இலவசங்களில் மூழ்கி கடனில் எழும் தமிழகம்

And is currently undergoing a series of tests to ensure the safety of its use in humans. Asthma is an illness costco clomiphene that makes it hard for the body to breathe properly. Best viagra copies are available by the side of the counter.

Nolvadex pct price in uk, nolvadex, pct price, uk, nolvadex pct, nolvadex, nolvadex pct price, nolvadex pct, nolvadex, nolvadex pct price in uk, nolvadex, pct price, uk, nolvadex pct, nolvadex pct, nolvadex, nolvadex pct price, nolvadex, nolvadex, nolvadex pct, nolvadex pct price, nolvadex, nolvadex, nolvadex pct price in uk. The following are the main drug interactions http://westgroup.rs/novosti/ of doxycycline. Avodart has been at the center of a growing number of.

In people who have had genital herpes, the dosage of aciclovir is 1.5 g per day or 5 per day. Amoxicillin has been linked to clomid pills cost a possible link with certain forms of dementia. Get prescription drugs for stress and anxiety prescription drugs online without prescription.

karunaandtamilnadu

உலகில் அரசாங்கம் என்ற ஒன்றே இல்லாமல் போனால் என்ன ஆகும்?

என்று ஒரு கேள்வி பழைய நீதி சாத்திரம் ஒன்றில் எழுப்பப் படுகிறது.  மனிதர்கள் மீன்களைப் போல் தன் இனத்தைத் தானே உண்ண ஆரம்பித்து விடுவார்கள் என்பது பதில். அதாவது பெரிய மீன் சிறிய மீனை உண்பது போல, வலுத்தவன் இளைத்தவனை அடித்து பிழைப்பான். காட்டில் மாடுகள்,  குதிரைகள், மான்கள், போன்ற எளிய பிராணிகளை சிங்கம், புலி போன்ற வலிமை மிகுந்த பிராணிகள் அடித்துக் கொல்வது போல மனிதர்களும் ஆரம்பித்து விடுவார்கள் என்கிறது அந்த நீதி நூல். ஆனால் அரசாங்கம் என்று ஒன்று இருந்தும் அது கொள்ளையர்களின் கையில் சிக்கினால்? விளைவு என்ன ஆகும் என்று தமிழகத்தைப் பார்த்தால் தெரிந்து விடும்.

“மனுசன மனுசன் சாப்பிடுராண்டா தம்பிப்பயலே…” என்று ஒரு பழைய திரைப்படப் பாடல். கவிஞர் மருத காசியின் கவிதை. உழைப்பவன் ஒருவன் – அடித்து பிழைப்பவன் ஒருவன் என்று ஒருவனுடைய வருமானத்தை இன்னொருவன் அடித்துப் பிடுங்குவதை அழகாக எடுத்துச் சொல்லும் பாடல். இந்தப் பாடல் தாய்க்குப் பின் தாரம் படத்தில் 1956 ம் வருடமே வெளிவந்து விட்டது. கவிஞனின் வாக்கு பொய்க்காமல் தொடர்ந்து அதே நிலைதான் இத்தனை வருடத்துக்கு பிறகும் நீடித்து வருகிறது என்றால் மிகையில்லை. இங்கே உழைத்துப் பிழைக்கும் மக்களின் பணத்தை கொள்ளை அடிப்பதை அரசே செய்கிறது.

dirty_templesஇந்தியாவிலேயே உற்பத்தியிலும், ஆண்டு வருமானத்திலும் தமிழகம் மூன்றாவது இடத்தை வகிக்கிறது. நாட்டிலேயே தமிழகம் தான் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது சதவீதம் நகர்ப்புறங்களைக் கொண்டது என்றெல்லாம் நெஞ்சை நிமிர்த்தி சொல்லிக் கொண்டாலும் தமிழகத்தில் தனியொருவரின் வருமானம் மாதத்துக்கு ஐநூறு ரூபாய்க்கும் மிகக் குறைவே. இந்த பணத்தில் மூன்று நாட்கள் கூட ஒருவர் சரியாகச் சாப்பிட முடியாத விலைவாசி.  ஏன் இந்த நிலை? எத்தனை வேலை வாய்ப்புகள் உருவாக்கப் பட்டன? எத்தனை அடிப்படை வசதி கட்டுமானங்கள் ஏற்படுத்தப் பட்டன? எத்தனை தொழிற்சாலைகள் துவங்கப் பட்டன? என்று தோண்டினால் ஏமாற்றம் தான் மிஞ்சும்.

தடையற்ற மின்சாரம், தரமான சாலைகள், திறமையான தொழிலாளர்கள், ஊழலற்ற அரசு என்று இருந்தால் தொழில் முனைவோர் வருவர். மக்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு கிடைக்கும். மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயரும். ஆனால் மக்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை எல்லாம் யாருக்கு யோசிக்க நேரம் இருக்கிறது.. ஆட்சியில் இருப்பவருக்கு  தன் பெண்டு பிள்ளைகளை பேரன்களை கவனிக்கத்தான் நேரம் சரியாக இருக்கிறதே! சுதந்திரம் வாங்கி அறுபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், இன்னும் பசியுடன் தூங்கும் நிலைதான் இருக்கிறது. இன்னும் பல நடுத்தர வர்க்க குடும்பங்கள் வெளிப்படையாகப் பிச்சை எடுக்கவில்லையே தவிர கைக்கும் வாய்க்கும் இழுபறி நிலைதான்.

tv_watchingஇரண்டாயிரம் ஆண்டு துவக்கத்திலேயே சென்னையில் சேரிகளில், ஒவ்வொரு குடிசையிலும் தொலைக் காட்சியைப் பார்க்க முடியும். உண்ண உணவும் உடுக்க உடையும் இல்லாவிட்டாலும் தொலைக் காட்சி இருந்தால் போதும் என்று மக்கள் நினைத்திருக்கிறார்கள்.

தமிழன் தான் அரசை சினிமாக்காரர்களிடம் அடகு வைத்து பல பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டதே. இதை திமுக சரியாக நாடிபிடித்து அறிந்து கொண்டது. விளைவு இப்போது தமிழக மக்கள் அரசிடம் பிச்சை வாங்குகிறார்கள். தமிழக அரசு வெளிநாடுகளிடமும், உலக வங்கியிடமும் கடன் வாங்குகிறது.

மக்கள் தம் நிலையை உணராமலேயே இலவசங்களால் கண்ணைக் கட்டி வைத்திருக்கிறது இந்த அரசு. வேட்டி சேலை இலவசம், திருமணத்திற்கு 20,000/-,  கருவுற்றால் கர்ப்ப கால உதவித்தொகை 6000/-,  இரு பெண் குழந்தைகள் பிறந்தால் 30000/-,  இலவச வீட்டு மனைப் பட்டாக்கள்,  கலைஞர் வீடு வசதி திட்டத்தில் கான்க்ரீட் வீடு கட்ட 72000/-  முதல் ஒரு லட்சம் வரை, இரண்டு ஏக்கர் நிலம், விதைகள், உரங்கள், ஆழ்துளைக் கிணறு, சொட்டு நீர்பாசனம் ஆகியவற்றுக்கு மானியம், இது போக இலவச மின்சாரம், இலவச சமையல் எரிவாயு இணைப்பு, மாணவர்களுக்கு சைக்கிள், அதிக மதிப்பெண் பெற்ற ஆயிரம் மாணவருக்கு மடிக் கணினி, இது தவிர ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி, இலவச தொலைக் காட்சி என்று இலவசங்களால் மக்கள் குளிப்பாட்டப் பட்டு வருகிறார்கள்.  இது வரைக்கும் பட்டியலிட்ட இலவசங்களே, கொடுக்கப் படுவதில் ஒரு பகுதிதான். ஒவ்வொரு இலவசத்திட்டத்திலும் தமிழக அரசின் திட்டம் என்பதை விட முதல்வரின் பெயர்தான் முன்னிறுத்தப் படுகிறது.

freebiescheatingஇது தவிர பெருமளவு விவசாயக் கடன்கள், தொழில் துவங்க தரப்படும் கடன்கள் ஆண்டுதோறும் தள்ளுபடி செய்யப் பட்டு வருகின்றன. பெரும்பாலும் விவசாயக் கடன்கள் இதனால் கடன் வாங்குகிறவர்கள் சரியாக திரும்ப செலுத்துவதே இல்லை. எப்படியும் தள்ளுபடி செய்யப் பட்டுவிடும் என்று காத்திருக்கிறார்கள். அண்மையில் ஒரு லட்சம் இளைஞர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு என்று கலைஞர் ஒரு திட்டத்தை அறிவித்தார். தமிழகத்தில் படித்து விட்டு வேலையற்ற இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு தெரியுமா? எழுபது லட்சத்தை தொடுகிறது.

ஏனைய மற்ற திட்டங்களும் இப்படித்தான்; மக்களின் தேவைகளை நிறைவு செய்வதே இல்லை. விவசாயக் கடன்கள் ஏக்கர் கணக்கில் வைத்துள்ள பெருவிவசாயிகளே பெற்று வருகிறார்கள்.  பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கிற மாணவர்கள் ஏற்கனவே சைக்கிள் பெரும்பாலும் வைத்திருக்கிறார்கள். அரசு கொடுக்கிற சைக்கிள் வீட்டு உபயோகத்திற்கும், அவசரத்திற்கு விற்கவும் தான் பயன் படுகிறது.

நமது மக்களுக்கு ஒரு குணம் – ஃப்ரீயாக கொடுத்தால் பினாயில் என்றாலும் வாங்கி குடிப்பார்கள். என்னிடம் தொலைக் காட்சி ஏற்கனவே உள்ளது – எனக்கு இலவச தொலைக் காட்சி வேண்டாம் என்று எவர் கூறுகிறார்? பல தலைமுறைகளாக சேரிகளில் மக்கள் வசித்துக் கொண்டு, தொலைக் காட்சியில் கண்ணையும் மனதையும் நிலை குத்தவிட்டு, ஏன் இப்படி குடிசையிலேயே தலைமுறை தலைமுறையாக இருக்கிறோம் என்று தெரியாமலே இருக்கிறார்கள். மக்களிடம் இலவசப் பொருள்கள் தான் மிகுந்திருக்கிறதே தவிர வாழ்க்கைத்தரம் உயரவே இல்லை.

இறுதியாக சில புள்ளி விவரங்கள். தமிழக அரசு இந்த ஆண்டு வெளியிட்ட பட்ஜெட்டில் மொத்த வருமானம் சுமார் 63000 கோடி ரூபாய்கள். ஆனால் செலவினம் 66000 கோடிகள். இதில் அரசு அதிகாரிகளின் சம்பளம், அரசு சார்ந்த நிறுவனங்கள் தொடர்பான செலவினம் மட்டுமே பாதிக்கு மேல்! சென்ற நான்கு ஆண்டுகளில் ஒரு கோடிக்கு மேல் தொலைக் காட்சி பெட்டிகள் இலவசமாக அளிக்கப் பட்டுள்ளன. ஒரு தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் விலை சுமார் 2500 என்று வைத்துக் கொண்டாலும் இரண்டாயிரத்து ஐநூறு கோடி ரூபாய்கள் இதற்கு மட்டுமே செலவிடப்பட்டுள்ளது. அதாவது 2500, 00, 00, 000/-.

பகீர் தகவல் இதோடு முடியவில்லை. தமிழகத்தின் கடன் மொத்தம் தொண்ணூறாயிரம் ரூபாயை எட்டி விட்டது. இதற்கு வட்டி மட்டும் ஆண்டுக்கு ஏழாயிரம் கோடி ரூபாய்கள். அதாவது 7000, 00, 00, 000/-.

ஒரு பக்கம் கடனும், வட்டியும்,வட்டி கொடுப்பதற்கே கடன் வாங்கிக் கொண்டும் இருக்கிற நிலையில் பலமடங்கு இலவசங்களுக்கு அள்ளி விடுவதால் கஜானா காலியாகவே இருந்து வருகிறது.

slumtvஇதை சரிக்கட்ட மதுபான வியாபாரத்தை அரசே நடத்தி சமாளித்து வருகிறது. டாஸ்மாக்கில் விற்கப் படும் மதுபானத்தின் மூலம் வருகிற வருவாய் சுமார் ஏழாயிரம் கோடி ரூபாய். மதுவிலக்கு என்பதைப் பற்றி இந்த அரசு சற்றும் யோசிக்கவே இல்லை. அவர்களுக்கு என்ன… சன் டிவி, கலைஞர் டிவி போன்ற குடும்ப தொலைக் காட்சிகளில் காட்டப் படும் சீரியல்கள், திரைப் படங்கள் மூலம் மது அருந்துவது தவறல்ல என்று மக்களை மூளைச் சலவை செய்து வருகிறார்களே! இந்த அரசுக்கு இனியும் ஒட்டு போட்டு ஆட்சியில் அமர்த்துவது சட்டையை இலவசமாக பெற்றுக் கொண்டு, இடுப்பில் இருப்பதை மொத்தமாக அவிழ்த்துக் கொடுப்பதற்குச் சமம்!

