பங்கள் தோன்றியிருப்பதாகவும், ஆதலால் அவர் மறுபடியும் ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப் பட்டிருப்பதாகவும் கூறினார்கள்.

எனக்கு நாமாவளி பாடி, திருவாரூர் பாட்டி அதிசயமாக ஊர் திரும்பிய ஞாபகம் வந்தது. அந்த உபதலைவரிடம் அதைச் சொல்லி, அந்த மாதுவின் உடல் நலனுக்காக நான் பாட, அவர்கள் அனைவரும் இரண்டாம் அடியை மட்டும் திருப்பிச் சொல்லலாமே என்று சொன்னதும் அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. அன்று மதியமே அவர்களின் சத் சங்கம் இருப்பதாகவும், அதனால் அந்தத் தலைவரிடம் நான் சொன்னதைத் தெரிவிப்பதாகவும் சொன்னார்.

parayana-300x225அந்தத் தலைவரோ அதற்கு ஒப்பவில்லை; ஆனாலும் மற்றவர்கள் விரும்பினால் உபதலைவரின் தலைமையில் நாமாவளிப் பாராயணம் நடக்கலாம் என்றும் சொல்லிவிட்டார். அவர் சொன்னபடியே, அவர்களது கூட்டம் முடிந்ததும் அவர் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து போய்விட்டார். உபதலைவர் என்னைக் கூப்பிட்டு நடு இருக்கையில் அமரச் செய்து, நடந்தது என்ன என்று என்னை விவரிக்கச் சொல்லிவிட்டு பாட ஆரம்பிக்கச் சொன்னார்கள். நானும் நடந்த மற்ற சம்பவத்தை விவரித்து விட்டு, அவர்கள் “அருணாசலமே சிவனின் நாமம்” என்ற ஈற்றடியைச் சொன்னால் போதும் என்று நாமாவளிப் புத்தகத்தைப் பிரித்தேன். 

சரியாக அப்போது வாசலில் அழைப்பு மணி அடித்தது. அவர்களில் ஒருவர் எழுந்து கதவைத் திறக்கப் போனார். அவர் திரும்பி வந்து, “நாம் இன்னும் கேட்காமலேயே இறைவன் நமது கோரிக்கைக்குச் செவி சாய்த்துவிட்டார்” என்றார். என்ன சமாச்சாரம் என்று உபதலைவர் கேட்க, “ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்ற மாதுவை discharge செய்து அனுப்பிவிட்டார்கள். அவரே வந்துள்ளார்” என்று சொல்லி  அந்த மாதுவை முன்னே வரச் சொன்னார் அனைவரும் மகிழ்ந்து, அவரை நடு இருக்கையில் அமர்த்தி, அன்று அவர் பொருட்டு பாடவிருந்த நாமாவளியைப் பாடி முடித்தோம். அவரும் மற்றவர்களைப் போல ஈற்றடியைச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தார். அங்கிருந்த பலரும் “Bhagavan has his own ways” என்று சொல்லி மகிழ்ந்தனர். தலைவருக்கு இந்த விஷயம் போய் சேர்ந்ததா இல்லையா என்பதை நான் கேட்டு அறியவில்லை. அந்தத் தலைவரது இறுதி நாட்களை (இந்த 2010-வருட  ஆரம்பத்தில்தான்) கிரி வலப் பாதையில் அவரே அமைத்த ஆச்ரமத்தில்தான் கழித்தார். அப்போது அவர் தனது முந்தைய கால நடத்தை பலவற்றுக்கும் ஒருவரிடம் வருந்தி மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டதாக அறிந்தேன்.

1997-98 வருடங்களில், அமெரிக்காவில் நியூயார்க் மாநிலத்தில், ஒரு முனைவராக வேலை செய்யும் வாய்ப்பு எனக்கு வந்தது. அப்போது எங்களது வீட்டில் பிரச்சினைகள் பல இருந்ததால், எனது மனைவி 1998 -ல் தான் என்னுடன் சில மாதங்களே தங்கும்படி அமைந்தது. அந்த வருடம் ஜூலை மாதம் இருவருமே சேர்ந்து திரும்பி வருவதற்காக விமான டிக்கெட்டும் வாங்கி இருந்தோம். ஆனால் ஜூன் மாதம் என் மனைவியின் தாயார் உடல் நிலை மோசமாகி சென்னையில் ஆஸ்பத்திரியில் சேரும்படி ஆகிவிட்டது. அவருக்கு நினைவு போய்விட்டதாகவும், முடிந்தால் மனைவியாவது உடனே திரும்பி வந்தால் நல்லது என்றும் எங்களுக்கு தொலைபேசியில் சொன்னார்கள். இன்னும் இரு வாரம் கழித்துத்தான் என்னால் புறப்பட முடியும் என்ற நிலை. ஆதலால் பாஸ்டனில் அப்போது இருந்த உறவினர் ஒருவரின் அதீத முயற்சியால் பதினைந்து மணி அவகாசத்தில் மனைவி புறப்பட்டுச் செல்வதற்கு ஏற்பாடும் செய்தாயிற்று. ஆனால் அவரோ ஜெர்மனிக்குப்   போய், அங்கிருந்து பம்பாய் வந்து அங்கிருந்துதான் சென்னை வர முடியும் என்றபடி டிக்கெட் இருந்தது. எப்படியாவது போய்ச் சேர்ந்தால் சரி என்று முடிவெடுத்து, பம்பாய்-சென்னை விமான டிக்கெட்டுக்கும் இன்னொருவர் மூலம் தனியாக ஏற்பாடு செய்தோம். 

மனைவியை விமானத்தில் ஏற்றிவிட்டு, நான் அவள் சென்னை போய்ச் சேரும்வரை பாஸ்டனிலேயே தங்கலாம் என்று முடிவெடுத்தேன். அன்று வெள்ளிக்கிழமை. மாலை பாராயணம் செய்வேன் என்று என் உறவினர்களுக்கும் தெரியும். அப்போது நான் “அக்ஷர மண மாலை” பாடி முடித்ததும், என் மனைவி தன் தாயை நினைவோடு பார்க்க வேண்டிக்கொண்டு நாமாவளிப் பாராயணமும் செய்யலாம் என்று சொன்னேன். அது போலவே செய்து முடித்தோம். அன்று நடு இரவு சமயம் இருக்கும். ஜெர்மனி ப்ரான்க்பர்ட் விமான நிலையத்திலிருந்து என் மனைவி தொலை பேசியில் அங்கிருந்து சென்னைக்கு நேரே செல்லும் விமானத்திலேயே இடம் கிடைத்து விட்டதாகவும், முன்னை விட பத்து மணி நேரம் முன்னாலேயே சென்னை போய்விட முடியும் என்றும் சொன்னாள். இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அப்புறம் நன்கு உறங்கினோம். சென்னை சென்ற என் மனைவி தன் தாயைப் பார்க்க முடிந்தது, அவரால் பேச முடியா விட்டாலும் அவருக்கு நினைவு இருந்தது. அது மட்டுமில்லை. இரண்டு வாரங்கள் கழிந்து நானும் சென்னை திரும்பியதும் என்னையும் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். இன்னும் பத்து நாட்கள் கழித்தே அவரது காலம் முடிவுற்றது.

ms_subbulakshmiவருடம் 2000 என்று நினைக்கிறேன். ஒரு அலுவலக விஷயமாக ஹைதராபாத் நகரில் உள்ள ஒருவரை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர் மூதறிஞர் ராஜாஜி அவர்களின் நண்பரின் பேத்தி. அவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்துதான் “ஸ்வதந்திரா பார்ட்டி” என்ற ஒரு அரசியல் கட்சியை ஆரம்பித்தவர்கள்.  அந்த வட்டாரத்தில் இருந்ததால், நான் சந்தித்த நபருக்கு இசைமேதை இசைக்குயில் திருமதி. M.S. சுப்புலட்சுமி அவர்களிடம் நன்கு அறிமுகம் உண்டு. சென்னை வந்தால் அவர்களை சந்திக்காது போவதில்லை; அப்படியொரு நெருக்கம். 