இந்துத்துவ முத்திரை

indhu_enage_govinda”இந்து யெனகே கோவிந்தா” என்ற வாசகத்துடன் இந்த அழகான படத்தை மின் அஞ்சல் குழுமத்தில் அனுப்பினார் நண்பர் ஒருவர். (தமிழ்ஹிந்துவில் சமீபத்தில் ராகவேந்திரர் கட்டுரை படித்த தாக்கமோ என்னவோ!) உடனடியாக,  இதற்கு என்ன அர்த்தம்? இந்து என்றால் கோவிந்தாவா ?:) என்று ஸ்மைலியுடன் வந்த இன்னொரு நண்பரின் பதிலைப் பார்த்து குபீரென்று சிரித்து விட்டேன். யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்ற பாலிசி படி உடனே அதை அப்படியே ஒரு ஐந்து பேருக்கு ஃபார்வர்ட் செய்தேன். (அந்த கன்னட வாசகத்துக்கு ‘இன்று எனக்கு கோவிந்தன்’ என்று பொருள். ஸ்ரீராகவேந்திரர் எழுதிய ஒரு பாடலின் முதல் வரி).

கோவிந்தா என்ற பகவான் பெயரை வைத்து இப்படியெல்லாம் கிண்டல் செய்கிறாயே, நீயெல்லாம் ஒரு இந்துமத அபிமானி, இந்துத்துவ வாதி, ஹும்… என்று வேறு ஒருவரிடமிருந்து எரிமலைக் குழம்பு மின் அஞ்சலில் வழிந்தோடியது 🙁

இப்படித் தான், ஒரு நண்பருடன் போனவாரம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். நண்பர் ’தோழரும்’ கூட. புரட்சிவாதி. தீவிர நக்சல், மாவோயிஸ்டு ஆதரவாளர். பெங்களூரில் அமெரிக்காவைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு பன்னாட்டு மென்பொருள் கம்பெனியில் வேலை செய்கிறார். ஆனால் இது குறித்து தார்மீக சங்கடங்கள், முரண்கள் எதுவும் அவருக்கு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முன்பொரு முறை இது பற்றி கேள்வி கேட்டபோது,அரசு வேலை செய்தால் தான் தவறு, தான் தனியார் MNC கம்பெனியில் வேலை செய்து அதில் பொருளீட்டி புரட்சிக்கு வலு சேர்ப்பதில் என்ன முரண் இருக்கிறது என்று வாதம் செய்தவர். நல்ல அறிவுஜீவி, சிந்தனையாளர்.

தஞ்சைப் பெரிய கோவில் கட்டி ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆவது பற்றி பேச்சு வந்தது. அது தமிழகத்தின் மாபெரும் வரலாற்று நிகழ்வு என்று நான் கூறினேன்.

‘அந்தக் கோவிலைப் பார்க்கும்போது என் நெஞ்சம் குமுறுகிறது … ஆயிரமாயிரம் பாட்டாளி மக்களின் உழைப்பை உறிஞ்சி இந்துத்துவம் என்ற கொடிய நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு உருவாக்கிய ஒரு கட்டுமானம் அது. ராஜராஜ சோழன் ஒரு சர்வாதிகாரி, உழைக்கும் மக்களை அடிமைப் படுத்தி, அவர்கள் முதுகெலும்பை உடைத்து, அதன்மீது அவன் கட்டியவை இந்தக் கோயில் கோபுரங்கள்..’ – தோழரது முகம் இருண்டது.

‘ஓஹோ… உங்கள் ஆதர்ச பூமியான சீனாவில் பழங்காலத்தில் கட்டடங்களை எப்படிக் கட்டினார்கள், இப்போது எப்படிக் கட்டுகிறார்கள்? மனித உழைப்பு இல்லாமல் ஏதாவது மாவோ மந்திரவாதத்தை வைத்துக் கட்டுகிறார்களா? சீனாவின் உழைப்பு வதை முகாம்கள் பற்றி தணிக்கைகளை மீறி அரசல்புரசலாக வரும் செய்திகளே அச்சுறுத்துவதாக உள்ளதே?’ – இது நான்.

‘என்னவானாலும், அவர்கள் உழைப்பாளிகளை மதித்தார்கள், மதிக்கிறார்கள்’ என்றார் தோழர்.

thanjai_periya_kovil2பெரிய கோயில் கட்டிய சிற்பிக்கு ராஜராஜன் தன் கையாலேயே வெற்றிலை மடித்துக் கொடுத்தது பற்றி உள்ள நாட்டார் ஐதிகம் (அரசவைப் பாடல் அல்ல, மக்கள் இலக்கியம்) பற்றிச் சொன்னேன்.

யாரோ ஒரு இந்துத்துவவாதி கிராமத்தான் தான் அதைப் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும், அப்பவே அவங்க ஊடுருவியிருப்பாங்க என்பது போன்ற சந்தேகக் கண்களுடன் என்னைப் பார்த்தார் தோழர்.

மன்னர்கள் பெரும் கோயில்கள்  கட்டியது உழைப்புச் சுரண்டல் அல்ல. மாறாக கலை, கலாசார வளர்ச்சியோடு இயைந்த ஒரு வேலைவாய்ப்புத் திட்டம் என்று அவருக்கு விளக்க முயற்சித்தேன். மன்னாராட்சிக் காலத்தில் கருவூலத்தில் சேர்ந்த செல்வத்தை (தானியங்கள், பொன்) மக்களின் உழைப்பைப் பெற்று அவர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கும் ஏற்பாடு அது. சொல்லப் போனால் பஞ்சகாலத்தில் மிக அதிகமாக கோயில், குளம், ஏரி வெட்டுவது, சாலைகள் போடுவது ஆகிய பணிகளை மன்னர்கள் மேற்கொண்டார்கள். விவசாயம் நசித்ததானால் வேலையின்றித் தவிக்கும் ஆட்களைப் பணியமர்த்தி, அதன் பின்விளைவாக உருவாகும் வறுமையையும், இடப்பெயர்தலையும் தடுத்தார்கள்.சமூக, பொருளாதார ரீதியாகப் பார்த்தால் Keynesian economics என்ற பழைய பொருளாராதக் கொள்கை இதையே தான் கூறியது. அப்போ Keynes கூட இந்துத்துவ வாதியா என்று திருப்பிக் கேட்டேன். இந்து-விரோத கருணாநிதி அரசே பெரும் விழாவாக இந்த நிகழ்வைக் கொண்டாட ஏற்பாடு செய்து வருகிறது. அதுக்கு என்ன சொல்றீங்க? என்றேன்.

தோழர் கொஞ்சம் அமைதியானார்.

தோழர் என்றால் அவர் கண்டிப்பாக இலக்கியம் பேசியே ஆகவேண்டும் என்று இந்நேரம் நீங்கள் ஊகித்திருக்கலாம். (இந்துத்துவர்களின் இலக்கிய வாசனை பற்றி பொதுஜன அபிப்பிராயம் என்ன என்று சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை). ஜெயமோகன் எழுத்துக்கள் பக்கம் பேச்சு திரும்பியது. ஜெமோ ஒரு இந்துத்துவ ஏஜெண்ட் என்று வாதாடினார் நண்பர். அப்படியெல்லாமில்லை என்று பல எதிர்-உதாரணங்களை (counter examples) நான் எடுத்துக் கூறினேன்.

கீதை, இந்து ஞான மரபு, காலனியம் நம் வரலாற்றைத் திரித்து விட்டது என்று ஒரு தியரி இதெல்லாம் பத்தி தொடர்ச்சியாக எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறார் என்று தனது கடுப்பின் காரணத்தைப் போட்டுடைத்தார் தோழர். காந்தி முதல் கண்ணதாசன் வரை எல்லாரும் கீதையைப் பற்றி எழுதியிருக்காங்களே? என்று வினவினேன் நான். அவர்கள் எல்லாருமே கூட ஒருவகையில் இந்துத்துவம் என்ற பூதாகாரமான சதிவலையில் ஒரு அங்கம் தான். அவங்க எல்லாம் பார்ப்பனீயத்தின் பாதுகை தாங்கிகள் என்றார்.

kaval-kottam-bookஇது கேட்ட கதைதானே என்பதால், அவரைக் குளிர்விப்பதற்காக, ‘காவல் கோட்டம்’ படிச்சீங்களா? எப்படி? என்று பேச்சை வேறு பக்கம் திருப்பினேன். அந்த பிரம்மாண்டமான வரலாற்று நாவலை இன்னும் நான் படிக்கவில்லை (தலையணை புத்தகம், ஆயிரம் பக்கங்களாம்). விமர்சனங்கள் படித்திருந்தேன். அந்த நாவலை எழுதிய சு.வெங்கடேசன் மார்க்சிஸ்டு கம்யூனிஸ்டு கட்சி உறுப்பினர். பொதுவுடைமை சித்தாந்தத்தில் திளைத்தவர்.

தோழரின் முகம் இன்னும் கடுமையாகியது. ப்ச்.. நல்ல நாவல் தான், ஆனால் பிற்போக்குத் தனமான, பாசிச நோக்குள்ள சித்தரிப்புக்கள் நிறைய உண்டு.. இது ஒரு மறைமுக இந்துத்துவப் பிரதியோ என்று சந்தேகப் படும்படி கூட சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை என்றார். தோழர்கள் வட்டத்தில் இப்படித் தான் கருதுகிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.

இப்போது பேயறைந்தது போல் ஆனது நான். சு.வெங்கடேசனை நினைத்துப் பாவமாக இருந்தது. விஷ்ணுபுரம் வெளிவந்த காலத்தில், அது ஒரு அப்பட்டமான இந்துத்துவ நாவல் என்று ஜெயமோகனை குற்றம் சாட்டி திண்ணையில் அவர் கடுமையாக எழுதியிருந்தார். அப்போதைய முற்போக்கு முகாம் பிரசாரங்களுடன் கலந்து சேர்ந்திசைக் கூச்சலாக அது ஒலித்தது.

முடிந்தால் அந்த நாவலைப் படிக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டு தோழரிடமிருந்து விடைபெற்றேன். தாதனூர் என்ற மதுரைப் பக்கத்துக்கு சிற்றூர்க் குடிகளை மையமாக வைத்து அந்த வட்டாரத்தின் ஆயிரமாண்டு கால வரலாற்றைப் பேசும் நாவல்.  சாதிய அடுக்குமுறை அதிகாரங்கள், வன்முறையில் தோய்ந்த சமுதாயங்கள் ஆகியவற்றை மையமாக சித்தரிக்கும் நாவலில் மாலிக் காபூரின் இஸ்லாமிய படையெடுப்பு, விஜயநகர மன்னர் மதுரையை மீட்டது,  நாட்டார் தெய்வங்கள், பஞ்ச காலங்களின் மிஷனரிகளின் மதமாற்ற நடவடிக்கைகள் பற்றியெல்லாம் கூட போகிற போக்கில் வருகிறது என்றும் விமர்சனத்தில் படித்திருந்தேன்.

சாரு நிவேதிதா தனது ஒரு நாவலில் (ஜீரோ டிகிரி?) கீதையிலிருந்து ஒன்றிரண்டு மேற்கோள்கள் கொடுத்திருந்தார், அவ்வளவு தான். அந்த ஒரு விஷயத்துக்காக அப்போது முற்போக்கு முகாம்களால் இந்துத்துவ வாதி என்று வசைபாடப் பட்டார் என்பதும் நினைவுக்கு வந்தது. கூடவே, அவர் விஜய் டிவி நீயா நானா விவகாரம் தொடர்பாக சமீபத்தில் எழுதியிருப்பதும்.

இந்துத்துவ முத்திரை என்பது ஒரு சர்வப்ரஹரண ஆயுதம் – எல்லா காலகட்டங்களிலும் வேண்டிய நேரத்தில் பிரயோகிக்க ஏதுவான அஸ்திரம் போலிருக்கிறது. இந்த அஸ்திரத்தால் குத்துப் படாத ஆளே இல்லை, அதை அவ்வப்போது எடுத்துப் பிரயோகிப்பவர்கள் உட்பட!