நான் M.S. அவர்களின் வீட்டின் அருகில்தான் இருக்கிறேன் என்று தெரிந்ததும், அவர் என்னை  M.S. வீட்டிற்குப் போவதுண்டா என்று கேட்டார். நான் இல்லை என்று சொல்லி, அதுபோல் இருப்பவர்களை தொந்தரவு செய்வது கிடையாது என்று சொல்லியும், அவர் கேட்காது சென்னைக்கு தொலைபேசியில் என்னைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார். சென்னை வந்தபின் மேலும் எனக்கு phone செய்து அவரிடம் ஒரு appointment -ம் வாங்கித் தந்து விட்டார். M.S. அவர்களைப் பார்க்கும்போது கொடுப்பதற்கு இருக்கட்டும் என்று சில ரமணர் இயற்றிய, மற்றும் அவரைப் பற்றிய புத்தகங்களோடு நாமாவளிப் பிரதிகளையும் எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். அன்று நான் சென்ற போது அங்கிருந்தவர் “முதல் நாள்தான் M.S. தனது மகள் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தபோது வழுக்கியதால் வந்த இடை பிசகால் படுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார். ஆனாலும் தங்களைப் பார்க்க வரச் சொன்னார்” என்று சொல்லி அவரது படுக்கை அறைக்கே அழைத்துச் சென்றார்.

அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றறிந்ததும், அறிமுகம் முடிந்து, முகமன் வார்த்தைகளும் சொல்லி முடிந்ததும், நான் கொண்டுவந்திருந்த புத்தகங்களைக் கொடுத்தேன், அவர் மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக் கொண்டு ரமணாஸ்ரமம் பற்றியும் விசாரித்ததும்,  நான் நாமாவளிப் பாராயணத்தினால் சில சமயம் உடல் நிலை தேறுகிறது என்று அனுபவங்கள் இருப்பதாலும், அவர் அப்போது இயலாது படுத்திருப்பதாலும், நான் சில அடிகளைப் பாட அனுமதி கேட்டேன். அவர் சம்மதித்ததும், “பலர் தங்கள் பாடலைக் கேட்பதற்குக் காத்திருப்பார்கள், நான் பாடி நீங்கள் கேட்க நான் கொடுத்து வைத்தவன் தான்” என்று சொல்லி, நன்றியும் தெரிவித்துவிட்டு, முதல் ஏழெட்டு அடிகளை அவரைப் பார்த்துக்கொண்டே பாடினேன். ஒவ்வொரு அடியையும் அவர் கண்ணை மூடிக்கொண்டே ரசித்துக் கேட்டாலும், நாமாவளியில் உள்ள,

“ஈகை அறியா உள்ளத்தைத் திருத்தும்,
அருணாசலமே சிவனின் நாமம்”
 
என்ற அடிகள் பாடப்படும்போது அவர் மூடிய கண்ணோடு தன் புருவங்கள் இரண்டையும் உயர்த்தி ரசித்ததை என் வாழ்வில் என்னால் என்றும் மறக்க முடியாது. அப்புறம்தான், அவர் தன் இசைப் பணியைத் தவிர எத்தனை பேருக்கு, எவ்வளவு கொடைகள் கொடுத்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் என்பது என் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அன்றிலிருந்துதான் நாமாவளியில் உள்ள அந்த இரண்டு அடிகளின் விசேஷத்தையும் நான் முழுமையாக உணர்ந்தேன்.

மற்றோர்க்கு மட்டுமல்லாது எனக்கும் ஒரு நேரடி அனுபவம் வேண்டாமா? அதுவும் ஒரு நாள் வந்தது.

இன்னும் சில ஆன்மிக நினைவுகள் – 5

aathirai-jyothiஇதுவரை நாம் என்ன பார்த்தோம்? எண்ணங்கள் வருகின்றன, அதைத் தொடர்ந்து சில சமயம் வார்த்தைகளும் வெளிப்படுகின்றன. வேறு சமயம் அவைகள் இல்லாவிடினும், எண்ணங்கள் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் ஏதாவது நடந்து விடுகின்றன. இவைகளில் எதை நமது என்று கொள்வது?

எண்ணங்களையா? இல்லையே, அவைகளை நாம் நமது இச்சையுடன் தொடரவில்லையே; அவைகள் தன்னிச்சையாக வருகின்றனவே. ஆனால் நீங்கள் சொல்லலாம், “இல்லை, இல்லை முன்பு ஏதோ நடந்திருக்கிறது, அதன் தொடர்பாக எண்ணங்கள் வந்திருக்கலாம்,” என்று. நாம் மறுக்கவில்லை; அப்படியும் அவைகளில் சில இருந்திருக்கலாம். எனது கேள்வி என்னவென்றால், முன்அனுபவங்களோ, அவைகளைப் பற்றிய அறிவோ இல்லாதிருந்தும் சற்றும் சம்பந்தமில்லாது சில எண்ணங்களாவது  எழுந்திருக்கின்றனவே. அவைகளை என்னவென்று சொல்ல?

எண்ணங்கள் மட்டுமல்ல, அவற்றின் தொடர்பாக நிகழ்வுகளும் நடந்தனவே, அவற்றை என்ன சொல்வது? “ஆழ் மனத்தில் உங்களையும் அறியாது அவை இருந்திருக்கின்றன; அவைதாம் வெளிப்படுகின்றன,” என்று நீங்கள் சொல்லலாம். சரி, அப்படியே இருந்தாலும் அந்த ஆழ் மனது என்பது என்ன? அவை அந்த ஆழத்திலேயே இல்லாது ஏன் வெளிப்பட வேண்டும்? அதுவும் அப்போது ஏன் வரவேண்டும்? நடந்த பின்னரே நான் பார்க்கும்போது அப்போது இருக்கும் இடம், பொருள் இவைகளுக்கு ஏற்ற மாதிரி நிகழ்வுகளும் இருக்கின்றனவே, அது ஏன்? இப்படியாக நாம் கேள்விக் கணைகளை தொடுத்துக்கொண்டே போகலாம்.

என்னைப் பொருத்தவரை ஒன்று நிச்சயம். நான் நடந்தவைகளை அப்படியே திரிக்காது சொல்கிறேன். நீங்கள் உங்களுக்குத் தோன்றியவாறு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு அனுபவங்கள் ஏற்படும்போது அது மேலும் புரியலாம். என்னைப் பொருத்தவரை, எனது அனுபவங்கள் என்பதால், நான் பார்ப்பது ஒன்றே. எண்ணங்கள் தானாக வருகின்றன, நிகழ்வுகளும் நடக்கின்றன என்பதால் எனது சுய முயற்சியையும் மீறிய ஒரு சக்தி இருப்பதை நான் உணர்கிறேன். இவை எதுவும் எந்த பயிற்சியும் இன்றி நிகழ்வதால், இது எவருக்கும் வரக்கூடும் என்றும் உணர்கிறேன். சரி, இப்போது மேலும் நடந்தவைகளைப் பார்ப்போம்.

நான் அவ்வப்போது மெட்டுக்குப் பாட்டு எழுதுவேன் என்று சொன்னேன் அல்லவா? அது 1988 ஆகஸ்டு மாதத்திலிருந்து விளையாட்டாகத் தொடங்கியது. முதலில் சினிமா மெட்டுக்களைக் கொண்டுதான் ஆரம்பித்தது. ஒன்றிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, என் நண்பன் ஒருவன் அவற்றைப் பார்த்து விட்டு “என்ன? அறுசுவை கவிதை எழுதுவதாக நினைப்போ? எல்லாம் அறுவை கவிதைகள்,” என்றான். அவன் ‘அறுவை’ என்று சொன்னதை வைத்துக் கொண்டு, அவனுக்குப் பதில் ஒன்று இப்படி அனுப்பினேன்:

ரம்பம் எனது கவிதை என்று சொன்னதுவும் யாரடா? – ஆ
ரம்பத்தில் மெட்டுக்குத்தான் பாட்டு வந்தது நிசமடா
சந்தத்திற்கும் பாட்டு வரும், சப்தத்திற்கும் பாட்டு வரும்
வந்ததெந்தன் பாட்டு அன்று ஏதும் எதுவும் அறியுமுன்னே
 
birthday-celebrations-in-ashramஅதுதான் மெட்டைத் தழுவி எழுதப்படாத எனது முதல்  பாட்டு. இப்படியாக ஏதேதோ எழுதிக் கொண்டிருக்கும்  சமயம், 1993 டிசம்பர் மாதம் விடுமுறை சமயம் ரமண ஜெயந்தி வந்ததால், எனது இரு பிள்ளைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு ஐந்து நாள் விடுமுறையில் ரமணாஸ்ரமம் சென்றிருந்தேன்.

மார்கழி திருவாதிரை கழிந்து மறுநாள் புனர்பூச நக்ஷத்திரத்தில் ரமணர் பிறந்ததால், அவரது காலத்திலிருந்தேயே  அவர்களது பக்தர்களால் அன்று ஜெயந்தி கொண்டாடப்படும். அவரைப் பொருத்தவரை, அது எதற்கும் அவர் முக்கியத்துவம் கொடுத்ததில்லை. முதல் முறை அப்படி விழா எடுப்பதைப் பற்றி அவரிடம் சொன்னதும், அவர் கீழ்கண்ட பாடலை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு சும்மா இருந்துவிட்டார்:

பிறந்தநா ளேதோ பெருவிழாச் செய்வீர்
பிறந்ததெவ ணாமென்று பேணிப் – பிறந்திறத்தல்  
இன்றென்று மொன்றா யில்குபொரு ளிற்பிறந்த
அன்றே பிறந்தநா ளாம்
.

(பொருள்:  பிறந்த நாளை பெரிய விழாவாகக் கொண்டாடுகிறீர்களே! பிறந்த நாள் எதுவென்பது நீங்கள் அறிவீர்களா? அதன் உண்மையைக் கேளுங்கள். இப்போது பிறந்திருக்கும் நாம் எதிலிருந்து, எங்கிருந்து பிறந்தோமென்பதை விசாரித்து, அதன் பயனாக பிறப்பும் இறப்புமற்ற ஏகசொரூபமாய் என்றும் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருளில் பிறந்த அன்றே உண்மையான பிறந்த நாளாகும். ஆத்ம சொரூபத்தில் ஒன்றுபடும் அந்த நல்லநாளே நாம் பிறந்த நாளாகும்.)

அப்படிச் சொல்லியும் பக்தர்கள் விடாது கொண்டாட  ஆரம்பித்தார்கள். அந்த 1993-ம் வருடம் திருவாதிரைக்கு முதல்நாள், நாங்கள் மலையின் உச்சிக்குச் சென்று வந்தோம். மறுநாள் திருவாதிரையன்று அதிகாலை நாலு மணி அளவில் கிரிவலம் சென்று கொண்டிருந்தோம். ஈசான்ய மூலை அருகே வரும் சமயம் முன்பு திருப்பதியில் அடிக்கடி கேட்டிருந்த,

ஸ்ரீ ஸ்ரீனிவாசா, ஸ்ரீசைல வாசா,
ஸ்ரீ வேங்கடேசம் மனஸா ஸ்மராமி…

என்ற பாடல் எங்கிருந்தோ காற்றில் தவழ்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்ட நாங்கள் அதில் லயித்துக் கொண்டே நடந்து வரும்போது, அண்ணாமலையார் கோயில் அருகே அதே மெட்டில் வேறு தெய்வத்தின்மேல் ஒரு பாட்டு வந்து கொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்ட நான் இந்த மெட்டில் இப்படியும் ஒரு பாட்டு இருக்கிறதா என்று ஆச்சரியப்பட்டேன்.

சந்திரமௌலி என்ற நண்பர், “இருக்கிறதே… ஐயப்பன் மேல் இருக்கிறது.. பிள்ளையார் மேல் இருக்கிறது…” என்று அடுக்கிக்கொண்டே போனார்.

சிறிது தூரம் சென்றதும் வேறு ஒரு மெட்டில் அண்ணாமலையார்மேல் பாட்டொன்று வந்துகொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்ட நான் “இது அக்ஷர வரிசையில் இல்லையே, பகவான் ரமணர் அக்ஷர மண மாலையில் அக்ஷரம்  அக்ஷரமாக வரிசையாகக் கொடுத்துள்ளாரே,” என்றேன்.

சந்திரமௌலி உடனே “ஏன், நீங்களே அப்படி எழுதலாமே?” என்றார்.

view-from-the-entrance-of-the-templeகோயிலின் உள்ளே நுழையும்போது ஆயிரங்கால் மண்டபத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த நடராஜர் அபிஷேகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அண்ணாமலையார் தரிசனமும் செய்துவிட்டு அந்தப் பிரகாரத்திலிருந்து அம்மன் சந்நிதிக்கு வரும் வழியில் உள்ள வாசல் ஒன்றில் நின்றேன். அங்கிருந்து மலையின் தரிசனம் மிக அழகாக இருக்கும். மலையைப் பார்த்ததுமே, என மனதில் இந்த அடிகள் நொடிப் பொழுதில் தோன்றியது:   
 
அருணாசலமே சிவனின் நாமம்,
அருணகிரியே சிவனின் ரூபம்”

நாம-ரூபமே இக்கலியுகத்தில் போற்றவேண்டியவை என்று சொல்லப்படுவதால், அப்படி அமைந்தது எனக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. உண்ணாமுலை அம்மன்முன் நின்று கொண்டிருக்கும்போது மௌலியிடம் இந்த அடிகளைச் சொன்னேன். “நன்றாக இருக்கிறது, தொடருங்கள்!” என்றார்.

writing-poemஆஸ்ரமம் வந்ததும் அறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். அரை மணி நேரத்தில், காலை உணவுக்குப் போகும் முன்,  ஏழெட்டு வரிகளை எழுதிக் கொண்டு உணவு பரிமாறிக்கொண்டிருந்த மௌலியிடம் காண்பித்தேன். அவரது ஊக்கத்தால் தொடர்ந்த முயற்சி, காலை சுமார் ஏழு மணி அளவில் ஆரம்பித்து மாலை நான்கு மணிக்குள் 108 வரிகளைக் கொண்ட தொகுப்பாக அமைந்தது. மௌலியின் யோசனைப்படியே அதற்கு “அருணாசல அக்ஷர நாமாவளி” என்று பெயரிடப்பட்டது. இதற்குமுன் நான் ஒரே நாளில் இவ்வளவு எழுதியதில்லை. திருவண்ணாமலைச் சாரலிலே உருவாகி, ஆஸ்ரம நிழலிலேயே இது வளர்ந்ததால் ரமணரின் அருள் இல்லாது இது நடந்திருக்கும் என்று நினைக்க இடமே இல்லை. ஆதலால், இது ‘ரமணா’ என்ற புனைப் பெயரில்தான் அளிக்கப்படுகிறது. இருந்தும் எவருக்கேனும் இதன் மூலம் தெரிய வேண்டியிருக்கலாம் என்பதற்கும், அல்லது எவரிடம் கேட்டுப்பெறுவது என்று தெரிவதற்குமாக, எங்கோ எனது பெயரும் இருக்கும். இது உருவாகியதை எங்கள் சுற்றத்தில் உள்ள நண்பர்கள் மட்டும் அறிவார்கள். மற்றவர்களுக்குத் தெரிய நாள்கள் பல ஆயிற்று.