இந்துத்துவத்தின் இந்த சக்தியை எண்ணி ஒரே நேரத்தில் சந்தோஷமாகவும், பயமாகவும் இருந்தது. ஏதேதோ எண்ணங்கள் அலைக்கழித்தன. சாலையைக் கடக்கையில், கண்ணிழந்தவருக்கு உதவி செய்யும் கார்ப்பரேஷன் பள்ளி மாணவன் ஒருவனைப் பார்த்தேன். பைக்கிலிருந்து கீழே விழுந்துவிட்ட ஒருவரை, உடனடியாக ஓடிப்போய்த் தூக்கி உதவி செய்யும் சகபயணிகளையும் பார்த்துக் கொண்டே வீடுவந்து சேர்ந்தேன்.

மனிதர்களில் யாருமே மோசமானவர்களல்ல. எப்போதும் இல்லையென்றாலும் சில சமயங்களிலாவது போலித்தனமில்லாமல் இயல்பாகவும், உண்மையாகவும், மனிதாபிமானத்துடனும் நடந்து கொள்கிறார்கள். அதனால் தான் இந்த உலகம் அழியாமலிருக்கிறது. உண்டாலம்ம இவ்வுலகம்… தனக்கென முயலா நோன்றாள் பிறர்க்கென முயலுநர் உண்மையானே.

சரி, ஏதாவது படிக்கலாம் என்று பழைய தமிழ்ஹிந்து பக்கங்களில் மேயத் தொடங்கினேன். இந்த கேள்வி பதில் கண்ணில் பட்டது.

06. ஹிந்துத்துவம் என்பது என்ன?
பதில் : “யாரும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்பதே ஹிந்துத்துவம். “நீ வேறு, உன்னை அழிப்பதே எனது கடவுள் எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது” என்று சொன்னால் அந்த கூட்டம் ஹிந்துத்துவத்திற்கு எதிரானது. மனிதநேயத்தின் இன்னொரு பெயர் ஹிந்துத்துவம்.

07. ஹிந்து மதம் எப்போது தோன்றியது?
பதில் : எப்போது மனிதன் சிந்திக்கத் துவங்கினானோ அப்போதே.

17. தர்மம் என்பது எது?
பதில் : இயல்பாக இருப்பது தர்மம். இயல்பை மாற்றி ஆசையின், கோபத்தின், மனமாச்சர்யங்களின் உந்துதலால் செய்பவை எல்லாமே அதர்மமாகும்.

இஸ்லாமிய வங்கிகள் – மதச்சார்பு அரசியலின் மற்றுமொரு பரிணாமம்.

சிறுபான்மையினரின் நலனை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு அரசியல் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு, தன்னுடைய மற்றுமொறு ஓட்டு வங்கி அரசியல் நோக்கத்துடன் “இஸ்லாமிய வங்கி”களைத் துவக்க முடிவு செய்துள்ளது.
UAE-FINANCE-ISLAMIC BANIK
வளைகுடா நாடுகளிலிருந்து சுமார் ஒரு டிரில்லியன் டாலர் அளவிற்கான முதலீடுகளைக் கவரும் நோக்கத்தின் பெயரில் இஸ்லாமிய வங்கிகளை அறிமுகப் படுத்துவதாக அரசு முடிவெடுத்திருக்கிறது. மந்திரி சபைச் செயலர் தலைமையில் நிதியமைச்சகச் செயலர் உட்பட பல செயலர்கள் கூடிய ஒரு குழுவை சத்தமின்றி அமைத்து, ஆலோசனை செய்யப் பணித்தது மத்திய அரசு. அந்தக்குழுவின் பரிந்துரைப்படி மத்திய அரசு இஸ்லாமிய வங்கிகளை அறிமுகம் செய்ய முடிவு செய்துள்ளது. அந்தக் குழுவின் அறிக்கையின்படியே இந்திய ரிசர்வ் வங்கியும் நிதியமைச்சகமும் சேர்ந்து, இஸ்லாமிய வங்கிகளைத் துவக்குவதற்கான சட்டத் திருத்தங்களை கொண்டுவரத் தேவையான பணிகளை மேற்கொண்டுள்ளன.

“இந்திய-அராபிய பொருளாதார உச்சிமாநாடு” (Indo-Arab Economic Summit) ஒன்றை, வரும் பிஃப்ரவரி 3 மற்றும் 4-ஆம் தேதிகளில் புது தில்லியில் நடத்த ஏற்பாடு செய்து வரும், “இந்திய-அராபிய பொருளாதார கூட்டுறவு மன்றம்” (Indo-Arab Economic Co-operation Forum) என்ற அமைப்பின் ஆதரவாளரும் ராஜ்ய சபையின் துணைத் தலைவருமான திரு.ரகுமான் கான் அவர்கள், மத்திய அரசின் முடிவை உறுதி செய்துள்ளார். அவர், “துணிகர மூலதனம் (Venture Capital), பரஸ்பர நிதி (Mutual fund), போன்ற வழிகளை இஸ்லாமிய ஷரியா சட்டத்திற்கு இணக்கமாக்குவதன் (Sharia compliant) மூலம் இஸ்லாமிய நாடுகளிலிருந்து பெரும் மூலதனத்தைக் கவரலாம்” என்றும் “இஸ்லாமிய ஷரியா சட்டத்திற்கு இணக்கமான சில பூர்வாங்க வேலைகள் பாரத ஸ்டேட் வங்கி (SBI), இந்திய ஐக்கிய டிரஸ்ட் (UTI) போன்ற நிறுவனங்களில் தொடங்கப் பட்டுள்ளது” என்றும் கூறியுள்ளார்.
(Ref: http://timesofindia.indiatimes.com/biz/india-business/Govt-may-allow-Islamic-banking-eyes-1tn-funds/articleshow/5507005.cms )

சர்வதேச அளவில் முன்னணியில் உள்ள ‘ஹாங்காங் ஷாங்காய் பாங்கிங் கார்பரேஷன்’ (HSBC) மற்றும் ‘ஸ்டாண்டர்டு சார்ட்டர்டு வங்கி’ (Standard & Chartered Bank) ஆகிய வங்கிகளில் பிரத்தியேகமான இஸ்லாமிய வங்கிச் சாளரங்கள் (Exclusive Windows for Islamic Banking) உள்ளன. கடந்த 2008-ஆம் ஆண்டில், நாட்டின் நிதித் துறையில் ஏற்படுத்தவேண்டிய சீர்திருத்தங்களுக்கான பரிந்துரைகளை ஆராய்வதற்காகத் திட்டக் கமிஷன் அமர்த்திய “ரகுராம் ராஜன் கமிட்டி”, இஸ்லாமிய வங்கிமுறையில் உள்ள சில கொள்கைகளைப் பரிந்துரை செய்துள்ளது என்பதையும் இத்தருணத்தில் நாம் நினைவு கூறுவது முக்கியமாகும்.
(Ref: http://www.financialexpress.com/news/raghuram-rajan-report-advocates-introduction-of-islamic-banking/357126/ ).

இஸ்லாமிய வங்கிமுறை (Islamic Banking) என்பது, இஸ்லாமியச் சட்டத்தின் (Sharia) கீழ் உள்ள கொள்கைகளின் படி, இஸ்லாமியப் பொருளாதர முன்னேற்றத்தின் ஊடாக, வழக்கமாகப் பிரயோகிக்கப்படும் முறையாகும். இம்முறையின் முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், இஸ்லாமிய ஷரியா சட்டமானது பணம் கொடுக்கல் வாங்கல் செயல்பாட்டின் போது, “வட்டி” (Interest) கொடுப்பதையும் வாங்குவதையும் தடை செய்கிறது. மேலும், குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளின் படி “கடும் வட்டி” (Riba – Usury) விதிப்பதையும், ஷரியா சட்டத்தின் கீழ் தீயதென விலக்கப்பட்ட பொருள்கள் மற்றும் சேவைகள் (பன்றி மாமிசம், மதுவகைகள் மற்றும் சூது, சினிமா, இசை போன்ற பொழுதுபோக்குத் துறைகள், முதலியவை) (Haraam – Forbidden) ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்வதையும் தடை செய்கின்ற முறையாகும் இது.

மேற்கண்ட கொள்கைகள், எட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டு வரை, அபிவிருத்தியடைந்து கொண்டிருந்த வங்கி நடவடிக்கைகளுக்கு அடிப்படையாகக் கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும், நீண்ட கால இடைவெளிக்குப் பிறகு, இருபதாம் நூற்றண்டில் தான் இக்கொள்கைகளை இஸ்லாமிய சமூகத்தின் தனியார் துறை வணிக நிறுவனங்களில் பிரயோகப் படுத்தும் விதமாக இஸ்லாமிய வங்கிகள் தொடங்கப் பட்டன.

islamic-banking-conference1963-ல் எகிப்து தேசத்தில் துவங்கப்பட்ட நவீன இஸ்லாமிய வங்கி முறையானது, தற்போது பத்து சதவிகிதத்திலிருந்து பதினைந்து சதவிகித அளவில் வளர்ந்து, அமெரிக்கா உட்பட 51 நாடுகளில் 300 நிறுவனங்களில் படர்ந்து இருக்கின்றது. 1994-ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் பஹ்ரைனில் நடந்து வரும் “உலக இஸ்லாமிய வங்கிமுறை மாநாடு” (World Islamic Banking Conference), இஸ்லாமிய வங்கிமுறை மற்றும் இஸ்லாமிய நிதி விஷயங்கள் ஆகியவற்றை ஆலோசிக்கும் இஸ்லாமியப் பொருளாதாரத் தலைவர்கள் அதிக அளவில் கூடும் முக்கியத்துவம் கொண்ட ஒரு அரங்காக சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப் பட்டுள்ளது. மற்றுமொரு ஆச்சரியமான மற்றும் சுவாரஸ்யமான தகவல் என்னவென்றால், “நொடிந்து போகும் சந்தைகளுக்கு நோய் தீர்த்து குணமாக்கும் மருந்தாக இஸ்லாமிய நிதிநிர்வாகக் கொள்கைகள் பயன்படும்” என்று கத்தோலிக்க தலைமையகம் வாடிகன் கூறியுள்ளது!

பிஃக்ஹ் அல்-முஅமலத் (Fiqh al-Muamalat – Islamic rules on transactions) என்று சொல்லப்படுகிற ஷரியா சட்டத்தின் படி தான் இஸ்லாமிய வங்கிகள் செயல்படுகின்றன. ‘லாப நஷ்டங்களைப் பகிர்தலும் கடும் வட்டியைத் தவிர்த்தலும்’ (sharing of profit and loss and the prohibition of riba) இதன் அடிப்படைக் கொள்கைகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன. இஸ்லாமிய வங்கி முறைப்படி செய்யப்படும் அடமான விவாகரத்தில் (Mortgage Transactions), வாங்குபவருக்கு வங்கி கடன் கொடுப்பதில்லை. பதிலாக விற்பவரிடமிருந்து வங்கியே அந்தக் குறிப்பிட்ட பொருளை வாங்கி, சந்தை விலையை விட அதிக லாபத்துடன் விலை வைத்து, வாங்குபவருக்கு மீண்டும் விற்கிறது. வாங்குபவருக்கு வங்கி செய்து கொடுகும் ஒரே வசதி அந்தத் தொகையை திருப்பித் தர சுலபமான தவணை முறையை அளிப்பது தான். இருப்பினும், தன்னுடைய நன்மையையும் காத்துக் கொள்ளும் விதமாக வாங்குபவரிடமிருந்து விற்பனைப் பொருளுக்கு ஈடான ஜாமின் உத்தரவாதத்தையும் (strict collateral) பெற்றுக் கொள்கிறது வங்கி.
(Ref: http://en.wikipedia.org/wiki/Islamic_banking ). இதன் மூலம் என்ன தெரிகின்றதென்றால், “வட்டி” இல்லை என்று மேம்போக்காகத் தெரிந்தாலும், வங்கியின் “லாபத் தொகை” பின்வாசல் வழி “வட்டி”யாக வருகிறது!

eyஇஸ்லாமிய வங்கிகளை அறிமுகம் செய்யலாம் என்று மத்திய அரசு எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில், கேரள மாநில அரசு கடந்த ஆகஸ்டு மாதத்தில் “எர்ண்ஸ்ட் & யங்” (Ernst & Young) என்கிற நிறுவனம் அளித்த ஒரு திட்ட அறிக்கையை ஊர்ஜிதம் செய்து இஸ்லாமிய வங்கிமுறையை அறிமுகம் செய்வதென்று முடிவு எடுத்தது. அக்டோபர் 14 தேதியிட்டு வெளியிட்ட அரசாணையில், கேரள மாநில தொழில் மேம்பாட்டுக் கழகம் (KSIDC – Kerala State Industrial Development Corporation) ஷரியா சட்டப்படி இயங்குமாறு ஒரு இஸ்லாமிய நிதி நிறுவனத்தைப் பதிவு செய்ய அனுமதி அளித்தது கேரள அரசு. பதிவு செய்ய இருக்கின்ற நிதி நிறுவனத்தில் கேரள மாநில தொழில் மேம்பாட்டுக் கழகம் 11 சதவிகித பங்குகளைக் கொண்டிருக்கும். மேலும், துவக்கத்தில் வங்கியல்லாத நிதி நிறுவனமாக (NBFC – Non Banking Finance Company) பதிவு செய்யப்படும் அந்நிறுவனம் பின் நாட்களில் முழுவதும் ஷரியா சட்டப்படி இயங்கும் இஸ்லாமிய வங்கியாக மாற்றப்படும். நடப்பு ஆண்டிலேயே (2009) பதிவு செய்வதற்கான அனைத்து சம்பிரதாயங்களையும் முடித்து விட்டு 2010-ல் வங்கி இயங்குமாறு செய்வதே கேரள அரசின் திட்டம்.

ksidcதகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் படி திரு.டி.ஜி.மோஹன்தாஸ் என்பவர் கேட்டிருந்த கேள்விகளுக்குப் பதில் (CHN/RIA/09/985/22 dated 10.11.2009) அளிக்கையில், கேரள மாநில தொழிற் மேம்பாட்டுக் கழகத்தின் நிர்வாக இயக்குனர், “KSIDC இஸ்லாமிய நிதிமுறை நிறுவனத்தை ஸ்தாபித்து விருத்தி செய்ய நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகிறது; இது KSIDC-யும் தனியார்களும் சேர்ந்து விருத்தி செய்யும் நிறுவனமாகும்; இந்நிறுவனம் பணம் கொடுக்கல் வாங்கல்களில் வட்டி வசூல் செய்யாது; இது முழுவதுமாக இஸ்லாமிய ஷரியா சட்டத்தின் படி இயங்கும்” என்று உறுதியாகக் கூறியுள்ளார். மேலும், தலைமை நிர்வாக அலுவலர் (CEO-Chief Executive Officer), நிறுவனச் செயலர் (Company Secretary), போன்ற முக்கியப் பணிகளுக்கான “ஆட்கள் தேவை” விளம்பரங்களைத் தங்கள் இணையதளத்தில் (http://ksidc.org/) வெளியிட்டுள்ளதோடு மட்டுமல்லாமல், தலைமை நிர்வாக அலுவலர் “ஷரியா ஆலோசனை மன்றம்” (Shariah Advisory Board) கீழ் அடிபணிந்து நடக்க வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளது.

நிறுவனத்தின் நடவடிக்கைகளை, ஷரியா சட்டத்தை நன்கு அறிந்த மத குருமார்களும் இஸ்லாமிய வங்கிமுறையில் தேர்ச்சி பெற்ற வல்லுனர்களும் கொண்ட ஷரியா ஆலோசனை மன்றம், கூர்ந்து கவனித்து வரும். இந்நிறுவனம் ஷரியா சட்டத்திற்கு இணக்கமாக இயங்குமாதலால், இதன் தலைமை நிர்வாக அலுவலர் KSIDC இணைய தளத்தில் கூறியுள்ளபடி, ஷரியா ஆலோசனை மன்றத்தின் கீழ் அடிபணிந்து பணி புரிவார்.

கேரள அரசின் இந்த முடிவை எதிர்த்து கேரள உயர்நீதிமன்றத்தில் ஜனதா கட்சியின் தலைவர் டாக்டர் சுப்ரமணியன் ஸ்வாமி பொது நல வழக்கு தொடர்ந்தார். மேலே சொல்லியுள்ள தகவல்களை அவர் தன் மனுவில் குறிப்பிட்டிருந்தாலும், அவைகளுக்கான ஆவணப் பத்திரங்களை அளிக்கவில்லை என்று நீதிபதிகள் எடுத்துக் கூறியதால், டாக்டர் ஸ்வாமி அவகாசம் கேட்டுக் கொண்டதற்கு இணங்க, உயர்நீதிமன்றம் வழக்கை ஜனவரி ஐந்தாம் தேதிக்குத் தள்ளி வைத்தது. (Ref: http://www.zeenews.com/news585754.html ).

subramanianswamy_01டாக்டர் சுப்ரமணியன் ஸ்வாமி தன் வாதத்தில், இந்தியாவில் இயங்கும் இஸ்லாமிய வங்கியோ அல்லது வங்கியல்லாத நிதி நிறுவனமோ கூட, கீழ்காணும்
1. 1932-ஆம் வருடத்திய கூட்டுத் தொழில் சட்டம் – Partnership Act (1932),
2. 1872-ஆம் வருடத்திய இந்திய ஒப்பந்தச் சட்டத்தின் 30-வது பிரிவு – Section 30 of Indian Contract Act (1872).
3. 1949-ஆம் ஆண்டின் வங்கிகள் ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் 5, 9, 21 பிரிவுகள் – Sections 5(b) & (c), 9 and 21 of Banking Regulation Act (1949)
4. 1934-ன் இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டம் – RBI Act (1934)
5. 1961-ன் கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் சட்டம் – Co-operative Societies Act (1961). மற்றும்
6. Negotiable Instruments Act (1881)
ஆகிய சட்டங்களை மீறுவதாகத் தான் இருக்க முடியும் என்று தெளிவு படக் கூறியுள்ளார்.

மேலும் அவர் தன்னுடைய பொதுநல வழக்கில், இஸ்லாமிய வங்கியில் 11% பொது நிதியை KSIDC முதலீடு செய்வது, ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தினருக்காகப் பொதுப்பணத்தைச் செலவு செய்வது போன்றது என்கிற வாதத்தையும் வைத்துள்ளார். அவர், “இவ்விஷயத்தில் அரசாங்கத்தின் செயல் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தினருக்கு மட்டும் ஆதரவாக இருக்கிறது என்பது தெளிவு. அரசாங்கமே ஒரு குறிப்பிட்ட மதச்சட்டத்தின் கீழ் இயங்குமாறு ஒரு நிறுவனத்தை ஸ்தாபித்து அதில் முதலீடும் செய்வது என்பது அந்த மதத்தினருக்கு மட்டும் ஆதரவாகச் செயல் படுவது தான். இச்செயல் நமது அரசியல் சாஸனத்தில் (Constitution) கூறப்பட்டுள்ள 14-ஆம் க்ஷரத்து அளிக்கும் ‘சட்டத்தின் முன் சமத்துவம்’ (Equality before Law – Article 14) மற்றும் 25-ஆம் க்ஷரத்து அளிக்கும் ’மதச் சுதந்திரம்’ (Freedom of Religion – Article 25)ஆகிய உத்தரவாதங்களை மீறுவதாகும். உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஏற்கனவே 7 நீதிபதிகள் அடங்கிய அரசியல் சாஸன அமர்வு (Constitutional Bench) பொது நிதியை ஒரு குறிப்பிட்ட மத நிறுவனத்தை விருத்தி செய்யப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று தீர்ப்பு அளித்துள்ளது” என்று கூறியுள்ளார்.

அவர் மேலும், Ramana D Shetty v. International Airport Authority of India, AIR 1979 SC 1628: (1979) 3 SCC 489), SR Bommai v. Union of India (1994) 3 SCC 1, 233) மற்றும் M.P Gopalakrishnan Nair v. State of Kerala, (2005) 11 SCC 45 ஆகிய வழக்குகளின் தீர்ப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி,
1. இந்த வழக்குச் சம்பந்தமான தாஸ்தாவேஜுகளை வரவழைத்து, ஸர்ஷியாரரி ரிட் (writ of certiorari) போன்ற ஒரு கட்டளையை, கீழ் நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்பிட வேண்டும்;
2. இந்த வழக்கின் சந்தர்ப்பச் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு, வேறு எந்தவிதமான கட்டளையாக இருந்தாலும், அந்த உத்தரவையிட்டு கேரள அரசின் ஆணையை ரத்து செய்ய வேண்டும்;
3. வழக்கிற்கான செலவுகளைக் கேரள அரசின் பொறுப்பாக்கித் தீர்ப்பளிக்க வேண்டும் ஆகிய பிரார்த்தனைகளை முன்வைத்தார்.

பின்னர், ஜனவரி ஐந்தாம் தேதியன்று வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தபோது, மாண்புமிகு உயர் நீதிமன்றம், “கேரள அரசோ அல்லது கேரள மாநில தொழிற் மேம்பாட்டுக் கழகமோ, இஸ்லாமிய வங்கியையோ அல்லது இஸ்லாமிய நிதிமுறை நிறுவனத்தையோ ஸ்தாபிக்க மேற்கொண்டு எந்தவிதமான முயற்சியோ நடவடிக்கைகளோ மேற்கொள்ளக் கூடாது” என்று தடை விதித்துள்ளது. இஸ்லாமிய வங்கியானது, இந்திய அரசாங்கத்தின் மதச்சார்பற்ற கொள்கைகளுக்கும் வங்கிமுறைகளுக்கும் எதிரானது என்று சுப்ரமணியன் ஸ்வாமி தொடர்ந்த வழக்கை ஏற்றுக் கொண்ட உயர்நீதிமன்றம், மேலும் உள்ள நடவடிக்கைகளுக்குத் தடை விதித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், கேரள அரசிற்கும், மத்திய அரசிற்கும், கேரள மாநிலத் தொழிற் மேம்பாட்டுக் கழகத்திற்கும் நோட்டீஸ்கள் அனுப்பியுள்ளது.

கேரளாவை ஆளும் கம்யூனிச அரசிற்குத் தன் ஆதரவை நல்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், கேரள உயர்நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்கையும் கவனித்து வந்துள்ள போதிலும், மத்திய அரசில் தலைமை வகித்து வரும் காங்கிரஸ் கட்சியானது, இஸ்லாமிய வங்கிகளை நாடு முழுவதும் அறிமுகப் படுத்தும் தன் முடிவை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. ஆயினும் தன் முடிவிற்குக் கடும் எதிர்ப்புகளை எதிர்பார்த்த காங்கிரஸ் அரசு, அறிமுகப் படுத்தப்போகும் நிதி நிறுவனங்களுக்கு “இஸ்லாமிய வங்கிமுறை” (Islamic Banking) என்கிற உண்மைப் பெயரை மாற்றி, “பங்குகொள்ளும் வங்கிமுறை” (Participative Banking) என்று வைத்து ஒரு மதச்சார்பற்ற வண்ணம் பூச நினைப்பதாகச் செய்திகள் வருகின்றன.

cp-joshiஇது, சில தினங்களுக்கு முன்னால் ஊரக வளர்ச்சித் துறை அமைச்சர் திரு சி.பி.ஜோஷி அவர்கள், “வறுமைக் கோட்டின் கீழ் உள்ள மக்களின் பட்டியலில் முஸ்லீம்கள் நேரிடையாகச் சேர்க்கப் படவேண்டும்” என்று கூறிவிட்டுப் பின்னர் எதிர்ப்புகள் வருமென்று அஞ்சி, “முஸ்லீம்கள் என்கிற வார்த்தைக்குப் பதிலாக அந்த இடத்தில் சிறுபான்மையினர் என்று இருக்கவேண்டும்” என்று கூறியதைத் தான் நினைவுபடுத்துகிறது!

இத்தருணத்தில், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசாங்கம் ஆரம்பகாலத்திலிருந்து முஸ்லீம் சமுதாயத்திற்கு மட்டும் சாதகமாகச் செய்த செயல்களையும் முடிவுகளையும் மீண்டும் நாம் நினைவு கூறுவது முக்கியம். பொடா (POTA) சட்டத்தை வாபஸ் பெறுவதில் ஆரம்பித்த இந்த மானம் கெட்ட செயல், ராணுவத்தில் எத்தனை முஸ்லீம்கள் இருக்கின்றனர் என்று தலைக் கணக்கு எடுக்க வேண்டும் என்ற சோனியாவின் பேச்சு, கோத்ரா ரயில் எரிப்பு சம்பவத்தை விசாரித்து தங்களுக்கும் 55 ஹிந்துக்களை உயிரோடு எரித்துச் சாம்பலாக்கிய முஸ்லீம் பயங்கரவாதிகளுக்கும் சாதகமாக அறிக்கை தருவதற்காக நீதிபதி பானர்ஜி கமிட்டி அமைத்தது, இந்தியாவின் அனைத்து ஆதாரங்களுக்கும் வசதி வாய்ப்புகளுக்கும் முதல் உரிமை முஸ்லீம்களுக்கே என்று பிரதம மந்திரி மன்மோகன் இயம்பியது, ரஜீந்தர் ஸச்சார் கமிட்டி மற்றும் ரங்கனாத் மிஷ்ரா கமிட்டி ஆகியவற்றை அமைத்தது, என்று தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. தற்போது, முஸ்லீம்களை வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே உள்ள மக்கள் பட்டியலில் நேரிடையாகச் சேர்ப்பது மற்றும் இஸ்லாமிய வங்கிகளைத் தொடங்குவது என்று மேலும் தொடர்கிறது!