இது எழுதி முடிக்கப்பட்டதும் சில நாள்கள் கழிந்தபின் இன்னொன்றை கவனித்தேன். முன்னர் இருந்தது போல் ஏதாவது எழுத வேண்டும் என்ற ஒரு துடிப்பு அடங்கிவிட்டது. முதல் நாள் மலை உச்சிக்குச் சென்று வந்ததுபோல், அன்று எழுதத் துடிக்கும் உச்சிக்கும் சென்று வந்துவிட்டதுபோல் இருந்ததோ என்ற ஐயம் எனக்கு எப்போதும் உண்டு.

sri-aathi-arunachaleswarar-templeஎனது கையெழுத்துப் பிரதியைக் கொண்டு அவ்வப்போது நாமாவளியைப் பாராயணம் செய்வோம். நாமாவளி எழுதப் பட்ட சமயம் அடி அண்ணாமலையில் உள்ள ஆதி அருணாசலேஸ்வரர் கோயில் திருப்பணி நடந்து கொண்டிருந்தது. அதை அங்கு உள்ள எனது சுவாமி நண்பர் பொறுப்பேற்றுச் செய்துகொண்டிருந்தார். அவருக்கு உதவும் முகமாக நாமாவளியை யாராவது பாடி அதை ஒலிநாடாவில் பதிவு செய்தால், அதை விற்று திருப்பணிக்குப் பொருள் சேர்க்கலாம் என்று நினைத்து சம்பந்தப்பட்ட சிலரிடம் பேசினேன். ஏமாற்றம்தான் பதிலாக இருந்தது. அவை அவ்வளவாக விற்பதில்லை என்றும், மூலதனமாக சுமார் 30,000 ரூபாய் தேவைப்படலாம் என்றும், அதற்குப் பதிலாக அவ்வளவு பணம் நன்கொடை பெற்றால் அதையே திருப்பணிக்குக் கொடுத்து உதவலாம் என்றும் சொன்னார்கள். நன்கொடை சேர்ப்பதைத் தவிர, என்னால் ஆன அளவு அவ்வளவுதான் என்று நாமாவளியை கையடக்கப் பிரதியாகப் பதிக்கலாம் என்ற முயற்சியில் இறங்கினேன். 

இன்னுமொரு சிவராத்திரி வந்தது. அன்று பிரதிகளை எடுத்துக்கொண்டு கிரிவலம் போகும்போது சாமியாரிடம் கொடுத்து, ஒவ்வொரு பிரதியையும் வலம் வரும் மக்களுக்குக் கொடுத்து காணிக்கை பெற்றுக்கொள்ளச் சொல்லலாம் என்று போனேன். சாமியாரும் அடி அண்ணாமலை கோவில் வாயிலிலேயே நின்று கொண்டிருந்தார். “பிரதிகளைப் பெற்றுக்கொண்டு, யாராவது எப்படிப் பாடுவது என்று கேட்பார்கள், சற்றுப் பாடுங்களேன்..” என்றார்.

என்கூட வந்த ஆறேழு பேரும் அங்கேயே உட்கார்ந்து, “ஸ்ரீ ஸ்ரீனிவாசா…” மெட்டில், ஒவ்வொரு வரிக்கும் பின்பாக “அருணாசலமே சிவனின் நாமம்” என்பதை இரண்டாம் அடியாகப் பாடி முடித்தோம். அக்கோவிலின் நுழைவாயில் மண்டபத்தில் உள்ள விநாயகர் முன்தான் நாங்கள் உட்கார்ந்து பாடியிருக்கிறோம். எனக்கு அதுவே ஒரு அரங்கேற்றம் போல இருந்தது.  (சில மாதங்கள் கழித்து, நான் அவ்வப்போது திருப்பணிக்காக சாமியாரிடம் கொடுத்த தொகையைக் கூட்டிப் பார்த்தால் அதுவும் சுமார் 30,000 ரூபாயைத் தாண்டி இருந்தது. அதையும் சரியாக முன்னரே ஒருவர் கணித்துச் சொல்லிவிட்டார் போலிருக்கிறது என்றே நினைத்துக் கொண்டேன்.)

அடி அண்ணாமலையில் அன்று பாடிவிட்டு சென்னை வந்தபின், எங்கள் வெள்ளிக்கிழமை பாராயணத்தின் போது பாடப்படும் அருணாசல மகாத்மியத்தில் நந்தி வாக்காக உள்ள வெண்பாவை கவனித்தேன். அது:

ஆதி அருணாசலப் பேரற்புத லிங்கத்துருக்கொள்
ஆதி நாள் மார்கழியில் ஆதிரையச் – சோதிஎழும்
ஈசனை மால் முன் அமரர் ஏத்தி வழிபட்ட நாள்
மாசி சிவ ராத்திரியாம் அற்று.

மார்கழி ஆதிரையில் சோதி எழுகிறது, அதுவே மாசி சிவராத்திரியன்று மலையாய்க் குளிர்ந்து அமர்கிறது என்பது இதன் பொருட் சுருக்கம்.

எனக்கு இன்று நினைத்தாலும் நாமாவளியை ஒரு பிரசாதமாகவே உணர்கிறேன். ஏனென்று தெரிகிறதா? நாமாவளி எழுதப்பட்டது திருவண்ணாமலையில் மார்கழி ஆதிரை அன்றுதான். அது பொது இடத்தில் ஆதி அருணாசலத்தில் பிள்ளையார் முன்பாக பாடப்பட்டதும் மாசி சிவராத்திரி அன்றுதான்.

இவ்வளவுதான் நடந்தது என்று நினைக்கிறீர்களா? மேலும் சொல்கிறேன்.

(தொடரும்…)

இன்னும் சில ஆன்மிக நினைவுகள் – 4

a-hot-day-in-thiruvannamalaiஎங்களது வெள்ளிக்கிழமை அக்ஷர மண மாலை பாராயணம் ஆரம்பித்தபோது, எனக்கு அந்தப் பாடலில் உள்ள எல்லா அடிகளும் மனனம் ஆகியிருக்கவில்லை. அதை மனப்பாடம் செய்வதற்காக ஒவ்வொரு நாளும், அந்தநாள் வரை மனனம் செய்தவற்றை ஒருமுறை சொல்லி விட்டு, அந்த நாளின் பகுதியாக இன்னும் இரண்டு வரிகளைச் சொல்லி, மறுநாள் அதுவரை திருப்பிச் சொல்வது என்பது வழக்கமாயிற்று. ஐம்பது வயதில் செய்த முயற்சி என்றாலும், அடி மேல் அடி வைத்து அப்படிச் செய்ததால் ஒரு வழியாக எல்லா வரிகளையும் மனனம் செய்ய முடிந்தது. அப்படிச் செய்து, அதுவே எளிய வழியாகத் தோன்றியதால், பின்பு மற்றவற்றையும் மனனம் செய்வதற்கு அந்த வழியையே கடைப்  பிடித்தேன். அப்படிச் செய்யும் போது நடந்த சில  நிகழ்வுகளை இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