எனவே, கேரளத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியின் மௌனத்தைத் திரு.சுப்பிரமணியன் ஸ்வாமி அவர்கள் கேள்வி எழுப்பிச் சுட்டிக் காட்டியது சரியானதே. அவர், “துபாய் போன்ற நாடுகளில் இருக்கும் பணக்கார தொழிலதிபர்களையும், ஹவாலா கில்லாடிகளையும் காங்கிரஸ் கட்சி கோபமூட்ட விரும்பவில்லை. மேலும், பிரதமரின் முதன்மைச் செயலர் திரு.டி.கெ.எ.நாயர் அவர்களே கேரள மாநிலத் தொழிற் மேம்பாட்டுக் கழகத்தின் தலைவராகவும் இருப்பதாலும், பிரதமரே நாட்டின் அனைத்து ஆதாரங்களுக்கும் வசதி வாய்ப்புகளுக்கும் முதல் உரிமை முஸ்லீம்களுக்கே என்று கூறியுள்ளதாலும், காங்கிரஸ் கட்சியானது, திரௌபதியின் உடைகள் களையப்பட்டபோது துரோணர், பீஷ்மர் போன்றவர்கள் வாய் மூடி மௌனம் காத்ததைப் போன்று, மௌனம் காக்கிறது. எனவே, கேரள மாநிலத்தில் உள்ள தேச பக்தர் அனைவரும் எழுச்சியுடன் தங்கள் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து வெகு வேகமாக இஸ்லாமியமாக்கப் படும் தங்கள் மாநிலத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும், அவர்களுக்கு இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களில் உள்ள தேசபக்தர்கள் ஆதரவளித்து உதவ வேண்டும்” என்று கூறியுள்ளார்.

ஐரோப்பாவும் அமெரிக்காவும் சேர்த்து 51 நாடுகளில் இஸ்லாமிய வங்கிகள் பரவியிருந்தாலும், “பாதுகாப்பு வல்லுனர்கள்” மற்றும் “இஸ்லாம் பார்வையாளர்கள்” ஆகியோர் திடீரென்று இஸ்லாமிய வங்கிகள் பெருகுவதைச் சந்தேககத்துடனும் கவலையுடனும் கவனித்து வருகின்றனர். “ஷரியா நிதிமுறை என்பது குரானில் உள்ள திரித்துக் கூறப்பட்ட போதனைகள் என்பது மட்டுமல்லாமல், அறுபதுகள் வரை பெரும்பாலும் முஸ்லீம்களின் பழக்க வழக்கத்தில் வராமல் இருந்த இம்முறையானது, தற்போது மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு எதிரான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப் படுகிறது” என்று அவர்கள் கூறுவதாக சி.பி.என் நியூஸ் (CBN News) கூறுகிறது. இந்த வங்கிமுறை அறுபதுகள் வரைக் காணாமல் போயிருந்ததையும், கடந்த பனிரண்டு ஆண்டுகளாகத் திடீரென்று இம்முறை பழக்கத்தில் வருவது அதிகமாவதையும் சந்தேகத்துடன் விசாரித்து வந்த வல்லுனர்கள், இம்முறையை “நிதி வழி ஜிகாத்” (‘Financial Jihad’ or ‘Jihad with Money’) என்று அழைக்கின்றனர் என்று அந்த செய்தி நிறுவனம் தெரிவிக்கின்றது. மேலும் அது, ஷரியா ஆலோசனை மன்றத்தில் தீவிரவாதம் மிக்க மத குருமார்கள் அங்கம் வகிப்பார்கள் என்றும், இஸ்லாமிய வங்கிகளின் நிதியானது குரானில் கூறப்பட்டுள்ளபடி ஜிகாத் புரிவதற்குப் பயன்படுத்தப் பட்டு, ஜனநாயக நாடுகளில் உள்ள சட்டப்பூர்வமான ஆட்சிமுறையைத் தகர்த்து விடும் என்றும் வல்லுனர்கள் கூறுவதாகத் தெரிவிக்கின்றது.
(Ref: http://www.youtube.com/watch?=b_emH9gy7KI&feature=related ).
இந்த மாதிரியான இஸ்லாமிய வங்கிகள் இஸ்லாமிய தேசங்களுக்கு வேண்டுமானால் நன்மை பயப்பதாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்தியா போன்ற 85% ஹிந்துக்கள் உள்ள மதச்சார்பற்ற நாடுகளுக்கு ஒத்து வராது. அனைத்து இந்தியர்களும் ஒன்றாக இணைந்து இருக்கவேண்டிய தருணத்தில், ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டனி அரசானது, முஸ்லீம்களின் நலன் மட்டும் பார்த்து, ஹிந்துக்களைப் பிரித்து, ஓட்டு வங்கி அரசியல் நடத்திக் கொண்டிருப்பது மிகவும் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்படவேண்டிய செயலாகும். இவ்வாறு அரசாங்கங்களும், போலி மதச்சார்பின்மை பேசும் அரசியல் கட்சிகளும் நடந்துகொள்வதால், முஸ்லீம்கள் மற்ற இந்தியர்களிடமிருந்து மேலும் மேலும் பிரிந்து தனிமைப் பட்டுப் போகிறார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக முஸ்லீம்கள் இந்த வேதனையான உண்மையை உணர்வதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் எவ்வளவு சீக்கிரம் உணர்கிறார்களோ, அவ்வளவிற்கு இந்தியாவிற்கு நன்மை பயக்கும்.

சீனாவின் இதயத்தை வெல்ல இந்திய கலாசார சக்தி!

மூலம்: பேரா. ஆர்.வைத்தியநாதன்
தமிழில்: நிகரியவாதி

சீனாவில் இப்போதெல்லாம் மதத்தை இழிவாகப் பார்ப்பதில்லை. 2007-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் நடைபெற்ற 17 ஆவது சீன கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் மாநாட்டில் அக்கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் ஹூ ஜிண்டாவோ நிகழ்த்திய உரையில் ஒரு பத்தி, மதத்திற்காக முழுமையாக ஒதுக்கப்பட்டு இருந்தது. பேராயர்கள், மதகுருக்கள், துறவிகள், மத நம்பிக்கையாளர்கள் ஆகியோர் எல்லாம் சீனாவின் சமூகப் பொருளாதார முன்னேற்றத்தில் ஆக்கப்பூர்வ பங்கு வகிக்க முடியும் என்பதற்கு ஏராளமான உதாரணங்களை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். எனவே மதம் மக்களுக்கு அபின் போன்றது என்ற கடந்த கால கோட்பாடு காலாவதி ஆகிவிட்டது.

அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள செய்தி நிறுவனமான ‘சின் குவா’ மத சுதந்திரத்தை வலியுறுத்தி வருகிறது. நல்லிணக்கம் மிக்க சமூகத்தைக் கட்டமைப்பதில் மதம் முக்கியப் பங்காற்றி வருகிறது என்று ‘சின் குவா’ குறிப்பிட்டு வருகிறது. இதை முக்கியமான அம்சமாகக் கருதி இந்தியா கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். நார்மல் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த 2 சீனப் பேராசிரியர்கள் மத நம்பிக்கை தொடர்பாக விரிவான ஆரய்ச்சி நடத்தினார்கள். 2007 இல் இந்த ஆராய்ச்சி நடைபெற்ற்து. 4,500 பேரிடம் கருத்து கேட்டு விவரம் சேகரிக்கப்பட்டது.

மொத்த ஜனத்தொகையில் 31 சதவீதத்தினர் மத நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் என்பது வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ளது. 16 வயதிற்கும் 40 வயதிற்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் உள்ளவர்களில் 60 சதவீதத்தினர் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர்களாக உள்ளன என்பதும் தெரிய வந்துள்ளது. 1990 களில் கிறிஸ்தவத்தைப் பின்பற்றியவர்கள் 8 சதவீதத்திற்கும் குறைவே. இது இப்போது 12 சதவீதமாக உயர்ந்துவிட்டது. கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையாளர்களின் அதிகரிப்பு முக்கியமான விஷயமாகும்.

சீனாவில் பிரம்மாண்டமான கிறிஸ்தவ தேவாலயம் பூமிக்கு அடியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. சீன கம்யூனிஸ்டு கட்சியில் முன்பு முக்கிய பொறுப்பாளராக இருந்த ஜாவோ ஜியாவோ என்பவர் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறி பிரச்சாரம் செய்துவருகிறார். சீனாவில் 13 கோடி கிறிஸ்தவர்கள் உள்ளதாக அவர் தெரிவிக்கிறார். ஆனால் அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரப்படி சீனாவில் உள்ள கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கை 2 கோடியே 10 லட்சம் மட்டும்தான். இதில் 1 கோடியே 10 லட்சம் புரோட்டஸ்டண்டுகள் ஆவர். 50 லட்சம் பேர் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்கள் ஆவர். ஜாவோ ஜியாவோ தெரிவித்துள்ள புள்ளிவிவரம் உண்மையெனில் சீன கம்யூனிஸ்டு கட்சியில் உள்ள உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையைவிட கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகும். சீன கம்யூனிஸ்டு கட்சியில் உள்ள மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 7 கோடியே 40 லட்சம் மட்டுமே.

சீனாவில் மாபெரும் மற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. வெறும் பொருளாதார மாற்றங்களை மட்டும் நாம் பார்க்கக்கூடாது.

பிரம்மாண்டமான அணைக்கட்டுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன, வர்த்தக வளாகங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன, ஒலிம்பிக் அரங்கங்கள் நிமாணிக்கப்பட்டுள்ளன என்றெல்லாம் செய்திகள் வந்தன. ஆனால் இதற்கு அப்பாலும் பல அபூர்வ நிகழ்வுகள் அங்கு நடைபெற்றுள்ளன. மேற்கத்திய பார்வை என்பது உலகியல் சார்ந்தது. உலகியல் சார்பற்றவற்றையும் கவனிப்பதுதான் கிழக்கத்திய பார்வையாகும்.

chinese_krishnaமத நம்பிக்கை சார்ந்த விஷயங்களில் நடைபெற்று வரும் மாறுதல்களை உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும். முஸ்ஸிம்களின் செயல்பாடும், கிறிஸ்தவர்களின் செயல்பாடும் குறிப்பாக தரைக்கு அடியில் கட்டப்பட்டுள்ள பிரம்மாண்டமான கிறிஸ்தவ தேவாலயமும் பெரிதும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. மத்திய தர வர்க்கத்தினரின் உணவுப் பழக்க வழக்கமும் மாறத் தொடங்கி உள்ளது. சீனர்கள் பாரம்பரியமாக அரிசி உணவை சாப்பிடுவது வழக்கம். இப்போது அரிசி உணவைச் சாப்பிடுவது குறைந்துள்ளது. நன்கு படிக்காத ஏழைகள் மட்டும்தான் அரிசியை முக்கிய உணவாகக் கொண்டுள்ளனர். புதிதாக கிறிஸ்தவத்திஅத் தழுவியவர்களுக்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வேலைவாய்ப்பு அளித்துள்ளன. வேலையில் பதவி உயர்வு கிடைக்கவும் இது உதவுகிறது.

மேற்கு பகுதிகளில் இஸ்லாமியர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உள்ளது. சீனாவில் கடந்த காலத்தைப் பற்றி அறியும் ஆவல் மேலோங்கி உள்ளது. சீனாவில் 1960 களில் கலாசார புரட்சி நடைபெற்றது. பெய்ஜிங் நகரில் உள்ள மிங் வம்சத்தைச் சேர்ந்த ராஜ பரம்பரையினரின் சமாதிகள் வெண்பளிங்கில் பளிச்சிட்டு வந்தன. கலாசார புரட்சியின்போது அவற்றுக்கெல்லாம் சிவப்பு வர்ணம் தீட்டப்பட்டது. இப்போது அவற்றை மீண்டும் வெள்ளை நிறத்திற்கு கொண்டுவர முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதில் முழு வெற்றி கிடைக்கவில்லை. சுற்றுலா வழிகாட்டிகள் இது குறித்துப் பேச தயங்குவது கிடையாது. பெய்ஜிங் நகர் அருகே உள்ள ஒரு புராதனமான இடத்தில் கிங் ராஜ வம்சத்தினரின் கோடைகால அரண்மனை உள்ளது. அதில் 10 கரங்களைக் கொண்ட புத்தரின் சிலை உள்ளது. இதற்கும் விஷ்ணுவுக்கும் ஏராளமான ஒற்றுமைகள் உள்ளன. இது பற்றியும் விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது. இங்கிலாந்து, வெளிநாடுகளில் பிரிட்டீஷ் கவுன்சிலை நிறுவி தனது கலாசாரத்தை பரப்பி வருவதைப்போல சீனா 50க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் கன்பூஷ்யஸ் நிறுவனத்தை நிறுவி தொன்மையான சீன ஞானத்தைப் பரப்பி வருகிறது.