அக்ஷர மண மாலை மனனம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது ஒரு முறை குறிப்பிட்ட ஒரு நேர்காணல் சம்பந்தமாக வேண்டுதலாக கிரிவலம் செல்ல திருவண்ணாமலை சென்றிருந்தேன். அப்போது நல்ல வெயில் காலம். மதியம் சாப்பிட்ட உடனேயே ஒருவர் வலம் செல்லுவதாக இருந்ததால் நானும் செல்ல விரும்பினேன். அப்போதே அங்கிருந்தோர் வெயில் பற்றி எச்சரிக்கை செய்தார்கள். கூட வந்தவரோ தினம் தினம் செல்பவராதலால் அவருக்கு இதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. நானும் வெயிலின் கடுமை அறியாது மதியமே அவருடன் காலணிகள் ஏதும் அணியாது புறப்பட்டுவிட்டேன். மற்றோர்கள் எச்சரித்தது போலவே சிறிது தூரம் சென்றவுடன் கடுமையை உணர ஆரம்பித்து விட்டேன். என்னால் கூட வந்தவரது நடை தடைபடக் கூடாதே என்று அவரை வேகமாகச் செல்லும்படியும் சொல்லிவிட்டேன். நான்கைந்து மைல்கற்கள் சென்றதும், வெயிலாலும் கற்களினாலும் எனது பாதங்கள் சிவந்து விட்டன. என்னால் மேற்கொண்டு அதே போல் செல்ல முடியாததால், வழியில் இருந்த எனக்கு நன்கு தெரிந்த சாமியாரின் ஆசிரமத்தில் தங்கி அவர் கொடுத்த எண்ணையை நன்கு பாதங்களில் தடவிக்கொண்டு, அவர் அளித்த காலணியையும் அணிந்துகொண்டு ஒரு வழியாக கிரிவலத்தை முடித்தேன். சென்னை வந்தபோதுதான் எனது கால்கள் எவ்வளவு ரணமாகிக் கொப்புளித்து விட்டது என்பதை உணர்ந்தேன். ஏதோ பாவங்கள் இத்துடன் கழிந்தன என்று சமாதானம் செய்துகொண்டு மற்ற வேலைகளில் மனதைச் செலுத்தினேன்.

post-interview-viewஅந்த நேர்காணலில் எனக்குத் தோல்விதான். ஆனாலும் எனது மேலதிகாரி நிறுவன முதல்வர் வரச் சொன்னதாகச் சொல்லி என்னை அவரிடம் அழைத்துக் கொண்டும் போனார். அவரிடம் போனதும் அவரோ எதற்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதுபோல் கேட்க ஆரம்பித்தார். எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. இருந்தாலும் நான் நேர்காணலைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் முதல்வரோ எல்லாம் சரியாகத்தான் நடந்ததாகச் சொன்னார். அதில் வெற்றிபெற்ற ஒருவர் சொன்னதை நான் சொல்ல ஆரம்பித்ததும், முதல்வர் கோபம் கொண்டு என்னைப் பற்றி தாறுமாறாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். என்னை அழைத்துக்கொண்டு போன அதிகாரிக்குப் பயம்வர ஆரம்பித்து தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து கொள்ள முயற்சித்தார். நானோ எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் எனக்குத் தெரிந்தவரை எல்லாம் சொல்லிவிட்டு அப்புறமாகத்தான் எனது அதிகாரியுடன் வெளியே வந்தேன். இன்றைக்கும் எனது அதிகாரியின் நடுக்கம் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. நானோ அங்கு கல் போல, மலை போல உட்கார்ந்து அளவாகப் பேசியதும் நினைவு இருக்கிறது. அன்று அக்ஷர மண மாலையில் எவ்வளவு மனனம் செய்தேன் என்பது அப்புறம்தான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. அந்த வரிகள்தாம் இவை:

“பீதியில் உனைச்சார் பீதியில் எனைச்சேர்
 பீதி உந்தனுக்கேன் அருணாசலா”

(பொருள்: பீதி அற்ற நிர்ப்பயனான உன்னைச் சேருவதற்கு நிர்ப்பயமாகத் துணிந்த என்னைச் சார்வதில் உனக்கேனோ பயமுண்டாகிறது! ஏன் துணிவில்லை அருணாசலா?)

காலம் சிறிது சென்றபிறகு அந்த முதல்வரோ சற்றே அவமானப்பட்டு பதவியில் இருந்து இறங்க வேண்டியதாயிற்று. அதற்கு அடுத்து வந்த முதல்வர் எனக்கு உரியதை எல்லாம் வழங்கினார்.

மலைபோல் உட்கார்ந்திருந்தேன் என்று சொன்னேன் அல்லவா, அது பற்றி ஒன்று சொல்கிறேன். ஓர் அன்பர் திருவண்ணாமலை வந்து ஆசிரமத்தில் மூன்று நாள்கள் தங்கிவிட்டுப் போகும் போது, பகவான் ரமணரிடம் “போவதற்குக் கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்றாராம். அதற்கு ரமணர் “வந்து தங்கியாச்சு, அருளையும் பெற்றாச்சு, போகும்போது மலையை எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டியதுதானே?” என்றாராம். அதாவது “நினைத்தாலே முக்தி” என்ற வழக்கப்படி சதா சர்வ காலமும் இல்லாவிடினும் அவ்வப்போதாவது  மலையைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தால் போதும் என்று அருளியிருக்கிறார். எனது நல்வாய்ப்பு, மலையே என்னிடம் வந்திருப்பதைச் சொல்கிறேன்.

தீபத் திருவிழாவின்போது ஓர் இடத்தில் பத்து நாளைக்கு சுக்ல யஜுர் வேத பாராயணம் வருடாவருடம் நடக்கும். அங்கு ஒருநாள் நான் சென்றிருந்தபோது எனது சுவாமி நண்பர், “மலையில் கிடைத்த கல் ஒன்று கொண்டு வந்திருக்கிறேன். அதை ஒரு புறம் பார்த்தால் மலையின் ஒரு தரிசனமும், மறு புறம் வேறு மாதிரியும் தெரியும்” என்றார். அதை நன்றியுடன் பெற்றுக் கொண்டு எனது இல்லத்தில் பூஜை அறையில் வைத்திருந்தேன். அந்தச் சமயத்தில் நியூயார்க் நகரத்தில் உள்ள அருணாசல ஆஸ்ரம் தொடர்புடைய  ஒருவர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். அவர்தான் திருவண்ணாமலை ரமணாஸ்ரமத்தில் உள்ள பகவான் சிலையின் பதிப்பு ஒன்றை Plaster of Paris –ல் எடுத்துக் கொண்டு அங்கு போய் அதன் பிரதி ஒன்றை அமைத்துள்ளார். அவர் நமது சிற்பக் கலையைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக அப்போது மகாபலிபுரம் வழியில் உள்ள உலகப் புகழ் பெற்ற திரு.கணபதி ஸ்தபதி அவர்களின் பட்டறையில் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் என்னையும் ஸ்தபதியிடம் வரச் சொல்லி, மலைக்கல்லை இரண்டாக அறுத்து இரண்டும் சமதளத்தில் வைக்க ஏதுவாக முயற்சி செய்தார். ஆனால் ஒன்றுதான் தேறியது. அது எங்கள் வழிபாட்டு அறையில் இப்போது வைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்படியாக மலை எங்கள் வீடு தேடி வந்து அமர்ந்துள்ளதால், நினைப்பதைத் தவிர காணவும் முடிகிறது.

ramanars-mother-died-in-skandasramamஎனது வழக்கப்படி சிவ புராணத்தையும் இரண்டு இரண்டு வரிகளாகப் பயில ஆரம்பித்தேன். அதன் சம்பந்தமாக இரு நிகழ்வுகள் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன. ஒரு முறை திருவண்ணாமலை வந்து மலையில் உள்ள ஸ்கந்தாஸ்ரமத்திற்குச் சென்றேன். அங்கு ரமணர் தங்கி இருந்தபோதுதான் அவரது அன்னை காலமானார். அப்புறமாக அவரது உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தில்தான் தற்போதைய ஆஸ்ரமம் வளர்ந்துள்ளது. அடக்கம் செய்யப் பட்ட இடத்தில் மாத்ருபூதேஸ்வரர் கோவில் கட்டப்பட்டு ரமணரின் காலத்திலேயே கும்பாபிஷேகமும் செய்யப்பட்டது. அந்த அன்னையின் இறுதிக் கட்டத்தில் ஊர்த்துவ சுவாசம் போது அன்னையின் தலையைத் தன் மடியில் இருத்தி அவரது நெஞ்சை நீவி விட்டுக்கொண்டு, அன்னையின் இறுதி எண்ண அலைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, மனத்தை உண்முகமாக்கி தன்னை உணரச் செய்து அன்னைக்கு விதேக முக்தி கிடைக்க ரமணர் அருளினார். அதற்கப்புறம் அந்த ஆத்மாவுக்கு வேறு பிறப்பு கிடையாது அல்லவா? எந்த அறையில் அந்த விசேஷம் நடந்ததோ அந்த அறைக்கு நான் அதுவரை அதிகம் சென்றதில்லை. அன்றோ அங்குதான் அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டு அப்போதைய வழக்கம்போல் அன்றுவரை மனனம் செய்திருந்த சிவ புராண வரிகளை மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். அது முடியும் தருவாயில்தான் அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் மகிமையையும் உணர்ந்தேன். அந்த வரிகள்தான் இவை:
 
சிறந்தடியார் சிந்தனையுள் தேனூறி நின்று
பிறந்த பிறப்பறுக்கும் எங்கள் பெருமான்

இதற்குத்தான் இடம், பொருள், ஏவல் என்பார்களோ? அவை அனைத்தும் தானே அமையும்போது, தாம் செல்லும் பாதை சரியாகவே உள்ளது என்றுதானே கொள்ளவேண்டும்?

கிட்டத்தட்ட இதே போன்றே அமைந்தது பசு லக்ஷ்மியின் இறுதி மூச்சு அடக்கமும். அதனாலேயே, வேறு ஒரு கட்டுரையில் சொன்னதுபோல்,  ரமணரே பசுவும் விதேக முக்தி அடைந்தது என்றே குறிப்பிட்டார்.

சிவ புராண மனனமும் இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்து விட்டது. அந்தக் கடைசி நாளும் ஒரு சிவராத்திரிக்கு முன்பாக ஓரிரு நாளில் முடிந்தது. சில நண்பர்களுடன் குடும்ப சகிதம் அந்த சிவராத்திரியன்று கிரிவலம் செய்யலாம் என்று பஸ்ஸில் புறப்பட்டோம். நான் மனதுக்குள் சிவ புராணம் சொல்லிக் கொண்டே வந்தேன். திண்டிவனம் தாண்டி செஞ்சியும் கடந்தாயிற்று. சரியாக சிவ புராணம் சொல்லி முடித்ததும், அதன் இறுதியில் “திருச்சிற்றம்பலம்!” என்றும் சொல்லி முடித்தேன். அப்போது சிறிது நேரம் அந்த இறுதி வாக்கியம்தான் என் மனதுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அப்போதெல்லாம் நான் என் மனதுக்குள் தோன்றும் எண்ணங்களை எல்லாம் அந்தச் சமயத்தில் தோன்றும் ஒரு மெட்டையோ, சந்தத்தையோ வைத்துக் கொண்டு கவிதை வடிவில் ஒரு மாதிரி எழுதிவிடுவேன். நான் திருச்சியில் தவத்திரு.ஐயன் பெருமாள் கோனாரின் மாணவன் என்றாலும் கவிதை இலக்கணம் என்றெல்லாம் பார்ப்பது கிடையாது.

அப்போது கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்தபோது தோன்றியதுதான் கீழே உள்ள பாடல்:

 

திருச்சிற்றம்பலம் திருச்சிற்றம்பலம்
வெறுவெளி அதுவே திருச்சிற்றம்பலம்

அருட்பெருஞ் சோதி தனிப் பெருங்கருணை
வள்ளலார் காட்டும் வழியும் அதுவே

அருணை என்றொரு கருணை மலையாய்
நின்றது காட்டும் வழியும் அதுவே

அது நீ என்றம் மறைகள் காட்டும்
வழியில் நின்றால் நிற்பதும் அதுவே

அதுவே அதுவே  திருச்சிற்றம்பலம்
அதுவே அதுவே வெறுவெளி அதுவே
அதுவே அதுவே அருட்பெருஞ் சோதி
அதுவே அதுவே தனிப் பெருங்கருணை
அதுவே அதுவே அருணாசலமே
அதுவே என்று சொல்வதும் அதுவே”

 

tiruvannamalai1அப்படி மனத் திரையில் ஓடிய பாடலை மறந்து விடாது இருக்க சில முறை சொல்லிவிட்டு கண்ணைத் திறக்கிறேன். எனது பஸ்ஸின் ஜன்னல் முழுதும் நிறைத்துக் கொண்டு எந்த இடையூறும் இல்லாது மலை நன்கு காட்சி கொடுத்தது. எனது முதல் பயணத்தின் போது இருளில் மங்கலாகப் பார்த்த மலை, அப்போது காலைப் பொழுதில் நன்கு திவ்யமாகக் காட்சி அளித்தது. அது எனது பாடலுக்கு ஒப்புதல் அளித்தது போன்று எனக்குத் தோன்றியது.

இதைப் போன்ற இன்னொரு நிகழ்ச்சிதான் என்னை ஒரு நன்னாளில் அருணாசல அக்ஷர நாமாவளி-யை எழுதவைத்து, அதன் தொடர்பாக வந்த மறக்க முடியாத இடம்-பொருள் அனுபவங்களையும் அளித்தது.

(தொடரும்…)

நம்மைத் தேடி வரும் இறைவன்

tiruvannamalaiஇறைவனாவது, நம்மைத் தேடுவதாவது, என்று கேட்கத் தோன்றுகிறதோ? கவலையோ சந்தேகமோ வேண்டாம். அது உண்மை ஆகலாம். ஆனால் அப்படி நடப்பதற்கு நம் மனதில் இறைவனிடம் ஓர் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை அவசியம் தேவை. இறைவனிடம் என்று இல்லை, வேறு எந்த வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் அந்த வேலையை நம்பிக்கையுடனும் கவனத்துடனும் செய்தால் எப்படிப் பயன் கிடைக்குமோ அதே போலத்தான் இதிலும். மனம் பலனில் செல்லாது, பணியில் மட்டுமே மனது ஈடுபடுமானால் நல்விளைவுகள் உண்டல்லவா? கண்ணும் கருத்துமாக வேலை செய்யும்போது நம் மனம் எப்படி ஒருமையுடன் குவிந்திருக்குமோ, அதே போன்று இறைபணியில் இருக்கும்போதும் நாம் இருந்தால் நாம் இறைவனைத் தேடவே வேண்டாம். ஆழ்ந்து நினைத்தால்கூட போதும்; அவரே நம்மைத் தேடி வருவார். அது எப்படி என்று கேட்டுக் கொண்டிருப்பதை விட, அதை அனுபவத்தில் காண்பது மேன்மையானது. நமக்கேற்ற இறைப்பணி ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதைச் செய்யும்போது அதில் சந்தேகம் மட்டும் கொள்ள வேண்டாம். ஏனென்றால் அப்படிச் சந்தேகம் வந்தால் அதைப் போக்குவதிலும் சற்றே காலவிரயம் ஆகலாம். மேலும் அதனால் மனம் வேறு வழி சென்று குழப்பமும் வரலாம். இது போன்ற அனுபவம் எவருக்கும் உள்ளதுதானே? விதையை விதைத்தவன் அது முளை விட்டுள்ளதா என்று சந்தேகப்பட்டு தினமும் தோண்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் அது விளையுமோ? அதே போல்தான் இதிலும்.