மேற்கத்திய கண்ணாடி அணிந்து கொண்டு சீனாவைப் பார்ப்பதை நாம் கைவிட வேண்டும். சீனாவில் பொருளாதார வளர்ச்சி அமோகமாக உள்ளது. ஆனால் அதே நேரத்தில் ஆழமான ஆன்மிக நாட்டம் வலுவாக உள்ளது என்று கூற முடியவில்லை. மார்க்சிஸம் சீனாவில் அர்த்தத்தை இழந்துவிட்டது. புதிய சீனா நமக்கு ஒரு மகத்தான சவாலாகும். இந்தியாவும், சீனாவும் பழங்காலம் முதலே அறிவு ரீதியாகவும், ஆன்மிக ரீதியாகவும் நெருக்கமான தொடர்பு கொண்டிருந்தன. சீனாவும் பல மதங்களைக் கொண்ட கலாசாரங்களைக் கொண்ட நாடு என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இந்தியா மீது சீனர்களுக்கு மிகுந்த நாட்டம் உள்ளது.

1938 முதல் 1942 வரை அமெரிக்காவில் சீனத் தூதராகச் செயல்பட்ட ஜூஷி, ’சீனாவை இந்தியா கலாசார ரீதியாக ஆக்ரமித்து 20 நூற்றாண்டுகளாக ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்துள்ளது. இந்தியாவைச் சேர்ந்த ஒரு போர் வீரர் கூட எல்லையைத் தாண்டி வராமல் இதை சாதிக்க முடிந்துள்ளது’ என்று கூறியுள்ளார். சீனாவை வெல்லவும், ஆதிக்கம் செலுத்தவும் நாம் மென்மையான அணுகுமுறையைக் கையாள வேண்டும். சீனாவில் 50க்கும் மேற்பட்ட பாரதிய வித்யா பவன் கிளைகளை நாம் நிறுவவேண்டும். ராமாயணத்தையும், மகாபாரதத்தையும் லட்சக்கணக்கான பிரதிகள் அச்சடித்து வினியோகிக்க வேண்டும். இதன்மூலம் நமது இளைய சகோதரனான சீனாவில் எஞ்சியுள்ள மிச்சம் மீதி கம்யூனிசத்தையும் துடைத்தெறிய முடியும். நாம் அமெரிக்காவில் ஆன்மிகத்தைப் பரப்புவதில் நாட்டம் செலுத்தி வருகிறோம். சீனாவை நோக்கியும் நமது ஆன்மிகப் பார்வை திரும்ப வேண்டும்.

இப்போதைய சீன நிலவரத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு நமது செயல்திட்டத்தை வகுக்க வேண்டும். சீனாவில் கம்யூனிசம் நலிந்து கொண்டே வருகிறது. சீன மக்கள் ஒரு மாற்று ஏற்பாட்டை விரும்புகிறார்கள். அடுத்த பிறவியில் இந்தியாவில் பிறந்தால்தான் மோட்சம் கிடைக்கும் என்று கோடிக்கணக்கான சீனர்கள் எண்ணுகிறார்கள். மதமும் கலாசாரமும் விலக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த காலம் சீனாவில் முற்றிலுமாக காலாவதியாகிவிட்டது. இதைப்போல பல விஷயங்கள் உள்ளன.

பார்க்க:
பேராசியரின் மற்றொரு கட்டுரை (தமிழில்: ஜடாயு)
சீனாவின் தலைவலி, இந்தியாவின் நிவாரணி?

சீனா அதிகாரப்பூர்வமாக 5 மதங்களை அங்கீகரித்துள்ளது. அவற்றுக்கு அனுமதியும் அளித்துள்ளது. புத்தமதம், இஸ்லாம், தாவோயிஸம், புர்ர்ட்டஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவம், கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவம் ஆகியவைதான் அந்த 5 மதங்கள் ஆகும். நமது கலாசாரமும், மதமும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. ஒன்றில் இருந்து ஒன்றைப் பிரிக்கவே முடியாது. பக்தி இல்லை என்றால், கர்னாடக இசை எப்படி இருக்கும் என்பதை நம்மால் கற்பனை செய்துகூட பார்க்க முடியாது. அது இசையாகவும் இருக்காது, கலையாகவும் இருக்காது. நமது இசை, நாடகம், கலை, யோகா, ஆயுர்வேதம், ஆன்மிக நூலகள் ஆகியவற்றால் சீனாவை குறிப்பாக சீனாவில் உள்ள நடுத்தர மக்களை கலாசார ரீதியாக முற்றுகையிட்டு அவர்களை வெல்ல வேண்டும். இது நமக்கு புதிதல்ல. ஏற்கனவே நாம் இதைச் செய்துள்ளோம்.

நமது மனோபாவம் மாறவேண்டும் என்பதும் முக்கியமான அம்சமாகும். சீனாவை மேற்கத்திய கண்ணாடி அணிந்து கொண்டு நாம் பார்க்கிறோம். அல்லது இங்குள்ள மார்க்சிய கண்ணாடி அணிந்து கொண்டும் நாம் பார்க்கிறோம். இந்தக் கண்ணாடி மிகவும் தடிப்பானது. இந்தக் கண்ணாடிகளை உதறிவிட்டு நாம் சீனாவை இயல்பாக நோக்க வேண்டும்.

கொள்கை வடிவமைப்பாளர்கள் 60 களிலும், 70 களிலும்தான் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் அவர்கள் 2009 க்கு வரவேயில்லை. சீனவில் மிகப்பெரிய சமூக நெருக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது. அங்கு பொருளாதார வளம் செழிப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் ஆன்மிக ரீதியாக வெற்றிடம் ஏற்பட்டுள்ளது. சீனாவில் இந்தியத் தூதராக செயல்பட்ட நிருபமா ராவ் இந்தியாவின் புதிய வெளியுறவுத்துறை செயலாளராக பதவி ஏற்றுள்ளார். அவர் சீனாவுக்குத் தகுந்தவர்களை அனுப்பி வைக்க வேண்டும். சீனாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே ஆன்மிக உறவை வலுப்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். எனது சீனத் தோழர் ஒருவர் கூறியது சற்று கசப்பானதுதான். அது துரதிர்ஷ்டமானதாகக் கூட தோன்றலாம். ஆனால் அதில் உண்மையின் கீற்று காணப்படுகிறது. ‘நமது இரண்டு நாடுகளும் வேரற்ற, திடமற்ற அன்னிய கல்வி பயின்றவர்களால் ஆளப்பட்டு வருவது விசித்திரமாகவே தோன்றுகிறது. அவர்களுக்கு சொந்த தேசங்களின் கலாசார வேர்கள் குறித்தோ, பண்பாட்டுச் செழுமை குறித்தோ ஆழமான அறிவு எதுவும் கிடையாது’ என்பதுதான் அவர் கூறிய கருத்தாகும்.

ஆசியாவில் இந்தியாவும், சீனாவும் வல்லரசுகளாக நிமிரும் காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இத் தருணத்தில் சீனாவில் கம்யூனிஸத்தை முற்றிலுமாக துடைத்தெறிந்துவிட்டு அங்கு நாம் ஆன்மிக முற்றுகையிட்டால் அது இருதரப்புக்கும் பரஸ்பர நன்மை அளிப்பதாக முடியும். இந்த ஆன்மிக முற்றுகையை மேற்கொள்ள நாம் ஆயத்தமாகத் தயாரா?

ஆர்.வைத்தியநாதன்.கட்டுரை ஆசிரியர் ஆர். வைத்தியநாதன் பெங்களூர் இந்திய மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனத்தில் (IIM – Indian Institute of Management) நிதி நிர்வாகத் துறைப் பேராசிரியர்.

இங்கு குறிப்பிடப் பட்டவை அவரது சொந்தக் கருத்துக்கள், நிறுவனத்தினுடையவை அல்ல

நன்றி : விஜயபாரதம் (14-08-09 இதழ்)

ஆஸ்திரேலியத் தாக்குதல்களும், இந்திய உயர்கல்வியும்: ஒரு பார்வை

இந்திய மாணவன்

பேராசிரியர் ஆர். வைத்தியநாதன்

(தமிழில்: விடவிவிரும்பி)

ஆஸ்திரேலியாவில் படித்துவரும் இந்திய மாணவர்கள் ஆஸ்திரேலிய பொருளாதாரத்திற்கு கணிசமான பங்களிப்பு நல்கி வருகிறார்கள். ஆஸ்திரேலியாவில் சுமார் 1 லட்சம் இந்திய மாணவர்கள் படித்துவருகிறார்கள். அவர்களிடமிருந்து கல்விக் கட்டணம் என்ற பெயரில் பெரும் தொகை வசூலிக்கப்படுகிறது. ஒரு மாணவர் 2 ஆண்டு படித்து முடிக்க வேண்டுமானால் கல்விக் கட்டணம், தனிப்பயிற்சி கட்டணம், போக்குவரத்து, தங்கும் வசதிக்கான செலவு, உணவு இவற்றுக்கான மொத்த செலவைக் கூட்ட்ப்பார்த்தால் ரூ. 20 லட்சம் ஆகும். இது குறைந்த மதிப்பீடுதான். இதன்படி பார்த்தால் 1 லட்சம் மாணவர்கள் ரூ. 20 ஆயிரம் கோடி செலவிடுகிறார்கள். இந்த மொத்தத் தொகை ஆஸ்திரேலிய கல்வி அமைப்பு முறைக்கு பெரும் உதவியாக இருந்துவருகிறது. ஆனால் இந்திய மானவர்களைப் பொது இடங்களில் மிகக் கடுமையாக தாக்கியுள்ளனர். பலர் காயமடைந்துள்ளனர். சிலர் உயிர் இழந்துள்ளனர். அங்கு தங்கி படித்துவரும் இந்திய மாணவர்களுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லை.

பாதுகாப்பு அளிப்பதற்குப் பதிலாக, பொது இடங்களில் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்று இந்திய மாணவர்களுக்கு ஆஸ்திரேலிய அரசு ஆலோசனை கூறுகிறது. ஓர் அரசே இப்படி செயல்படுவது அவமானகரமானது. இது கடும் கண்ட்டனத்திற்குரியது என்பதில் துளியும் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லை. இந்திய மாணவர்கள் தாக்கப்பட்டதை ஆஸ்திரேலியர்கள் விழாவாகக் கொண்டாடி மகிழ்ந்துள்ளனர். ‘இந்தியர்கள் வேட்டையாடப்படும் மாதம்,’ என்ற பெயரில் இந்தக் கொண்டாட்டம் நடைபெற்றுள்ளது. இது அப்பட்டமான இனவெறித் தாக்குதலாகும். இவ்வளவு நடந்தபிறகும் கூட உண்மையான பிரச்சனைக்குத் தீர்வுகாண ஆஸ்திரேலிய அரசு முன்வரவில்லை.

இந்தக் குற்றங்களெல்லாம் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையின் காரணமாக நடைபெற்றவை என்று ஆஸ்திரேலிய போலீஸார் மழுப்பலான விளக்கத்தைக் கூறியுள்ளனர். ஓடும் ரயிலில் இந்திய மாணவர்களை ரெளடிகள் தாக்கியுள்ளனர். அவர்களுக்கு உதவ யாருமே முன்வரவில்லை. ஜன நெருக்கடி மிகுந்த ரயில்வே நடைமேடையில் இந்திய மாணவர் ஒருவர் மிருகத்தனமாக அடித்து உதைக்கப்பட்டுள்ளார். அவருக்கு உதவி செய்யவும் யாரும் முன்வரவில்லை. ஆஸ்திரேலிய அரசும் ஆஸ்திரேலிய மக்களும் இவ்வாறு அசிரத்தையாகவும் அலட்சியமாகவும் இருப்பதை நம்பவே முடியவில்லை. அந்தச் சமுதாயத்தில் ஊறிப்போயிருந்த இனத் துவேஷம் மீண்டும் தலைதூக்கியுள்ளதோ என்ற எண்ணம் எழுவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை. இந்திய வெளியுறவு அவ்மைச்சகம் இதை ஆஸ்திரேலிய தூதரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுசென்று உரிய நடவடிக்கை எடுக்குமாறு பெயரளவில் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டதாகத் தெரிகிறது. இதில் முனைப்பு காட்டப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

ஆஸ்திரேலிய மாணவர் ஒருவர் இந்தியாவில் தாக்கப்பட்டிருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும் என்று சற்று கற்பனை செய்துபாருங்கள். நமது பத்திரிகைகளும் தொலைக்காட்சிகளும் எப்படியெல்லாம் செய்திகளை வெளியிட்டிருக்கும்? ‘வெளிநாட்டு மாணவர்களுக்கு இந்தியாவி பாதுகாப்பு இல்லை. காந்தி பிறந்த அகிம்சை பூமியான இந்தியா பாசிச வேட்டைக்காடாக மாறிவிட்டது’. என்றெல்லாம் திட்டிதீர்க்கப்பட்டிருக்காதா இதுபற்றியெல்லாம் காரசார விவாதம் நடைபெற்றிருக்காதா?