இதை இப்போது நான் சொன்னாலும், எவருக்கும் சாதாரணமாக வரும் சந்தேகம் எனக்கும் முன்பு இருந்தது. ஆனால் எனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள் என்னை மாற்றிவிட்டன. நடந்ததெல்லாம் தானாகவே மடை திறந்த வெள்ளம் போல் பெருகிப் பரவியது. அப்படிப் பரவும் போது, எனக்குப் பல உண்மைகளை உணர்த்திச் சென்றது. கடவுள் எங்கும் உள்ளார், அருள் எப்போதும் உண்டு என்று நாம் கேள்விப்பட்டாலும், அது நமது அனுபவமாக ஆகும்வரை நமக்குப் பல விதமான சந்தேகங்கள் வந்து கொண்டுதான் இருக்கும். அவை அனைத்தையும் தீர்ப்பதுபோல் நிகழ்வுகள் நடக்கும்போது, நமது சந்தேகங்கள் ஆச்சரியமாக மாறலாம். நல்ல வேளையாக எனக்குச் சந்தேகங்கள் பெருத்த அளவில் இல்லாததாலோ என்னவோ, அனுபவங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன. அதைச் சொன்னால் பிறருக்கு உதவியாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில், ஐந்து நிகழ்ச்சிகளை இங்கு விவரிக்கிறேன். அவை அனைத்துமே பகவான் ரமணர் போற்றிய அண்ணாமலையாரைத் தொழுது நாங்கள் நடத்தும் வார வழிபாடு சம்பந்தப்பட்டவை.

1993-ம் வருடம், சில நண்பர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு, ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் மாலை 6:30 மணிக்கு “ரமணா சத் சங்கம்” நடத்துவது என்று முடிவு செய்தோம். அதில் பகவான் ரமணர் இயற்றிய 108 செய்யுள்கள் அடங்கிய ‘அக்ஷர மண மாலை’யை அனைவரும் சேர்ந்து பாடுவதுதான் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு. ‘அக்ஷர மண மாலை’தான் அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு என்று முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன். ரமணர் இயற்றியதெல்லாம் அநேகமாக யாராவது கேட்டுக் கொண்டதால்தான் இருக்கும். அக்கால கட்டத்தில் அவருடன் இருந்த சாதுக்கள் தெருத் தெருவாகச் சென்று பிக்ஷை எடுத்துக் கிடைக்கும் உணவைக் கொண்டுவர, அனைவரும் அதைப் பகிர்ந்து உண்பார்கள். அப்படிச் செல்லும்போது பாடுவதற்காக அவர்கள் பகவானை அணுகி ஒரு பாடல் இயற்றித் தரக் கேட்டார்கள். அவரோ தமிழிலும் வடமொழியிலும் எத்தனையோ பாடல்கள் ஏற்கனவே இருக்க, எதற்காக புதிதாக ஒன்று வேண்டும் என்று முதலில் மறுத்தார். ஆனாலும், அச்சமயம் ஒரு முறை கிரி வலம் செல்லும் சமயம் அவருக்கு செய்யுள் வரிகள் பொங்கிப் பொங்கி வர, அதை ஒருவர் எழுதிக்கொண்டே வந்தார். அப்படி எழுதப்பட்டு கிரிவலம் முடியும் சமயம் அத்தொகுப்பு நிறைவேறியது. அருணாசலரை மணமகனாகவும், பாடும் தன்னை மணமகளாகவும் வரித்து புனையப்பட்டதாலும், ஒவ்வொரு வரிகளின் முதல் எழுத்தும் தமிழ் எழுத்துகள் வரிசைப்படி வந்ததாலும் அதற்கு, ‘அருணாசல அக்ஷர மண மாலை’ என்று தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டது. ஆக அதைப் பாடுபவர்கள், இறைவன், ரமணருக்கு அளித்ததையே பாடுவதாகவும் மேலும் மானசீகமாக கிரிவலம் வரும் பாக்கியம் பெறுபவர்கள் எனவும் கொள்ளலாம்.

satsang* சில பல காரணங்களை முன்னிட்டு ஒரு தேதி குறிப்பிட்டு அன்று அப்பாராயணத்தை ஆரம்பிப்பதாக இருந்தோம். நாங்கள் பெரிய முயற்சி எதுவும் எடுக்காமலேயே அன்று விசேஷமாக இரண்டு பெரியவர்கள் அதற்கு வந்திருந்தனர். ஒருவர் ரமணாஸ்ரமத்திலிருந்தே வந்திருந்தார்; மற்றவர், பால ரமணர் எங்கிருந்து அருணாசலரை ஜோதி வடிவாக திருவண்ணமலை வரும்போது கண்டாரோ, அதன் அருகில் உள்ள மற்றோர் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து வந்திருந்தார். பகவானும் இவ்விரு ஆஸ்ரமத்தின் மற்ற சாதுக்களும் நேரிலேயே வந்து எங்கள் தொடக்க விழாவை வாழ்த்துவது போல் நாங்கள் மிக்க நன்றியுடன் மகிழ்ந்தோம். அவர்கள் கருணையால் அன்று தொடங்கப்பட்ட பாராயணம் இன்றும் எங்கள் இல்லத்தில் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றது. என்றும் அவ்வாறே நடைபெற அவர்களை மேலும் வேண்டுகிறோம். நடந்து வருகிறது என்றால், ஏதோ பெரிய அளவில் என்று நினைக்க வேண்டாம். இதுபோன்ற சத்சங்கங்களுக்கு வரும் பாக்கியம் சிலருக்குத்தான் உண்டு போலும்.

ramana* 108 செய்யுள்களைக் கொண்ட ‘அருணாசல அக்ஷர மண மாலை’ பாராயணத்தின் 108-வது வெள்ளிக்கிழமையும் தெய்வாதீனமாக ஏப்ரல் 14-ந் தேதி வந்தது. 1950-ல் அன்றைய தினம் இரவு 8:47 மணி அளவில்தான் பகவான் இப்பூவுலக வாசம் முடிந்து விதேக முக்தி அடைந்தார். 108 என்றாலே பாரத வழக்கப்படி ஒரு விசேஷமான எண்ணிக்கைதான். அதிலும் இப்படி ஒரு விசேஷமான 108-ன் ஒற்றுமை எங்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. எங்கள் பாராயணத்தின் இறுதி அம்சமாக 5-நிமிட மௌன ஆராதனை உண்டு. அன்று வழக்கத்திற்கும் மேலாக, ரமணர் மேல் எழுதப்பட்ட சில பாட்டுகளையும் அதிகப்படியாகச் சேர்த்ததால் அன்றைய மௌன ஆராதனை சரியாக இரவு 8:47 மணி அளவில் நடைபெற்றது. அந்த இரவின் மௌன அமைதியை இன்று நினைத்தாலும் புளகாங்கிதம் அடைகிறோம்.