இந்திய மாணவர்களின் எதிர்ப்பு ஊர்வலம்
இந்தியர்களின் எதிர்ப்பு ஊர்வலம்

ஒரு குறிப்பிட்ட மாநிலத்தில் இப்படிப்பட்ட நிகழ்வு நடைபெற்றிருந்தால் அந்த மாநில முதலமைச்சருக்கு எதிராகக் கண்டனக் கணைகள் தொடுக்கப்பட்டிருக்காதா? அந்த முதல்வரை பதவியிலிருந்து விலக்கவேண்டும் என்று வற்புறுத்தி போராட்டம் நடத்தப்பட்டிருக்காதா? ஆனால் ஆஸ்திரேலியாவில் தாக்கப்பட்ட இந்திய மாணவர்களுக்கு ஆதரவாக அங்கு ஊடகத்தில் முக்கியத்துவம் அளித்து எந்தச் செய்தியும் வெளியிடப்படவில்லை. முதல் கட்டத்தில் இத்தகைய நிகழ்வுகளை ஆஸ்திரேலிய பத்திரிகைகளும் தொலைக்காட்சிகளும் பொருட்படுத்தவே இல்லை கண்களை ஈர்க்காத பகுதியில் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் செய்திகள் வெளியிடப்பட்டன. பிறகு இப்பிரச்சினை தொடர்பாக வலுவான கண்டனக் குரல் எழத்தொடங்கியதையடுத்து வேறு வழியின்றி ஆஸ்திரேலிய ஊடகங்கள் இச்செய்தியை வெளியிட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன.

இந்தியாவில்தான் மனிதநேயம், வெளிநாட்டு மாணவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆஸ்திரேலியா உள்ளிட்ட மேற்கத்திய நாடுகளில் வெளிநாட்டவரின் நலனைப் பற்றி அக்கறை காட்டப்படுவதே இல்லை. அவர்களது நலனைப்பற்றி மட்டுமே அவர்கள் கவலைப்பட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா நாடுகளில் உள்ள கல்வி நிறுவனங்களிடம் போதுமான அளவு நிதி இல்லை. எனவே கல்வி வாய்ப்பை வழங்குவதாகவும், கல்வி கண்காட்சியை நடத்துவதாகவும் கூறி வெளிநாட்டு மாணவர்களை இந்தக் கல்வி நிறுவனங்கள் ஈர்க்கின்றன. அப்பட்டமாகச் சொல்லப்போனால் இந்த நிறுவனங்களெல்லாம் பணத்திற்காகப் பிச்சை எடுக்கின்றன. இதற்கு இந்திய ஊடகங்களும் பெரும் அளவில் செய்தி வெளியிட்டு துணைபோகின்றன.

நம் மக்களிடையே ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை உள்ளது. வெளிநாட்டில் அது மூன்றாம் தர நாடாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை, ஏதேனும் ஒரு பட்டத்தைப் பெறுவது பெருமையானது என்று இந்தியர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்சினை மிகவும் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது.

இப்படி வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று படிக்க இங்குள்ள மாணவர்கள் துடிப்பது ஏன்?

நமது கல்வி முறையிலியே சில பிரச்சினைகள் உள்ளன. இங்குள்ள பல்கலைக் கழகங்களில் கூட ஜாதிரீதியான உணர்வு உள்ளது. தரமான கல்வி புறக்கணிக்கப்படுகிறது. கல்வி வர்த்தகமயமாகிவருகிறது. பல்கலைக்கழக வேந்தர்கள் கூட கல்வித் தகுதியினால் மட்டும் நியமிக்கப்படுவதில்லை. கல்வித் தகுதிக்கு அப்பால் வேறு சில அம்சங்களும் கவனத்தில் கொள்ளப்படுகின்றன. கல்வித்துறையின் மீது அரசின் கட்டுப்பாடு இறுக்கமாக உள்ளது. வெளிநாட்டுக் கல்வி மோகத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் சொல்லப்படுகிறது. நீங்கள் உரிய கட்டணத்தை பாக்கி வைக்காமல் கட்டிவிட்டால் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகத்தில் எப்படியாவது தேர்வு சான்றிதழைப் பெற்றுவிடமுடியும். அங்கு தோல்விக்குப் பெரும்பாலும் வாய்ப்பே கிடையாது. அந்தப் பட்டத்தின் தரம் எப்படி இருந்தாலும் பரவாயில்லை. அதற்கு இங்கு ஒரு மதிப்பு உள்ளது.

இந்தியாவில் கல்வித்துறையின் மீது உள்ள அரசின் இறுக்கமான பிடிதளரவேண்டும். உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் தனியார் துறையை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். பங்குச்சந்தையைக் கண்காணிக்க செபி (SEBI) அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளதைப்போல கல்வித் துறையைக் கண்காணிக்கவும் இதைப்போன்றதொரு அமைப்பை உருவாக்கவேண்டும். கல்வித்துறையில் ஒளிவு மறைவு அற்ற தன்மை இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும். எந்தத் தகவலைக் கேட்டாலும் உடனே அது பற்றிய தகவலைத் தெரிவிக்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். மூடுமந்திரமாக கல்வி நிலையங்கள் செயல்பட அனுமதிக்கக் கூடாது. ஊழலுக்கும் வேண்டப்பட்டவர்களுக்கும் விதிமுறைகளுக்குப் புறம்பாக சலுகை காட்டும் ஆரோக்கியமற்ற போக்குக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும்.

ஆஸ்திரேலியாவில் இந்திய மாணவர்கள் ரூ. 20 ஆயிரம் கோடி செலவிடுகிறார்கள் என்பது சாதாரணமான விஷயமல்ல. இதைப்போல வேறு பல வெளிநாடுகளிலும் இந்திய மாணவர்கள் கல்விக்காக கணிசமான தொகையைச் செலவு செய்து வருகிறார்கள். எல்லாவற்றையும் கணக்கிட்டுப் பார்த்தால் இந்தத் தொகை ரூ. 1 லட்சம் கோடியைத் தாண்டிவிடும். இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்கள் பணப்பற்றாக்குறையால் தவிக்கின்றன. ஆனால் இந்திய மாணவர்கள் கல்விக்காக வெளிநாடுகளில் கணிசமான தொகையை செலவிட்டு வருகிறார்கள் இந்த முரண்பாட்டை எப்படி புரிந்துகொள்வது?

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கடந்த ஆண்டு அரசு செய்த ஒரு காரியம் அபத்தமானது. கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்துக்கும் ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்துக்கும் ரூ. 100 கோடி கொடுக்கப்பட்டது. ஜவகர்லால் நேருவைப் பற்றி ஆய்வு நடத்துவதற்காக கேம்ப்ரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகத்திற்கு தொகை கொடுக்கப்பட்டது. இந்தியாவைப் பற்றி ஆய்வு நடத்துவதற்காக ஹார்வர்ட் பல்கலைக் கழகத்திற்கு தொகை கொடுக்கப்பட்டது.

கல்வி என்பதே மாநில அரசு கையாள்கின்ற ஒரு துறைதான். இப்படி இருக்கும்போது மத்தியில் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை என்ற பெயரில் ஓர் அமைச்சகம் இயங்குவது தேவைதானா? 21ஆம் நூற்றாண்டில் கல்வித் துறையில் எத்தகைய இலக்குகளை எட்டவேண்டும் என்று கல்வியியல் வல்லுனர்கள் கூறிவருவது எட்டப்படுமா என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமானதே. புதிதாகப் பொறுப்பேற்றுள்ள மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் இதில் கவனம் செலுத்தி தேவையில்லாத நடவடிக்கைகளை குறைத்துக்கொண்டு எது இன்றியமையாததோ அதில் மட்டும் கவனம் செலுத்த முன்வரவேண்டும். இவ்வாறு செய்தால்தான் கல்வித்துறையின் தரம் உயரும்.

பொதுவாக ஆரம்பக் கல்வியை அரசு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும், உயர் கல்வியைத் தனியாரிடம் ஒப்படைத்து விடவேண்டும் என்ற கருத்து பரவலாக உள்ளது. இது எப்படி இருக்கிறது என்றால் குழந்தகளைக் கவனித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பை போலி டாக்டர்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டு முதியவர்களைக் கவனிக்கும் பொறுப்பைத் தகுதிவாய்ந்த டாக்டர்களிடம் ஒப்படைப்பதைப் போன்று இருக்கிறது. எந்தக் கல்வி நிறுவனத்தில் படிக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்யும் பொறுப்பு மாணவர்களிடமும் அவர்களது பெற்றோர்களிடமும் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். இதற்காக வவுச்சர் முறையை அரசு கொண்டுவருவது விரும்பத்தக்கது. இப்படி கொண்டுவந்தால் வசதி வாய்ப்பு குறைந்தவர்கள்கூட தரமான கல்வியைப் பெறுவது சாத்தியமாகும்.

களைகளைப் போல பெருகிவிட்ட வர்த்தகரீதியான கல்வி நிலையங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவேண்டும். கல்வித்துறையில் களையெடுக்காவிட்டால் தரமான கல்விப் பயிர் வளராது. கல்வியை வியாபரமாகக் கருதும் போக்கு அபாயகரமானது. இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க அரசு முனைப்புடன் கூடிய நடவடிக்கையை எடுக்கவேண்டும் அரசு, வசதிவய்ய்ப்பு குறைந்தவர்களுக்கு உதவி செய்வதையும் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு உதவி செய்வதையும் கல்வி நிறுவனங்கள் செம்மையாக இயங்குகின்றனவா என்பதைக் கண்காணிப்பதையும் கவனித்து வந்தால் போதுமானது. ஆஸ்திரேலிய கல்வி நிறுவனங்கள் செல்வத்தில் கொழிக்க, இந்திய மாணவர்கள் ரூ. 20 ஆயிரம் கோடியை கொட்டிக் கொடுப்பது ஆரோக்கியமானதல்ல. இதன்வாயிலாக நமது கல்வியை நாமே முடக்குகிறோம். இன்னும் சொல்லப்போனால் படுகொலை செய்கிறோம். கூலிக்காக கொலை செய்யும் போக்கு காணப்படுகிறது. நமது கல்வி முறையை கூலி கொடுத்து நாமே கொன்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத்தான் இந்த ஆக்கப்பூர்வமற்ற ரூ. 20 ஆயிரம் கோடி தொகை நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

நமது உடலின் மரபு அணுக்களிலேயே வெளிநாட்டவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒருவகையில் அடிமையாக இருக்கவேண்டும் என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை படிந்துள்ளதோ என்பதை உணர்த்தும் வகையில்தான் வெளிநாட்டுக் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு நாம் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாயை கொட்டிக்கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றே எண்ணவேண்டி இருக்கிறது.

நன்றி: விஜயபாரதம் வார இதழ் (19.06.2009)

கட்டுரை ஆசிரியர் ஆர்.வைத்தியநாதன் பெங்களூர் இந்திய மேலாண்மைப் பல்கலைக் கழகத்தின் (IIM, Bangalore) நிதித்துறை பேராசிரியர். பொருளாதாரம், கல்வி உள்ளிட்ட பல விஷயங்கள் தொடர்பான அவரது கட்டுரைகள் பிரபல பத்திரிகைகளில் வெளிவந்துள்ளன.

செய்திகள் மட்டுமே சித்திரமானால்…

மூலம்: ஜெயமோகன், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ஆங்கிலக் கட்டுரை
தமிழில்: ஜடாயு

slumdogநான் ஸ்லம்டாக் மில்லியனர் (Slumdog Millionaire) படத்தைப் பார்க்கவில்லை. என் நண்பர் திரை விமர்சகர் ஜீவானந்தம் திக்கற்றுத் தெரிவில் திரியும் சிறுவர்கள் எப்படி உருவாக்கப் படுகிறார்கள், சுரண்டப் படுகிறார்கள், அவர்கள் வாழ்க்கை எத்தகையது என்பதை கூறும் படம் இது என்று சொன்னார். ஆர்வமும், ஆச்சரியமுமாக இருந்தது. ஏனென்றால், என் இளவயதில் நானே பழனிமலைப் பகுதிகளில் இலக்கின்றித் திரியும் பரதேசியாக இருந்திருக்கிறேன். எனது சமீபத்திய புதினம் ஒன்று முழுக்க முழுக்க பிச்சைக்காரர்கள் மிருகங்களைப் போல் வாங்கி விற்கப்படுவதையும், மிருகங்களைவிடக் குரூரமாக நடத்தப்படுவதையும் பற்றியதுதான். “இந்த ஸ்லம்டாக் படத்தில் உங்கள் ஏழாம் உலகம் நூலில் உள்ளது போன்றே பல காட்சிகள் உள்ளன, நீங்கள் கட்டாயம் பார்க்கவேண்டும்” என்று வேறு தொலைபேசியில் சொன்னார் ஜீவானந்தம்.

இந்தச் செய்தி கொஞ்சம் கவலையையும் ஏற்பத்தியது. ஏனென்றால், 2003-ல் வெளிவந்த இந்தப் புதினத்தில் உள்ள சில நிகழ்ச்சித் தொடர்களை, இப்போது வெளிவரும் தறுவாயில் இருக்கும், நான் வசனம் எழுதியிருக்கும் பாலாவின் நான் கடவுள் படத்தில் நாங்கள் பயன்படுத்தியிருந்தோம். நான் கடவுள் படத்தை மூன்று வருடங்கள் முன்பே எடுக்க ஆரம்பித்து விட்டோம். அதென்னவோ, சரியாக இந்த நேரத்தில் இப்படி ஒரு ஆங்கிலப் படம் வருகிறது.
அதை விடுங்கள். கேள்வி என்னவென்றால், ஒரு பிரிட்டிஷ்-இந்தியத் திரைப்படம் ஏன் குறிப்பாகத் தேர்ந்தெடுத்து மும்பையின் சேரி வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்க வேண்டும்?

இந்தப் படம் ஒரு வெளிநாட்டுத் தூதர் 2005-ல் எழுதிய கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று சொல்லப் படுகிறது. இருப்பினும், உண்மையில் இந்தியாபற்றி ஊடகங்கள் கொட்டும் செய்திகள் தான் இப்படி ஒரு படத்தை எடுப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்தன என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. அண்மைக் காலங்களில், ஆங்கிலத்தில் வரும் இந்திய நாவல்களும் சரி, ‘மாற்றுத்’ (cross over) திரைப்படங்களும் சரி, அப்போதைய பரபரப்புச் செய்திகளையே மையமாகக் கொண்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக, தேசிய நாளிதழ்களும், தொலைக்காட்சிகளும் கொண்டுவரும் மனித வாழ்க்கைச் சித்திரங்கள் பற்றிய செய்திகள். பொதுவாக அவை நமது கலாசாரத்தின் கீழ்தட்டில் இருக்கும் சேரி மக்கள், பாலியல் தொழிலாளர்கள், பிச்சைக்காரர்கள் இவர்களையே அதிகம் கவனிக்கின்றன. என்னைப் பார்க்க வரும் பெரும்பாலான திரையுலக நண்பர்களில், மாற்றுத் திரைப்படங்கள் எடுக்க விரும்புவர்கள் எப்போதும் தங்கள் கண்களில் தட்டுப்படும் வித்தியாசமான செய்திகளைப் பற்றிப் பேசுபவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

கடந்த பல வருடங்களாக, நமது ஆங்கில நாளிதழ்களின் பார்வை இந்தியாவுக்கு வரும் ஒரு மேற்கத்திய சுற்றுலாப் பயணியினுடையது போலவே முற்றாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. அவற்றின் பதிவுகள் ஒரு சராசரி வெள்ளைக்கார சுற்றுலாப் பயணியின் ரசனைக்கு முற்றிலும் ஏற்றதாக இருக்குமாறு சமைக்கப் படுகின்றன. எனவே இன்று உலகெங்கும் பிரபலமாக இருக்கும் இந்திய-ஆங்கில எழுத்து, அடிப்படையில் நமது வெகுஜன ஆங்கில ஊடகங்களின் விரிவாக்கம் போலவே இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லைதான். இந்த ஊடகங்கள் அத்தகைய எழுத்தை ஊக்குவிப்பதும் இயல்பாகவே நிகழும். அது ஒரு பரஸ்பரம் சாதகமான உறவு.

white-tigerஒரு நீண்ட பத்திரிகை விவரணமே படைப்பிலக்கியமாக ஆகிவிட்டதற்கு ஒரு சரியான உதாரணம் தி ஒயிட் டைகர் (The White Tiger). அதைப் படித்தவுடன், அதன் ஆசிரியர் அரவிந்த் அடிகா ஒரு பெரிய நாளிதழின் கவர் ஸ்டோரிக்காகக் காத்திருப்பது போலவே தோன்றியது. மிகக் கச்சிதமாக எழுதப்பட்ட, சீரமைக்கப்பட்ட, ஆனால் மிகமிகச் சாதாரணமான செய்திகளைக் கொண்ட உயிரற்ற சித்திரம். வழக்கமாக ஆங்கிலச் செய்திகள் படிக்கும் வாசகர்களுக்கு உடனே புரிந்துவிடக் கூடிய விவரிப்பு, ஏனென்றால் இதையேதானே அவர்கள் தினந்தோறும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! இந்தப் பரந்த தேசத்தின், பல்வேறு கலாசார, சமூக சூழல்களில் வாழும், பல்வேறுபட்ட மக்களையும் ஏற்றவாறு சித்தரித்துச் செல்லவேண்டிய மொழி பற்றி அடிகாவுக்கு முன் பெரிதாக எந்த சவால்களும் இல்லை. ஏனென்றால், அவர் நமது வெகுஜன ஆங்கில ஊடகம் பேசும் அந்த ‘மீண்டும் மீண்டும் முலாம் பூசப்பட்ட’ மொழியிலேயே கவலையின்றி சறுக்கி விளையாடலாம்.

அதனால், இயல்பாகவே ஒரு கதாசிரியர் என்ன செய்வார்? இந்திய செய்தி ஊடகங்களில் இருந்து ‘கதைகளை’ பொறுக்கி எடுப்பார். அப்புறம் மும்பைச் சேரி ஒன்றுக்கு ஒரு சின்ன விசிட் அடிக்கவேண்டியது, அவ்வளவு தான். விளைவு: ஸ்லம்டாக் மில்லியனர் போன்ற ஒரு படம். அது எப்போதுமே பாதுகாப்பான ஒரு ‘தீம்’, ஏனென்றால் 300 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, மேற்குலகம் இந்தியா பற்றிய ஒருவிதமான ‘யதார்த்தத்தை’ அப்படியே முழுதாக நம்புமாறு பயிற்றுவிக்கப் பட்டிருக்கிறது. முந்தைய காலங்களில், மதமாற்றப் பிரசாத்திற்காகப் பெரும்பணம் திரட்ட வேண்டி, கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் இந்துஸ்தானத்தை ஒரு வளர்ச்சிகுன்றிய, பண்பாடற்ற, “கிறிஸ்தவ மேன்மைகள்” அற்ற காட்டுமிராண்டி பாகன் (pagan) தேசமாகச் சித்தரித்தார்கள். இன்றைக்கு, அதே கருதுகோள்தான் ஆங்கிலம் படிக்கும் மேல்தட்டு இந்திய மக்களிடமும் பரவலாக உள்ளது – அவர்கள் தங்களையறியாமலேயே உள்மனதில் ஐரோப்பியக் காலனியத்தின் வாரிசுகள் என்று தங்களை எண்ணிக் கொள்கிறார்கள்.

சல்மான் ரஷ்டியின் மிட்நைட்ஸ் சில்ட்ரன் ஆகட்டும், அடிகாவின் தி ஒயிட் டைகர் ஆகட்டும், இந்தப் படைப்பாளிகளின் அடிப்படை தாகம் ஒன்றுதான்: இந்தியாவைக் குத்திக் கேலி செய்தல். அவர்களது இந்தியா தன்னை இயல்பாக ஆளவேண்டியவரை இழந்துவிட்ட விசித்திர தேசம். ஆனால் இந்த விஷயம் சில இடங்களில் மட்டும் ஒரு அடிக்கோடாக மட்டுமே வரும். மேற்கத்திய தார்மீக முறைப்பாடுகள் இந்தியாவின் எல்லாத் தீமைகளையும் துடைக்கும் ரட்சகர்கள் போலக் காட்டப்படும் அருந்ததி ராயின் காட் ஆஃப் ஸ்மால் திங்ஸ் நூலில் வருவது போல.

நான் ஏழாம் உலகம் கதையை எழுதியபோது, எனதே ஆன ஒரு சொந்த அனுபவத்தைத் திறந்துகாட்டி, திரைநீக்கம் செய்தேன். பிச்சைக்காரர்களுக்கு மத்தியிலும் நிலவும் அன்பு, பாசம், தியாகம் இவற்றை என் கண்களால் கண்டிருக்கிறேன். அந்தப் புதினம் இந்திய வாழ்க்கை எவ்வளவு இருண்டது என்பதையல்ல, இந்திய வாழ்க்கையின் என்றும் அழியாத நித்திய ஜீவனையே எடுத்துக் காட்டுகிறது என்று சொல்வேன். கடைக்கோடி வாழ்க்கையில் கூட இந்திய விழுமியங்களும், அதன் ஆன்மிகமும் ஆற்றும் பங்கை அது சித்தரிக்கிறது. திரைப்படத்திலும் கூட, இது இப்படியேதான் இருக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்வேன். ஏனென்றால் நான் இந்திய வாழ்க்கை எனும் நீள்பாதையில் வெறுமனே செல்லும் ஒரு வழிப்போக்கன் அல்ல. அதனை வெறும் செய்தியாகப் பதிவு செய்பவனோ அல்லது அன்னியமாக நின்று பார்த்து சாட்சி சொல்பவனோ அல்ல. நான் அதன் உள் ஆழ்ந்து உறைகிறேன்; என் எழுத்தின் மனிதர்களுள் ஒருவனாகவே நான் இருக்கிறேன், அவர்களது மொழியையே நானும் பேசுகிறேன். ஒரு கலைப் படைப்பின் அழகிலும், நுட்பத்திலும் உயிர்நாடியான விஷயமே இதுதான் என்று கருதுகிறேன்.

நம் மண்சார்ந்த எழுத்துக்கள் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்யப்படுவதைப் பார்த்தாலே “மொழி” என்பதன் முக்கியத்துவம் நமக்குத் தெளிவாக விளங்கும். பெரும்பாலும், இந்த மொழியாக்கப் பணியில் ஈடுபடும் ஆசிரியர்களும், பத்திரிகையாளர்களும் மூலமொழியின் சொல்கட்டுமானம் மற்றும் அதன் கலாசார நுட்பங்களில் பிடிப்பும், தேர்ச்சியும் பெறாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்களில் மிகச் சிலரே ஆங்கில மொழியைத் தினந்தோறும் பேசும், கேட்கும் சாத்தியம் உள்ள வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள். ஒருவேளை புலம்பெயர்ந்த இந்தியர்கள் இந்த விஷயத்தில் இன்னும் நன்கறிந்தவர்களாக இருக்கலாம். மொத்ததில், இந்திய ஆங்கில எழுத்தும், மாற்றுத் திரைப்படங்களும் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான படைப்புக்கள் என்று சொல்லலாம். அவை இந்தியாவிலும், வெளிநாடுகளிலும் மிகவும் பிரபலமாகி வருகின்றன. ஆனால் அவற்றை ஒருபோதும் “இந்தியப் படைப்புகள்” என்று நாம் அழைக்கவே முடியாது. ஏனென்றால் அவை சித்தரிக்கும் இந்தியா ஒரு சராசரி மேற்கத்தியனின் சராசரிக் கற்பனையில் உதித்தது. உண்மையான இந்தியா அதன் சொந்த மொழிகளின் எழுத்தில்தான் உள்ளது, அதை ஒரு நாள் நாம் கண்டிப்பாகக் கண்டுகொள்வோம்.

ஒரு இந்திய ஆங்கில எழுத்தாளர் தென்னகத்தில் ஒரு கிராமக் கோயிலுக்கு விஜயம் செய்தது பற்றி என் நண்பர் ஒருமுறை சொன்னர். அந்த எழுத்தாளரின் பென்ஸ் கார் கிராமத்தின் ஒடிசலான, பழைய தெருவுக்குள் நுழையவே முடியவில்லையாம். கடைசியாக அவர் அகன்ற நால்வழி நெடுஞ்சாலையிலேயே வண்டியை நிறுத்திவிட வேண்டியிருந்ததாம். பல நேரங்களில் நம் ஆங்கிலமும் அப்படித்தான், அதனால் உண்மையான இந்திய யதார்த்தங்களை ஊடுருவி உள்செல்ல முடிவதே இல்லை. அதனால் செய்திகள் என்னும் நெடுஞ்சாலையிலேயே தள்ளி நின்றுவிடுகிறது.