* 1993-ம் வருட இறுதியில் எங்களது அக்ஷர மண மாலை பாராயணத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட வெகுநாளைய ரமண பக்தர் ஒருவர் என்னை அணுகி, அவர்கள் சத்சங்கம் நடத்தும் இடத்திற்கு வந்து கலந்துகொண்டு ஒரு சொற்பொழிவும் செய்யச் சொல்லி வேண்டினார். முன்பே அவர்கள் சத்சங்கத்திற்குச் சென்று வந்தவன் என்ற முறையில், நான் சொற்பொழிவு கொடுத்தவன் அல்ல; வேண்டுமானால் பாராயணம் செய்கிறேன் என்றேன். அதற்கு அவர் வெகு காலமாக அப்படித்தான்(சொற்பொழிவு) அங்கு நடக்கிறது; நானும் அப்படியே செய்யவேண்டும் என்றதால் ஒத்துக்கொண்டு அதற்காகக் குறிப்புகளும் எடுக்க ஆரம்பித்தேன். இப்போது நான் ரமணர் பற்றி எழுதுவதற்கெல்லாம் அந்த முயற்சியே முன்னோடியாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அவர் குறிப்பிட்ட தினத்தில் எனது குறிப்புகளுடன் அங்கு சென்ற எனக்கு ஓர் ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அவரே என்னிடம் நேராக வந்து அந்த வாரம்தான் காஞ்சி மஹா சுவாமிகள் விதேக முக்தி அடைந்திருந்ததால், சத்சங்கம் ஏற்பாடு செய்பவர் எப்போதும்போல் இல்லாது இன்று தானே வந்து பெரியவாளைப் பற்றி பேச வருவதாகவும், வேறு எந்த சொற்பொழிவும் வேண்டாம் என்று சொன்னதாகவும் சொன்னார். அதே போல் அவரும் வந்து பெரியவாளைப் பற்றியும் தனது அனுபவங்களையும் சிறிது நேரம் சொல்லி விட்டு, ஏதேனும் பஜனை பாடுங்கள் என்று அறிவித்துவிட்டுப் போய்விட்டார். அங்கு எவரும் பாடுவதாக இல்லை என்று தெரிந்துகொண்டபின், நான் அக்ஷர மண மாலை பாடலாமா என்ற போது அனைவரும் சம்மதித்தனர். அப்படியாக பாராயணம் செய்யலாமே, சொற்பொழிவு எதற்கு என்ற எனது முந்தைய கோரிக்கை அன்று அப்படியாக நிறைவேறியது.

* ஜனவரி 1996 -ல் மாநாடு ஒன்றுக்காக நான் மைசூர் மாநகரம் சென்றிருந்தேன். மாநாடு அமைப்பாளர்கள் மாலை நிகழ்ச்சியாய் ஒரு பஜனையை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அது வெள்ளிக்கிழமையாய் இருக்கவே எனக்கு எங்கள் பாராயணத்தின் ஞாபகம் வந்தது. சீக்கிரமே அதை நான் மறந்தும் விட்டேன். மேடையில் பாடகர்கள் நிகழ்ச்சியை சுமார் 6.15-க்கு ஆரம்பித்தனர். 6:30 மணி வாக்கில் அவர்கள் ஒரு பாட்டைப் பாடினார்கள். அது கன்னடம் என்றும் புரிந்தது; அதில் ‘ குரு ரமணா’ என்று ஒரு தொடர் வருவதும் எனக்குப் புரிந்தது. ரமணரை மறுபடியும் எனக்கு நினைவுப்படுத்துவது போல் அவர்கள் பாட்டு அமைந்ததால், அதற்காகவே அவர்களுக்கு ஒரு பரிசு போல் ஏதாவது கொடுக்க பகவானின் படம் கூட கையில் இல்லையே என்று எண்ணி வருந்தினேன். அது என் எண்ணமாகவே இருந்தாலும், அப்புறம் அங்கு நடந்ததை நினைக்கும்போது எனக்கு இன்றும் ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது. நான் சென்னையில் புகழ் பெற்ற கல்வி நிறுவனம் ஒன்றிலிருந்து வந்தவன் என்பதைத் தவிர என்னைப் பற்றி அங்கு எவருக்கும் எதுவும் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. திடீரென்று மாநாட்டு நிறுவனர் என் முன் வந்து, ஒரு வேண்டுகோள் வைத்தார். அவர்கள் மேடையில் பாடுபவர்களுக்காக நினைவுப் பரிசுகள் வாங்கி வைத்திருப்பதாகவும், நிகழ்ச்சியின் முடிவில் நான் மேடைக்கு வந்து அவைகளை அவர்கள் அனைவருக்கும் கொடுக்கவேண்டும் என்றபோது என் மன நிலை எப்படியிருந்திருக்கும் என்று நீங்களே நினைத்துப் பாருங்கள். என்னை விடப் பெரியவர்கள் யாராவது இருப்பார்களே என்று நான் சிறிதே மறுதலித்தபோது, அவர் என்னை விடாது, நீங்களும் பெரியவர்தானே என்று சொல்லி சம்மதிக்க வைத்துவிட்டார். சற்று நேரம் முன் எனக்கு ஏற்பட்ட எண்ணங்கள் எனக்கு மட்டுமே தெரியுமாதலால் நானும் சம்மதித்து விட்டேன். இறுதியில் மேடைக்குச் சென்ற நான் என் எண்ணங்களையும் அங்கு நடந்ததையும் சொல்லி, பாடகர்களை பரிசை நினைவுப் பரிசாக மட்டும் கொள்ளாது பகவானின் பிரசாதமாகவும் கொள்ள வேண்டும் என வேண்டிக்கொண்டேன்.

shiva-lingam-parvatha-malai* 1996-ஆம் வருடம் தமிழ்நாட்டில் சில கோயில்களைத் தரிசனம் செய்யலாம் என்று யாத்திரை புறப்பட்டேன். ரமணரை சிறுவயதில் கவர்ந்த 63 நாயன்மார்கள் பற்றி எழுதப்பட்ட தலமான திருவாரூரில் உள்ள தியாகராஜ சுவாமி கோயிலும் அவைகளில் ஒன்று. நான் அங்கு சென்றதும் ஒரு வெள்ளிக்கிழமையன்றுதான். கோயிலுக்குள் கோயில்கள் இருக்கும் அமைப்போடு கொண்ட பெரிய கோயில் அது. அருணாசலர் சந்நிதி பற்றி விசாரித்துச் சென்ற எனக்கு பெரிய ஏமாற்றம்தான் காத்திருந்தது. ஜோதி சொரூபமான அருணாசலர் அங்கு இருளில் மூழ்கிருந்தார். சிவலிங்கம் எங்கிருந்தது என்று கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. அதை என்னோடு வந்தவரிடம் கூட சொல்லாது கீழே அமர்ந்து வெள்ளிக்கிழமை பாராயணத்தை ஆரம்பித்து விட்டேன். சிறிது நேரம் சென்ற பின் அங்கு சிலர் வந்து போவதை உணர்ந்தேன். கண் திறந்து பார்த்தபோது மூன்று சிறுவர்கள் அருணாசலர் சந்நிதி முன் கற்பூரம் ஏற்றிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. பாராயணம் முடித்ததும், என் கூட வந்தவர், “தாங்கள் பாராயணம் செய்யும் பலனை அடைந்து விட்டீர்கள் போல இருக்கிறதே?” என்றார். என் மனதில் இருந்த ஏமாற்றம் பற்றி அவருக்கு நான் ஏதும் சொல்லாததால் அவர் கேட்டதின் பொருள் எனக்கு விளங்கவில்லை. என்ன என்று நான் வினவ, அவர் “நீங்கள் 32-வது பாடல் பாடும்போதுதான் அந்தச் சிறுவர்கள் வந்து ஒளி ஏற்றினார்கள்,” என்றார். அது என்ன பாடல் என்று நான் பார்த்தபோது இறைவன் எப்படியெல்லாம் வருகிறார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

அந்த அடிகள்:

“சூது செய்து என்னைச் சோதியாது இனி உன்
ஜோதி உருக்காட்டு அருணாசலா”

மேலே சொல்லப்பட்ட எதுவுமே எவரது அனுபவங்களாகவும் இருக்கமுடியும். இதற்கும் மேலே என்ன சொல்லிப் புரிய வைப்பது? ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள்; உங்களுக்கும் இதனினும் மேலான அனுபவங்கள் அமையக்கூடும்.